မည္သူ မဆို အမွန္ ရွိသလို ၊ အမွားလည္း ရွိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔ အျမင္ ၊ အေတြးမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ပဲ တာဝန္ယူရမွာ ျဖစ္ေသာေၾကာင္႔ ထပ္ဆင္႔ကူးယူျပီး တျခားေနရာမွာ ေဖာ္ျပခ်င္တယ္ ဆိုေသာ စာခ်စ္သူ သူငယ္ခ်င္း မ်ားကို စာရဲ႕ ေအာက္တစ္ေနရာမွာ “ ကိုေဇာ္ ” ႏွင္႔ “ zaw357.blogspot.com ” ဆိုတာေလးကိုေတာ႔ ထည္႔ေပးပါလို႔ ေတာင္းဆိုခ်င္ပါတယ္။

{ ေသခ်ာတာ တစ္ခုကေတာ႔ “ ေရးတဲ႔စာ ” နဲ႔ “ စာေရးသူ ” ကို မေရာေထြးေစဖို႔ပါ။ }

ေလးစားစြာျဖင္႔
ကိုေဇာ္
~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

အဇၨတေဂၢ ပါဏုေပတံ ဗုဒၶံ သရဏံ ဂစာၦမိ။


30 August 2011

29 ဘေလာ့ေဒး ( Tag )



တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အူတူတူ ၊ အတတ ဆိုတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ မူရင္းစြဲ လက္ကိုင္ ပံုစံအတိုင္း ဘေလာ့ ေလာကထဲကို အူလည္လည္ ေရာက္ရွိလာခဲ့တာပါ။ ဘေလာ့ . . . ဘေလာ့ . . . ဆိုျပီး သူမ်ားေတြ ေျပာေနက်ေပမဲ့လည္း ကၽြန္ေတာ္က တကယ္ကို ဘာဆို ဘာမွ မသိခဲ့ပါဘူး။ အခုလို ဘေလာ့ေဒး ဘာညာဆို ပိုလို႔ေတာင္မွ ေဝးေရာေပါ႔ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ တကယ္ကို မသိပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ္ ေရးခ်င္တာကိုပဲ သိခဲ့တဲ့ လူတစ္ေယာက္ပါ။

ဘေလာ့ ဆိုတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ ပထမဦးဆံုး ရင္းႏီွးခဲ့တာက ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အစ္မၾကီးလို အစစ အရာရာ သြန္သင္ေပးတတ္တဲ့ အစ္မ “ ေမမဒီ ” ရဲ႕ ဘေလာ့ကေန ဘေလာ့ဆိုတာကို သိခြင့္ရခဲ့တာပါ။ စာအေၾကာင္း ေပအေၾကာင္းေတြ ေျပာရင္းနဲ႔ ဘေလာ့ေရးပါလား ဆိုျပီး အစ္မက သူ႕ဘေလာ့ေလးကို ျပခဲ့တာပါ။ ဒါေပမဲ့ အစ္မက ဘေလာ့သာ လုပ္ျပီး ေရးတာပါ ၊ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့  ျမန္မာ လက္ကြက္ ေတာင္မွ မေရးတတ္ပါဘူး။ ေမာက္စ္ေလးနဲ႔ ေထာက္ျပီး ေရး ၊ ေကာ္ပီကူးျပီးမွ ခက္ခက္ခဲခဲနဲ႔ ဘေလာ့ကို ေရးတင္ရတဲ့ လူတစ္ေယာက္ပါ။ ျပီးေတာ့ အလြန္ကို အလုပ္မ်ားသူ တစ္ေယာက္ပါ။ ဒါေၾကာင့္ သိပ္လည္း ျဖစ္ျဖစ္ေျမာက္ေျမာက္ မေရးျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။

ဒါေပမဲ့လည္း ဒီလို ဘေလာ့ေလးကပဲ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ျပာဖံုးေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ စာေရးခ်င္စိတ္ကို ခပ္ျပင္းျပင္း ယပ္ခတ္ထုတ္ကာ မီးေတာက္ေလး ေပၚလာေစခဲ့တာပါပဲ။ ဒါနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္ စာေရးမယ္ ဆိုကာ ဘေလာ့ေလး တစ္ခုကို ေတာင္လုပ္ ေျမာက္လုပ္နဲ႔ လုပ္မိပါေတာ့တယ္။ ဘေလာ့သာ ျပီးတယ္ ဘေလာ့စေရးသူေတြရဲ႕ ထံုးစံ အတိုင္း ဘာအေၾကာင္းအရာကို ေရးရမွန္း မသိ။ ကၽြန္ေတာ္က မ်ားေသာ အားျဖင့္ လူ႕ဘဝရဲ႕ သာမာန္ ျဖစ္ရပ္ေတြကို သူမ်ားေတြ ရႈ႕ျမင္ေလ့ မရွိတဲ့ တျခားေသာ ဘက္က ရႈ႕ျမင္ျပီး ေပ်ာ္ရႊင္ ရယ္ေမာတတ္သူ ဆိုေတာ့ ဒီလို ေတြးမိတဲ့ အေၾကာင္းေလးေတြကို ေရးရင္ ေကာင္းမလား ရယ္လို႔ စဥ္းစားမိျပန္ပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ ခ်ေရးလိုက္ေတာ့ ကေပါက္တိ ကေပါက္ခ်ာ ၊ ဟိုေရာက္ ဒီေရာက္ပါပဲ။ ငါ့ဘေလာ့မွာ ပို႔စ္ေလးေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားလာမွ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ၾကြားမယ္ ဆိုျပီး ကိုယ့္ဖာသာ လူမသိ သူမသိ က်ိတ္ေရးေနတာဗ်။ ဒါေပမဲ့ တစ္ေန႔မွာေတာ့ ညီေလး “ ကိုဟိန္း ” ကို ေျပာျပမိေတာ့ သူက “ အစ္ကို . . . Blogspot ေတြကို ျမန္မာႏိုင္ငံက ပိတ္ထားတယ္ေလ။ ” လို႔ ဆိုလာျပန္ပါတယ္။ ဒီေတာ့မွ Blogspot ကို ျမန္မာမွာ ပိတ္ထားတယ္ ဆိုတာ သိရတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ပါ။ “ ဟင္ . . . ဒါဆို ဘယ္မွာ ေရးမွ ျမန္မာႏိုင္ငံက ဖတ္လို႔ ရမွာလဲ။ ” လို႔ ေမးေတာ့ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို လင့္ေလး တစ္ခု ေပးပါတယ္။ ဒါကေတာ့ www.multiply.com ပါပဲ။

ဒီေနာက္ပိုင္း အခ်ိန္ေတြမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ Multiply မွာပဲ ဆက္တိုက္ ေရးခဲ့ပါတယ္။ Blogspot မွာမွ ၊ Multiply မွာမွ ၊ Wordpress မွာမွ ဆိုျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အစြဲ မရွိပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က စာေရးခ်င္တယ္ ၊ ဒါေၾကာင့္ စာေရးတယ္ ၊ ေရးလို႔ အဆင္ေျပမဲ့ ေနရာမွာ ေရးတယ္ ဆိုရံုေလးသာ ရွိတာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ေရးလက္စ ဘေလာ့စေပါ့ေလးကို ပိတ္ထားျပီးေတာ့ မာတီမွာပဲ ဆက္ေရးခဲ့ပါတယ္။ အဆင္ေျပပါတယ္။ အရာရာက အဆင္ေျပျပီးေတာ့ တစ္ေန႔မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ စာဖတ္ပရိတ္သတ္ေတြထဲက တစ္ေယာက္က Ning ဆိုက္တစ္ခုမွာ ကၽြန္ေတာ့္ ပို႔စ္ေတြကို တျခားလူက သူ႕နာမည္နဲ႔ တင္တယ္ ဆိုျပီး ကၽြန္ေတာ့္အစား ရန္ုျဖစ္ေပးပါတယ္ :D

တျခားသူေတြ အတြက္ သာမာန္ ျဖစ္ေနႏိုင္ေပမဲ့ ဒီကိစၥဟာ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မျပီးခဲ့ပါဘူး။ ပိုင္ရွင္ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္က ဝင္ေတာင္းပန္တာေတာင္ အေတာ္ကို အက်ယ္အက်ယ္ ျဖစ္သြားခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အစား ဝင္ရန္ျဖစ္တဲ့ သူကလည္း မွန္ေနေတာ့ မေလ်ာ့ခဲ့ပါဘူး။ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ဖာသာပဲ လြယ္လြယ္ကူကူ Copy & Paste လုပ္မရေအာင္ ဘယ္လို လုပ္ရမလဲ ဆိုျပီး ေမးျမန္းၾကည့္ရင္း ဒီဘေလာ့စေပါ႔ကို ျပန္ေရာက္လာခဲ့တာပါ။ မာတီမွာ HTML အလုပ္မလုပ္ဘူး လို႔ ဆိုၾကတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္ အရင္က ေရးရင္း ရပ္ထားတဲ့ ဘေလာ့စေပါ့ကို မာတီက ပို႔စ္ေတြ ျပန္ကူးတင္ရင္း ျပန္ေရာက္လာခဲ့တာပါ။

ဒါေလးပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ဘေလာ့ဂါသမား တစ္ေယာက္ ဘဝက ဘာမွ ေထြေထြထူးထူး မရွိဘူးလို႔ပဲ ထင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ တစ္ခု ရွိတာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ခံယူခ်က္ ျပင္းျပင္းျပျပ တစ္ခုေတာ့ ရွိပါတယ္။ အဲဒါက ဘာလဲ ဆိုေတာ့ “ အႏုပညာ သမား စစ္စစ္ တစ္ေယာက္ဟာ လူၾကိဳက္မ်ားေအာင္ လုပ္မေနဘူး။ ” ဆိုတာပါပဲ။ အထူးသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ သေဘာက်တဲ့ အႏုပညာသမား ပန္းခ်ီဆရာ “ ဗင္းဆင့္ ဗင္ဂုိး ” ရဲ႕ စိတ္ဓါတ္မ်ိဳးပါပဲ။ “ သူမ်ားၾကိဳက္တာ လိုက္လုပ္ေနရင္ ကိုယ့္ရဲ႕ ပံုစံဆိုေသာ အႏုပညာ ရပ္တည္မႈက ရွိေတာ့မည္ မဟုတ္။ ” ဟု ဆိုပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ စိတ္ခံစားမႈ အတိုင္းပဲ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ စာေတြကို ပံုေဖာ္ခဲ့ပါတယ္။

ဒီမွာ စာဖတ္သူေတြ အေနနဲ႔ ၾကိဳက္ႏွစ္သက္တာေတြ ရွိႏိုင္သလို ၊ မႏွစ္ျမိဳ႕စရာေတြလည္း ရွိေနႏိုင္မွာ အေသအခ်ာပါပဲ။ ဘေလာ့ရပ္ဝန္းမွာ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေရးၾကတဲ့ Tag ပို႔စ္မ်ားမွ လြဲ၍ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္သူ႕ကိုမွလည္း မတုပ ခဲ့သလို ၊ ဘယ္သူနဲ႔မွလည္း ယွဥ္ျပိဳင္မေရးခဲ့ပါဘူး။ Tag ပို႔စ္ ဆိုရင္လည္း တကယ္ကို Tag ပို႔စ္ဆန္ေအာင္ ေရးခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ပါျပီး အားရင္ အားသလို စာေရးျဖစ္ျပီးေတာ့ စိတ္မပါရင္ အတင္းညွစ္ျပီးေတာ့ကို စာတစ္လံုးေတာင္မွ ေရးခ်င္သူ မဟုတ္ခဲ့ပါ။ ေရးလည္း မေရးျဖစ္ခဲ့ပါ။ စာေရးခ်င္စိတ္ ျပင္းျပေနရင္ေတာ့ အလုပ္ ဘယ္ေလာက္ မ်ားမ်ား အိပ္ေရးပ်က္ခံျပီးေတာ့ စာကို ေရးျဖစ္ပါတယ္။

တကယ္တမ္း အမွန္ အတိုင္းေျပာရရင္ Tag ပို႔စ္ေတြ ေရးရတာ ေပ်ာ္ေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ အခု “ ဘေလာ့ေဒး ” Tag ပို႔စ္ အတြက္ ဘာေရးရမွန္းလည္း မသိပါ။ ေရးစရာကလည္း မရွိပါ။ ဘေလာ့ေဒးရဲ႕ ထံုးစံ အတိုင္း လူသိနည္းေသာ တျခားေသာ ဘေလာ့ ၅ ခုကို မိတ္ဆက္ၾကတယ္ ဆိုေသာ ထံုးစံ ဆိုတာကိုလည္း သိပ္ေတာ့ သေဘာမက်ပါ။

ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ဘယ္သူက ဘာပဲ ေရးေရး ကိုယ့္အတြက္ ဘာမ်ား ရႏိုင္မလဲ ဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႔ပဲ ဖတ္ျဖစ္တာ မ်ားပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ေသာ အခ်စ္ေတြ ထံုအီေနတဲ့ စာေတြကိုေတာ့ ဆံုးေအာင္ကို ဆက္မဖတ္ျဖစ္တာ အမွန္ပါ။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ဘယ္ဘေလာ့ကေတာ့ အရမ္းေကာင္းပါတယ္ ဆိုျပီး ညႊန္းဆိုစရာ မရွိခဲ့သလို . . .  ထို႔အတူပဲ ဘယ္ဘေလာ့ကိုေတာ့ လံုးဝ ဖတ္လို႔ မေကာင္းပါဘူး ဆိုျပီးေတာ့လည္း ေဖာ္ျပစရာ မရွိပါ။

ဒါေၾကာင့္ ဘယ္သူေတြရဲ႕ ဘယ္ဘေလာ့ကေတာ့ ဘယ္လုိဆိုျပီးေတာ့ မေဖာ္ျပျဖစ္ေတာ့ပါ။ ဒါေပမဲ့ ဘေလာ့ေဒး ဆိုေသာ 31.08 ကို ေလးစားေသာ အားျဖင့္ . . . . ျပီးေတာ့ ဒီပို႔စ္ အတြက္ Tag လုပ္လာေသာ “ ကိုေအာင္ ( ပ်ဴႏိုင္ငံ ) ” ကို ေလးစားေသာ အားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ သိေသာ္လည္း လူသိနည္းေသာ ဘေလာ့ ( ၅ ) ခုနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးလိုက္ပါတယ္။

၁။ http://billibird.wordpress.com ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ ပတ္သတ္ေသာ ေစ်းၾကီး အဂၤလိပ္ စာအုပ္ေတြကို Ebook အျဖစ္ လုပ္ေပးထားေသာ ဘေလာ့ေလးပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ကုန္က်စရိတ္နည္းေအာင္ ေက်းဇူးျပဳတဲ့ ဘေလာ့ဂါပါ။

၂။ http://www.dl4all.com လိုခ်င္ေနတဲ့ ေနာက္ဆံုးေပၚ ေဆာ့ဝဲလ္ ၊ ရုပ္ရွင္ ၊ Ebook ၊ ဂိမ္း ၊ မဂၢဇင္း အစရွိတာေတြကို Full Version နဲ႔ကို ရေအာင္ ျပန္လည္ ေဝငွတဲ့ ဘေလာ့ေလးပါ။ ေဆာ့ဝဲလ္ေတြ လိုခ်င္တိုင္း ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီမွာ ရွာပါတယ္။ တကယ္ကို အက်ိဳးရွိေစတဲ့ ဘေလာ့တစ္ခုပါ။

၃။ http://m0rris.com/download-ebook-myanmar-version ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ ပတ္သတ္ျပီးေတာ့ ေလ့လာခ်င္တယ္။ ဖတ္ခ်င္တယ္ ဆိုတဲ့ ျမန္မာစာအုပ္ေတြ အားလံုးကို စုစည္းေပးထားတဲ့ ေနရာပါ။ တကြဲတျပားစီ လိုက္ရွာေနရတာထက္ ဒီတစ္ေနရာတည္းနဲ႔ အဆင္ေျပေစပါတယ္။

၄။ http://www.buddhafm.net ဆရာေတာ္ ရွင္ဆႏၵဓိက ရဲ႕ အာေဘာ္စကားေလးနဲ႔ ေျပာရရင္ “ ဓမၼစကား ေန႔တိုင္းၾကားက စိတ္ထားေဖြးလက္ သိဥာဏ္ထက္၏ ” လို႔ ဆိုရမဲ့ ေနရာေလးပါ။ ေန႔စဥ္ တရားေတြကို မရိုးေအာင္ ထုတ္လႊင့္ေပးပါတယ္။

၅။ http://www.sagarwarmyae.info စာအုပ္ေတြနဲ႔ အေဝးေရာက္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ဒီလို စာအုပ္ေတြကို ဝါသနာ အရ စုေဆာင္းျပီးေတာ့ တင္ေပးထားတဲ့ ဒီေနရာေလးကို ေက်းဇူး အထူးတင္ပါတယ္။ ဒီေနရာကေတာ့ လူေတြ သိျပီးသား ျဖစ္မွာပါ။


*** ဘေလာ့ေရးေဖာ္ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမ သူငယ္ခ်င္းမ်ားနဲ႔ စာဖတ္သူမ်ား အားလံုး ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစဗ်ာ။ ဒီပို႔စ္ေလးကို ေရးဖို႔ Tag လာတဲ့ ကိုေအာင္ ( ပ်ဴႏိုင္ငံ ) ကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ***


ေလးစားစြာျဖင့္
ကိုေဇာ္
30.8.2011

Share/Bookmark

21 August 2011

17 တရုတ္ပစၥည္းေတြက အရည္အေသြး ေကာင္းလို႔လား



ဟိုးႏွစ္ေပါင္း ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာကေပါ႔။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဟိုေရာက္ ဒီေရာက္ စကားေျပာျဖစ္ၾကပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္က ေျပာတယ္။

“ တရုတ္ ပစၥည္းေတြက အလကားပါပဲကြာ။ ”

အားလံုးက သူေျပာတဲ့ စကားကို ဆံုးေအာင္ နားေထာင္ေနတဲ့ သေဘာနဲ႔ ဘာမွ ဝင္မေျပာၾကပါဘူး။ ဒီေတာ့ သူက အားလံုးကုိ တစ္ခ်က္ေဝ့ၾကည့္ျ႔ပီးေတာ့ ဆက္ေျပာတယ္။ 

“ ဝယ္သံုးလည္း ခဏပါပဲကြာ။ “ တရုတ္လုပ္ - အစုတ္ထုတ္ ” ပါပဲ။ ”

လို႔ ဆိုပါတယ္။ သူ႕ဆီက ဒီစကားလည္း ထြက္လာျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က မေနႏိုင္စြာ သူ႕ကို ေမးမိပါတယ္။ 

“ ဘာလို႔ တရုတ္လုပ္ - အစုတ္ထုတ္ လို႔ မင္းက ေျပာရတာလဲ။ ”

ဒီေတာ့ သူက ေအာက္ပါ အတိုင္းပါပဲ ခ်က္ခ်င္း ျပန္ေျပာပါတယ္။ 

“ တရုတ္ ပစၥည္းေလကြာ။ တရုတ္ ပစၥည္းေတြက အရည္အေသြး ေကာင္းလို႔လား။ ”

ဆိုေသာ အေမးကို ဗဟိုျပဳေသာ စကား ထြက္လာပါေတာ့တယ္။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အပါအဝင္ တခ်ိဳ႕ေသာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ သူနဲ႔ အဲဒီေန႔က စကား အေတာ္ကို ေျပာမိခဲ့ၾကတယ္။ ဒီအထဲကေနမွ တခ်ိဳ႕ေသာ အခ်က္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ေျပာျပပါ႔မယ္။ ( အကုန္လံုးေတာ့ မေျပာသာေသးပါဘူး။ )



“ တရုတ္ ပစၥည္းေတြက အရည္အေသြး ေကာင္းလို႔လား။ ”

လို႔ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းက ေမးခဲ့ပါတယ္။ သူ႕ရဲ႕ ေျပာပံုဆိုပံု နဲ႔ စကား အသြားအလာ အရ ဆိုရင္ “ တရုတ္ ပစၥည္းေတြက အရည္အေသြးမွ မေကာင္းတာကြာ။ ” ဆိုေသာ စကားဘက္ကို ပိုျပီးေတာ့ ေလသံေရာက္ကာ ၊ အဓိပၸါယ္ေပါက္ေစေသာ စကား ျဖစ္ပါတယ္။

“ မဟုတ္ပါ။ တကယ္ေတာ့ တရုတ္ ပစၥည္းေတြဟာ အရည္အေသြး မညံ့ၾကပါဘူး။ ”

ဒီလို ကၽြန္ေတာ္ ေျပာလို႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို တရုတ္ပစၥည္း ေထာက္ခံသူ လို႔ အထင္မေစာလိုက္ပါနဲ႔ဦး။ ဆက္ဖတ္ၾကည့္ပါ။

“ တကယ္ေတာ့ တရုတ္ပစၥည္း ဆိုတာ ကမၻာ့စက္မႈ ထိပ္တန္းႏိုင္ငံ နဲ႔ အာကာသ ထိပ္တန္း ႏိုင္ငံျဖစ္တဲ့ အေမရိကန္ ႏိုင္ငံရဲ႕ NASA အာကာသ စခန္းအတြက္ စက္ပစၥည္းေတြကို ရာခိုင္ႏႈန္း အေတာ္မ်ားမ်ားေတာင္မွ တရုတ္ႏိုင္ငံက ေထာက္ပံ့ေပးေနတာပါ လို႔ NASA ကိုယ္တိုင္က ထုတ္ေဖာ္ ဝန္ခံခဲ့ရဖူးပါတယ္။

ဒီလို ကမၻာ့ထိပ္တန္း ႏိုင္ငံရဲ႕ အာကာသ ပစၥည္းေတြကိုေတာင္မွ ေထာက္ပံ့ေပးေနႏိုင္တဲ့ တရုတ္ပစၥည္းရဲ႕ အရည္အေသြးေတြဟာ တကယ္ကို မညံ့ပါဘူး။ ဒါဆို ဘာျဖစ္လို႔ တရုတ္ပစၥည္းေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံကို ေရာက္လာတဲ့ အခါမွာ အရည္အေသြး မေကာင္းရတာလဲ။ ဒီ့အတြက္ အေျဖက တရုတ္ေတြရဲ႕ ကုန္ထုတ္လုပ္မႈ သေဘာထားနဲ႔ပဲ ဆိုင္ပါတယ္။ ဒါကေတာ့. . . .

၁။ အရည္အေသြး
၂။ ေစ်းႏႈန္း

ဆိုေသာ အဓိက အခ်က္ပါပဲ။

အရည္အေသြးကို အဓိက အားထားေသာ ႏိုင္ငံၾကီးေတြကို တရုတ္က သူတို႔ရဲ႕ ပစၥည္းကို ပို႔တဲ့ အခါမွာ အရည္အေသြးကို ေလ်ာ့ခ်ျပီးေတာ့ ပို႔လို႔ မရတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ သူတို႔ရဲ႕ လုပ္သားအင္အား ေပါမ်ားမႈကို အေျခခံျပီးေတာ့ ေစ်းႏႈန္းေလ်ာ့ခ်ကာ တျခားေသာ ယွဥ္ျပိဳင္ဖက္ ထုတ္လုပ္မႈ ႏိုင္ငံေတြကို ယွဥ္ျပိဳင္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ အရည္အေသြးျခင္းတူေနတဲ့ အခါမွာ ေစ်းႏႈန္းသက္သာေသာ တရုတ္ပစၥည္းေတြရဲ႕ ေရာင္းလိုအားက တတ္လာခဲ့ပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ တရုတ္ေတြကေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ ပစၥည္းကို ေစ်းႏႈန္းသက္သာ သထက္ သက္သာေအာင္ တီထြင္ၾကံဆရင္းနဲ႔ လမ္းလြဲကာ အမွားေတြ မ်ားစြာ လုပ္ေဆာင္မိတတ္ၾကတယ္။ ၂၀၀၄ ခုႏွစ္ေလာက္က သတင္းတစ္ခု ကၽြန္ေတာ္ ဖတ္လိုက္ရပါေသးတယ္။ အေမရိကန္ကို တရုတ္မွ တင္သြင္းတဲ့ ကေလးကစားစရာ ရထားေလးေတြမွာ အလွဆင္ထားတဲ့ ပစၥည္းတခ်ိဳ႕မွာ ခဲေတြပါကာ ဒီရထားေတြနဲ႔ သံုးစြဲတဲ့ ကေလးေတြမွာ ခဲဆိပ္သင့္မႈေတြ ျဖစ္ခဲ့ရတယ္လို႔ ဖတ္မိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အေမရိကန္ႏိုင္ငံ ဆိုတာ သူတို႔ ႏိုင္ငံသားေတြကို အရမ္းကို ၾကည့္ရႈ႕တတ္တဲ့ ႏိုင္ငံ ျဖစ္ေလေတာ့ ခ်က္ခ်င္းကို တရုတ္ပစၥည္းေတြ ေရာင္းခ်မႈကို ရပ္ဆိုင္းကာ ဒီပစၥည္းေတြကို ျပန္လည္ သိမ္းယူေစခဲ့ပါတယ္။

ဟိုတေလာကလည္း တရုတ္ထုတ္ ႏို႔မႈန္႔ေတြမွာ မယ္လမင္း အမႈန္႔ေတြကို ေရာထည့္လို႔ ကေလးငယ္ေတြ မ်ားစြာ ေသေၾက ဒုကၡေရာက္ၾကရပါေသးတယ္။ ဒီႏို႔မႈန္႔ဒဏ္ေတြကို ကမၻာတဝွမ္းလံုးက ကေလးငယ္ေပါင္းမ်ားစြာ ခံစားခဲ့ၾကရတာပါ။ ေနာက္ေတာ့လည္း မသမာမႈ ျပဳသူေတြရဲ႕ ထံုးစံအတိုင္း အဲဒီအက်ိဳးကို သူတို႔ ခံစားသြားရတာပါပဲ။ ဒီလို အျဖစ္အပ်က္ေပါင္း မ်ားစြာ တရုတ္ပစၥည္းရဲ႕ ထုတ္လုပ္မႈ အရည္အေသြး နဲ႔ ေစ်းႏႈန္းေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚခဲ့ ၊ ျဖစ္ေပၚဆဲ ၊ ျဖစ္ေပၚလာဦးမွာပါပဲ။



ကမၻာနဲ႔ အဝွမ္း ျဖစ္ေနတဲ့ တရုတ္ျပည္ ဆိုင္ရာ အရည္အေသြးနဲ႔ ေစ်းႏႈန္းေတြကို ကၽြန္ေတာ္ ေျပာျပလို႔ ကုန္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံနဲ႔သာ သက္ဆိုင္ေသာ တရုတ္ပစၥည္းေတြရဲ႕ အရည္အေသြး နဲ႔ ေစ်းႏႈန္း ထိန္းခ်ဳပ္မႈ ပံုစံကို ကၽြန္ေတာ္ သိသေလာက္ ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။

ဒါေလး မေျပာခင္ ကၽြန္ေတာ့္ ကင္မရာေလး အေၾကာင္းကို ေျပာျပပါဦးမယ္။ အရင္က ရွိခဲ့တဲ့ ကင္မရာေလးက မာလကီးယားသြားေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ကင္မရာ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေလးပဲ ဝယ္ဦးမယ္ ဆိုျပီး စဥ္းစားေနတုန္း ( မေပါ႔မပါၾကီးလည္း မဝယ္နိုင္ေသးပါဘူး။ ) အသိမိတ္ေဆြ တစ္ေယာက္က အေမရိကားကေန မေလးရွားကို လာစရာ ရွိတယ္ ဆိုလို႔ ကၽြန္ေတာ္ လူၾကံဳ အေနနဲ႔ သူ႕ကို Canon ကင္မရာ အေသးေလး ဝယ္ခိုင္းလိုက္ပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူ မေလးရွားကို အလည္ေရာက္လာေတာ့ သူ႕ဆီမွ ကင္မရာကို လက္ခံ ရရွိပါတယ္။ ( ကၽြန္ေတာ္ လက္ခံရေတာ့ ပိုက္ဆံ ေပးလို႔ မရခဲ့ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ လက္ေဆာင္ အျဖစ္ လက္ခံ ရခဲ့တာပါ။ )

ဘာရယ္ မဟုတ္ဘဲ ကင္မရာရဲ႕ Made In ဆိုတာရဲ႕ ေနာက္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ Malaysia လို႔ ေရးထားပါတယ္။ ဒီမွာ ကၽြန္ေတာ္ တကယ္ကို ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္မိပါတယ္။ မေလးရွားက လူဆီကို မေလးရွားထုတ္က ေရာက္ရတယ္လို႔ေပါ႔ေလ။ ေနာက္ေတာ့ ကင္မရာေတြ ေရာင္းတဲ့ ဆိုင္ကို ေရာက္ေတာ့ မေလးရွား အတြက္ ေရာင္းတဲ့ ကင္မရာေတြက်ေတာ့ Made In China ဆိုျပီး ျဖစ္ေနပါေရာလားဗ်ာ။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီကင္မရာရဲ႕ အမ်ိဳးအစားက Canon တစ္ခုတည္းပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ ေရာင္းခ်တဲ့ ႏိုင္ငံေပၚကို လိုက္ျပီးေတာ့ အရည္အေသြး နဲ႔ တန္ဖိုးက ကြာသြားတာပါပဲ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံကို ဝင္လာေသာ တရုတ္ပစၥည္းေတြရဲ႕ အရည္အေသြးကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ႏိုင္ငံကို ၾကည့္ျပီးေတာ့ တရုတ္ေတြက ေရာင္းခ်တာပါ။ အေမရိကန္တို႔ ၊ ဂ်ပန္ နဲ႔ တျခားေသာ ဥပေရာပ ႏိုင္ငံမ်ားသို႔ တရုတ္တင္ပို႔ေသာ အရည္အေသြးမ်ိဳးေတာ့ မရႏိုင္ေသးဘူး ဆိုတာ ေသခ်ာပါတယ္။  ( တစ္ေန႔ေန႔ေတာ့ မေျပာတတ္ပါ။ ) ကၽြန္ေတာတို႔ ႏိုင္ငံကို ဝင္လာေသာ တရုတ္ပစၥည္းေတြကိုလည္း ဘယ္လို အရည္အေသြးမ်ိဳးမွ ဝင္ခြင့္ျပဳမယ္လို႔ ေသခ်ာစြာ စည္းကမ္းျဖင့္ သတ္မွတ္ထားျခင္း မရွိေသးတာကလည္း ကိုယ့္ႏိုင္ငံထဲကို အရည္အေသြးနည္းေသာ ပစၥည္းေတြ ဝင္လာရျခင္း အခ်က္ေတြထဲက တစ္ခ်က္ပါပဲ။

ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံကို ဝင္လာတဲ့ တရုတ္ပစၥည္းေတြက အရည္အေသြး မေကာင္းဘူးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ တရုတ္ႏိုင္ငံက ျမန္မာႏိုင္ငံကို ကုန္ပစၥည္း ေရာင္းခ်တဲ့ အခါမွာ သူတို႔ သံုးေသာ စီးပြားေရးဆိုင္ရာ နည္းဗ်ဴဟာ တစ္ခု ရွိပါတယ္။ ဒီနည္းဗ်ဴဟာကို ကၽြန္ေတာ္ အခု ေျပာျပခ်င္တာပါ။ ဒါေပမဲ့ ဒီလို ေျပာျပတာက တရုတ္ပစၥည္းေတြနဲ႔ လုပ္ကိုင္ေနၾကတဲ့ လူေတြရဲ႕ ထမင္းအိုးကို တုတ္နဲ႔ ထိုးတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီလို တရုတ္ပစၥည္းေတြနဲ႔ လုပ္ကိုင္ရင္းႏွီးေနၾကတဲ့ လူေတြအထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အမ်ိဳးေတြလည္း ပါပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီလို နည္းဗ်ဴဟာေတြ သံုးျပီးေတာ့ တရုတ္ပစၥည္းေတြကို ေရာင္းခ်တာ ဆိုတာေလးကို သိေစခ်င္တာပါပဲ။

ဒီနည္းဗ်ဴဟာကေတာ့ ကုန္ပစၥည္း တစ္မ်ိဳးတည္းကို အရည္အေသြး ႏွစ္မ်ိဳးနဲ႔ တစ္ခါတည္း ထုတ္လုပ္ျပီးေတာ့ ေစာင့္ဆိုင္း ေရာင္းခ်ျခင္းပါပဲ။ ဒီလို ေျပာလိုက္လို႔ နားလည္ဖို႔ ခက္ပါလိမ့္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ဥပမာေလး တစ္ခုနဲ႔ ရွင္းျပပါ႔မယ္။



သိပ္မၾကာေသးတဲ့ ႏွစ္ေတြက ျမန္မာႏိုင္ငံကို  ဓါတ္ခဲ ထည့္စရာ မလိုဘဲနဲ႔ လွ်ပ္စစ္နဲ႔ ျပန္လည္ အားသြင္းကာ ျခင္ရိုက္ေသာ ဘတ္တံေလးေတြ တရုတ္ျပည္ကေန ဝင္လာခဲ့ပါတယ္။ တရုတ္ျပည္ကေန ဝင္တာ ဆိုေတာ့ ေကာင္းမွ ေကာင္းပါ့မလား ဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ ဝယ္မသံုးၾကပါဘူး။ ျပီးေတာ့ ေစ်းကလည္း အေတာ္ကို မ်ားေနပါေသးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေငြပိုေငြလွ်ံ ရွိတဲ့ လူေတြေလာက္သာ ဝယ္သံုးၾကပါတယ္။ အေျခခံလူတန္းစားေတြကေတာ့ ေစ်းႏႈန္း ၾကီးျမင့္တာရယ္ ၊ တရုတ္ျပည္ထုတ္ ဆိုတဲ့ အရည္အေသြးကို စိတ္မခ်တာရယ္ေၾကာင့္ ဝယ္မသံုးၾကေသးပါဘူး။

ဒါေပမဲ့ ဓါတ္ခဲလဲစရာ မလိုဘဲနဲ႔ လွ်ပ္စစ္အား ျပန္သြင္းလို႔ ရတာေလး တစ္ခုနဲ႔ အေတာ္ကို သံုးရ လြယ္ေတာ့ ေငြပိုေငြလွ်ံရွိတဲ့ လူေတြ အေတာ္ကို အဝယ္လိုက္ၾကပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ပထမဦးဆံုးကတည္းက ဝယ္တဲ့ လူေတြကလည္း ၄ ၊ ၅ လ သံုးတာေတာင္မွ ဘာမွ မျဖစ္ေတာ့ တရုတ္ပစၥည္းေပမဲ့ အသံုးခံတယ္ ဆိုျပီးေတာ့ လူၾကိဳက္မ်ားလာခ်ိန္မွာ ထိုျခင္ရိုက္ဘတ္တံေလးေတြ ေစ်းကြက္တြင္ ကုန္သြားပါေတာ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ သိပ္မၾကာခင္ အခ်ိန္မွာပဲ တရုတ္ျပည္က ဆက္တိုက္ ဝင္လာပါေတာ့တယ္။

ဒီေတာ့ ေစ်းကြက္မွာ ဝယ္လိုအားက မ်ားေနျပီး ေရာင္းလိုအားက နည္းေနေတာ့ ေစ်းကြက္ထဲကို  လွ်ပ္စစ္ဘတ္တံေလးေတြ ေရာက္လာတာနဲ႔ အလုအယက္ အျပိဳင္အဆိုင္ ဝယ္ၾကေတာ့တာပါပဲ။ ဝယ္လိုအားက ေကာင္းသေလာက္ အခု တစ္ခါေတာ့ ေရာင္းလိုအားက ျပတ္သြားတယ္ ဆိုျပီး မရွိပါဘူး။ ဝယ္သေလာက္ကို ေရာင္းေနတာပါပဲ။ ဒါနဲ႔ ေငြပိုေငြလွ်ံ ရွိသူေတြသာမက ၊ အိမ္မွာ အသံုးတည့္တယ္ ဆိုျပီးေတာ့ မရွိမျဖစ္ ဝယ္သူေတြနဲ႔ အေတာ္ကို ေရာင္းရပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ . . . . .

အခု ေနာက္တစ္ၾကိမ္ ဝင္လာတဲ့ လွ်ပ္စစ္ဘတ္တံေလးေတြကေတာ့ အရင္ ပထမဦးဆံုး ျမန္မာႏိုင္ငံကို ဝင္လာတဲ့ လွ်ပ္စစ္ဘတ္တံေလးေတြေလာက္ ၾကာရွည္မခံေတာ့ပါဘူး။ တစ္လ ၊ ႏွစ္လတည္းနဲ႔ ပ်က္ကုန္ၾကေတာ့တာပါ။ ပ်က္လို႔ ေနာက္ထပ္ဝယ္လည္း ေနာက္ထပ္ ဘတ္တံေလးေတြကလည္း ခဏပဲ ခံပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဟိုးအရင္က ျမန္မာႏိုင္ငံကို ပထမဦးဆံုး ဝင္လာတဲ့ လွ်ပ္စစ္ျခင္ရိုက္ ဘတ္တံေလးေတြကေတာ့ ေကာင္းျမဲ ေကာင္းလွ်က္ပါပဲ။

“ ငါတို႔ ဝယ္ေတာ့မွ ဘတ္တံေတြက ပ်က္တယ္ ၾကည့္စမ္း ၊ ဘယ္သူ ဝယ္တုန္းကေတာ့ ခံလိုက္တာ ”

ဆိုေသာ စကားမ်ားကို ထိုစဥ္အခါက တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္ သံုးခဲ့ၾကျပီး ၊ တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္ ၾကားခဲ့ရမွာပါ။ ဒီလိုပါပဲ။ အခုလတ္တေလာမွာလည္း ပစၥည္း အသစ္ တစ္မ်ိဳး ထြက္ျပီ ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြရဲ႕ ထံုးစံကိုက အသစ္ဆိုရင္ စမ္းသပ္ရမွာ ေၾကာက္တတ္ၾကပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ပစၥည္း အသစ္ဆိုရင္ တန္ရဲ႕လား ဆိုကာ ေငြေၾကးနဲ႔ ထပ္ျပီးေတာ့ စစ္ၾကျပန္ပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့သူမ်ားေတြ သံုးၾကျပီ ဆိုေတာ့မွ ေကာင္းလား ၊ ေကာင္းလား ဆိုကာ စံုစမ္းျပီးမွ လိုက္သံုးတတ္ၾကပါတယ္။

ဒါဟာ တရုတ္ပစၥည္းေတြနဲ႔ ပတ္သတ္ရင္ အလြန္ကို မွားပါတယ္။ ဘာလို႔ ကၽြန္ေတာ္မွားတယ္လို႔ ေျပာတယ္ ထင္ပါသလဲ။ တကယ္ေတာ့ တရုတ္ေတြဟာ သူတို႔ တင္သြင္းမဲ့ ႏိုင္ငံကို ၾကည့္ျပီးေတာ့ ပစၥည္းရဲ႕ အရည္အေသြးကို ထုတ္လုပ္ၾကတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံကို တင္သြင္းမယ္ ဆိုရင္လည္း သူတို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံက လူေတြရဲ႕ အက်င့္စရိုက္ကို ေနာေက်ေနသူေတြပါ။ ဘယ္လိုထုတ္ရမယ္ ဘယ္လို ဝင္ရမယ္ ဆိုတာ သိေနၾကသူေတြပါ။

ဒါေၾကာင့္ သူတို႔ ပစၥည္း တစ္ခုခု ထုတ္ေတာ့မယ္ ဆိုရင္ . . .  ထိုပစၥည္း တစ္ခုတည္းကိုပဲ  . . . 

၁။ အဆင့္အတန္းေကာင္းေသာ အရည္အေသြးနဲ႔ ပစၥည္း
၂။ အဆင့္အတန္းနိမ့္ေသာ အရည္အေသြးနဲ႔ ပစၥည္း 

ဆိုျပီး အရည္အေသြး ႏွစ္မ်ိဳးနဲ႔ တစ္ခါတည္း ထုတ္လိုက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့မွ အရည္အေသြးေကာင္းေသာ ပစၥည္းကို ေစ်းကြက္ထဲ အရင္ျဖန္႔လိုက္ျပီးေတာ့မွ ေစ်းကြက္ရဲ႕ ဝယ္လိုအားကို စုလိုက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ လူေတြက သိပ္ျပီးေတာ့ မသံုးရဲေသးေတာ့ ေစ်းကြက္ရဲ႕ ဝယ္လိုအားက နည္းေသးပါတယ္။ ဒီအခ်ိ္န္မွာ အရည္အေသြးေကာင္းတဲ့ ပစၥည္းဆိုေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ ထုတ္လုပ္မႈ ကုန္က်စရိတ္က မ်ားေနေပမဲ့ အရႈံးေတာ့ မရွိပါဘူး။ အျမတ္နည္းေနယံုေလးပါ။

ဒီလိုနဲ႔ အရည္အေသြးေကာင္းတဲ့ ပစၥည္းေၾကာင့္ ဝယ္လိုအားေတြ မ်ားလာျပီဆိုေတာ့မွ ၊ ျပီးေတာ့လူေတြ သံုးတတ္ျပီ ၊ အၾကိဳက္ေတြ မ်ားလာျပီ ဆိုေတာ့မွ အရည္အေသြးနိမ့္ေသာ ပစၥည္းေတြကို ထုတ္ျပီးေတာ့ ေရာင္းလိုက္ေတာ့တာပါပဲ။ တကယ္ေတာ့ ဒီပစၥည္းေတြက အရည္အေသြးေကာင္းေသာ ပစၥည္းေတြ ထုတ္ကတည္းက တစ္ခါတည္း ထုတ္ျပီးသားပါ။ ဒါေပမဲ့ ထုတ္မေရာင္းေသးဘဲနဲ႔ ေအာင္းထားတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ေစ်းကြက္မွာ သံုးတတ္ျပီ ၊ ဝယ္လိုအားမ်ားလာျပီ ဆိုေတာ့မွ ထုတ္ေရာင္းလိုက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံမွာ တရုတ္ႏိုင္ငံမွ ပစၥည္း တစ္ခု ဝင္လာျပီ ဆိုရင္ ခ်က္ခ်င္း ကိုယ္က ဝယ္မသံုးျဖစ္ဘဲနဲ႔ ၊ သူမ်ားေတြ သံုးေတာ့ အရမ္းေကာင္းတယ္ ဆိုလို႔ ကိုယ္က လိုက္ဝယ္သံုးမိပါတယ္။ ကိုယ္လည္း ဝယ္သံုးေရာ . .  “ ပစၥည္းေတြက အရင္က စထြက္သေလာက္ မေကာင္းဘူးေနာ္ ၊ ဟိုလူ ဝယ္သံုးတုန္းက ေကာင္းလိုက္တာ ” ဆိုတာေတြက အဲဒါေၾကာင့္ပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံကို ဝင္လာတဲ့ တရုတ္ပစၥည္းေတြကို သံုးမယ္ ဆိုရင္ စစေပၚကတည္းက ဝယ္သံုးတာ အေကာင္းဆံုးပါပဲ။ မဟုတ္ရင္ေတာ့ ေနာက္မွ ထြက္လာေသာ အရည္အေသြးနိမ့္ေသာ ပစၥည္းမ်ားကိုသာ ဝယ္မိေနမွာပါ။

အခု ကၽြန္ေတာ္ ေရးျပေနတာေတြဟာ တရုတ္ပစၥည္းေတြနဲ႔ စီးပြားျဖစ္ေနေသာ လူေတြရဲ႕ ထမင္းအိုးကို တုတ္နဲ႔ ထိုးခ်င္လို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ တရုတ္ေတြရဲ႕ ျမန္မာႏိုင္ငံ အေပၚမွာ ထားေသာ စီးပြားေရး နည္းဗ်ဴဟာမ်ားထဲမွ တစ္ခုကို အခြင့္သင့္လို႔ ခ်ျပမႈသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအခ်က္အလက္ေတြကလည္း ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္ပိုင္ ေလ့လာထားတာ ျဖစ္လို႔ လြဲခ်င္တဲ့ ေနရာေတြမွာလည္း လြဲေနႏိုင္ပါေသးတယ္။ အားလံုး အမွန္ပါလို႔လည္း မေျပာလိုပါဘူး။

ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ အဓိက ေျပာခ်င္တာကေတာ့ တရုတ္ပစၥည္းေတြဟာ အရည္အေသြး မေကာင္းဘူး ဆိုတာထက္ အရည္အေသြး မေကာင္းတာ မဟုတ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လို ဖြံ႕ျဖိဳးရန္ အရွိန္ယူေနေသာ ႏိုင္ငံေလး တစ္ခုျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အရည္အေသြး စစ္ေဆးမႈ အားနည္းျခင္းကို အခြင့္ေကာင္းယူကာ အရည္အေသြးေကာင္းေသာ ပစၥည္းမ်ားကို အစမွာ ဗန္းျပျပီးေတာ့ သံုးတတ္လာျပီ ဆိုရင္ အရည္အေသြးနိမ့္ေသာ ပစၥည္းမ်ားနဲ႔ အစားထိုးကာ ဝင္ေရာက္ ေရာင္းခ်ျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ . . . . တစ္ေန႔ေန႔ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံတိုးတတ္ ဖြံ႕ျဖိဳးလာခဲ့မယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ဒီလို အရည္အေသြးနိမ့္ ပစၥည္းေတြကို စစ္ေဆးႏိုင္ေသာ စစ္ေဆးေရး အဖြဲ႔မ်ားနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ပိုက္ဆံမ်ားကို ျဖဳန္းတီးျပီး ၊ တိုင္းျပည္ကို နိမ့္က်ေအာင္ လုပ္ေနေသာ တရုတ္ႏိုင္ငံမွ အရည္အေသြးနိမ့္ ပစၥည္းမ်ားကို သံုးစြဲရျခင္းမွ အျမန္ဆံုး ကင္းေဝးႏိုင္ျပီး ၊ အရည္အေသြးျမင့္ ပစၥည္းမ်ားကိုသာ သံုးစြဲႏိုင္ရပါလိမ့္မည္ဟု ေမွ်ာ္လင့္မိပါတယ္။

ေလးစားစြာျဖင့္
ကိုေဇာ္
21.8.2011

Share/Bookmark

19 August 2011

11 ဒုကၡေမြးသူမ်ား



# iPad သမားကလည္း ျမန္မာလို ေကာင္းေကာင္းေပၚဖို႔ လုပ္ရင္းနဲ႔ ဒုကၡေရာက္ရတယ္။ 

# iPhone သမားကလည္း Flash ေတြ မျမင္ရလို႔ မခ်ိတင္ကဲနဲ႔ ဒုကၡေရာက္ရတယ္။ 

# သူေဌးၾကီးကလည္း ဘဏ္ေတြ ဖ်က္သိမ္းျပီး ေဒဝါလီခံသြားမွာကို ေတြးျပီး ဒုကၡေရာက္တယ္။ 

# လမ္းေဘးေစ်းသည္ေလးကလည္း တစ္ေန႔ အျမတ္ ၃၀၀၀ မျပည့္မွာကို စိုးရိမ္ျပီး ဒုကၡေရာက္တယ္။ 

# ေက်ာင္းသားေလးကလည္း ဆရာမဆီမွာ က်ဴရွင္ မတတ္ႏိုင္ရင္ မ်က္ႏွာငယ္ျပီး ဒုကၡေရာက္တယ္။ 

# ဆရာကလည္း က်ဴရွင္ခေတြ နည္းလို႔ တိုးေတာင္းရင္ ေကာင္းမလား ဆိုျပီး ဂဏာန္းေပါင္းစက္ တစ္လံုးနဲ႔ ဒုကၡေရာက္ရတယ္။ 

# မာစီဒီကားၾကီး စီးသူကလည္း သူ႕ကားကို အေၾကြေစ့နဲ႔ ျခစ္သြားမွာ ေတြးျပီး ဒုကၡေရာက္ရတယ္။ 

# ဘတ္စ္ ေစာင့္ေနတဲ့ လက္လုပ္လက္စားကလည္း ကားၾကပ္လို႔ အလုပ္ေနာက္က်မွာ စိုးရိမ္ျပီး ဒုကၡေရာက္ၾကတယ္။ 

# ေလယာဥ္ပ်ံ ပိုင္ရွင္ သူေဌးၾကီးကလည္း အခု စီးေနတဲ့ ေလယာဥ္ပ်ံကို ေသးတယ္ ဆိုျပီး စိတ္ ဒုကၡေရာက္္ၾကတယ္။ 

# ညေနစာကို အေၾကာ္ဝယ္စားျပီး ေျဖရွင္းေနရတဲ့ မိသားစုကလည္း ဆီေစ်းတတ္ျပီး အေၾကာ္ေစ်းတတ္မလား လို႔ ဒုကၡေရာက္ၾကတယ္။ 

*** လူဆိုတာ စိတ္ ရွိေနသ၍ ကိုယ့္ရဲ႕ လုပ္ရပ္ ၊ ကိုယ့္ရဲ႕ အေတြး ၊ ကိုယ့္ရဲ႕ ပစၥည္းေၾကာင့္ ဒုကၡေရာက္ေနၾကရတဲ့ သတၱဝါေတြပါပဲ။ ***
 

မွတ္ခ်က္။   ။ အခုမွ facebook မွာ Note အသစ္ေလး ေရးမလို႔ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ facebook မွာ ေရးထားျပီးေတာ့ ဘေလာ့မွာ မတင္ထားမိလို႔ တင္လိုက္ပါတယ္။ အေဟာင္းတစ္ပုဒ္ပါ။ အဲဒီတုန္းက ဘာေၾကာင့္ ခ်ေရးမိတာလဲေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။

ေလးစားစြာျဖင့္ 
ကိုေဇာ္ 
26.6.2011

Share/Bookmark

15 August 2011

11 ဒလက္မဲ့ ပန္ကာ



ကၽြန္ေတာ္ ျမန္မာႏိုင္ငံကို ျပန္ေရာက္ေနတုန္းက သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္နဲ႔ ပန္ကာ အသစ္ တစ္မ်ိဳး အေၾကာင္း ေျပာျဖစ္တယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီပန္ကာက ျမန္မာႏိုင္ငံ ေစ်းကြက္ထဲကို မဝင္ေသးပါဘူး။ အဲဒီပန္ကာကေတာ့ ေလမႈတ္ထုတ္တဲ့ “ ဒလက္မပါတဲ့ ပန္ကာ ” ( သို႕ ) “ ဒလက္မဲ့ ပန္ကာ ” ပါတဲ့ဗ်ာ။ ဒီအေၾကာင္းကို ကၽြန္ေတာ္ ၾကားလိုက္ကတည္းက နက္ထဲမွာ ရွာၾကည့္ခ်င္လိုက္တာ ေျပာမေနနဲ႔ေတာ့။ ဒါေပမဲ့ သိေတာ္ မူၾကတဲ့ အတိုင္း ျမန္မာႏိုင္ငံ ကြန္နဲ႔က ၊ ျပီးေတာ့ ကိုယ္ကလည္း စိတ္က မရွည္ေတာ့ မရွာျဖစ္ခဲ့ဘူး။ ဒီေန႔မွ ေမးလ္တစ္ေစာင္ေၾကာင့္ ျပန္ျပီးေတာ့ သတိရလို႔ နက္ထဲမွာ ရွာျပီးေတာ့ အားလံုးကို ဗဟုသုတ အေနနဲ႔ မွ်ေဝ လိုက္ပါတယ္။

ဒီပန္ကာကို ဒလက္မဲ့ ပန္ကာ ( Bladeless Fan ) လို႔ပဲ ေခၚၾကပါတယ္။ တကယ္ကို ဟိုးအရင္က ပန္ကာေတြလို ဒလက္ၾကီး တဝွီးဝွီး ဆိုတာမ်ိဳး မပါေတာ့ပါဘူး။ ဘာဒလက္မွ မပါဘဲနဲ႔ကို ပန္ကာအဝိုင္းဆီမွ ေလရပါတယ္။ ဒီလို ပန္ကာ အဝိုင္းဆီကို ေလေရာက္လာေအာင္ ေအာက္ေျခမွ ေလမႈတ္ပန္႔ ကေနျပီးေတာ့ ေလေတြကို ေအာက္ကေန စုပ္ျပီးေတာ့ အေပၚကို မႈတ္ထုတ္ေပးေနတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အခု ဆိုရင္ ျမန္မာႏိုင္ငံကို ဝင္ေရာက္ေနလို႔ ဝယ္လို႔ ရေနျပီဆိုတာ ကၽြန္ေတာ့္ဆီကို ဝင္လာတဲ့ ေမးလ္တစ္ေစာင္ကေနျပီးေတာ့ သိရပါတယ္။ 

ထုတ္လုပ္တာကေတာ့ တရုတ္ႏိုင္ငံက ျဖစ္ျပီးေတာ့ တန္ဖိုး ျမန္မာေငြ ၄ ေသာင္းခြဲ က်ပ္ ေလာက္ပဲ ရွိတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ တရုတ္ ပစၥည္း ဆိုတဲ့ အတိုင္း ေစာေစာဝယ္ထားတာ အရည္အေသြး ေကာင္းေကာင္းကို ရပါလိမ့္မယ္။ ေနာက္ လူသံုးမ်ားလာျပီ ဆိုရင္ သိေတာ္မူၾကတဲ့ အတိုင္း ျဖစ္ကုန္ေတာ့မွာပါ။ တရုတ္ပစၥည္းေတြ အေၾကာင္းကို ကၽြန္ေတာ္ တရုတ္ပစၥည္းေတြက အရည္အေသြး ေကာင္းလို႔လား ” ဆိုျပီးေတာ့ ေရးေနတာ ၾကာပါျပီ။ ျပီးလည္း ျပီးခါနီးပါျပီ။ ဆက္မေရးျဖစ္ဘဲ ရပ္ထားတာပါ။ 

ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ တရုတ္ပစၥည္းေတြနဲ႔ လုပ္စားေနၾကတဲ့ ေဆြမ်ိဳးေပါက္ေဖာ္ေတြကို အားနာလို႔ မတင္ျဖစ္တာပါ။ အခုေတာ့ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ သိပ္မၾကာခင္ အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ တရုတ္ပစၥည္းေတြ ျမန္မာႏိုင္ငံကို ဝင္ပံု ဝင္နည္း အေၾကာင္းကို ဗဟုသုတ အေနနဲ႔ ေရးေပးပါ႔မယ္။ 

အခုေတာ့ ဒလက္မဲ့ပန္ကာေတြကို ဗဟုသုတ အျဖစ္ ၾကည့္လိုက္ၾကရေအာင္ဗ်ာ။



ဒီလိုပံုစံေတြ အစံု ရွိပါတယ္။ 

 

ဒီလို ဘာမွ မပါတဲ့ အဝိုင္းကေနျပီးေတာ့ ေလထြက္တာဗ်။

 

 

ဒီလို အသည္းပံုေလးေတြလည္း လာပါလိမ့္ဦးမယ္။



ပန္းသီးကို စြဲမက္တဲ့ သူေတြ အတြက္ 


ရိုးရိုးပန္ကာ နဲ႔ ဒလက္မဲ့ ပန္ကာရဲ႕ ေလထြက္ပံုေတြပါ။

သူရဲ႕ ေလထြက္ပံု

 

 

ေလပန္႔ေအာက္ေျခမွ အေပၚသို႔ ေလသြားပံုကို အပူလိႈင္းနဲ႔ ရိုက္ထားေသာပံု

 

ဒီလို ရိုးရိုးစင္းစင္းေလးပါ



ဒီလိုဆုိေတာ့ ကေလးေတြ အႏၱရာယ္ မရွိေတာ့ဘူးေပါ႔

 

ဂလိုေလး ေလညွင္းခံလို႔ ရတာေပါ႔


*** တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဓါတ္ပံုေတြ ဒီဘေလာ့မွာ မတင္တာ အေတာ္ ၾကာပါျပီ။ Facebook မွာပဲ သြားတင္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ Facebook မွာ Friend မျဖစ္တဲ့ လူေတြ မသိမွာ စိုးလို႔ ဗဟုသုတ အေနနဲ႔ ဒီမွာ ေဖာ္ျပလိုက္တာပါ။ *** 

မွတ္ခ်က္။ ။ အထက္ပါ ပံုေတြ အားလံုးကို Google ကေနျပီးေတာ့ ရွာေဖြ တင္ျပပါတယ္။ 

ေလးစားစြာျဖင့္
ကိုေဇာ္
15.8.2011

Share/Bookmark

12 August 2011

16 ၾကည့္တတ္ ျမင္တတ္တဲ့ ပညာ



တစ္ခါက . . . 

နာမည္ ေက်ာ္ၾကားျပီး အလြန္ကို ေတာ္တဲ့ လိပ္ေခါင္း အထူးကု ဆရာဝန္ၾကီး တစ္ေယာက္ရွိတယ္။ နာမည္ေက်ာ္ၾကားသလို တကယ္ကိုလည္း အလြန္ေတာ္ပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ထိ ေတာ္လည္း ဆိုရင္ လိပ္ေခါင္း အထူးကုလို႔သာ ေျပာတယ္။ သူမ်ားေတြလို လိပ္ေခါင္း ရွိေနတဲ့ စအိုဝကို လွန္ျပီးေတာ့ ၾကည့္စရာကို မလိုေအာင္ ေတာ္ပါေပတယ္။ 

ဟင္ . . . လွန္မၾကည့္ဘဲနဲ႔ လိပ္ေခါင္း ဘယ္လို ျဖစ္ေနတယ္ ဆိုတာကို ဘယ္လိုလုပ္ သိမလဲ လို႔ ေစာဒက တတ္စရာ ရွိပါတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္. . . အဲဒါကိုက ဆရာဝန္ၾကီးရဲ႕ ပညာလို႔ ဆိုရမွာပါ။ ဆရာဝန္ၾကီးက သူ႕ေရွ႕ကို ေရာက္လာတဲ့ လူနာကို စကား အနည္းငယ္ ေျပာျပီးေတာ့ လူနာမွာ ျဖစ္ေနတဲ့ လိပ္ေခါင္းကို ဘယ္ေလာက္ ျဖတ္ပါလို႔ ညႊန္ၾကားလိုက္သတဲ့။  လွန္ေလွာၾကည့္ျခင္းမ်ိဳး လံုးဝကို မရွိဘူး ဆိုပဲ။ 

လိပ္ေခါင္း ျဖတ္ေတာက္ ကုသတဲ့ ဌာနကလည္း ဆရာဝန္ၾကီးက ဒီေလာက္ ျဖတ္ပါလို႔ ညႊန္ၾကားရင္ အဲဒီေလာက္သာ ျဖတ္လိုက္။ လိုတယ္ ၊ ပိုတယ္ လို႔ကို လံုးဝ မရွိဘူးတဲ့။ ဒါေၾကာင့္မို႔လည္း ဆရာဝန္ၾကီးဆီမွာ လူနာေတြ အျမဲတမ္း ၾကိတ္ၾကိတ္တိုး မ်ားေနတတ္တယ္။ 

ဒီလိုနဲ႔ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာလာေတာ့ ဆရာဝန္ၾကီး အနားမွာ အကူလုပ္ေပးရတဲ့ နာ့စ္မေလးက ဆရာဝန္ၾကီးရဲ႕ ပညာကို အရမ္းကို ေလးစားေနမိတယ္။ ျပီးေတာ့ သူ အံ့လည္း အံ့ၾသေနမိတယ္။ လိပ္ေခါင္းဆိုတဲ့ ေရာဂါကို လံုးဝကို လွန္မၾကည့္ဘဲနဲ႔ ကြတ္တိျဖစ္ေအာင္ ခန္႔မွန္းႏိုင္တဲ့ ပညာဆိုတာ ေတာ္ရံု အေတြ႕အၾကံဳနဲ႔ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး ဆိုတာ သူမက သိေနလို႔ ျဖစ္တယ္။

အခ်ိန္ၾကာလာတာနဲ႔ အမွ် ဆရာဝန္ၾကီး ဘယ္လို သိတာလဲ ဆိုတာကို သူမ ပို၍ ပို၍ သိခ်င္လာတယ္။ သူမ ဖာသာလည္း စဥ္းစား ေတြးေတာလို႔ မရတဲ့ အဆံုးမွာ ဆရာဝန္ၾကီးကို ဖြင့္ေမးမယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့တယ္။ ဒါနဲ႔ တစ္ေန႔ ေဆးခန္းမွာ လူနာ နည္းနည္း ရွင္းေနတဲ့ ေန႔မွာ သူက ဆရာဝန္ၾကီးကို ဖြင့္ေမးခဲ့တယ္။

“ ဆရာ . . .  ဆရာ့ကို တစ္ခုေလာက္ ေမးပါေစ။ ”

“ အင္း  . . . ေမးပါ။ ”

“ လိပ္ေခါင္း လူနာေတြကို ဆရာ သူတို႔ရဲ႕ ေရာဂါ ျဖစ္ေနတဲ့ စအိုဝကို လံုးဝကို လွန္မၾကည့္ဘဲနဲ႔။ သူတို႔ ခံစားေနရတဲ့ ေရာဂါကို ေမးျပီးေတာ့ ျဖတ္ေတာက္ ကုသေရး ဌာနကို ဘယ္ေလာက္ ျဖတ္ပါလို႔ ညႊန္ၾကားလိုက္တာ အျမဲတမ္း ကြက္တိ ျဖစ္ေနတယ္ေနာ္ . . . ဆရာ။ ”

“ ေၾသာ္ . .  . ဟုတ္ပါတယ္။ ”

“ အဲဒါ ဘာေၾကာင့္ သူတို႔ရဲ႕ ေရာဂါ ျဖစ္ေနတဲ့ ေနရာကို လွန္ၾကည့္စရာ မလိုဘဲနဲ႔ ဘယ္လိုလုပ္ သိတာလဲ ဆိုတာကို ကၽြန္မက သိခ်င္လို႔ ေမးတာပါ ဆရာ။ ”

သူမက ဒီလို ေျပာေတာ့ ဆရာဝန္ၾကီးက သူမကို ေသခ်ာ ၾကည့္ျပီးေတာ့ ေသခ်ာစြာ လွလွပပ ျပံဳးလိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့မွ သူမက ေသခ်ာ ရွင္းျပတယ္။

“ ဒါက ဒီလို ရွိပါတယ္ဗ်ာ။ တကယ္ေတာ့ လူတိုင္း လူတိုင္းက လိပ္ေခါင္း ရွိပါတယ္။ ေရာဂါျပင္းသူ နဲ႔ ေရာဂါေပ်ာ့သူ ၊ ေရာဂါရင့္သူ နဲ႔ ေရာဂါ မသိသာသူေလာက္ပဲ ကြာတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း လိပ္ေခါင္းကို ကုလာတာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာခဲ့ျပီဆိုေတာ့ လူနာေတြရဲ႕ လိပ္ေခါင္းကို လွန္ၾကည့္စရာ မလိုဘဲနဲ႔ကို သိပါတယ္။ ”

“ ဟုတ္ကဲ့ . . . ဘယ္လို သိႏိုင္တာလဲ ဆရာ။ ဒါေလး ေျပာျပေပးပါ။ ”

“ ဒီလိုပါ . . . လိပ္ေခါင္းဆိုတာ လူတိုင္းမွာ ရွိတာ မို႔လို႔ သူတို႔ရဲ႕ ပါးစပ္ကို ၾကည့္ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က သိႏိုင္တာပါ။ သူတို႔ ပါးစပ္ျပဲရင္ လိပ္ေခါင္းက ဘယ္ေလာက္ ၊ သူတို႔ရဲ႕ပါးစပ္က စူေနရင္ ဘယ္လို ပံုစံ  ၊ သူတို႔ ပါးစပ္က ဘယ္လို ျဖစ္ေနရင္ လိပ္ေခါင္းက ဘယ္လို ဆိုတာေတြကို ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ လိပ္ေခါင္း ကုသခဲ့တဲ့ ဆရာဝန္ သက္တမ္း အရ အလိုလို သိေနတာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ လူနာေတြကို သူတို႔နဲ႕ စကားေျပာၾကည့္ျပီးေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ ပါးစပ္ကို ၾကည့္ျပီး လိပ္ေခါင္း အတို ၊ အရွည္ကို ခန္႔မွန္း ေျပာလိုက္ႏိုင္တာပါဗ်ာ။ ”

လို႔ ေျပာသတဲ့။ ဒီလိုလည္း ဆရာဝန္ၾကီးက ေျပာျပီးေရာ လိပ္ေခါင္း ခန္႔မွန္းခ်က္ကို ေမးေနတဲ့ နာ့စ္မေလးက သူမမွာ လိပ္ေခါင္း ရွိေနတာကို ဆရာဝန္ၾကီး သိသြားျပီလားလို႔ စိုးရိမ္သြားခဲ့တယ္။ ျပီးေတာ့ သူမရဲ႕ လိပ္ေခါင္း အတို အရွည္ကို ဆရာဝန္ၾကီး သိသြားမွာ စိုးတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ ပါးစပ္ေလးကို ခပ္တင္းတင္း ေစ့ကာ  . . . .

“ ဝုတ္ရား . . . ခ်ရာ . . . . ဂရိုကိုး . . . က်မြ  . . . တိပါဘီ . . . ”

လို႔ ေျပာသတဲ့။



ရယ္စရာေလး ျဖစ္သလို ၊ ျပံဳးစရာ ဟာသေလးလည္း ျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီလို အျဖစ္အပ်က္ေလး ျဖစ္ျပီးေတာ့ အခ်ိန္ကာလ တစ္ခုၾကာေတာ့ ဆရာဝန္ၾကီးဟာ လူငယ္ေလး တစ္ေယာက္ကို ပါးစပ္ကို ၾကည့္ျပီးေတာ့ လူေတြရဲ႕ လိပ္ေခါင္း အတို ၊ အရွည္ကို ခြဲျခားတဲ့ နည္းကို သင္ေပးလိုက္သတဲ့။

ထိုလူငယ္ေလးက အခု ဘေလာ့ေရးေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ “ ကိုေဇာ္ ” ပါပဲ။ အခု ဒီဟာသေလးကို ဖတ္ျပီးေတာ့ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ရယ္ေနတဲ့သူေတြ ၊ ျပံဳးေနတဲ့ လူေတြ ၊ အသံထြက္ျပီး ရယ္ေနတဲ့ လူေတြရဲ႕ ပါးစပ္ကို ကၽြန္ေတာ္က ၾကည့္ျပီးေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ လိပ္ေခါင္းကို ခန္႔မွန္း မိသြားတာေပါ႔ဗ်ာ။

ေဟာ . . .

ေဟာ . . . မရေတာ့ပါဘူး။ အခု အခ်ိန္မွေတာ့ ပါးစပ္ကို လက္နဲ႔ မပိတ္လိုက္ပါနဲ႔ေတာ့။ လံုးဝ . . . လံုးဝကို ေနာက္က်သြားပါျပီ။ ကၽြန္ေတာ္ အလံုးစံုကို ခန္႔မွန္းမိသြားခဲ့ပါျပီ . . . . . . . . :D :D :D


*** ေပ်ာ္ရႊင္ ရယ္ေမာရေစရံုပါပဲ။ ***

ေလးစားစြာျဖင့္
ကိုေဇာ္
12.8.2011

Share/Bookmark

07 August 2011

21 ငယ္ငယ္တုန္းက ရယ္စရာေလးေတြ ( ၄ )



ငယ္ငယ္တုန္းက အေၾကာင္းေလးေတြကို ေရးမယ္လို႔ ျပန္စဥ္းစားလိုက္ရင္ ကေပါက္တိ ကေပါက္ခ်ာ အေၾကာင္းေလးေတြကိုပဲ သြားသြားသတိရမိတယ္။ အခုေန အခ်ိန္မွာ ျပန္ေတြးမိေတာ့ အေတာ္ကို ဂ်စ္တီးဂ်စ္ကန္ လုပ္ခဲ့တာေတြပါလားလို႔ ျပန္ျမင္မိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့လည္း အဲဒီ အခ်ိန္တုန္းက ေပ်ာ္ခဲ့သလို အခုေန ျပန္ေတြးမိေတာ့လည္း ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းတာပါပဲ။

ဟိုတေလာက မထင္မွတ္ဘဲနဲ႔ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ကို ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္က ေပါက္ကရ လုပ္တာေလးကို ျပန္ေျပာမိပါတယ္။  ကိုယ္တိုင္ ျဖစ္ခဲ့တာေပမဲ့ ေျပာရင္းေျပာရင္းနဲ႔ ေဘးလူ တစ္ေယာက္ ေနရာကေန ရပ္ၾကည့္ေနရသလို ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ ျပီးေတာ့ အေထြေထြ ကိစၥေတြေၾကာင့္ ၂၈.၆.၂၀၁၁ ကေန ၃.၈.၂၀၁၁ ထိ ျမန္မာႏိုင္ငံကို ကၽြန္ေတာ္ ျပန္သြားေတာ့ အရင္က သူငယ္ခ်င္းေဟာင္းေတြနဲ႔ ျပန္ေတြ႕ရင္း ဒီအျဖစ္အပ်က္ေလးကို ျပန္သတိရစရာ ျဖစ္လာျပန္တယ္။ ဒီအျဖစ္အပ်က္ကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို ေတြ႕တိုင္း ၊ ျပီးေတာ့ သူ႕ကို ေတြ႕တိုင္း ဘယ္ေတာ့မွ မရိုးႏိုင္ေသာ ရယ္စရာ ျဖစ္ရပ္ေလး တစ္ခု ျဖစ္ေနမွာပါပဲ။

တကယ္ေတာ့ ဒီအျဖစ္အပ်က္ေလးဟာ မထင္မွတ္ဘဲနဲ႔ ျဖစ္လာခဲ့တာပါ။



အဲဒီတုန္းက ကၽြန္ေတာ္ ၉ တန္း ေက်ာင္းသားပဲ ရွိပါေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေတာက္မဲ့မီးခဲ တရဲရဲ မဟုတ္လား။ အထက္တန္းေက်ာင္းမွာကို မစဖူး ၊ မေနာက္ဖူးတဲ့ လူဆိုတာ မရွိေလာက္ေအာင္ကို လူသိမ်ားသလို ၊  စိတ္မညစ္ ညစ္ေအာင္ အစ မခံရဖူးတဲ့ ဆရာမ မရွိေအာင္ကိုလည္း ဆရာမေတြနဲ႔ ခင္ပါတယ္။

အဲဒီေန႔က မွတ္မွတ္ရရ သေရာ္ကဗ်ာေလး တစ္ပုဒ္ကို ခ်ေရးေနခ်ိန္မွာေပါ႔။ ဖတ္ခနဲ ကၽြန္ေတာ့္ ပုခံုးကို ပုတ္တာ ခံလိုက္ရလို႔ ကၽြန္ေတာ္ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မခံခ်ိ မခံသာေသာ မ်က္ႏွာေပးေတြနဲ႔ ရပ္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြကို အေနာက္မွာ မတ္တပ္ရပ္လ်က္ ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ အရင္ကဆို ကၽြန္ေတာ္ ေရးေနတာေတြ ေကာင္းေကာင္းဆိုးဆိုး လုဖတ္ျပီး တဟားဟား ရယ္ေနၾကေပါ႔။ အခုေတာ့ သူတို႔ မ်က္ႏွာေတြက တစ္ခုခုကို အလိုမက်သလို ပံုစံၾကီး ျဖစ္ေနတယ္။ 

“ ဘာလဲ . . ဘာျဖစ္ေနၾကတာလဲ။ ”

အဲဒီလို ကၽြန္ေတာ္က ေမးလိုက္ေတာ့မွ သူတို႔ထဲက မိစြာေတး “ ဇာဇာေအာင္ ” က ခ်က္ခ်င္း ျပန္ေျပာတယ္။

“ ဝဏၰေလ . . . ဟိုဟာမကို လိုက္ျပီး စကားေျပာရင္း စာေပးတာကို ဟိုဟာမက သူ႕ကို လုပ္ခ်သြားတာေလ။ ”

“ ဟင္ . . . ဘာေတြ လုပ္ခ်သြားလို႔လဲ။ ပါးခ်လိုက္တာလား။ ”

“ ပါးေတာ့ မခ်ဘူးေပါ႔ဟ။ သူ႕လုပ္ေနၾကအတိုင္းပဲ လုပ္တာေပါ႔။ ”

တကယ္ေတာ့ သူမ နာမည္ကို နာမည္တပ္စရာကို မလိုဘဲ ဟိုဟာမ ၊ ဟိုေကာင္မ စသျဖင့္ မိန္းကေလးေတြ ေလာကမွာ အေတာ္ကို တာစားပါတယ္။ အဓိက ကေတာ့ မနာလိုလို႔ ေခၚၾကတာပါ။ အမွန္ေတာ့ သူမ နာမည္က ဟိုဟာမ မဟုတ္ပါဘူး။ သူမ နာမည္က “ အိျႏၵာျမင့္ ” သာ ျဖစ္ပါတယ္။ မိန္းကေလးေတြ ၾကားထဲမွာသာ ဒီလို နာမည္ဆိုးနဲ႔ ေက်ာ္ၾကားေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေယာက်္ားေလးေတြ ၾကားထဲမွာေတာ့ သူက အိပ္မက္ နတ္သမီး ( ဘေလာ့ဂါ အျဖဴေရာင္ နတ္သမီး မဟုတ္ပါ :D ) တစ္လက္ ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ 

ဒါေပမဲ့ ေသခ်ာတာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ သူမကေတာ့ ေက်ာင္းက မုန္႔စားတန္းက မုန္႔ဟင္းခါးသည္ အေဒၚၾကီး မ်က္ႏွာေလာက္ကို ေထြေထြထူးထူး ၾကည့္စရာ မရွိပါဘူး။ အဲဒီ အေဒၚၾကီး ဆိုရင္ သူ႕စိတ္ဆိုးေနခ်ိန္ ဆိုရင္ မုန္႔ဟင္းခါးဖတ္က မပါသေလာက္ နည္းေနတတ္ျပီးေတာ့ ဟင္းရည္ကလည္း က်ဲရတဲ့ အထဲ ဇြန္းနဲ႔ တဝက္ေလာက္သာ ပါပါတယ္။ ဒီၾကားထဲ ပန္းကန္ထဲကို ထည့္အျပီးမွာ ျပန္ျပီးေတာ့ ဇြန္းထဲမွာ က်န္ေအာင္ ျပန္ေကာ့တင္သြားေသးတယ္။ ဒီေတာ့ သူ႕ဆီက မုန္႔ဟင္းခါး ဝယ္စားရတာ သူ႕စိတ္ဆိုး မဆိုး ဆိုျပီးေတာ့ကို မ်က္ႏွာၾကည့္ စားေနရသလိုပါပဲ။ သူနဲ႔ အဆင္ေျပေအာင္လည္း ေပါင္းထားရေသးတယ္။ ဒါမွ မုန္႔ဖတ္မ်ားမ်ား ၊ ဟင္းရည္ ရႊဲရႊဲနဲ႔ စားလို႔ ရမွာ။ 

အခုနက ေျပာတဲ့ အိျႏၵာျမင့္ကို က်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က သူ႕မ်က္ႏွာကို မုန္႔ဟင္းခါးသည္ၾကီးေလာက္ ဂရုစိုက္ ၾကည့္မေနႏိုင္ပါဘူး။ သူကလည္း ဘာမွ မေရာင္းဘဲနဲ႔ကို မ်က္ႏွာေၾကာၾကီးက တင္းေနတတ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း က်န္တဲ့ မိန္းကေလးေတြ အားလံုးက သူ႕ကို မာနၾကီးတယ္ ၊ ဘဝင္ကိုင္တယ္ ၊ ဖင္ေခါင္းက်ယ္တယ္ ( တကယ္လည္း မျမင္ဖူးဘဲနဲ႔မ်ား ) ဘာညာဆိုျပီး အလိုလိုကို အျမင္က ကပ္ေနၾကတာေပါ႔။

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အျမင္လည္း မကပ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ အရမ္းေခ်ာတယ္ ဆိုတဲ့ မိန္းကေလးေတြကို ကၽြန္ေတာ္က သိပ္ျပီးေတာ့ သတိထား ၾကည့္မိေလ့ မရွိဘူး။ စိတ္လည္း မဝင္စားတတ္ဘူး။ ေယာက်္ားေလးတိုင္းရဲ႕ ပါးစပ္ဖ်ားမွာ ေရပန္းစားေနတယ္ ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ ပိုျပီးေတာ့ စိတ္မဝင္စားမိဘူး။ အုတ္ေရာေရာ ၊ ေက်ာက္ေရာေရာ လူေတြထဲမွာလည္း ငယ္ငယ္ကတည္းက မပါခ်င္တာေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူမ နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က ဘယ္လိုမွ ပတ္သတ္စရာ မရွိပါဘူး။

အခုေတာ့ . . . . အဲဒီမွာပဲ စျပီးေတာ့ ပတ္သတ္စရာက ျဖစ္လာခဲ့တယ္။

“ အဲဒီေတာ့ ဘာျဖစ္လဲ။ ”

“ ဝဏၰက စာလိုက္ေပးတာကို သူက ဖြင့္ဖတ္တယ္ ၊ ေနာက္ေတာ့ ျဖဲလိုက္ျပီး ေျမာင္းထဲကို ပစ္ခ်လိုက္တယ္။ ”

ကၽြန္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြထဲမွာ ဝဏၰက အေတာ္ကို ရုပ္ေျဖာင့္တဲ့ ေကာင္ပါ။ အဲ . . . တကယ္တမ္း တိတိက်က် ေျပာရမယ္ ဆိုရင္ ရုပ္တင္မကပါဘူး။ ခႏၶာကိုယ္ကလည္း ေျဖာင့္ပါတယ္။ မီးေခ်ာင္းကေတာင္မွ ေကာက္ခ်င္ေကာက္ဦးမယ္ ဝဏၰကေတာ့ တေျဖာင့္တည္းလို႔ ဆိုရေအာင္ကို ပိန္ပိန္ရွည္ရွည္နဲ႔ ဘာၾကြက္သားမွ မရွိဘဲ ၊ တေျဖာင့္တည္း နန္းၾကိတ္ထားသလို ေျဖာင့္တဲ့ေကာင္ပါ။ အဲဒီလို ငေျဖာင့္ ဝဏၰ႕ကို ဇာဇာေအာင္ကလည္း နည္းနည္း ဟိုဒင္း ျဖစ္ေနပံုရေတာ့ ဝဏၰကို ထိရင္ သူကပါ အလိုလို မီးပြင့္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ အေနသာၾကီးေပမဲ့ သူကလည္း မီးပြင့္မွေတာ့ မေနသာေတာ့ဘဲ ဝင္ပူတတ္တဲ့ သေဘာပါ။

“ ဟာ . . . နင္ကလဲ။ ဒါက အိျႏၶာျမင့္ရဲ႕ စတိုင္လ္လို ျဖစ္ေနတာပဲေလ။ နင္တို႔ မသိဘူးလား။ သူတို႔ လိုက္စကားေျပာတဲ့ လူဆိုရင္ ရပ္ျပီးေတာ့ မ်က္ေထာင့္နီနဲ႔ ၾကည့္မယ္။ စာလိုက္ေပးရင္ အဲဒီ့စာကို ဖတ္သလိုလိုနဲ႔ ဖြင့္ျပီးေတာ့ ေရေျမာင္းထဲကို တကူးတက သြားပစ္မယ္။ သူ႕ရဲ႕ အေတြးကို ငါဖမ္းၾကည့္မိတာကေတာ့ ဒီလို ပစ္လိုက္ရင္ ရိုးရိုးလႊင့္ပစ္တာထက္ ေသခ်ာတယ္ေလ။ ”

“ ဘာကို ေသခ်ာတာလဲ။ ”

“ ေၾသာ္. . . ရိုးရိုး အိတ္ထဲကေန ထုတ္ျပီး ေျမၾကီးေပၚ ပစ္ခ်ရင္ ျပန္ေကာက္ျပီးေတာ့ လိုက္ေပးေနဦးမယ္။ အခုလို ေရေျမာင္းထဲ ပစ္ခ်လိုက္တယ္ ဆိုေတာ့ ေရစိုသြားေတာ့ ျပန္ေပးရလည္း ခက္သြားမယ္ေလ။ ဒါေၾကာင့္ သူက ဒီလို လုပ္တယ္လို႔ ငါ ထင္တယ္။ အေတာ္ ဦးေႏွာက္ေျပးတဲ့ မိန္းကေလးပါ။ ”

“ ဟဲ႔ . . . ငါက နင့္ အိျႏၶာျမင့္ရဲ႕ ဦးေႏွာက္ ေျပးေၾကာင္း ခ်ီးမြမ္းခန္းကို လာနားေထာင္တာ မဟုတ္ဘူးေနာ္။ ”

“ ဒါကေတာ့ ဘယ္တတ္ႏိုင္မလဲဟာ။ ငါကလည္း ျမင္တာကို ေျပာတာေပါ႔။ ဒါနဲ႔ နင္က ဘာလို႔ ဝဏၰ႕ကို ထိရင္ မခ်ိေအာင္ ျဖစ္ေနရတာလဲ။ ဘာလဲ ဝဏၰက အဲဒီ့စာကို နင့္ကို မေပးဘဲ အိျႏၶာျမင့္ကို သြားေပးလို႔ နင္ ဒီေလာက္ ပြက္ေလာရိုက္ေနတာ မဟုတ္လား။ ”

“ ဟဲ႔. . . . နင္ ဒီလို ေျပာစရာလား။ ”

ဇာဇာေအာင္က ရွက္သလိုနဲ႔ မ်က္ႏွာၾကီး ရဲတတ္လာျပီးေတာ့ ဝဏၰ႕မ်က္ႏွာကို ရွက္ခိုးေလး ခိုးၾကည့္တယ္။ ရိုးရိုးလည္း ၾကည့္လို႔ရသားနဲ႔ အဲဒီလို ခိုးၾကည့္လိုက္တာကိုက မွားတာ။ ဒီေတာ့ ခိုးထုပ္ ခိုးထည္နဲ႔ မိတာေပါ႔။

“ ေအးေလ . . . ထားပါေတာ့. . . . အခု ဘာျဖစ္လို႔ ငါ့ဆီကို လာျပီးေတာ့ ငါ့ရဲ႕ ကဗ်ာ စိတ္ကူးေတြကို ဖ်က္ရတာလဲ။ ”

“ အမယ္ . . အမယ္ . . . ”

“ ဟဲဟဲ . . . ေနာက္တာပါ။ ဘာျဖစ္ခ်င္ၾကလို႔လဲ။ ဘာလုပ္ၾကဖို႔လဲ။ ”

ဒီေတာ့မွ သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလံုး ကၽြန္ေတာ့္ေဘးမွာ ဝင္ထိုင္ျပီးေတာ့ ေျပာၾကတယ္။

“ အဓိက ကေတာ့ ငါတို႔ အိျႏၵာျမင့္ကို ပညာျပန္ေပးခ်င္တယ္ကြာ။ ”

“ ဘယ္လို ပညာျပန္ေပးခ်င္ရတာလဲ။ ”

“ ဘယ္လိုလဲေတာ့ မသိဘူးေလ။ အဲဒါကို မင္းက စဥ္းစားေပးေပါ႔။ ျပီးရင္ေတာ့ အတူတူ လုပ္ၾကမယ္ေလ။ ”

ဘာရယ္ညာရယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း သူငယ္ခ်င္းေတြကို ခင္တယ္ ၊ ခ်စ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္ေတြဆိုရင္ အျမဲတမ္း ဥိီးစားေပးျပီးေတာ့ လုပ္ေပးေလ့ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အခုလို သူမ်ားကို ထိခိုက္ေအာင္ လုပ္ဖို႔က်ေတာ့ အေတာ္ကို စဥ္းစားယူရပါတယ္။ ဘယ္သူ႕ကို မနစ္နာေစခ်င္တာပါ။ သူနဲ႔ကိုယ္ ရန္သူေတြလည္း မဟုတ္ဘဲနဲ႔ နစ္နာသြားဖို႔ ဆိုတာ အေတာ္ကို မလုပ္သင့္တဲ့ အရာလိုလည္း ျဖစ္ေနတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ ေအာင့္သီးေအာင့္သက္ ခံစားေနရတဲ့ ခံစားမႈကိုလည္း ေျပေပ်ာက္သြားေစခ်င္ပါတယ္။

ဒါနဲ႔ပဲ . . . .

“ ဒါဆိုရင္ ငါစဥ္းစားမိတာ တစ္ခုေတာ့ ရွိတယ္။ ငါ တစ္ေယာက္တည္းလည္း လုပ္လို႔ အဆင္မေျပဘူး။ မင္းတို႔ေတြ အားလံုးပါ ဝိုင္းကူညီမွ ျဖစ္မယ္။ ငါ လိုတာေတြ ဝိုင္းရွာေပးမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ အိျႏၵာျမင့္ကို ပညာေပးဖို႔ ကိစၥကို ငါ လုပ္မယ္ လို႔ ကတိေပးတယ္။ ”

“ ေဟး . . . တကယ္ေနာ္။ ”

အားလံုး ဝိုင္းေအာ္ၾကတယ္။ ဇာဇာေအာင္ရဲ႕ အသံက အက်ယ္ဆံုး ျဖစ္ေနလိမ့္မယ္။ သူ႕ရဲ႕ ဝဏၰ ခံထားရေတာ့ သူက အစာ မေၾကဆံုး ျဖစ္မယ္ ထင္တယ္။ 

“ ငါ လိုခ်င္တာေတြကို နင္တို႔ အားလံုးက ဝိုင္းရွာေပး ၊ လုပ္ေပးရမွာေနာ္။ မဟုတ္ရင္ေတာ့ အဆင္ေျပလာမွာ မဟုတ္ဘူး။ ”

“ ေအးပါ . . . နင္လိုတာေတြက ဘာလဲ ဆိုတာပဲ ေျပာ . . . ငါတို႔ အားလံုး ရေအာင္ ဝိုင္းရွာေပးမယ္။ ”

“ အင္း . . . ငါလိုတာေတြက ဘာလဲဆိုေတာ့ . . . . . . ”

မုတ္ဆိတ္ေမႊးလည္း မရွိပါဘဲနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ မုုတ္ဆိတ္ကို တစ္ခ်က္ ႏွစ္ခ်က္ေလာက္ သပ္လိုက္မိတယ္။ ျပီးေတာ့မွ သူတို႔ကို စိတ္ဝင္စားေအာင္ ေခါင္းေလး ေရွ႕တိုးျပီး အသံတိုးတိုးနဲ႔ ေျပာလိုက္တယ္။

“ ငါ လိုခ်င္တာေတြက . . .  x x x x x x x x x x x x ”



ေနာက္ထပ္ သံုးရက္ေလာက္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေက်ာင္းဆင္းတာနဲ႔ အိျႏၵာျမင့္ လာရာလမ္းမွာ မလွမ္းမကမ္းကေန ရပ္ေစာင့္ေနခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ကို ရပ္ေစာင့္ေနတယ္ ဆိုတာကိုလည္း သူသိေအာင္ ပံုစံမ်ိဳးစံုနဲ႔ လုပ္ျပခဲ့တယ္။ သူနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္း မဆိုင္ ဆိုင္မိေအာင္ လုပ္တယ္။ မ်က္လံုးခ်င္း ဆံုမိရင္လည္း ေသေသခ်ာခ်ာ လွလွပပ ျပံဳးျပပါတယ္။ ( ေသေသခ်ာခ်ာ လွလွပပ ျပံဳးျပတယ္ ဆိုတာက မခို႔တရို႕ ေယာက်္ားၾကီးတန္မဲ့ ရွက္ျပံဳး ျပံဳးျပေနတာ မဟုတ္ဘူးလို႔ ေျပာခ်င္တာပါ။ )

အရင္က သူမကို ခပ္တန္းတန္း ေနတဲ့ လူက အခုမွ ျပံဳးျပ ရယ္ျပ လုပ္ေနေတာ့ သူလည္း အူတူတူ ျဖစ္ျပီး ဟုတ္ရဲ႕လား ဆိုျပီး လမ္းေကြ႕ေတြ ဘာေတြမွာ ကၽြန္ေတာ့္ကို သမင္လည္ျပန္ေလး လွည့္ၾကည့္ရင္လည္း ကၽြန္ေတာ္က ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္ထားတဲ့ လွတပတ အျပံဳးေလးနဲ႔ သူမကို လက္ေလး လွမ္းျပပါတယ္။ တစ္ပတ္ေလာက္ အထိ ကၽြန္ေတာ္ သူမ လာရာလမ္းကို ေစာင့္ေနျပီးေတာ့ ျပံဳးျပယံု ၊ လက္ျပယံုေလာက္ပဲ လုပ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေဘးမွာ ဘယ္သူငယ္ခ်င္းကိုမွ လာေစာင့္ မေနခိုင္းဘဲ။ မလွမ္းမကမ္းမွာမွ သူငယ္ခ်င္း အုပ္စုလို္က္က အေျခအေနကို အကဲခတ္ေနပါတယ္။

အဲဒီလိုနဲ႔ တစ္ပတ္ေလာက္ ျပီးေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ္ အိျႏၵာျမင့္ ေက်ာင္းက ျပန္ရာမွာ ကၽြန္ေတာ္ လိုက္သြားပါတယ္။ သူမ်ားေတြလို ရွက္သလိုလို ၊ ေၾကာက္သလိုလိုနဲ႔ မခို႔တရို႕ လိုက္သြားတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ တကယ္ကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ သူမေဘးကေန လုိက္သြားတာပါ။ သူမကို ကိုယ္က မရရင္ ေသရပါလိမ့္မယ္ ဆိုျပီးေတာ့လည္း ခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္ေနတာ မဟုတ္ေလေတာ့ မရဲတရဲလည္း ျဖစ္ေနစရာ မလိုဘူးေပါ႔ေလ။

“ ဟဲ့ . . .အိျႏၵာျမင့္ . . . ”

အဲဒီလိုပဲ ခပ္တင္းတင္း ေခၚလိုက္ေတာ့ သူမကလည္း သူမရဲ႕ ခပ္ေခ်ာေခ်ာ မ်က္ႏွာကို တင္းလိုက္ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္္ကို လွည့္ၾကည့္လာပါတယ္။ ျပီးေတာ့မွ. . . . .

“ ဘာလဲ . . . ”

ကၽြန္ေတာ္ကလည္း လန္႔သြားသလိုနဲ႔ ကိုယ္ကို နည္းနည္း ယို႕ျပလိုက္ပါတယ္။

“ ေျဖးေျဖး လုပ္ပါဟ . . . နင္ကလဲ။ ”

“ ဘာလဲ . . . ဘာေျပာစရာ ရွိလို႔လဲ။ ”

ေျဖးေျဖးလုပ္ပါလို႔ ေျပာထားေပမဲ့ သူမက နာခံပံု မရပါဘူး။ ခပ္တင္းတင္းပဲ ေမးတယ္။

“ ဘာမွ ေျပာစရာ ေထြေထြထူးထူး မရွိပါဘူးဟ။ ငါ နင့္ကို စာေလး တစ္ေစာင္ပဲ ေပးဖို႔ ရွိတာပါ။ ဒီစာေလးကို နင္က ယူျပီးေတာ့ ဖတ္ဖို႔ပဲ လိုတာပါ။ ”

“ ဘာ . . . နင္က . . . ”

သူမက မ်က္လံုးျပဴးျပီးေတာ့ ေအာ္ပါတယ္။ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ဆိုေတာ့ ေဘးနားက လူေတြကလည္း နည္းနည္းေတာ့ မ်ားေနတာေပါ႔ေလ။ ျပီးေတာ့ အေဝးက ေနျမင္ေနသူေတြေရာ ၊  အနီးကေန ျမင္ေနသူေတြေရာ ဘယ္ေတာ့မ်ား အသက္ဝင္လာမလဲ ဆိုျပီး သူမရဲ႕ ႏွလံုးသား သူေယာင္မယ္ေလးကို ေစာင့္ေနၾကတဲ့ ေဇာ္ဂ်ီေတြက အမ်ားသား မဟုတ္လား။

“ နင္ကလည္း ဘာလို႔ ေအာ္ေနရတာလဲ။ ေျဖးေျဖး လုပ္ပါဆိုေနမွပဲ။ ဘာမွ ေဒါသေတြ ထြက္စရာ မလိုဘူး။ ငါေပးတဲ့ စာေလးကို ယူျပီး ဖတ္လိုက္ယံုပဲ။ ဒါပဲ။ ျပီးရင္ နင္က ငါ့ကို ျပန္စာေလး ျပန္ေပးယံုပဲ။ ”

“ ဘာ . . . ”

သူမက ထပ္ေအာ္ျပန္ပါေရာ . . . .

“ နင္ နားေလးေနလား . . . ”

“ နင္ေနာ္. . . . ”

“ အိုေက . . ငါ ထပ္ေျပာမယ္။ ေနဦး . . ဒီမွာဟ . . . ”

ကၽြန္ေတာ္လည္း လြယ္အိတ္ထဲက လက္ထပ္ဖိတ္စာေလာက္ ၾကီးတဲ့ စာအိတ္ေလးကို ထုတ္ယူျပီး ကိုင္ထားလိုက္ရင္း . . .

“ ဒီမွာဟ။ ဒီစာေလးပဲ။ အထဲမွာ ကဒ္လွလွေလးပါတယ္ဟာ။ အဲဒီထဲမွာ ငါေရးထားတာပဲ။ ဒါေလးကို နင္က ယူျပီးေတာ့ ဖတ္ၾကည့္။ ျပီးရင္ နင္ စိတ္ထဲမွာ ရွိတဲ့ အတိုင္း ငါ့ကို စာျပန္ေပးေပါ႔။ ဒါမွဘဲ ငါ့စာကို လက္မခံႏိုင္ရင္လည္း ငါ့ကဒ္ေလးကို ျပန္ေပးေပါ႔။ ေရာ့ . . . ေရာ့. . .”

သူမရဲ႕ ေကာင္းတဲ့ အခ်က္ေတြထဲမွာေတာ့ ဘယ္သူက စာလုိက္ေပးေပး သူမ်ားေတြလို ဟိုေျပးဒီေျပး လုပ္ျပီးေတာ့ ဣေျႏၵပ်က္ေအာင္ မလုပ္ဘဲ ၊ ေပးတဲ့ စာကို ေအးေအးေဆးေဆး ယူျပီးေတာ့ အဲဒီေနရာမွာပဲ ေဖာက္လိုက္ျခင္းပါပဲ။ အခုလည္း ကၽြန္ေတာ္ေပးတဲ့ စာကို ယူျပီးေတာ့ သူက ဖြင့္ဖတ္လိုက္ပါတယ္။

“ ဖလပ္ . . . ျဗတ္ . .  ” ( စာဖြင့္ဖတ္သံရဲ႕ ျမည္သံစြဲလို႔ ယူဆၾကပါကုန္ )

အဲ . . သူမရဲ႕ မေကာင္းတဲ့ အခ်က္ေတြထဲမွာေတာ့ ဘယ္သူက စာလိုက္ေပးေပးတဲ့ စာကို ျဖစ္ျဖစ္ ယူဖတ္ျပီးရင္ေတာ့ ျဖဲျပီးေတာ့ ေရေျမာင္းထဲကို တကူးတက သြားပစ္တတ္တာပါပဲ။ အခုလည္း ကၽြန္ေတာ့္စာကို ေဖာက္ဖတ္ျပီးေတာ့ သူမရဲ႕မ်က္ႏွာၾကီး ခ်က္ခ်င္း ရဲတတ္လာပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို မ်က္လံုးၾကီး ျပဴးၾကီးပါတယ္။ ( သူ႕ကို ျမင္ေနေတြ႕ေနတာ ၾကာျပီ ျဖစ္ေပမဲ့ အခုမွ ေသခ်ာ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း သတိထားမိပါတယ္။ လွတဲ့ သူေတြက်ေတာ့ မ်က္လံုးျပဴးျပလည္း လွတာပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ သူ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္လည္း မခ်စ္ ၊ ၾကိဳက္လည္း မၾကိဳက္ပါ။ )

“ ဟင္ . . . နင္ . . . နင္. . . . ေတာ္ေတာ္ မုိက္ရိုင္းပါလား။ ”

သူမက ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ စာကို ေဖာက္ဖတ္ျပီးေတာ့ မ်က္ႏွာၾကီး ရဲ ၊ မ်က္လံုးၾကီး ျပဴးကာ ေဒါသေတြ ထြက္ျပီး ေျပာပါတယ္။

“ ဘာလဲဟ . . . အဲဒီ စာအိတ္ထဲမွာ ကဒ္ကေလးေလ။ အဲဒီကဒ္ေလးကို ဖြင့္လိုက္ရင္ အသည္းပံုေလး ေဖာင္းၾကြ ထြက္လာတယ္ေလ။ အဲဒီကဒ္ေလးထဲမွာ နင့္အတြက္ စာကို ေရးထားတယ္ေလ။ အမ်ားၾကီး မဟုတ္ပါဘူး။ မေတြ႕ဘူးလား။ ”

“ ေတြ႕တယ္ . . . ေတြ႕တယ္ . . . ေတြ႕လို႔ ေျပာတာ။ နင္ ေတာ္ေတာ္ မုိက္ရိုင္းပါလား။ ဒီေလာက္ေတာင္မွ ျဖစ္လွတာ . . ကဲဟာ . . ကဲဟာ . . . ”

အထက္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာခဲ့တဲ့ အတိုင္း သူမရဲ႕ မေကာင္းတဲ့ အခ်က္ထဲက အတိုင္း ကၽြန္ေတာ့္ စာေရးထားတဲ့ ကဒ္ေလးကို ဆြဲျဖဲျပီးေတာ့ စကၠဴအစေတြ အားလံုးကို ေရေျမာင္းထဲကို ေရာက္ေအာင္ သြားလႊင့္ပစ္ပါေတာ့တယ္။

“ အဲဒါပဲ. . . မွတ္ပလား . . . မိုက္ရိုင္းခ်င္ဦး။ ”

“ ဟာ . . နင္ ဘယ္လို လုပ္လိုက္တာလဲ။ နင့္ကို ငါ စျပီးေတာ့ စာေပးကတည္းက ေျပာထားတယ္ေလ။ နင္ မၾကိဳက္ရင္လည္း ငါ့ကို ျပန္ေပးပါလို႔. . . ဘာလို႔ နင္က ျဖဲလိုက္ရတာလဲ။ ”

“ နင္ ေရးထားတာကိုလည္း ၾကည့္ဦးေလ။ ”

“ ဟာ ဘာျဖစ္လို႔လဲ. . . . နင့္ဖာသာ မၾကိဳက္ရင္ ငါ့စာ ငါ့ကို ျပန္ေပးေပါ႔ ၊ အခုေတာ့ ဘာလို႔ ျဖဲျပီးေတာ့ ေရေျမာင္းထဲ သြားပစ္လိုက္ရတာလဲ။ ”

ကၽြန္ေတာ္တို႔ကသာ အေျခအတင္ ေျပာေနၾကတာပါ။ သူမရဲ႕ ပတ္ဝန္းက်င္မွာေတာ့ သူမကို စာလိုက္ေပး ၊ သူမက ယူျပီးေတာ့ ဖတ္ ၊ ဖတ္ျပီးေတာ့ ျဖဲ ၊ ျဖဲျပီးေတာ့ ေရေျမာင္းထဲ လႊင့္ပစ္တယ္ ဆိုတာ အားလံုး အဖို႔ေတာ့ ရိုးေနပါျပီ။ ျဖစ္ရိုး ျဖစ္စဥ္လည္း ျဖစ္လို႔ ေနပါျပီ။

“ နင္ ေရးထားတာကိုလည္း ၾကည့္ဦးေလ။ ရည္းစားစာ ေပးတာေတာင္မွ အထက္စီးက . . . . ၊ ငါ ပါးပါ ပိတ္ရိုက္လိုက္ရ . . . ”

“ ငါကလည္း ငါ ေရးတတ္သလို ငါေရးတာေလ။ မေက်နပ္ရင္ ငါ့စာကို ျပန္ေပးပါလား။ ဘာလို႔ ေရေျမာင္းထဲ လႊင့္ပစ္ရတာလဲ။ ”

“ နင္ . . . နင္. . . . ”

သူမ ဘာမွလည္း ဆက္မေျပာဘဲ ေဆာင့္ေအာင့္ ေျခေဆာင့္ကာ ထြက္သြားပါေတာ့တယ္။ သူမ ထြက္သြားေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ္လည္း အေနာက္ကေန အေျခအေန ၾကည့္ရင္း ပါလာတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဆီကို ေျခဦးလွည့္လိုက္ပါေတာ့တယ္။



“ သူ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ဆိုးသြားတာေနာ္။ နင္ ဘာေတြ ေရးေပးလိုက္တာလဲ။ ”

“ စာလံုးေလး ႏွစ္လံုးထဲပါဟာ . . . ဒါကို သူက ျဖစ္ေနတာ . . . ”

“ သူက အဲဒီလို ေဒါသထြက္တာ ရွားတယ္ကြ။ သူကပဲ အားလံုး အေပၚမွာ အထက္စီးက ဆက္ဆံေနၾက။ အခု မင္းက ဘာသြားေရးေပးလိုက္တာလဲ။ ”

“ စာအိတ္ထဲမွာကြာ . . . ကဒ္လွလွေလး တစ္ခုပါတယ္ေလ။ ”

“ ေအးေလ . . ဒါကို ငါတို႔ သိတယ္ေလ။ ငါတို႔ပဲ ရွာဝယ္ေပးလိုက္တာပဲ။ ”

“ အင္း . . . အဲဒီကဒ္ေလးကို ဖြင့္လိုက္ရင္ အသည္းပံုေလးက ေဖာင္းၾကြေလး ျဖစ္ျပီး ထြက္လာတယ္။ ”

“ သိတယ္ေလ။ ငါတို႔ပဲ ရွာဝယ္ေပးတာေလ။ အထဲက စာကို ဘာေရးလိုက္လဲ ေမးတာေလ. . . ”

“ အင္း . . .အဲဒီ အသည္းပံုေလးရဲ႕ ေအာက္က စာရြက္ အလြတ္ထဲမွာေတာ့ ငါက သူ႕အတြက္ စာေလး ႏွစ္လံုးထဲ ေရးေပးလိုက္တာ. . . ”

“ စာႏွစ္လံုးထဲ ဆိုေတာ့ “ ခ်စ္တယ္ ” လို႔ ေရးေပးလိုက္တာလား။ ”

“ မဟုတ္ဘူး . . . . တျခား စာလံုးေလး ႏွစ္လံုးထဲ . . . ”

“ ဒါဆို ဘာေရးေပးလိုက္တာလဲ ၊ ျမန္ျမန္ေျပာေလကြာ . . . ”

“ ငါေရးေပးလိုက္တာ ရိုးရိုးေလးပါကြာ . . . .”

“ ဘာေရးေပးလိုက္တာလဲ။ ”

အားလံုးက သိခ်င္ေဇာနဲ႔ ေခါင္းေတြ တိုးလာျပီး သံျပိဳင္ေမးၾကတယ္။ ဒီေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ္က ေျဖလိုက္တယ္။

“ ႏွစ္လံုးထဲပါပဲကြာ. . . . ဒါေပမဲ့ . . . “ အာဘြား ” . . . . ”



ထိုစာေလးနဲ႔ ကဒ္ကေလးကေတာ့ အစိတ္စိတ္ အမႊာမႊာျဖစ္ျပီးေတာ့ ေရေျမာင္းထဲမွာ ေရေတြ ႏူးကာ ေဆြးေျမ့ေနေလာက္ျပီျဖစ္ေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ကေတာ့ ဒီေလာက္နဲ႔ မျပီးခဲ့ပါဘူး။ အခုမွ ဇာတ္လမ္းက စတယ္ လို႔ ေျပာရမယ္ ထင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္ေန႔က စျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေရွ႕ဆက္လုပ္မဲ့ ကိစၥေတြကို သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေသခ်ာ ေျပာျပျပီး တိုင္ပင္ပါတယ္။ သူတို႔ကလည္း သူတို႔ လုပ္ရမွာေတြကို သိေလေလ ပိုျပီးေတာ့ တတ္ၾကြေလ ျဖစ္ၾကတာပါပဲ။

ေနာက္ေန႔ ေက်ာင္းဆင္းေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ခပ္တည္တည္နဲ႔ အိျႏၵာျမင့္ ဆီကို သြားပါတယ္။ သူနဲ႔ ေဘးခ်င္း ယွဥ္ေလွ်ာက္မိေတာ့မွ သူ႕ကို ခပ္တည္တည္နဲ႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္။

“ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ေပါ႔ဟာ . . . နင္္ ငါ့ကို “ အာဘြား ” ျပန္ေပးသင့္ပါတယ္။ ”

“ ဘာ . . .  ”

အဲဒီ ဘာ ကေတာ့ ၾကားခဲ့ဖူးသမွ်ထဲမွာ အက်ယ္ဆံုးပါပဲ။ နားလည္း အေတာ္ကို အူသြားပါတယ္။ သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေဘးခ်င္းကပ္လ်က္ လမ္းေလွ်ာက္ေနတာ ဆိုေတာ့ . . . . ဒါကို ေျခစံုရပ္ျပီးေတာ့ ခါးေလး ကုန္းကာ ကုန္းကာ ေအာ္လိုက္တာ ဆိုေတာ့ လူက ရုတ္တရက္ မေရွာင္ႏိုင္ဘဲ နားကို အူသြားတာပါ။

“ နင္ကလည္း မၾကားလိုက္တာလား ၊ ထပ္ၾကားခ်င္တာလား။ ငါ ေျပာတာက နင္ ငါ့ကို အာဘြား ျပန္ေပးသင့္တယ္လို႔ ေျပာတာ။ ”

“ နင္ . . နင္. . .ေတာ္ေတာ္ ေစာ္ကားပါလား။ နင့္ကိုေတာ့ ငါ မနက္ျဖန္ စည္းကမ္းထိန္းသိမ္းေရး ဆရာမနဲ႔ တိုင္ေျပာမယ္။ ”

“ ဟ . . . ဆရာမကို ဘာေျပာစရာ လုိလို႔လဲ။ နင့္ကို ငါ အာဘြားေပးတဲ့ ကိစၥကို ဆရာမေတြ သိကုန္မွာေပါ႔။ ”

“ ဘာ . . . ”

ဒီ ဘာ ကလည္း ဟို ဘာ ထက္ အသံ မေလ်ာ့ပါဘူး။ က်ယ္ပါတယ္။

“ ဟုတ္တယ္ေလ။ နင္ နဲ႔ ငါနဲ႔ ကိစၥကို ဆရာမေတြ သိကုန္မွာေပါ႔။ ဒါဆို ငါက နင့္ကို အာဘြားေပးတာ လူေတြလည္း သိကုန္မွာေပါ႔။ ”

“ နင္ . . . . နင္. . . . နင္ . . .  ေတာက္ . . . နင္ . . .ေတြ႕မယ္ ၊ မနက္ျဖန္မွ ေတြ႕မယ္။ ”

“ ေအး . . ေအး . . ရပါတယ္။ မနက္ျဖန္ ေတြ႕ရင္ေတာ့ ငါ့ကို အာဘြား ျပန္ေပးပါဟာ ေနာ္. . . . ငါ ေစာင့္ေနမယ္။ ”

“ ဘာ . . . ”

ဒီ ဘာ ေအာ္ေနခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သူမ ေရွ႕က ခပ္တည္တည္နဲ႔ လွည့္ထြက္လာခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အေနာက္ကေန အေျခအေန လိုက္ေစာင့္ၾကည့္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီကိုလည္း လက္မ ေထာင္ျပခဲ့တယ္။ သူမကေတာ့ ေစြ႕ေစြ႕ခုန္လား ၊ ခုန္ခုန္ေစြ႕လား မသိႏိုင္တဲ့ ပံုစံနဲ႔ က်န္ခဲ့ေလရဲ႕။



ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီကို ေရာက္မွ သူတို႔က ျပံဳးျဖီးျဖီးၾကီးေတြက ဝိုင္းၾကည့္ရင္း ေမးၾကတယ္။

“ မင္းကြာ . . မင္း အစား ငါတို႔ေတာင္မွ ပါးေတြ ယားေနတာ . . . အေတာ္လည္း ေပါက္ကရ လုပ္ရဲတယ္။ ”

“ ဟင္ . . . မင္းတို႔ပဲ လုပ္ေပးပါလို႔ ေျပာလို႔ ငါက လုပ္ရတာေလ။  တကယ္ဆို ငါနဲ႔ သူ ဘာမွကို ပတ္သတ္စရာ မရွိဘူးေလ။ မင္းတို႔ လုပ္ခိုင္းလို႔ လုပ္ရတာေလ။ ”

“ ေအးပါ ဟုတ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီလိုၾကီး လုပ္လိမ့္မယ္လို႔ မထင္မိဘူးေလ ဟီးဟီး . . ”

“ ၾသ . . အခုေတာ့ ငါက လြန္ေနလို႔လား။ ”

“ ဒီလိုလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ထားပါေတာ့ကြာ . . . အခု ငါတို႔ လုပ္ရမဲ့ အပိုင္းဆို  . . အဲဒါ ဘာလဲ။ ငါတို႔ ဘာေတြ လုပ္ရမွာလဲ။ ”

“ အင္း . . . အခု ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ငါ အထင္သာ မွန္မယ္ ဆိုရင္ သူ ငါ့ကို ဆရာမေတြနဲ႔ မနက္ျဖန္ တိုင္ဦးမွာ မဟုတ္ဘူး။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ သူ႕မွာ သူ႕ဖာသာ လႊင့္ပစ္လိုက္လို႔ သက္ေသ မရွိေတာ့ဘူးေလ။ ဒါေၾကာင့္ မင္းတို႔က မနက္ျဖန္က စျပီးေတာ့ ငါက သူ႕ကို အာဘြားေပးတယ္ လို႔ ၾကားတယ္ ဆိုျပီးေတာ့ မတိက် မေသခ်ာတဲ့ အေနနဲ႔ သတင္းလႊင့္ ၊ ျပီးေတာ့ ငါကလည္း အာဘြား ျပန္ေတာင္းေနတယ္ ဆိုျပီးေတာ့ သတင္းထပ္လႊင့္. . . . . ဒါေပမဲ့ . . ဘာမွ ေျဖရွင္း မေနနဲ႔ ၊ ဘယ္သူ႕ကိုမွ ရွင္းျပမေနနဲ႔။ ”

“ ဟာ . . . ဒါဆို သူ ေသခ်ာ မင္းကုိ တိုင္ေတာ့မွာေပါ႔။ ”

“ အင္း . . တိုင္တာကေတာ့ မတိုင္ တိုင္ေအာင္ လုပ္ရမွာပဲ။ တကယ္လို႔ သူ မတိုင္ဘူး ဆိုရင္ ငါတို႔ရဲ႕ လုပ္ရပ္ေလးက ဟာသ မေျမာက္ေတာ့ဘူး။ တကယ္လို႔ သူ တိုင္ျပီ ဆိုရင္ သူ လံုးဝကို မွားသြားလိမ့္မယ္။ ဒါေပမဲ့ မပူပါနဲ႔ကြာ။ သံုး ေလးရက္ အတြင္းေတာ့ သူ တိုင္ဦးမွာ မဟုတ္ဘူး။ ျပီးရင္ေတာ့ သူ တိုင္လိမ့္မယ္လို႔ ငါ ထင္တယ္။ ”

“ အိုေက . . ဒါဆို မနက္ျဖန္က စျပီး ငါတို႔ မင္းက သူ႕ကို အာဘြားေပးတယ္ ၊ ျပီးေတာ့ သူ႕ဆီကလည္း အာဘြား ျပန္ေတာင္းေနတယ္လို႔ သတင္းလႊင့္မယ္။ ”

“ ဟုတ္ျပီ. . . အိုေက . . ”

“ ဒီၾကားထဲမွာ မင္းက ဘာေတြ လုပ္မွာလဲ. . . ”

“ ငါကလား . . . ”

“ ေအး . . . ”

“ ငါကေတာ့ သူ႕ဆီကို ေန႔တိုင္းသြားျပီးေတာ့ ငါ့အာဘြား ျပန္ေတာင္းရမွာေပါ႔ကြာ။ ”



ကၽြန္ေတာ္ ထင္တဲ့အတိုင္းပဲ သူက ေနာက္ေန႔ က်ေတာ့ ဆရာမေတြနဲ႔ မတိုင္ပါဘူး။ ဘယ္ကေန စတိုင္ရမွန္း မသိျဖစ္ေနတာ ျဖစ္ႏိုင္သလို။ အာဘြားကို သက္ေသျပဖို႔ သက္ေသ မရွိေတာ့တာေၾကာင့္လည္း ပါမယ္ ထင္တယ္။ တကယ္ေတာ့လည္း အာဘြား ဆိုတာ အစစ္ေတာင္မွ “ သက္ေသနဲ႔ လက္ေဗြ ” ျပသလို ျပလို႔ မရႏိုင္တာကလည္း ခက္တယ္ မဟုတ္လား။ တိုင္သင့္ မတိုင္သင့္ သူကလည္း စဥ္းစားေနတာ ပါလိမ့္မယ္။

ဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ျငိမ္မေနပါဘူး။ ေက်ာင္းမတတ္ခင္ ၊ မုန္႔စားဆင္းခ်ိန္ ေတြမွာ သူ႕အခန္းကို ေရာက္ေအာင္ သြားျပီးေတာ့ . . . .

“ ငါ့ကို အာဘြား ျပန္ေပးဦးေလဟာ . . ”

လို႔ သြားသြားေျပာတတ္တယ္။ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ဆိုရင္လည္း သူ႕ေဘးကေန ကပ္လိုက္ျပီးေတာ့ . .

“ ငါ့ကို အာဘြား ျပန္ေပးဦးေလ။ ”

လို႔ သြားသြား စတတ္တယ္။ စတယ္ ဆိုေပမဲ့ သူ႕မွာ ဘယ္လို ျပန္ေျပာရမလဲ မသိလို႔ ထင္ပါတယ္။ ၄ ရက္ေျမာက္တဲ့ ေန႕မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း သတင္းလႊင့္ထားလို႔ တစ္ေက်ာင္းလံုး တိုးတိုး တုိးတုိးနဲ႔ အာဘြား ကိစၥက သတင္းေတြ ထြက္ေနသလို ၊ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း သူ႕ဆီကို လာလာျပီးေတာ့ အာဘြား ျပန္လာေတာင္းေနေတာ့ သူ႕မွာ စိတ္ေတြ ညစ္ျပီး အတန္းထဲမွာ ငိုပါေလေရာဗ်ာ။

ေအာ္ၾကီး ဟစ္က်ယ္ ငိုတာ မဟုတ္ေပမဲ့ စားပြဲေပၚ ေခါင္းေမွာက္ျပီးေတာ့ ငိုလိုက္တာ တိတ္ကို မတိတ္ေတာ့ဘူး။ သူကလည္း ေက်ာင္းမွာ အလွဆံုး အေခ်ာဆံုး ဆိုေတာ့ ဆရာ ၊ ဆရာမေတြကလည္း ခ်စ္ၾကပါတယ္။ ဒီလိုပဲ ေက်ာင္းသူ သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း ခ်စ္ၾကတယ္။ ဒီေတာ့ သိပ္မၾကာခင္မွာ သူငိုေနတဲ့ အေၾကာင္းကို တစ္ေယာက္ စကား တစ္ေယာက္နားနဲ႔ ဆရာမေတြ သိသြားျပီးေတာ့ စည္းကမ္းထိန္းသိမ္းေရး ဆရာမက ကၽြန္ေတာ့္ကို လာေခၚပါေလေရာဗ်ာ။

စည္းကမ္းထိန္းသိမ္းေရးက ဆရာမက တစ္ေက်ာင္းလံုးမွာ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမၾကီး ျပီးရင္ သူက ၾသဇာ အရွိဆံုးပါ။ အဲဒီဆရာမကို ကၽြန္ေတာ္က “ အေမ ” လို႔ပဲ ေခၚပါတယ္။ စလြန္း ၊ ေနာက္လြန္း ၊ ေျပာင္လြန္းလို႔ ခဏခဏ ဆရာမနဲ႔ ေတြ႕ေနၾကပါပဲ။ အခုလည္း လာေခၚေတာ့ သူမ်ားေတြလို တဆင့္ မဟုတ္ဘဲ ဆရာမ ကိုယ္တိုင္ အတန္းဝက လာေခၚျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေတြ႕တာနဲ႔ ဗိုက္ေခါက္ကို ဆြဲေခၚတာပါပဲ။

“ အား . . . နာတယ္ . . နာတယ္ . . . အေမကလဲ ”

“ ဘာနာတယ္လဲ။ ထစ္ခနဲဆို မင္းပဲ။ အခုလည္း ဘာေတြ ေလွ်ာက္လုပ္ျပန္တာလဲ။ ဟ္ုိမွာ ငိုေနျပီ။ ဟင္ . . . နင္ေတာ့လား. . . ”

“ ဘာလုပ္လို႔လဲ အေမကလဲ ”

“ ေအး လုပ္လား မလုပ္လား ဆိုတာကေတာ့ ဟိုက တိုင္တာကို မင္းကိုယ္တိုင္ နားေထာင္ ၊ မင္း ဆိုတာ သိတာနဲ႔ တန္းလာေခၚတာ . . . သူ ေျပာတာကိုေတာင္မွ နားမေထာင္ရေသးဘူး။ ”

ဗိုက္ေခါက္ကို လိမ္ဆြဲရင္း ဆရာ ၊ ဆရာမေတြ နားေနခန္းထဲကို ေရာက္ေတာ့ စားပြဲေပၚမွာ ေမွာက္ျပီး ငိုေနတဲ့ အိျႏၵာျမင့္ကို ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ တကယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေခါင္းေလးကို သြားပြတ္ျပီးေတာ့ ေခ်ာ့ေပးသင့္တာပါ။ ဒါေပမဲ့ သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က ဘာမွမွ မဆိုင္ေတာ့ မေခ်ာ့ျဖစ္ပါဘူး။ သူကလည္း ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္လာေတာ့ ေခါင္းေထာင္ၾကည့္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ မ်က္ေစာင္းခါးခါးၾကီးေတြနဲ႔ ဝင္းဝင္းေတာက္လ်က္ေပါ႔။

“ ဘာျဖစ္တာလဲ ေျပာ . . . ”

ဆရာမက ကၽြန္ေတာ့္ကို ေသခ်ာ ၾကည့္ျပီး ေမးပါတယ္။ နာမည္သာ မပါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေမးတယ္ ဆိုတာ သိေလေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ျပန္ေျဖရတာပါပဲ။

“ ဘာမွေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး အေမရယ္။ ကၽြန္ေတာ္က သူ႕ကို အာဘြားေပးပါတယ္။ အခုေတာ့ သူ႕ဆီက အာဘြား ျပန္ေတာင္းတာပါ။ ဒါပါပဲ။ ”

“ ေဟ . . . ဘယ္လို . . . ”

ဆရာမက အေတာ္ နားေထြးသြားပံု ရပါတယ္။ အဲဒီမွာ သူက ခါးခါးသီးသီး ထလုပ္ပါေလေရာ . . .

“ မဟုတ္ဘူး ဆရာမ။ သူက သူ႕ဖာသာ ေပါက္ကရ ေလွ်ာက္လုပ္တာ သူေျပာသလို မဟုတ္ဘူး။ ”

“ ဟင္ . . . ဒါဆို ဘယ္လိုလဲ။ ”

ဆရာမ ခင္ဗ်ာမွာလည္း ဟိုဟာ ယံုရႏိုးႏိုး ၊ ဒီဟာ ယံုရႏိုးႏိုးေပါ့ေလ။ ( တကယ္ဆို ဒီစကားၾကီးကိုက ဘယ္လိုမွန္းကို မသိတာ။ ယံုရႏိုးႏိုး ဆိုေတာ့ ( ယံုရ No No ေပါ႔။ ) No No ဆိုမွေတာ့ဗ်ာ။ မယံုရေတာ့ဘူးေပါ႔။ အဲဒီလိုၾကီး ျဖစ္ေနတာ ၊ ျမန္မာ စကားေတြကိုက ဘယ္လို စကားေတြ မွန္းကို မသိပါဘူးေလ။ )

“ မဟုတ္ဘူး ဆိုတာ ဒီလိုပါ ဆရာမ။ သူက သမီးကို အာဘြား လာေပးတယ္ ဆိုတာေတာ့ ဟုတ္တယ္ ဆရာမ။ ”

“ ေဟ . . . ”

“ ေတြ႕လား ကၽြန္ေတာ္ ေျပာသားပဲ အေမကလဲ ”

“ မဟုတ္ဘူး ဆရာမ ၊ သူ ေျပာသလို မဟုတ္ဘူး။ သူက အာဘြားသာ ေပးတယ္။ ဟိုလို ေပးတာ မဟုတ္ဘူး။ စာနဲ႔ ေရးျပီးေတာ့ဘဲ အာဘြားေပးတာပါ။ ”

“ ဟင္ . . . ”

“ အဟီး . . . နင္က ဟိုလို မေပးလို႔ ၊ ဒါကို စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ေနတာလား။ ”

“ ဘာ . . .  ”

“ ဟဲ့ . . . ေခြးေကာင္ ၊ အေၾကာကို မေသဘူး။ ”

သူက ေအာ္သလို ၊ ဆရာမကလည္း နားရြက္ကို လွမ္းဆြဲပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း အဆြဲခံေနရတာ အၾကိမ္မ်ားေနျပီ ဆိုေတာ့ ေရွာင္နည္းေတြလည္း အေတာ္ ကၽြမ္းေနတာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ကိုယ္ေလးကို အသာေလး ယို႔လိုက္ျပီးေတာ့ ေရွာင္လိုက္ပါတယ္။ ဆရာမရဲ႕ လက္က ေလထဲမွာ တန္းလန္းၾကီးနဲ႔ စြန္ျပတ္သြားတဲ့ ၾကိဳးစၾကီးလို တြဲလြဲျဖစ္ျပီးေတာ့ ေနာက္ေတာ့ ေအာက္ကို က်သြားပါတယ္။

“ ဒါဆို သူက သမီးကို စာနဲ႔  အာဘြား လို႔ ေရးျပီးေတာ့ ေပးတာလား။ ”

“ ဟုတ္တယ္ ဆရာမ။ ”

“ အဟီး . . . ”

ကၽြန္ေတာ္က ရယ္ျပေပမဲ့ ဆရာမနဲ႔ သူနဲ႔က မ်က္ေစာင္းေတြ ဝိုင္းထိုးၾကပါတယ္။

“ ဒါနဲ႔ ဘာဆက္ျဖစ္တာလဲ။ ”

“ သူက ဒီလို ေရးေပးေတာ့ သမီးက ဖတ္ျပီးေတာ့ ျဖဲျပီးေတာ့ ေရေျမာင္းထဲ ပစ္ခ်လိုက္တယ္ ဆရာမ။ ”

“ အင္း . . . ”

“ အဲဒါကို သူက ေနာက္ေန႔က စျပီးေတာ့ သူေရးေပးတဲ့ အာဘြား စာကို လာျပန္ေတာင္းေနတာပဲ။ ”

“ ဟင္ . . လႊင့္ပစ္လိုက္ျပီဆို . . ”

“ ဟုတ္တယ္ ဆရာမ။ ဒါေၾကာင့္ ျပန္ေပးစရာမွ မရွိေတာ့တာ။ ဒါကို သူက ေတာင္းတာ ရိုးရိုး မေတာင္းဘဲနဲ႔။ “ နင့္ကို ငါ အာဘြား ေပးထားတယ္ေနာ္။ ငါ့ကို အာဘြား ျပန္ေပးဦးေနာ္။ ငါ့ကို အာဘြား ျပန္ေပး ” ဆိုျပီးေတာင္းေတာ့ ေဘးက ၾကားသူေတြက သူ႕ကိုပဲ သမီးက ဟိုလို အာဘြား ေပးရဦးမယ္ လို႔ ထင္ေနၾကတာေပါ့ ဆရာမ။ ”

“ အဟီး . . . အဲသလိုေလ အေမကလဲ။ ”

“ ေၾသာ္. . ေဟာ္ေဟာ္ . . . လာစမ္းပါဦး ၊ ေတာ္ေတာ္လည္း ေပါက္ကရေတြ လုပ္တတ္တယ္ေနာ္။ နင္ေတာ့လား . . . ”

“ အား . . . နာတယ္ အေမရဲ႕ . . . အဟီး ”

ဒီအခ်ိန္မွာပဲ ဘယ္ကေန ဘယ္လို သတင္းရလဲ မသိပါဘူး။ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမၾကီးက ဆရာမေတြ နားေနခန္္းထဲကို ဝင္လာျပီးေတာ့ စည္းကမ္းထိန္းသိမ္းေရးက ဆရာမကို တိုးတိုး တိုးတိုး နဲ႔ ေမးပါတယ္။ ဒီေတာ့ ဆရာမကလည္း တိုးတိုး တိုးတိုး နဲ႔ ျပန္ေျဖပါတယ္။

တိုးတိုး တိုးတိုး ဆိုတဲ့ အတြက္ ကၽြန္ေတာ္လည္း မၾကားပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ၾကည့္ၾကည့္ ေျပာေနတာ ဆိုတဲ့ အတြက္ ကၽြန္ေတာ့္ အေၾကာင္း “ အတင္း ” ေျပာေနတာလို႔ပဲ ယူဆရပါတယ္။ သူတို႔ က်ယ္က်ယ္ မေျပာရဲၾကလို႔ပါ။ အတင္းေျပာသူေတြဟာ တိုးတိုး နဲ႔ မ်က္ႏွာကို မဲ့ကာ ေျပာတတ္ၾကတယ္ ဆိုတာ ျမန္မာရုပ္ရွင္ထဲမွာ ျမင္ဖူးထားတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဆရာမၾကီး နဲ႔ ဆရာမတို႔ရဲ႕ ေျပာေနဟန္ေတြကလည္း ဒီလိုနဲ႔ ျပည့္စံုေလေတာ့ ဒီလိုပဲ ယူဆလိုက္ပါတယ္။

အေတာ္ ၾကာၾကာ ေျပာျပီးေတာ့မွ ဆရာမၾကီးက ကၽြန္ေတာ့္ကို ခပ္တည္တည္ ၾကည့္ျပီးေတာ့ . . . .

“ မင္း . . ဆရာမၾကီးနဲ႔ ရံုးခန္းထဲကို လိုက္ခဲ့စမ္း။ ”

လို႔ အသံ က်ယ္က်ယ္နဲ႔ ေဟာက္ေျပာ ေျပာျပီး ေခၚလို႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကုတ္ျပီးေတာ့ လိုက္သြားရပါတယ္။ ရံုးခန္းထဲကို ေရာက္မွ ဆရာမၾကီးက တည္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာၾကီးကို လႊတ္ခ်လိုက္ျပီး တဟီးဟီး ရယ္ကာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာပါတယ္။

“ မင္း ဒီလို ေပါက္ကရေတြ ဘယ္က စိတ္ကူးရလာတာလဲ။ ”

တဲ့။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘယ္ကမွ ရတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ရုတ္တရက္ ရလာတဲ့ စိတ္ကူးထဲက အတိုင္း လုပ္လိုက္တာပါပဲ။ တစ္ခုေတာ့ ရွိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ လုပ္ရပ္က သူမ်ားကို ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ မထိခို္က္ေအာင္လို႔ သတိေတာ့ ထားပါတယ္။ ခဏေနေတာ့ ဆရာမၾကီးက ေနာက္တစ္ခါ ဒါမ်ိဳး မလုပ္ဖို႔ ေျပာျပီးေတာ့ ျပန္ခိုင္းလိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ေနာက္တစ္ခါ ဒါမ်ိဳး မလုပ္ေတာ့ပါဘူး ဆိုျပီး ျပန္လာခဲ့ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္လည္း တကယ္ကို ေနာက္တစ္ခါ ဒါမ်ိဳး မလုပ္ေတာ့ပါဘူးဗ်ာ။ တကယ္ပါ။ မဟုတ္ဘူးလားဗ်ာ. . . ေနာက္တစ္ခါ ဒါမ်ိဳးလုပ္ရင္ ဘယ္ရယ္ရမလဲေလ။ ေနာက္တစ္ခါ ေနာက္တစ္မ်ိဳးေပါ႔ . . . ေနာ့။



ဒီအျဖစ္အပ်က္ေလးက ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာခဲ့ပါျပီ။ အဲဒီတုန္းက ဆရာမၾကီးကလည္း အခုဆိုရင္ ရွိေတာင္မွ ရွိေသးရဲ႕လား မသိပါဘူး။ ဆရာမၾကီး နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ အလြန္ကို ရင္းႏွီးသလို ၊ စည္းကမ္းထိန္းသိမ္းေရး ဆရာမကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို အခ်စ္ဆံုး ဆရာမေတြထဲမွာ ပါပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ငိုခဲ့ ၊ စိတ္ဆိုးခဲ့တဲ့ “ အိျႏၵာျမင့္ ” လည္း ဒီအျဖစ္အပ်က္ေလး ျပီးေတာ့ သူ႕ကို ကၽြန္ေတာ္က ေတာင္းပန္ျပီးေတာ့ သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ . . . . . . . . . . . . . . . . .

ဆိုျပီးေတာ့မ်ား ရပ္ထားလိုက္ရင္ စာဖတ္သူေတြ တမ်ိဳး ထင္သြားႏိုင္တယ္ေနာ္။ ဒါေပမဲ့ မထင္ပါနဲ႔။ သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ အလြန္ခင္ေသာ သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္လာခ့ဲပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဒီအျဖစ္အပ်က္ေလးကိုလည္း ေရးမယ္ ဆိုျပီး သူ႕ဆီက ခြင့္ေတာင္းထားတာ ၾကာပါျပီ။ ဒါတင္ မကေသးပါဘူး။ အခု သူ႕ရဲ႕ ခင္ပြန္း ျဖစ္ေနသူနဲ႔ သူ႕ရဲ႕ အေၾကာင္းေလးကိုေတာင္မွ ဝင္ေရာက္ခံစားျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ “ လိပ္ျပာက်ံဳး ” ဆိုျပီး ဝတၳဳရွည္ တစ္ပုဒ္ကို သူ႕ရဲ႕ ခြင့္ျပဳခ်က္နဲ႔ ေရးထားပါေသးတယ္။

သူနဲ႔ ပတ္သတ္ျပီးေတာ့ သူနဲ႔ ေတြ႕တိုင္း ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ကို ေျပာေလ့ ရွိပါတယ္။

“ ဟဲ့ . . နင္ ငါ့ကို အာဘြား ေပးရဦးမယ္ေနာ္။ ”

လို႔။ ဒီလို အခ်ိန္ဆိုရင္ သူ႕ရဲ႕ ေဘးမွာ သူ႕ အမ်ိဳးသားလည္း ရွိေနတတ္ပါတယ္။ သူ႕အမ်ိဳးသားကလည္း တစ္ေက်ာင္းထဲ ထြက္ေတြ ဆိုေတာ့ ဒီအေၾကာင္းေတြ အားလံုး သိေနပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔လည္း ခင္မင္ ရင္းႏွီးသူ ဆိုေတာ့ သူကပါ ဝင္ျပီးေတာ့. . . .

“ ဟုတ္သားပဲ မိန္းမရာ ၊ ျပန္ေပးလိုက္ပါဦး။ ”

လို႔ ဝိုင္းစတတ္တယ္။ ငယ္ငယ္ကလို စိတ္ဆိုး ၊ စိတ္ေကာက္ ငိုယုိေနရမဲ့ အရြယ္ မဟုတ္ေတာ့လည္း သူ မငိုေတာ့ပါ။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို သူတို႔ေတြ အေခၚမ်ားတဲ့ နာမည္တစ္ခုျဖစ္တဲ့ . . . . 

“ ေသနာေကာင္ . .  ”

လို႔ တံု႔ျပန္ပါတယ္။ ဒီတစ္ေခါက္ ကၽြန္ေတာ္ ရန္ကုန္ျပန္ေတာ့ သူတို႔ မိသားစုနဲ႔ သြားေတြ႕ဖို႔ အခ်ိန္မရလို႔ သြားမေတြ႕ျဖစ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ေက်ာင္းက သူငယ္ခ်င္းေဟာင္းေတြနဲ႔ ျပန္ဆံုတိုင္း သူ႕ကို သတိရမိျပီးေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက သတိတရ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာၾကပါတယ္။

“ ေဟ့ေကာင္ . . . မင္း အိျႏၵာျမင့္ ဆီက “ အာဘြား ” ရျပီးျပီလား . . တဲ့။ ”

ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္လိုမွ ျပန္မေျဖခဲ့ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ရယ္ျမဲသာ ရယ္ေနခဲ့ပါတယ္။ အခု အခ်ိန္မွလည္း “ အာဘြား ” အေၾကြးကို သြားမေတာင္္းခ်င္ေတာ့ပါ။ အခုေန သြားေတာင္းရင္ျဖင့္ မေတာ္လို႔ သူ႕ဆီကတင္ မကဘဲ . . သူ႕အမ်ိဳးသားနဲ႔ သူ႕ကေလးေတြဆီကပါ ဝိုင္းေပးလိုက္လို႔ ကၽြန္ေတာ့္ မသယ္ႏိုင္ဘဲ ျပန္လာရရင္ မလြြယ္ဘူး မဟုတ္လား။



အခု ေနာက္ပိုင္းေတာ့ ဒီလို ငယ္ငယ္က အျဖစ္အပ်က္ေလးကို ကၽြန္ေတာ္ ခဏခဏ သတိ ရေနမိတယ္။ အသက္ေတြက မငယ္ေတာ့ဘူး ဆိုေပမဲ့ အခုလို ငယ္ငယ္က ေပ်ာ္စရာ ၊ ရယ္စရာ ေပါက္ကရ လုပ္ခဲ့တာေလးေတြကို ျပန္ေတြးမိေတာ့လည္း ျပန္လည္ အမွတ္ရျပီး ေပ်ာ္ဖို႔ ေကာင္းတာပါပဲ။

အခုေန အခ်ိန္ကေတာ့ တစ္ေယာက္ေယာက္ကို ငယ္ငယ္ကလိုမ်ိဳး ေနာက္ေျပာင္ကာ စာနဲ႔ပဲ ေရးျပီး “ အာဘြား ” ေပးမိရင္ေတာင္မွ ျပန္မေတာင္းရဲေတာ့ပါဘူးဗ်ာ။ ဘာရယ္ မဟုတ္ေသာ စိတ္မလြတ္လပ္မႈေတြ ၊ ထိန္းခ်ဳပ္မႈေတြက ရွိေနခဲ့ျပီ မဟုတ္လား။ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ငယ္ငယ္က အေၾကာင္းေတြ ျပန္ေတြးရတာ ေပ်ာ္ဖို႔ ေကာင္းတယ္ဗ်ာ။ အားလံုးပဲ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစ။



*** မအားတာေရာ ၊ ရန္ကုန္ကို ခဏျပန္သြားတာေရာေၾကာင့္ စာေရးဖို႔ အေတာ္ ျပတ္သြားတယ္ဗ်ာ။ ေရးစရာေတြက ရွိျပီးေတာ့ ေရးဖို႔ အခ်ိန္က မရွိျဖစ္ေနလို႔ပါ။ အခ်ိန္ရျပီး အားခဲ့ရင္ အရင္လို စာေတြ ျပန္ေရးႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားပါ႔မယ္။ ***


ေလးစားစြာျဖင့္
ကိုေဇာ္
7.8.2011

Share/Bookmark
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

ဧည္႔သည္မ်ား

သြားသြားလာလာ
hidden hit counter




free counters

6.8.2010 မွ စ ကလိသည္။

.