မည္သူ မဆို အမွန္ ရွိသလို ၊ အမွားလည္း ရွိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔ အျမင္ ၊ အေတြးမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ပဲ တာဝန္ယူရမွာ ျဖစ္ေသာေၾကာင္႔ ထပ္ဆင္႔ကူးယူျပီး တျခားေနရာမွာ ေဖာ္ျပခ်င္တယ္ ဆိုေသာ စာခ်စ္သူ သူငယ္ခ်င္း မ်ားကို စာရဲ႕ ေအာက္တစ္ေနရာမွာ “ ကိုေဇာ္ ” ႏွင္႔ “ zaw357.blogspot.com ” ဆိုတာေလးကိုေတာ႔ ထည္႔ေပးပါလို႔ ေတာင္းဆိုခ်င္ပါတယ္။

{ ေသခ်ာတာ တစ္ခုကေတာ႔ “ ေရးတဲ႔စာ ” နဲ႔ “ စာေရးသူ ” ကို မေရာေထြးေစဖို႔ပါ။ }

ေလးစားစြာျဖင္႔
ကိုေဇာ္
~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

အဇၨတေဂၢ ပါဏုေပတံ ဗုဒၶံ သရဏံ ဂစာၦမိ။


19 June 2013

5 ေခတ္သစ္ ကုလားအုပ္ပံုျပင္




တစ္ခါက . . .

ကုလားအုပ္သားေလးက ကုလားအုပ္ အေမကို ေမးသတဲ့။

“ ေမေမ . . . သားတို႔မွာ ဘာလို႔ သူမ်ားေတြထက္ ၾကီးတဲ့ ဘို႔ၾကီးေတြ ရွိေနရတာလဲ ဟင္ ”

သားျဖစ္သူက အေမ့ရဲ႕ လည္ပင္းရွည္ရွည္ေတြကို သူ႕ရဲ႕ ဦးေခါင္းနဲ႔ ပြတ္တိုက္ရင္း ေမးလာတာကို အေမ ျဖစ္သူ ကုလားအုပ္မၾကီးက သားငယ္ကို ခ်စ္လွစြာေသာ မ်က္ဝန္းေတြနဲ႔ ၾကည့္ရင္း . . . .

“ ဒါဟာ ေမေမတို႔ ကုလားအုပ္ေတြရဲ႕ ထူးျခားခ်က္ေပါ့ သားရဲ႕။ တျခား ဘယ္တိရစာၦန္မွာမွ ဒီေလာက္ၾကီးတဲ့ ဘို႔ၾကီးေတြ မပါဘူး။ ဒီဘို႔ၾကီးေတြထဲမွာ ေမေမတို႔ ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ ေသာက္သံုးဖို႔ ေရေတြ သိုေလွာင္ထားႏိုင္တယ္။ ပမာဏနဲ႔ ေျပာရရင္ေတာ့ ေရတစ္တိုင္ကီခြဲေလာက္အထိ ေမေမတို႔လို အရြယ္ေရာက္ေနတဲ့ ကုလားအုပ္ေတြက သိုေလွာင္ထားႏိုင္တယ္ သားရဲ႕။ ဒါဟာ ကုလားအုပ္ေတြ အတြက္ ဂုဏ္ယူစရာပဲေပါ႔။ ”

ေမေမ ကုလားအုပ္မၾကီး ေျပာေနတာကို ေဘးကေန သားေလး ကုလားအုပ္က မ်က္လံုးေလး ကလယ္ ကလယ္နဲ႔ ေမာ့ၾကည့္ေနရွာတယ္။ ျပီးေတာ့မွ . . . . .

“ ေနာက္ျပီးေတာ့ ရွိေသးတယ္ ေမေမ။ ”

“ ေျပာပါဦး ငါ့သားရဲ႕။ ”

“ သားတို႔ရဲ႕ လည္ပင္းေတြကလည္း တျခား သတၱဝါေတြထက္ ရွည္တယ္ေနာ္ ေမေမ။ သားတို႔ထက္ ရွည္တာ ဆိုလို႔ သစ္ကုလားအုပ္ေတြပဲ ရွိမယ္ေနာ္ ေမေမ။ သူတို႔ ရွည္တာနဲ႔ သားတို႔ ရွည္တာလည္း မတူဘူးေနာ္။ ”

သားရဲ႕ စကားဆံုးေတာ့ ေမေမ ကုလားအုပ္ၾကီးက ဟက္ခနဲ တစ္ခ်က္ ရယ္ရင္း . . . .

“ ဒါကလည္း ေမေမတို႔ ကုလားအုပ္ေတြ အတြက္ ထူးျခားခ်က္ပဲ သားရဲ႕ ေမေမတို႔ အဓိက ေနတာက သဲကႏၱာရထဲမွာေလ။ သဲကႏၱာရဆိုတာ သဲမုန္တိုင္း ဆိုတာနဲ႔ ကင္းကြာႏိုင္တာ မဟုတ္ဘူး သားရဲ႕။ မၾကာခဏ သဲမုန္တိုင္းေတြက တိုက္ေနတာေလ။ ဒီလို သဲမုန္တိုင္း မတိုက္ခင္မွာ ၾကိဳတင္ျပီးေတာ့ ျမင္ႏိုင္ေအာင္လို႔ ေမေမတို႔ လည္ပင္းေတြက ရွည္ထားရတာ။ ျပီးေတာ့ ရွည္ေနတဲ့ လည္ပင္းကလည္း အေပၚကို ရွည္ထြက္ေနတာမ်ိဳး မဟုတ္ဘဲ ၊ အေရွ႕ကို ရွည္ထြက္ေနမွ တိုက္ခတ္လာတဲ့ မုန္တိုင္းကို အံ့တုႏိုင္မွာေပါ႔ သားရဲ႕။ ”

“ ေၾသာ္ . . . ”

သားျဖစ္သူ ကုလားအုပ္ေလးက ေတြးေတြးဆဆ နဲ႔ ခဏျငိမ္သြားျပီးမွ . . . .

“ သားတို႔ရဲ႕ မ်က္လံုး တည္ရွိေနပံု နဲ႔ ႏွာေခါင္းေပါက္ တည္ေဆာက္ပံုေတြကလည္း သူမ်ား သတၱဝါေတြနဲ႔ မတူဘူးေနာ္ ေမေမ။ ”

“ အမွန္ပဲေပါ႔ သားေလးေရ။ ေမေမ ခုနက ေျပာခဲ့တဲ့ အတိုင္း ေမေမတို႔က ကႏၱာရမွာ က်င္လည္ေနရတဲ့ ကုလားအုပ္ေတြ ဆိုေတာ့ သဲမုန္တိုင္း တိုက္ခတ္လာတ့ဲ အခါမွာ သဲေတြ မ်က္လံုးထဲကို မဝင္ရေလေအာင္ သဘာဝက ေပးထားတဲ့ လက္ေဆာင္ေပါ႔ သားရယ္။ မ်က္လံုးေတြထဲကို သဲေတြ မဝင္ႏိုင္ေအာင္လို႔ မ်က္လံုးက ႏွာရိုးရဲ႕ အကြယ္မွာ ရွိေနတာေပါ့ကြယ္။ ဒါမွလည္း ေတာ္ရံု သဲေတြ မဝင္ႏိုင္မွာေပါ႔။ ႏွာေခါင္းကလည္း ဒီလိုပဲ တိုက္ခတ္လာတဲ့ ေလေတြ ႏွာေခါင္းထဲ တန္းမဝင္ေလေအာင္ ထိပ္က ႏွာပြ အသားမာေတြနဲ႔ ကာကြယ္ထားတာေပါ႔ကြယ္။ ျပီးေတာ့ ႏွာေခါင္းဝမွာ ရွိေနတဲ့ အသားစိုင္ကလည္း ေလေတြနဲ႔ အတူ သဲေတြ ပါလာရင္ ပိတ္ျပီးေတာ့ ကာကြယ္ထားႏိုင္တယ္။ အသက္ရွဴခ်င္မွ ျပန္ဖြင့္ျပီးေတာ့ ရွဴႏိုင္တာေပါ႔ကြယ္။ ဒါကိုက ေမေမတို႔ ကုလားအုပ္ေတြရဲ႕ သဘာဝက ေပးတဲ့ ထူးျခားခ်က္ေပါ႔ သားရယ္။ ”

သဘာဝက ေပးတဲ့ လက္ေဆာင္ေတြ အမ်ားၾကီး ပိုင္ဆိုင္ထားမွန္း သိသြားတဲ့ အတြက္ သား ကုလားအုပ္ေလး မ်က္လံုးထဲမွာ အေရာင္ေတြ လက္ထလာတယ္။ စိတ္အားလည္း တက္ၾကြလာသလို ခံစားရတယ္။

“ ျပီးေတာ့ သားတို႔ ခႏၶာကိုယ္ေပၚမွာလည္း အေမႊးေတြ ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္းနဲ႔ ရွည္ရွည္ေတြ ရွိေပမယ့္လည္း ထူထူထဲထဲေတာ့ မ်ားမ်ားစားစား ရွိေနဘူးေနာ္။ ဒါကလည္း ဘာေၾကာင့္လဲ ေမေမ။ ”

အေမး အျမန္းထူတဲ့ သားငယ္ ကုလားအုပ္ေလးကို ေမေမ ကုလားအုပ္မၾကီးက ခ်စ္ျမတ္ႏိုးစြာျဖင့္ ၾကည့္လိုက္ျပီး . . .

“ ဒါဟာ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့ ေမေမတို႔က ကႏၱာရထဲမွာ ေနရတာ ဆိုေတာ့ သဲမုန္တိုင္း ဒဏ္ကို ခံစားရျပီ ဆိုရင္ သဲေတြရဲ႕ ဒဏ္ကို ကာကြယ္ႏုိင္ဖို႔ အေမႊးေတြကလည္း ၾကမ္းၾကမ္း ရွိေနရမယ္။ ဒါေပမယ့္ အေမႊးေတြ မ်ားမ်ားၾကီး ရွိေနျပန္ေတာ့လည္း အေမြႊးေတြ ၾကားထဲမွာ သဲေတြ ကပ္ဝင္ကုန္ျပီးေတာ့ ကိုယ္ခႏၶာၾကီးက ေလးလံျပီးေတာ့ ခရီး မတြင္မွာ စိုးလို႔ သဘာဝက ေပးထားတဲ့ လက္ေဆာင္ပါ သားေရ။ ဒါမွလည္း သဲေတြက ခႏၶာကိုယ္ကို လာစင္ျပီးေတာ့ တြယ္ကပ္ မေနဘဲ ေအာက္ကို ေလွ်ာက်ျပီးေတာ့ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးနဲ႔ ခရီးသြားရတာ တြင္က်ယ္မွာေပါ႔ကြယ္။ ”

“ ေဝးးးးးးးးးးးး ”

ေမေမ ကုလားအုပ္မၾကီးရဲ႕ စကားလည္း ဆံုးေရာ သားငယ္ ကုလားအုပ္ေလးက ေပ်ာ္ရႊင္ျပီးေတာ့ ျမဴးတူး ဟစ္ေၾကြးလိုက္ေလတယ္။ ျပီးေတာ့ ဟိုဟုိဒီဒီလည္း ေျပးလႊားလိုက္ေသးတယ္။ ေမေမ ကုလားအုပ္မၾကီးကေတာ့ အခုမွ ၾကီးေကာင္ေပါက္ ျဖစ္လာတဲ့ သားငယ္ေလးကို ၾကည့္ရင္း ျပံဳးေနေလေတာ့တယ္။ ကုလားအုပ္ေတြ ၾကီးေကာင္ေပါက္လာရင္ ေလာကၾကီး အေၾကာင္းကို သိလိုစိတ္ျဖင့္ အခုလို စကားမ်ားကာ သိလိုတာေတြ ေမးျမန္းလာတတ္ၾကတာ ထံုးစံပဲ မဟုတ္ပါလား။

ကုလားအုပ္မၾကီး ငယ္ငယ္ကလည္း သူ႕ရဲ႕ ေမေမကို ေမးခဲ့တာပါပဲ။ အဲဒီတုန္းကလည္း ကုလားအုပ္မၾကီးရဲ႕ ေမေမကလည္း ကုလားအုပ္မၾကီးကို အခုလိုပဲ ျပန္ေျဖခဲ့တာပဲ မဟုတ္လား။ ေျပးလႊားေနရာမွ အတန္ငယ္ ေမာလာေတာ့ ကုလားအုပ္ေလးက ေမေမ ကုလားမၾကီးဆီကို ျပန္ေျပးလာျပီးေတာ့ သူ႕ရဲ႕ ေျခေထာက္နဲ႔ခြာေတြကို ငံု႔ၾကည့္ရင္း . . .

“ ေမေမ . . . သားတို႔ ကုလားအုပ္ေတြရဲ႕ ေျခေထာက္ကလည္း တျခား သတၱဝါေတြရဲ႕ ေျခေထာက္နဲ႔ မတူဘူးေနာ္ ေမေမ။ အထူးသျဖင့္ ခြာေတြဆိုရင္ သူမ်ားေတြရဲ႕ ေျခေထာက္နဲ႔ ခြာရဲ႕ အခ်ိဳးအစားထက္ ၾကီးတယ္ေနာ္။ ”

ေမေမ ကုလားအုပ္မၾကီးက ထပ္ျပံဳးလိုက္ရင္း . . .

“ ဒါေပါ့ . . . သားရယ္။ ဒါကလည္း သဘာဝက ေပးတဲ့ ကုလားအုပ္ေတြ အတြက္ အထူးလက္ေဆာင္ေပါ့ကြယ္။ ဒီလို ေမေမတို႔ ကုလားအုပ္ေတြရဲ႕ ေျခေထာက္ေတြက ပိန္သြယ္ျပီးေတာ့ ရွည္လ်ားထားမွ တကယ္လို႔ သဲကႏၱာရထဲကို ေျခကၽြံက်သြားတယ္ ဆိုရင္ေတာင္မွ ျပန္ဆြဲထုတ္ရ လြယ္တာေပါ႔ သားရဲ႕။ ဒါကလည္း ေျပာမယ့္သာ ေျပာရတာပါ။ ေမေမတို႔ရဲ႕ ခြာက တျခားေသာ သတၱဝါေတြရဲ႕ ေျခေထာက္နဲ႔ခြာ အခ်ိဳးအစားကို ယွဥ္ၾကည့္မယ္ ဆိုရင္ ေမေမတို႔ရဲ႕ ေျခေထာက္နဲ႔ခြာရဲ႕ အခ်ိဳးအစားက ပိုၾကီးေနတယ္ သားရဲ႕။ ခြာပိုၾကီးတဲ့ သတၱဝါက ခြာေသးတဲ့ သတၱဝါထက္ ေျခကၽြံက်ဖို႔ နည္းတာေပါ့ကြာ။ ဒါကလည္း ကုလားအုပ္ေတြ အတြက္ အထူး ရရွိထားတဲ့ သဘာဝရဲ႕ လက္ေဆာင္ပါေပ့ါ သားရဲ႕။ ”

ေမေမ ကုလားအုပ္မၾကီးက တက္ၾကြစြာ ေျပာလိုက္ေတာ့ သားငယ္ ကုလားအုပ္က အားရ ေက်နပ္သြားတဲ့ မ်က္ႏွာျဖစ္သြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခ်က္ခ်င္းပဲ သားငယ္ ကုလားအုပ္ေလးက ေဘးပတ္ဝန္းက်င္ကို မ်က္စိ ေဝ့ၾကည့္လိုက္ျပီး . . .

“ ဒါေပမယ့္ ေမေမရယ္။ ”

ဟု ဆိုကာ မ်က္ႏွာေလး ခ်က္ခ်င္း ငယ္သြားတယ္။

“ ဘာျဖစ္လို႔လဲ သားရဲ႕။ ”

သားငယ္ ကုလားအုပ္ေလးက သက္ျပင္းရွည္ရွည္ၾကီးကို မႈတ္ထုတ္လိုက္တယ္။ ျပီးမွ . . .

“ ဒါေပမယ့္ ေမေမရယ္။ သားတို႔ရဲ႕ ေရတစ္တိုင္ကီခြဲ ဆန္႔ပါတယ္ ဆိုတဲ့ ဘို႔ၾကီးရယ္ ၊ သဲမုန္တိုင္း ဒဏ္ကို ခံႏိုင္ပါတယ္ ဆိုတဲ့ အေမႊးၾကမ္းၾကမ္းေတြ ရွိေနတဲ့ ခႏၶာကိုယ္ရယ္ ၊ သဲမုန္တိုင္းကို အေဝးကေန ျမင္ႏိုင္ပါတယ္ ဆိုတဲ့ လည္ပင္းရွည္ရွည္ေတြရယ္ ၊ သဲေတြ မဝင္ႏိုင္ေအာင္ သဘာဝက အကာအကြယ္ ေပးထားပါတယ္ ဆိုတဲ့ မ်က္လံုး နဲ႔ ႏွာေခါင္းေပါက္ေတြရယ္ ၊ သဲထဲကို ေျခမကၽြံက်ေအာင္ သဘာဝက လက္ေဆာင္ ၾကီးေပးထားတဲ့ ခြာရယ္ ၊ ေျခကၽြံက်ရင္ေတာင္မွ ျပန္ႏုတ္ရ လြယ္ပါတယ္ ဆိုတဲ့ ေျခေထာက္ေတြရယ္က သားတို႔ အတြက္ အသံုးမဝင္ပါလား ေမေမရယ္။ ”

သားငယ္ ကုလားအုပ္ေလးရဲ႕ စကားသံကို ၾကားေတာ့ ေမေမ ကုလားအုပ္မၾကီးက အလန္႔တၾကား ျဖစ္သြားျပီးေတာ့ သားငယ္ေလးကို လွမ္းေျပာလိုက္တယ္။

“ မဟုတ္တာဘဲ သားရယ္။ ဒါေတြ ရွိေနလို႔ သဘာဝရဲ႕ လက္ေဆာင္ ရရွိထားလို႔ ေမေမတို႔က ကုလားအုပ္ ဆိုျပီးေတာ့ သူမ်ားေတြထက္ ထူးျခားေနတာေပါ့ သားရယ္။ ”

သားငယ္ ကုလားအုပ္ေလးက ဟိုးအေဝးကို ေငးၾကည့္ျပီးေတာ့ ဆက္ေျပာတယ္။

“ ဒါေတြ ရွိေနလို႔ သားတို႔က ကုလားအုပ္လို႔ ေခၚတာေတာ့ ဟုတ္ပါတယ္ ေမေမရယ္။ ဒါေပမယ့္ သားတို႔ အခု ေရာက္ေနတဲ့ ေနရာက ကႏာၱရနဲ႔ မိုင္ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာ ေဝးတဲ့ ႏိုင္ငံ တစ္ခုရဲ႕ တိရိစာၦန္ရံုထဲကို ေရာက္ေနတာေလ ေမေမ။ တိရိစာၦန္ရံုရဲ႕ သံမံသလင္းေပၚမွာေတာ့ သားတို႔ရဲ႕ သဲကႏာၱရကို အံ့တုႏိုင္တဲ့ အစြမ္းေတြက ဘာမွ သံုးမရေတာ့ဘူးေပါ့ ေမေမရယ္။ ”

“ x x x x x x ”

“ သဲကႏာၱရမွာ ဒီလိုေတြ အသံုးဝင္ပါတယ္ ဆိုတဲ့ အေကာင္ တစ္ေကာင္ ဒီေနရာမွာ ျပသ ခံေနရတာထက္ သားတို႔ရဲ႕ အစြမ္းသတၱိေတြက ဘာမ်ား အသံုးက်ေတာ့လို႔လည္း ေမေမရယ္။ ”

“ x x x x x x ”

သားငယ္ ကုလားအုပ္ေလးရဲ႕ စကားလည္း ဆံုးေရာ ေမေမ ကုလားအုပ္မၾကီး ဘာမွ ျပန္မေျပာႏိုင္ဘဲ တိတ္ဆိတ္ကာ ေနေလေတာ့တယ္။

ပံုျပင္ေလးကေတာ့ ဒါပါပဲ။



တကယ္လို႔ . . . .

တကယ္လို႔ေပါ႔ . . . .

ကၽြန္ေတာ္သာ ကုလားအုပ္ေလး တစ္ေကာင္ ျဖစ္ခဲ့မယ္ ဆိုရင္ . . . ျပီးေတာ့ လူထုေခါင္းေဆာင္ ဆိုေသာ ( အမ်ားက အေမလို႔ တင္စား ေခၚေဝၚေသာ ) ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေမေမကို ကၽြန္ေတာ္လည္း ေျပာခြင့္သာ ရမယ္ ဆိုရင္ ေျပာခ်င္လိုက္တာဗ်ာ။

“ ေမေမရယ္ . . . .

- ႏိုင္ငံေရး လုပ္တယ္ ဆိုတာ ႏိုင္ငံ ရွိမွ ႏိုင္ငံေရး လုပ္လို႔ ရတာပါ။ ႏိုင္ငံ မရွိေတာ့သူေတြ အတြက္ ႏိုင္ငံဆိုတာ အရင္ ရေအာင္ ျပန္လည္ တိုက္ယူရေတာ့မွာပါ။ ေနာင္တစ္ေန႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျပန္လည္ တိုက္ယူေနရတဲ့ လူနည္းစု မျဖစ္ခ်င္ဘူး ေမေမ။

- လူနည္းစုကို ေမတၱာထားတယ္ ဆိုတာေၾကာင့္ လူအမ်ားစုကို လ်စ္လ်ဴရႈ႕တာမ်ိဳးေတာ့ မျဖစ္ေစခ်င္ဘူး ေမေမရယ္။ လူနည္းစုက ပိုအေရးၾကီးလား ၊ လူအမ်ားစုက ပိုအေရးၾကီးလား ေမေမ။

- ဖြံျဖိဳးတိုးတက္ျပီးသား ႏိုင္ငံေတြမွာ လူ႔အခြင့္အေရး ဆိုတာ အဓိက အေရးၾကီးတာ ျဖစ္ေပမယ့္ ဖြံျဖိဳးဖို႔ အားယူေနတဲ့ ႏိုင္ငံမွာေတာ့ လူ႔အခြင့္အေရး ဆိုတာ ေနာင္မွ ေၾကြးေၾကာ္ျပီးေတာ့ တိုက္ယူရင္လည္း ေနာက္မက်ေသးပါဘူး။ ပီေကကို တက္နင္းထားမိလို႔ လမ္းဆက္ မေလွ်ာက္ႏိုင္ေတာ့တဲ့ လူတစ္ေယာက္လိုေတာ့ မျဖစ္ေစခ်င္ဘူး ေမေမရယ္။ ပီေက ဆိုတာ ပီေက ေလာက္ပဲ ကပ္မွာေပါ႔ ေမေမရယ္။

- ျပီးေတာ့ အခု ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေရာက္ေနတာက ကုလားအုပ္မၾကီး ေျပာေနသလို သဲကႏာၱရၾကီး မဟုတ္ဘူး ေမေမ။ သံမံသလင္းေပၚကို ေရာက္ေနတာေလ။ ဒီေတာ့ ဒီအတြက္ ေမေမ ေျခကၽြံက်မွာ စိုးျပီးေတာ့ အရမ္းၾကီး စိုးရိမ္မေနပါနဲ႔။

- ျပီးေတာ့ က်ယ္ေျပာလွတဲ့ ကႏာၱရၾကီးကို ေတြးေတြးျပီးေတာ့ ကိုယ္ေရာက္ေနတဲ့ တိရိစာၦန္ရံု အက်ယ္ အက်ဥ္း ဆိုတာကိုလည္း ေမ့မေနေစခ်င္ဘူး ေမေမရယ္။

ေျပာရရင္ေတာ့ အမ်ားၾကီးပဲ ေမေမရယ္။ ဒါေပမယ့္ သားကလည္း ကုလားအုပ္ငယ္ေလး မဟုတ္လား။ သိခ်င္တဲ့ အရြယ္ ၊ ေမးျမန္းခ်င္တဲ့ အရြယ္ ဆိုေတာ့လည္း ေမးမိ ေျပာမိတာေတြ ရွိသလို ၊ ေျပာမိ ဆိုမိတာေတြလည္း ရွိတာေပါ႔ ေမေမရယ္။ သားက ဘာမွေတာ့ မသိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သားေရာက္ေနတဲ့ ေနရာက သဲကႏာၱရလို က်ယ္ေျပာတဲ့ ေနရာ မဟုတ္ဘဲ တိရိစာၦန္ရံုေလာက္သာ က်ယ္ဝန္းတဲ့ ေနရာ ဆိုတာေလာက္ေတာ့ သားသိပါေသးတယ္။

ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ သားက အျမင္ မက်ယ္ဘူးေလ။ ေမေမကေတာ့ အျမင္က်ယ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေမေမရယ္ . . . ကိုယ္ေရာက္ေနတဲ့ လက္ရွိေနရာဟာ ဘာလဲ ၊ ဘယ္လိုလဲ ဆိုတာေတာ့ အရွိအတိုင္း ျမင္ဖို႔ လိုမယ္ ထင္ပါတယ္။

ေမေမ က်န္းမာ ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ။

သားသား ကုလားအုပ္ေလး

ေလးစားစြာျဖင့္
ကိုေဇာ္


Share/Bookmark

11 June 2013

0 Profile ပံု




Profile ပံုေျပာင္းလဲျခင္းႏွင့္ ပတ္သတ္ျပီး နည္းနည္းေတာ့လည္း ေျပာစရာ ရွိပါတယ္။ မ်ားမ်ားစားစားလည္း ျဖစ္သြားႏိုင္တယ္ေပါ႔ေလ။

ေျပာရမယ္ ဆိုရင္ လူေတြရဲ႕ စိတ္ထြက္ေပါက္ကေန စေျပာရမယ္ ထင္ပါတယ္။ တခ်ိဳ႕က စိတ္ထဲမွာ တင္းက်ပ္လာရင္ သီခ်င္း ေအာ္ဆိုပစ္လိုက္တယ္။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ကစားကြင္းသြားျပီးေတာ့ ေဝးလားဝါးလား ေအာ္ကာ ေဆာ့ပစ္လိုက္တယ္။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ တိတ္တဆိတ္ စာဖတ္ေနလိုက္တယ္။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ ေဂါ့ဖ္ရိုက္ထြက္တယ္။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ ကားေလွ်ာက္ေမာင္းတယ္။ ( ဒါကေတာ့ အႏၱရာယ္ ရွိပါတယ္။ ) တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ က်ိတ္ငိုတယ္။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ စိတ္ညစ္ရင္ အိပ္ပစ္တယ္။ လူအမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိသလို စိတ္ကလည္း အေထြေထြေပါ႔။ 

သို႔ေသာ္ ဒီလို မတူရာကေန လူတိုင္းနဲ႔ သင့္ေတာ္ေသာ ျဖစ္ရပ္ေလးေတြက အစြဲေလးေတြ ျဖစ္လာျပီးေတာ့ အေလ့အက်င့္ ေလးေတြ ျဖစ္လာၾကတယ္။ ေနာက္ေတာ့ အေလ့အက်င့္ကေန အစြဲေလးေတြ ျဖစ္လာတယ္။ အစြဲကေန ဓေလ့ ျဖစ္လာတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ရိုးရာ ဆိုျပီးေတာ့ က်င့္သံုးလာတယ္ေပါ႔ေလ။ ရိုးရာ ဆိုတဲ့ အေျခအေန အထိ မေရာက္ခင္ အေလ့အက်င့္ ဆိုတဲ့ အစြဲသာသာေလး ေနရာဆီကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ သြားၾကည့္ရေအာင္။ 



ငယ္ငယ္ကတည္းက ခပ္ရြတ္ရြတ္ကေလး ဆိုေတာ့ ဘာမွန္း မသိေပမယ့္ ေပါက္ကရေလးေတြေတာ့ စိတ္ကူးေပၚရာ ေလွ်ာက္လုပ္ပါတယ္။ ေက်ာင္းမွာ ေဆာ့လြန္းလို႔ အဆူခံရ ၊ အရိုက္ခံရတယ္ ဆိုတာကေတာ့ မထူးေတာ့ျပီမို႔ ထူးထူးေထြေထြ မေျပာျပခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ ထူးျခား ျဖစ္စဥ္ေလးပဲ ေျပာျပပါေတာ့မယ္။ အဲ . . တစ္ေန႔ေတာ့ အတန္းထဲကို ဆရာမက မဝင္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေယာက်္ားေလးေတြ ထံုးစံ အတိုင္း အတန္းထဲမွာ စစ္တိုက္တန္း ကစားၾကပါတယ္။ ေသနတ္ အတုၾကီးေတြနဲ႔ ဒိုင္း ဒိုင္း ဒိုင္း ဒက္ ဒက္ ဒက္ နဲ႔ ပါးစပ္က ေပါက္ကြဲျပျပီးေတာ့ ပစ္ၾက ခတ္ၾကတာ မဟုတ္ပါဘူး။ 

ေက်ာင္းစာအုပ္ေတြ ထည့္ထားတဲ့ လြယ္အိတ္ေလးေတြကို ယူလိုက္ျပီးေတာ့ စာအုပ္ေတြနဲ႔ ကြန္ပါဗူးကို သြန္ထုတ္ကာ စားပြဲ အတြင္းထဲကို ထည့္ထားလိုက္ျပီး လြယ္အိတ္ကို လြယ္ကာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေျပာင္းဖူးရိုးေတြ လိုက္ေကာက္ပါတယ္။ ( ဟိုလူၾကီး တစ္ေယာက္လို သြားေလရာမွာ ေဘးက သူ႕လူက ေျပာင္းဖူးၾကီး ေထာင္ျပေနတာေတာ့ မဟုတ္ဘူးေပါ႔။ ) ကိုယ့္ဖာသာ အသာအယာ လြယ္အိတ္ထဲကို ေကာက္ထည့္ျပီးေတာ့ ျပန္လာကာ အတန္းထဲမွာ မိန္းကေလးေတြကို ေခါင္းခ် အိပ္ေနခိုင္းျပီးေတာ့ အခန္းကို အေရွ႕ ၊ အေနာက္ ခြဲျပီးေတာ့ အုပ္စုလိုက္ ေျပာင္းဖူးရိုးနဲ႔ ပစ္ျပီး စစ္တိုက္တန္း ကစားၾကတာပါ။

 ေသနတ္တုေတြနဲ႔ ဒိုင္း ဒိုင္း ဒက္ ဒက္ လုပ္ရတာေလာက္ အာေညာင္းတာ မရွိဘူး။ တကယ္လည္း ထိတာ မဟုတ္ဘဲနဲ႔ မင္းထိ သြားျပီ ထြက္ေတာ့ ဆိုတာကလည္း အျငင္းအခုန္ ျဖစ္ရျခင္းရဲ႕ အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ မၾကိဳက္။ ထိရင္ ထိတယ္။ နာရင္ နာတယ္။ အနာခံႏိုင္ရင္လည္း ဘယ္ေလာက္ အနာခံႏိုင္တယ္။ ေရွာင္ရင္လည္း ဘယ္ေလာက္ ေရွာင္ႏိုင္တယ္ ဆိုတာကို သိသိသာသာ ျဖစ္ေစတဲ့ အဲဒီလို ေျပာင္းဖူးရိုးနဲ႔ စစ္တိုက္တာကိုပဲ ကၽြန္ေတာ္ ၾကိဳက္တယ္။ အနာမခံႏိုင္တဲ့ ေကာင္ကေတာ့ ကိုယ့္ဖာသာ ခံုေအာက္ထဲမွာပဲ ပုန္းေနေပါ႔။ ေနာက္တစ္ေန႔ မိုးလင္းရင္ေတာ့ လက္ေမာင္းရင္းေတြ ပစ္ထား ၊ ခတ္ထားလို႔ နာေနတာေတာ့ အမွန္ပဲ။ ေတာင့္ျပီးေတာ့ ေအာင့္ပါ ေအာင့္ေနတတ္တယ္။ 

ဘယ္ဘက္လက္မွာ ေျပာင္းဖူးရိုး သံုးေလးခု ကိုင္ထားျပီးေတာ့ ညာဘက္ကေန ဆက္တိုက္ ယူပစ္ရင္ ေခါင္းေထာင္လာသူကို ရွာရသလို သူတို႔ ပစ္လိုက္တဲ့ ေျပာင္းဖူးရိုးကိုလည္း ေရွာင္ရေသးတယ္။ ဒီ့ထက္ ကၽြန္ေတာ္ ရဲတင္းလာျပီ ဆိုရင္ေတာ့ ခံုေအာက္ဝင္ျပီး ကာမေနေတာ့ဘဲ ၊ မတ္တပ္ ထရပ္ျပီးေတာ့ သူတို႔ ဘက္က ပစ္လာတဲ့ ေျပာင္းဖူးရိုးကို ဘယ္ဘက္္နဲ႔ ပုတ္ခ်ရင္း ပစ္လာႏိုင္တဲ့ လူေတြဆီကို အဆက္မျပတ္ ပစ္တယ္။ ဟိုဘက္က ပစ္တဲ့ လူအင္အား မ်ားေနတယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ေရွာင္တာေရာ ၊ ပုတ္ခ်တာေရာနဲ႔ ဘယ္္လံုေလာက္မလဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ထိတာေပ႔ါ။ ထိလည္းထိ ကၽြန္ေတာ္က တစ္ေယာက္ကိုပဲ ဦးတည္ျပီးေတာ့ နည္းနည္းမဲတတ္တယ္။ ဒီေတာ့ ကိုယ္လည္း ခံရသလို ဟိုဘက္က အဓိက ပစ္ေနတဲ့ သူလည္း ေခါင္း မေဖၚႏိုင္ေတာ့ဘူး။ 

အဲဒီလို ေျပာင္းဖူးရိုးနဲ႔ ပစ္ရခတ္ရ စစ္တိုက္ရတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အရမ္းေပ်ာ္ပါတယ္။ အခန္းထဲက သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း ငယ္ေပါင္းေတြ ဆိုေတာ့ မိန္းကေလးေတြေရာ ၊ ေယာက်ာ္းေလးေတြပါ ညီညြတ္ၾကတယ္။ ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းပါတယ္။ 



တစ္ေန႔ေတာ့ . . . 

 အခန္းရဲ႕ အဝင္အထြက္ တံခါးမၾကီးရဲ႕ မွန္တံခါး တစ္ခ်ပ္က ကြဲေနပါတယ္။ အတန္းထဲမွာ ဆရာ ၊ ဆရာမ အဝင္တဲ့ အခ်ိန္ဆိုရင္ အခန္းထဲမွာ ေဆာ့ေနတာေတြ သိမွာ စိုးလို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔က အသံ မထြက္ေအာင္ ဒီအေပါက္ကို ကတၳဴစကၠဴနဲ႔ ကပ္ျပီးေတာ့ ပိတ္ထားေလ့ ရွိတယ္။ ဒါမွ အခန္းထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေဆာ့ခ်င္သလို ေဆာ့ ၊ အသံ မၾကားရမွာေလ။ အဲဒီ့ေန႔ေတာ့ ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာေနျပီ ျဖစ္တဲ့ ဒီစကၠဴကလည္း သိပ္ေကာင္းပံု မေပၚေတာ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္သူမွလည္း သတိမထားမိၾကဘူး။ 

ဆရာမ တစ္ခ်ိန္ မဝင္တဲ့အခ်ိန္မွာ ထံုးစံ အတိုင္း မိန္းကေလးေတြက ခံုေပၚမွာ ေမွာက္အိပ္ေနျပီးေတာ့ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ အတင္းေျပာၾက ၊ ရုပ္ရွင္အေၾကာင္းေတြ ျပန္ေျပာျပ လုပ္ေနခ်ိန္ ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေယာက်္ားေလးေတြကေတာ့ ထံုးစံ အတိုင္း ေျပာင္းဖူးရိုးနဲ႔ အေရွ႕ ၊ အေနာက္ ခြဲျပီးေတာ့ စစ္တိုက္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ တံခါးမွာ ကပ္ထားတဲ့ စကၠဴက ကြာျပီးေတာ့ က်ေနေလတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က သတိမထားမိေတာ့ အခန္းထဲက အသံေတြက အျပင္ကို ထြက္ေနမွာေပါ႔ေလ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကသာ သတိမထားမိတာ သတိထားမိတဲ့ အျပင္ကေတာ့ အေတာ္ ဆူေနတဲ့ အခန္းထဲက အသံေတြ အျပင္ကို ထြက္ေနတာ ၾကားရတယ္။ 

ဒီေတာ့ ျဖတ္သြား ျဖစ္လာနဲ႔ ဆရာ တစ္ေယာက္က အခန္းထဲကို မွန္ကြဲေနတဲ့ အေပါက္ကေန ေခ်ာင္း အၾကည့္။ အထဲမွာ ေျပာင္းဖူးရိုးနဲ႔ စစ္တိုက္ေနၾကတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကလည္း သည္းသည္းမည္းမည္းေပါ႔ေလ။ မဲသေဝါ တိုက္ပြဲ ဆိုတာ ဒီေလာက္ ဘယ္ဆိုးလိမ့္မတုန္း။ ကၽြန္ေတာ္က အေရွ႕ဘက္ကေန သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အေနာက္ဘက္က ေကာင္ေတြကို တိုက္ေနသလို အတန္း အေနာက္က ေကာင္ေတြကလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ အေရွ႕ဘက္က ေကာင္ေတြကို ေျပာင္းဖူး ေလာင္ခ်ာေတြနဲ႔ ပစ္ေနခ်ိန္ေပါ႔။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ထံုးစံ အတိုင္း နည္းနည္း စိတ္က တင္းလာရင္ မတ္တပ္ရပ္ျပီးေတာ့ ထထ ပစ္တတ္တယ္။ ေခါင္းေထာင္ လာတဲ့ ေကာင္ေတြကို အပီဆြဲ ၊ ဟိုဘက္က ျပန္ပစ္တဲ့ ေျပာင္းဖူးရိုးေတြက္ိုလည္း တတ္ႏိုင္သမွ် လက္နဲ႔ ပုတ္ခ်ေပါ႔ေလ။ 

 ကၽြန္ေတာ္ ဒီလို ထပစ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေနာက္တန္းက ေကာင္တစ္ေကာင္ကလည္း ခံု အကြယ္ကေန ထျပီးေတာ့ မတ္တပ္ရပ္ျပီး ကၽြန္ေတာ့္ဆီ ပစ္လိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း သူတို႔ကို ပစ္ေနရင္းနဲ႔ ဒီေကာင္ ထျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ပစ္လိုက္တာ လွမ္းျမင္လိုက္တယ္။ နီးေနတဲ့ ေျပာင္းဖူးရိုးေတြကို ေရွာင္ျပီးေတာ့ သူ ပစ္လိုက္တဲ့ ေျပာင္းဖူးရိုးကိုေတာ့ ပစ္ဖို႔ ျပင္ထားတဲ့ ညာဘက္နဲ႔ပဲ ေလေပၚမွာ လွမ္းပုတ္ထုတ္လိုက္တယ္။ ထိခ်က္က မွန္ကန္စြာ ထိသြားတဲ့ အတြက္ ေျပာင္းဖူးရိုးဟာ ေလထဲမွာ လြင့္လာရင္းနဲ႔ပဲ လမ္းေၾကာင္းေျပာင္းျပီးေတာ့ အဝင္အထြက္ တံခါးဘက္ကို လြင့္ထြက္သြားတယ္။ ဝင္ေအာင္ ပစ္ရင္ေတာင္မွ ဝင္ခ်င္မွ ဝင္မယ့္ ဒီေျပာင္းဖူးရိုးဟာ အခုေတာ့ မွန္ကြဲေနတဲ့ အေပါက္ကေန အျပင္က ေခ်ာင္းေနတဲ့ ဆရာမ်က္ႏွာ့ကို တန္းထိပါေလေရာ။ 

 ျဖစ္စဥ္က လ်င္ျမန္လြန္းလွပါတယ္။ အသံၾကားလို႔ မွန္ကြဲေပါက္ကေန ဆရာက လာအၾကည့္ ၊ အေနာက္က ေကာင္က ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာင္းဖူးရိုးနဲ႔ အပစ္ ၊ ဆရာ လာၾကည့္ေနတယ္ ဆိုတာကို ျမင္တဲ့ မိန္းကေလး သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း သတိေပးဖို႔ အလုပ္ ၊ ေျပာင္းဖူးရိုးကလည္း ကၽြန္ေတာ့္နားကို အေရာက္ ၊ ေရာက္လာတဲ့ ေျပာင္းဖူးရိုးကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္က မွီေနတဲ့ လက္နဲ႔ လွမ္း အပုတ္ ၊ ေျပာင္းဖူးရိုးနဲ႔ လက္နဲ႔ ထိျပီးေတာ့ ေရာက္ရာ ေပါက္ရာ ထြက္သြား ၊ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ မွန္ကြဲေပါက္ ထဲကို အဝင္ . . . . ဒီေတာ့ လာေခ်ာင္းတဲ့ ဆရာ မ်က္ႏွာကို ေျပာင္းဖူးရိုး ထိသြားတာေပါ႔ဗ်ာ။ 

တကယ့္ တကယ့္ အပစ္ေပးရမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ေခ်ာင္းသူကိုေတာင္မွ အျပစ္ေပးရင္ ေပးလို႔ ရႏိုင္မယ္ ထင္တယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း သူက ဆရာ မဟုတ္လား။ မေျပာသာေပဘူး။ အဲဒီ့ ေျပာင္းဖူးရိုးနဲ႔ ေဆာ့ေနတဲ့ ေကာင္ေတြ အားလံုး အတန္းေရွ႕ထြက္ ဆိုျပီး ေခၚထုတ္ကာ ဆရာက ေကၽြးေတာ့တာပဲ။ ၾကိမ္လံုးေပါ႔ဗ်ာ။ တစ္ေယာက္ကို ႏွစ္ခ်က္ဆီ သတ္မွတ္ေပမယ့္။ သူ႕မ်က္ႏွာကို ထိေအာင္ အေနာက္ကေန ေပါက္လိုက္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ပုတ္လိုက္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကိုေတာ့ အထူးႏႈန္းသတ္မွတ္ျပီးေတာ့ ႏွစ္ဆ ဆုခ်ပါတယ္။ 

အမ်ားသူငွာေတြ ေျပာသလို ေျပာရရင္ေတာ့ ဆရာ ရိုက္တာက သူ႕ရဲ႕ လက္ဆြဲေတာ့ ထားဝယ္ၾကိမ္နဲ႔ေပါ႔။ ဒါေပမယ့္ ထားဝယ္ၾကိမ္ စစ္လား ၊ မစစ္ဘူးလား ဆိုတာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေသခ်ာ မစစ္ေဆးမိဘူး။ တကယ္တမ္း မလိမ္ဘဲ ေျပာရမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ အဲဒီ့ၾကိမ္လံုးနဲ႔ အဆက္အယွက္ကို မလုပ္ခ်င္တာပါ။ သူနဲ႔ကိုယ္နဲ႔ မပတ္သတ္ရေလ ေကာင္းေလပဲေလ။ ဒါေပမယ့္ အခုေတာ့ ကိုယ္က မပတ္သတ္ခ်င္ေပမယ့္လည္း သူက လာျပီးေတာ့ အတင္း ပတ္သတ္ေလေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေအာင့္ကာ ခံရတာေပါ႔။ တစ္ေယာက္ ႏွစ္ခ်က္ဆီ သတ္မွတ္ခံရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို အရင္ ဆုေပးပါတယ္။ ဆရာက အားယူျပီးေတာ့ တစ္ခ်က္ ရိုက္လိုက္တိုင္း သူတို႔ဆီက အသံထြက္လာတယ္။ 

 “ အား ” 

“ အမေလး ” 

“ ေၾကာက္ပါျပီ ”

“ အီး ”

“ အေမၾကီးေရ ”

အသံစံုေပါ႔ေလ။ ေနာက္ဆံုးပိတ္ အိတ္နဲ႔ လြယ္မယ္ လို႔ ထိုဆရာက ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို သတ္မွတ္ထားပံု ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ကို ေနာက္ဆံုးမွာ ေနခိုင္းပါတယ္။ ထိုဆရာကေတာ့ သူ႕အေတြးနဲ႔သူ ဟုတ္ေနျပီ ထင္ေပမယ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကေတာ့ ဒီလို မေတြးပါဘူး။ ေဆာ့ေနတာ တစ္တန္းလံုးပဲေလ။ ေယာက်ာ္းေလး အားလံုး လုိလိုပါပဲ။ တခ်ိဳ႕ က်ားထိုးေနတဲ့ ၊ ဖဲရိုက္ေနတဲ့ ေကာင္ေတြကလြဲရင္ အားလံုးကို သူ ရိုက္ရမွာေလ။ အနည္းဆံုး အေယာက္ ၂၀ ေက်ာ္ေလာက္ ရွိတယ္။ ဒါကို တစ္ေယာက္ ႏွစ္ခ်က္နဲ႔ ဆိုေတာ့ ေနာက္ဆံုးမွ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ကို ရိုက္ရင္ သူလည္း လက္ရည္က်ေနႏိုင္ျပီ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကေတာ့ ဒီလိုပဲ ေတြးတယ္ ဟဲ ဟဲ ဟဲ . . .

ေဘးက သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ က်ိတ္က်ိတ္ က်ိတ္က်ိတ္ေျပာင္းရင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ တိုင္ပင္ျပီးေတာ့ ေပ်ာ္လို႔ေတာင္မွ ေနေနေသးတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာပဲ အေပၚက ကၽြန္ေတာ္ ေျပာခဲ့သလို အရိုက္ခံရလို႔ ထြက္လာတဲ့ အသံေတြက တစ္ေယာက္တမ်ိဳး ထြက္ခ်င္သလို ထြက္ေနၾကတယ္။ သို႔ေသာ္ မ်ားေသာ အားျဖင့္ကေတာ့ လူေတြ အသံုးမ်ားေသာ အေလ့အက်င့္ေလးေတြကို အားျပဳျပီးေတာ့ ေအာ္ၾကတာပါ။

“ အား ”

“ အမေလး ”

“ ေၾကာက္ပါျပီ ”

“ အီး ”

“ အေမၾကီးေရ ”

စသျဖင့္ေပါ႔။ ဒါကို ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းက နားေထာင္ရင္း အရိုက္ခံရခါနီးမွာ သူက ျပံဳးစိစိနဲ႔ တခိြခိြ က်ိတ္ရယ္ေနတယ္။ သူ႕ကို ကၽြန္ေတာ္က လွည့္ၾကည့္ရင္း . . .

“ ေဟ့ေကာင္ ဘာျဖစ္တာလဲ။ ”

ဆိုေတာ့ သူက ျပံဳးစိစိနဲ႔။

“ ဒီေကာင္ေတြကလည္းကြာ ၊ ဆရာ ရိုက္လို႔ ေအာ္တာကိုမ်ား စာက်က္ထားသလို အသံတူညီ ေအာ္ေနၾကေသးတယ္။ ”

“ ဟင္ ဘာလဲ၊ မင္းေျပာတာ ငါ သေဘာ မေပါက္ဘူး။ ”

“ ဒီလိုေလကြာ။ ဆရာက ရိုက္တယ္။ ရိုက္တဲ့ အတြက္ ငါတို႔ နာတယ္။ နာလို႔ ေအာ္ေအာ္ ၊ မေအာ္ေအာ္ နာတဲ့ အနာကေတာ့ ေပ်ာက္သြားမွာ မဟုတ္သလုိ ေလ်ာ့သြားမွာလည္း မဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ စိတ္ထြက္ေပါက္ အေနနဲ႔ ေအာ္ၾကတာေလကြာ။ ဒါကိုမ်ား အားတို႔ ၊ အမေလးတို႔ ၊ ေၾကာက္ပါျပီတို႔ ၊ အီးတို႔ကို တူေအာင္ ေအာ္ေနၾကေသးတယ္။ ဒါကို ေျပာတာကြာ။ ”

“ေဟ . . . . ေအးကြ။ မင္းေျပာေတာ့လည္း ဟုတ္သလုိလိုပဲ။ ဒါဆို ငါတို႔ ဘယ္လို ေအာ္ၾကမလဲ။ ”

“ မင္းကလည္းကြာ။ ေအာ္တာပဲ ေအာ္ခ်င္တာ ေအာ္ေပါ႔။ ေအာ္လို႔ အနာသက္သာသြားတာမွ မဟုတ္တာဘဲ။ မင္းလည္း ေအာ္ခ်င္သလို ေလွ်ာက္ေအာ္ ငါလည္း ေအာ္ခ်င္သလို ေလွ်ာက္ေအာ္မယ္။ ”

“ ေအာ္ခ်င္သလို ဆိုတာ ဘယ္လို ေအာ္ရမွာလဲ။ ”

“ မင္း မသိရင္ ေစာင့္ၾကည့္ ၊ ငါ အရင္ အရိုက္ခံမယ္။ ငါ ေအာ္တာကို ၾကည့္ျပီးေတာ့မွ မင္းဖာသာ ေအာ္ခ်င္သလို ေအာ္ေပေတာ့။ ”

“ ေအး ေကာင္းတယ္။ ဟီးး ဟီး ”

အေနာက္ကေန တက်ိတ္က်ိတ္ စကားေျပာေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ကို ဆရာကလည္း ကြက္ၾကည့္ၾကည့္ လုပ္ေနတာပါပဲ။ အေရွ႕က အေယာက္ ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ကို ရိုက္အျပီးမွာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းက အရင္ ထြက္သြားပါတယ္။ မ်က္ႏွာကေတာ့ မ်က္ႏွာေသေလးနဲ႔ပါပဲ။ ဆရာကလည္း ဆရာပါပဲ။

“ မင္းမွာ အျပစ္ရွိသလား။ ”

လို႔ ထပ္ေမးပါတယ္။ မရွိဘူးလို႔ ျငင္းရင္လည္း သူနဲ႔ ထပ္ျပီးေတာ့ အျငင္းအခုန္က ျဖစ္ရဦးမယ္။ ျပီးေတာ့ အျပစ္ရွိတယ္လို႔ ယူဆလို႔ သူပဲ ရိုက္ဖို႔ ျပင္ေနျပီကိုမ်ား။ တကယ့္ တကယ္ ေျပာရမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ဆရာကေတာင္မွ အျပစ္ရွိတာပါ။ တကယ္လို႔ ဆရာ လာေခ်ာင္းတဲ့ အခန္းဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အတန္းသာ မဟုတ္ဘဲနဲ႔ ဆရာမ အိမ္သာ ဆိုရင္ ဒီတံခါးခ်ပ္ မွန္ကြဲဟာ ဆရာ့ အတြက္ ဘယ္ေလာက္ အျပစ္ၾကီး ျဖစ္သြားႏိုင္တယ္ ဆိုတာ ဆရာ စဥ္းစားမိပံု မရဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကလည္း သြန္သင္ မေပးခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ ဆရာရိုက္ရင္ ဟိုေကာင္ ဘယ္လို ျပန္ေအာ္ မလဲ ဆိုတာကိုပဲ ကၽြန္ေတာ္က ပိုစိတ္ဝင္စားေနေတာ့တယ္။

“ မင္းမွာ အျပစ္ရွိတယ္ေနာ္။ ဒါေၾကာင့္ အျပစ္ေပးမယ္။ ”

ေဟာ . . . ၾကည့္။ သူ႕ဖာသာ စြဲခ်က္တင္ျပီးေတာ့ သူ႕ဖာသာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်လိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ ထားဝယ္ၾကိမ္လံုးကို အားယူကာ လြဲလိုက္ျပီးေတာ့ ဟိုေကာင္ “ တင္ျပား ” ေပၚကို က်သြားပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ တစ္ခု ေျပာခ်င္တာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းက “ တင္ၾကီး ” ျပားေနသူပါ။ ဒါေၾကာင့္ တင္ပါးေနထက္ပိုေနလို႔ “ ပါး ” ေနရာမွာ “ ျပား ” လို႔ပဲ သံုးလိုက္ပါတယ္။ သူ႕တင္က ျပားတားတားၾကီးကိုး။

ဆရာရဲ႕ ထားဝယ္ၾကိမ္လံုးက သူ႕တင္ျပားေပၚ ေရာက္သြားတယ္ ဆိုရင္ဘဲ သူ႕ဆီက အသံထြက္လာပါတယ္။

“ က်ား ”

တဲ့။ ရုတ္တရက္ ဆိုေတာ့ ဆရာေရာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေရာ ေၾကာင္သြားတယ္။ သိုင္းသမား တစ္ေယာက္က ၾကံဳးဝါးသံ လုိလိုနဲ႔။ ဒါေပမယ့္ ဆရာက လ်စ္လ်ဴရႈ႕တဲ့ သေဘာနဲ႔ သူ႕ကို ေနာက္တစ္ခ်က္ ဆက္ရိုက္ပါတယ္။

“ ေက်ာင္းဆရာၾကီး ”

ဒီအသံထြက္လာေတာ့ ဆရာက အေတာ္ လက္ရြံသြားတယ္။ ဘာေျပာရမွန္းလည္း မသိ ျဖစ္ေနပံုပဲ။ ရိုက္တာက သူ ရိုက္လို႔ ရေပမယ့္ ဘယ္လို ေအာ္ရမယ္လို႔ေတာ့ သူ႕မွာ ေျပာခြင့္မွ မရွိတာဘဲေလ။ ဟိုေကာင့္ မ်က္ႏွာကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့လည္း မ်က္ႏွာက ေျပာင္စပ္စပ္ မဟုတ္ ၊ နာက်င္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာနဲ႔။ ဆရာက ဆက္ရိုက္ရမလို ရပ္ရမလုိ ျဖစ္ေနတယ္။ ခုနက သူပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို သူမ်ားေတြရဲ႕ ႏွစ္ဆ ေလးခ်က္ ရိုက္မယ္ လို႔ ေျပာထားတာကိုး။ ဒါေပမယ့္ ဆရာ အေတာ္ စိတ္ရႈပ္သြားပံု ရတယ္။ ေနာက္ထပ္ ထပ္ရိုက္လို႔ ဘာမ်ား ထပ္ေအာ္ လာမလဲ ဆိုတာကိုလည္း သူ ေဝခြဲႏိုင္ပံု မရေတာ့ဘူး။

“ ေတာ္ျပီ။ ဟိုေကာင္ ဒီနားလာ . . . ”

ကၽြန္ေတာ့္ကို လွမ္းေခၚတာပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ နာမည္က ဟိုေကာင္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ ဆရာ့နားကို သြားလိုက္ပါတယ္။ ဆရာနဲ႔ နီးနီး ေနရာကို ေရာက္ေအာင္ အနီးဆံုးကို တိုးသြားလိုက္တယ္။ ဆရာက ဒီနားကို လာဆိုလို႔ပါ။ ဒါေပမယ့္ နီးလြန္းလို႔ သူ ရိုက္မရဘူးေလ။ ၾကိမ္လံုး လြဲဖို႔ ေနရာက မရွိေတာ့ဘူး။

“ဟိုေရွ႕ နည္းနည္းျပန္တိုး ”

ဆရာက သူ႕စိတ္ၾကိဳက္ ေနရာမွာ ရပ္ခိုင္းျပီးေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ့္ကို ရိုက္ဖို႔ သူ႕အက်ီလက္ကို ပင့္တင္ပါတယ္။ ျပီးမွာ ၾကိမ္လံုးကို အားနဲ႔ လြဲယူျပီးေတာ့ စရိုက္ခ်လုိက္ပါတယ္။ ဆရာ့ၾကိမ္လံုးက ကၽြန္ေတာ့္ “ တင္ပါး ” ေပၚ က်လာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ “ တင္ ” ကေတာ့ ဟိုေကာင္ “ တင္ ” ေလာက္ မျပားပါဘူး။ ေယာက်္ားေလးဆိုေတာ့လည္း နည္းနည္းေတာ့ ပါးပါးလ်လ်ေလးပဲ ရွိတာေပါ႔။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ “ တင္ပါး ” လို႔ပဲ သံုးလိုက္ပါတယ္။

“ အနာ . . . အနာ . . . ”

ကၽြန္ေတာ္က ဒီလို ေအာ္လိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ ေအာ္သံ ၾကားေတာ့ တစ္တန္းလံုးလည္း ေခါင္းေတြ ေထာင္ကာ ကၽြန္ေတာ့္ တင္ပါးကို လွမ္းၾကည့္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း သူမ်ားေတြလို တင္ပါးကို ပြတ္ မေနဘဲနဲ႔ တစ္ေနရာထဲကိုပဲ ဆုပ္ကိုင္ထားလိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆရာက ေနာက္တစ္ခ်က္ကို ရိုက္ဖို႔ အားယူလိုက္ျပီး . . .

“ လက္ဖယ္လိုက္စမ္း ”

လို႔ ေအာ္ရင္း ေနာက္တစ္ခ်က္ ထပ္ရိုက္တယ္။ ေသခ်ာေအာင္ ေျပာရရင္ေတာ့ ခုန ပထမက ရိုက္ထားတဲ့ ေနရာရဲ႕ ေအာက္ကို ေလ်ာျပီး ရိုက္တာပါ။ အနာရွိတယ္ ဆိုတဲ့ ေနရာကို မထိေအာင္ ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ေပါ႔။ ဆရာ ရည္မွန္းခ်က္ ေအာင္ျမင္တယ္ ေျပာရပါမယ္။ ပထမ ထိထားတဲ့ ေနရာရဲ႕ ေအာက္ကို ဆရာ ၾကိမ္လံုးက က်လာပါတယ္။

“ ေသြးစုနာ . . . ေသြးစုနာ . . . ”

ကၽြန္ေတာ္က ဒီလို ေအာ္ရင္းနဲ႔ တင္ပါးကို လာထိတဲ့ ေနရာကို လက္နဲ႔ ဆုပ္ကိုင္ထားလိုက္ျပီးေတာ့ အေတာ္ကို မခ်ိမဆံ ခံစားေနရတဲ့ ပံုစံနဲ႔ ခုန္ေနလိုက္တယ္။ ဆရာ့ မ်က္ႏွာ ေတာ္ေတာ္ကို ပ်က္ေနတယ္။ တင္ပါးက ေသြးစုနာ ဆိုတာကို အတန္းထဲမွာ ခၽြတ္ျပခိုင္းလို႔ ျဖစ္တာလည္း မဟုတ္။ တကယ္လို႔ ရွိေနရင္လည္း သူ႕ရိုက္ခ်က္က ဒီအနာကို သြားထိျပီး ျပႆနာတက္လာႏိုင္ေသးတယ္ မဟုတ္လား။

“ ကဲ ေတာ္ျပီ။ မင္းတို႔ သြားထိုင္ေတာ့ . . .”

ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ထိုတင္ပါး တစ္ေနရာကို ဆုပ္ကိုင္ရင္း ထိုင္ခံုေနရာကို ျပန္လာထိုင္ပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ထိုဆရာက တစ္တန္းလံုးကို ဆရာ ၊ ဆရာမ မဝင္ႏိုင္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ေဆာ့ မေနဘဲ စာလုပ္ေနဖို႔ ျငိမ္ျငိမ္သက္သက္ေနၾကဖို႔ ေျပာဆိုျပီးေတာ့ သူ႕လက္နက္ၾကီးကုိ ဆြဲကာ ထြက္သြားပါေတာ့တယ္။

ဆရာ ထြက္သြားေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက ဝိုင္းလာျပီးေတာ့ . . .

“ မင္း ဖင္မွာ ေသြးစုနာ ေပါက္ေနလို႔လား။ ”

ဘာညာေပါ႔ ဝိုင္းေမးၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ဟိုသူငယ္ခ်င္းနဲ႔ တစ္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ၾကည့္ျပီးေတာ့ ရယ္လိုက္ၾကရတာ တခိြးခိြးနဲ႔ပါပဲ။

ၾကာေတာ့ ၾကာခဲ့ပါျပီေလ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကိုးတန္း ေက်ာင္းသား ဘဝမွာ ျဖစ္ခဲ့တာေလးပါ။ ကပ္သီးကပ္သပ္ လုပ္တတ္သူေတြ ဆိုပါေတာ့။ တျခားေသာ အရာရာနဲ႔ အေၾကာင္းေၾကာင္းေလးေတြလည္း ရွိေသးပ။ ေနာက္ထပ္ၾကံဳရင္လည္း ေျပာပါဦးမယ္။


ထားပါေတာ့ေလ ငယ္စဥ္က အေၾကာင္းေလးကို။

အခု တကယ္ ေျပာခ်င္တာက Facebook ေပၚက အနက္ေရာင္ ပရိုဖိုင္းပံုေလးေတြ အေၾကာင္းပါ။

တကယ္ေတာ့ အနက္ေရာင္ ပရိုဖိုင္းပံုေလးေတြ ေျပာင္းတင္မွ ဝမ္းနည္းတဲ့ အထိမ္းအမွတ္လို႔ ဆိုခ်င္တာ မဟုတ္ဘူးေပါ႔ေလ။ အားလံုး ညီညြတ္ေစခ်င္တဲ့ သေဘာနဲ႔ အရာ တစ္ခုကို သတ္မွတ္လိုက္တာပါ။ ဒါကို က်င့္သံုးပါ မ်ားေတာ့ အေလ့အက်င့္ေလး ျဖစ္ျပီးေတာ့ ၾကာလာေတာ့ ထံုးစံ ၊ အစြဲ ဆိုတာေလး ျဖစ္လာတယ္ ဆိုပါေတာ့။

အေရာင္ေတြမွာ ထင္ထင္ရွားရွား ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ အခါမွာ အျဖဴေရာင္ ၊ အနက္ေရာင္ ၊ အနီေရာင္ ကို အဓိက ထားသံုးစြဲခဲ့တယ္။ ဒီအထဲမွာမွ အျဖဴေရာင္ ဆိုရင္ သန္႔ရွင္းျခင္း ၊ ရွင္းသန္႔ျခင္းကို ေဖာ္ေဆာင္တယ္။ အနီေရာင္က တတ္ၾကြျခင္းကို ေဖာ္ေဆာင္တယ္။ ဒီလို ျဖစ္ေနေလေတာ့ “ အနက္ေရာင္ ” ကို ဝမ္းနည္းတဲ့ အထိမ္းအမွတ္ အေနနဲ႔ ယူဆျပီးေတာ့ စိတ္တူ ကိုယ္တူ အေလ့အက်င့္ လုပ္ယူရင္း အစြဲေလးေတြ ျဖစ္ေနၾကတာပါ။

အဓိကကေတာ့ ညီညြတ္ျခင္းကသာ အဓိက မဟုတ္ဘူးလားဗ်ာ။

ဒီေနရာမွာ ဝမ္းနည္းတယ္ ဆိုတဲ့ စကားလံုးနဲ႔ သူ႔ရဲ႕ ခံစားမႈ အေၾကာင္းကို နည္းနည္းေတာ့ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ဝမ္းနည္းျခင္း ဆိုတာ ဘာလဲ။

ဟိုးအရင္က ကၽြန္ေတာ္ ျမင္ခဲ့ ၊ ၾကည့္ခဲ့ရဖူးတယ္။ စိုင္းထီးဆိုင္ အလြမ္း မေျပ ၊ လြမ္းမိုး အလြမ္း မေျပ . . . စသျဖင့္ေပါ႔။ အလြမ္း မေျပ ၊ အလြမ္း မေျပ ဆိုျပီးေတာ့ ျပံဳးျဖီးျဖီး မ်က္ႏွာေတြကို ပိုင္ဆိုင္ထားေသာ ထုတ္ေဝသူေတြ ၊ စီစဥ္သူေတြက စင္တင္ရိႈးေတြ လုပ္ျပီးေတာ့ ေသသူကို လြမ္းတယ္ ၊ ဝမ္းနည္းတယ္ ဆိုတဲ့ စကားလံုးေလးကို တြင္တြင္သံုးျပီးေတာ့ သူ႕တို႔ အတြက္ ပြဲသြင္းကာ အျမတ္ထုတ္သြားခ့ဲၾကတယ္။ ဒါဆို ဒါဟာ တကယ္ ဝမ္းနည္းတယ္ လို႔ ဆိုႏိုင္ပါ့မလား။

IC ရဲ႕ ရိႈးပြဲတစ္ခုမွာ ကြယ္လြန္သြားရွာျပီ ျဖစ္တဲ့ ေစာဘြဲ႔မွဴးကို သတိရျခင္း အျဖစ္ ေရာဂါ သီခ်င္းကို အားလံုးနဲ႔ အတူတူ ဆိုဖို႔ လုပ္ေတာ့ ခ်စ္စမ္းေမာင္ရဲ႕ မ်က္ႏွာေပၚက အၾကည့္ ၊ ေၾကကြဲမႈ ၊ ဝမ္းနည္းမႈေတြကို သတိထားလိုက္မိပါသလား။ အလြမ္းမေျပ ၊ အလြမ္းမေျပ လို႔ ခ်စ္စမ္းေမာင္က မေျပာခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူ႕ရဲ႕ လုပ္ရပ္က စကားလံုးေတြ မ်ားစြာထက္ အဖိုးတန္ခဲ့ပါတယ္။ ဝမ္းနည္းေနသူ တစ္ေယာက္ရဲ႕ လုပ္ရပ္ေတြကို ပုံနဲ႔ စာနဲ႔ ေဖာ္ျပလို႔ ရႏိုင္ပါ့မလားလို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေတြးေနမိတယ္။


ဒါေၾကာင့္ အခု ေလာေလာဆယ္ facebook ေပၚမွာ တင္ေနတဲ့ Profile အနက္ေရာင္ေတြ အတြက္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ဘာမွ ေဝဖန္စရာ မရွိပါ။ ဟိုးအရင္က လူေတြ သတ္မွတ္သြားတဲ့ အနက္ေရာင္ျဖင့္ ဝမ္းနည္းျခင္းကို ျပၾကပါစို႔ ဆိုေသာ အေလ့အက်င့္ တစ္ခုဟာ အခ်ိန္ကာလ တစ္ခု အၾကာမွာ အစြဲေလး တစ္ခု ျဖစ္သြားျပီး သံုးစဲြေနျခင္းလို႔သာ လက္ခံလိုက္ရံုပါပဲ။ Profile ပံု အေနနဲ႔ အနက္ေရာင္ပဲ တင္တင္ ၊ အျဖဴေရာင္ပဲ တင္တင္ ၊ အနီေရာင္ပဲ တင္တင္ ၊ အစိမ္းေရာင္ပဲ တင္တင္ . . . . တကယ္ ျဖစ္ေစခ်င္တာကေတာ့ တကယ့္ကို ကိုယ့္စိတ္ထဲ ရင္ထဲက ထိထိခိုက္ခိုက္ ဝမ္းနည္း ခံစားေနရတယ္ ဆိုတဲ့ ခံစားမႈက အဓိကပဲ မဟုတ္ပါလားဗ်ာ။

ကၽြန္ေတာ္လည္း မေလးရွားမွာ ၁၀ ႏွစ္နီးပါး ေနခဲ့တဲ့ သူ တစ္ေယာက္ပါပဲ။ မေလးရွားမွာ ျဖစ္တတ္ ၊ ျဖစ္ေန ၊ ျဖစ္ခဲ့တာေတြ အားလံုးအတြက္ေရာ ၊ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းေတြေရာ ၊ အသိေတြေရာ အားလံုးေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံသားေတြ အတြက္ တကယ္ကို စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိျပီး ၊ ဝမ္းနည္းမိပါတယ္။ ဒီ့ထက္ ဆိုးတာက အခုလို ျဖစ္ေနတာေတာင္မွ အခြန္ေကာက္ရံု ၊ သက္တမ္းတိုးတဲ့ အခါမွာ ေကာင္တာ တစ္ခုကို ျဖတ္ေက်ာ္တိုင္း ေဘာင္ခ်ာ မျဖတ္ထားေသာ ၁၂ ရင္းဂစ္ေပး ၊ ၁၀ ရင္းဂစ္ ေပးဆိုေသာ ပိုက္ဆံ ေတာင္းရံုက လြဲလို႔ ဘာမွ ကူညီမႈ မရွိတဲ့ ျမန္မာသံရံုးက သံအမတ္ၾကီးကိုလည္း အံ့ၾသကာ ရႈတ္ခ်လိုက္ပါတယ္။

မေလးရွားေရာက္ ျမန္မာႏိုင္ငံသားေတြကို အကူအညီေပးေနသူ အားလံုးလည္း စိတ္၏ က်န္းမာျခင္း ၊ ခ်မ္းသာျခင္း ၊ ကိုယ္၏ က်န္းမာျခင္း ၊ ခ်မ္းသာျခင္းနွင့္ အျမဲတမ္း ျပည့္စံုပါေစလို႔ ဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္။

ေလးစားစြာျဖင့္
ကိုေဇာ္


Share/Bookmark

21 March 2013

6 စာအန္ျခင္း


" စာအန္ျခင္း "

မ်ိဳသိပ္ရလြန္းလို႔
အ သြားတဲ့ လူတစ္ေယာက္ပါ။

၁ ၂ ၃ ၄ ဘဝကို ေရး
ခဏေနေတာ့ . . .
၁ ၂ ၃ ၄ ဘဝကို ေရး
ကိန္းဂဏာန္းက လက္တစ္ဖက္ မျပည့္ေသးဘူး။

မ်ိဳသိပ္ရလြန္းလို႔
အ သြားတဲ့ လူတစ္ေယာက္ပါ။

ဧည့္စာရင္း မတိုင္လို႔
အဖမ္းခံရတဲ့ ဂ်စ္ပစီ ေလာက္
ဝမ္းနည္းစရာေကာင္းတာ မရွိဘူး။
ညဥ့္ကလည္း ေမွာင္လိုက္တာ . . .

မ်ိဳသိပ္ရလြန္းလို႔
အ သြားတဲ့ လူတစ္ေယာက္ပါ။

ကဗ်ာ ဆိုတာ စာအန္ဖတ္နဲ႕ တူတယ္။
ငွက္အန္ဖတ္က ငွက္သိုက္
ငါးအန္ဖတ္က ငါးၾကီးအန္ဖတ္ ဒီလို အမ်ိဳးမ်ိဳးပါပဲ။
ၾကာေတာ့ ေသြးစ ေသြးန နည္းနည္းေတာ့ ပါတာေပါ့။

မ်ိဳသိပ္ရလြန္းလို႔
အ သြားတဲ့ လူတစ္ေယာက္ပါ။

ေႏြရာသီ ေရာက္ျပီ။
ငွက္ဥၾသကို လြမ္းေနသူေတြ . . .
ကားဥၾသကို လန္႔ေနသူေတြ . . .
အတူတကြ ရွင္သန္ၾကတယ္။

မ်ိဳသိပ္ရလြန္းလို႔
အ သြားတဲ့ လူတစ္ေယာက္ပါ။

ေမွာ္ဆရာ တစ္ေယာက္ရဲ႕ အိပ္မက္ထဲမွာ
ဘာေတြမ်ား ရွိလိမ့္မလဲလို႔
က်ေနာ္ သူ႔ေနရာမွာ ဝင္အိပ္မက္ မက္ခဲ့ဖူးတယ္။
ဟင့္အင္းးးး ေမွာ္ဆရာ ျဖစ္ရံုနဲ႕ က်ေနာ္ လန္႕ႏိုးခဲ့ရတယ္။

မ်ိဳသိပ္ရလြန္းလို႔
အ သြားတဲ့ လူတစ္ေယာက္ပါ။

ကိုယ့္နာမည္နဲ႕ အိမ္ပိုင္တစ္လံုး မရွိသူထံ
ေမြး ဖို႔ ေခြးလက္ေဆာင္ ရတာေလာက္
စိတ္ဓာတ္က်စရာ ေကာင္းတာ မရွိဘူး။
ဒီလိုပဲ ဖာသိဖာသာ ႏႈတ္ဆိတ္ေနလိုက္တယ္။

မ်ိဳသိပ္ရလြန္းလို႔
အ သြားတဲ့ လူတစ္ေယာက္ပါ။

လက္တစ္ဆုပ္စာ မျပည့္တဲ့ ေလာဘေတြထဲမွာ . . .
တိတ္ဆိတ္ေအးခ်မ္းစြာ ဘဝကို ျဖတ္သန္းခ်င္တာ
နံပါတ္ ၁ ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။

မ်ိဳသိပ္ရလြန္းလို႔
အ သြားတဲ့ လူတစ္ေယာက္ပါ။

လႊင့္ပစ္ဖို႔ အမိႈက္ကို ကိုင္ . . .
လႊင့္ပစ္ဖို႔ အမိႈက္ပံုးရွာရင္း
ရိုးရိုးသားသား အိမ္ျပန္ေရာက္သူ တစ္ေယာက္ပါ။
က်ေနာ္ တူတူပုန္းတမ္း ကစားခဲ့တာ မဟုတ္ရပါ။

မ်ိဳသိပ္ရလြန္းလို႔
အ သြားတဲ့ လူတစ္ေယာက္ပါ။

လူအ ေတြနဲ႕ စကားေျပာရတာ. . .
အ လူေတြနဲ႕ စကားေျပာတာထက္
အႏုပညာဆန္ပါတယ္။
နည္းနည္းေတာ့လည္း အထီးက်န္ဆန္ခ်င္ ဆန္မယ္။

မ်ိဳသိပ္ရလြန္းလို႕
အ သြားတဲ့ လူတစ္ေယာက္ပါ။

ကံဝဋ္ေၾကြး ဆိုတာ အတိတ္နဲ႕ ဆိုင္သတဲ့။
ဒါနဲ႕မ်ား ဝဋ္ေၾကြးေျပဘုရားကို
ဘာေၾကာင့္သြားၾကတယ္ ဆိုတာ
က်ေနာ္ နားမလည္ဘူး။

မ်ိဳသိပ္ရလြန္းလို႔
အ သြားတဲ့ လူတစ္ေယာက္ပါ။

တခ်ိဳ႕အရာေတြကို ထားခဲ့တယ္။
တခ်ိဳ႕အရာေတြက ထားသြားတယ္။
တခ်ိဳ႕ အရာေတြကို ခ်န္ခဲ့တယ္။
တခ်ိဳ႕အရာေတြက က်န္ခဲ့တယ္။

မ်ိဳသိပ္ရလြန္းလို႔
အ သြားတဲ့ လူတစ္ေယာက္ပါ။

မ်ိဳခ်ရဖန္မ်ားလို႔
လည္မ်ိဳေတာင္ အေတာ္က်ယ္ေနခဲ့ျပီ။
ဒါေပမယ့္ . .
တစ္ခါတေလ က်ေနာ္ စာအန္မိရင္ ေသြးစ ေသြးနေတာ့ ပါေနလိမ့္မယ္။

မ်ိဳသိပ္ရလြန္းလို႔
အ သြားတဲ့ လူတစ္ေယာက္ပါ။

အဲဒီလိုပါပဲ။
က်ေနာ္က လူအ တစ္ေယာက္ပါ။
ကိုယ့္ဖာသာ အိပ္မက္ေတြ မက္ရင္း . . .
စာအန္ဖတ္ေတြနဲ႕ အတူ ေသြးအလိမ္းလိမ္းနဲ႕ေပါ့။

ကိုေဇာ္
21-Mar-2013

Share/Bookmark

16 March 2013

2 သမိုင္းရဲ႕ တရားခံမ်ား





" သမိုင္းရဲ႕ တရားခံမ်ား "

နိဒါန္း

အခုတေလာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံသားေတြ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္ ၾကားေနရတဲ့ စကားစုေလး တစ္စု ရွိပါသည္။ ၾကားေနက် ဆိုေပမယ့္ ေပၚထြက္လာရာ ေနရာေတြကေတာ့ မတူၾကပါဘူး။ ဒီလိုပဲ တစ္ခုခု ျဖစ္ျပီ ဆိုရင္ ဒီစကားစုေလးကို ကိုင္ဆြဲကာ ေျပာဆိုတတ္ၾကပါ၏။ ဒီစကားစုေလးကေတာ့ “ သမိုင္းရဲ႕ တရားခံ ” ဆိုတာေလးပါပဲ။

ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ပတ္ဝန္းက်င္မွာလည္း ဒီစကားစုေလးကို ခဏခဏၾကားရတာေပါ႔ဗ်ာ။ အဲဒီ့ ျဖစ္စဥ္ေလးေတြကို ခင္ဗ်ားတို႔ကို ကၽြန္ေတာ္ ျပန္လည္ ေဖာက္သယ္ခ် ေျပာျပရဦးမယ္ဗ်ာ။ ဒီလိုဗ် . . .
 




ျဖစ္စဥ္ ( ၁ )

“ အေမ . . သမီးရဲ႕ ခဲဆံေဘာပင္ေလး စားပြဲေပၚတင္ထားတာ ဘယ္ေရာက္သြားျပီလဲ။ ”

၁၀ တန္းသြားေျဖမည့္ အိမ္ေရွ႕အိမ္က ကေလးမေလးက သူ႕အေမကို ေမးလိုက္တာ ျဖစ္သည္။

“ မသိဘူးေလ သမီး။ အေမ မေတြ႕မိဘူး။ ”

“ အာ . . . သမီး ဒီစားပြဲေပၚမွာ ေသခ်ာ တင္ထားတာ။ ”

“ ဒါဆို ခုနက အေမ . . သမီးရဲ႕ စာရြက္ အတိုေလးေတြ ညွပ္စေလးေတြကို လႊင့္ပစ္ဖို႔ ယူသြားရင္းနဲ႔ ပါသြားလား မသိဘူး။ ”

“ ဒါဆို အေမ ျမန္ျမန္ ေသခ်ာ ျပန္ရွာထားလိုက္ေနာ္။ ဒီခဲဆံေဘာပင္က သမီး ၈ တန္းတုန္းက သမီး သူငယ္ခ်င္းက လက္ေဆာင္ေပးထားတာ။ ဒါ ေပ်ာက္သြားလို႔ကေတာ့ အေမက သမိုင္းရဲ႕ တရားခံ ျဖစ္ျပီသာမွတ္။ ”

“ x x x x x x x x ”



ျဖစ္စဥ္ ( ၂ )


“ ကားခေလးေတြ လက္လြယ္ရင္ လွမ္းထားေနာ္။ ”

ယာဥ္ေနာက္လိုက္ ေခၚ စပယ္ယာက ယာဥ္စီးခမ်ားကို လိုက္လံေကာက္ခံေနေလ၏။

“ လက္လြယ္ရင္ ဆက္သြယ္ေပးပါဦး။ လက္တို႔ေတာင္းရင္ ရွက္ဖို႔ ေကာင္းတယ္ေနာ္။ ”

ကၽြန္ေတာ့္ အနီးနား ေရာက္လာတဲ့ ယာဥ္ေနာက္လုိက္ကို ကၽြန္ေတာ္ လက္ထဲမွာ ကိုင္ထားတဲ့ ၂၀၀ က်ပ္တန္ ျခေသၤ့ေလးကို လွမ္းေပးလိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ဆီက ယာဥ္စီးခေလးကို လွမ္းယူျပီးေတာ့ ယာဥ္ေနာက္လုိက္က ဆက္ေျပာကာ သြားေလ၏။

“ ယာဥ္စီးခေလးေတြ က်န္ေသးရင္ လွမ္းထားေနာ္။ ပိုက္ဆံေလး ၂၀၀ ထဲမွ ဘာမွ ထူးျပီးေတာ့ ခ်မ္းသာသြားတာ မဟုတ္ဘူး။ လွမ္းေတာင္းခံရမွ ကိုယ့္သိကၡာကို အက်မခံနဲ႔။ ပိုက္ဆံေလး ၂၀၀ ထဲနဲ႔ ကိုယ့္ဖာသာ တစ္သက္လံုး ရွက္ေနရမယ့္ “ သမိုင္းရဲ႕ တရားခံ ” ေတာ့ အျဖစ္မခံနဲ႔။ ”

ယာဥ္ေနာက္လိုက္ရဲ႕ ယာဥ္စီးခ ေတာင္းသံ ဆံုးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ျပံဳးမိသြား၏။



ျဖစ္စဥ္ ( ၃ )


“ ပန္းလိေမၼာ္ေတြ . . ပန္းလိေမၼာ္ေတြ . . . ”

ဘတ္စ္ေဘးမွာ ပလတ္စတစ္အိတ္ေလးေတြထဲ ထည့္ျပီးေတာ့ လိုက္ေရာင္းေသာ လူတစ္ေယာက္က ေအာ္ကာ ေရာင္းေနေလသည္။ ဝယ္ရင္ ေကာင္းမလား စဥ္းစားေနစဥ္မွာပဲ။

“ တစ္ထုပ္ ဘယ္ေလာက္လဲ။ ”

ကၽြန္ေတာ့္ ေရွ႕ခံုမွ အစ္မၾကီးက လွမ္းေမးလိုက္ေလ၏။ သူ႔ရဲ႕ ေဘးခ်င္းကပ္လ်က္မွာ ထိုင္ေနေသာ သူ႕သမီးေလးက ပူဆာေသာေၾကာင့္ လွမ္းေမးလိုက္ပံုရေလသည္။

“ တစ္ထုပ္ ၈၀၀ အစ္မ။ အရမ္းခ်ိဳတယ္ေနာ္။ ေဆြမ်ိဳးေမ့ေအာင္ ခ်ိဳတယ္။ ”

တစ္ထုပ္ ၈၀၀ ကေတာ့ မ်ားတယ္ ထင္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရပ္ကြက္နားမွာ တစ္ထုပ္မွာ ငါးရာက်ပ္သာ ျဖစ္၏။ ကာလံေဒသံ အရ မ်ားတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္တာပါပဲ လို႔ ကိုယ့္ဖာသာ ေျဖေတြးလိုက္ရင္း မဝယ္ေတာ့ပါဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္မိသည္။

“ ၈၀၀ ဟုတ္လား။ မ်ားလွခ်ည့္လား။ ငါတို႔ နားမွာ ငါးရာပဲ ရွိပါတယ္။ ”

ကၽြန္ေတာ္လိုပဲ ေရွ႕က အစ္မၾကီးက ဆံုးျဖတ္လိုက္ပံု ရ၏။ ဆံုးျဖတ္ရင္း ေရာင္းေနသူကို တစ္ခါတည္း လွမ္းေျပာလုိက္ေလသည္။

“ ေစ်းကို မၾကည့္နဲ႔ေလ အစ္မ။ ဒီပန္းလိေမၼာ္က အရမ္းခ်ိဳတာ။ ငါးရာတန္ကေတာ့ ငါးရာပဲေပါ႔ အစ္မရယ္။ ”

သူ ေျပာတာကုိ ကၽြန္ေတာ္ လက္မခံပါ။ ဒီလိုပဲ ေရွ႕က အစ္မၾကီးကလည္း လက္ခံေပၚ မေပၚ။ မဝယ္ေတာ့ဘူး ဆိုကာ မ်က္ႏွာကို တျခားဘက္သို႔ လႊဲလိုက္ေလ၏။ သို႔ေသာ္ သူ႕ေဘးက ကေလးက စားခ်င္ျပီး ပူဆာေနေလသည္။

“ လိေမၼာ္သီး စားမယ္ ေမေမ ၊ လိေမၼာ္သီး စားခ်င္တယ္။ ”

“ အိမ္နား ေရာက္မွ စားေနာက္ သား ”

အေမ လုပ္သူက ေခ်ာ့ေမာ့ေပမယ့္ ကေလးက သိပ္ေတာ့ ၾကည္လင္ပံု မေပၚပါ။ တအင္အင္ နဲ႔ ဂ်ီက်ေန၏။ ကားေအာက္က ေရာင္းသူကလည္း သူတို႔နားမွ မခြာ။ ကေလးကလည္း လိေမၼာ္သီးကို လက္ညွိဳးထိုးကာ ဂ်ီေနေလသည္။ ဒီအခ်ိန္မွာပဲ ကားေအာက္မွ ပန္းလိေမၼာ္ေရာင္းသူက ေရာင္းရင္း ေအာ္သြားေလသည္။

“ ပန္းလိေမၼာ္ ခ်ိဳခ်ိဳေလးေတြေနာ္။ ငါးရာတန္ အေပါစားေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ တကယ္ကို ေစ်းႏႈန္းနဲ႔ ပစၥည္းတန္ေအာင္ ေရာင္းတာ။ သားသမီး စားခ်င္ေနတာကို ပိုက္ဆံေလး ၃၀၀ ကို ျမင္ျပီး ဝယ္မေကၽြးမိတဲ့ “ သမိုင္းရဲ႕ တရားခံ ” ေတာ့ အျဖစ္ မခံနဲ႔ေနာ္။ ”

သူ႕က ေအာ္လည္း ေအာ္ ထြက္လည္း ထြက္သြား၏။ သူ႕ေအာ္သံ ၾကားေတာ့ အေရွ႕က အစ္မၾကီးက မ်က္ႏွာ နီရဲကာ စူပုပ္သြားေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္မွာေတာ့ ရယ္ခ်င္လိုက္တာ ေျပာမေနနဲ႔ေတာ့။ ကိုယ့္ကေလး ကိုယ္ ဝယ္မေကၽြးမိတာနဲ႔ “ သမိုင္းရဲ႕ တရားခံ ” ေတာင္မွ ျဖစ္ရဦးမတဲ့ေလ။



 
ျဖစ္စဥ္ ( ၄ )


“ ဘုတ္ ”

ပစ္ခ်သံ တစ္ခုကို ၾကားလိုက္ရ၍ လွည့္ၾကည့္လိုက္မိသည္။ ၾကက္သားသည္ရဲ႕ ေစ်းခံုေပၚကို ၾကက္သားထုပ္ထားေသာ အထုပ္ေလးကို ပစ္တင္လုိက္တာ ျဖစ္၏။

“ ညည္း အထုပ္ကို ညည္း ျပန္ခ်ိန္ၾကည့္ဦး။ ”

ေစ်းဝယ္သူ လို႔ ထင္ရေသာ မိန္းမၾကီးက ၾကက္သားေရာင္းသူကို လွမ္းေျပာေလသည္။

“ ဘာလို႔ ျပန္ခ်ိန္ၾကည့္ရမွာလဲ။ ”

ၾကက္သားသည္ကလည္း ခပ္တင္းတင္း ျပန္ေျပာေလ၏။

“ ဘာလို႔ ခ်ိန္ရမလဲ ဟုတ္လား။ ငါ ဝယ္တာ ေလးဆယ္သားေလ။ အခု ဟိုဘက္က ဆိုင္မွာ ျပန္ခ်ိန္ၾကည့္တာ သံုးဆယ္သားေတာင္မွ မျပည့္ဘူး။ နင္ အေလးခိုးလိုက္တာ မဟုတ္လား။ ”

“ အမေလး ရာရာစစ ၊ အေလးျပည့္ ေရာင္းလာတာ တေစ်းလံုး အသိ။ ရွင့္ဖာသာ ဘယ္မွာ ဘယ္လို ၾကက္သားေတြ ႏုတ္ျပီးေတာ့ ခ်ိန္လာလည္း မသိဘဲနဲ႔မ်ား။ ”

“ ဟဲ့ . . . ငါက နင့္ၾကက္သားကို ႏုတ္စရာလား။ ဒီေလာက္ ငါက အားအားယားယား မဟုတ္ဘူး။ အခုေတာင္မွ လူလည္ လုပ္လို႔ မရဘူး ဆိုတာ သိေအာင္ ျပန္လာေျပာတာ။ အခု ငါ့ကို အေလးျပည့္ျပည့္ ျပန္ခ်ိန္ေပးမလား။ နင္ ေစ်းေခါင္းနဲ႔ ေတြ႕မလား ေျပာ။ ”

ေစ်းဝယ္ မိန္းမကလည္း ဆတ္ဆတ္က်ဲ ျဖစ္ပံုရ၏။ သူက ဒီလို ေျပာလိုက္ေတာ့ ၾကက္သားသည္က နည္းနည္းေတာ့ ရွိန္သြားပံု ရသည္။ မလုပ္ခ်င္ လုပ္ခ်င္ပံုႏွင့္ ၾကက္သားထုပ္ကို လွမ္းကိုင္ျပီးေတာ့ ေျဖလိုက္ကာ ခ်ိန္ခြင္ေပၚကို တင္လိုက္၏။ ျပီးေတာ့ တစ္ဘက္ကို ႏွစ္ဆယ္သား အေလး ႏွစ္ခုကို ထည့္ျပီးေတာ့ ၾကက္သားဘက္ကို ေနာက္ထပ္ ေပါင္တုံး အရြယ္ေတာ္ ႏွစ္တံုး ထပ္ထည့္လိုက္ေလသည္။ ျပီးမွ ခ်ိန္ခြင္ကို လွမ္းမလိုက္ေတာ့ ၾကက္သားဘက္က ခ်ိန္ခြင္က ဦးစိုက္ဆင္းသြားသည္။ ျပီးမွ ပလတ္စတစ္အိတ္ အသစ္ထဲသို႔ ေျပာင္းထည့္ေပးရင္း ေစ်းဝယ္ မိန္းမဆီသို႔ လွမ္းေပးလိုက္သည္။

“ ရျပီ အစ္မ။ တျခား ဘယ္မွာ မဆို ထပ္ခ်ိန္ၾကည့္ပါဦး။ ”

ေလသံကေတာ့ အေတာ္ ေပ်ာ့သြားတာပဲ လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေတြးေနမိတုန္း ေစ်းဝယ္ မိန္းမက အထုပ္ကို လွမ္းယူကာ သူ႔ေစ်းျခင္းေတာင္းထဲကို ထည့္လိုက္ရင္း . . .

“ ခ်ိန္ဦးမွာ စိတ္ခ်။ ေလ်ာ့ရင္လည္း ျပန္လာေျပာဦးမွာ။ ဒီလိုေတာ့ လာမလုပ္နဲ႔ မရဘူး။ ေအးမိတို႔က မွန္ရင္ တိမ္ေပၚအထိ တက္လိုက္ဦးမယ္။
ၾကက္သားေလး ေလးဆယ္သားနဲ႔ “ သမိုင္းရဲ႕ တရားခံ ” အျဖစ္ခံခ်င္ရင္ေတာ့ လုပ္ၾကည့္လိုက္ေလ ဟင္းဟင္း . . . ”

ေျပာလည္း ေျပာရင္း ေစ်းဝယ္ မိန္းမက ခ်ာခနဲ လွည့္ထြက္သြားေလေတာ့သည္။




ျဖစ္စဥ္ ( ၅ )


ဒီေန႔ ေလဗာပူးလ္ နဲ႔ စပါးပြဲကို အေတာ္ကို စိတ္ဝင္စား၏။ စပါးက ဒုတိယေနရာ အတြက္ အမွတ္ရေအာင္ ၾကိဳးစားရမွာ ျဖစ္သလို ၊ ေလဗာပူးလ္ကလည္း ခ်န္ပီယံလိဂ္ ဝင္ခြင့္ အတြက္ ဒီအမွတ္ကို အဆံုးရံႈးခံလို႔ မျဖစ္။ ေတာ္ေတာ္ အၾကိတ္အနယ္ ရွိမယ့္ ပြဲမို႔ ၾကည့္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ျပီး ေစာင့္ေနကာမွ အေမကလည္း အိမ္မက္ဆံုရာကို ၾကည့္ခ်င္ေနသည္ဟု ဆို၏။ အိမ္မွာကလည္း တီဗီ ႏွစ္လံုး မရွိ။ မထူးပါဘူး ဟု ေတြးကာ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ကို ထထြက္လာမိသည္။

အခု ေနာက္ပိုင္း ေဘာပြဲ အခ်ိန္ဆိုရင္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေတြက ေဘာပြဲေတာ့ ေသခ်ာ ျပၾကသည္။
ဆိုင္ထဲကို ဝင္လိုက္ေတာ့ ပြဲက မစေသး။ သို႔ေသာ္ ဆိုင္ထဲမွာ လူေတြ ျပည့္လုနီးပါး ျဖစ္ေနသည္။ လြတ္ေနေသာ ေနရာတစ္ရာမွာ ဝင္ထိုင္လိုက္ရင္း ေဘာပြဲ အလာကို ေစာင့္ေနမိသည္။ ခဏၾကာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ေဘးဝိုင္းသို႔ ၂၀ ဝန္းက်င္ ေကာင္ေလး ငါးေယာက္ ေရာက္လာကာ ဝင္ထိုင္ေလသည္။ ေဘာပြဲက မလာေသး။

“ အစ္ကို ဘာပြဲျပမွာလဲဗ်။ ”

ေဘးဝိုင္းမွာ ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္က ဆိုင္ရွင္ အစ္ကိုၾကီးကို လွမ္းေမးလိုက္ျခင္း ျဖစ္သည္။ သူ ေမးလိုက္ေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေယာင္ေတာင္ေတာင္ ျဖစ္သြားသည္။ ေလဗာပူးလ္ နဲ႔ စပါးပြဲ အျပင္ တျခား ပြဲေကာင္း ဘာပြဲမ်ား ရွိေနလဲ မသိ။ ကၽြန္ေတာ္ ေသခ်ာ မသိ။ ဒီေန႔ ေလဗာပူးလ္ နဲ႔ စပါးပြဲ ရွိတယ္ ဆိုတာကိုပဲ မွတ္ထားမိသည္။ ဆိုင္ရွင္ အစ္ကိုၾကီး အေျဖကိုသာ နားစြင့္ထားလိုက္မိသည္။

“ အားလံုးၾကည့္ခ်င္တဲ့ ပြဲျပတာေပါ႔ကြာ။ ”

အမ္ . .ဒါဆိုရင္ ေလဗာပူးလ္ နဲ႔ စပါးပြဲတင္ မက ၊ တျခားေသာ ပြဲေကာင္း တစ္ပြဲလည္း ရွိေနျပီ ထင္သည္။ ဘာပြဲလဲေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မသိ။

“ FA ပြဲ မန္ယူ နဲ႔ ခ်ဲလ္ဆီး ပြဲပဲ ျပပါဗ်ာ။ ”

“ ေလဗာပူးလ္ နဲ႔ စပါးပြဲလည္း ပြဲေကာင္းပဲ ေဟ့ေကာင္ ”

သူတို႔ အခ်င္းခ်င္း ေျပာေနတာကို ၾကားေတာ့မွ ဒီေန႔ FA Cup ပြဲလည္း ရွိမွန္း သတိရေတာ့သည္။ မန္ယူ နဲ႔ ခ်ဲလ္ဆီး ဒီပြဲလည္း ပြဲေကာင္းပဲ။

“ မန္ယူ နဲ႔ ခ်ဲလ္ဆီး ပြဲပဲ ျပပါဗ်ာ။ ”

“ ေလဗာပူးလ္ နဲ႔ စပါးပြဲ အစ္ကို ”

“ မန္ယူ နဲ႔ ခ်ဲလ္ဆီးပြဲပဲကြာ။ ဒါ FA ရံႈးထြက္ပြဲကြ။ ဒါမၾကည့္လိုက္ရလို႔ ေနာက္မွ “ သမိုင္းရဲ႕ တရားခံ ” ျဖစ္ေနဦးမယ္။ ”

ဟိုက္ . . . .

ဒီကေလးေတြ စကားၾကားေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ လန္႔ေတာင္မွ သြားသည္။ အဂၤလန္မွာ ေဘာလံုးပြဲ က်င္းပေနတာနဲ႔ ျမန္မာႏိုင္ငံက လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ ေဘာပြဲၾကည့္ရင္း သမိုင္းရဲ႕ တရားခံေတာင္မွ ျဖစ္ဦးမယ္ ဆိုပါလား။ ေၾကာက္စရာ ေပပဲ။



နိဂံုး

အဲဒီလို “ သမုိင္းရဲ႕ တရားခံ ” ဆိုေသာ စကားလံုး ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ဒီလိုပဲ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ သံုးစြဲေနၾကပါသည္။ အခု စာဖတ္သူေတြလည္း သတိမထားမိလို႔ ထင္ပါသည္။ သတိသာ ထားၾကည့္မယ္ ဆိုရင္ စာဖတ္သူတို႔လည္း ၾကားေနၾကရလိမ့္မယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ယံုၾကည္ေနမိသည္။

ဒါနဲ႔ စကားမစပ္ . . .

ကၽြန္ေတာ္ ေရးတာေတြကို ဖတ္ျပီး ျပံဳးစိစိ ၊ ရယ္ဟဟ ၊ တခိြခိြ နဲ႔ ရယ္ေန ၊ ျပံဳးေနရံု လုပ္မေနပါနဲ႔။ ဖတ္ျပီးရင္လည္း Like လုပ္ပါ ၊ Comment ေရးပါ။ ျပီးရင္ Share လုပ္ပါ။ ျပံဳးစိစိ နဲ႔ ဖတ္ေနရံုပဲ ဆိုရင္ေတာ့ ခင္ဗ်ားနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ျပႆနာေတြ တက္ျပီးေတာ့ ခင္ဗ်ား “ သမိုင္းရဲ႕ တရားခံ ” ျဖစ္ေနဦးမယ္ေနာ္ ဟြင္းဟြင္း . . . ။

ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစဗ်ာ။

ေလးစားစြာျဖင့္
ကိုေဇာ္

.

Share/Bookmark

09 March 2013

15 ၾကံဳရင္ ပံုျပင္ေျပာပါ ( ၃ )



         ကၽြန္ေတာ္ ပံုျပင္ေလးေတြကို စုျပီး ကေလးေတြ အတြက္ ဒီေခါင္းစဥ္ေလးမွာ မေရးျဖစ္တာ အေတာ္ကို ၾကာသြားပါတယ္။ စုထားေသာ ၊ စဥ္းစားထားေသာ ပံုျပင္ေလးေတြ ရွိေပမဲ႔ လူက လွ်ာရွည္ျပီး ေရးေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ေရးလိုက္တာမွာ ပံုျပင္တိုေလးေတြ မဟုတ္ေတာ႔ဘဲ ရွည္ျပီး ဝတၳဳေတြ ျဖစ္ျဖစ္ သြားတယ္ :P ဒါနဲ႔ပဲ အဆက္ျပတ္သလို ျဖစ္သြားတာပါ။ အခုေတာ႔ ဟိုေန႔က စီေဘာက္မွာလည္း ပံုျပင္ေလးေတြ ေရးပါဦးလို႔ လာေအာ္သြားလို႔ အၾကမ္းမွတ္ထားတဲ႔ စာရြက္ကေလး ထဲကေန ခ်ေရး ေပးလိုက္ပါတယ္။ ထံုးစံ အတိုင္း ေျပာရမယ္ ဆိုရင္ေတာ႔ ဒီေနရာက ပံုျပင္ေလးေတြဟာ အဓိက အားျဖင့္ ကေလးေတြ အတြက္သာ ျဖစ္ပါတယ္။ လူၾကီးေတြကေတာ႔ သေဘာပါ။



ဆယ့္တစ္

       ဟိုးႏွစ္ေပါင္း မ်ားစြာက အေရွ႕ ေဂ်ရုစလင္ မွာ အာေရဗစ္ တကၠသိုလ္ၾကီး တစ္ခုရွိခဲ႔ဘူးတယ္။ အဲဒီ တကၠသိုလ္ၾကီးမွာ သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္ဟာ ဂဏာန္းသခ်ာၤ အတတ္ကို လာသင္ၾကတယ္။ ပညာစုံလို႔ ေမြးရပ္ကို ျပန္ၾကေတာ႔ လမ္းမွာ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ ထဲက တစ္ေယာက္က ေနာက္တစ္ေယာက္ကို ပုစာၦတစ္ခု ေမးတယ္။ 

        “ ၁ + ၂ = ဘယ္ေလာက္လဲ ”

       တဲ႔။ တစ္ေယာက္က ေျဖတယ္ ၃ တဲ႔။ ဒီေတာ႔ ေမးခြန္း ေမးသူက မွားတယ္ ၁ဝ ဆုိၿပီး ျငင္းၾကရင္း အဆုံးျဖတ္ခံဖုိ႕ ၊ ဆရာဆီကို ျပန္လာၾကတယ္။ ဆရာဆီလည္း ေရာက္ေရာ ၊ ဆရာက ၁၀ ဆုိတဲ႔ လူကို ဘာမွမလုပ္ဘဲ ၊ ၃ လို႔ ေျဖတဲ႔ လူကို တုတ္နဲ႔ ရိုက္သတဲ႔။ အရိုက္ခံရတဲ႕လူက . . .

       “ ဆရာအေျဖက ၃ မဟုတ္ဘူးလား ၊ ဘာလို႔ရိုက္တာလဲ ”

       လို႕ေမးေတာ႔ ဆရာက  . . . . 

       “ ဒီပုစာၦကို ကေလးေတာင္ သိတယ္။ ဒါကို အလုပ္မရွိ အလုပ္ ရွာၿပီး ၃ မွန္း သိလွ်က္နဲ႔ ကိုယ္သြားမဲ႔ ခရီး ေျဖာင္႔ေျဖာင္႔ မသြားဘဲ ၊ ဟုိလူမုိက္ ကို ဒုကၡရွာၿပီး ျပန္လွန္ ေခ်ပတာရယ္။ ေလာကမွာ အမွန္တရား ဆိုတာ အယူ၀ါဒေၾကာင္႔ ၊ အေတြးအေခၚ အယူအဆေၾကာင္႔ ၊ အသိဥာဏ္ မဖြင္႔ၿဖိဳးေအာင္ ၿပဳစုပ်ိဳးေထာင္ ခံရျခင္းေၾကာင္႔ ၊ ေမြးရာပါ ဗီဇေၾကာင္႔ အဲလို အေၾကာင္းေတြေၾကာင္႔ ၊ အမွန္တရားကို မသိၾကဘူး။ 

       ဒီအထဲမွာ ဟိုလူမိုက္ဟာ ၃ ကို ၃ မွန္း မသိတာဟာ အယူ၀ါဒေၾကာင္႔လည္း မဟုတ္ဘူး ၊ အေတြးအေခၚ ေၾကာင္႔လည္း မဟုတ္ဘူး ၊ သူတပါးက အႏုိင္က်င္႔လို႔ ( တနည္း ) အသိဥာဏ္ တုန္းေအာင္ လုပ္ခံ ထားရလို႔လည္း မဟုတ္ဘူး ၊ ေမြးရာပါ ဗီဇေၾကာင္႔သာ ေသေသခ်ာခ်ာ သင္ေပးထားပါလွ်က္ ၃ ကို ၃ မွန္းမသိတာ။ အဲဒီလို အသိတရား မရွိတဲ႔ လူကို မင္းျပန္လွန္ၿပီး ၿငင္းခုန္ ေခ်ပတဲ႔ မင္းဟာ အဲဒီ လူထက္ကို မုိက္လို႔ ငါရိုက္တာ ” 

        လို႔ ဆိုသတဲ႔။
      


        ကေလးတို႔ေရ . . .

       ကေလးတို႔ေတြလည္း အမွန္တရား ဆိုေပမဲ႔လည္း ေမြးရာပါ ဗီဇေၾကာင့္ အမွန္ကို အမွန္မွန္း မသိေအာင္ ျဖစ္ေနတဲ႔ လူေတြ ၊ သူမ်ားက ေသြးထိုးခံထားရတဲ႔ လူေတြကို အမွန္တရားကို သိလိုေဇာနဲ႔ ကိုယ့္ရဲ႕ အခ်ိန္ေတြကို အကုန္ခံကာ ေျပာဆို ရွင္းျပေနတာမ်ိဳး မျဖစ္ေစနဲ႔ေပါ့ကြယ္။ အခု ပံုေျပာျပေနတဲ႔ ကိုေဇာ္ ဆိုတဲ႔ ဦးဦးကလည္း မွားေနပါတယ္ ဆိုရင္ အဲဒီ မွားေနတဲ႔ သူ သိမ်ား သိလာႏိုင္မလား ဆိုျပီးေတာ႔ အရင္က အရမ္းကို ေျပာဆို ရွင္းမိတတ္သူေပါ႔ကြယ္။ အခုေတာ႔လည္း ဒီပံုျပင္ေလးက ဦးဦးကို အမ်ားၾကီး ေျပာဆို ဆံုးမ သင္ၾကားေပး ေနပါတယ္။

        ပုံၿပင္ေလးကေတာ႔ ဒါပါဘဲကြယ္။



ဆယ့္ႏွစ္

          တစ္ခါက . .

       တေယာဆရာ တစ္ေယာက္ဆီကို သူ႔ကို တေယာသင္ေပးတဲ႔ သူ႔ဆရာၾကီးက အလည္အပတ္ ေရာက္ေနသတဲ႔။ ထိုတေယာဆရာက အလြန္ကို နာမည္ၾကီးေသာ တေယာသင္ဆရာ တစ္ေယာက္ ျဖစ္တယ္။ သူဘယ္ေလာက္ပဲ နာမည္ၾကီးၾကီး သူ႕ဆရာကိုေတာ႔ သူ အလြန္ ေလးစားတယ္။ အခုလို သူ႔ရဲ႕ ဆရာ ေရာက္ေနတဲ႔ အခ်ိန္မွာ သူ႔ရဲ႕ သင္တန္းကိုေလ႔လာျပီး လိုတာေတြကို ေထာက္ျပေပးပါလို႔ ဆိုသတဲ႔။

        သူ႕ဆရာ ေရာက္လာျပီး ရက္အနည္းငယ္ၾကာေတာ႔ တေယာဆရာရဲ႕ သင္တန္းကို လူငယ္ေလး ႏွစ္ေယာက္ ေရာက္လာသတဲ႔။ ျပီးေတာ႔ သူတို႔ဟာ တေယာဆရာၾကီးဆီမွာ သူတို႔ကို တေယာသင္ေပးဖို႔ ပန္ၾကားၾကတယ္။ တေယာဆရာကလည္း သူ႕ရဲ႕ ထံုးစံအတိုင္း သူ႔ဆီမွာ တပည့္အျဖစ္ လာေရာက္ သင္ၾကားတဲ႔သူေတြကို သူ႔ရဲ႕ ေမးျမန္းေနၾက အတိုင္း ေမးျမန္းတယ္။

       “ အေမာင္ လုလင္ငယ္ ႏွစ္ေယာက္ကို ဆရာ့ရဲ႕ သင္တန္းမွာ သင္ၾကားေပးဖုိ႔ သေဘာတူပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔ ဆရာ့ရဲ႕ ထံုးစံ အတိုင္း နည္းနည္းေတာ႔ စစ္ေဆးရမယ္။ အေမာင္လုလင္တို႔ရဲ႕ အေျဖေပၚမွာ မူတည္ျပီး လုလင္တို႔ရဲ႕သင္တန္းေၾကးနဲ႔ စတင္ သင္ယူရမွာလည္း ကြာျခားသြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ”

      ဒီေတာ႔ လာေရာက္ ပညာသင္တဲ႔ လုလင္ငယ္ႏွစ္ေယာက္ကလည္း “ ဟုတ္ကဲ႔ပါ ဆရာ ” လို႔ ေခါင္းညိတ္ကာ သေဘာတူ လက္ခံၾကတယ္။ ဒီေတာ႔မွ ဆရာက ဆက္ေျပာရင္း ေမးတယ္။

      “ မင္းတို႔မွာ တေယာနဲ႔ ပတ္သတ္ျပီး ဘယ္ေလာက္ အေျခခံမ်ားမ်ား တတ္ခဲ႔ၾကျပီလဲ။ ျပီးေတာ႔ တျခား ဘယ္ေနရာမွာ သင္ယူခဲ႔ျပီးျပီလဲ။ ဒါကို ဆရာ့ကို ေျပာျပပါဦး ”

       ဒီေတာ႔ သင္တန္း လာတတ္တဲ႔ လုလင္ ႏွစ္ေယာက္ကလည္း သူတို႔ရဲ႕ တေယာတတ္ကၽြမ္းမႈ အေျခအေနကို ဆရာဆီကို တင္ျပေျပာဆိုၾကတယ္။ ဒီလို ေမးျမန္း ေျပာဆိုေနတာကို သင္တန္းဆရာရဲ႕ ဆရာၾကီးကေတာ႔ ေဘးကေန ဘာမွ မေျပာဘဲ အသာအယာ ၾကည့္ေနသတဲ႔။ ဆရာက ေမးေတာ႔ တပည့္တစ္ေယာက္က ေျပာတယ္။

        “ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ သူမ်ားေတြ တေယာထိုးေနတာကို ျမင္မိလို႔ တေယာကို သင္ခ်င္ပါတယ္ ဆရာ။ ဒါေပမဲ႔ ဘယ္မွာမွ မသင္ဖူးသလို ၊ တစ္ခါမွလည္း မေလ့လာဖူး ၊ မတီးၾကည့္ဖူး ၊ မစမ္းသပ္ဖူးပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ တေယာနဲ႔ ပတ္သတ္ေသာ ပညာ ဘာမွမရွိဘဲ  ၊ ဗလာလို႔ ေျပာလို႔ ရပါတယ္ ဆရာ ”

         လို႔ ေျဖသတဲ႔။ ေနာက္ထပ္ တစ္ေယာက္ကေတာ႔  . . .

         “ ဆရာ . . . . ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ တေယာကို အလြန္ကို ဝါသနာၾကီးတဲ႔ အတြက္ ေရာက္ေလရာ ေနရာမွာ သူမ်ားတီးတာကို ေသခ်ာ နားေထာင္ပါတယ္။ ျပီးေတာ႔ သူတို႔ ဘယ္လိုတီးလဲ ဆိုတာကို ေလ့လာမိပါတယ္။ တကယ္လို႔ အခြင့္ၾကံဳရင္လည္း ကိုယ္နဲ႔ ၾကံဳတဲ႔ လူဆီက တစ္ကြက္က် ၊ ႏွစ္ကြက္က် သင္ယူမိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တေယာကို အကၽြမ္းက်င္ၾကီး မဟုတ္တာေတာင္မွ အနည္းငယ္ေတာ႔ တီးတတ္ပါတယ္ ဆရာ ”

      လို႔ ဆိုသတဲ႔။ ဒီေတာ႔ တေယာဆရာက သူ႕ရဲ႕ တပည့္ႏွစ္ေယာက္ကို ၾကည့္ျပီး . . .

      “ အိမ္း . . . ဘာမွမတတ္ဘူး ဆိုတဲ႔ လုလင္ဆီကေတာ႔ တေယာသင္ယူခ ေငြသား ၂၀၀၀ ပဲ ယူပါ႔မယ္။ ဟိုလူဒီလူဆီက အနည္းငယ္ တတ္ထားတယ္ ဆိုတဲ႔ လုလင္ဆီကေတာ႔ တေယာသင္ယူခ ေငြသား ၅၀၀၀ ယူပါ႔မယ္။ ဒါမွလည္း ဆရာ မင္းတို႔ကို တေယာ သင္ေပးႏိုင္ပါ႔မယ္ ”

       တေယာဆရာၾကီးက ဒီလိုလည္း ေျပာလိုက္ေရာ . . . . ဘာမွ မတတ္တဲ႔ လုလင္က ဘာမွ မေျပာေပမဲ႔ အနည္းငယ္တတ္တဲ႔ လုလင္က တေယာဆရာကို ျပန္ေမးသတဲ႔။

        “ ဆရာရယ္. . . ဘာမွ မတတ္တဲ႔ လူကို ၂၀၀၀ ယူျပီး ၊ အနည္းငယ္တတ္တဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို က်ေတာ႔ ၅၀၀၀ ေတာင္မွ ေတာင္းတယ္ ဆိုတာ လြဲမေနဘူးလား ဆရာ ”

         လို႔ ေစာဒက တတ္သတဲ႔။ ဒီေတာ႔ တေယာဆရာၾကီးက . . . .

         “ ဒါက ဒီလို ရွိတယ္ တပည့္ၾကီးရဲ႕၊ သူ႔မွာက ဘာမွ မတတ္ဘူး ၊ ဒီေတာ႔ သူက ဗလာစာရြက္ အေနနဲ႔ ေျပာရရင္ အျဖဴထည္လို႔ ေခၚႏိုင္သလို ၊ ခြက္ဆိုရင္လည္း ခြက္လြတ္ တစ္လံုးပဲ။ ဒါေၾကာင့္ သူ႔ဆီကို ေရးခ်င္တာ ေရးလိုက္လို႔ ရသလို ၊ ထည့္ခ်င္တာ ထည့္လိုက္လို႔လည္း ရတယ္။ သူက အသင့္ျဖစ္ေနတယ္ လို႔ ဆိုရမယ္။

        မင္းက က်ေတာ႔ မင္းရဲ႕ ဗလာစာရြက္မွာ ေရးလက္စေတြ ရွိေနတယ္ ၊ မင္းရဲ႕ ခြက္ထဲမွာ ထည့္ထားတာေတြ ရွိေနတယ္။ ဒီလို လက္က်န္ ရွိေနတဲ႔ အရာေပၚမွာ အသစ္ကို သြားထည့္ဖို႔ ဆိုတာ လက္က်န္ကို ေပ်ာက္ေအာင္ ရွင္းရတယ္။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ႔ မင္းက တျခားေနရာက ျဖစ္သလို သင္ယူလာတဲ႔ အမွားေတြကို ငါက အရင္ဆံုး ျပဳျပင္ေပးရဦးမွာကိုး။ အဲဒီအတြက္ ဗလာစာရြက္ ဆိုလည္း ေရးလက္စေတြကို ေပ်ာက္ျပီး ဗလာ ျဖစ္ေအာင္ အရင္ ဖ်က္ရဦးမယ္ ၊ ခြက္ဆိုလည္း ရွိေနတာေတြကို သြန္ျပီး ေဆးေၾကာ သန္႔စင္ရဦးမယ္။ ျပီးမွ မင္းရဲ႕ ဗလာစာရြက္ ၊ ခြက္ထဲကို လိုအပ္တာေတြ ေရာက္ေအာင္ ေရးရ ၊ ထည့္ရမွာ မဟုတ္လား။ ဒါေၾကာင့္ အရင္က အမွားေတြကို အရင္ ရွင္းထုတ္ဖို႔ မင္းကို ေစ်းပိုယူရတာပါကြာ ”

       လို႔ ရွင္းျပတယ္။ ဒီေတာ႔ တေယာကို ေလ့လာဖူး ၊ အနည္းငယ္ သင္ယူဖူးတဲ႔ တပည့္ဟာ တေယာဆရာရဲ႕ ရွင္းျပမႈကို သေဘာေပါက္သြားျပီး “ ကၽြန္ေတာ္ နားလည္ပါျပီ ဆရာ ” လို႔ ဆိုကာ ျငိမ္သက္သြားေတာ႔သည္။

         ဒီအခ်ိန္မွာ တေယာဆရာရဲ႕ တပည့္လက္ခံပြဲကို အစအဆံုး ဘာမွ မေျပာဘဲ ေဘးနားက ထိုင္နားေထာင္ေနတဲ႔ တေယာဆရာ ရဲ႕ ဆရာၾကီးက တေယာဆရာကို ေသခ်ာ လွမ္းၾကည့္လိုက္ျပီး . . . .

        “ ဒီမွာ တပည့္ၾကီး ၊ တပည့္ၾကီး ဘာလို႔ ဒီလို ဆံုးျဖတ္ရတာလဲ ဆိုတာကို ဆရာ့ကို ရွင္းလင္းေအာင္ ေျပာျပႏိုင္မလား ”

         ဒီေတာ႔ တေယာဆရာကလည္း သူ႕ဆရာကို သူ႕ရဲ႕ ေလ႔လာထားမႈကို အရင္ကတည္းက ျပခ်င္ေနတာ ဆိုေတာ႔ ဝမ္းသာ အားရပဲ ေျပာလိုက္တယ္။

          “ ရတာေပါ႔ဆရာ ၊ ကၽြန္ေတာ္ ဘာလို႔ ဒီလို ဆံုးျဖတ္တာလဲ ဆိုေတာ႔ ဟိုး ေရွးေဟာင္း ရာဇဝင္ တစ္ခုမွာလည္း ပညာရွိ ေစာင္းဆရာက ဒီလိုပဲ သူ႕ဆီကို လာျပီးေတာ႔ ေစာင္းပညာ လာသင္တဲ႔ တပည့္တိုင္းကို ဒီလို ေမးျပီး ဆံုးျဖတ္ခဲ႔တဲ႔ သေဘာသဘာဝ ရွိေနခဲ႔ဖူးပါတယ္။ ဒီအျဖစ္အပ်က္ေလးကို ကၽြန္ေတာ္ သေဘာက်လြန္းလို႔ ကၽြန္ေတာ့္ဆီမွာ လာျပီး ပညာသင္ၾကားတဲ႔ တပည့္တိုင္းကို ဒီလိုပဲ ဆံုးျဖတ္ခဲ႔တာပါ ဆရာ ”

         လို႔ ေျဖတယ္။ ဒီေတာ႔ တေယာဆရာ ရဲ႕ ဆရာၾကီးက ဦးေခါင္းကို ေလးပင္စြာ ခါရမ္းလုိက္ျပီး  . . .

        “ ဒီလို ဆိုရင္ေတာ႔ ငါ့တပည့္ အရမ္းကို မွားသြားခဲ႔ျပီ။ တကယ္ေတာ႔ အျဖစ္အပ်က္ ၊ ပံုျပင္ ၊ ဝတၳဳ ၊ ရာဇဝင္ ေတြ ဆိုတာ ေခတ္ကာလ တစ္ခုမွာ ျဖစ္ပ်က္ခဲ႔တာကို သင္ခန္းစာ ယူႏိုင္ေအာင္လို႔ ပညာေပးအေနနဲ႔ ေရးခဲ႔တာပဲ ျဖစ္တယ္။ ဒါကို ကိုယ္က ကိုယ့္ေခတ္ ၊ ကိုယ့္ခါ နဲ႔ လိုက္ေအာင္ ကိုယ့္ရဲ႕ ဥာဏ္နဲ႔ ျပဳျပင္ျပီး အသံုးျပဳရတယ္။

        တပည့္ၾကီး အခု ေျပာသလိုသာ ဆိုရင္ ဘာမွမသိ ၊ မတတ္သူကပဲ ၊ အနည္းငယ္ သိသူ တတ္သူထက္ ပိုျပီး အက်ိဳးရွိေနသလို ျဖစ္ေနမွာေပါ႔။ ဒါဆို တစ္ခုခုကို တကယ္ ဝါသနာပါျပီး သင္တန္း တစ္ခုခုကို တတ္ေရာက္ သင္ယူခြင့္ မရခဲ႔တဲ႔ လူေတြ အဖို႔ သူတို႔မွာ သင္တန္း မတတ္ရမခ်င္း သူတို႔ ဝါသနာ ပါရာကို ထိေတြ႕ပိုင္ခြင့္ မရွိဘူးလား။ ဘာမွ မသိသူ မတတ္သူကို သူ ဝါသနာ မပါရာ ပညာ တစ္မ်ိဳးမ်ိဳးကို သင္ေပးရင္ေရာ အဆင္ေျပမယ္ လို႔ ထင္လား။

       ဒါဆိုရင္ ငါ့တပည့့္ၾကီးေတာ႔ လံုးဝ မွားသြားျပီ။ ေလာကမွာ လူဆိုတာ ကိုယ္ ဝါသနာပါတယ္ ဆိုေသာ ကိစၥမွာ ပညာေပးေသာ သင္တန္းေက်ာင္းေတြကို တတ္ေရာက္ မသင္ယူႏိုင္ခင္ အထိေတာ႔ သူတို႔ဖာသာ ျပင္ပမွာ သူတို႔ရဲ႕ ဦးေႏွာက္နဲ႔ မွီသလို သူတို႔ဖာသာ ေလ့လာထား မိတတ္ၾကတယ္။ ဒီလို ေလ့လာထား မိတာလည္း မွန္တယ္။ ဘဝ ဆိုတာ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ဘယ္သင္တန္းေက်ာင္းကို တတ္ရပါမယ္ ဆိုျပီးေတာ႔ ေသခ်ာ သတ္မွတ္ထားတာမွ မဟုတ္တာ။ ဒီေတာ႔ မတတ္ေရာက္ ျဖစ္လိုက္ရင္ သူ႕အဖို႔ သူ ဝါသနာပါရာ ကိစၥကို တစ္သက္လံုး လုပ္ခြင့္ မရွိေတာ႔ဘူးလား။ တသက္လံုးပဲ ေလ့လာခြင့္ မရွိေတာ႔ဘူးလား။

        တကယ္ေတာ႔ မိဘ ၊ ဆရာ ဆိုတာ တပည့္သားသမီး အေပၚမွာ သင္ၾကားလမ္းေၾကာင္း ျပႏိုင္ရသလို ၊ တတ္ေျမာက္ျပီးသားကိုလည္း သူတို႔ အေနာက္ကေန ဘယ္လို အသံုးခ်ရမယ္ ဆိုျပီးေတာ႔ ပဲ႔ကိုင္ေပးျပီး ထိန္းေက်ာင္းႏိုင္ရမယ္။ ဒါမွလည္း တပည့္ေတြရဲ႕ ဝါသနာ ၊ ဗီဇ ၊ အရည္အေသြးေတြကို တိုးတတ္ေအာင္ လုပ္ေဆာင္ေပးႏိုင္မွာေပါ႔။ ဒီလို မဟုတ္ဘဲ ၊ ဘယ္ကပဲ ဘယ္လို တတ္လာခဲ႔ တတ္္လာခဲ႔ ၊ ငါ႔ဆီေရာက္ရင္ ငါ့ပံုစံခြက္ အတိုင္း ျဖစ္ေစရမယ္ ဆိုရင္ေတာ႔ ငါ့တပည့္ၾကီးရဲ႕ တပည့္ေတြ အရည္အေသြးက သူတို႔ဖာသာ ဆန္းသစ္တီထြင္မႈ ဆိုေသာ တီထြင္မႈကို ရရွိၾကေတာ႔မွာ မဟုတ္ေတာ႔ဘူး။

      တပည့္ၾကီး ေျပာသလို သူက ေရးလက္စ စာရြက္ ျဖစ္ေနပါေစ ၊ ဒီစာရြက္ရဲ႕ အေပၚမွာ ေရးထားတာကို ဘယ္လို ခ်ိတ္ဆက္မိေအာင္ ေအာက္ကေန ဘယ္လို ဆက္ေရးသြားရမယ္။ အေပၚမွာ ဘယ္လို လက္ေရး မေကာင္းတာကို ဘယ္လို ေကာင္းေအာင္ လုပ္ရမယ္ ဆိုျပီး ပဲ႔ထိန္း လမ္းညႊန္ေပးႏိုင္ရမွာ . . . ၊ အဲဒါ ဆရာ ဆိုသူရဲဲ႕ အလုပ္ေလ။ ခြက္ထဲမွာ လက္က်န္ ရွိေနလို႔ က်င္းပစ္ျပီး သြန္စရာ မလိုပါဘူး။ ဒီခြက္ထဲက အရည္က ဘာလဲ ဆိုတာကို အရင္ေလ့လာရမွာ . . . ၊ ဒါမွ ဒီအရည္ကို ဘယ္လို အသံုးခ်ရမလဲ ဆိုျပီးေတာ႔  သိေတာ႔မွာေပါ႔။ ခြက္ထဲမွာ ရွိေနတဲ႔ အရည္ကို ဘာမွန္း မသိဘဲ အရင္ဆံုး က်င္းပစ္မယ္ ဆိုရင္ ဒီအရည္ဟာ ပ်ားရည္ေတြ ျဖစ္ေနပါျပီတဲ႔ ၊ ဘယ္ေလာက္မ်ား ႏွေျမာဖို႔ ေကာင္းလိုက္ေလမလဲ။

      ျပီးေတာ႔ ဆရာတို႔ တပည့္ၾကီးတို႔ ေလ့လာ ဖတ္ရႈေနရတဲ႔ စာေပ ၊ က်မ္းဂန္ေတြကလည္း စာရြက္ အလြတ္ေတြေပၚမွာ ေရးသားထားတဲ႔ စာေတြပဲ မဟုတ္လား။ ဒါကို စာရြက္ အလြတ္က ပိုတန္ဖိုး ရွိတယ္ ဆိုရင္ ဆရာတို႔ ၊ တပည့္ၾကီးတို႔ အဖို႔ ဒီစာေတြကို ေလ့လာစရာ မလိုေတာ႔ဘူးလို႔ ျဖစ္သြားေတာ႔မွာေပါ႔။ ဒါဆို စာရြက္ေတြမွာ ေရးထားတဲ႔ စာေတြကို ဖ်က္ပစ္ရေတာ႔မလား။ တကယ္ေတာ႔ ဗလာစာရြက္ တစ္ရြက္ရဲ႕ တန္ဖိုး ဆိုတာ သူ႕ဖာသာသူ ေလာက္ပဲ တန္ဖိုး ရွိမွာပါ။ အဲဒီ ဗလာစာရြက္ေပၚမွာ က်လာမဲ႔ စာလံုးေတြရဲ႕ တန္ဖိုးကသာ စာရြက္ရဲ႕ တန္ဖိုးကို ပိုျပီးေတာ႔ အဖိုးတန္ေအာင္ လုပ္ေပးႏိုင္တာ မဟုတ္ဘူးလား တပည့္ၾကီး။

      ဒါေၾကာင့္ တပည့္ၾကီးကို ဆရာၾကီး ေျပာလိုတာကေတာ႔ ကိစၥတစ္ခုမွာ ဝါသနာပါသူ ဆိုတာ ဘယ္သူ သင္ေပးေပး ၊ မသင္ေပးေပး သူ႕ဖာသာ သူ႔နည္း သူ႕ဟန္နဲ႔ ေလ့လာတတ္ၾကတယ္။ ဒီေတာ႔ အနည္းငယ္ေတာ႔ တတ္ေျမာက္ေနၾကတာေပါ႔။ ဒီမွာ ဘာမွ မတတ္ေျမာက္သူ ဆိုတာ တကယ္ေတာ႔ သူ ဒီကိစၥမွာ သူ႕အတြက္ ထင္သေလာက္ ဝါသနာမပါဘဲ ၊ သူမ်ားတတ္လို႔ လိုက္တတ္ခ်င္ယံု ၊ သူမ်ား လုပ္လို႔ လိုက္လုပ္ခ်င္ယံု ဆိုတဲ႔ လူေတြကေတာ႔ ဘယ္လိုလုပ္ ေလ့လာထား ၊ သင္ယူထားပါ႔မလဲ။ ဒီလိုေလး ကြဲကြဲျပားျပား ျမင္မယ္။ ျပီးေတာ႔ သူတို႔ တတ္ေျမာက္ထားတာကိုလည္း ကိုယ္က ပဲ႔ဲျပင္ထိန္းေက်ာင္း ေပးႏိုင္မယ္ ဆိုရင္ ျပီးျပည့္စံုတဲ႔ ဆရာ ျဖစ္လာလိမ့္မယ္ တပည့္ၾကီး ”

        လို႔ ရွင္းျပသတဲ႔။ ဒီေတာ႔ ဆရာၾကီးရဲ႕ စကားကို နာယူမွတ္သားျပီး တေယာဆရာဟာ သူ႕ရဲ႕ တပည့္ေတြ အေပၚမွာ အရင္က သူဆံုးျဖတ္သလို လြတ္ေနတဲ႔ ခြက္က ပိုအဖိုးတန္တယ္ ၊ ဗလာျဖစ္ေနတဲ႔ စာရြက္က ပိုတန္ဖိုး ရွိတယ္ ဆိုေသာ အယူအဆကို စြန္႔လႊတ္ျပီး သူ႕ဆီကို ပညာလာသင္ေသာ တေယာ သင္တန္းသား တပည့္ေတြကို သူတို႔ နဂို ဗီဇ အရ ဘယ္လိုေတြ ေလ့လာထားတယ္ ၊ ဘာေတြကို သင္ယူတတ္ေျမာက္ ထားတယ္ ဆိုတာကို ေလ့လာျပီး သူတို႔ရဲ႕ ေတာ္ရာ ၊ တတ္ရာကို ပဲ႔ျပင္ ထိန္းေက်ာင္းေပးရင္း ပို၍ ေအာင္ျမင္ေသာ တေယာဆရာၾကီး တစ္ေယာက္ ျဖစ္လာခဲ႔ေလေတာ႔သည္။



       ကေလးတို႔ေရ . . .

      ကေလးတို႔ေတြလည္း တစ္ခုခုကို ထည့္ထားတဲ႔ ခြက္ထက္ ဘာမွ မရွိတဲ႔ ခြက္ အလြတ္က ပိုေကာင္းတယ္ ၊ စာေတြ ရွိေနတဲ႔ စာရြက္ထက္ ဘာမွ ရွိမေနတဲ႔ ဗလာစာရြက္က ပိုေကာင္းတယ္ ဆိုတာထက္ ၊ ကိုယ္နဲ႔ ထိေတြ႕ အပ္စပ္မႈတိုင္းမွ ကိုယ့္အတြက္ ဗဟုသုတ ၊ မွတ္သားဖြယ္ေတြ ရသေလာက္ ယူထားႏိုင္ရမွာပဲ မဟုတ္လား။ ျပီးေတာ႔ ကိုယ္ ဝါသနာပါရာကို စနစ္တက် မသင္ယူႏိုင္ေသးခင္ အခ်ိန္မွာလည္း ကိုယ္ ဝါသနာပါရာကို ေလ့လာႏိုင္သမွ် ေနရာကေနျပီး ေလ့လာထားကာ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ ကိုယ္ဝါသနာပါရာကို စနစ္တက် သင္ယူႏိုင္ျပီ ဆိုတဲ႔ အခါမွာ အစြမ္းကုန္ ၾကိဳးစားၾကရမွာေပါ႔။

       ပံုျပင္ေလးကေတာ႔ ဒါပါပဲကြယ္။



မွတ္ခ်က္။  ။ အရင္ကေတာ႔ အပိုင္းတစ္ပိုင္းမွာ ပံုျပင္တိုေလးေတြ ( ၅ ) ခု ကၽြန္ေတာ္ တင္ပါတယ္။ အခု အပိုင္း ( ၃ ) မွာေတာ႔ ပံုျပင္ရွည္ေတြ ျဖစ္သြားတာေၾကာင့္ ၂ ပုဒ္ပဲ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ သိပ္မၾကာခင္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ဆက္ေရးေပးပါ႔မယ္။ အခု တေလာ စာေတြပဲ ဖတ္ျဖစ္ေနျပီး စာ သိပ္မေရးခ်င္လို႔ပါ။ ပုံျပင္ နံပါတ္ ( ဆယ့္တစ္ ) ကိုေတာ႔ ဒီေနရာက လူသား အားလံုးအတြက္ ေရးထားတာကို ကူးယူေဖာ္ျပတာ ျဖစ္ပါတယ္။ က်န္တဲ႔ ပံုျပင္ကေတာ႔ ကၽြန္ေတာ့္ အေတြးမွ်သာ ျဖစ္ပါတယ္။

အရင္က ပို႔စ္အေဟာင္းကို ဖတ္ခ်င္ရင္ . . .

- ၾကံဳရင္ ပံုျပင္ေျပာပါ

- ၾကံဳရင္ ပံုျပင္ေျပာပါ ( ၂ )


ေလးစားစြာျဖင့္
ကိုေဇာ္

.

Share/Bookmark

11 February 2013

4 ဗယ္လင္တိုင္းေန႔ အတြက္ ကဗ်ာ



တခ်ိဳ႕ေသာ အရာေတြကို
တိုးတိုးတိတ္တိတ္ စဥ္းစားခဲ့ဖူးတယ္။

တခ်ိဳ႕ေသာ ကိစၥေတြကို
က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ေတြးခဲ့ဖူးတယ္။

တခ်ိဳ႕က " လူ " ေတြနဲ႔ ထပ္တူက်ျပီးေတာ့
တခ်ိဳ႕က " လူ႕ " ေတြနဲ႔ သဟဇာတ ျဖစ္ခဲ့ျပီး
တခ်ိဳ႕က " လူး " ေတြနဲ႔ ပလူးပလဲ ျဖစ္ေနတတ္တယ္။

ဗယ္လင္တိုင္းေန႔ အေၾကာင္း ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ေလာက္ ေရးၾကမယ္ . . .
ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ ေအာက္မွာ ေရးလာတဲ့ ကဗ်ာတိုင္း
လွပ ၊ တင့္တယ္ ၊ ဝင္ၾကြား ၊ ၾကည္ႏူး ၊ ျမတ္ႏိုး . . . .
အစရွိသျဖင့္ စကားလံုးေတြ တန္ဆာ ဆင္ထားတတ္ၾကတယ္။

ဗယ္လင္တိုင္းေန႔ အေၾကာင္း ေရးၾကျပီ ဆိုရင္ . .
တခ်ိဳ႕က ဗယ္လင္တိုင္းေန႔ ျဖစ္ေပၚလာပံုကို ရွာေဖြတင္ျပတယ္။
တခ်ိဳ႕က ဗယ္လင္တိုင္းေန႔ရဲ႕ ခမ္းနားပံု ၊ လုပ္နည္း လုပ္ဟန္ေတြကို ေဖာ္ထုတ္တယ္။
တခ်ိဳ႕က ေကာင္ေလးနဲ႔ ေကာင္မေလး ဘယ္လို ခ်စ္ၾကည္ႏူးစြာ ေပါင္းဖက္ၾကတာကို ေရးတယ္။
တခ်ိဳ႕က လက္မေထာက္ဘဲ ေမွာက္လ်က္လဲတာေတာင္မွ မ်က္ႏွာ မပ်က္ႏိုင္သလို တင္စားတယ္။
တခ်ိဳ႕က ဘယ္လင္နဲ႔မွ မတိုင္းေတာ့ဘူး ၊ ငါ့လင္ပဲ ေကာင္းတယ္လို႔ ခပ္ရြတ္ရြတ္ ေျပာတယ္။
တခ်ိဳ႕က . . . . . . .
တခ်ိဳ႕က . . . . . . .

အဲဒါနဲ႔ပဲ . . .
ကၽြန္ေတာ္ . . .
ကၽြန္ေတာ့္ ခ်စ္သူ အတြက္ ဗယ္လင္တိုင္းေန႔ ကဗ်ာ တစ္ပုဒ္ ေရးမိပါတယ္။
ေက်ာင္းက စာေတြထဲက အတိုင္း ဆိုရင္ေတာ့ . .
" ေအာက္ပါ အတိုင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ " လို႔ ဆိုရပါ့လိမ့္မယ္။

ဗယ္လင္တိုင္းေန႔ အတြက္ ကဗ်ာ

အသံမွာ လိႈင္းႏႈန္းေတြ ရွိသတဲ့။
ၾကိမ္ႏႈန္း မတူၾကဘူး ဆိုပဲ။
အတိုးဆံုး အသံၾကိမ္ႏႈန္း နဲ႔
အက်ယ္ဆံုး အသံၾကိမ္ႏႈန္းေတြရဲ႕
ဟုိဘက္ ဒီဘက္ကေန လွမ္းေလွ်ာက္လာရင္းနဲ႔
လူေတြ ၾကားေနႏိုင္ေသာ ၾကိမ္ႏႈန္းမွာ
ကၽြန္ေတာ္က သူ႕ကို ေျပာလုိက္မိတယ္။
" ခ်စ္တယ္ " . . . ။

ဒါဆို အဲဒီ့ေန႔ကို ကၽြန္ေတာ္ သိလိုက္တယ္။
အဲဒီ့ေန႔ဟာ " ဗယ္လင္တိုင္းေန႔ " ပါပဲ။

လူေတြမွာ စိတ္ရဲ႕ အကြာအေဝး တူညီေနရင္ . . .
လူေတြမွာ စိတ္ရဲ႕ အကြာအေဝး ထပ္တူက်ေနရင္ . . .
ေလသံေလးနဲ႔ ေျပာရင္ေတာင္မွ
တစ္ဘက္သားက ခံစား ရရွိႏိုင္သတဲ့။
တကယ္လို႔ . . .
တျခားေသာ အမ်ိဳးမ်ိဳး စိတ္ခံစားမႈေတြေၾကာင့္
စိတ္ခ်င္းေဝးကြာေနျပီး ေအာ္ဟစ္ေျပာေနမိရင္
ကၽြန္ေတာ့္ကို သူက သတိေပးပါ။
ကၽြန္ေတာ္ကလည္း သူ႕ကို သတိေပးမယ္။
ဒါဆို ကၽြန္ေတာ္တို႔ အခ်ိန္မီ ျပင္ဆင္လိုက္ႏိုင္မယ္။

ဒါဆို အဲဒီ့ေန႔ကို ကၽြန္ေတာ္ သိလုိက္တယ္။
အဲဒီ့ေန႔ဟာ " ဗယ္လင္တိုင္းေန႔ " ပါပဲ။

တစ္ႏွစ္မွာ ၃၆၅ ရက္ အျဖစ္ သတ္မွတ္ထားၾကတယ္။
တစ္ႏွစ္ထက္ တစ္ႏွစ္ တိုးလာႏိုင္တဲ့
အထိမ္းအမွတ္ေန႔ေတြထဲက
တစ္ရက္ရက္မွာ တစ္ခုခု လုပ္ဖို႔
ကၽြန္ေတာ္က ေမ့ေနတယ္ ဆိုရင္ သတိေပးပါ။
ကၽြန္ေတာ္ကလည္း သူ ေမ့ေနတယ္ ဆိုရင္ သတိေပးမယ္။
ဒါဆို စိတ္ေကာက္လို႔ တင္းမာျပီး
ကုန္ဆံုးမယ့္ အခ်ိန္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ အက်ိဳးရွိရွိ အသံုးခ်ႏိုင္လိမ့္မယ္။

ဒါဆို အဲဒီ့ေန႔ကို ကၽြန္ေတာ္ သိလိုက္တယ္။
အဲဒီ့ေန႔ဟာ " ဗယ္လင္တိုင္းေန႔ " ပါပဲ။

အရိုး မရွိတဲ့ လွ်ာ နဲ႔
အေသြး မရွိတဲ့ သြားတို႔ေတာင္မွ
မေတာ္တဆ ကိုက္မိ ၊ ထိုးမိၾကေသးတာပဲ။
အရိုး ၊ အေသြး ၊ အသား ရွိတဲ့
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္လည္း စိတ္သေဘာထားျခင္း မတိုက္ဆိုင္လို႔
စကားလံုးေတြနဲ႔ ထိုးခုတ္မိတဲ့ အခါ
ကၽြန္ေတာ္ ေမ့ေနတယ္ ဆိုလည္း သတိေပးပါ။
သူ ေမ့ေနတယ္ ဆိုရင္လည္း သတိေပးပါ့မယ္။
" ဘဝတိုတုိမွာ အရသာ ခ်ိဳခ်ဳိကို
ေပ်ာ္ရႊင္မႈျဖင့္ ျဖတ္သန္းၾကရေအာင္ . . ." လို႔။

ဒါဆို အဲဒီ့ေန႔ကို ကၽြန္ေတာ္ သိလုိက္တယ္။
အဲဒီ့ေန႔ဟာ " ဗယ္လင္တိုင္းေန႔ " ပါပဲ။

တစ္ခါတေလ . . .
ကၽြန္ေတာ္ ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ အရာကို
သူက ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္တိုင္းက်ေအာင္ မလုပ္ႏိုင္ေသာအခါ . . ၊
တစ္ခါတေလ . . .
သူ ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ ကိစၥကို
ကၽြန္ေတာ္က သူ႕စိတ္တိုင္းက် မလုပ္ႏိုင္တဲ့အခါ . . ၊
ကၽြန္ေတာ္ ေမ့ေနတယ္ ဆိုလည္း သတိေပးပါ။
သူ ေမ့ေနတယ္ ဆိုရင္လည္း သတိေပးပါ့မယ္။
အဲဒါက စကားစုေလး တစ္ခု ျဖစ္တယ္။
" သူမ်ား၏ လုပ္ရပ္ကို စိတ္တိုင္း မက်ျခင္း အတြက္
အျပစ္မတင္ပါနဲ႔။
ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ေတာင္မွ ေအာင္ျမင္ေအာင္ မလုပ္ႏိုင္တာေတြ
ရွိေနေသးသည္ကို သတိျပဳပါ။ " တဲ့။

ဒါဆို အဲဒီ့ေန႔ကို ကၽြန္ေတာ္ သိလုိက္တယ္။
အဲဒီ့ေန႔ဟာ " ဗယ္လင္တိုင္းေန႔ " ပါပဲ။

တကယ္လို႔ . . .
တကယ္လို႔ေပ႔ါ . . . 
ဘယ္လိုကိစၥမ်ိဳးပဲ ျဖစ္ေနပါေစ။
ကၽြန္ေတာ္ ေမ့ေနတယ္ ဆိုရင္ သတိေပးပါ။
သူ ေမ့ေနတယ္ ဆိုရင္လည္း သတိေပးပါ့မယ္။
အဲဒီ့ေန႔ဟာ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၁၄ ရက္ေန႔ ဆိုျပီး
အမ်ားက သတ္မွတ္ထားတဲ့ " ဗယ္လင္တိုင္းေန႔ "
ျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။
ဒါေပမယ့္ . . . ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဒီလို သတ္မွတ္တယ္။
" ခ်စ္သူကို ခ်စ္ခြင့္ ရေနတဲ့ ေန႔ရက္တိုင္းဟာ
ဗယ္လင္တိုင္းေန႔ပါပဲ။ "

ဒါဆို အဲဒီ့ေန႔ကို ကၽြန္ေတာ္ သိလုိက္တယ္။
အဲဒီ့ေန႔ဟာ " ဗယ္လင္တိုင္းေန႔ " ပါပဲ။

ကိုေဇာ္
11-Feb-2013 

.

Share/Bookmark

04 February 2013

3 ပြဲ





နံနက္ခင္းဟာ မိုးရိပ္ေတြေၾကာင့္ အုံ႕အုံ႕ဆိုင္းဆိုင္း ရွိလွသည္။ မိုးရိပ္ေတြေၾကာင့္ ရပ္ကြက္တြင္းမွာ ရွိေသာ လူေတြ အတြက္ တြန္းအား တစ္ရပ္လို သြားလာလႈပ္ရွားမႈကို ပို၍ သြက္လက္ျမန္ဆန္ ေနေစသည္။ မၾကာခင္ မုိးရြာေတာ့မွာလား ဟု မိုးေကာင္းကင္ကို မၾကာခဏ ေမာ့ေမာ့ၾကည့္ေနမိၾကေလသည္။ 

ကၽြန္ေတာ္ ထိုင္ေနေသာ အသုတ္ဆိုင္ေလးကေန အသုတ္စားရင္း မ်က္ႏွာေရွ႕ရႈရာမွာ လမ္းတိုေလး ႏွစ္ခုဆံုေနတဲ့ လမ္းဆုံေလး တစ္ခု ရွိ၏။ လမ္းတိုေလး တစ္ခုကေန ေရွ႕ဆက္သြားရင္ ေစ်းကို ေရာက္ႏိုင္သလို ဒီဘက္က လမ္းတုိေလးဘက္ကို ခ်ိဳးေကြ႕ကာ ဝင္လာရင္ ဟိုဘက္ရပ္ကြက္ႏွင့္ ဘံုလမ္းမၾကီးေပၚကို ေရာက္ႏိုင္သည္။ ထိုလမ္းတိုကေလးရဲ႕ လမ္းကေတာ့ ႏိုင္လြန္လမ္းခင္းလည္း မဟုတ္ ၊ ကြန္ကရင္ ခင္း လမ္းလည္း မဟုတ္ ၊ အုတ္ခဲက်ိဳးမ်ားျဖင့္ ခင္းထားေသာ လမ္းမွ်သာ ျဖစ္သည္။ လမ္းၾကမ္းေသာေၾကာင့္ ထိုလမ္းကို ေရာက္ရင္ စက္ဘီးသမားေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ဆင္းတြန္းၾကရေလသည္။ 

ကၽြန္ေတာ္က ထိုဘံုလမ္းမၾကီးေပၚမွာ ဖြင့္ထားေသာ အသုတ္ဆိုင္ေလးမွာ ထိုင္စားေနျခင္းျဖစ္၏။ 

ထိုအသုတ္ဆိုင္ေလးရဲ႕ သက္တမ္းက ဘယ္ေလာက္ ရွိျပီလဲ ဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္ မေျပာတတ္ေတာ့ပါ။ ထိုအသုတ္ဆုိုင္ေလးမွ လင္မယားႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ ေမာင္ႏွမေတြလို ခင္မင္ရင္းႏွီး ေနခဲ့တာေတာင္မွ ၁၂ ႏွစ္မက ရွိေနခဲ့ျပီ။ တစ္ႏွစ္ထက္ တစ္ႏွစ္ ခင္မင္မႈ တိုးလာျပီး အခုဆိုရင္ ေမာင္ႏွမ အရင္းေတြေလာက္ကို ခင္မင္ေနခဲ့ျပီ။ ထိုဆိုင္ေလးမွာ အေျခတည္၍ ကၽြန္ေတာ္ ဘေလာ့အတြက္ ၊ ပို႔စ္ေပါင္းမ်ားစြာကို အေထာက္အကူ ျဖစ္ေနေသာ ကုန္ၾကမ္းမ်ားစြာ ရခဲ့ပါသည္။

အခုလို ႏွစ္ အတန္ၾကာေဝးကြာ ေနခဲ့ရျပီးေတာ့မွ ဤအသုတ္ဆိုင္ေလးကို ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္လာမိျပီး မုန္႔စားကာ ဆုိင္ရွင္ လင္မယားႏွင့္ စကားစျမည္ ေျပာျဖစ္ခဲ့သည္။ သာေၾကာင္း ၊ မာေၾကာင္း အျပင္ အေတြ႕အၾကံဳ အေျပာင္းအလဲမ်ား ၊ ေဝးကြာ ေျပာင္းလဲ သြားေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ထိုထိုဤဤ ေျပာျဖစ္ခဲ့သည္။ ေျပာရင္း နားေထာင္ရင္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ေတြ အတိတ္မွ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ ခ့ဲတာေတြဆီကို ေရာက္သြားမိသည္။

ဤလမ္း ဤပတ္ဝန္းက်င္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ အခုလို မိုးေလး တေဖ်ာက္ေဖ်ာက္က်ေနေသာ အခ်ိန္ဆိုရင္ လမ္းမေပၚမွာ ေဘာလံုးတစ္လံုးနဲ႔ တဖုန္းဖုန္း ကန္ေနၾကျပီ။ ဒီ့ထက္ လူမ်ားျပီ ဆိုရင္ ဒဂံုတကၠသိုလ္နားမွ လယ္ကြင္းေတြဆီ သြားကာ အုပ္စုလိုက္ ေဘာလံုးကန္ၾက၏။ လယ္ပုစြန္လံုး ႏႈိက္ၾက၏။ ျပီးရင္ ဘာမွန္းမသိ ရပ္ကြက္ကို ေလွ်ာက္ေျပးေနတတ္ၾကသည္။ ျပန္မရႏိုင္ေတာ့ေသာ လူငယ္ဘဝရဲ႕ အမွတ္တရ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ မ်ားစြာထဲက တစ္ခုဟု ဆိုရေပမည္။

အခုေတာ့ " ေငြၾကည္ " ရာ ၊ " ကုန္ေစ်းႏႈန္း ႏု" ရာ ေနရာေတြကို ေျပာင္းေရႊ႕ၾကရင္း သူငယ္ခ်င္းေတြ က်ကြဲသြားေသာ ပလာစတာ အရုပ္ကဲ့သို႔ ေနရာ အႏွံ႔သို႔ ျပန္႔က်ဲသြားကာ အသီးသီး ေဝးကြာ သြားခဲ့ၾကျပီ။ အရင္လို ေပ်ာ္ရႊင္စရာ ေကာင္းေသာ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဘဝမ်ိဳး ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျပန္မရႏိုင္ေတာ့ျပီ။ အေဝးၾကီးကို မျမင္ေပမယ့္ အေဝးၾကီးကို ေငးေနမိ၏။

လမ္းတိုေလး ႏွစ္ခုဆံုရာ လမ္းမွ ညာဘက္ကို ခ်ိဳးေကြ႕လိုက္မယ္ ဆိုရင္ ဘံုလမ္းမၾကီးေပၚမွာ ေမးတင္ကာ ဖြင့္ထားေသာ အသုတ္ဆိုင္ေလးဆီကို ေရာက္လာႏိုင္၏။ ကၽြန္ေတာ္ အခု ထုိဆိုင္ေလးမွာ ထိုင္ကာ မုန္႔စားေနရင္း မ်က္ႏွာမူထားတာက လမ္းတို လမ္းဆံုေလးကို ျဖစ္သည္။ အတြင္းလမ္းေပမယ့္ ေစ်းကို ေရာက္ေသာ လမ္းျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အတြင္းလမ္းေလးကလည္း လူသြားလူလာ နည္းတယ္လို႔ မဆိုႏိုင္ပါဘူး။ ရပ္ကြက္ထဲက လူေတြကလည္း မ်ားေသာ အားျဖင့္ ရင္းႏွီးျပီးသား လူေတြ ဆိုေတာ့ မနက္မိုးလင္းရင္ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ေအာ္ဟစ္ ႏႈတ္ဆက္ေနတာနဲ႔ နံနက္ခင္းဟာ လွပေနေလ့ရွိတယ္။



ဒီေန႔ နံနက္ခင္းဟာလည္း အရင္ေန႔ေတြလိုပဲ ပံုမွန္ ႏိုးထလာခဲ့ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ အသုတ္ဆိုင္ေလးမွာ ထိုင္စားရင္း မ်က္ႏွာမူမိထားေသာ လမ္းဆံုေလးကို ရည္ရြယ္ခ်က္ မရွိဘဲ ဖာသိဖာသာ ၾကည့္ေနမိသည္။ မနက္ ရံုးမီေအာင္ ေစ်းသြားဝယ္သူကလည္း ေျပးေျပးလႊားလႊား ေစ်းကို သြားေန၏ ၊ ေစ်းက ျပန္ေန၏။ မနက္ ေစာေစာ ရံုးတက္ရသူေတြကလည္း ခပ္သုတ္သုတ္ ေလွ်ာက္ေနၾက၏ ၊ မနက္ပိုင္း ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားေလးေတြကလည္း သူတို႔ရဲ႕ လြယ္အိတ္ ၊ ေက်ာပိုးအိတ္ ကိုယ္စီနဲ႔ လႈပ္လီလႈပ္လ့ဲျဖင့္ သြားေနၾက၏။

ဒီလို ျမင္ကြင္းႏွင့္ ၁၀ ႏွစ္နီးပါးေလာက္ အဆက္ျပတ္ေနေသာ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ ဒါဟာ နံနက္ခင္း ပန္းခ်ီကား တစ္ခ်ပ္ ျဖစ္သည္။ အႏုပညာေျမာက္ေသာ နံနက္ခင္းေလးပဲ ျဖစ္၏။ နံနက္ခင္းကို အသက္သြင္းေနသူမ်ားကို ၾကည့္ကာ ကၽြန္ေတာ့္ အသက္မဲ့ေနသလို ေငးေမာၾကည့္ေနမိသည္။



ဒီအခ်ိန္မွာပဲ လမ္းတို လမ္းဆံုေလးကေန ကၽြန္ေတာ္ ထိုင္ေနတဲ့ အသုတ္ဆိုင္ေလး ရွိရာ ဘံုလမ္းမ လမ္းခ်ိဳးဘက္ကို စက္ဘီးေလး တစ္စီးတြန္းကာ လူတစ္ေယာက္ ခ်ိဳးေကြ႕ ဝင္လာေလသည္။ သူ႕ရဲ႕ ေျခလွမ္း နဲ႔ စက္ဘီးတြန္းလာပံုမွာ ဘာမွ မထူးျခား။ စက္ဘီး တစ္ခုခု ျဖစ္လို႔ ၊ ဥပမာ - ဘီးေပါက္လို႔ ၊ စေပါ့ကတ္ဝွီး ေခ်ာ္လို႔ တြန္းလာတယ္ လို႔သာ စိတ္ထဲက ေတြးမိျပီး ခ်က္ခ်င္း သူ႕ဆီမွ အာရံု လႊင့္ပ်ံ႕ကာ တျခား ေနရာကို ေငးေနမိသည္။ သူကလည္း သာမာန္ လူေတြထဲက လူတစ္ေယာက္ ပံုစံ ဆိုေတာ့ ဘာမွ သိပ္ထူးျခားပံု မေပၚဘူးေလ။

မထင္မွတ္ေသာ ဒီအခ်ိန္မွာပဲ စက္ဘီးတြန္းလာသူက လမ္းတို လမ္းဆံုေလးရဲ႕ အကြယ္ကို ေရာက္ျပီး ဘံုလမ္းမေပၚကို လာေသာ လမ္းေပၚကို ေရာက္တယ္ ဆိုတာနဲ႔ စက္ဘီးကို ရုတ္တရက္ အျမန္ တြန္းေလေတာ့သည္။ သာမာန္ လႈပ္ရွားေနတဲ့ အေျခအေနကေန ရုတ္တရက္ သြက္လက္ျမန္ဆန္သြားေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အပါအဝင္ အနီးအနားက လူေတြ အားလံုးကလည္း ဘာျဖစ္တာလဲ ဆိုကာ လူေတြ အားလံုးရဲ႕ အာရံုေတြက ထုိ စက္ဘီး သမားေပၚကို က်ေရာက္သြားခဲ့သည္။

ဒီလို စက္ဘီး သမားက လမ္းတိုေလးမွာ ခပ္သြက္သြက္ တြန္းကာ ဘံုလမ္းမေပၚသို႔ တက္ရန္ တြန္းလာသည္ကို နားမလည္စြာ ၾကည့္ေနမိသည္။ ထိုလမ္းတိုေလးကေတာ့ လမ္းဆိုးေသာေၾကာင့္ အျမန္ နင္း၍ မရတာ လူတိုင္း သိၾကေလသည္။ သူ ဒီလို အျမန္တြန္းတဲ့ အခ်ိန္မွာပဲ လမ္းဆံုရဲ႕ ဟိုဘက္ျခမ္းမွ လူေတြ မျမင္ရေသာ္လည္း ေအာ္သံ ဟစ္သံမ်ားႏွင့္ ေျပးသံ လႊားသံမ်ားကို ၾကားလိုက္ရသည္။ သို႔ေသာ္ ဘာကို ေအာ္ၾက ဟစ္ၾကသည္ကို သဲသဲကြဲကြဲ မၾကားရ။

ေဟး ေဟး . . . ဟု ေအာ္သံပါသည္။

လိုက္ၾက လိုက္ၾက . . . . ဟု ေအာ္သံပါသည္။

မိရင္ေတာ့ အေသပဲ . . . . ဟု က်ိန္းဝါးသံ ပါသည္။

ေဟ့ေကာင္. . . မေျပးနဲ႔ . . . ဟု အမိန္႔သံပါသည္။

ထိုအသံေတြ အားလံုး ေပါင္းလိုက္ေတာ့ သူတို႔ ေအာ္ဟစ္ေနသံေတြက ဝူး ဝူး ေဝါ ေဝါ နဲ႔ ဘာသံမွန္း ျပတ္ျပတ္သားသား မၾကားရေတာ့။

ေရွ႕မွ စက္ဘီးတြန္းသူက အျမန္တြန္းလာရင္း ဘံုလမ္းမေပၚကို တက္ရန္ ေျမာင္းကူး ကြန္ကရစ္ တံတားေလးေပၚသို႔ အေရာက္မွာေတာ့ အေနာက္က လိုက္လာသူ အေယာက္ ၂၀ ေလာက္က လမ္းဆံုေလး နားကို ေရာက္လာၾကေလေတာ့သည္။ အေရွ႕မွ သြားေနသူ တစ္ေယာက္ နဲ႔ အေနာက္မွ ေနာက္ေနသူ လူအုပ္ၾကီးကို ဘာမွန္း မသိစြာျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ အပါအဝင္ လူေတြ အားလံုး ရုတ္တရက္ ေၾကာင္ကာ ေငးၾကည့္ေနမိသည္။ အေနာက္က လိုက္သူေတြ လက္ထဲမွာလည္း တုတ္ေတြ ၊ ဓါးေတြ ၊ ထင္းေခ်ာင္းေတြ နဲ႔ ရရာ ဆြဲကိုင္ကာ ရုိက္မယ္ ႏွက္မယ္ ဆိုေသာ ပံုစံေတြက အထင္းသား။

ဒီအခ်ိန္မွာ အေရွ႕က စက္ဘီးတြန္းလာသူက ေျမာင္းကူး ကြန္ကရစ္ တံတားေပၚမွာ ရပ္ကာ စက္ဘီးကို ေျမာင္းထဲကို တြန္းခ်လိုက္ျပီးေတာ့ သူ႕ရဲ႕ ပုဆိုးကို ခပ္တိုတိုကို ျပင္ဝတ္ကာ . . .

“ ေဟ့ေကာင္ေတြ မင္းတို႔ အုပ္စုလိုက္ ဆိုျပီးေတာ့ အႏိုင္ မက်င့္နဲ႔။ မိုက္ရင္ တစ္ေယာက္ခ်င္း လာခဲ့။ ”

သူက ဒီလို ေအာ္ေျပာရင္း အနီးမွာ ရွိေသာ အုတ္ခဲက်ိဳး တစ္ခုနဲ႔ လူအုပ္ထဲကို ေကာက္ပစ္လိုက္ေလသည္။ သူ႕ရဲ႕ အုတ္ခဲက်ိဳး ေလထဲမွာ ပ်ံဝဲလာေသာေၾကာင့္ အေနာက္က လိုက္လာေသာ လူအုပ္က . .

“ အုတ္ခဲနဲ႔ ပစ္ေနျပီ။ ေရွာင္ေဟ့ ’’

“ ေခြးမသား မိုက္ရိုင္းလို႔ ျပန္ပစ္ကြာ ’’

ဟု ဆိုကာ အုတ္ခဲက်ိဳးကို ေရွာင္သူ ေရွာင္ ၊ ျပန္ပစ္သူ ပစ္နဲ႔ ။ အေျခအေနက အေတာ္ ရႈပ္ေထြးသြားေလေတာ့သည္။ စက္ဘီး တြန္းလာသူရဲ႕ စက္ဘီးေလးကေတာ့ ေရေျမာင္းထဲကို ဦးစိုက္ကာ က်ေနေလသည္။

“ မင္းတို႔ မိုက္ရင္ ေစာင့္ေန ေဟ့ေကာင္ေတြ ၊ ငါ့လူေတြ သြားေခၚျပီး ျပန္လာခဲ့မယ္။ ’’

စက္ဘီးတြန္းလာသူက ဒီလို ေျပာလည္း ေျပာ ၊ ျပီးေတာ့ ဘံုလမ္းမေပၚကို တက္ကာ ဟိုဘက္ ရပ္ကြက္ဆီသို႔ ေျပးေလေတာ့သည္။ ဒီေတာ့မွ အေနာက္က လူေတြကလည္း . . .

“ ဖမ္းထားပါဗ်ိဳ႕ . . . အဲဒီလူကို ဖမ္းထားပါ။ ’’

“ အဲဒီေကာင္ သူခုိးဗ်ိဳ႕ . . ဖမ္းထားၾကပါ။ ’’

“ ဟုတ္တယ္ . . ဒီေကာင့္ကို တားထားၾကပါ။ ’’

လို႔ အေနာက္ကေန ေအာ္ကာ လိုက္လာၾကေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္ အပါအဝင္ ပတ္ဝန္းက်င္က လူေတြကလည္း သူတို႔ အခ်င္းခ်င္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ မျမင္ကြယ္ရာမွာ ဘာေတြ ျဖစ္ခဲ့မွန္း မသိ ၊ ဘယ္ကေန ရန္စ ျဖစ္ခဲ့မွန္း မသိ ၊ ဘာျပႆနာမွန္း မသိတာကို အခုမွ သူခိုးေအာ္ျပီး ပတ္ဝန္းက်င္ကို ဖမ္းခိုင္းတာေတာ့ မေကာင္းဘူး ဟု ကၽြန္ေတာ္ ေတြးေနမိသည္။

အေရွ႕က ေျပးသြားတဲ့ လူကလည္း . . . .

“ ေခြးမသားေတြ မင္းတို႔ မမိုက္ရိုင္းနဲ႔ ၊ ေစာင့္ေန ေဟ့ေကာင္ေတြ ၊ ငါ့လူေတြ ေခၚျပီး ျပန္လာခဲ့မယ္။ ’’

လို႔ ျပန္ေအာ္ကာ ေျပးေလေတာ့သည္။ သူ႕လက္ထဲမွာလည္း ခုနက ဟိုဘက္က လူအုပ္ကို ပစ္လက္စ အုတ္ခဲက်ိဳး ႏွစ္ခုကို ကိုင္လ်က္သား ျဖစ္၏။ သာမာန္ ရန္ျဖစ္ေသာ ပံုစံမို႔ ၊ သူ႕ကိုလည္း ဘယ္သူမွ အုတ္ခဲက်ိဳးနဲ႔ ထုမွာကို ရင္းကာ မတားဆီးမိၾက။

ထိုင္ေနရာမွ မတ္တပ္ရပ္ကာ သူတို႔ရဲ႕ ျဖစ္ရပ္ကို ကၽြန္ေတာ္ ၾကည့္ေနမိ၏။ သို႔ေသာ္ ေသခ်ာေတာ့ မရွင္းလင္းေသး။ သာမာန္ ရန္ျဖစ္ျခင္း ဟုသာ စိတ္ထဲက ထင္ျမင္ေနမိသည္။ ဒါေပမယ့္ ဘာလို႔ စက္ဘီးကို ေျမာင္းထဲ တြန္းခ်သြားတာလဲ ဆိုတာေတာ့ မရွင္း။ အေနာက္က လူအုပ္ေၾကာင့္ အသက္ကို ငဲ့ကာ ပစၥည္းကို စြန္႔ခဲ့ျခင္းမ်ားလား။ ကိုယ္လြတ္ရုန္းေျပးရသည္ မဟုတ္လား။

ဟိုဘက္ကို ၾကည့္လိုက္ ဒီဘက္ကို ၾကည့္လိုက္နဲ႔ ၾကည့္ေနရင္း စက္ဘီးတြန္းလာသူက ေျပးကာ ေျပးကာ နဲ႔ ေဝးရာ ေဝးရာကို ေရာက္သြားသလို ၊ အေနာက္က လိုက္လာသူေတြကလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရပ္ေနရာ ဘံုလမ္းေပၚကို နီးကာ နီးကာျဖင့္ ေရာက္လာေလသည္။ သူတို႔ လက္ထဲမွာလည္း တုတ္ေတြ ၊ ဓါးေတြ ၊ သံတုတ္ေတြ အစ ရွိသျဖင့္ ကိုင္ဆြဲထားၾကသည္။

“ ဖမ္းထားပါ ဆိုတာကိုဗ်ာ။ ဘာလို႔ ရပ္ၾကည့္ေနၾကတာလဲ။ ’’

လူအုပ္ထဲမွ တစ္ေယာက္က ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ဝိုင္းၾကည့္ေနၾကေသာ လူေတြကို အျပစ္တင္သလို လွမ္းေျပာ၏။

“ ေတာက္ . . လြတ္သြားတာ နာသကြာ။ အမုန္းဆြဲမလို႔ဟာကို ’’

ေနာက္ထပ္ တစ္ေယာက္ကလည္း ျမည္တြန္ ေတာက္တီး ေျပာေလသည္။

တခ်ိဳ႕ေသာ လူေတြကေတာ့ ေျမာင္းထဲ က်ေနေသာ စက္ဘီးကို ဆယ္ယူရန္ ၾကိဳးစားေနၾကသည္။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ဟိုလူ ေျပးသြားေသာ ဘက္ကို မခ်ိတင္ကဲ လွမ္းၾကည့္ေနတုန္း။ သူတို႔ဖာသာ အလုပ္ရႈပ္ေနတာရယ္ ၊ မခ်ိတင္ကဲ ျဖစ္ေနတာရယ္ေၾကာင့္ ကိုယ့္ဘက္ အျပစ္တင္သံ ေရာက္မလာခင္ မသိမသာဘဲ ကၽြန္ေတာ္ အသုတ္ဆိုင္ေလးထဲ ျပန္ဝင္ကာ ထိုင္ေနလိုက္သည္။

“ ဘာျဖစ္တာတဲ့လဲ ေမာင္ေလး ’’

အသုတ္ေရာင္းေသာ အစ္မၾကီးက ေမး၏။

“ ရန္ျဖစ္တာလို႔ပဲ ထင္တယ္။ ဘာေၾကာင့္ ဆိုတာေတာ့ ေသခ်ာ မသိဘူး။ သူတို႔ဖာသာ ရွဴးရွဴးရွားရွား ျဖစ္ေနေတာ့ ဘာမွန္းကို မသိဘူး။ ေျပးသြားတဲ့ လူကို ဖမ္းမထားလို႔ ဆိုျပီးေတာ့ သူတို႔ကေတာင္မွ ပတ္ဝန္းက်င္ကို အျပစ္တင္ေနေသးတယ္။ သူတို႔ ဖာသာ ဘာျဖစ္လာတယ္ ဆိုတာ ဘယ္သူမွေတာင္မွ မသိဘူး။ ’’

“ အမေလး . . . သူတို႔ ရန္ျဖစ္တာမွာ ကိုယ္က လက္ဝင္လွ်ိဳစရာလား။ ကိုယ့္ဖာသာ ခပ္ေဝးေဝး ေနပါ။ ဟိုက ဓါးမဟုတ္ေပမယ့္ လက္ထဲမွာ အုတ္ခဲက်ိဳးနဲ႔ မေတာ္လို႔ ကိုယ့္ကို ထုသြားမွ ကိုယ္ပဲ ေခါင္းကြဲေနပါဦးမယ္ ေမာင္ေလးေရ။ ခပ္ေဝးေဝးသာ ေန။ ’’

အသုတ္ေရာင္းေသာ အစ္မၾကီးက ဒီလို ေျပာ၏။ ဒီအခ်ိန္မွာပဲ အသုတ္ဆိုင္ထဲကို ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ သိေသာ အစ္ကိုၾကီး တစ္ေယာက္ ဝင္လာသည္။ သူက အေနာက္က လိုက္လာေသာ လူအုပ္ရဲ႕ အေနာက္က ထပ္လိုက္ပါသူထဲက တစ္ေယာက္ ျဖစ္ပံု ရ၏။ အသုတ္ဆိုင္ထဲ ဝင္ကာ ေရဝင္ေသာက္ျခင္း ျဖစ္သည္။

“ ဘယ္လို ျဖစ္တာလဲ ကိုေမာင္ၾကီး ၊ ရန္ျဖစ္ၾကတာလား။ ’’

ကၽြန္ေတာ္ ေမးလိုက္ေတာ့ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို မ်က္လံုးျပဴးၾကည့္ျပီးေတာ့ . . .

“ သူခိုးေလ . . . သူခိုး လိုက္တာ ’’

“ ဗ်ာ . . . သူခိုး ဟုတ္လား။ မနက္ ေစာေစာစီးစီးၾကီးဗ်ာ။ ’’

“ ေအးေလ . . ဒီလို လူေတြ မထင္တဲ့ အခ်ိန္မို႔ သူက ခိုးတာေပါ႔။ ’’

“ သူက ဘာခိုးတာလဲ ကိုေမာင္ၾကီး။ ’’

“ စက္ဘီးေလကြာ။ စက္ဘီး သူခိုး . . . ’’

သူ႕ဆီက အေျဖသံ ၾကားေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အံ့ၾသသြား၏။

“ ဒါဆို သူက ေျမာင္းထဲ တြန္းခ်သြားတဲ့ စက္ဘီးကို ခိုးလာတာလား။ ’’

“ ဟုတ္တယ္ကြ။ ’’

သူ ေျပာလိုက္မွ ကၽြန္ေတာ္ ရွင္းသလို ရွိေပမယ့္ ေဝေလေလေတာ့ ျဖစ္ေနေသးသည္။

“ ျဖစ္သမွ် ေသခ်ာ ရွင္းျပစမ္းပါ ကိုေမာင္ၾကီးရာ။ ’’

“ ဒီလိုကြ။ သူက ကိုလွေမာင္အိမ္ေရွ႕မွာ ခဏရပ္ထားတဲ့ စက္ဘီးကို သူ႕စက္ဘီးလိုလိုနဲ႔ ေဒါက္ျဖဳတ္ျပီးေတာ့ ခပ္တည္တည္ တြန္းသြားတာကြ။ ကိုွလွေမာင္က အိမ္ထဲကေန သူ႕စက္ဘီးကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ မေတြ႕ေတာ့ဘူး။ ဒါနဲ႔ အိမ္ေရွ႕ထြက္ၾကည့္ေတာ့ သူက သူ႕စက္ဘီးလိုလုိနဲ႔ ဟန္မပ်က္ တြန္းသြားတာ ဒီေတာ့မွ သူက သူခိုးလို႔ ေအာ္ေတာ့ ပတ္ဝန္းက်င္က လူေတြ ဝိုင္းလိုက္ေတာ့ သူက လမ္းဆံုေလးကို ခ်ိဳးေကြ႕သြားျပီ။

ဒါနဲ႔ ေနာက္က တုတ္ေတြ ဆြဲျပီး လိုက္ၾကေတာ့တာေပါ႔။ အားလံုးကလည္း ထံုးစံ အတိုင္း ေအာ္ၾက ဟစ္ၾကတာေပါ႔။ ဒါေပမယ့္ သူခုိးကလည္း သူ႕ဘီးလိုလုိနဲ႔ လမ္းမေပၚကို ဟန္မပ်က္ တြန္းသြားတာ။ ငါတို႔ လမ္းဆံုကို ေရာက္လာလို႔သာ သူက မလြတ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး ဆိုတာ သိလို႔ စက္ဘီးကို ေရေျမာင္းထဲ တြန္းခ်ျပီးေတာ့ သူနဲ႔ ငါတို႔ ရန္ျဖစ္သလိုလို လုပ္သြားတာ။ ’’

“ ေၾသာ္ . . . ဒါေပမယ့္ . . . ’’

“ ဒါေပမယ့္ ဘာျဖစ္လဲ။ ’’

“ ကိုေမာင္ၾကီးတို႔ အေနာက္က လူေတြကလည္း သူ႕ကို စက္ဘီး သူခိုး ဆိုလည္း သူခိုးလို႔ ေသခ်ာ မေအာ္ဘူး။ ျပီးေတာ့ ေအာ္တာေတြကလည္း ဆဲတာေတြ ၊ ဖမ္းခိုင္းတာေတြပဲ မ်ားေနတယ္။ ဘာမွ ေသခ်ာ မၾကားရဘူး။ ’’

ကၽြန္ေတာ္ ေျပာလိုက္ေတာ့ သူ ေတြခနဲ ျငိမ္သြား၏။ ျပီးမွ . . . .

“ ျဖစ္ႏိုင္တယ္ကြ။ ငါတို႔ကလည္း ေဒါသထြက္ျပီးေတာ့ ရွဴးရွဴးရွားရွား ျဖစ္ျပီး အေနာက္က လိုက္ေနရတာကိုး။ ဒီေကာင္ကို ဆံုးမဖို႔ပဲ အာရံုက ရေနတာ ဆိုေတာ့ အားလံုးက တစ္ေယာက္ တစ္ေပါက္ ေအာ္ေနမိတာေပါ႔။ ’’

“ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အနားကို ေရာက္ေတာ့ စက္ဘီး သူခိုးက သူနဲ႔ ကိုေမာင္ၾကီးတို႔ပဲ ရန္ျဖစ္သလိုလို ၊ သူ႕ကိုပဲ ကိုေမာင္ၾကီးတို႔ အုပ္စုက ဝိုင္း အႏိုင္က်င့္သလိုလိုနဲ႔ ေအာ္သြားတာဗ်။ သူကလည္း သူ႕လူေတြ ေခၚျပီးေတာ့ ျပန္လာခဲ့မယ္ ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကလည္း “ ရန္ပြဲ ’’ လို႔ပဲ ထင္တာေပါ႔ဗ်ာ။ ’’

“ ဘယ္ကလာ ရန္ပြဲ ျဖစ္ရမွာလဲကြာ။ တကယ္က “ သူခိုးဖမ္းပြဲ ’’ ကြ။ ဒါေပမယ့္ သူကလည္း သူလြတ္ေအာင္လို႔ ျပီးေတာ့ ပတ္ဝန္းက်င္က လူေတြ အားလံုး သူ႕ကို ဝိုင္းမဖမ္းေအာင္လို႔ “ သူခိုးဖမ္းပြဲ ’’ ကို “ ရန္ပြဲ ’’ ပံုစံ ျဖစ္ေအာင္ ပံုေျပာင္းလိုက္တာကြ။ ’’

“ အင္း . . ဟုတ္တယ္ဗ်ာ။ သူခိုး ဆိုေပမယ့္လည္း ဒီသူခိုးရဲ႕ ရုတ္တရက္ ျဖတ္ထိုးဥာဏ္ကိုေတာ့ ေလ်ာ့တြက္လို႔ မရဘူးဗ်။ ’’

“ ဟုတ္တယ္ . . . ပတ္ဝန္းက်င္က လူေတြ အားလံုးကို လွည့္စားသြားႏိုင္တယ္ေလ။ မဟုတ္ရင္ ဒီေကာင့္ကို အားလံုးက ဝိုင္းဖမ္းျပီးေနျပီေပါ႔ကြာ။ အခုေတာ့ . . . .ေတာက္ . . . ’’

ကိုေမာင္ၾကီးရဲ႕ စကားဆံုးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အေတြးေတြနဲ႔ ျငိမ္သြားမိသည္။

“ ပြဲ ’’ တစ္ပြဲရဲ႕ ေနာက္မွာ မျမင္ႏိုင္ေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ား ရွိေနႏိုင္တယ္ မဟုတ္ပါလား။

ျပီးေတာ့ . . . . .

ဟိုတေလာက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ျဖစ္သြားေသာ ရခိုင္ - ဘဂၤလီ အဓိကရုဏ္းပြဲ ဆိုလည္း ဒီလိုပါပဲ။ ဒီပြဲ မျဖစ္ခင္ကတည္းက BBC က ျမန္မာႏိုင္ငံ ေျမပံုမွာ ရခိုင္ေဒသကို " ရခိုင္ " လို႔ မေရးဘဲ “ ရိုဟင္ဂ်ာ ’’ လို႔ ေရးကာ ကမၻာကို ဝါဒျဖန္႔ပြဲ က်င္းပခဲ့ျပီးေတာ့ ရိုဟင္ဂ်ာေတြက ရခိုင္ေတြကို သတ္ေနတာ ၊ မီးရွိဳ႕ေနတာကိုေတာင္မွ မြတ္စလင္ မီဒီယာေတြက ရခိုင္ေတြက ဘဂၤလီေတြကို သတ္ေနပါတယ္ ဆိုတဲ့ လုပ္ၾကံ အသံလႊင့္ပြဲေတြ ဆင္ႏြဲသြားၾကေသး၏။ ႏိုင္ငံကို က်ဴးေက်ာ္ကာ လူမ်ိဳးေရး အဓိကရုဏ္းပြဲကို မြတ္စလင္ ႏိုင္ငံေတြက မီဒီယာ အားကိုး နဲ႔ “ ဘာသာေရး အဓိကရုဏ္းပြဲ ’’ ျဖစ္ေအာင္ ဖန္တီးခဲ့ၾကတယ္ မဟုတ္ပါလား။ ***

ဒီမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံသားေတြမွာလည္း အားနည္းခ်က္ေတြ ရွိခဲ့ပါသည္။

- ေျပာတာကို ျပတ္ျပတ္သားသား မေျပာျခင္း
- ကိုယ္နဲ႔ မဆိုင္ဘူး ၊ ကိုယ့္ကို မထိဘူး ဆိုျပီး ေနၾကျခင္း
- တစ္ဖက္သားကို အခြင့္အေရးေပးျခင္း
- ဟိုဖက္က စမွ ဒီဘက္က ျပန္ခ်ျခင္း
- ပြဲတစ္ပြဲရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ကို မျမင္ၾကျခင္း
- ၾကိဳတင္ ျပင္ဆင္မႈ မရွိျခင္း

အစရွိသျဖင့္ေပါ႔ဗ်ာ။

ဒါေၾကာင့္ “ ပဲြ ’’ တစ္ပြဲရဲ႕ ေနာက္မွ မျမင္ႏိုင္ေသာ အေၾကာင္းအရာ မ်ားစြာ ၊ တကယ့္ ျဖစ္ရပ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၊ ရည္ရြယ္ခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာ ရွိေနမယ္ လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ယူဆေနမိပါေတာ့သည္။

*** MMG သံုးႏွစ္ျပည့္ ေတြ႕ဆံုပြဲေလးမွာ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာမယ္ လို႔ စဥ္းစားထားတာေလးပါ။ ဒါေပမယ့္ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ မေျပာျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ အခုမွပဲ ဘေလာ့ေပၚ တင္လိုက္ပါေတာ့တယ္။ ရခိုင္ အေရးျဖစ္ကတည္းက ေရးဖို႔ ေတြးထားတာေလးပါ။ ***

ေလးစားစြာျဖင့္
ကိုေဇာ္
Share/Bookmark

30 January 2013

11 အထင္ဆိုတာ လြဲႏိုင္သည္




အခုတေလာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ပတ္သတ္ေသာ လူမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ အျမဲတမ္းလိုလို ေျပာေနက် စကားလံုး တစ္ခု ရွိပါသည္။ အေၾကာင္းကိစၥ ရွိတိုင္း ကၽြန္ေတာ္ သံုးႏႈန္းေလ့ ရွိသည္။ ဒီစကားေလးကေတာ့ . . . . . .

“ X X X X X X X X X X X X “



“ ငါနဲ႔ ခဏလိုက္ခဲ့ကြာ။ “

ဟု သူငယ္ခ်င္းက ေခၚေတာ့ ဘယ္ကိုရယ္လို႔ မေမးျဖစ္ပါ။ ခင္မင္ရေသာ သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္ေနတာ တစ္ေၾကာင္း ၊ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ အားလပ္ေနခ်ိန္ ျဖစ္တာ တစ္ေၾကာင္းေၾကာင့္ “ သြားေလ။ “ ဟု ဆိုကာ ကၽြန္ေတာ္ ထလုိက္ခဲ့ျခင္းမွ်သာ ျဖစ္ပါသည္။ 

သူ႕ရဲ႕ ဦးတည္ခ်က္က ဘယ္ကို ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ မသိပါ။ ဘတ္စ္ တစ္စီးျပီး တစ္စီးေျပာင္းစီးရင္းမွ ဒီေနရာက ငါ မေရာက္ဖူး ၊ မကၽြမ္းက်င္ေသာ ေနရာ ဆိုတာ ပိုမို ေသခ်ာ လာခဲ့ပါသည္။ ျမင္သမွ်က စက္ရံု ၊ အလုပ္ရံုေတြျဖင့္သာ . . . . 

“ ေဟ့ေကာင္ ဒါ ဘယ္ေနရာလဲ ၊ ငါတို႔ အခု ဘယ္ကို သြားေနတာလဲ။ “

ဒီလို ေမးလိုက္ေတာ့မွ သူငယ္ခ်င္းဆီမွ အေျဖစကားကို ၾကားရ၏။ 

“ ဒါ လိႈင္သာယာေလကြာ။ ငါတို႔က လိႈင္သာယာ စက္မႈဇံုထဲကို သြားၾကမွာ။ ေရွ႕မွတ္တိုင္ဆိုရင္ ဆင္းရေတာ့မယ္။ “

“ ဟမ္ . . . ငါတို႔က လိႈင္သာယာ စက္မႈဇံုထဲကို ဘာသြားလုပ္ၾကမွာလဲ။ “

ဒီေတာ့မွ ဒီေကာင့္ မ်က္ႏွာက မခ်ိဳမခ်ဥ္ ျဖစ္လာေလသည္။ 

“ ေရာက္ေတာ့ သိမွာေပါ့ကြာ။ “

“ မင္းကလည္း လွ်ိဳ႕ဝွက္သည္းဖို လိုလိုနဲ႔ ၊ ဘာၾကီးလဲကြ။ “

“ ငါေျပာထားသားပဲ ၊ မင္းေရာက္ရင္ သိမွာပါဆိုေနမွပဲ။ ေဟာ . . . အခု ရပ္မယ့္ မွတ္တိုင္မွာ ဆင္းရေတာ့မယ္။ ဆင္းမယ္ ေဟ့ေကာင္ . . . “

အခုမွေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း မတ္ထူး ( မထူး ) ကို ဇာတ္ခင္းျပီးေတာ့ ဘုေရာ ဘေရာ မသိလည္း ဆက္လုိက္ သြားရေတာ့မွာပဲေလ။ မွတ္တိုင္က ဆင္းျပီးျပီးခ်င္း စက္မႈဇံု ဆိုေသာ ဆိုင္းဘုတ္ၾကီး ေထာင္ထားေသာ လမ္းမၾကီးထဲကို သူက စတင္ျပီး ခ်ဳိးဝင္သြားေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဆက္ေလွ်ာက္ျမဲ ၊ ဆက္လိုက္ျမဲ . . . . . 

မိုးလင္းလင္းခ်င္း မဟုတ္ေသာ အခ်ိန္မွာ ထြက္လာတဲ့ အတြက္ အခုလို စက္မႈဇံုထဲကို လွမ္းဝင္လိုက္ခ်ိန္မွာေတာ့ ေနက မိုးတည့္ခါနီး ျဖစ္ေနေလျပီ။ 

“ ေဟ့ေကာင္ ေရငတ္လာျပီ။ ငါက ျဗဳန္းစားၾကီး ထလိုက္လာရတာ ဒီေလာက္ အေဝးၾကီးကို သြားမယ္လို႔ မထင္ဘူး။ ငါ့ကို ေရဝယ္တိုက္ဦး။ “

“ ေအးပါကြာ . . ေသာက္ . . ေသာက္ . . .” 

ေျပာေျပာဆိုဆိုနဲ႔ နီးရာ ဆိုင္ထဲကို သူက ဝင္သြားျပီး ေရသန္႔ တစ္ဗူး သြားဝယ္ေနသည္။ ျပီးေတာ့ ဆိုင္ထဲက အေဒၚၾကီးကိုလည္း ဘာဘာညာညာ ေမးေနေသး၏။ အေဒၚၾကီးကလည္း လက္ေတြ ေျမွာက္ကာ ဟုိဟုိဒီဒီ ညႊန္ျပလ်က္ ျပန္ေျဖ၏။ ဘာေတြလဲဟ ၊ ဒီေကာင္ ဒီကို ဘာလာလုပ္ပါလိမ့္။

ေရသန္႔ဗူး ဝယ္ျပီး ထြက္လာတဲ့ သူ႕ကို ၾကည့္ျပီး ကၽြန္ေတာ္ မေနႏိုင္ေတာ့ . . . 

“ ေဟ့ေကာင္ . . . ငါ့ကို ေျပာဦး။ အခု မင္း ဘယ္ကို လာေနတာလဲ။ ဘာလာလုပ္တာလဲ။ “

“ အဟဲ . . . “

ကၽြန္ေတာ္ ခပ္ဆတ္ဆတ္ ေမးလိုက္ေတာ့ သူက သြားေလး ျဖဲက ေျဖေလသည္။ သြားျဖဲတယ္ ဆိုကတည္းက သူ မခ်ိေတာ့ဘူး ဆိုတာ ထင္သာ ျမင္သာ ျဖစ္ေနျပီေလ။ 

“ ဘာ အဟဲ လဲ။ ေျဖ . . . မင္း ဘာလာလုပ္တာလဲ။ ငါ့မွာ ဘု မသိ ၊ ဘ မသိ နဲ႔ လိုက္လာရတာ။ “

မသိရင္ ခ်က္ခ်င္းပဲ ေခါင္းေတြထဲ ေဗာက္ေတြ ထိုးပြလာ သလိုနဲ႔။ သူ ေခါင္းကို တျဗီးျဗီး ကုတ္၏။ ျပီးမွ . . . .

“ ငါ့ ေကာင္မေလးဆီလာတာကြ။ “

“ ဒါမ်ားကြာ . . . အေစာၾကီးကတည္းက ၾကိဳေျပာလည္း ငါ လိုက္ေပးပါတယ္ကြ။ အရင္ကလည္း အေဖာ္လိုက္ေပးေနၾကပဲ ဟာကို . . . “

“ အဟီး . . . “

ေဟာ . . သူ ထပ္သြားျဖဲျပန္ျပီ။ ႏွစ္ခါ မခ်ိတဲ့ သေဘာေပ့ါ။ 

“ ဒီလိုကြ။ မေန႔က သူနဲ႔ ခ်ိန္းထားတဲ့ ဆီကို ငါ သြားခါနီးမွာ အိမ္မွာ ဧည့္သည္က ေရာက္လာတယ္။ ဒါနဲ႔ ငါလည္း ေနာက္က်သြားတယ္။ ငါေရာက္ေတာ့ သူက မရွိေတာ့ဘူး။ ငါက ဖုန္းဆက္ေတာ့လည္း လာမကိုင္ေတာ့ဘူး။ မနက္က သြားေစာင့္ေတာ့လည္း မေတြ႕ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ မင္းကို လာေခၚျပီးေတာ့ သူ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ ဒီကို ထြက္လာတာပဲ။ “

“ အမ္ . . . ဒါဆို မင္း ဒီကို လာတာ ရည္းစားေခ်ာ့ဖို႔ သက္သက္ပဲေပါ့ ဟုတ္လား။ “

“ ေအးကြ . . . အဟီး “

“ ေအးေလ ေရာက္ေနျပီ ဆိုေတာ့လည္း မထူးေတာ့ပါဘူး။ ဒါနဲ႔ မင္း ေကာင္မေလး အလုပ္ကိုေရာ ေရာက္ဖူးရဲ႕လား။ “

“ တစ္ေခါက္ေတာ့ ေရာက္ဖူးတယ္ကြ။ ၾကာေတာ့ ၾကာျပီ။ “

“ မွတ္ေရာ မွတ္မိေသးရဲ႕လား။ “

“ နည္းနည္းေတာ့ ဝါးတားတား ျဖစ္ေနလို႔ ခုနက မင္း အတြက္ ေရသန္႔ ဝင္ဝယ္ရင္းနဲ႔ ေမးေနတာေလ။ “

“ ေကာင္းကြာ။ ဒီမွတ္တိုင္ ဆိုတာေရာ ေသခ်ာရဲ႕လား။ “

“ ဒါေတာ့ ေသခ်ာတယ္။ ဒီကေန တန္းဝင္ျပီးေတာ့ သြားရတာပဲ။ စက္မႈဇံု ဆိုေတာ့ အေဆာက္အအံုေတြ အသစ္ ေျပာင္းကုန္ေတာ့ မမွတ္မိေတာ့တာ။ သြားရင္းနဲ႔ ေရာက္မွာပါ။ “

“ ေကာင္းကြာ . . . . ဒါနဲ႔ လမ္းနာမည္က ဘာတဲ့လဲ။ “

“ လမ္းနာမည္က စံပယ္လမ္း တဲ့။ “

“ စံပယ္လမ္း . . . အင္း . . အခု ဒီလမ္းက ပိေတာက္လမ္း ၊ ဟိုဘက္လမ္းက အင္ၾကင္းလမ္း ဆိုေတာ့ ဒီ စက္မႈဇံုကို ပန္းနာမည္လမ္းေတြခ်ည္းပဲ ေပးထားပံု ရတယ္။ ငါတို႔ ရပ္ကြက္က လမ္းေတြကလည္း ပန္းနာမည္ေတြခ်ည္းပဲ ေပးထားတာပဲ။ ငါတို႔ ရပ္ကြက္ထဲက လမ္းေတြလို စီထားတာ ဆိုရင္ေတာ့ ရွာရတာ အဆင္ေျပမယ္ ထင္တယ္။ ကဲ အခုမွေတာ့ ဆက္ရွာရမွာေပါ႔။ “

ေျပာေျပာဆိုဆို နဲ႔ ဆက္ေလွ်ာက္ခဲ့သည္။ ခက္တာက စက္မႈဇံု ဆိုတာ လူေန ရပ္ကြက္ေတြလို လူေတြက မ်ားမ်ားစားစား လမ္းေပၚမွာ ေတြ႕တတ္တာ မဟုတ္။ သူ႕ဖာသာ စက္ရုံထဲမွာ အလုပ္လုပ္ ေနၾကတာ ဆိုေတာ့ လမ္းမ ဆိုတာ ေခြးတစ္ေကာင္ ၊ ေၾကာင္တျမီးမွ မရွိ။ ေန႔လည္လည္း ျဖစ္ ေနပူက်ဲက်ဲမွာေတာ့ ေခြးထက္ ေၾကာင္ထက္ မိုက္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ပဲ လမ္းမေပၚမွာ ရွိေနသည္။ လမ္းမသိလုိ႔ ေမးစရာလည္း လူမရွိ။ ဒီလိုနဲ႔႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လမ္းမၾကီးကို ျဖတ္ကာ တစ္လမ္းဝင္ တစ္လမ္းထြက္နဲ႔ စံပယ္လမ္း ဆိုတာကို ရွာေနခဲ့ပါသည္။ 

သို႔ေသာ္ မေတြ႕။ ၾကာေတာ့ လူကလည္း ေမာလာျပီ။ ေနကလည္း က်ေန ျဖစ္ကာ ပို၍ပူကာ လာျပီ။

“ ေဟ့ေကာင္ မေရာက္ေသးဘူးလား။ မင္း ေသခ်ာေရာ မွတ္မိရဲ႕လား။ “

“ မေရာက္တာ ၾကာေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး ဆို မင္းကလဲ။ လူ တစ္ေယာက္ေယာက္ ေတြ႕ရင္ ေမးၾကမယ္ကြာ။ ခဏေလး ေတာင့္ခံထားစမ္းပါ။ “

ၾသ . . . သူကေတာ့ သူ႕ အပူနဲ႔ သူ ဆိုေတာ့ ေတာင့္ခံႏိုင္ေပမေပါ့။ ကိုယ္ကသာ ငထြား ျဖစ္ေနရတာ။ ဒီလိုနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္သား လိမ္ဖယ္ လိမ္ဖယ္နဲ႔ ေလွ်ာက္လာခ်ိန္မွာ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ကေန ကားတစ္စီး ေမာင္းလာတာ ေတြ႕လိုက္ရသည္။ ကုန္တင္ကား ငယ္ေလး ေပမယ့္ အငွားကားေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ ၊ အိမ္မွာ လုပ္ငန္းသံုးတဲ့ ကားမ်ိဳးပဲ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ 

အခုလို ေန႕လည္ ေနပူၾကီးထဲမွာ ေဆာင္းစရာ အကာအကြယ္ မရွိ ၊ ေမးစရာ လူမရွိေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ အခုလို ကားတစ္စီးကို ေတြ႕လိုက္ရတာ ကၽြန္ေတာ္ ဝမ္းသာ မိသည္။ ဒီစက္မႈဇံုထဲကို လာတယ္ ဆိုကတည္းက သူတို႔ ဒီေဒသကို ကၽြမ္းက်င္ေနႏိုင္သည္။ ဒါဆို ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သြားခ်င္ေသာ ေနရာကို သူတို႔ကို ေမးလ္ို႔ ရႏိုင္၏။ 

“ ေဟ့ေကာင္ ေရွ႕မွာ ကားတစ္စီး ၊ ဒီကားကို ေမးမယ္ ဆိုရင္ မင္း သြားခ်င္တဲ့ စံပယ္လမ္းကို သိႏိုင္တယ္။ ေမးၾကည့္ၾကရေအာင္ . . “

ကၽြန္ေတာ့္ အၾကံျပဳခ်က္ကို သူငယ္ခ်င္းကလည္း အေမာတေကာျဖင့္ ဝမ္းပန္း တသာ လက္ခံသည္။ အေဝးမွ ေမာင္းလာေသာ ကားက ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ျမင္ေတာ့ အရွိန္လည္း အနည္းငယ္ ေလ်ာ့သြားေလသည္။ မထူးဘူး ဆိုကာ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း အနီးနား ေရာက္လာရင္ လက္တားက ေမးမည္ဟု ေတြးထားလိုက္သည္။ 

ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္မွ လက္မတားရေသးပါ။ ထိုကားေလးက ကၽြန္ေတာ္တိုု႔ ေဘးနား အေရာက္မွာ ရပ္ကာ သြားသည္။ ေဘးနားမွာ ရပ္သြားေတာ့ ေခါင္းခန္းမွာ ကားေမာင္းလာေသာ ဦးေလးၾကီးက ေခါင္းထြက္လာကာ . . . 

“ ငါ့တူတို႔ . . . “

ဟုေခၚေလသည္။ ဗ် . . . ဟု ကၽြန္ေတာ္တို႔ မထူးဘဲ သူ႕ကိုပဲ ေျပာပါ ဆိုေသာ ပံုစံျဖင့္ ေခါင္းဆတ္ျပလိုက္သည္။ ဒီေတာ့ သူက ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ၾကည့္ကာ ေျပာေလသည္။ 

“ ဒီ စက္မႈဇံုထဲမွာ သစၥာလမ္းဆိုတာ ဘယ္နားမွာလဲ။ ဦးက ဒီကို အခုမွ ေရာက္ဖူးတာ ဆိုေတာ့ ရွာရင္းနဲ႔ လည္ေနလို႔ . . . ဒီမွာကလည္း ေမးစရာ လူက မရွိဘူးေလ။ ငါ့တူတို႔ကို ေတြ႕တာ အေတာ္ပဲ။ “

ဟာ ခနဲ စိတ္ထဲမွာ ျဖစ္ျပီး စိတ္ထဲမွာလည္း ေထာင္းခနဲ အခ်ဥ္ေပါက္သြားမိသည္။ ထိုဦးေလးၾကီးကိုေတာ့ မဟုတ္ပါ။ မသိလို႔ ေမးပါမယ္ ဆိုေနမွ ကိုယ့္ကို လာေမးတဲ့ လူနဲ႔ ေတြ႕ရေလျခင္း ဆိုျပီးေတာ့ပါ။ ဒါေပမဲ့ သူ႕ကိုေတာ့ ကူညီခ်င္ပါတယ္။ သို႕ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း မသိဘူး ျဖစ္ေနျပီ။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရပ္ကြက္က လမ္းေတြလို စီထားတာ ဆိုရင္ေတာ့ သစၥာလမ္း ဆုိတာ အခု ေရာက္ေနတဲ့ ကၽြန္းေရႊဝါလမ္းျပီးရင္ ဟိုဘက္ အဆံုးမွာ ျဖစ္ေနႏိုင္သည္။ 

“ ကၽြန္ေတာ့္ အထင္ေတာ့ ဟိုးဘက္ လမ္းဆံုးမွာ ျဖစ္လိမ့္မယ္ ဦးေလး။ “

“ ဟုတ္လား ေက်းဇူးပါပဲကြယ္။ ေနပူက အရမ္းပူေတာ့ သြားရတာ မသက္သာဘူးေလကြယ္။ “

“ ေၾသာ္ ဟုတ္တာေပါ႔။ “

ကၽြန္ေတာ္လည္း စကားဆံုးေရာ ထိုဦးေလးၾကီး ကားကို ေမာင္းကာ ကၽြန္ေတာ္ ညႊန္ျပတဲ့ ဆီကို ထြက္သြားေလေတာ့သည္။ သူ႕အထင္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ဒီနားက လူေတြလို႔ ထင္သြားပံု ရတယ္။ သူက ကားထဲကေတာင္မွ ပူေနတယ္ ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လမ္းမေပၚမွာ ေလွ်ာက္ေနတဲ့ သူေတြ ဘယ္ေလာက္ ပူမလဲ သူ ေတြးၾကည့္ပံု မရဘူး။ 

တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ ၾကည့္ျပီး ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ သူငယ္ခ်င္း ဆက္ေလွ်ာက္လာခဲ့ၾက၏။ ဟိုလမ္းၾကည့္လိုက္ ဒီလမ္းၾကည့္လိုက္နဲ႔ သူရွာေနေသာ စံပယ္လမ္းကိုလည္း အခုထိ မေတြ႕ေသး။ ေနာက္ထပ္ မိနစ္ ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ ၾကာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေနာက္ကေန ကားတစ္စီး ေမာင္းလာသံကို ၾကားလိုက္ရသည္။ ေမးဖို႔ ကားတစ္စီးေတာ့ လာျပီ ဆိုျပီး လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ခုနက ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ေမးကာ ျဖတ္သြားေသာ ကားေလးကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။
ကားေလးက ကၽြန္ေတာ္တို႔ အနားကို ေရာက္ေတာ့ ေဒါသတၾကီး ဘရိတ္အုပ္ကာ ၊ ကားထဲက လူၾကီးက ေခါင္းထြက္လာျပီးေတာ့ . . . 

“ မင္းတို႔ကြာ ေတာ္ေတာ္ ဒုကၡေပးတယ္။ မင္းတို႔ ေျပာလိုက္တဲ့ လမ္း အဆံုးထိ ေမာင္းသြားျပီးေတာ့ ဟိုဘက္မွာ ဘာမွ မရွိေတာ့ဘူး။ အဲဒီ့နားက ကြမ္းယာဆိုင္ေလးကို ေမးၾကည့္ေတာ့ သစၥာလမ္း ဆိုတာ မင္းတို႔ ျပတဲ့ ေနရာရဲ႕ ဆန္႕က်င္ဘက္မွာတဲ့။ မင္းတို႔ ငါ့ကို အရူးလုပ္လိုက္ျပီ လို႔ ေျပာေနၾကတယ္။ ေတာ္ေတာ္ ဆိုးတဲ့ ေကာင္ေတြကြာ။ “

“ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အရူး လုပ္တာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း ဧည့္သည္ေတြပါပဲ။ အဲဒီ့ဘက္မွာ ထင္လို႔ ေျပာလိုက္တာပါ။ ေဆာရီးပဲ ဦးေလး။ “

“ မသိရင္လည္း မသိဘူးေပါ႔ကြာ။ လူကို အရူးလုပ္ဖို႔ေတာ့ မေကာင္းဘူးေပါ့။ ငါ့မွာ ေနက ပူရတဲ့ အထဲ . . . “

“ အရူးလုပ္တာေတာ့ တကယ္ မဟုတ္ပါဘူး။ ထင္တာကို ေျပာမိတာပါ။ အထင္ဆိုေတာ့လည္း ဦးရယ္ လြဲႏိုင္တာေပါ႔။ အထင္ ဆိုတာ လြဲတတ္တယ္ မဟုတ္လား။ “

ကၽြန္ေတာ့္ စကားလည္း ဆံုးေရာ ထိုဦးေလးၾကီး ကားကို အရွိန္ျပင္းျပင္းနဲ႔ ေဒါသတၾကီး ေမာင္းထြက္သြားပါေတာ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အရူးလုပ္လိုက္တာေတာ့ မဟုတ္တာ ကၽြန္ေတာ္ အသိဆံုးပါ။ ဒါေပမဲ့ အထင္ကိုေတာ့ ေျပာလိုက္မိပါသည္။ အဲဒီ့ အထင္က လြဲသြားေတာ့ မွားသြားတာပါ။ 

" အထင္ဆိုတာ လြဲႏိုင္တယ္ " မဟုတ္ပါလား။ 



ကၽြန္ေတာ္ အခု ေရာက္ေနတဲ့ ေနရာက . . . ကၽြန္ေတာ္တို႔ မိခင္ ျမန္မာဘာသာ စကားကို အဓိက သံုးတဲ့ ႏိုင္ငံ မဟုတ္ပါဘူး။ အဂၤလိပ္ လိုနဲ႔ တရုတ္လိုသာ အဓိက ေျပာေသာ ႏို္င္ငံ တစ္ခုကို ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္ေနခဲ့သည္။ ျပီးေတာ့ ဒါဟာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ဒီႏိုင္ငံကို ပထမဦးဆံုး ေရာက္ဖူးေသာ အေခါက္ . . . 

မာမီ့ဆီကို ဖုန္းဆက္ေတာ့ မာမီက . . . . 

“ သားေဇာ္ . . . Jurong East ဘူတာကုိ ေရာက္ေအာင္ လာခဲ့။ အဲဒီ့ကေန အျပင္ကို ထြက္ျပီးေတာ့ ကားနံပါတ္ 182 / 96 / 18 အဲဒါေတြ စီးလာခဲ့ရင္ သံုးမွတ္တိုင္ပဲ စီးရတယ္။ အဲဒီ့နား ေရာက္ရင္ ထပ္ဆက္လိုက္ သားေဇာ္။ “

လို႔ ဆို၏။ ဘတ္စ္ မွတ္တိုင္ တစ္ခုရဲ႕ နာမည္ကိုလည္း ရြတ္ျပ၏။ ကၽြန္ေတာ္ မွတ္ထားလိုက္သည္။ 

ကၽြန္ေတာ္ စင္ကာပူကို ခဏ ေရာက္ေတာ့ မာမီကလည္း စင္ကာပူကို ေရာက္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္ေနတယ္ ဆိုတာနဲ႔ လာခဲ့ဖို႔ ေျပာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သြားဖို႔ ဖုန္းဆက္ျခင္း ျဖစ္သည္။

“ ဟုတ္ကဲ့ မာမီ။ ဒါဆို သား ၃ နာရီေလာက္ လာခဲ့မယ္။ “

ဟု ဆိုကာ ကၽြန္ေတာ္ ဖုန္းခ်ကာ သြားဖို႔ ျပင္ဆင္ေနမိသည္။ မာမီ ( အန္တီတင့္ ) ဆီက အျပန္ အျပင္ကိုလည္း သြားစရာ ရွိေတာ့ လုိတာေတြကိုလည္း ထုပ္ပိုးရ၏။ ျပီးေတာ့ ေရခ်ိဳးကာ ထြက္လာခဲ့ေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေခတၱ တည္းခိုရာ ေနရာႏွင့္ ဂ်ဴေတာင္းအိ့စ္က သိပ္မေဝးလွေပမယ့္လည္း မိနစ္ ၃၀ ေလာက္ စီးရသည္။ 

ဂ်ဴေတာင္းအိ့စ္ကို ေရာက္ေတာ့ ဘူတာ အျပင္ကို ထြက္လာလိုက္သည္။ စင္ကာပူမွာ ဘတ္စ္ မစီးဖူးေသး။ သူတို႔ရဲ႕ အထာ ဘယ္လို ရွိလဲ မသိေပမယ့္ သိပ္ေတာ့ ထူးျခားလိမ့္မယ္ မထင္။ ဘတ္စ္ဝန္းထဲကို ေရာက္ေတာ့ ကိုယ္စီးခ်င္တဲ့ ကားနံပါတ္ကို ရွာလိုက္သည္။ ေတြ႕ျပီ။ ကားသံုးစင္း ေရာက္တယ္ ဆိုေပမယ့္ 182 ကိုပဲ စီးေတာ့မယ္ လို႔ ဆံုးျဖတ္ကာ သူလာရပ္မယ့္ ေနရာမွာ တန္းစီေနလိုက္သည္။ ငါးမိနစ္ သာသာမွာ ဘတ္စ္တစ္စီး လာဆိုက္သည္။ တစ္ေယာက္ခ်င္း တက္လိုက္ျပီး ကားေပၚေရာက္မွ ကားသမားကို မာမီေျပာတဲ့ ကားမွတ္တိုင္ နာမည္ကို ေျပာေတာ့ သူက ေနာက္ထပ္ သံုးမွတ္တိုင္လို႔ ဆိုသည္။ 

ေအးေအးေဆးေဆးပဲ ထိုင္စီးလာျပီး သံုးမွတ္တိုင္ ေျမာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ခလုတ္ႏွိပ္ကာ ဆင္းလာခဲ့သည္။ မွတ္တိုင္ ေရာက္မွ မာမီကို ဖုန္းဆက္ကာ တိုက္နံပါတ္ႏွင့္ အခန္းနံပါတ္ကို ထပ္ေမးျပီး သြားလိုက္သည္။ ျပီးေတာ့ မာမီ နွင့္ ေတြ႕သည္။ မာမီကလည္း ဆူရွီ လုပ္ထား၏။ စကားေတြေျပာ ဆူရွီလည္း စားေပါ႔။ ခဏေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ႏႈတ္ဆက္ကာ ျပန္လာခဲ့သည္။

အျဖစ္အပ်က္က အခုမွ စပါေတာ့သည္။ 

ကၽြန္ေတာ့္ အထင္ ဂ်ဴေတာင္းအိ့စ္ကေန မာမီဆီကို သံုးမွတ္တိုင္ စီးရေသာ ကား ဒီမွတ္တိုင္ ဒီဘက္ အျခမ္းမွာ ရပ္သည္။ ဒီကားကိုပဲ ကၽြန္ေတာ္ ဟိုဘက္ အျခမ္းကေန ျပန္စီးသြားရင္ ဂ်ဴးေတာင္းအိ့စ္ကို ျပန္ေရာက္လိမ့္မယ္လို႔ ထင္ထားခဲ့မိ၏။ 

ဒါေၾကာင့္ မာမီ့ အိမ္က ျပန္လာေတာ့ အလာတုန္းက ကၽြန္ေတာ္ ဆင္းခဲ့တဲ့ ကားမွတ္တိုင္ရဲ႕ တျခား တစ္ဘက္ကေန ကၽြန္ေတာ္ ကားေစာင့္ကာ စီးဖို႔ ျပင္ေနမိသည္။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ပါပဲ ေရာက္တဲ့ ကား သံုးစီး ရွိတဲ့ အထဲက အလာတုန္းက ကၽြန္ေတာ္ စီးလာေသာ 182 ကားနံပါတ္ ကားတစ္စင္း ဝင္လာသည္။ အလာတုန္းက အတိုင္းပဲလို႔ ထင္ျပီး ကၽြန္ေတာ္ တက္စီးခဲ့မိသည္။ ကားေပၚတက္စီးျပီး ပထမမွတ္တိုင္ကို ရပ္အျပီးမွာေတာ့ ကားက အလာတုန္းက လမ္းဘက္ကို မေကြ႕ဘဲ တျခားဘက္ကို ေကြ႕သြားတယ္ ဟု ကၽြန္ေတာ္ ထင္ေနမိသည္။ 

ဒါေပမဲ့ တစ္လမ္းေမာင္းေၾကာင့္လား ဟု ထင္ကာ ကၽြန္ေတာ္ ထိုင္လိုက္သြားမိသည္။ ဒါေပမဲ့ အလာတုန္းက အခ်ိန္ ဒီေလာက္ မၾကာေပမယ့္ အခု အလာတုန္းက ထက္ ပိုၾကာေနျပီ ဟု စိတ္ထဲက ပိုထင္လာေနမိသည္။ လမ္းေတြကလည္း အလာတုန္းက လမ္းေတြ မဟုတ္ေတာ့။ စိတ္ထဲက ရွင္းသြားေအာင္ ဒရိုင္ဘာကို သြားေမးလိုက္ေတာ့မွ သူက ဒီကားက ဒီလမ္းေၾကာင္း အတိုင္း ေမာင္းတာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါက ပတ္ကားလို႔ ျပန္ေျဖသည္။ 

“ ဟာ “ ခနဲ ဒီေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ္ ျဖစ္ကာ ဂ်ဴေတာင္းအိ့စ္ကို ဘယ္လို သြားရလဲ ဆိုေတာ့ သူက အခု ရပ္မယ့္ မွတ္တိုင္မွာ ဆင္း ၊ ျပီးေတာ့ ဟိုဘက္ကေန 155 ကို စီးလို႔ ဆိုတယ္။ သူ ေျပာသလို ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မွတ္တိုင္မွာ ဆင္းလိုက္ရသည္။ သို႔ေသာ္ သူေျပာတဲ့ ကားက မိနစ္ ၂၀ ေက်ာ္သည့္ အထိ တစ္စီးမွ မလာ။ ဒါနဲ႔ မွတ္တိုင္မွ လူတခ်ိဳ႕ကို ေမးၾကည့္ေတာ့ သူတို႔ေျဖတာ ရွင္းသည္။ 

“ I Don’t know. “

ဒါနဲ႔ ထိုပတ္ဝန္းက်င္မွာ ေနတယ္လို႔ ထင္ရတဲ့ လူေတြကို လိုက္ေမးၾကည့္ေတာ့ တခ်ိဳ႕က ဒီဘက္အျခမ္းကေန စီးသြားရတယ္လို႔ ေျပာျပီး ၊ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ ဟိုဘက္ အျခမ္းကေန သြားေျပာင္းစီးလို႔ ဆိုသည္။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔ ေျပာတဲ့ စီးသြားရမယ့္ ကားနံပါတ္ေတြက မတူျပန္ဘူး။ ဒါကိုမွ ေသခ်ာေအာင္ ထပ္ေမးလိုက္ရင္ေတာ့ သူတို႔ ျပန္ေျပာတာ တစ္ခြန္းထဲ တစ္သံထဲ . . . 

“ I Don’t know. “

ကၽြန္ေတာ့္မွာ ဟိုဘက္မွာလည္း ခ်ိန္းထားတဲ့ ေနာက္တစ္ေယာက္နဲ႔ ကိစၥ တစ္ခု အတြက္ သြားစရာ ေနရာ တစ္ခုကလည္း ခ်ိန္းထားျပီးသား ျဖစ္ျပီ။ မကၽြမ္းက်င္တဲ့ ေနရာမွာ ပထမဦးဆံုး ဘတ္စ္စီးျပီး ေရာက္ဖူးေနတာ ျဖစ္လို႔ ေသခ်ာေအာင္ ေမးရင္းကကို ပိုၾကာေန၏။ တကၠစီ စီးမယ္ ဆိုတာေတာင္မွ ဘယ္တကၠစီမွ မလာ။ အတြင္းေရာက္ျပီး ကားျပတ္ေသာ ေနရာ ျဖစ္ေန၏။ ဘယ္ကို ၊ ဘယ္ဘက္ကို ျပန္စီးရမွန္း မသိျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ ဆံုးျဖတ္လိုက္တာေတာ့ ခုနက တက္စီးလာတဲ့ ေနရာကို ျပန္စီးသြားျပီးေတာ့ ျပန္ေမးစီးတာ ပိုေကာင္းမယ္လို႔ စဥ္းစားေနခ်ိန္မွာ လက္ထဲမွာ အထုပ္ေလး ဆြဲျပီး လမ္းေလွ်ာက္လာတဲ့ ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္ကို ျမင္လိုက္ရ၏။ 

သူ႕ပံုစံက ဒီနား ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ေနထိုင္တယ္ ဆိုတာ ျမင္ကတည္းက သိသာလြန္းသည္။ အိမ္ေနရင္း အဝတ္အစား နဲ႔ ျဖစ္ျပီး ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ဝတ္စားထားေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ေကာက္ခ်က္ဆြဲလိုက္တာ ျဖစ္သည္။ သူ႕ကို ေမးရင္ေတာ့ သိမွာပဲ လို႔ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ထဲက ထင္ေနမိသည္။ သူ႕နားကို သြားျပီးေတာ့ သူ႕ကို လက္ျပတားက ဒီကေန ဂ်ဴေတာင္းအိ့စ္ကို ဘယ္လို သြားရလဲလို႔ ေမးလိုက္မိသည္။ 

ကၽြန္ေတာ္ ေမးလိုက္ေတာ့ သူ႕မ်က္နွာမွာ ထူးျခားေသာ အေရာင္မ်ား ျဖတ္ေျပးသြားတာ ကၽြန္ေတာ္ မသိမသာ ျမင္လိုက္ရသည္။ သို႔ေသာ္ ဘာမွန္းေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မသိ။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ကိုယ့္ဖာသာ သြားစရာ ကိစၥကို စိတ္က ေရာက္ေနခဲ့တယ္ မဟုတ္လား။ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာတာကို နားေထာင္ျပီးေတာ့ ျပန္ေျပာပါသည္။

“ ငူဝမ့္ဂူ ဂိုး ဂူေတာင္းေဂ့စ္ . . ဝိုက္ . .” 

အဲဒီမွာမွ ကၽြန္ေတာ္ ဟာခနဲ ျဖစ္သြားပါေတာ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္ သြားေမးမိသူက လွ်ာခင္ကြဲကာ အသံမပီေသာ ၊ အသံထြက္ေအာင္ မနည္းၾကိဳးစား ေျပာေနရသူ ျဖစ္ေနခဲ့သည္။ သူ႕ပံုစံက ရိုးရိုး အျမင္မွာ ထင္စရာ မရွိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မထင္ဘဲ ေမးခဲ့တာပါ။ ဒါေပမဲ့ သူ႕မွာ သူမ်ားကို ျပန္ေျဖခ်င္ေသာ စိတ္ကလည္း ရွိေနလို႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို ၾကိဳးစား ျပန္ေျဖခဲ့ျခင္းပါ။ 

“ မင္း ဂ်ဴေတာင္းအိ့စ္ သြားခ်င္တာ . . . ဟုတ္တယ္ေနာ္။ “

လို႔ သူ ျပန္ေမးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ သူ႕ကို အားနာ သနားသြားျပီး ေခါင္းသာ ျငိမ့္ျပီး အေျဖေပးမိပါေတာ့သည္။ သူက . . 

“ ဒိေဝး ဒုတ္ဝိုး . . . ယူဝိုး အာတားဆိုက္ အန္ ဘတ္ နံပါ ဝမ္းခ်စ္တူး . . ယူဝိုး . . . သရီးဘတ္စ္ စေတာ့ ဒိုးေအာက္ . . .နိတ္ ဘတ္ ခ်ိန္း . . ဘတ္ နံပါ ႏိုင္းတီတူး . . . ဆိုး . . .ယူ အရိုက္ဗင္း ငူေတာင္းေဂ့စ္ “

သူကသာ အားၾကိဳးမာန္တတ္ ေျပာေနေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ သူေျပာတာကို နားေထာင္ေနက် မဟုတ္ေတာ့ နားမလည္ဘူး။ သားမက်ဘူးလို႔ ဆိုရမယ္။ ကၽြန္ေတာ္ နားမလည္တာကို သိေတာ့ သူက . . . 

“ ခမ္း . . ခမ္း . . .” 

ဆိုျပီး ကၽြန္ေတာ့္ လက္ကို ဆြဲကာ ဟိုဘက္ လမ္းတစ္ဘက္ကို ကူးလိုက္ပါသည္။ ျပီးေတာ့ “ ဝိတ္ခိီးယား “ ဟု ဆိုကာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အတူတူ ဘတ္စ္ မွတ္တိုင္မွာ ရပ္ေစာင့္ေပးေနသည္။ ခဏၾကာေတာ့ ကားနံပါတ္ 162 လာေတာ့ သူက “ ယူဝိုး . . .ယူဝိုး “ ဟု ဆိုကာ ကၽြန္ေတာ့္ကို တက္ခိုင္းေတာ့သည္။ ျပီးေတာ့ အေနာက္ကေန “ နိတ္ တရီး ဘတ္ စေတာ့ အန္ ခ်ိန္း ဘတ္ နံပါ ႏိုင္းတီတူး “ လို႔ သူ ေျပာလိုက္ခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သေဘာေပါက္သြားခဲ့ပါျပီ။

သူ ေျပာခ်င္တာ . . . . 

“ ဟိုဘက္ ကားလမ္းကူး ေစာင့္ေန ၊ ကားနံပါတ္ 162 လာရင္ တက္စီးျပီးေတာ့ သံုးမွတ္တိုင္မွာ ဆင္းျပီးရင္ ေနာက္ထပ္ ဘတ္စ္ နံပါတ္ 92 ကို ေျပာင္းစီးလို႔ ေျပာခ်င္တာပါ။ “

သူ႔ဆိုလိုခ်င္တာက ကၽြန္ေတာ္ သေဘာေပါက္တဲ ့ အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ဘတ္စ္ေပၚေရာက္လို႔ ဘတ္စ္က တံခါး ပိတ္ေနပါျပီ။ သူ႕ကို ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ေျပာဖို႔ အသံ မၾကားႏိုင္ေတာ့ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ ဘတ္စ္ထဲကပဲ သူ႕ကို အသံ မထြက္ဘဲ “ သိုင္းက်ဴး “ လို႔ လွမ္းေျပာလိုက္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေျပာျပီး ဘတ္စ္က စတင္ ေမာင္းပါေတာ့သည္။ 

မေရာက္ဖူးတဲ့ ေနရာမွာ မ်က္စိလည္ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ အဖို႔ ကၽြန္ေတာ္ ပတ္ဝန္းက်င္ေတြကို ေသခ်ာ ၾကည့္ေနရင္း ကူညီေပးခဲ့ေသာ ထိုေကာင္ေလးကို သတိတရ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခ်က္ ျပန္လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူက ကၽြန္ေတာ္လည္း ကားေပၚတက္ျပီးေရာ သူက အေနာက္ဘက္က တိုက္ခန္းေတြ ရွိတဲ့ အုတ္ေလွကားေပၚကို ေျပးတက္သြားတာ ေတြ႕လိုက္ရသည္။ ဒါတင္ မကေသးဘူး သူက တိုက္တန္းလ်ားကို ေရာက္ေတာ့လည္း မရပ္ေသးဘဲ ဆက္ေျပးကာ တိုက္ေတြ ၾကားထဲကို ဝင္ေရာက္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားေလေတာ့သည္။

သူ ဒီလို ေျပးသြားတာကို ၾကည့္ေနရင္းနဲ႔မွ ကၽြန္ေတာ္ ဟိုး အရင္က လိႈင္သာယာ စက္မႈဇံုမွာ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ သြားရင္းနဲ႔ စိတ္ထဲမွာ ထင္တဲ့ လမ္းကို ေလွ်ာက္ေျပာမိတာကို သြားသတိရမိသည္။

“ ဟာ . . . ဒါဆို င့ါကို သူ႕စိတ္ထဲ ထင္တာ ေလွ်ာက္ေျပာျပီး လႊတ္လိုက္တာလား မသိဘူး။ “

ဟု ဆိုကာ စိတ္ထဲမွာလည္း ပူသြားမိသည္။ သို႔ေသာ္ ထူးေတာ့ မထူးေတာ့ ေရာက္လက္စ ၊ စီးလက္စနဲ႔ သူေျပာသလို စီးသြားမယ္။ အခုလို အတြင္းလမ္းထဲကေန အျပင္ လမ္းမၾကီးေပၚကို ေရာက္မွ ငါ့ဖာသာ တကၠစီ ငွားစီးသြားမယ္ လို႔ ေတြးလိုက္မိသည္။ ငါ့မွာေတာ့ သူ႕ကို လွ်ာခင္ကြဲျပီး စကားမပီသူ ဆိုျပီးေတာ့ သနားေနလိုက္ရတာ သူကေတာ့ ငါ့ကို ကားေပၚတင္ေပးျပီးေတာ့ တခါတည္း လွည့္ေျပးသြားေတာ့တာပဲ ဟု စိတ္ထဲမွာ ေတြးထင္ကာ ကၽြန္ေတာ္ နည္းနည္းေတာ့ ေဒါသထြက္ေနမိသည္။ 

ကၽြန္ေတာ္ စီးလာတဲ့ ဘတ္စ္က အတြင္း ပတ္လမ္းေတြကေန လမ္းမၾကီးေပၚသို႔ တက္လာခဲ့သည္။ ျပီးေတာ့ ဒုတိယေျမာက္ မွတ္တိုင္မွာ ရပ္ေလသည္။ ဒါဆိ္ု ငါ အခု ထပ္ရပ္မယ့္ မွတ္တိုင္မွာ ဆင္းရမွာပဲ ဟု ဆိုကာ ထိုေကာင္ေလးေျပာခဲ့တဲ့ တတိယေျမာက္ မွတ္တိုင္မွာ ဆင္းဖို႔ အသင့္ျပင္ကာ ဘဲလ္ကို ႏွိပ္လိုက္၏။ 

ကားက မွတ္တိုင္မွာ ရပ္ျပီး ဆင္းရန္ တံခါးဖြင့္ေပးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အတူတူ ကုလားၾကီး တစ္ေယာက္လည္း ဆင္းသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဆင္းျပီးေတာ့ ဘတ္စ္က ဆက္ထြက္သြားေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အတူတူ ဆင္းေသာ ကုလားၾကီးကို ဒီကေန ဂ်ဴေတာင္းအိ့စ္ကို ေရာက္လားလို႔ ေမးေတာ့ သူက “ ေရာက္တယ္ ၊ ငါလည္း အဲဒီကို သြားမလို႔ “ ဟု ျပန္ေျဖသည္။ 

ဒီလိုဆိုေတာ့လည္း ဟိုေကာင္ေလး ငါ့ကို ေျပာလိုက္တာ အမွန္ပါပဲလား။ ဒါဆို ငါ ဘတ္စ္ေပၚတက္ေတာ့ သူက ဘာလို႔ တိုက္ေတြ ၾကားထဲ ေျပးဝင္သြားရတာလဲ ၊ ဘာေၾကာင့္ ေျပးသြားရတာလဲ ၊ ဘာကိစၥမ်ား ရွိေနလို႔လဲ လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေတြးေနမိသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ အထင္ေတာ့ သူ ကၽြန္ေတာ့္ကို အရူးလုပ္ကာ တိုက္ေတြ ၾကားထဲ ေျပးဝင္သြားသည္ ဟု ထင္ေနမိသည္။ 

ဒီအခ်ိန္မွာပဲ ဘတ္စ္ တစ္စင္းကို ျမင္လိုက္ရသည္။ ဘတ္စ္ရဲ႕ မ်က္ႏွာစာမွာကို ဂ်ဴေတာင္းအိ့စ္ လို႔ ေရးထားတာ ေတြ႕လိုက္ရသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ ေဘးက ကုလားၾကီးကလည္း “ ဒီကား စီးလို႔ ရတယ္ ၊ ငါလည္း စီးမွာ “ လို႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို ကပ္ေျပာ၏။ အိုေက ဒါဆို ငါလည္း စီးမယ္ ဆိုျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ထရပ္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ ေရွ႕က ကုလားၾကီးက ဘတ္စ္ေပၚ အရင္တက္ေလသည္။ သူ႕ေနာက္မွ ကၽြန္ေတာ္ တက္ေတာ့မယ့္ အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ အေနာက္က ေျပးလာေသာ အသံ တစ္သံကို ၾကားလိုက္ရသည္။ 

ေျပးလာသံ ၾကားလို႔ ကၽြန္ေတာ္ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အေမာတေကာျဖင့္ လက္ထဲက ေစ်းဝယ္လာတာေလး ကိုင္ထားေသာ ၊ ခုနက ကၽြန္ေတာ့္ကို လမ္းညႊန္လိုက္ေသာ ၊ စကားမပီေသာ ေကာင္ေလးကို ျမင္လိုက္ရသည္။ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို ျမင္ေတာ့ . . . . ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ႏွင့္ အတူ . . . . ရပ္ထားေသာ ကၽြန္ေတာ္ တက္မလို လုပ္ေနေသာ ဘတ္စ္ကို ျမင္ေတာ့ . . . 

“ ဒိဘတ္ ဒိဘတ္ . . . ယူကန္ရိုက္ “

“ ဒီဘတ္စ္ မင္း စီးသြားလို႔ ရတယ္။ “ လို႔ အေမာတေကာျဖင့္ လွမ္းေအာ္ေျပာ၏။ 

အဲဒီ့ အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ ခႏၶာကိုယ္ တစ္ခုလံုး ဘယ္လို ျဖစ္သြားမွန္း မသိ ျဖစ္သြားမိသည္။ ေအးေနရာမွ ရုတ္တရက္ မီးျမွဳက္ခံလိုက္ရသလို ၊ ပူေနရာမွ ေရခဲေရ ႏွင့္ အပက္ခံလိုက္ရသလို ျဖစ္သြားမိသည္။ သူရယ္ ကၽြန္ေတာ္ရယ္သာ သိခဲ့ေသာ အျဖစ္အပ်က္မွာမွ ကၽြန္ေတာ့္ဖာသာသာ သိေသာ အထင္မွားျခင္းကို ကၽြန္ေတာ္ ရွက္ရြံစြာ ခံစားလိုက္ရသည္။ 

တကယ္ေတာ့ သူက ကၽြန္ေတာ္ ဘတ္စ္ေပၚတက္သြားျပီး တိုက္ေတြၾကားထဲ ဝင္ေျပးသြားျခင္းဟာ အတြင္း ပတ္လမ္းကေန အထြက္ ကၽြန္ေတာ္ ဘတ္စ္မွားစီးမွာ စိုးလို႔ သူက အတြင္း တိုက္ေတြ ၾကားထဲကေန ေျပးျပီး ကၽြန္ေတာ္ ဆင္းမယ့္ သံုးမွတ္တိုင္ ကားဂိတ္ကို အမွီလိုက္လာကာ ေနာက္ထပ္ ေျပာင္းစီးမယ့္ ဘတ္စ္ကို ေျပာျပခ်င္၍ မွ်သာ ျဖစ္ပါသည္။ သုိ႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဟိုးအရင္က ကၽြန္ေတာ္ သူမ်ားကို အထင္နဲ႔ ေျပာထားမိသလို ကိုယ့္စိတ္နဲ႔ နႈိင္းကာ ငါ့ကိုေတာ့ ေခ်ာက္တြန္းျပီ ၊ အရူးလုပ္ျပီ ဆိုကာ ထင္လိုက္မိျခင္းပါ။

ဘယ္သူမွ မသိဘူး ဆိုေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ထဲမွာ သူ႕အေပၚ အထင္မွားခဲ့ျခင္းကို ကၽြန္ေတာ္ ကို္ယ္တိုင္ သိေနခဲ့ပါျပီ။ ကၽြန္ေတာ္ တက္ေတာ့မယ့္ ဘတ္စ္ကို ေတာင္းပန္ျပီးေတာ့ မလိုက္ေတာ့ဘူး ဟု ဆိုကာ လက္လွမ္းျပလိုက္ပါသည္။ ဒရိုင္ဘာက ဘာမွန္း မသိေပမယ့္ မလိုက္ေတာ့ဘူး ဆိုေတာ့လည္း တံခါးပိတ္က ဆက္ထြက္သြားေတာ့သည္။

“ ဝိွဳင္း . . ဝိွဳင္း . . “

သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို ေမးရင္း ေမာရင္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္နား ေရာက္လာခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ သူ႕ကို ဘာမွ ျပန္မေျပာျဖစ္ပါ။ ျပံဳးျပျပီးမွ 

“ ငါ ေရေသာက္ခ်င္ေနလို႔ပါကြာ။ ေနာက္ကားမွ လုိက္မယ္ ကားရွိေနေသးတယ္ မဟုတ္လား။ “

ဆိုေတာ့ သူက ေခါင္းျငိမ့္ျပသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ကားမွတ္တိုင္ရဲ႕ အေပၚမွာ ရွိေနေသာ ဆိုင္ေလးမွ Coke ႏွစ္ဗူး ဝယ္ကာ သူ႕ကိုလည္း တစ္ဗူးေပးလိုက္၏။ သူက ပထမေတာ့ မယူ။

“ ငါ ဘတ္စ္ေပၚကို မတက္ဘဲ ဆင္းေနခဲ့တဲ့ အထဲမွာ မင္းကို ေက်းဇူးတင္စကား မေျပာခဲ့ရေသးလို႔လည္း ပါတယ္။ “

လို႔ ေျပာရင္း အေအးကို ထပ္ေပးေတာ့မွ သူက ယူေသာက္ပါသည္။ 

အေအးေသာက္ေနရင္း သူ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ ၾကည့္ေနမိသည္။ တခ်ိဳ႕လူေတြ ေျပာေျပာေနတဲ့ ဟန္ေဆာင္ျပံဳးေတြပဲ ရွိေသာ ႏိုင္ငံ ၊ တစ္ေယာက္နွင့္ တစ္ေယာက္ စက္ရုပ္ ဆက္ဆံမႈေတြပဲ ရွိေသာ ႏိုင္ငံ ၊ ေက်းဇူးတင္စကား လြယ္လြယ္ ေျပာေသာ ႏိုင္ငံ ဆိုတာေတြကို ဟိုးအရင္ကလည္း ကၽြန္ေတာ္ လက္မခံခဲ့သလို ၊ အခုလည္းပဲ လက္မခံပါဘူး။ လူဆိုတာ ေနရာတိုင္းမွာ ေကာင္းသူေရာ ဆိုးသူေတြပါ ရွိတတ္ၾကတာ သဘာဝပဲ မဟုတ္ပါလား။ 

သိပ္စကားမ်ားမ်ား မေျပာရေသးခင္မွာပဲ ကၽြန္ေတာ္ စီးမယ့္ ဘတ္စ္ ေနာက္ထပ္ တစ္စီး ဆိုက္လာခဲ့သည္။ သူ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ ေသခ်ာ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ျပီး ေက်းဇူးတင္စကား ေျပာေတာ့ သူက . . . 

“ နဲဗားမိုင္း . . ဝဲခမ္း . . . “

လို႔ပဲ မပီကလာ ထပ္ေျပာ၏။ 

ကၽြန္ေတာ္ ဂ်ဴေတာင္းအိ့စ္ေရာက္ျပီး MRT ထဲ ဝင္ကာ ေနာက္ထပ္ ထပ္စီးျပီး ပိုင္အိုးနီးယားကို ေရာက္ေတာ့ ခ်ိန္းထားသူနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ကို ေနာက္က်ေနခဲ့ျပီ။ ဘာေၾကာင့္ ေနာက္က်တာလဲလို႔ ေစာင့္ေနသူက ေမးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ျဖစ္ေၾကာင္း ကုန္စဥ္ ေျပာျပျဖစ္၏။ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာသမွ်ကို နားေထာင္ျပီးေတာ့ ေစာင့္ေနသူကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ ရင္ထဲက ခံစားမႈကို မွ်ေဝခံစားေပးပါသည္။ သူေစာင့္ဆိုင္းေနရျခင္း အေပၚမွာလည္း မည္သို႔မွ ခံစားရပံု မေပၚ ၊ လမ္းခရီးမွာ တစ္ခုခုေၾကာင့္ ၾကာေနတယ္လို႔သာ ခံယူထားပံု ရ၏။ ေက်းဇူးတင္စရာပါပဲ။ 

ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သြားစရာ ရွိေသာ ကိစၥကို ဆက္သြားျဖစ္ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ ထိုေန႔ကို ေမ့မရေတာ့ပါ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕အေပၚမွာ ထင္ေနေသာ အထင္ဟာ လြဲေနေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။



အခုတေလာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ပတ္သတ္ေသာ လူမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ အျမဲတမ္းလိုလို ေျပာေနက် စကားလံုး တစ္ခု ရွိပါသည္။ အေၾကာင္းကိစၥ ရွိတိုင္း ကၽြန္ေတာ္ သံုးႏႈန္းေလ့ ရွိသည္။ ဒီစကားေလးကေတာ့ . . . . . . 

“ အထင္ဆိုတာ လြဲႏိုင္သည္။ “

ေလးစားစြာျဖင့္
ကိုေဇာ္



ေနာက္ဆက္တြဲ. . .

ကၽြန္ေတာ္ စာမေရးျဖစ္တာ အေတာ္ကို ၾကာခဲ့ပါျပီ။ စာမေရးျဖစ္ဘူး ဆိုတာထက္ စာေတြ မတင္ျဖစ္တာပါ။ စိတ္ကူးေပၚရာ ဟိုဟိုဒီဒီေလးေတြေတာ့ ေရးျဖစ္ပါတယ္။ ဘေလာ့မွာ မတင္ျဖစ္ျခင္းပါ။ ဒီ့အတြက္ ကိုေဇာ္ေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံ ျပန္သြားျပီးကတည္းက စာ မေရးေတာ့ဘူး။ ဘေလာ့ကို ေမ့ေနျပီ။ ဘေလာ့ကို ပစ္သြားျပီ လို႔ တခ်ိဳ႕က ထင္ကာ ကၽြန္ေတာ့္ကို “ စာဆက္ေရးပါဦး ၊ ဘေလာ့ မေရးေတာ့ဘူးလား။ “ ဟု အားေပး ေမးျမန္းၾကပါသည္။ 

စာေရး အားေပး ေမးျမန္းသူမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ ေလးစားစြာ ျပန္ေျပာခ်င္တာ တစ္ခုပဲ ရွိပါတယ္။ 

“ ဟုတ္ကဲ့ ကၽြန္ေတာ္ ၉ လေလာက္ စာေတြ မတင္ျဖစ္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ စာမေရးေတာ့ဘူး ဆိုတဲ့ အထင္ မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ စာေတြ ေရးျဖစ္ပါတယ္။ ဘေလာ့ေပၚမွာ မတင္ျဖစ္တာပါ။ အခုေတာ့ အားရင္း အားသလို ကၽြန္ေတာ္ စာေတြ ျပန္ေရးကာ ဘေလာ့မွာ တင္ပါ့မယ္။ “

ကၽြန္ေတာ့္ စာမေရးေတာ့ဘူးလို႔ ထင္ေနသူေတြကို ေလးစားစြာ ျပန္ေျပာခ်င္တာကေတာ့ . . . . 

“ အထင္ ဆိုတာ လြဲႏိုင္သည္။ “

ေလးစားစြာျဖင့္
ကိုေဇာ္

Share/Bookmark
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

ဧည္႔သည္မ်ား

သြားသြားလာလာ
hidden hit counter




free counters

6.8.2010 မွ စ ကလိသည္။

.