မည္သူ မဆို အမွန္ ရွိသလို ၊ အမွားလည္း ရွိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔ အျမင္ ၊ အေတြးမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ပဲ တာဝန္ယူရမွာ ျဖစ္ေသာေၾကာင္႔ ထပ္ဆင္႔ကူးယူျပီး တျခားေနရာမွာ ေဖာ္ျပခ်င္တယ္ ဆိုေသာ စာခ်စ္သူ သူငယ္ခ်င္း မ်ားကို စာရဲ႕ ေအာက္တစ္ေနရာမွာ “ ကိုေဇာ္ ” ႏွင္႔ “ zaw357.blogspot.com ” ဆိုတာေလးကိုေတာ႔ ထည္႔ေပးပါလို႔ ေတာင္းဆိုခ်င္ပါတယ္။

{ ေသခ်ာတာ တစ္ခုကေတာ႔ “ ေရးတဲ႔စာ ” နဲ႔ “ စာေရးသူ ” ကို မေရာေထြးေစဖို႔ပါ။ }

ေလးစားစြာျဖင္႔
ကိုေဇာ္
~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

အဇၨတေဂၢ ပါဏုေပတံ ဗုဒၶံ သရဏံ ဂစာၦမိ။


28 February 2010

0 စုထားမိေသာ အာဟာရမ်ား ( ၂ )


၃၆။
ေလာက၌ ေပစာတို႔၌ အၾကင္အတတ္သည္လည္းေကာင္း၊
သူတပါးတို႔၏ လက္တို႔၌ အၾကင္ဥစၥာသည္လည္းေကာင္း ရွိ၏။
ျပဳဖြယ္ကိစၥသည္ ျဖစ္လတ္ေသာ္ ထိုေပစာ၌ရွိေသာ
အတတ္သည္လည္းေကာင္း၊ အတတ္မမည္။
ထိုသူတစ္ပါးတို႔၏ လက္၌ရွိေသာ ဥစၥာသည္လည္း ဥစၥာမမည္။
( ေလာကနီတိ )

၃၇။
ေလာက၌ ေရတိမ္ေရနက္ကိုကား ပဒုမၼာ
ၾကာကိုျမင္သျဖင့္ သိအပ္၏။
အမ်ိဳးယုတ္ျမတ္ကိုကား ကိုယ္အမူအရာ၊ ႏႈတ္အမူအရာအားျဖင့္ သိအပ္၏။
ေျမေကာင္း မေကာင္းကိုကား ျမက္ညွိဳး မညွိဳးကိုျမင္သျဖင့္ သိအပ္၏။
( ေလာကနီတိ )

၃၈။ ေလာက၌ နည္းေသာသုတရွိသူသည္
နည္းေသာ သုတကို အမ်ားေအာက္ေမ႔တတ္၏။
မာန္မာနရွိတတ္၏။
အဘယ္သို႔နည္းဟူမူကား
သမုဒၵရာေရျပင္ကို မျမင္ဘူးေသာ ဖားသူငယ္သည္
တြင္း၀၌ ေရကို အမ်ားထင္သကဲ႔သို႔တည္း။

( ေလာကနီတိ )

၃၉။
ေလာက၌ ပထမအရြယ္၌ကား အတတ္မရတံုအံ႔။
ဒုတိယအရြယ္၌ကား ဥစၥာမရတံုအံ႔။
တတိယအရြယ္၌ကား တရားမရတံုအံ႔။
စတုတၱအရြယ္တိုင္မွာကား အဘယ္မူ စရ အံ႔နည္း။

( ေလာကနီတိ )

၄၀။
ခ်စ္သားတို႔ ...
အတတ္ပညာသင္ကုန္ေလာ႔။ အဘယ္ေၾကာင့္ ပ်င္းရိဘိသနည္း။
ခ်စ္သားတို႔
ေန႔တိုင္း ေန႔တိုင္း အတတ္ပညာသင္ကုန္ေလာ႔။
အတတ္ပညာ မရွိေသာသူသည္ သူ၏၀န္ထမ္းျဖစ္တတ္၏။
အတတ္ပညာရွိသူကို ေလာက၌ သူတစ္ပါးတို႔ ပူေဇာ္အပ္၏။

( ေလာကနီတိ )

၄၁။
အၾကင္အမိသည္ သားငယ္ကို အတတ္ပညာသင္မေပး။
အတတ္ပညာသင္၍ မေပးေသာ အမိသည္ ရန္သူမည္၏။
အၾကင္အဖသည္ အတတ္ပညာ သင္၍မေပး။
အတတ္ပညာသင္၍ မေပးေသာ အဖသည္ ရန္သူမည္၏။
ထိုအတတ္ပညာ မရွိေသာသူသည္ ဟသၤာတို႔အလယ္၌
ဗ်ိဳင္းကဲ႔သို႔ သဘင္အလယ္တြင္ မတင့္တယ္။

( ေလာကနီတိ )

၄၂။

ေတာင္ေခ်ာက္ၾကား၌ ေရာက္ေသာဆူးကို ဘယ္သူထက္ စိမ္႔ခၽြန္သနည္း။
မိမိအလိုလိုသာလွ်င္ ထက္ပေခ်၏။
သမင္တို႔၏ မ်က္စိ၌ ဘယ္သူမ်က္စဥ္းခတ္၍ ၾကည္သနည္း။
မိမိအလိုလိုသာလွ်င္ ၾကည္ပေခ်၏။
ညြန္၌ၾကာကို ဘယ္သူအနံ႔ေကာင္း ထည့္ေပးေခ်သနည္း။
အလိုလိုသာလွ်င္ အနံ႔ေကာင္းထံု၏။
အမ်ိဳးေကာင္းသား၏ သေဘာသည္ ဘယ္သူျပဳ၍ ျဖစ္သနည္း။
မိမိအလိုသာ ျဖစ္ပေခ်၏။
( ေလာကနီတိ )

၄၃။
ထံုးမရွိေသာ ကြမ္းသည္ အရသာမရွိ။
ဥစၥာမရွိသူ၏ တန္ဆာဆင္ျခင္းသည္လည္း အရသာမရွိ။
ဆားမရွိေသာ စားဖြယ္သည္လည္း အရသာမရွိ။
အတတ္မရွိေသာသူ၏ ပ်ိဳ႕ကဗ်ာဖြဲ႕ျခင္းသည္လည္း အရသာမရွိ။
( ေလာကနီတိ )

၄၄။
နာျခင္း မွတ္ျခင္း၌ ေကာင္းစြာ အားထုတ္ေသာ သူသည္ သုတျဖင့္ ျပည့္စံု၏။
သုတပညာျဖင့္ ပြား၏။
သုတပညာျဖင့္ အနက္ကိုသိ၏။
သိအပ္ေသာ အနက္သည္ ခ်မ္းသာကို ေဆာင္၏။

( ေလာကနီတိ )

၄၅။
ေလာက၌ အစာစားျခင္းသည္ လည္းေကာင္း၊
ေမထွန္မွီ၀ဲျခင္းသည္ လည္းေကာင္း၊
အိပ္ျခင္းသည္လည္းေကာင္း၊
ႏြား၌လည္းေကာင္း၊ ေယာက္်ား၌ လည္းေကာင္း ရွိ၏။
အတတ္ပညာ ဟူသည္ကား ေယာက္်ားအား အထူးေပးတည္း။
အတတ္ပညာမွ ယုတ္ခဲ႔မူကား ႏြားႏွင့္တူသည္ ျဖစ္၏။
( ေလာကနီတိ )

၄၆။
ေလာက၌ အတတ္ပညာႏွင့္တူေသာ အေဆြခင္ပြန္းသည္ မရွိ။
အနာႏွင့္တူေသာ ရန္သူသည္ မရွိ။
ကိုယ္ႏွင့္တူေသာ ခ်စ္ေသာ သူမည္သည္ မရွိ။
ကံႏွင့္ တူေသာ အားသည္မရွိ။

( ေလာကနီတိ )

၄၇။
ေလာက၌ ဟသၤာသည္ က်ီးတို႔၏အလယ္၌ မတင့္တယ္။
ျခေသၤ႔သည္ ႏြားတို႔၏အလယ္၌ မတင့္တ
ယ္။
ျမင္းသည္ ျမည္းတို႔၏ အလယ္၌ မတင့္တယ္။
လူမိုက္တို႔၏ အလယ္၌ ပညာရွိသည္ မတင့္တယ္။

( ေလာကနီတိ )

၄၈။
သူမိုက္သည္ အသက္ထက္ဆံုးလည္း ပညာရွိကုိ အကယ္၍ ဆည္းကပ္ျငားအံ႔၊
ထိုသူမိုက္သည္ တရားကိုမသိ။
အဘယ္ကဲ႔သို႔ နည္းဟူမူ ေယာက္မသည္ ဟင္း၏ အရသာကို မသိသကဲ႔သို႔တည္း။
( ေလာကနီတိ )

၄၉။
ပညာရွိသည္ ခဏမွ်လည္း ပညာရွိကို အကယ္၍ ဆည္းကပ္ျငားအံ႔။
တရားကိုသိ၏။
အဘယ္ကဲ႔သို႔ နည္းဟူမူကား လွ်ာသည္ ဟင္း၏ အရသာကို သိသကဲ႔သို႔တည္း။

( ေလာကနီတိ )
၅၀။
ရဲရင့္ေသာသူသည္ လက္နက္ကိုကင္း၍ စစ္ေျမအရပ္သို႔ မသြားရာ။
ထို႔အတူ ပညာရွိသည္ က်မ္းဂန္ကို ကင္း၍ စကားမဆိုရာ။
အဓြန္႔ရွည္ေသာ ခရီးသို႔ သြားေသာကုန္သည္သည္ အေဖာ္ကင္း၍ မသြားရာ။
အရပ္တစ္ပါးသို႔ သြားေသာသူသည္ အေဖာ္ကို ကင္း၍ မသြားရာ။

( ေလာကနီတိ )

၅၁။
ေလာက၌ ဥစၥာပ်က္ျခင္းသည္ လည္းေကာင္း၊
ႏွလံုးပူပန္ျခင္းသည္ လည္းေကာင္း၊
အိမ္၌ မေကာင္းမႈကိုက်င့္ျခင္းတို႔ကို လည္းေကာင္း၊
လွည့္ပတ္ျခင္းကိုလည္းေကာင္း၊ မထီမဲ႔ျမင္ျပဳျခင္းကိုလည္းေကာင္း၊
ပညာရွိသည္ ထင္ရွားမျပရာ။
( ေလာကနီတိ )

၅၂။
ေလာက၌ အေရးအခြင့္ေရာက္သည္ႏွင့္ ေလ်ာ္ေသာစကားကိုလည္းေကာင္း၊
ကိုယ္အား ေလ်ာက္ပတ္ေသာ ခ်စ္အပ္ေသာသူကို လည္းေကာင္း၊
ကိုယ္ႏွင့္ တန္႐ံုေသာ အမ်က္ကိုလည္းေကာင္း အၾကင္သူသည္ သိတတ္၏။
ထိုသူသည္ ပညာရွိမည္၏။

( ေလာကနီတိ )

၅၃။
ဥစၥာမရွိဘဲလ်က္ အရသာ စားၾကဴးေသာသူ၊
ခြန္အားမရွိဘဲလ်က္ အသတ္အပုတ္ ႀကိဳက္တတ္ေသာသူ၊
ပညာမရွိဘဲလ်က္ စကားလိုလား ေသာသူ၊
ဤသူတို႔ကား သူ႐ူးႏွင့္ တူကုန္၏။
( ေလာကနီတိ )

၅၄။
သူမေခၚဘဲ သူ႔အိမ္သို႔ သြားဖန္မ်ားေသာသူ၊
သူမေပးဘဲ စကားမ်ားမ်ားေျပာတတ္ေသာသူ၊
မိမိဂုဏ္ေက်းဇူးကို ပလႊားတတ္ေသာသူ၊
ဤသံုးပါးသည္ သူယုတ္၏ လကၡဏာတည္း။

( ေလာကနီတိ )

၅၅။
အဆင္းမလွေသာ သူသည္ စကားမ်ားတတ္၏။
ပညာနည္းေသာသူသည္ ထင္ရွားျပတတ္၏။
ေရမျပည့္ေသာအိုးသည္ ေခ်ာက္ခ်ားတတ္၏။
ႏို႔ရည္မထြက္ေသာ ႏြားမသည္ ေက်ာက္ကန္တတ္၏။
( ေလာကနီတိ )

၅၆။
ဖားသူငယ္သည္ ေဆာင့္ေၾကာင့္ထိုင္တတ္ကာမူ ျခေသၤ႔ဟုထင္၏။
က်ီးတည္းခ်ီးမူကား ခ်စ္ေဆြ ခ်စ္ေဆြဟု ျမည္တတ္၏။
ပညာမရွိေသာ သူမိုက္သည္လည္း မိမိကိုယ္ကို ပညာရွိထင္ျခင္းေၾကာင့္
ပညာရွိတို႔သည္ ေမးလတ္ေသာ္ ငါ႔ရွင္ငါ႔ရွင္ဟု ခ်စ္စဖြယ္ေသာ စကားကို ဆိုတတ္၏။

( ေလာကနီတိ )

၅၇။
ဖားသူငယ္သည္လည္း ေဆာင့္ေၾကာင့္ထိုင္ျခင္းတူမူကား ျခေသၤ႔ တူေကာင္းအံ႔ေလာ။
၀က္သည္လည္း အုတ္အုတ္ျမည္တတ္ကာမူ က်ားသစ္ တူေကာင္းအံ႔ေလာ။
ေၾကာင္သည္လည္း အဆင္းသဏၭာန္တူကာမူ က်ားတူေကာင္းအံ႔ေလာ။
ပညာရွိတို႔သည္လည္း အတတ္ခ်င္း တူေကာင္းအံ႔ေလာ။
( ေလာကနီတိ )

၅၈။
မင္းတို႔သေဘာ မည္သည့္ဥစၥာ၌ ေရာင့္ရဲျခင္းမရွိ။
မ်က္စိသည္လည္း ခ်စ္ေသာသူကို ျမင္ျခင္း၌ ေရာင့္ရဲျခင္းမရွိ။
သမုဒၵရာသည္ ေရ၌ ေရာင့္ရဲျခင္း မရွိ။

( ေလာကနီတိ )

၅၉။
အဆင္းအရြယ္ႏွင့္ ျပည့္စံုျခင္းမူလည္း၊
ျပန္႔ေျပာၾကြယ္၀ေသာ အမ်ိဳး၌ ျဖစ္လွ်င္မူလည္း
အတတ္ပညာမွ ယုတ္ခဲ႔မူကား မတင့္တယ္ကုန္။
ေပါက္ပန္းတို႔သည္ အနံ႔ကင္းကုန္သကဲ႔သို႔တည္း။
( ေလာကနီတိ )

၆၀။
ေလာက၌ အမ်ိဳးယုတ္ေသာသူ၏ သားျဖစ္လ်က္ မင္း၏ အမတ္ျဖစ္တတ္၏။
လူမိုက္၏သားျဖစ္လ်က္လည္း ပညာရွိျဖစ္တတ္၏။
ဥစၥာမရွိေသာသူ၏ သားျဖစ္လ်က္လည္း ဥစၥာမ်ားတတ္၏။
( ေလာကနီတိ )

ကိုေဇာ္ စုစည္း တင္ျပသည္။


.

Share/Bookmark

0 ေယာက္ ရဲ႕ ထင္ျမင္ခ်က္:

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

ဧည္႔သည္မ်ား

သြားသြားလာလာ
hidden hit counter




free counters

6.8.2010 မွ စ ကလိသည္။

.