မည္သူ မဆို အမွန္ ရွိသလို ၊ အမွားလည္း ရွိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔ အျမင္ ၊ အေတြးမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ပဲ တာဝန္ယူရမွာ ျဖစ္ေသာေၾကာင္႔ ထပ္ဆင္႔ကူးယူျပီး တျခားေနရာမွာ ေဖာ္ျပခ်င္တယ္ ဆိုေသာ စာခ်စ္သူ သူငယ္ခ်င္း မ်ားကို စာရဲ႕ ေအာက္တစ္ေနရာမွာ “ ကိုေဇာ္ ” ႏွင္႔ “ zaw357.blogspot.com ” ဆိုတာေလးကိုေတာ႔ ထည္႔ေပးပါလို႔ ေတာင္းဆိုခ်င္ပါတယ္။

{ ေသခ်ာတာ တစ္ခုကေတာ႔ “ ေရးတဲ႔စာ ” နဲ႔ “ စာေရးသူ ” ကို မေရာေထြးေစဖို႔ပါ။ }

ေလးစားစြာျဖင္႔
ကိုေဇာ္
~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

အဇၨတေဂၢ ပါဏုေပတံ ဗုဒၶံ သရဏံ ဂစာၦမိ။


30 June 2010

12 သေရာ္စာ



သေရာ္စာ

ကိန္းၾကီးခန္းၾကီး
လူအထင္ၾကီးေအာင္
မဖတ္ဘဲနဲ႔ ဝယ္ဝယ္ထားတဲ႔
သတင္းစာမွာ ဘာေတြပါလဲ လို႔
သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကို ေမးၾကည္႔ေတာ႔
သူက အထာခပ္ၾကီးၾကီးနဲ႔
ထိုအရာကို
ခပ္ရဲရဲ ဖြင္႔ကိုင္တယ္
ဟိုဟိုဒီဒီ ခပ္တည္တည္ၾကည္႔တယ္
ခဏေနေတာ႔ ခပ္မိန္႔မိန္႔ေျပာတယ္
“ ဒီေန႔ ကားေတြ ေတာ္ေတာ္ေမွာက္တယ္။ ” တဲ႔။
သူ ဖတ္ေနတာ ေဇာက္ထိုးၾကီး . . . ။

ထိုအရာရဲ႕
ေနာက္ေက်ာ မေရာက္ခင္မွာ
အသက္မရွိေတာ႔တဲ႔ လူေတြကို
အသက္ေတြနဲ႔ တကြ 
ေရးထားတာေတြ ရွိတယ္။
လြမ္းဆြတ္ သတိရေၾကာင္းကို
ႏႈတ္ခမ္းနီရဲရဲ ၊ မ်က္ႏွာေခ် သဲသဲနဲ႔
လာထည္႔သူေတြ ရွိတယ္။
ထပ္တူထပ္မွ် ဝမ္းနည္းေၾကာင္းကို
ခပ္ျပံဳးျပံဳးနဲ႔ ဝတ္ေက်တန္းေက် 
မျဖစ္မေန လာထည္႔သူေတြ ရွိတယ္။
ဘယ္နာမည္ၾကီး ေနရာမွာ
အလွဴေငြ ဘယ္ႏွစ္သိန္းကိုေတာ႔
ဘယ္သူ႕ကို ရည္ရြယ္ျပီး လွဴဒါန္းလိုက္ပါေၾကာင္း
အျပင္မွာ အမွ် မေဝဘဲ 
ထိုအထဲမွာမွ ခပ္သည္းသည္း
လူသိရွင္ၾကား ၾကြားသြားတာေတြ ရွိတယ္။

ထိုအရာသာ
ဝိညာဥ္တစ္ေကာင္ရဲ႕ လက္ထဲ 
မေတာ္တဆ ေရာက္သြားရင္
သူ . . .
ဘာေတြကို ဖတ္ျဖစ္မလဲ။
ဖတ္ေရာ ဖတ္တတ္ပါ႔မလား။
ဖတ္ေရာ ဖတ္ႏိုင္ပါ႔မလား။
ဖတ္ဖို႔ ကိုင္ေရာ ကိုင္ႏိုင္ပါ႔မလား။
ဖတ္ျဖစ္ရင္ေရာ ဘာကို ယူရမွာလဲ။
သူေလ. . . စဥ္းစားမ်ား ေနမလား
ငါ႔ကို 
ဘယ္မွာ “ အမွ် ” ေဝထားတာလဲ 
ဆိုျပီးေတာ႔ ေယာင္ခ်ာခ်ာေလးနဲ႔ေလ။ 

ကိုေဇာ္

မွတ္ခ်က္။    ။ ညီမေလး ဒီဒီ ေပးတဲ႔ Title နဲ႔ Inspiration ကို ပံုေဖာ္ပါသည္။

ေလးစားစြာျဖင္႔
ကိုေဇာ္

.
Share/Bookmark

26 June 2010

23 Shakira - Waka Waka ေနာက္ဆက္တြဲ



ဒီႏွစ္ ကမာၻ႔ဖလားပြဲရဲ႕ သီခ်င္း Waka Waka ( This time for Afirca ) ကို Shakira က ဆိုခဲ႔ပါတယ္။ ဒီသီခ်င္းက အခု ေလာေလာဆယ္ နံပါတ္ ( ၁ )  အေအာင္ျမင္ဆံုး သီခ်င္းပါပဲ။ အားလံုးလည္း နားေထာင္ျပီးျပီလို႔ ထင္ေပမဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္ျပစရာေလးေတြ ရွိလာလို႔ ဒီမွာ ထပ္ျပီး တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ 


ဒီသီခ်င္းေလးရဲ႕ စာသားေတြကိုေတာ႔ ညီေလး တစ္ေယာက္က ပို႔ေပးလို႔ သူပို႔ေပးတဲ႔ အတိုင္းပဲ တင္လိုက္ပါတယ္။  ( တခ်ိဳ႕စာမေခ်ာတာေတာ႔ ျပင္ထားပါတယ္။ စာလံုးေပါင္း အမွားမ်ားလည္း ရွိေနႏိုင္ပါေသးတယ္။ )

Shakira -  Waka Waka (This time for Africa)အာဖရိကအတြက္ ဒီအခ်ိန္ You're a good soldierChoosing your battlesPick yourself upAnd dust yourself offAnd back in the saddle မင္းဟာ စစ္သည္ေကာင္းတစ္ေယာက္ပါမင္းရဲ႕ စစ္ေျမျပင္ကို ေရြးခ်ယ္မင္းကိုယ္မင္း ထူမမင္းကိုယ္မင္း ဖုန္ခါမင္းကိုယ္မင္း တည္ေဆာက္ပါ။ You're on the front lineEveryone's watchingYou know it's seriousWe're getting closerThis isn't overမင္းက ေရွ႕တန္းမွာအားလံုးက ေစာင့္ၾကည့္ေနဒါဟာ အေရးၾကီးမွန္း မင္းသိတယ္ငါတို႕ ေရွ႕တိုးေနၾကၿပီေနာက္မက်ေသးပါ။ The pressure is onYou feel itBut you've got it allBelieve itဖိအားေတြ မ်ားလြန္းတယ္မင္းလည္း ခံစားနားလည္ဒါေပမယ့္ အားလံုးကို ေက်ာ္လႊားမယ္မင္းယုံထားလိုက္ When you fall get upOh oh...And if you fall get upEh eh...လဲက်တိုင္း ျပန္ထအို အိုး .....ထပ္ လဲက်တိုင္း ျပန္ထေအ႔ ေအ႔ ..... Tsamina mina ZangalewaCuz this is AfricaTsamina mina eh ehWaka Waka eh ehဆာမီနာ မိနာ ဇန္ဂလဲဝါးဒါဟာ အာဖရိကဆာမိနာ မီနာ ေအ့ ေအ႔၀ါကာ ၀ါကာ ေအ့ ေအ႔ Tsamina mina zangalewaThis time for Africaဆာမီနာ မီနာ ဇန္ဂလဲ၀ါဒီအခ်ိန္ဟာ အာဖရိကအတြက္
 Listen to your godThis is our mottoYour time to shineDon't wait in lineYvamos por Todoဘုရားစကားကို နားေထာင္ပါဒါဟာ ငါတို႕ေဆာင္ပုဒ္ပါမင္းေတာက္ပရမယ့္ အခ်ိန္မွာေစာင့္မေနေတာ့နဲ႕ကြာယဗာမိုစ္ ပိုတိုဒို People are raisingTheir ExpectationsGo on and feed themThis is your momentNo hesitationsလူသားအားလံုး ျမင့္တင္ေနၾကသူတို႕ရဲ႕ ေမွ်ာင့္လင့္ခ်က္မ်ားေရွ႕ဆက္ကာ သူတို႕အတြက္ ျဖည့္ဆည္းေပးဒါဟာ မင္းအခ်ိန္ပဲတုန္႕ဆိုင္းမေနနဲ႔ Today's your dayI feel itYou paved the wayBelieve itဒီေန႕ဟာ မင္းရဲ႕ေန႕ပါငါခံစားမိတယ္မင္းက လမ္းခင္းခဲ့ၿပီယံုလိုက္ေတာ႔ If you get downGet up Oh oh...When you get downGet up eh eh...မင္းလဲက်တဲ့အခါ ထပါအို အိုးမင္းလဲက်တဲ့အခါ ထပါအိုအိုး Tsamina mina zangalewaThis time for Africaဆာမီနာ မီနာ ဇန္ဂလဲ၀ါဒီအခ်ိန္ဟာ အာဖရိကအတြက္ Tsamina mina eh ehWaka Waka eh ehဆာမီနာ မီနာ ေအ႔ ေအ႔၀ါကာ ၀ါကာ ေအ႔ ေအ႔ Tsamina mina zangalewaAnawa aaTsamina mina eh ehWaka Waka eh ehTsamina mina zangalewaThis time for Africaဆာမီနာ မီနာ ဇန္ဂလဲ၀ါအနာ၀ အားဆာမီနာ မီနာ ေအ႔ ေအ႔၀ါကာ ၀ါကာ ေအ႔ ေအ ဆာမီနာ မီနာ ဇန္ဂလဲ၀ါဒီအခ်ိန္ဟာ အာဖရိကအတြက္ဒီအခ်ိန္ဟာ အာဖရိကအတြက္။ 
** ကၽြန္ေတာ္ ထပ္ေျပာပါမယ္။ တခ်ိဳ႕စကားလံုးမ်ား အမွားမ်ား ရွိေနႏိုင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ နားမလည္ေသာ ေနာက္ခံ သီဆိုမႈေတြလည္း မထည္႔ထားပါဘူး။ အဓိက သီခ်င္းေနရာေတြကိုသာ ေဖာ္ျပထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကာရာအိုေက လိုမ်ိဳး သီခ်င္းစာသားေတြကို ျမင္ရရင္ေတာ႔ အတိအက်ေဖာ္ျပႏိုင္ပါလိမ္႔မယ္။ **

သီခ်င္းထဲမွာ ျမန္မာမေလး ႏွစ္ေယာက္ပါတယ္ ဆိုတာလည္း အားလံုး သိျပီး ၾကမွာပါ။ အျပာေရာင္ ထမီဝမ္းဆက္နဲ႔ သူတို႔လိုပဲ လိုက္ကေနတာပါ။ ဒီသီခ်င္းနဲ႔ ပတ္သတ္ျပီး ကၽြန္ေတာ္ ေရးခ်င္တာ တစ္ခု ရွိပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔ မေရးေတာ႔ပါဘူး။ အခုကေတာ႔ ဒီသီခ်င္း မူရင္းကို ၾကည္႔ျပီးရင္လည္း ထပ္ၾကည္႔ရေအာင္ တင္ေပးလိုက္တာပါ။

ဒါေပမဲ႔ Shakira - Waka Waka သီခ်င္းကိုပဲ ေနာက္ခံဖြင္႔ျပီး ျမန္မာေမာ္ဒယ္ ( Dancer ) တစ္ေယာက္က ကထားတာကို အေတာ္မ်ားမ်ား မၾကည္႔ရေသးဘူးလို႔ ယံုၾကည္လို႔ ဒါကိုပါ တြဲျပီး တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ရွာကီယာေတာင္မွ သူ႔ေလာက္ မဆိုးပါဘူးဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္႔ အေျပာ မဟုတ္ပါဘူး ၾကည္႔လိုက္ပါဦး။






အခု ဒီလို ကေနတာထက္ စာရင္ Shakira နဲ႔ အတူတူ ျမန္မာလို ထမီနဲ႔ ဝတ္ျပီး ကေနတဲ႔ ျမန္မာမေလး ႏွစ္ေယာက္ကို ကၽြန္ေတာ္ ဂုဏ္ယူပါတယ္။ အခုေတာ႔ ဒီလို ကေနတာ ျမင္ရရင္ ကၽြန္ေတာ္ တကယ္ကို စိတ္မခ်မ္းသာ ျဖစ္မိတယ္။ ဒါေပမဲ႔လည္း ေပါ႔ေလ။ အင္း . . . . ထား . . လိုက္ . . ပါ . . ျပီ။

ဒီပို႔စ္ေလး ေရးမယ္ လို႔ စဥ္းစားေနခ်ိန္မွာ ညီတစ္ေယာက္က လာျပီး ေမးလ္ပို႔တယ္။ အဟီး။ သူကလည္း   Shakira - Waka Waka သီခ်င္းကို ျမန္မာလို စာသားသြင္းျပီး သီခ်င္းစပ္ထားတယ္တဲ႔ဗ်ာ။ အကုန္လံုးေတာ႔ ျပီးေအာင္ စပ္တုန္း ဆိုပဲ။ အခုေလာေလာဆယ္ေတာ႔ အဓိက ေကာရပ္ပုဒ္ေလးပဲ ဆိုျပီး ေပးပို႔လာပါတယ္။ အားလံုးဆိုခ်င္လည္း လိုက္ဆိုလို႔ ရေအာင္ ဒီသီခ်င္းေလးကိုပါ ေဖာ္ျပေပးလိုက္ပါတယ္။ ၾကံၾကံဖန္ဖန္လည္း ေရးတတ္ပေလတယ္။

ရွပ္ကီသမားမ်ား အရက္ေသာက္ျပိဳင္ပြဲ 

အာမီရမ္ အာမီရမ္ ေအ့ ေအ့ 
၀ီစကီ ၀ီစကီ ေအ ့ေအ႔
ေသာက္မလား ေဟ့ ေဟ႔
This time for ယမကာ


တဲ႔။ ကဲ . . ၾကည္႔ဦး။ သူ႕သီခ်င္းစာသားကို ဖတ္ျပီးေတာ႔ လူေတာင္မွ တေအ႔ေအ႔ ျဖစ္လာေသးတယ္။ ေရးလည္း ေရးတတ္ပါ႔ဗ်ာ။

ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစ . . ဝီစကီ ဝီစကီ ေအ႔ ေအ႔. . . အဲေလ . . . :P


ေလးစားစြာျဖင္႔
ကိုေဇာ္
.


Share/Bookmark

25 June 2010

11 အၾကားမွန္ ၊ အထင္မွား ( ၃ )




လြန္ခဲ႔တဲ႔ ၃ လေလာက္က သူငယ္ခ်င္းေတြ အတင္းေခၚလို႔ သူတို႔ အေဆာင္ကို သြားလည္ပါတယ္။ ပိတ္ရက္လည္း ျဖစ္ေတာ႔ သူတို႔ေတြလည္း ရွိၾကပါတယ္။ သူတို႔နဲ႔ မေတြ႕တာ ေတာ္ေတာ္ကို ၾကာသြားျပီ ဆိုေတာ႔ သူတို႔ကလည္း ဒန္ေပါက္ခ်က္တဲ႔ လူနဲ႔ ၾကက္ေၾကာ္ ေၾကာ္တဲ႔ လူနဲ႔ အေတာ္ကို စံုစံုလင္လင္ လုပ္ထားၾကတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္သြားေတာ႔ အရည္ေသာက္ အေနနဲ႔ တုန္ရမ္းဟင္းခ်ိဳခ်က္မယ္ ဆိုျပီး ကၽြန္ေတာ္က ထပ္ခ်က္လိုက္ပါေသးတယ္။ 

ခ်က္ျပဳတ္လို႔ ျပီးေတာ႔ သူူတို႔ေတြက ကၽြန္ေတာ္႔ကို မင္းက အေဝးက လာရတဲ႔ လူ ၊ ေရသြားခ်ိဳးေတာ႔ ငါတို႔ စားဖို႔ ေသာက္ဖို႔ ျပင္ထားလိုက္မယ္ ဆိုျပီး  ေရခ်ိဳး ခိုင္းပါေလေရာဗ်ာ။ ဒီေနရာ ၊ ဒီေရခ်ိဳးခန္းက ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ မစိမ္းပါ။ ဒီေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ္ အရင္က ၄ ႏွစ္ ေနခဲ႔တဲ႔ ေနရာပါ။ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာေၾကာင္႔ ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီအလုပ္က ထြက္ျပီး ျမန္မာႏိုင္ငံကို ျပန္သြားခဲ႔တာ။ အရင္ကဆိုရင္ ဒီေနရာေလးမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ အရမ္းေပ်ာ္ဖို႔ ေကာင္းပါတယ္။

အလုပ္က ျပန္လာၾကျပီ ဆိုရင္ ဆူဆူညံ့ညံ့နဲ႔ ခ်က္ျပဳတ္ၾက ၊ ျပီးရင္ ေရခ်ိဳးမယ္ ဆိုလည္း အုပ္လိုက္ၾကီး ေရခ်ိဳးခန္းထဲမွာ ေပ်ာ္စရာၾကီးပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေနရာတာက အေဆာင္တစ္ခု ဆိုျပီး သီးသန္႔ ေဆာက္ထားတဲ႔ အေဆာင္တြဲၾကီးမွာပါ။ ဒီမွာ ျမန္မာ သပ္သပ္ ၊ ဘဂၤလားသပ္သပ္ ၊ နီေပါ သပ္သပ္ ထားေလ႔ ရွိတယ္။ ဒီလို အေဆာင္ေတြ ခြဲထားေတာ႔ ဒီလူေတြ ေနဖို႔ အတြက္ မီးဖိုေခ်ာင္ ၊ ထမင္းစားေဆာင္ ၊ ေရခ်ိဳးခန္း ၊ အိမ္သာ သီးသန္႔ လုပ္ေပးထားပါတယ္။ 

ေရခ်ိဳးခန္းကေတာ႔ အေထြအထူး မဟုတ္ေပမဲ႔ လူအမ်ားၾကီးကို တစ္ခါတည္း အဆင္ေျပေအာင္ အုတ္ကန္ၾကီး တစ္ခုကို နံရံေဘးမွာ ကပ္ျပီး လုပ္ထားပါတယ္။ နံရံမွာ ကပ္ထားတဲ႔ အတြက္ အုတ္ကန္ကို ပတ္ျပီး ေရခ်ိဳးရင္ မ်က္ႏွာစာ သံုးဘက္ပဲ ရတယ္ ဆိုပါေတာ႔။ အဲဒီအေရွ႕အုတ္နံရံမွာေတာ႔ ေရခ်ိဳးဖို႔ ေရပန္းေတြ ၅ ခု တပ္ေပးထားပါတယ္။ ေရခ်ိဳးခ်င္သူေတြက ေရပန္းမွာ သြားခ်ိဳးျပီး အဝတ္ေလွ်ာ္ခ်င္သူေတြက အုတ္ကန္မွာ အဝတ္ေလွ်ာ္ ၾကတယ္ေပါ႔ေလ။ အဝတ္ေလွ်ာ္စက္ ေတြကလည္း အဲဒီေဘးနားမွာပဲ ထားတာ ဆိုေတာ႔ အုတ္ကန္က ေရနဲ႔ပဲ ခပ္ထည္႔ဆိုေတာ႔ နီးတာေပ႔ါေလ။

ကၽြန္ေတာ္ ဒီလို ေတြးေနရင္း ေရခ်ိဳးေနပါတယ္။ ေရခ်ိဳးရင္း ဒုတိယအၾကိမ္ ဆပ္ျပာတိုက္အျပီးမွာေတာ႔ ေျပာေျပာဆိုဆို ဆူဆူညံ့ညံံ့ အသံေတြနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဝင္လာၾကတယ္။ ေရပန္းနဲ႔ ခ်ိဳးသူခ်ိဳး ၊ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ အုတ္ကန္ကပဲ ခပ္ျပီး ခ်ိဳးသူခ်ိဳးနဲ႔ တဝုန္းဝုန္း ခ်ိဳးေနခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ ေရခ်ိဳးလို႔ ျပီးပါျပီ။ ဒါေၾကာင္႔ ေရခံပုဆိုးကို လဲေနရင္း ကၽြန္ေတာ္႔သူငယ္ခ်င္း “ စိုးသန္႔ ” ကို လွမ္းၾကည္႔မိလိုက္တယ္။ ဒီမွာ သူ႔ရဲ႕ ထူးျခားခ်က္ေလးကို သြားေတြ႔လိုက္တယ္။ သူက အုတ္ကန္မွာ ေရေလာင္းခ်ိဳးေနရင္း ခဏေလး ျငိမ္သြားတယ္။ ဒီမွာ ကၽြန္ေတာ္က  . . . . . 

“ ေဟ႔ေကာင္ စိုးသန္႔ ၊ ဘာလို႔ ေရခ်ိဳးေနရင္း ေသးေပါက္တာလဲကြ။ ”

ဆိုျပီး ေအာ္လိုက္ေတာ႔ အားလံုးလည္း ေရခ်ိဳးေနရာကေန ျငိမ္ျပီး သူ႕ကို လွမ္းၾကည္႔ၾကတယ္။ သူကလည္း ရုတ္တရက္ ျငိမ္ေနရာကေန ထပ္တြန္႔သြားျပီး . . .

“ ဘာလဲ ၊ ဘယ္မွာေပါက္လို႔လဲ။ ငါ႔ဖာသာ ေရခ်ိဳးေနတာ။ ”

ဆိုျပီး ခပ္တည္တည္ ျငိမ္ေနရာကေန ျပန္လႈပ္ရွားျပီး ေရဆက္ခ်ိဳးပါတယ္။

“ ေဟ႔ေကာင္ မလိမ္နဲ႔။ မင္းခုနက ေသးေပါက္ေနတာ ငါ သိတယ္ကြ။ ”

ဆိုျပီး ထပ္လွမ္းေျပာလိုက္ေတာ႔မွ သူက “ အဟီး ” ဆိုျပီး ရယ္ပါေလေရာ။ အားလံုးကလည္း အတူတူေနလာတာ ၾကာျပီ ျဖစ္ေတာ႔ ဘာမွလည္း ဒီလိုဟာေလးက ရွက္စရာ မဟုတ္ပါဘူး။ အျမဲတမ္း စ ၊ ေနာက္ ေနၾကဆိုေတာ႔ ဒီေလာက္ကေတာ႔ အေပ်ာ႔ေပါ႔ေလ။ သူက “ အဟီး ” ဆိုျပီး လုပ္ေတာ႔ အားလံုးကလည္း သူ႕ကို ဝိုင္းေနာက္ က်ေတာ႔တာေပါ႔။ ဒီေတာ႔ သူက ရွက္ရယ္ ရယ္ရင္း. . . .

“ ေနပါဦးကြာ။ မင္းက အုတ္ကန္ ဟိုဘက္ျခမ္းမွာ ငါက ဒီဘက္ျခမ္းမွာ ဒါကို မင္းက ငါ ေရခ်ိဳးရင္း ေသးေပါက္တာကို ဘယ္လိုလုပ္ သိတာလဲကြ။ ”

ဆိုျပီး ေမးတယ္။ သူက ဒီလို ေမးေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း သူ႔အေမးကို ျပန္မေျဖခင္ ေအာက္က ဟာသေလးကို ေျပာျပရတာေပါ႔ဗ်ာ။ 

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ @ @ @ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ 

တစ္ခါက . . . .

လူတစ္ေယာက္ဟာ ခရီးတစ္ခုက ျပန္လာရင္း ေတာအုပ္တစ္ခုကို ျဖတ္ျပီး ျပန္လာေတာ႔ ေတာထဲမွာ စမ္းေခ်ာင္းေလး တစ္ခုကို ေတြ႔သတဲ႔။ ဒီေတာ႔ သူလည္း ေရခ်ိဳးခ်င္လာတာနဲ႔ အဝတ္အစားေတြကို ခၽြတ္ျပီး ေရဆင္းခ်ိဳးေနတာေပါ႔။ ေရခ်ိဳးရင္း ဆီးသြားခ်င္လာေတာ႔လည္း သူက အဲဒီစမ္းေခ်ာင္းေလးထဲမွာပဲ သြားလိုက္တယ္ ဆိုပဲ။

သူေရခ်ိဳးေနရင္း ခဏေနေတာ႔ လူစိမ္းတစ္ေယာက္ ေရာက္လာျပီး သူ႔လိုပဲ စမ္းေခ်ာင္းေလးထဲကို ဆင္းျပီး ေရခ်ိဳးပါေလေရာ။ ေရခ်ိဳးေနတဲ႔ လူစိမ္းက ေရခ်ိဳးေနရင္း ခဏၾကာေတာ႔ ျငိမ္သြားျပီး ေရထဲမွာ အသာေလး ျငိမ္ျပီးေတာ႔ ေဖာ႔ေနလိုက္တာကို သူေတြ႔လိုက္ရတယ္။ ဒီေတာ႔ သူကလည္း သူျဖစ္ရပ္ကို ျပန္ေတြးမိျပီး ဒီလူစိမ္းေတာ႔ အခုေနေလာက္ဆိုရင္ ဆီးသြားေနတာ ျဖစ္မယ္ ဆိုျပီး ခန္႔မွန္းမိျပီးေတာ႔. . . .

“ ေဟ႔လူ ဘာလို႔ စမ္းေခ်ာင္းထဲ ေသးေပါက္ခ် ရတာလဲဗ်။ ” 

ဆိုျပီး ခပ္တည္တည္နဲ႔ လွမ္းေအာ္ လိုက္တယ္။ ဒီေတာ႔ စမ္းေခ်ာင္းထဲမွာ ျငိမ္ေနတဲ႔ လူကလည္း ရုတ္တရက္ လန္႕သြားျပီး သူ႔ကို လွမ္းၾကည္႔တယ္။ ဒါေပမဲ႔ မွန္ေနလို႔ ထင္ပါတယ္ မ်က္ႏွာပဲ ကြပ္ခနဲ ပ်က္သြားျပီး ဘာမွေတာ႔ မေျပာဘဲ မ်က္ႏွာက သူ႔ရဲ႕ ဆန္႕က်င္ဘက္ တျခားဘက္ကို လွည္႔သြားတယ္။ ဒီေတာ႔ သူက ထပ္ျပီး စဥ္းစားလိုက္တယ္။ “ ဒီလူ ငါေျပာလိုက္တာ ဟုတ္သြားလို႔ ဘာမွ မေျပာဘဲ ရွက္ျပီး ဟိုဘက္ လွည္႔သြားတာပဲ။ သူ႔စိတ္ထဲမွာ ငါ ဘာလို႔ သိေနပါလိမ္႔ ဆိုျပီး ငါ႔ကို စိတ္ထဲမွာ ဆဲေနေလာက္ျပီ။ ” လို႔ ေတြးျပီး ဟိုလူ႔ကို ခပ္တည္တည္နဲ႔ ထပ္ေျပာလိုက္တယ္။

“ ေဟ႔လူ ၊ က်ဳပ္ကို ဘာလို႔ စိတ္ထဲက ဆဲေနတာလဲ။ ”

သူလည္း ဒီလိုလည္း ေျပာလိုက္ေရာ စမ္းေခ်ာင္ေလးထဲမွာ ေရခ်ိဳးေနတဲ႔ လူစိမ္းက သူ႔ကို တအံ့တၾသနဲ႔ လွည္႔ၾကည္႔ျပီး . . . .

“ ဟုတ္ကဲ႔။ ဘာမွ မေျပာေတာ႔ပါဘူး ခင္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ထဲက ေျပာသမွ်ကိုေတာင္မွ ခင္ဗ်ားက လိုက္သိေနေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ သြားပါေတာ႔မယ္။ ” 

ဆိုျပီး ေၾကာက္ေၾကာက္လန္႔လန္႔နဲ႔ ကမူးရွဴးထိုး ေျပးတတ္ကာ ထြက္သြားပါေတာ႔တယ္။ လူစိမ္းလည္း ထြက္သြားေရာ စမ္းေခ်ာင္းထဲမွာ ေရခ်ိဳးေနသူက အားရပါးရ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ခ်လိုက္ျပီး . . .

“ ေၾသာ္ . . ငါ႔ကိုမ်ား အၾကားအျမင္ရေနတယ္ လို႔ ထင္သြားတယ္နဲ႔ တူပါတယ္။ တကယ္ေတာ႔ ငါက ငါ လုပ္ခဲ႔တဲ႔ အတိုင္း သူဆိုရင္လည္း လုပ္မွာပဲ ဆိုျပီး ေတြးေနမိတာကို ရမ္းေျပာလိုက္ရင္း တိုက္ဆိုင္သြားတာ. . ဟား . . ဟား . . . ဟား . . ။ ”

အျဖစ္အပ်က္ေလးကေတာ႔ ဒါပါပဲ။

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ @ @ @ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

အခု ကၽြန္ေတာ္ သူငယ္ခ်င္းက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေမးေနပါတယ္။

“ ေနပါဦးကြာ။ မင္းက အုတ္ကန္ ဟိုဘက္ျခမ္းမွာ ငါက ဒီဘက္ျခမ္းမွာ ဒါကို မင္းက ငါ ေရခ်ိဳးရင္း ေသးေပါက္တာကို ဘယ္လိုလုပ္ သိတာလဲကြ။ ”

ဒါေၾကာင္႔ ကၽြန္ေတာ္က ဒီဟာသေလးကို ျပန္ေျပာျပပါတယ္။ ဒီေတာ႔ အားလံုးကလည္း ရယ္လိုက္ၾကတာမွ အုန္းအုန္းကၽြက္ကၽြက္ပါပဲ။ ျပီးေတာ႔ အားလံုးက ေျပာပါတယ္။ 

“ ဒီဟာသထဲက အတိုင္းဆိုရင္. . . မင္းက . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ”

တဲ႔။ 

ဘာမွ မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ။ အျဖစ္အပ်က္ေလးကေတာ႔ ဒါပါပဲ။ အဲဒီေန႔က သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ မိတ္ဆံုစားပြဲေလး စားျဖစ္ခဲ႔တဲ႔ အေၾကာင္း ေရးျပခ်င္တာပါ။ ျပီးေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ခဲ႔တယ္ေပါ႔ ဒါပါပဲ။ ဒါကို ကၽြန္ေတာ္ေျပာတာေတြ အားလံုးၾကားျပီး ကိုယ္႔ဖာသာ ထင္ခ်င္သလိုေတြ ထင္လိုက္မယ္ ဆိုရင္ေတာ႔. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . အင္း . . . မ. . . လြယ္ . . . ဘူး :P :P :P

မွတ္ခ်က္။       ။ ေရးထားတာ ၾကာပါျပီ။ ဒါေပမဲ႔ ညစ္ညစ္ပတ္ပတ္ေတြ ေလွ်ာက္ေရးတယ္ ျဖစ္မွာ စိုးလို႔ မတင္ျဖစ္တာပါ။ အခုေတာ႔ “ အၾကားမွန္ ၊ အထင္မွား ” ေခါင္းစဥ္ေလးနဲ႔မွ တင္လို႔ အဆင္ေျပသလို ရွိလို႔ တင္လိုက္ပါတယ္။ အားလံုးကို ျပံဳးေစလိုတဲ႔ ဆႏၵတစ္ခုတည္းပဲ ရွိပါတယ္။ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစ။ 


ေလးစားစြာျဖင္႔
ကိုေဇာ္

.

Share/Bookmark

24 June 2010

17 သူေဌး ႏွာဘူးမက်ရင္ အလုပ္ထြက္မဲ႔ လူစားမ်ား



ေလာကမွာ “ သူေဌးက ႏွာဘူးက်လို႔ အလုပ္ထြက္ခဲ႔ရတယ္။ ”  ဆိုျပီးေတာ႔ ၾကားဖူးၾကမွာပါ ၊ ျဖစ္ရိုးျဖစ္စဥ္ကိုး။ အခုေတာ႔ဗ်ာ မေျပာေပမဲ႔ ၾကားေနရတယ္ ဆိုသလိုပဲ ျဖစ္ေနတယ္။ ( တိုးတိုးေလး ေျပာျပမယ္။ ) ကၽြန္ေတာ္႔ အလုပ္မွာေလ “ သူေဌးက သူတို႔ကို ႏွာဘူး မက်လို႔ အလုပ္ထြက္မယ္။ ” ဆိုျပီး ျဖစ္ေနၾကပါေရာလား။ ခက္တယ္ . . . ခက္တယ္. . . တကယ္ကိုလည္း ဒီသေဘာပဲ ျဖစ္ေနပါေတာ႔တယ္။

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ @ @ @ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

အခုတေလာ ကၽြန္ေတာ္ တကယ္ကို စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ေနမိတယ္။ ျပီးခဲ႔တဲ႔ လက စတိုက မန္ေနဂ်ာလို႔ ေျပာလို႔ ရတဲ႔ တရုတ္မက အလုပ္ထြက္မယ္ လို႔ ေျပာတယ္။ သူက ဒီမွာ ၈ ႏွစ္ရွိျပီ။ သူျပီးရင္ အကုန္ျပီး သေလာက္ပါပဲ။ ဒါကို ဘာျပႆနာမွလည္း ျဖစ္တာ မၾကားဘဲ ထြက္မယ္ဆိုေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း အံ့့ၾသျပီး သူ႕ကို ေမးမိတယ္။ 

“ ဘာလို႔ ထြက္မွာလဲ။ ”

သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က အေတာ္ကို ခင္ပါတယ္။ သူ႔ကေလးေတြ ဓါတ္ပံု ၊ သူတို႔ မိသားစု ဓါတ္ပံုေတြဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္က ဖိုတိုဖရိန္ေလးနဲ႔ လွလွပပ လုပ္ေပးေနၾက ဆိုေတာ႔ သူကလည္း ခင္တာေပါ႔ေလ။ ဒါေၾကာင္႔ သူက တိုးတိုး တိုးတိုးပဲ ေျပာေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း သူ႕အနားကို တိုးတိုး တိုးတိုးျပီး နားေထာင္ရပါတယ္။

“ ေဘာ႔စ္က “ အန္း ” ကို ႏွာဘူး ထေနတယ္ေလ။ ဒါေၾကာင္႔ ထြက္တာ. . . . ။ ”

“ ဟင္ . . . ”

ေဘာ႔စ္က အန္း ကို ႏွာဘူးထေနတာနဲ႔ သူက အလုပ္ထြက္တာ ဘာဆိုင္လို႔လဲ။ ဒီလိုဆိုေတာ႔ ေပါက္ေပါက္ေျမာက္ေျမာက္ ေတြးမိတတ္တဲ႔ ( အဟဲ ) ကၽြန္ေတာ္က “ ဟိုတစ္ေယာက္ကို ႏွာဘူးထျပီး သူ႕ကို ႏွာဘူး မထလို႔ သူက အလုပ္က ထြက္တာလား ” ဆိုျပီး ေတြးမိသြားတာပဲ။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ ဒီလို သြားမေမးျဖစ္ဘဲ မသိသလို ေနလိုက္ေတာ႔ သူက သူ႔ဖာသာ ဆက္ေျပာတယ္။

“ အန္းက အလုပ္ဝင္တာ ၆ လေလာက္ပဲ ရွိေသးတယ္။ ဒါကို အခု ေဘာ႔စ္ မရွိတဲ႔ အခ်ိန္ေတြမွာ ပစၥည္းလာဝယ္လို႔ Approved By မွာ လက္မွတ္ထိုးရမယ္ ဆိုရင္ သူ႔ကို ထိုးဖို႔ ေဘာ႔စ္က ခြင္႔ေပးလိုက္တယ္ေလ။ တကယ္ေတာ႔ သူ႔ေရွ႕က စီနီယာေတြက အမ်ားၾကီးပါ။ ဒီလို ေက်ာ္လုပ္ေတာ႔ ဘယ္သူကမွ မေက်နပ္ဘူးေပါ႔။ ”

“ ေၾသာ္. . . ဒီ လက္မွတ္ မထိုးရတာေလးနဲ႔ နင္က အလုပ္ထြက္မွာလား။ ”

“ ဒီလိုေတာ႔ မဟုတ္ဘူးေပါ႔။ ဒါေပမဲ႔ အန္းက အသစ္ေရာက္လာတာ သူကက်ေတာ႔ ဘာမွ မလုပ္ရဘဲနဲ႔ အလုပ္လုပ္စရာေတြ ငါကပဲ ပိုပိုမ်ားလာတယ္။ ဒါေၾကာင္႔လည္း ထြက္တာ။ ”

“ ေၾသာ္. . . ”

ဒုတိယအၾကိမ္ ထပ္ေၾသာ္ လိုက္ျပီးေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္ထပ္ မေၾသာ္ ျဖစ္ေတာ႔ပါဘူူး။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ႔ သူကလည္း သူ႔အလုပ္ သူလုပ္ျပီး ကၽြန္ေတာ္ကလည္း အလုပ္ျပီးလို႔ ျပန္လာခဲ႔ပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ သိလိုက္တာကေတာ႔ သူ ေနာက္လ ၁၂ ရက္ေန႔ အလုပ္ထြက္မယ္ လို႔ ေျပာသြားတာပါပဲ။ 

တကယ္လည္း ဒီလ ၁၂ ရက္ေန႕မွာ သူ အလုပ္ထြက္သြားပါတယ္။ သူမထြက္ခင္ သူ႔အလုပ္ေနရာကို ဝင္လုပ္ဖို႔ တရုတ္မတစ္ေယာက္ ေရာက္ပါတယ္။ အဲဒီတရုတ္မရဲ႕ ေနာက္ထပ္ ၃ ရက္ေလာက္ပဲ ျခားျပီး ကုလည္မ တစ္ေယာက္ အလုပ္ဝင္ပါတယ္။ ကုလည္မကို Receptionist အတြက္ ေခၚတာပါ။ လက္ရွိရွိေနတဲ႔ Receptionist ကို ရံုးစာေရးမွာ ထည္႔မယ္။ အသစ္တရုတ္မကိုေတာ႔ ထြက္သြားတဲ႔ တရုတ္မေနရာမွာ ထည္႔မယ္ေပါ႔။ ဒီလို ရည္ရြယ္ျပီး အလုပ္ေခၚလိုက္တာပါ။

ထြက္တဲ႔ လူက ထြက္သြားျပီး ဝင္တဲ႔ လူကလည္း ဝင္ေရာ ရႈပ္ကုန္ေတာ႔တာပဲ။ ဒီမွာမို႔လို႔လည္း အထင္ၾကီးလို႔ မရပါဘူး။ စာနဲ႔ ေဝးလို႔လား ၊ သူတို႕လည္း ပါတိတ္နဲ႔ ေအာင္ခဲ႔လို႔လား မသိဘူး။ ဘာမွ ေသခ်ာ မတတ္ရွာပါဘူး။ ဒီေတာ႔ အရင္ Receptionist က လူကို ရံုးခန္းပို႔ေတာ႔ သူက ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ စာရင္းလုပ္ရင္ လက္က အိမ္ေျမွာင္ဥ ကိုင္ထားရသလို ျဖစ္ေနတယ္ ၊ တုန္တုန္ခ်ိခ်ိနဲ႔။ ေနာက္ထပ္ ေရာက္တဲ႔ တရုတ္မကို ဟိုမန္ေနဂ်ာ ရာထူးမွာထားေတာ႔ သူက လာသမွ် လူေတြကို ထိုင္ရယ္ျပေနတယ္။ အဲဒီမွာ ရႈပ္ကုန္ေတာ႔တာပဲ။

သူ႕ကိုလည္း ဘယ္သူ႕မွ မေၾကာက္သလို ၊ သူကလည္း ဘာဆို ဘာမွ မသိဘူး။ ေလ႔လာမႈကလည္း အားနည္းတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ႔ Receptionist အတြက္ ေခၚထားတဲ႔ ကုလည္မကို ေမးလိုက္ေတာ႔ သူက အလုပ္ရွိဖို႔ ဆိုျပီးသာ အလုပ္ဝင္လာတာ ၊ အလုပ္ကို လာတဲ႔ ကားက အစ အေတာင္ပံနဲ႔။ ( ပ်ံေနတာပဲ လို႔ ေျပာခ်င္တာပါ။ ) ဒီေတာ႔ Receptionist ေနရာနဲ႔ ဝင္လာသူကို မန္ေနဂ်ာ ရာထူးမွာ ထားၾကည္႔ေတာ႔ အံ့ကို ဝင္လို႔ ၊ ဒီေတာ႔ ဂြင္က်သြားတာေပါ႔ဗ်ာ။ ( ဒါကို အံ့ဝင္ခြင္က်တယ္ လို႔ ဆိုတယ္ မလား။ ) မန္ေနဂ်ာ အတြက္ ေခၚထားတဲ႔ တရုတ္မကို ရံုးစာေရးမွာ ထားလိုက္ေတာ႔ သူ႔ဖာသာ အဆင္ေျပသား။ သူက လူေတြနဲ႔ မဆက္ဆံတတ္ဘဲ သူ႔ဖာသာ စာရြက္ စာတမ္းေတြပဲ လုပ္ေနခ်င္တဲ႔ လူမ်ိဳး။

ဒါနဲ႔.. . .  ဒါနဲ႔  . . . ဇာတ္သိမ္းေတာ႔. . ။ အရင္ Receptionist က လူကေတာ႔ ေနရာ မေရြ႕ဘူး။ Receptionist ဆိုျပီး ေခၚထားတဲ႔ ကုလည္မက မန္ေနဂ်ာ ျဖစ္ျပီး ၊ မန္ေနဂ်ာနဲ႔ ေခၚထားတဲ႔ တရုတ္မက ရံုးစာေရး ျဖစ္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔မွာ နားေတြကို ႏွစ္ဘက္တည္းနဲ႔တင္ ရႈပ္လို႔ နေဝတိမ္ေတာင္ ေတာင္မွ ျဖစ္ေနေသးတယ္။ ဒါေပမဲ႔ သူတို႔ကေတာ႔ သူတို႔ဖာသာ အဆင္ေျပပါတယ္။ ဒီၾကားထဲမွာ ရံုးအကူကို ေနာက္ထပ္ တရုတ္မ တစ္ေယာက္ ဝင္လာလို႔ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ရတဲ႔ အခြင္႔အေရးကို အသံုးခ်ျပီး QA ဘက္ကို ခုန္ျပီး ေျပာင္းလိုက္တာေပါ႔ေလ။ ဟဲဟဲ. . . ငါကြ ဆိုျပီးေတာ႔။ 

ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ကိုယ္႔ဖာသာ အၾကံနဲ႔ပါ။ QA ဆိုျပီး ကားနဲ႔ လိုက္စစ္ရရင္ တစ္ေနရာကို ေရာက္ဖို႔ ၂ နာရီ ၊ ၃ နာရီ ေလာက္ ေမာင္းရတာ မဟုတ္လား။ ကားေပၚမွာ အိပ္လိုက္မယ္ ၊ ဒါမွမဟုတ္ စာဖတ္လိုက္မယ္။ ဟိုေရာက္မွ စစ္မယ္ ေဆးမယ္။ ျပီးလို႔ ေနာက္တစ္ေနရာသြားရင္ ျပန္အိပ္မယ္။ ဒါဆို ကၽြန္ေတာ္ အိပ္ေရးဝျပီ။ ေန႔ဘက္မွာ သင္တန္းေလး ဘာေလး တတ္မယ္ေပါ႔ေလ။ အဟဲ. . . ကိုယ္႔ အၾကံ ၊ ကိုယ္႔ အၾကံ ေျပာပါတယ္။ သင္တန္းကလည္း ၁၉ ရက္ေန႕က စတတ္မယ္ေပါ႔။ 

၁၅ ရက္ေန႕လည္း က်ေရာ အလုပ္က ေနာက္ထပ္ တစ္ေယာက္က အလုပ္ထြက္သြားတယ္ ဆိုတာ သိလိုက္ရတယ္။ သူကေတာ႔ ေယာက်္ားၾကီးပါ။ ဟာ . . . ဘယ္ႏွယ္ဟာတုန္း ဆိုျပီး ေမးၾကည္႕ေတာ႔မွ သူကလည္း အလုပ္ထြက္ဖို႔ ျပီးခဲ႔တဲ႔ လကတည္းက တင္ထားတာတဲ႔ေလ။ ဒီေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း တိုးတိုးတိတ္တိတ္ လိုက္စံုစမ္းေတာ႔ ေနာက္ထပ္ တစ္ေယာက္ကလည္း ဒီအပတ္ထဲမွာ ထြက္မယ္ ဆိုပဲ။ ( တကယ္ပါပဲ ျပီးခဲ႔တဲ႔ ေသာၾကာေန႔က ထြက္သြားပါျပီ။ ) ဒီအခ်ိန္မွာပဲ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ကို ခင္တဲ႔ တရုတ္အေဒၚၾကီးက ၾကာသပေတးေန႔က ေျပာတယ္။ ၂၂ ရက္ေန႕ ဆိုရင္ “ အားလီ ” လည္း ထြက္ေတာ႔မယ္တဲ႔။

တကယ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္႔ရင္ထဲမွာ ဘယ္လိုၾကီးမွန္း မသိျဖစ္သြားတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာပဲ သူက ဆက္ေျပာတယ္။ သူလည္း ေနာက္လ ၂၂.၇.၂၀၁၀ ဆိုရင္ ထြက္ေတာ႔မွာတဲ႔။ ဟာ ခနဲပါပဲ ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားတယ္။ သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က ဒီမွာ အလုပ္ဝင္တာ ရက္္ပိုင္းပဲ ကြာတာပါ။ ဒါေၾကာင္႔ သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ကို ရင္းႏွီးတယ္။ သူက Shipping ကပါ။ ေနာက္ထပ္ ရင္းႏွီးတဲ႔ တစ္ခ်က္ကလည္း ဒီအလုပ္မွာ သူေဌးကလြဲျပီး ကၽြန္ေတာ္႔ကို “ အန္ေပါင္း ” အမ်ားဆံုး ေပးသူက သူပဲေလ။  ( ကၽြန္ေတာ္ ဝမ္းနည္းတဲ႔ အထဲမွာ ဒါကလည္း ပါတယ္ :P ) အဲ . . အဲေလ . . တကယ္လည္း ကိုယ္႔ အေဒၚလိုပဲ ခင္ပါတယ္။ 

အန္ေပါင္းကေတာ႔ ႏိုင္ငံျခားသားေတြထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္က အရဆံုးပါ။ ( ဘယ္သူ႔မွေတာ႔ သြားမေျပာနဲ႔ေနာ္။ ) အားလံုးနဲ႔ ခင္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ မေတာင္းပါဘူး ၊ သူတို႔ဖာသာ  ခင္လို႔ ေပးတာပါ။ ဒီေတာ႔လည္း ကၽြန္ေတာ္က အခင္အမင္ကို အပ်က္အဆီး မခံႏိုင္သူ ဆိုေတာ႔ အသာတၾကည္ပဲ ယူလိုက္တာပါ။  ဒါေပမဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က မာနက ၾကီးတယ္ေလ။ ဒါေၾကာင္႔ ဘယ္ေတာ႔မွ လက္ျဖန္႔ျပီး မယူဘူး။ “ ေရာ႔. . အင္႔ . . အိတ္ထဲ ထည္႔လိုက္ ” ဆိုျပီး အိတ္ေလးပဲ ျဖဲေပးလိုက္တယ္။ ျငင္းလိုက္ရင္ ကိုယ္က ရိုင္းရာ က်မယ္ မဟုတ္လား။ “ ရွဲရွဲ ” ဆိုျပီး သံုးလေလာက္ အလြတ္က်က္ထားတာေလး တစ္ေၾကာင္းကိုေတာ႔ အားရ ပါးရ ေျပာခ်လိုက္ပါေသးတယ္။ 

အခု ဒီအေဒၚၾကီးက ေျပာေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ တကယ္ကို စိတ္မေကာင္းတာပါ။ ဒါနဲ႔ သူက ဆက္ျပီး ဟိုေျပာ ဒီေျပာေျပာရင္း အလုပ္ထြက္ရတဲ႔ အေၾကာင္းကို ေရာက္လာျပန္ပါေလေရာ။ ဒီေတာ႔ သူကလည္း ေဘာ႔စ္က အန္းကို ႏွာဘူးက်ျပီး အခြင္႔အေရးေတြ ေပးေနတာေၾကာင္႔ စိတ္အေႏွာင္႔အယွက္ျဖစ္ျပီး ထြက္ရတာလို႔ ေျပာပါေတာ႔တယ္။ “ ေဘာ႔စ္ နဲ႔ အန္း နဲ႔ လံုးေနၾကတယ္။ ” ဆိုေသာ စကားက သူ႔စကားထဲမွာ အခြန္းေပါင္းမ်ားစြာ ပါပါတယ္။ သူတို႔လံုးေနတာ မုန္႔လံုးေရေပၚေတာ႔ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဘယ္လိုပဲ ဘာၾကီးကိုပဲ လံုးလံုးေပါ႔ေလ ကၽြန္ေတာ္႔ အတြက္ေတာ႔ ေနသာပါတယ္ လို႔ ထင္ခဲ႔ပါတယ္။

ဒါေပမဲ႔ မေနသာပါဘူး။ ေနာက္ေန႕ က်ေတာ႔ သူေဌးက ေခၚျပီး ေျပာတယ္။ Shipping က အေဒၚၾကီး အပါအဝင္ ေနာက္ထပ္ လူ ၃ ေယာက္ထပ္ထြက္မယ္ ဆိုပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ကို မ်က္လံုးျပဴး ထြက္သြားပါတယ္။ ဒါနဲ႔  . . . ဒါနဲ႔ ေပါ႔ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္႔မွာ အရင္ ထိုင္ခံုေလးမွာ ျပန္ထိုင္ျပီး အခု အလုပ္ျပန္လုပ္ေနရျပန္တယ္။  တကယ္ကို စိတ္ခုတယ္။ ဟုိကုိ ေျပာင္းရတာ ဘာမ်ား ၾကာေသးလို႔လည္း ဗ်ာ။ ဒါကို သူေဌးက ေျပာလိုက္ေသးတယ္။ “ မင္း သြားစစ္ခ်င္ရင္ တစ္ပတ္ႏွစ္ရက္ေလာက္ သြားစစ္ေပါ႔။ ” တဲ႔. . . ၊ ကေတာက္ . . . ေျပာပံုကို ၾကည္႔ဦး။

ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔မွာ အလုပ္နဲ႔ ခ်ာခ်ာကို ျပန္လည္ေနေတာ႔တာပါပဲ။ လူ ၇ ေယာက္ ထြက္တယ္ ဆိုတဲ႔ အားကလည္း နည္းတာ မဟုတ္ပါဘူး။ အားလံုးကလည္း အလုပ္မွာ အနည္းဆံုး ၅ ႏွစ္ သက္တမ္းေတြခ်ည္းပါပဲ။ Shipping က အေဒၚၾကီး တစ္ေယာက္ပဲ ၃ ႏွစ္ေက်ာ္။ ( အလုပ္မ်ားျပီး ရႈပ္ေနတဲ႔ အေၾကာင္းေတြ ေနာက္ မေရးေတာ႔ပါဘူးဗ်ာ။ ) ပို႔စ္မတင္ႏိုင္လို႔ ဘာျဖစ္ေနတာလဲ ထင္ေနမဲ႔ စာဖတ္သူေတြကို အားနာလို႔ အခု လက္ရွိ ျဖစ္ေနတာေလးကို ေျပာျပခ်င္လို႔ မေန႕က အလုပ္ထြက္ေတာ႔ မျပန္ေသးဘဲ ကမန္းကတန္း ေရးေနတုန္း Marketing က တရုတ္မ Sandra က ဘာလုပ္ေနတာတုန္း ဆိုျပီး လာၾကည္႔တယ္။

အဲဒီေတာ႔မွ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူ႔ကို သတိရသြားတယ္။ အလုပ္မွာ သူမ်ားေတြ သူေဌးက အန္းကို ႏွာဘူးက်ေနလို႔ ဆိုျပီး ခံစားကာ အလုပ္ထြက္ေနခ်ိန္မွာ သူကေတာ႔ အစားမပ်က္ ၊ အေသာက္ မပ်က္ဘဲ ေအးေဆး အလုပ္ဆက္လုပ္ေနတယ္။ သူ႔ကို ကၽြန္ေတာ္ တိုးတိုးေမးၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ သူက ေပါ႔ေပါ႔ပါးပါးပဲ တိုးတိုးေျဖတယ္။

“ သူေဌးကလည္း သူေဌး အလုပ္ သူေဌးလုပ္တယ္။ သူတို႔အလုပ္ သူတို႔ လုပ္တယ္။ ငါက ငါ႔အလုပ္ ငါလုပ္တာေလ။ ”

သူက ဒါပဲ ေျပာသြားပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေရးလက္စ စာေလးကို ဖ်က္လိုက္မိတဲ႔ အထိ အေတြးေတြ ေျပာင္းသြားရတယ္။ ဟုတ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မွားေနတယ္။ တကယ္ေတာ႔ သူေဌးက အန္းကို ႏွာဘူး ထေနျပီး အသစ္ေရာက္လာသူကို လုပ္ပိုင္ခြင္႔ေတြ ခ်ေပးလို႔ ကိုယ္႔ရဲ႕ ရပိုင္ခြင္႔ထဲကမ်ား ဆံုးရံႈးသြားလို႔လား။ မဆံုးရံႈးပါဘူး။ ဒါဆို သူေဌးနဲ႔ အန္းကို ႏွာဘူးက်ေနတယ္ ဆိုတာ သူ႔တို႔ ဖာသာ အဆင္ေျပေနတာပဲေလ။ ဘာလို႔ ကိုယ္က ၾကားကေန ျဖစ္ေနရမွာလဲ ၊ မဟုတ္ဘူးလား။

တကယ္လို႔. . . . သူေဌးက အန္းကို ႏွာဘူး က်သလို ကိုယ္႔ကို လာျပီး ႏွာဘူးက်ရင္ေရာ ကိုယ္က အန္းလို ျပန္ျပီး ဆက္ဆံ ႏိုင္ပါ႔မလား။ ျပန္ျပီး မဆက္ဆံႏိုင္ဘူး လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ထင္တာပါပဲ။ ဒါေၾကာင္႔ ႏွာဘူးက်သူနဲ႔ ႏွာဘူး အက်ခံသူ ၊ သူတို႔ဖာသာ အဆင္ေျပေနတာကို ကိုယ္က ဘာလို႔ ၾကားမွာ ေနရခက္ျပီး အလုပ္ထြက္ၾကတာလဲ။ သူ႔လိုလည္း ကိုယ္က လိုက္မလုပ္ႏိုင္ပါဘူး။ သူ႔လို ကုိယ္က ျဖစ္လာခဲ႔ရင္ေရာ . . . . ဒါဟာ ေတာ္ေတာ္ကို ေျပာရခက္သြားပါတယ္။ သူေဌး ႏွာဘူးထေနလို႔ ဆိုျပီး အလုပ္ထြက္သြားသူေတြနဲ႔ သူ႔အလုပ္ သူလုပ္ ၊ ကိုယ္႔အလုပ္ ကိုယ္လုပ္ ဆိုျပီး စိတ္ထားႏိုင္တဲ႔ Sandra ရဲ႕ စိတ္ဓါတ္က ပိုျပီးေတာ႔ ျဖစ္သင္႔ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပတ္ဝန္းက်င္မွာလည္း ၾကည္႔ရင္ ျမင္သာပါတယ္ဗ်ာ။ သူမ်ား အလုပ္လုပ္ေနတာ ၊ ေအာင္ျမင္ေနတာကို သြားၾကည္႔မိျပီး ေနရင္းထိုင္ရင္း ျဖစ္ပ်က္ ခံစားမိကာ ေဒါသတၾကီး ထြက္ေနသူေတြကိုေပါ႔။ ဒီလို လူမ်ိဳးကို အရင္က ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္လို နာမည္တပ္ရမွန္း တကယ္ကို မသိခဲ႔ပါဘူး။ အခုေတာ႔ ဒီလူေတြကို “ သူေဌး ႏွာဘူး မက်ရင္ အလုပ္ထြက္မဲ႔ လူစားမ်ား ” ဆိုျပီး ကိုယ္႔ဖာသာကိုယ္ပဲ နာမည္ေပးျပီး အဲဒီ အုပ္စုထဲကို ထည္႔ထားလိုက္ပါေတာ႔တယ္။

တကယ္ေတာ႔ ဘဝဆိုတာက ေနတတ္ရင္ ေက်နပ္စရာပဲ မဟုတ္လား။ ေကာင္းကင္မွာ တိမ္ေတြ အုပ္အုပ္ျပာျပာ ျဖစ္ေနတယ္။ လွ်ပ္စီးေတြ လက္ေနတယ္။ ပန္းကေလး တစ္ပြင္႔ ေၾကြက်တယ္။ ငွက္ကေလး ႏွစ္ေကာင္ ပက်ိပက်ိ လုပ္ေနၾကတယ္။ ေခြးႏွစ္ေကာင္ ကိုက္ေနတယ္။ ကားတိုက္သြားတယ္။ ေျမျပိဳတယ္။ ငလ်င္ လႈပ္တယ္။ မိုးၾကိဳးပစ္တယ္ အစရွိသျဖင္႔ အစစ အရာရာေပါ႔ေလ။ ဘာေတြပဲ ျဖစ္ေနပါေစ ျဖစ္ျပီးသြားတာကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ထိေတြ႔ခံစားကာ ဝမ္းနည္း ေၾကကြဲေနမလား ၊ ျဖစ္တာကို ျဖစ္တယ္ ဆိုျပီး လက္ခံကာ ကိုယ္႔လုပ္သင္႔တာကိုပဲ ကိုယ္လုပ္ၾကရမွာပါ မဟုတ္လား။ ဒါဆိုရင္ ေလာကၾကီးက သာယာျပီး ေနခ်င္႔စဖြယ္ ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းပါတယ္ဗ်ာ။

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ @ @ @ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ 

ေလာကမွာ “ သူေဌးက ႏွာဘူးက်လို႔ အလုပ္ထြက္ခဲ႔ရတယ္။ ”  ဆိုျပီးေတာ႔ ၾကားဖူးၾကမွာပါ ၊ ျဖစ္ရိုးျဖစ္စဥ္ကိုး။ အခုေတာ႔ဗ်ာ မေျပာေပမဲ႔ ၾကားေနရတယ္ ဆိုသလိုပဲ ျဖစ္ေနတယ္။ ( တိုးတိုးေလး ေျပာျပမယ္။ ) ကၽြန္ေတာ္႔ အလုပ္မွာေလ “ သူေဌးက သူတို႔ကို ႏွာဘူး မက်လို႔ အလုပ္ထြက္မယ္။ ” ဆိုျပီး ျဖစ္ေနၾကပါေရာလား။

ခက္တယ္ . . . ခက္တယ္. . . ေလာကမွာ ဒီလို သေဘာမ်ိဳးနဲ႔ လူေတြ အမ်ားၾကီးကို ရွိပါတယ္။ ျပီးေတာ႔ အခုေနာက္ပိုင္း ပိုပိုျပီး ေတြ႕လာရတယ္ဗ်ာ။

ေၾသာ္. .  ဒါနဲ႔။ သူမ်ားေတြက သူေဌး ႏွာဘူး မက်ရင္ အလုပ္ထြက္မယ္ ဆိုျပီး အလုပ္ေတြ ထြက္ကုန္တာ “ ကိုေဇာ္က ဘာလို႔ မလုပ္မထြက္တာလဲ။ ” လို႔ေတာ႔ မလုပ္နဲ႔ေနာ္။ အဟဲ. . ဒါကလည္း ေျပာရေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ သူေဌးက ဘာမွ မဟုတ္ပါဘူး။ ( ဟူး . .  ေတာ္ပါေသးရဲ႕၊ မေမ႔ မေလ်ာ႔ ေျပာလိုက္မိလို႔ :P )

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ @ @ @ ~ ~ ~ ~  ~ ~ ~ ~ ~ 

ျဖည္႔စြက္။ ။ တစ္ေယာက္က “ ကုလည္မ ” လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေရးထားတာကို မ်က္စိလည္သြားတယ္ ထင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ ေအာက္ကေန ျဖည္႔စြက္ ေရးေပးလိုက္တာပါ။ အိႏၵိယမွာ မ်ားေသာအားျဖင္႔ “ ဟင္ဒီ ” နဲ႔ “ တမီလ္ ” လို႔ ေခၚတဲ႔ ဘာသာစကားကို ေျပာၾကပါတယ္။ ( မ်ားေသာ အားျဖင္႔ ) ဒီလူေတြက ျမန္မာႏိုင္ငံထဲကို ေရာက္လာတဲ႔ အခါမွာ ဟင္ဒီ စကားကိုေတာ႔ နားေထာင္လို႔ လြယ္ေပမဲ႔ ၊ တမီလ္စကားကိုေတာ႔ နားေထာင္ရတာကို လည္လည္ထြက္သြားသလို ၊ သူတို႔ ေျပာေနတဲ႔ စကားကလည္း သူတို႔ လွ်ာကိုလည္း လည္လည္ေနတာပဲ။ ဒါေၾကာင္႔ သူတို႔ ေျပာတဲ႔ စကားသံကို ျမည္စြဲ၍ သူတို႔ကို “ ကုလည္ ” လို႔ အလြယ္ေခၚ လိုက္ၾကပါတယ္။ တကယ္ေတာ႔ သူတို႔က တမီလ္ပါ။ ဒါေၾကာင္႔ တမီလ္ေတြကို ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ “ ကုလည္ ” လို႔ ေခၚပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ ကၽြန္ေတာ္က အလြယ္ အေနနဲ႔ “ ကုလည္မ ” လို႔ပဲ ေရးလိုက္တာပါ။ ဘာသေဘာမွေတာ႔ မပါသလို ၊ ဘာကိုမွလည္း မရည္ရြယ္ပါဘူး။ လူအမ်ား နားလည္လြယ္တဲ႔ စကားလံုးကိုပဲ ယူသံုးလိုက္တာပါ။

ေလးစားစြာျဖင္႔
ကိုေဇာ္

.

Share/Bookmark

21 June 2010

18 အတၱ



 အတၱ

ကိုယ္႔အရိပ္ကို ကိုယ္
ခိုစီးမလို လုပ္တုန္း
ဖ်တ္ခနဲ မီးက ပ်က္သြားတယ္။

အလွဴအိမ္ကို 
အစီးခံရလာတဲ႔ ဖိနပ္လိုေပါ႔
ဘဝက ထားစရာကို မရွိဘူး။

က်ီးေပါင္းတတ္ေနတဲ႔
ဓါးတစ္လက္နဲ႔ စိတ္ေတြကို 
ခုတ္ရတာ . . . ေ မ ာ တ ယ ္။

က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ထားပါ 
ထပ္၍ က်စ္က်စ္ဆုပ္ထားပါ
လက္ထဲမွာ ဘာရွိမလဲ။

အသစ္တိုင္းလည္း 
သူတို႔နဲ႔ မေတာ္ဘူး
သူတို႔က အရိုးၾကီးတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ပဲ 
အေဟာင္းေလးေတြကို
ဖုန္သုတ္ စားသံုးေနၾကတာပါပဲလား။

ကိုေဇာ္
21.6.2010 

.
Share/Bookmark

20 June 2010

12 အၾကားမွန္ ၊ အထင္မွား ( ၂ )



ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၁၀ တန္းတုန္းက “ ခက္ဆစ္ ” ဆိုတာ က်က္ရတယ္။ အဲဒီထဲက “ ေဝလီေဝလင္း ” ဆိုေသာ စကားလံုးေလး အေၾကာင္းကို အခုပဲ သတိရမိတယ္ဗ်ာ။ ဒီ ေဝလီေဝလင္း ဆိုတဲ႔ စကားလံုးေလးရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကို စာေမးပြဲမွာ ထည္႔ေမးေတာ႔ တခ်ိဳ႕လူေတြက မရၾကဘူး။ မရတာကို မရဘူး ဆိုျပီး ဒီအတိုင္းထားရင္ ကြက္လပ္ ျဖစ္မွာ စိုးလို႔ ထင္ပါတယ္။ သူတို႕ စိတ္ထဲမွာ ထင္ရာေတြ ေလွ်ာက္ေရးၾကတယ္။ 

ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္နားက ဆရာမ တစ္ေယာက္ကလည္း ၁၀ တန္း ေမးခြန္းရဲ႕ အေျဖေတြကို သြားစစ္ပါတယ္။ ဒီေတာ႔ သူက ေမးခြန္းေတြ သြားစစ္ျပီး ျပန္လာရင္ သူစာေမးပြဲမွာ စစ္ခဲ႔ရတဲ႔ အေတြ႔အၾကံဳေလးေတြကို ျပန္ေျပာျပေလ႔ ရွိပါတယ္။  ဒီမွာ အခုလို ခက္ဆစ္စာလံုးေတြကို မသိရင္လည္း မသိဘူးလို႔ မထားဘဲ ေပါက္ကရ ေလွ်ာက္ေရးထားတာကို ဟာသ သဖြယ္ ျပန္ျပန္ေျပာျပတတ္တယ္။ သူျပန္လာရင္ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း. . . “ ဆရာမ လုပ္ဦးေလ။ ဒီေန႔ ဘာေတြ႕ခဲ႔လဲ။ ” လို႔ သြားသြားေမးေလ႔ ရွိတယ္။ ဒီေတာ႔လည္း သူက ထိုထိုဤဤ ေျပာျပေလ႔ ရွိတယ္။ ဒါဆို ကၽြန္ေတာ္ကလည္း အရမ္းသေဘာက်ျပီး တဟားဟား နဲ႔ ရယ္ေလ႔ရွိတယ္။

ဥပမာ - 

ရင္းေထာင္ = အရင္းမွ ေထာင္ထားေသာ။

ရင္းဆြဲ = အရင္းမွ ဆြဲသည္။

က်က္ေျမ = ဆူးေလ ၊ ပန္းဆိုးတန္း။

နံကာလ = မိုးရြာ၍ အိမ္သာမ်ား လွ်ံေသာ အခ်ိန္။

ဂႏိုင္ = အဆိုေတာ္ အႏိုင္ ကို ခ်စ္စႏိုးနဲ႔ ေခၚေသာ အိမ္နာမည္။

ေဝလီေဝလင္း = တရုတ္ အမႊာညီအစ္ကို ႏွစ္ေယာက္။ ( ေဝလီ သည္ အၾကီးျဖစ္၍ ၊ ေဝလင္း သည္ ညီျဖစ္သည္။ )

အဲသလို . . . အဲသလိုေတြဗ်ာ။ အမ်ားၾကီးမွ အမ်ားၾကီး အေၾကာင္းအရာ တိုက္ဆိုင္လို႔ သြားေတြးမိရင္ လူက ေရာက္ေနတဲ႔ ေနရာကို ဂရုမစိုက္ႏိုင္ေတာ႔ဘူး။ “ ခိြး ” ခနဲ ရယ္ခ်မိတယ္။ ေဘးဘီကိုလည္း ဂရုမစိုက္ႏိုင္ပါဘူး။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ႔ “ ေဘးဘီ ” ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္႔ အဘိုးရဲ႕အဘိုးေတြ မဟုတ္လား။ သူတို႕မွ မရွိေတာ႔တာ ဂရုမစိုက္မိေတာ႔ဘူးလို႔ ေျပာတာပါ။ ထားပါေတာ႔ေလ။

အခု ကၽြန္ေတာ္ ေရးမဲ႔ ပို႔စ္မွာ “ ေဝလီေဝလင္း ” ဆိုတာေလး ပါေနလို႔ မဆီမဆိုင္ ဝင္ျပီး လွ်ာရွည္မိတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ေရးမဲ႔ “ ေဝလီေဝလင္း ” က တရုတ္ အမႊာညီအစ္ကို မဟုတ္ပါဘူး လို႔ဘဲ အဓိက ကၽြန္ေတာ္က ေျပာခ်င္တာပါ။  ဒါေလးပါပဲ။ တကယ္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေရးခ်င္တာက ဒီလိုဗ်. . . .

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ @ @ @ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ 

မနက္ေစာေစာ “ ေဝလီေဝလင္း ” အခ်ိန္ ေဆာင္းရာသီဥတုရဲ႕ အေအးဓါတ္က လူတကာတို႕ကို အိပ္ယာထဲတြင္ မထခ်င္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ေကြး၍ ေနေစခ်င္၏။ ထိုသို႔ ေကြးေနသူမ်ားလည္း ရာခိုင္ႏႈန္းနဲ႔ ဆိုရင္ အမ်ားအျပား ေကြးေနၾကလိမ္႔မည္။ သို႔ေသာ္ ဒီလို မနက္ေစာေစာ “ ေဝလီေဝလင္း ” အခ်ိန္တြင္ အိပ္ယာထဲတြင္ ေကြးမေနႏိုင္ဘဲ အိပ္ယာမွ ထကာ ဝမ္းေရးအတြက္ ေစ်းေရာင္းသူမ်ားလည္း ရွိၾကေပသည္။ 

ထိုအထဲတြင္မွ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေသာ မိန္းမတစ္ေယာက္သည္ သူေရာင္းေနေသာ ပစၥည္းကို လူေတြ သိရေစရန္အတြက္ သူ လာေရာင္းေနျပီဆိုတာ အားလံုးၾကားရန္ ေအာ္ရေလသည္။ မနက္ေစာေစာ “ ေဝလီေဝလင္း ” အခ်ိန္ဆိုေတာ႔ အိပ္ယာထဲမွာ ေကြးေနသူမ်ားလည္း ႏိုးေစရန္ အတြက္ အသံကို ျမွင္႔ကာ ေအာ္ရေလသည္။

“ ပဲျပဳတ္ . . . . . .”

သူ၏ အသံကား ေအာင္လွေပသည္။ ေန႔စဥ္ ေန႕တိုင္း မနက္ေစာေစာလည္း ျဖစ္ေသာေၾကာင္႔ ပတ္ဝန္းက်င္ကလည္း တိတ္ဆိတ္လ်က္ ရွိေနသည္ မဟုတ္လား။ ဓါတ္တိုင္ ႏွစ္တိုင္စာနားေလာက္ အေရာက္မွာေတာ႔ သူက ေနာက္တစ္ခါ ထပ္၍ သူေရာင္းေသာ ပစၥည္းကို ေၾကာ္ျငာျပန္ေလသည္။

“ ပဲျပဳတ္. . . . ”

ေဆာင္းရာသီ၏ ေအးစက္မႈေၾကာင္႔ အိပ္ယာထဲတြက္ ေကြးေနႏိုင္သူမ်ားက ေကြးေနၾကျပီး အလုပ္သြားရန္ အတြက္ ခ်က္ျပဳတ္ျပင္ဆင္ရန္ အတြက္ေသာလည္းေကာင္း ၊ ကိုယ္တိုင္အတြက္ေသာ္လည္းေကာင္း ၊ တျခားသူ အတြက္ေသာ္လည္းေကာင္း ျပင္ဆင္ၾကရမည္႔ သူေတြကေတာ႔ အိပ္ယာထဲမွာ ေကြးမေနႏိုင္ေတာ႔ပဲ ထကာ ပဲျပဳတ္ဝယ္မယ္ ဆိုရင္ ပဲျပဳတ္သည္ အသံကို နားစြင္႔ကာ သူမေရာက္လာခင္ ကတည္းက ေစာင္႔ကာ ေအာ္ေခၚတတ္ၾကသည္။ တခ်ိဳ႕ကလည္း ပဲျပဳတ္သည္ ေအာ္သံၾကားမွ ေအာ္ေခၚတတ္သည္။

“ ပဲျပဳတ္. . . ”

တတိယအၾကိမ္ ေအာ္အျပီးမွာေတာ႔ ပဲျပဳတ္သည္ရဲ႕ ေအာ္သံျပီးျပီးခ်င္း ေခၚသံတစ္ခုကို ၾကားလိုက္ရသည္။

“ လာပါဦး။ ”

ဒီလိုပဲ ေခၚၾကတာ မဟုတ္လား။ ဒီေတာ႔ ပဲျပဳတ္သည္ကလည္း သူ႔ဆီက ပဲျပဳတ္ကို ဝယ္ဖို႔ ေခၚတယ္ ဆိုေတာ႔ သြားေရာင္းဖို႔ ေခၚတယ္ ထင္ရတဲ႔ ေနရာကို လွမ္းၾကည္႔ေတာ႔ အိမ္ေတြ အားလံုးက တံခါးေတြ ပိတ္ထား၏။ ဘယ္က ေခၚမွန္း သူမွန္း မရဘူး။ ဒီေတာ႔ သူကလည္း ဘယ္က ေခၚမွန္း သိေအာင္လို႔ ဘယ္က ေခၚတာလဲ ဆိုျပီး ျပန္ေမးရသည္။

“ ဘယ္က ေခၚတာလဲ။ ”

ဒီေတာ႔ ေခၚတဲ႔ လူကလည္း ေခၚသာ ေခၚလိုက္တာ လူက အိပ္ယာက မထေသးဘူး။ ပဲျပဳတ္သည္ အသံၾကားလို႔သာ ေအာ္လိုက္တာ။ မေအာ္ဘဲ ထလိုက္ရင္လည္း ပဲျပဳတ္သည္က ေက်ာ္သြားဦးမယ္ေလ။ ဒါေၾကာင္႔ အသံၾကားေတာ႔ အိပ္ယာထဲက ေကြးေနရာက ေအာ္လိုက္တာ ဆိုေတာ႔ ပဲျပဳတ္သည္က “ ဘယ္ကလဲ ” လို႔ ေမးေတာ႔ သူကလည္း ျပန္ေျဖမိ၏။

“ အိပ္ယာထဲက. . . ”

သူလည္း ဒီလို ေျဖလိုက္ေရာ ပဲျပဳတ္သည္က တစ္မ်ိဳးထင္သြားျပီး . . . . .

“ ေသနာေကာင္ၾကီး ၊ မသာၾကီး လူကိုမ်ား ဘယ္လို အစားမ်ား မွတ္ေနလဲ။ ”

ဆိုျပီး ဆဲဆိုကာ ပဲျပဳတ္ကို မေရာင္းဘဲ စိတ္ဆိုးျပီးေတာ႔ ထြက္သြားေတာ႔တယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာမွ အိမ္ထဲက လူက ပဲျပဳတ္ဝယ္ဖို႔ ဇလံုေလးကိုင္ျပီး ထြက္လာေတာ႔ သူက အေဝးၾကီးကို ေရာက္သြားျပီ။ အိပ္ယာထဲက ထျပီး အိမ္အျပင္ထြက္လာသူကလည္း ဘာလို႔ ပဲျပဳတ္သည္ ဒီလို ေဆာင္႔ၾကီး ေအာင္႔ၾကီး ထြက္သြားတာလဲ ဆိုတာကို နားမလည္ဘဲ ေခါင္းကိုပဲ တြင္တြင္ ကုတ္ေနတယ္ ဆိုပဲ။

အရင္က ဖတ္ခဲ႔ရတဲ႔ ဟာသေလး တစ္ခုပါ။ တကယ္ေတာ႔လည္း ႏွစ္ေယာက္စလံုးက တစ္ေယာက္ေျပာတာကို တစ္ေယာက္ အစြန္အဖ်ားေလးေတြနဲ႔ နားလည္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔ ဒီလို အစြန္အဖ်ားေလးေတြနဲ႔ပဲ သူတို႔ နားလည္မႈ လြဲသြားၾကတာပါပဲ။

ပဲျပဳတ္သည္ကလည္း “ ဘယ္အိမ္က ေခၚတာလဲ။ ” လို႔ မေမးဘူး။ ဒါကို ေျဖတဲ႔ လူကလည္း “ ဘယ္ေနရာက ဆိုျပီး ေနရာကို အတိအက် ေျဖမိျပန္ပါေလေရာ။ ” သူက ဘယ္အိမ္ကပါ လို႔ မေျဖေတာ႔ ပဲျပဳတ္သည္ကလည္း သူေျဖတာကို တစ္ခါထပ္ျပီး တလြဲေတြးမိသြားျပန္ျပီး စိတ္ဆိုးသြားျပန္တာပါပဲ။ တကယ္ေတာ႔ အဲဒီလူကလည္း ဘာသေဘာနဲ႔မွ ေျဖတာ မဟုတ္ႏိုင္ပါဘူးေလ။ သူက အတည္ျပန္ေျဖတာ ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္မယ္။ ေနာက္ျပီး ေျဖတာ ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္မယ္။

ဘယ္လိုပဲ ေျဖေျဖ သူတို႔ ၾကားလိုက္ရတာကေတာ႔ အမွန္ပါပဲ ၊ ဒါေပမဲ႔ ဒါကို ကိုယ္႔အထင္ေတြနဲ႔ ေလွ်ာက္ေတြးလိုက္ေတာ႔ ျပံဳးစရာ ျဖစ္သြားသလို ၊ ရယ္စရာ ဟာသေလးလည္း ျဖစ္သြားတာပါပဲ။

ဒါေလးကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ “ ေဝလီေဝလင္း ” ဆိုတဲ႔ တရုတ္ အမႊာညီအစ္ကို လိုပဲ ျပန္ေတြးမိတုိင္း ျပံဳးမိေစတဲ႔ ဟာသေလးပါပဲ။ ဒီေန႕ ညီမေလး တစ္ေယာက္နဲ႔ စကားေျပာရင္း သူ႕ကို ေျပာျပမိလို႔ အားလံုးလည္း ျပံဳးမိေစဖို႔ သက္သက္ပါပဲ တင္ေပးလိုက္တာပါ။ ဖတ္ဖူးသူမ်ား ရွိရင္လည္း ထပ္ျပံဳးမိပါေစ။ မဖတ္ရေသးသူေတြဆိုလည္း “ ငါသာ ” ဆိုျပီး ဝင္ခံစားကာ ျပံဳးႏိုင္ၾကေစဖို႔ သက္သက္ပါပဲ။

ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစ။


ေလးစားစြာျဖင္႔
ကိုေဇာ္

.

Share/Bookmark

5 ရင္းႏွီးထားရေသာ တန္ဖိုး




“ အဲဒီလို အျပာေရာင္ ေနာက္ခံမွာ သစ္ပင္ေတြက စိမ္းညိဳ႔ညိဳ႕ေလး ၊ ဒါကို ျမဴခိုးေတြနဲ႔ ေဝဆိုင္းေနေစျပီးမွ အုတ္နံရံေတြကို နဂိုအုတ္ေရာင္ ျဖစ္တဲ႔ နီက်င္က်င္ေရာင္ေလးနဲ႔ ထားမယ္။ အုတ္ကြက္ေတြကို တြဲတဲ႔ အဂၤေတကိုေတာ႔ အျဖဴေရာင္ေလး နဲ႔ ပံုေဖာ္ေစခ်င္တယ္။ ရဲတိုက္ရဲ႕ ေရွ႕မွာ ေရပန္းေလး တစ္ခုထားျပီး ၊ သူ႔ေဘးမွာ ပန္းပင္ေတြက သူ႕ေနရာနဲ႔ သူ ေရာင္စံုဖူးပြင္႔ေန ခ်င္တယ္ ၊ ေနာက္. . . .x x x x x x x x x x x x x ”

သူမရဲ႕ မ်က္လံုးေလး ေပကလပ္ ေပကလပ္ နဲ႔ ရင္တထိတ္ထိတ္ ေျပာဆိုေနသံ အျပီးမွာေတာ႔ သူက . . . 

“ စိတ္ခ်ပါ။ ခင္ဗ်ားေျပာတာကို ကၽြန္ေတာ္ သေဘာေပါက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ရေအာင္ ဆြဲေပးထားပါ႔မယ္။ ”

ဒီလို ပန္းခ်ီဆရာ ၊ သူက ေျပာလိုက္မွ သူမက စိတ္ေအးသြားသလို သက္ေပ်ာ႔တစ္ခ်က္ကို ခပ္ျပင္းျပင္း ခ်လိုက္ျပီး . . . .

“ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္. . ၊ ဒါနဲ႔ ဘယ္ေတာ႔မ်ား ကၽြန္မရဲ႕ ပန္းခ်ီကားေလး ျပီးႏိုင္မလဲ မသိဘူး။ ”

“ ဒါကေတာ႔ ေျပာရခက္ပါတယ္။ တစ္ခု ကၽြန္ေတာ္ ကတိေပးႏိုင္တာကေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ အျမန္ဆံုး ဆြဲေပးပါ႔မယ္။ ျပီးတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ တပည္႕ေလးကို လႊတ္ျပီး အေၾကာင္းၾကားလိုက္ပါ႔မယ္။ ”

“ ဟုတ္ကဲ႔ . . ဒါဆို ေက်းဇူးပါပဲ။ ဒီမွာ စရံေငြကို လက္ခံပါ။ ”

ေဒၚလာ ၃၀၀၀ လို႕ ေရးထားေသာ ခ်က္လက္မွတ္ေလးကို သူ႔ဆီ လွမ္းေပးျပီး သူမ လွမ္းထြက္သြားတယ္။ သူမ ထြက္သြားတာနဲ႔ ပန္းခ်ီဆရာက သူ႕ရဲ႕ ပန္းခ်ီဆြဲခန္းထဲကို ဝင္လာျပီး အေဝးကို လွမ္းေငးတယ္။ သူေငးေနရာမွာ မိုးေတြ ညိဳေနေပမဲ႔ သူ႕အာရံုထဲမွာ ေကာင္းကင္ျပာၾကီးကို ေနာက္ခံထားတဲ႔ ရဲတိုက္ၾကီး တစ္ခုကို ျမင္လိုက္ရတယ္။ 

သူ႕လက္မ်ားက ေဒါက္တိုင္မွာ တင္ထားတဲ႔ ကင္းပတ္စ အျဖဴေရာင္ေပၚသို႔ စုတ္တံမ်ားရဲ႕ အကူအညီနဲ႔ ေရာက္သြားတယ္။

တစ္ခ်က္ျပီး တစ္ခ်က္. . . . .  ၊

တစ္ကြက္ျပီး တစ္ကြက္ . . . . .၊

တစ္ရက္ျပီး တစ္ရက္ . . . . . ။

ရက္ေပါင္း ၁၁ ရက္ အျပီးမွာ ပန္းခ်ီဆရာက သူဆြဲထားေသာ ပန္းခ်ီကားကို ေသခ်ာစြာ ျပန္ၾကည္႔လိုက္တယ္။ “ စိမ္႔ ” ခနဲ သူ႕ဖာသာ ျပန္လည္ ခံစားရမႈက ပတ္ဝန္းက်င္ကိုပါ ျငိမ္သြားေစတယ္။ ေတာင္ထြတ္တစ္ခုမွာ ေဆာက္ထားတဲ႔ ရဲတိုက္ၾကီး တစ္ခုရဲ႕ ခန္ျငားမႈ ၊ တင္႔တယ္မႈ ၊ တည္ျငိမ္မႈ ဒါေတြကို ထင္ဟပ္ေစတယ္။ ပတ္ဝန္းက်င္မွ ျမင္ကြင္းမ်ားကလည္း ထင္ထင္ရွားရွား။ ပန္းခ်ီဆရာ သူ႕ရဲ႕ ပန္းခ်ီကားကို သူ႕ဖာသာ သေဘာက်သြားတယ္။

“ ရစ္ခ်က္. . .၊ ေဟ႕ ရစ္ခ်က္။ ”

သူ႔ရဲ႕ အေစအပါး တစ္ေယာက္ကို လွမ္းေခၚလိုက္တယ္။ 

“ ဗ်ာ . . ဆရာ ၊ လာပါျပီ။ ”

သူ႔တပည္႔ကို သူ တစ္ခ်က္ ၾကည္႔ျပီးမွ ဆက္ေျပာတယ္။ 

“ ဒီပန္းခ်ီကားကို လာအပ္သြားတဲ႔ အမ်ိဳးသမီးကို သိတယ္ မဟုတ္လား။ ”

“ ဟုတ္ကဲ႔ သိပါတယ္ ဆရာ ၊ ဒါဆို သူ႔အိမ္ကို သြားေျပာေတာ႔ သူ႔ပန္းခ်ီကားျပီးျပီလို႔။ ”

ျပီးေတာ႔ ပတ္ဝန္းက်င္က ျပန္လည္ တိတ္ဆိတ္သြားခဲ႔ေတာ႔တယ္ ၊ လွည္႔ထြက္ခြာသြားတဲ႔ သူ႕တပည္႔ရဲ႕ ေျခသံေတြက လြဲလို႔ေပါ႔။ ခဏၾကာေတာ႔ ပန္းခ်ီဆရာရဲ႕ အိမ္ေရွ႕ကို ရထားလံုး တစ္စီးက ဆိုက္ေရာက္လာျပီး ပန္းခ်ီလာအပ္တဲ႔ အမ်ိဳးသမီး သုတ္သုတ္ျပာျပာနဲ႔ ဆင္းလာတယ္။ ပန္းခ်ီဆရာကို ေတြ႕ေတာ႔ အားရဝမ္းသာစြာ နဲ႔ပဲ ေမးတယ္။

“ ကၽြန္မ ပန္းခ်ီကား ဆြဲျပီး သြားျပီဆို. . . ”

“ ဟုတ္ပါတယ္။ ဟိုမွာ အုပ္ထားတဲ႔ အဝတ္စကို ဖယ္ျပီး ၾကည္႔ႏိုင္ပါတယ္။ ”

အမ်ိဳးသမီးက အိပ္မက္ထဲမွာ လမ္းေလွ်ာက္ေနရတဲ႔ လူတစ္ေယာက္လိုမ်ိဳး ပန္းခ်ီကားဆီကို လက္ႏွစ္ဖက္ ဆန္႕တန္းျပီး တေရြ႕ေရြ႕သြားတယ္။ ပန္းခ်ီကားဆီေရာက္ေတာ႔ တံေတြးကို မ်ိဳခ်ရင္း အသက္ျပင္းျပင္း တစ္ခ်က္ ရွဴျပီးမွ ပန္းခ်ီကားကို အုပ္ထားတဲ႔ အဝတ္စကို ဖယ္လိုက္တယ္။ 

“ အို. . . ”

သူမ လက္ထဲက အဝတ္စက ရုတ္တရက္ လြတ္က်သြားတယ္။ သူမ ပန္းခ်ီကားကိုပဲ အာသာ ငမ္းငမ္း ၾကည္႔ေနမိေတာ႔တယ္။ ခဏၾကာမွ . . . 

“ တကယ္ကို အသက္ဝင္တဲ႔ ပန္းခ်ီကားပါပဲရွင္။ ကၽြန္မ အေတြးထဲကအတိုင္း ရေအာင္ လိုက္ဆြဲႏိုင္ပါေပတယ္။ ”

“ - - - -- - ”

ပန္းခ်ီဆရာကေတာ႔ ဘာမွ မေျပာပဲ မိန္႔မိန္႔ၾကီး ျပံဳးတယ္။ 

“ ဒီပန္းခ်ီကားကို ကၽြန္မ ယူသြားလို႔ ရျပီလားရွင္။ ”

“ ဟုတ္ကဲ႔။ က်သင္႔ေငြ ရွင္းျပီးရင္ေတာ႔ ယူသြားလို႔ ရပါျပီ။ ”

“ ပန္းခ်ီဖန္တီး ပံုေဖာ္ခ အေနနဲ႔ ဘယ္ေလာက္မ်ား သတ္မွတ္ထားပါလဲရွင္။ ”

“ ဒီပန္းခ်ီကားကို ဆြဲခက ေဒၚလာ ' ၅ ေသာင္း ' ပါ။ ”

“ ရွင္ . . ၊ မမ်ားလြန္းဘူးလားရွင္။ ဒီပန္းခ်ီကားေလးကို ရွင္ဆြဲတာ ၁၁ ရက္တည္း မဟုတ္လား။ ဒါကို ေဒၚလာ ၅ ေသာင္း ေတာင္မွ ေတာင္းတယ္ ဆိုတာ မ်ားလြန္းတယ္ ထင္တယ္။ ”

ဒီေတာ႔ ပန္းခ်ီဆရာက ခပ္ေကြးေကြးေလး ျပံဳးျပီး. . . . 

“ ဒါကေတာ႔ ခင္ဗ်ားက ကၽြန္ေတာ္ ဆြဲတဲ႔ ၁၁ ရက္ ဆိုတာပဲ ျမင္တာကို။ ဒီလို ပန္းခ်ီဆြဲတတ္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ ၁၅ ႏွစ္တိုင္တိုင္ ေလ႔က်င္႔ခဲ႔ရတယ္။ ဒါေပမဲ႔ ဒါက ကိုယ္႕ဖာသာ အာရံုမွာ ျဖစ္ေပၚေနတာကို ကိုယ္႔ဖာသာ ဆြဲတာပဲ။ ေနာက္ထပ္ အႏွစ္ ၃၀ ကေတာ႔ သူမ်ား အာရံုမွာ ျဖစ္ေပၚေနတာကို ကိုယ္႔ဆီကို ေရာက္ေအာင္ ဆက္သြယ္ ခံစားျပီးေတာ႔ ဆြဲတတ္ေအာင္ ေလ႔က်င္႔ခဲ႔ရတယ္။ 

ႏွစ္ေပါင္း ၄၅ ႏွစ္ ေလ႔က်င္႔ျပီး ဆြဲမွ အခုလို ခင္ဗ်ား အာရံုမွာ ျဖစ္ေပၚေနတာကို ကၽြန္ေတာ္႔အာရံုမွာ လာ ထင္ဟပ္လာျပီး အခ်ိဳးက် လွပတဲ႔ ပန္းခ်ီကားကို ကၽြန္ေတာ္ ဆြဲႏိုင္ခဲ႔တာပါ။ အခု ဆြဲလို႔ ၾကာခ်ိန္ ဆိုတဲ႔ ၁၁ ရက္ထဲကို ခင္ဗ်ား ျမင္မယ္ ဆိုရင္ေတာ႔ ခင္ဗ်ား မွားသြားလိမ္႔မယ္။ ဒီေတာ႔ ခင္ဗ်ားမွာ လုပ္စရာ ႏွစ္နည္း ရွိတယ္။ ”

“ ဟုတ္ကဲ႔ ေျပာပါ။ ”

“ ပထမနည္းကေတာ႔. . . . ဒီပန္းခ်ီကို ခင္ဗ်ား မယူဘူး ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္က အခုပဲ ဓါးနဲ႔ စုတ္ျဖဲပစ္ျပီး ခင္ဗ်ား စရံေငြ ဆံုးပါလိမ္႔မယ္။ ဒါဆို ခင္ဗ်ား ဖာသာ ခင္ဗ်ား ၾကိဳက္တဲ႔ တန္ဖိုး နဲ႔ တျခားသူ တစ္ေယာက္ကို သြားဆြဲခိုင္းပါ။ ဒါေပမဲ႔ သူ႕ဆီက လက္ရာကို မႏွစ္သက္လို႔ ကၽြန္ေတာ္႔ဆီမွာ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ ထပ္လာျပီး ဆြဲခိိုင္းမယ္ ဆိုရင္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ ပန္းခ်ီဆြဲ သက္တမ္းက ေနာက္ထပ္ ၁၁ ရက္ပိုျပီး ၄၅ ႏွစ္နဲ႔ ၁၁ ရက္ အေတြ႕အၾကံဳ ရွိလာခဲ႔ျပီ ဆိုေတာ႔ ခင္ဗ်ား ေနာက္ထပ္ ဒီလို ပန္းခ်ီကားအတြက္ တန္ဖိုးက အခု ေဒၚလာ ၅ ေသာင္း ထက္ ႏွစ္ဆ ျဖစ္ခ်င္လည္း ျဖစ္မယ္ ၊ သံုးဆ ျဖစ္ခ်င္လည္း ျဖစ္မယ္။ ဒါနဲ႔ ခင္ဗ်ား ထပ္ဆြဲရလိမ္႔မယ္။

ဒုတိယနည္းကေတာ႔. . . ဒီခင္ဗ်ား ဒီပန္းခ်ီကားကို ကၽြန္ေတာ္ ေျပာတဲ႔ ႏွစ္ေပါင္း ၄၅ ႏွစ္အေတြ႔အၾကံဳနဲ႔ ဆြဲထားတဲ႔ အေကာင္းဆံုး လက္ရာ ဆိုတာကို တန္ဖိုး သိျပီး အဖိုးထိုက္တန္စြာနဲ႔ ေပးေခ် ဝယ္ယူသြားျပီး ခင္ဗ်ား အိမ္နံရံမွာ အျမတ္တႏိုး တပ္ထားလိုက္ေစခ်င္တာပါပဲ။ ”

ပန္းခ်ီဆရာရဲ႕ စကားလည္း ဆံုးေရာ အမ်ိဳးသမီးက သူ႔ရဲ႕ အိတ္ထဲမွ ခ်က္လက္မွတ္ကို ထုတ္ျပီး ခ်ေရးကာ ပန္းခ်ီဆရာ လက္ထဲကို လွမ္းထည္႔ေပးေလေတာ႔သည္။ ခ်က္လက္မွတ္မွာ ေရးထားတာက. . . .

“ ေဒၚလာ ၄၇၀၀၀ ”


မွတ္ခ်က္။    ။ အထက္ပါ ပန္းခ်ီကားေလးကို ၾကည္႔မိျပီး ျဖစ္ေပၚလာတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕ စိတ္ကုူးမွ်သာ ျဖစ္ပါသည္။( ဒီပို႔စ္မတင္ခင္ စိတ္ကူးေလး ျဖစ္ေပၚလာေစတဲ႔ ပို႔စ္ကေတာ႔ ညီမေလး သွ်င္ ဆီကပါ။ http://troths.multiply.com/journal/item/473/473  သူ႕ဆီက လင္႔ခ်ိတ္ဖို႔ အြန္လိုင္းမွာ ေစာင္႔ေပမဲ႔ မေတြ႕လို႔ မခ်ိတ္လိုက္ရပါဘူး။ အခုေတာ႔ သြားေျပာျပီး ခြင္႔ျပဳစာ မျပန္ခင္ ခ်ိတ္လိုက္ပါတယ္။ )



မူရင္း စိတ္ကူးရေစတဲ႔ ပံုေလးပါ။ ညီမေလး သွ်င္ ပို႔ေပးထားတာပါ။

ေလးစားစြာျဖင္႔
ကိုေဇာ္

.


Share/Bookmark

18 June 2010

7 အၾကားမွန္ ၊ အထင္မွား



စာေရးဖို႔ အခ်ိန္မရွိလို႔လား မသိပါဘူး အခုတေလာ စာေတြေတာ႔ ေတာ္ေတာ္ ဖတ္ျဖစ္တယ္။ ဖတ္ျဖစ္တဲ႔ အထဲက တခ်ိဳ႕အေၾကာင္းအရာေလးေတြကို ဆင္႔ပြားခံစားမိတာေၾကာင္႔ ထပ္ျပီး တင္ျပခ်င္ပါတယ္။ မူရင္းကို ဖတ္ခ်င္ရင္ေတာ႔ မူရင္းစာအုပ္ကိုလည္း  ညႊန္းေပးထားပါ႔မယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ ဖတ္ျပီး ကၽြန္ေတာ္႔ဖာသာ ထပ္ဆင္႔ ေတြးမိတာေလးကို ေရးျပမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ @ @ @ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ 

ျဖစ္စဥ္ ( ၁ )

ကၽြန္ေတာ္တို႔ အလုပ္မွာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ခင္တဲ႔ တရုတ္မက ျပီးခဲ႔တဲ႔ အပတ္က ကေလးေမြးပါတယ္။ ကေလးက ၾကီးေတာ႔ ရိုးရိုးမေမြးႏိုင္လို႔ ခက္ခက္ခဲခဲ ခြဲေမြးရတယ္တဲ႔။ ကေလးက ထြားထြားၾကိဳင္းၾကိဳင္း ျဖဴျဖဴေဖြးေဖြးၾကီး ဆိုပဲ။ ဒီလိုၾကီးလို႔လည္း ခြဲေမြးရတာလို႔ ေျပာၾကတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ သူ အလုပ္ကို ေတာ္ေတာ္နဲ႔ ျပန္မဆင္းႏိုင္ဘူးေပါ႔ေလ။ သာမာန္ေမြးတယ္ ဆိုရင္ေတာင္မွ ခြင္႔က ႏွစ္လေပးတာ ဆိုေတာ႔ အခုလို ခက္ခက္ခဲခဲ ခြဲေမြးရတာ ဆိုေတာ႔ သူလည္း ေတာ္ေတာ္ ခံစားရမွာပဲ လို႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူ႕ကို စာနာျပီး ရင္တြင္းမွာ ျဖစ္မိပါတယ္။

“ ခြဲေမြးတယ္ ဆိုတာ မလြယ္ပါလား ” လို႔လည္း ေတြးလိုက္မိပါတယ္။
~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ @ @ @ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ 

ျဖစ္စဥ္ ( ၂ )

ကၽြန္ေတာ္႔ကားကို ေမာင္းေနတဲ႔ လက္ရွိ ဒရိုင္ဘာၾကီးမွာ ကရင္ၾကီး တစ္ေယာက္ ျဖစ္သည္္။ အလြန္ အစားစားႏိုင္သေလက္ အလုပ္လည္း အလြန္လုပ္ႏိုင္၏။ သူထံမွ  စကား အထူးအဆန္းမ်ားကိုလည္း အရမ္းၾကားရေလ႔ ရွိသည္။

တစ္ေန႔မွာ သတ္မွတ္ခ်ိန္ထက္ ေနာက္က်ျပီး သူ ေရာက္လာ၏။ ရံဖန္ရံခါ ျဖစ္တတ္သည္႔ ကိစၥမ်ိဳးကို  ကၽြန္ေတာ္ ဆူပူစရာ အေၾကာင္း မရွိပါ။ သို႔ေသာ္ သူက ကၽြန္ေတာ္႕ကို မ်က္ႏွာခ်ိဳေသြးလွ်က္ ျပံဳးရယ္ျပကာ. . . . 

“ နည္းနည္းေနာက္က်သြားတယ္ ဆရာရယ္။ အိမ္မွာ ဘဲကို ခြဲေမြး ေပးေနရလို႔။ ”

( အထက္က ကၽြန္ေတာ္႔အလုပ္က တရုတ္မ ခြဲေမြးေနရတာနဲ႔ အခု ဘဲခြဲေမြးရတာကို အတူတူပဲ သတ္မွတ္လိုက္ရင္ ေတာ္ေတာ္ကို လြဲသြားပါလိမ္႔မယ္။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ႔ ဘဲဆိုတာ ဥလိုက္ ေပါက္တာကိုး။ ဒါေၾကာင္႔ ဆက္ဖတ္ၾကည္႔ရေအာင္. . . ။ )

“ ဘာရယ္။ ဘဲကို ခြဲေမြးတယ္ ဟုတ္လား.။ ”

“ ဘဲဥထဲက ဘဲေပါက္ကေလးေလ။ ဥခြံကို ေဖာက္ရာေပးျပီးမွ မထြက္ႏိုင္ျဖစ္ေနလို႔ ကၽြန္ေတာ္ကပဲ ဥကိုခြဲျပီး ေမြးေပးေနရတာ။ အဲဒီေတာ႔မွ သူထြက္လာတယ္။ လံုးလံုးဝါဝါေလး ဆရာရဲ႕ ၊ ခ်စ္စရာေလး. . .”

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ @ @ @ ~ ~  ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ 

နိဂံုး

ဒီလို ေသခ်ာၾကားေတာ႔မွ ဘဲေလးကို ဘဲမၾကီး ဗိုက္ကေန ခြဲေမြးတာ မဟုတ္ဘဲ။ ဘဲေလးက သူ႕ဖာသာ မထြက္ႏိုင္လို႔ ဘဲဥထဲမွာ ၾကာေနလို႔ ဥခြံေလးကို ခြဲျပီး ေမြးေပးလိုက္တာကို ဆိုလိုတာပါ။ ဒါေပမဲ႔လည္း အထက္က တရုတ္မ ကေလးေမြးတာကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားလံုးက ဒီလိုပဲ သိထားေတာ႔ ဘဲအေကာင္ေပါက္တယ္ ဆိုရင္ ဘဲက ဥထဲက ထြက္တယ္ ဆိုတာပဲ ေျပာေနၾကေတာ႔ အခုလို ဘဲကို ခြဲေမြးရတယ္ ဆိုျပီး ၾကားလိုက္ရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အထင္ေတြ မွားသြားေစတတ္ပါတယ္။

တကယ္ေတာ႔ ဘဲဆိုတာ ၾကက္လို ႏႈတ္သီးက မခၽြန္ေလေတာ႔ ဥခြံကို စေဖာက္ခါစမွာ ထိုးခြဲဖို႔ တစ္ခါတစ္ေလ ခက္တတ္တာပါ။ ဒါေၾကာင္႔ ဘဲဥေလးကို ခြဲျပီး ဘဲေလးကို အျပင္ကို ထုတ္ေပးရတာပါ။ ဒါေပမဲ႔ ဘဲကို ခြဲေမြးတယ္ ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သိေနတဲ႔ အသိေၾကာင္႔ အၾကားက မွန္ေပမဲ႔ အထင္္က လြဲသြားႏိုင္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပတ္ဝန္းက်င္မွာလည္း ဒီလိုပဲ သူမ်ားေျပာတာ ဘာကို ဆိုလိုလည္း ဆိုတာကို အရင္ ေသခ်ာ သေဘာက္ေပါက္ေအာင္ နားေထာင္ဖို႔ မျဖစ္မေန လိုအပ္ပါတယ္။ ဒီလို မဟုတ္ဘဲ သူမ်ားေျပာတာကို ကိုယ္႔ရဲ႕ အခံ အတၱနဲ႔ နားေထာင္တယ္ ဆိုရင္ေတာ႔ ၾကားတာကေတာ႔ ၾကားလိုက္ရမွာပါ။ ဒါေပမဲ႔ သူေျပာခ်င္တဲ႔ အဓိပၸါယ္ကို မရဘဲနဲ႔ ကိုယ္႔ရဲ႕ အတၱအထင္မွားေတြပဲ ဆုပ္ကိုင္မိေနပါလိမ္႔မယ္။ သူမ်ားလိုဆိုရင္းကို ေသခ်ာ သိနားေအာင္ ဖတ္ ၊ နားေထာင္ ၊ ေမးျမန္း သင္႔ပါတယ္။


source; ျဖစ္စဥ္ ( ၂ ) ကို ဆရာ တာရာမင္းေဝ ၏ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ေဆာင္းရာသီဒႆန ( ၂ ) ကေန ေကာက္ႏႈတ္ ေဖာ္ျပပါတယ္။ ဒါကို ကၽြန္ေတာ္႔ မွတ္စု အေဟာင္းေလးထဲက ဖတ္မိလို႔ ဒီပို႔စ္ေလး ျဖစ္ေအာင္ ဆင္႔ပြားေတြးမိတာပါ။ 


ေလးစားစြာျဖင္႔
ကိုေဇာ္
.

Share/Bookmark

17 June 2010

16 အမရာ ႏွင္႔ တူေသာ ေယာက်္ား


အမွာ. . . .

ကၽြန္ေတာ္ နည္းနည္းေတာ႔ ေျပာရပါေစ။ ကၽြန္ေတာ္ စာေရးတဲ႔ အထဲမွာ အားထုတ္ျပီး တင္ျပပံု အဆန္းဆံုး ေရးခ်င္တဲ႔ ပံုစံေလးေတြကို ကၽြန္ေတာ္ “ ရသစာတမ္း ”  မွာ ကၽြန္ေတာ္ အားကုန္ထည္႔ေရးေလ႔ ရွိပါတယ္။ ဝတၳဳထက္ ၊ ရသထက္ ၊ ဗဟုသုတထက္ “ ရသစာတမ္း ” မွာ တစ္ခုခုကို ကၽြန္ေတာ္ ခ်ျပခ်င္မိတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ ရသစာတမ္းေလး ကၽြန္ေတာ္ ေရးျပီ ဆိုရင္ လက္ရွိ ကၽြန္ေတာ္ ဆန္းသစ္ခ်င္တဲ႔ စာေပပံုစံ တစ္မ်ိဳးကို အားထည္႔ေရးေလ႔ ရွိပါတယ္။

ဒါေၾကာင္႔ အခု ပို႔စ္မွာေတာ႔ . . . ၊ ကၽြန္ေတာ္ တိတ္တခိုး ရင္ထဲမွာ ရွင္သန္ေနတာ ၾကာျပီ ျဖစ္တဲ႔ စာပံုစံေလး တစ္မ်ိဳးနဲ႔ ေရးထားမိပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ စကားေျပာေနရာေတြမွာ “ ” ေတြနဲ႔ တစ္ေၾကာင္းခ်င္းစီ မျပထားတဲ႔ အတြက္ စာဖတ္သူမ်ား အနည္းငယ္ မ်က္စိ ရႈပ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒီလိုသာ ျဖစ္ခဲ႔ရင္ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ တျခားေသာ တင္ျပခ်င္တာေလးေၾကာင္႔ ခြင္႔လႊတ္ျပီး ဖတ္ေပးပါလို႔ ေတာင္းဆိုခ်င္ပါတယ္။ ရသစာတမ္းမွာက လြဲျပီး ကၽြန္ေတာ္ တျခားအမ်ိဳးအစားေတြမွာ မကြန္႕ပါဘူး။

ဒီပို႔စ္ ၊  ရသစာတမ္းေလးမွာေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ အသံေတြကို အားထည္႔ျပီး ေရးထားတာ ျဖစ္လို႔ တစ္မ်ိဳးတစ္ဖံု ကိုယ္႕ဖာသာ ဆန္းသစ္ထားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေပးခ်င္တဲ႔ မက္ေဆ႔ မရခဲ႔ဘူး ဆိုရင္ ၊ စာေပေရးရာမွာ တင္ျပပံု ညံ့ဖ်င္းခဲ႔တယ္ ဆိုရင္ ဘယ္သူ႕ရဲ႕ အားနည္းခ်က္မွ မဟုတ္ဘဲ ၊ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ ညံ့ဖ်င္း အားနည္းခ်က္သာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာျပခ်င္တဲ႔ အသံအားေတြကို စာဖတ္သူမ်ား ၾကားမိပါေစ။

ေလးစားစြာျဖင္႔ 
ကိုေဇာ္



“ ျငိမ္႔ ” ခနဲ ကားေရွ႕ဘီးက ေျမာက္တတ္သြားတယ္ ဆိုရင္ပဲ ေပါင္ေပၚကို တင္ျပီး စာေတြ ဖတ္ေနတဲ႔ စက္ေလးကို လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ ေျမွာက္ကိုင္လိုက္မိတယ္။ အတတ္ျပီးသြားလို႔ ျပန္က်တယ္ ဆိုေတာ႔လည္း စက္ကေလးကို ေပါင္ေပၚကို ျပန္ျပီး မခ်ရဲေသး။ အသာေလး မထား ရေသးတယ္။ ေရွ႕ဘီး ေနာက္ဘီး ၊ ဘီး ႏွစ္ဘီး စလံုးက လမ္းေတြမွာ အျမန္ႏႈန္းကို ေလ်ာ႔က်ေအာင္ ခုခံထားတဲ႔ အခံုးေလးကို ေက်ာ္သြားမွ လက္ထဲက စက္ေလးကို ေပါင္ေပၚ ျပန္တင္ျပီး စာေလးကို ဆက္ဖတ္ရေတာ႔တယ္။

“ ဟူး ”  ခနဲ သက္ျပင္းကို ခ်ျပီး ငါ႔ဘဝကလည္း မလြယ္ပါလား လို႔ ကိုယ္႔ဖာသာ ေတြ႕ရင္း ျပံဳးလိုက္မိတယ္။ ဒါေတာင္မွ ဒီက လမ္းေတြက အခုလို ခုခံထားတဲ႔ အခံုးေလးက လြဲျပီး ဒီမွာက လမ္းေတြက ေျဖာင္႔ျဖဴးေနတာ . . ၊ ေရႊျပည္က လမ္းေတြမွာသာ  ဒီလို စာဖတ္ရရင္ လက္ထဲက စက္ေလးက ေပါင္ေပၚကို ျပန္မေရာက္ပဲ လက္ထဲမွာတင္ ေျမွာက္ထားရလို႔ ေတာထဲက လူရိုင္းေတြ ယစ္ပူေဇာ္ေတာ႔မဲ႔ အခ်ိန္မွာ ဆိုရင္ ပင္႔ေျမွာက္ရသလို ျဖစ္ေနမယ္ ထင္တယ္။ အခုေတာ႔လည္း ၾကံဳသလို အဆင္ေျပ ရတာပါပဲ စာဖတ္ခ်င္ေတာ႔ ဒီလိုပဲ ဖတ္ရေတာ႔တာေပါ႔။

“ ရိပ္ ” ခနဲ ျမင္လိုက္ရတဲ႔ ကားအရွိန္ေၾကာင္႔ ကိုယ္႔ကားသမားကလည္း သူရဲ႕ ဟြန္းၾကီးကို နာနာ ဖိတီးတယ္။ အျပင္ကေတာ႔ မသိ ကိုယ္႔ကား ေခါင္းခန္းထဲကေတာင္ ေတာ္ေတာ္ကို ဆူညံသြားတယ္။ ဖတ္ေနတဲ႔ စာရဲ႕ အာရံုေတြကလည္း ဟြန္းသံေၾကာင္႔ ဘယ္ေရာက္ကုန္မွန္း မသိ။ ကိုယ္ ေခါင္းေထာင္ျပီး ကားမွန္ကေန အျပင္ကို ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ ကလပ္က ျပန္လာတယ္ လို႔ ထင္ရတဲ႔ ကားႏွစ္စီး ျပိဳင္လုေမာင္းသြားၾကရင္း ကိုယ္႔တို႔ ကားေရွ႕က ျဖတ္လု ေမာင္းသြားၾကတယ္။ 

“ ေတာက္ ” ခနဲ တတ္ခတ္သံ နဲ႔ အတူ ပြစိပြစိ စကားေတြ စလာေတာ႔မဲ႔ ကိုယ္႔ကားက ဒရိုင္ဘာ “ ဆီဗား ” ကို ကိုယ္ကပဲ တျခားအလုပ္ကိစၥနဲ႔ စကားလမ္းေၾကာင္းေျပာင္းျပီး ေမးလိုက္ရေသးတယ္။ “ ေရာက္ဖို႔ ေတာ္ေတာ္ လိုေသးလား ဆီဗား။ ” “ အင္း. . . . ေနာက္ ႏွစ္ေကြ႔ ဆို ေရာက္ေတာ႔မွာပါ။ ” သူလည္း စကားျပန္ေျပာလိုက္ရလို႔ ခုနက ေဒါသ နည္းနည္းေလ်ာ႔သြားပံု ရတယ္။  “ ငါကလည္း ဒါ ပထမဦးဆံုး ညဘက္ လိုက္ဖူးတာ မဟုတ္လား။ ဒါေၾကာင္႔ ေမးတာ ၊ ” “ ေန႕ဘက္ေရာ ေရာက္ဖူးလား။ ” “ အင္း  . . ေန႔ဘက္က ၄ ၊  ၅ ေခါက္ေလာက္  ေရာက္ဖူးတယ္။ ” “ ေၾသာ္. .”

“ ေၾသာ္ ”  ခနဲ စကားလံုးနဲ႔ ၊ အဲဒီလို အဆံုးသတ္ကာ ခဏေျပာျပီး သူေရာ ကိုယ္ေရာ ျပန္လည္ ျငိမ္သက္ကာ တိတ္ဆိတ္သြားျပီး သူလည္း သူ႕ဖာသာ ေရဒီယိုက ကုလား သီခ်င္းသံနဲ႔ ျငိမ္ျပီး ဆက္ေမာင္းလာတယ္။ ကိုယ္ကလည္း ကိုယ္႕ဖာသာ ဆက္ျပီး စက္ကေလးကို မ်က္ႏွာမူျပီး သူမ်ားေတြ ေရးတင္ထားတဲ႔ ဘေလာ႔က ပို႔စ္ေတြကို လိုက္ဖတ္လာခဲ႔တယ္။ ေလာ္ရီကား တစ္စီးရဲ႕ ဝိတ္အရေတာ႔ ျငိမ္သက္မႈ ဆိုတာ မရွိ။ ဖတ္ရတာ ကိုယ္႔အတြက္ အေတာ္ကို အေႏွာင္႔အယွက္ ျဖစ္ေစတယ္။ ဒါေပမဲ႔လည္း. . . .

“ ေမွာင္ ”  ခနဲ ျဖစ္သြားလို႔ အျပင္ကို ေဝ႔ၾကည္႔လိုက္ရင္ ေတာင္ကို ျဖတ္ေဖာက္ထားတဲ႔ လိုဏ္ဂူထဲ ဝင္ေနျပီ ဆိုရင္ ကိုယ္ ဖတ္ေနတဲ႔ စာမ်က္ႏွာကို မေျပာင္းရဲဘူး။ အရင္က အိမ္မွာ  ၊ အလုပ္မွာလို သံုးခဲ႔ရတဲ႔ တည္ျငိမ္တဲ႔ Internet Connection  မဟုတ္ေတာ႔ ၊ အခုက USB Stick Broadband Connection ဆိုေတာ႔ ပိတ္ေမွာင္မြန္းၾကပ္တဲ႔ ေနရာေတြမွာဆို သူကလည္း မွိတ္တုပ္ မွိတ္တုပ္ အလင္းေရာင္ေလးပါ ေပ်ာက္သြားတတ္တယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ စာမ်က္ႏွာ ေျပာင္းလိုက္လို႔ကေတာ႔ Access Denied တို႔ ၊ The Connection Has Time Out  တို႔ ျဖစ္ျပီသာ မွတ္။ 

“ ခ်က္ ” ခနဲ Comment ေရးျပီးလို႔ Publish Your Comment ကို ႏွိပ္လိုက္ျပီးမွ Access Denied တို႔ ၊ The Connection Has Time Out  တို႔ ဒီလိုသာ ေပၚလာျပီ ဆိုရင္ ကိုယ္႔မွာ ရင္ခံရတယ္။ ေရးထားသမွ် Comment ေလးေတြလည္း ေပ်ာက္ခဲ႔တာ အၾကိမ္ေပါင္း မ်ားျပီ။ ဒါဆိုရင္ လိုဏ္ဂူထဲက ထြက္ျပီး Connection  ျပန္မိေအာင္ ေစာင္႔ရတာ ဘာမွနဲ႔ မတူဘူး။ ရင္. . .ေမာ. . တယ္. . .။ ဒါနဲ႔ပဲ သြားဖတ္မိတဲ႔ ေနရာေတြမွာ “ ကိုယ္႔ေျခရာေလး ” ေတြ မခ်န္ခဲ႔ႏိုင္ေတာ႔ဘူး။

“ လက္ ”  ခနဲ Connection ေလး ျပန္မိလို႔ ဖတ္ထားတဲ႔ ပို႔စ္မွာ Comment ေရးမယ္ ၾကံေတာ႔မွ စီးလာတဲ႔ ကားက လမ္းခ်ိဳးတစ္ခုကို ဆြဲေကြ႕ ဝင္သြားတယ္။ ကိုယ္ေမာ႔ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ ကိုယ္သြားခ်င္တဲ႔ စက္ရံုကို ဝင္တဲ႔ ကြန္ကရစ္ခင္းလမ္းေပၚကို ေရာက္လာခဲ႔ျပီ။ စက္မႈဇံုရဲ႕လမ္း ၊ ကြန္ကရစ္ခင္းတဲ႔ လမ္းရဲ႕ ထံုးစံအတိုင္း အေဝးေျပးလမ္းမေပၚက လမ္းေတြလို မျဖဴးေတာ႔ဘူး။ ကိုယ္႔ေပါင္ေပၚက စက္ေလးကလည္း ျငိမ္ မလိုက္ႏိုင္ေတာ႔ဘူး။ ကိုယ္႔ရဲ႕ လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ မ ထားရမဲ႔ အတူတူေတာ႔ စက္ကို ပိတ္ျပီး သိမ္း လိုက္ရေတာ႔တယ္။

“ ကၽြီ ” ခနဲ အသံနဲ႔ အတူ စီးလာတဲ႔ ေလာရီကားက စက္ရံုတစ္ခု ေရွ႕ ဝန္းတံခါးမွာ ရပ္သြားတယ္။ ဟုတ္တယ္ ဒီစက္ရံုက ေန႔လည္ဘက္ ကိုယ္ေရာက္ခဲ႔ဖူးတဲ႔ စက္ရံုပဲ။ Production အတြက္သာ အဓိက ရည္ရြယ္ထားတဲ႔ စက္ရံုဆိုေတာ႔ လမ္းပန္း အခ်က္အခ်ာ က်စရာ မလိုဘူး ဆိုတဲ႔ အခ်က္ေၾကာင္႔ ဒီလို အတြင္းဘက္ ဆိတ္ျငိမ္တဲ႔ စက္မႈဇံုထဲမွာပဲ တည္ရွိတယ္။ ေန႔ဆိုင္း ညဆိုင္း လည္ပတ္ေပမဲ႔ ညဆိုင္းကေတာ႔ ေန႔ဆိုင္းေလာက္ လူမ်ားမ်ား စားစား မရွိတာ ေသခ်ာတာေပါ႔။ ျပီးေတာ႔ အားလံုးက ႏိုင္ငံျခားသားမ်ားသာ. . .။

“ အီ ” ခနဲ အသံနဲ႔ အတူ ဆီငတ္ေနတဲ႔ တံခါးက ဆြဲဆြဲငင္ငင္ ဒရြတ္တိုက္ကာ သူ႕လမ္းေၾကာင္းအတိုင္း ပ်င္းတိပ်င္းတြဲနဲ႔ လိမ္႔ထြက္သြားတယ္။ စက္ရံုဝန္းထဲကို လွမ္းၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ “ ကိုမိုးျမင္႔ ” က သူ႕ထံုးစံအတိုင္း ျပံဳးတံု႔တံု႔နဲ႔ စက္ရံုဝန္းတံခါးနားကို ေလွ်ာက္လာတယ္။ တကယ္ဆို သူ႕လက္က ရီမုကို ႏွိပ္ျပီး ေအးေဆး ဝန္းတံခါးကို ဖြင္႔လို႔ ရေပမဲ႔ သူ႔ရဲ႕ စိတ္ရင္းကိုက ဒီလိုပဲ။ မ်က္ႏွာလြဲ ခဲပစ္ မလုပ္တတ္သလို သူမ်ားကို မခန္႔ေလးစား ျဖစ္မွာ စိုးတဲ႔ အတြက္ ခရီးဦးၾကိဳျပဳသလို ထြက္ၾကိဳတတ္တယ္။


“ ဝုန္း ” ခနဲ ေလာ္ရီတံခါးကို ပိတ္ျပီးမွ ျပန္ဖြင္႔ရင္း . . . “ သိုးကေလး . . .၊ ေဟ႔ေကာင္. .ထ . .ေရာက္ျပီ။ ” ဆိုျပီး လႈပ္ႏိႈးကာ ေလာ္ရီတံခါးကို ပိတ္ျပီး စက္ရံုဝန္းထဲကို လမ္းေလွ်ာက္ဝင္လာခဲ႔တယ္။ စက္ရံုထဲက ေလွ်ာက္လာတဲ႔ ကိုမိုးျမင္႔ နဲ႔ စက္ရံုဝန္း အလယ္မွာ ဆံုတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာပဲ ေလာ္ရီကို ေမာင္းလာတဲ႔ ဆီဗားကလည္း ေဘးနား ေရာက္လာတယ္။ “ ငါ ဘယ္မွာ ရပ္ထားရမလဲ၊ ” ဆီဗားက ေမးတယ္။ “ ရတယ္ ဆီဗား။ မင္းဖာသာ လြတ္ရာေနရာမွာ ရပ္ျပီး အိပ္ေနေတာ႔ ၊ ငါက ေတာ္ေတာ္ၾကာမွာ။ ပစၥည္းတင္ေတာ႔မယ္ ဆိုမွ မင္းကို ႏႈိးလိုက္မယ္။ ” လွ်ာကို ထုတ္ျပီး ေျပာင္ျပကာ “ အိုေက ” လို႔ ေျပာျပီး စက္ရံုထဲက ေနရာလြတ္တစ္ခုမွာ ဆီဗား ေလာ္ရီကို သြားျပီး ရပ္တယ္။

“ ရွပ္ ” ခနဲ ၊ ရွပ္ခနဲ ဖိနပ္ကို ရွပ္တိုက္ စီးသံနဲ႔ အတူ ေဘးကို “ သိုးကေလး ” ေရာက္တယ္။ တကယ္ေတာ႔ သူ႕နာမည္က “ စိုးကေလး ”ပါ။ ဒါေပမဲ႔ ဘယ္ကို သြားသြား ကားေပၚကို ေရာက္ရင္ သံုးမွတ္တိုင္ထက္ ပိုမခံဘူး။ သူက အိပ္ေပ်ာ္သြားျပီ။ အိပ္တာမွ ေဘးက လူက မႏိႈးရင္ မထတမ္း “ သိုး ” ေနေအာင္ အိပ္တတ္တယ္။ ဒါေၾကာင္႔ “ စိုးကေလး ” ကေန “ သိုးကေလး ” လို႔ နာမည္ရသြားတယ္။ သူက ကိုယ္နဲ႔ အတူ သြားရတာကို အရမ္းေပ်ာ္တဲ႔ သူ။ ဘာသယ္စရာ ရွိလဲ ၾကိဳက္တာ သယ္ခိုင္း မျငီးမျငဴလုပ္ေပးတယ္။ “ စစ္တာ ေဆးတာေတာ႔ မခိုင္းပါနဲ႔ အစ္ကိုရာ ၊ စိတ္ညစ္တယ္ မွားတာနဲ႔ မထူးဘူး။ ”  လို႔ ေျပာတတ္တယ္။ သူစစ္ရင္လည္း လူက မလြတ္ဘူးေလ။

“ ေအး ” ခနဲ တိုက္လာတဲ႔ ေလေၾကာင္႔ ကိုယ္ မိုးေကာင္းကင္ကို ေမာ႔ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ ကိုမိုးျမင္႔က “ ဟုတ္တယ္ဗ်ာ ၊ မိုးရြာႏိုင္တယ္။ ” ဒီလို ေျပာတယ္။ “ မိုးရြာေတာ႔လည္း ေကာင္းတယ္ ကိုမိုးျမင္႔ရာ ၊ အခု တေလာ အရမ္းအိုက္ေနတာ။ ” သူကလည္း ေခါင္းျငိမ္႔ျပတယ္။ ျပီးမွ. . . “ အခု ဘယ္လို ေနလဲ ကိုေဇာ္ ၊ အဆင္ေျပရဲ႕လား။ ” ကိုယ္လည္း ေခါင္းကို မျငိမ္႔ျပျဖစ္ပါဘူး။ “ ဒီလိုပါပဲ ကိုမိုးျမင္႔ေရ ၊ အေျပာင္းအလဲ တစ္ခုရဲ႕ ေနာက္မွာေတာ႔ ေပးဆပ္ရတာေတြ ရွိတာေပါ႔ဗ်ာ။ ” သူကလည္း ေခါင္းကို ထပ္ျငိမ္႔တယ္။ “ ဒါေပါ႔ဗ်ာ။ ဒါေပမဲ႔. . . . ”

“ စို ” ခနဲ ကိုယ္႔လက္ နဲ႔ ေခါင္းေပၚ မိုးဖြားေလးေတြ က်လာတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ ကိုယ္တို႔ စက္ရံုထဲကို ခပ္သြက္သြက္ ဝင္လိုက္ျပီးမွ ကိုမိုးျမင္႔က ဆက္ေျပာတယ္။ “ ကိုေဇာ္  QA ဘက္ကို ေျပာင္းလိုက္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း အံ့ၾသသြားတာ။ ”  “ ဟုတ္တယ္ ကိုမိုးျမင္႔ အရင္ လုပ္ေနရတာက ကိုယ္နဲ႔ ဘာမွ မဆိုင္သလိုပဲ  ၾကာေတာ႔ ခံစားလာရတယ္။ ဟိုးအရင္ကလည္း ဒီအလုပ္ပဲ ၄ ႏွစ္လုပ္ခဲ႔ေတာ႔ စိတ္ထဲမွာကို ေျပာင္းခ်င္လာတာ။ ”  “ ေအးေလ . . ဒီလိုပါပဲ။ ”

“ ဆက္ ” ခနဲ သူ႕လက္က နာရီကို ပင္႔ၾကည္႔လိုက္ျပီး ကုိမိုးျမင္႔က ေျပာတယ္။ “ တစ္နာရီ ခြဲေနျပီ။ ကိုေဇာ္ ထမင္းစားျပီးျပီလား။ ” ကိုယ္လည္း ေခါင္းျငိမ္႔ျပလိုက္ျပီး . . . “ ဟုတ္ကဲ႔ . . ကိုမိုးျမင္႔ ကၽြန္ေတာ္ တီးတိုင္း မွာတင္ စားလိုက္တယ္။ ”  “ ဒါဆို ထမင္းခ်ိန္က်ေတာ႔ေရာ။ ” ကိုယ္လည္း ခပ္ပါးပါးေလး ျပံဳးလိုက္ျပီး . . . . “ ထမင္းစားခ်ိန္မွာ ဘေလာ႔က စာေတြ လိုက္ဖတ္တယ္ ကိုမိုးျမင္႔။ ”  “ ေၾသာ္. . . ” ဆိုိုျပီး သူ ခပ္ေလးေလး ညည္းတယ္။

“ ဝွဴး ” ခနဲ သူ ေလပူေတြကို မႈတ္ထုတ္ျပီးေတာ႔ . . “ ကိုေဇာ္ ဘေလာ႔မွာ တင္ထားတာ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဖတ္လိုက္ရတယ္။ ရုတ္တရက္ ဆိုေတာ႔ အံ့ၾသသြားတယ္။ ေနာက္ေန႕ ကိုေဇာ္ ဖုန္းဆက္ေတာ႔မွ ေျပာင္းလိုက္တယ္ ဆိုတာ သိလိုက္ရတာ။ ”  “ ဟုတ္တယ္ ကိုမိုးျမင္႔။ ”  “ ဒါေပမဲ႔ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခုေတာ႔ ကိုေဇာ္႔ကို ေျပာရဦးမယ္။ ”   “ ဟုတ္. . ေျပာေလ ကိုမိုးျမင္႔ ၊ ဘာမ်ားလဲ။ ”  “ တျခားေတာ႔ မဟုတ္ပါဘုူးဗ်ာ။ ' ညွပ္မရတဲ႔ လက္မမ်ား ' ပို႔စ္အတြက္ပါ။ ”

“ ဖ်တ္ ” ခနဲ ကိုယ္ သူ႕ကို ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ သူက လက္ကာျပျပီး . . . “ ေျပာမွာ တျခား မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ။ ေက်းဇူးတင္တယ္ ေျပာမလို႔ပါ။ အဲဒီအေၾကာင္း ကိုေဇာ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ အခ်ိန္ အၾကာၾကီး ထိုင္ေျပာျဖစ္တယ္ေနာ္။ ဒါေပမဲ႔ ကိုေဇာ္ ေရးလိုက္တာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ေျပာတဲ႔ အေၾကာင္းေတြ မပါပဲ တျခားက အေၾကာင္းေလးေတြကို ထည္႔ေရးလိုက္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေသခ်ာ စစ္မိလိုက္သလိုပဲ ျဖစ္သြားတယ္။ ”  “ ဟုတ္တယ္ ကိုမိုးျမင္႔ ၊ တကယ္ေတာ႔ ဒီပို႔စ္ဟာ ကိုမိုးျမင္႔ရယ္ ၊ အဲဒီအခ်ိန္က အစ္မတစ္ေယာက္ရဲ႕ အလုပ္ကိစၥ အတြက္ရယ္ ၊ ကၽြန္ေတာ္႔ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္ရယ္ ရည္ရြယ္ျပီး ေရးလိုက္တာပါ။ ”

“ ျငိမ္ ” ခနဲ သူျဖစ္သြားတယ္။ ေနာက္မွ တစ္ခုခုကို အတည္ ေျပာေတာ႔မယ္ ဆိုရင္ လုပ္ေနၾက ပံုစံ အတိုင္း သူ အေပၚကို ေမာ႔ၾကည္႔ျပီး “ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လက္မေတြ ညွပ္ဖို႔ ျဖစ္လာေတာ႔မွာပါဗ်ာ။ ” ကိုယ္ ဘာမွ ျပန္မေျပာမိ သူကပဲ ဆက္ေျပာတယ္။ “ ကၽြန္ေတာ္လည္း စိတ္ကုန္ လာျပီေလဗ်ာ။ ” ဒီစကားေျပာျပီးေတာ႔ သူနဲ႔ ကိုယ္ စကားေတြ တိတ္ဆိတ္သြားသလို အရာရာဟာလည္း မိုးရြာေနရင္းနဲ႔ ေျခာက္ကပ္သြားသလို တိတ္ဆိတ္သြားတယ္။ အျပင္မွာေတာ႔ မိုးေတြက ေစြေနသလို ၊ ေလာ္ရီကား ေခါင္းခန္းထဲမွာလည္း ဆီဗား က အိပ္ေပ်ာ္ေနမွာပဲ။

“ ေျဖာင္း ” ခနဲ သူ႕လက္ကိုသူ လက္ခုပ္တီးျပီး သတိေပး အားယူလိုက္သလို တစ္ခ်က္တီးျပီးမွ “ ကဲ . . ကုိေဇာ္လည္း စစ္စရာေတြ သြားစစ္လိုက္ဦးဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အထဲကို သြားၾကည္႔လိုက္ဦးမယ္။ ” ကိုယ္လည္း ေခါင္းကို ျငိမ္႔ျပလိုက္ျပီး “ ဟုတ္ကဲ႔  ကိုမိုးျမင္႔ ။ ” သူက လွည္႔ထြက္သြားျပီးမွ တစ္ခ်က္ရပ္ကာ ျပန္လွည္႔ၾကည္႔ျပီး . . . “ တီးတိုင္းက်ရင္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေခါက္ဆြဲျပဳတ္ ထားလိုက္မယ္ဗ်ာ။ ရယ္ဒီမိတ္ဘူးေလးေတြ ရွိတယ္။ အျပင္မွာ စားမေနနဲ႔ေတာ႔။ အတူတူ စားၾကတာေပါ႔။ ” ကိုယ္လည္း ေခါင္းကို ျငိမ္႔လိုက္ျပီး “ ဟုတ္ကဲ႔ ။ ” တကယ္လည္း သူနဲ႔ ကိုယ္က အားနာျပီး ျငင္းေနရမဲ႔ သူမ်ိဳး မဟုတ္။

“ နင္႔ ” ခနဲ အေတာ္ေလးျပီး တြန္းရခက္ေအာင္ ပိတ္ေနတဲ႔ Rack ၾကားထဲက ပစၥည္းထည္႔ထားတဲ႔ လွည္းကို အားစိုက္တြန္းေနတုန္း “ သိုးကေလး ” ကေျပးလာျပီး တြန္းေပးရွာတယ္။ သူက ဒီလိုေတြ အားကိုးရတယ္။ တြန္းျပီးေတာ႔ ေျပာေသး “ ကိုေဇာ္ကလည္း လုပ္စရာ ရွိရင္ ေခၚပါဆိုမွ. .  ” တကယ္ေတာ႔ သူက အျပစ္တင္တာ မဟုတ္ဘူး။ သူက လိုက္သာ လိုက္လာတာ ဘာမွ အလုပ္ရွိတာ မဟုတ္ ၊ သူ အလုပ္မရွိဘူး ဆိုျပီး တျခား တစ္ေယာက္ေယာက္က တိုင္လိုက္ရင္ ေနာက္ေန႔ သူ႔ ညဆိုင္းကေန ေျပာင္းရမွာ စိုးလို႔ . . .၊ သူ႕ကို အလုပ္ေပးေစခ်င္တာ တစ္ခုပါပဲ။ “ ေအးပါ . . . အခုက ရမလားလို႔ တြန္းၾကည္႔တာပါကြ။ အခု မင္းလာေတာ႔မွ အဆင္ေျပေတာ႔တယ္။ ”

“ ဟိ ” ခနဲ သူက သေဘာက်သြားတယ္။ ျပီးမွ အနားကို ပိုတိုးကပ္လာျပီး “ ကိုေဇာ္႔ကို တစ္ခု ေမးခ်င္တယ္။ ” ကိုယ္က ေခါင္းျငိမ္႔ျပျပီး “ ေမးေလ. . မင္းက လုပ္ျပန္ျပီ။ ” ဒီေတာ႔ သူက ေခါင္းကုတ္ျပီး . . . “ မဟုတ္ဘူးဗ်။ အဲဒီ ကိုမိုးျမင္႔ကို ကၽြန္ေတာ္က အရမ္းေၾကာက္တာ ၊ သူက အရမ္းတည္တယ္ဗ်။ အခုေတာ႔ ကိုေဇာ္ နဲ႔ ေလေပးေျဖာင္႔ေနလို႔ ဘယ္လို သိတာလဲ ေသခ်ာ ေမးခ်င္လို႔. . ”  ဒီေတာ႔မွ ကိုယ္လည္း သေဘာေပါက္သြားတယ္။ “ ဒီလိုေလ . . သူက ဒီဘက္ စက္ရံုမွာ ညဆိုင္း ၊ အစ္ကိုက အစ္ကိုတို႔ စက္ရံုမွာ ညဆိုင္းဆိုေတာ႔ ညဖက္ အလုပ္ကိစၥ ရွိရင္ သူနဲ႔ ဖုန္းလွမ္းဆက္ျပီး ေျပာရတယ္ေလ။ ဒါေၾကာင္႔ ၾကာလာေတာ႔ ခင္သြားတာပါ။ ”

“ အိ ” ခနဲ သူ႔ရဲ႕ ဇက္ေလးကို ပုလိုက္ရင္း “ သူက ရုပ္ၾကီးတည္ျပီး အေျပာကလည္း ျပတ္တယ္ဗ်။ ဒါေၾကာင္႔ ကၽြန္ေတာ္က သူ႔ေရွ႕ဆို တုန္ေနေအာင္ ေၾကာက္တာ။ ” ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘာမွ သူ႕ကို ဆက္ျပီး မရွင္းျပျဖစ္ေတာ႔ပါဘူး။ “ ဟိုဂ်ပ္ထဲက TRB ၊ CLS ေတြကို ႏွစ္စုခြဲထားလိုက္။ ျပီးမွ အစ္ကို လာခဲ႔မယ္။ ”  “ ဟုတ္ကဲ႔။ ” သိုးကေလးက တကယ္ကို ဖင္ေပါ႔တယ္။ လုပ္တာ ကိုင္တာလည္း ေစတနာ ပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔ ငယ္ေသးလို႔ စိတ္ဝင္တစား မလုပ္တတ္တာပဲ ရွိတယ္။ သူေျပာတဲ႔ ကိုမိုးျမင္႔. . . ဆိုတာက . . .

“ ေဝ႔ ” ခနဲ ကိုယ္ အတိတ္ကို ခဏျပန္ေရာက္သြားတယ္။ ကိုမိုးျမင္႔က ကိုယ္႔ထက္ အသက္ ၅ ေက်ာ္ၾကီးသူ တစ္ေယာက္ ဒီစက္ရံုမွာေတာ႔ ညဖက္ စူပါဗိုက္ဇာ အျဖစ္ထက္ မကသူ တစ္ေယာက္ပါပဲ။ ညဆိုင္းမွာ ႏိုင္ငံျခားသားေတြ အားလံုးကို ၾကီးၾကပ္ဖို႔ သူ႕တစ္ေယာက္ထဲကို ထားထားတာ။ ႏိုင္ငံသားေတာင္မွ တစ္ေယာက္မွ မရွိ။ သူ ဒီ Production နဲ႔ ပတ္သတ္လို႔ သူ မသိတာ ဘာမွ မရွိေလာက္ေအာင္ အရာရာ တတ္သိ ကၽြမ္းက်င္သူ တစ္ေယာက္။ သူေဌးကလည္း သူျပီးရင္ အကုန္ျပီးေအာင္ ညဆိုင္းမွာ လႊဲထားတယ္။ သူကလည္း သူမ်ားရဲ႕ အမွားကို သြန္သင္ျပသျပီး ကိုယ္တိုင္ အမွားကင္းေအာင္ ၾကိဳးစားေနသူ တစ္ေယာက္။ သူ႔ရဲ႕ ထုူးျခားခ်က္ကေတာ႔ သူပို႔လိုက္တဲ႔ ပစၥည္း ကိုယ္ ဒီဘက္က လက္ခံရင္ တစ္ခါမွ မွားပါလာတာ ၊ ေလ်ာ႔႔ပါလာတာ ၊ ပိုပါလာတာ တစ္ခုမွ မျဖစ္ဖူးဘူး။

“ ေထာက္ ” ခနဲ မီးေခ်ာင္းကို ဖြင္႔လိုက္ျပီး Rack ေတြၾကားက ပစၥည္းေတြကို စစ္ဖို႔ ဝင္လိုက္ေတာ႔ ပစၥည္းေတြ ဒီေလာက္မ်ားမ်ားနဲ႔ ျပည္႔ေနမယ္ လို႔ မထင္မိ ၊ ဒါနဲ႔ အလုပ္ကို ကၽြန္ေတာ္ အာရံုေရာက္သြားတယ္။ Rack ေတြ တစ္ခုျပီး တစ္ခုၾကားမွာ ခ်ိတ္ထားတဲ႔ ဖိုင္တြဲေတြကို တစ္ခုခ်င္းစီ ျဖဳတ္ျပီး ထည္႔ထားတဲ႔ ပစၥည္းေတြနဲ႔ တိုက္စစ္ျပီး ေရၾကည္႔ ၊ စစ္ၾကည္႔ ၊ တစ္ခုခ်င္းစီရဲ႕ အရည္အေသြးကို ပ်မ္းမွ် စစ္ၾကည္႔တယ္။ အားလံုး Accept လုပ္ႏိုင္စရာေတြခ်ည္းပါပဲ ဒါေၾကာင္႔ အားလံုးမွာ QA Passed တုံးေလး ထုလိုက္တယ္။

“ ေဝါ ” ခနဲ အသံန႔ဲ အတူ မိုးက ပုိသည္းလာတယ္။ အထဲမွာကေတာ႔ ေအးစိမ္႔စိမ္႔နဲ႔ အတူ ေနလို႔ ေကာင္းပါတယ္။ သိုးကေလးကို တစ္ခ်က္ လွမ္းၾကည္႔ေတာ႔ သူ ပစၥည္း ႏွစ္မ်ိဳး ခြဲတာ မျပီးေသးဘူး။ ကိုမိုးျမင္႔ကို လွမ္းၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ သူက သူ႔အလုပ္စားပြဲမွာ ထိုင္ျပီး စာရြက္ေပၚမွာ ေပတံေလးတင္ျပီး ေဘးက ဂဏာန္းေပါင္းစက္နဲ႔ စာရင္းေတြ ေပါင္းေနတယ္။ ကိုယ္ သူတို႔ ညဆိုင္းသမားေတြ လုပ္ရထားတဲ႔ ပစၥည္းေတြဘက္ကို ထြက္လာျပီး ပစၥည္းေတြကို ေလာ႔လိုက္ စစ္ေနမိတယ္။ သူ႔ရဲ႕ ညဆိုင္း ပစၥည္းထုတ္အားကလည္း လိုခ်င္တဲ႔ Target ထက္ကို ပိုေနတာပါလား။

“ တီ ” ခနဲ အသံနဲ႔ အတူ နံရံမွာ တပ္ထားတဲ႔ ဘဲလ္သံက ထျမည္တယ္။ ကိုယ္ ဖုန္းက နာရီကို ထုတ္ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ ၃ နာရီထိုးျပီ ဆိုတာကို ျပတယ္။ ဒါေပမဲ႔ ကိုယ္တို႔မွာက သီးသန္႕ နားခ်ိန္ရယ္ ဆိုတာ မရွိပါဘူး။ အလုပ္ျပတ္မွ ေသာက္စားရင္လည္း ျပႆနာ မရွိပါဘူး။ ကုိယ္႔ရဲ႕ ဗိုက္ကလည္း ဆာျခင္း အေၾကာင္းကို အူမၾကီးက သတင္း မပို႔ေသးဘူး။ ကိုယ္႔ဖာသာ ဆက္ျပီး စစ္လိုက္ဦးမယ္။ အလုပ္မွာ လုပ္ေနတဲ႔ ႏိုင္ငံမ်ိဳးစံုက ႏိုင္ငံျခားသားေတြကေတာ႔ သူတို႕ရဲ႕ တီးတိုင္း အတြက္ အလုပ္က စက္ေတြကို ရပ္ျပီး တစ္ခုခု စားဖို႔ ဒါမွမဟုတ္ တစ္ခုခု ေသာက္ဖို႔ အျပင္ကို ထြက္သြားၾကတယ္။

“ စီ ” ခနဲ ဆို ဖိုးစီ ဆိုသလို သိုးကေလးကလည္း ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ လူခင္ကေတာ႔ တကယ္ကို ေပါတယ္။ ဒီစက္ရံုက လူေတြ အားလံုးနဲ႔လည္း သူက အေတာ္ကို ခင္ပါတယ္။ သူေၾကာက္တာ ကိုမိုးျမင္႔ တစ္ေယာက္တည္းကိုပါပဲ။ “ ကိုေဇာ္ ”  ေခၚသံလိုလို ၾကားမိလို႔ ကိုယ္ ေနာက္ကို လွည္႔ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ “ သိုးကေလး ” က ေခၚေနတာ . . “ ကိုမိုးျမင္႔က ေျပာတယ္ ၊ ကိုေဇာ္ စစ္တာ ျပီးရင္ ေခါက္ဆြဲျပဳတ္ စားရေအာင္တဲ႔ သူအဆင္သင္႔ ျပဳတ္ထားမယ္တဲ႔။ အလုပ္ျပီးမွ လာစားပါတဲ႔။ ” ကိုယ္လည္း သိုးကေလးကို ေခါင္းျငိမ္႔ျပလိုက္ျပီး “ ေအးေအး. . ခဏေန အစ္ကို လာခဲ႔မယ္။ ”

“ ခ်ာ ” ခနဲ သိုးကေလး လွည္႔ထြက္သြားျပီးမွ ကိုယ္လည္း သတိရတယ္။ “ သိုးကေလး. . .” ကိုယ္ေခၚလိုက္ေတာ႔ သူ ေျခေထာက္ကို ဘရိတ္အုပ္ျပီး လွည္႔ၾကည္႔တယ္။ “ ဗ်ာ။ ”  “ အစ္ကို အခုမွ သတိရတယ္ကြာ။ မိုးကေတာ႔ ဖြဲဖြဲက်ေနေသးတယ္။ ေလာ္ရီကားေခါင္းထဲက အစ္ကို႕စက္ေလးကို ယူျပီး ကိုမိုးျမင္႔ အခန္းထဲမွာ ဘတ္ထရီ ခ်ာဂ်ာ သြင္းထားလိုက္ပါဦးကြာ။ တစ္လမ္းလံုး စာဖတ္လာေတာ႔ အားနည္းေနေလာက္ျပီ။ အစ္ကိုလည္း ေမ႔ေနတယ္။ ” သိုးကေလး ေခါင္းျငိမ္႔ရင္း. . . “ ဟုတ္ကဲ႔ ကိုေဇာ္။ ” ဆိုျပီး လွည္႔ထြက္သြားတယ္။ ဟုတ္တယ္ ကိုယ္လည္း ေမ႕ေနတာ အျပန္လမ္းမွာ ဒါေလးနဲ႔ပဲ စာဖတ္ရမွာ။

“ ဖတ္ ” ခနဲ ဒီေလာ႔ရဲ႕ ေနာက္ဆံုး ပစၥည္းေတြကို စစ္ျပီးလို႔ Passed တံုးကို ထုျပီးေတာ႔ ကိုယ္ ထိုင္ရာကေန မတ္တပ္ရပ္ျပီး ေနာက္ကို လွည္႔ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ စက္ရံုေရွ႕မွာ ပန္ကာ တစ္ခုကို လူေတြ ဝိုင္းေနတာ ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ စက္ရံုသံုး ပန္ကာ ဆိုေတာ႔ ၁၈ လက္မ ရွိတဲ႔ ပန္ကာ ဒလက္ၾကီးနဲ႔ ေလအား ေကာင္းလွတယ္။ သူတို႔ ဘာလုပ္ေနပါလိမ္႔လို႔ ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ . . . တစ္ေယာက္ခ်င္းစီ ကိုယ္စီ  ကိုယ္ငွ ေျခာက္ဆြဲဘူးေလးေတြကို ကိုင္ထားရင္း ေရေႏြးရဲ႕ အပူ ျမန္ျမန္ ေလ်ာ႔သြားေအာင္ ပန္ကာေလက တိုက္တဲ႔ ေလေအးေပးျပီး အေအးခံေနၾကတာပါပဲ။

“ ဝွီ ” ခနဲ ၊ ဝွီခနဲ တိုက္ေနတဲ႔ ပန္ကာရဲ႕ ေရွ႕မွာ အားလံုးရဲ႕ လက္ေတြက ေရာက္ေနျပီး သူတို႔ရဲ႕ ေခါက္ဆြဲဘူးေလးေတြကို အေအးခံေနတာကို ကိုယ္ ခပ္ေဝးေဝးကေန လွမ္းျမင္ေနရတယ္။ လူေတြက မ်ားလွေပမဲ႔ လက္ေတြသာ ပန္ကာေရွ႕ကို သြားျပီး ကိုယ္႔ဘူးေလးေတြကို အေအးခံေနေတာ႔ သူ႕ေနရာနဲ႔ သူဆန္႔ပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔ ကိုယ္ထူးထူးျခားျခား ျမင္ေနရတာက ကိုမိုးျမင္႔က သူမ်ားေတြလို ပန္ကာေရွ႕ကေန ပန္ကာေလကို ခံျပီး အေအးခံ မေနဘူး။ သူက ေနာက္ေန ေခါက္ဆြဲဘူးေလးကို ထားျပီး အေအးခံေနတယ္။ “ အေရွ႕မွာ လူေတြ မ်ားေနလို႔ ၊ သူက သူ႕လူေတြကို ဦးစားေပးျပီး ေရွာင္ေပးတာလား ” ကိုယ္ကေတာ႔ ဒီလိုပဲ ထင္လိုက္မိတယ္။

“ သုတ္ ” ခနဲ ၊ သုတ္ခနဲ ကိုယ္စားႏိုင္တဲ႔ အပူခ်ိန္ ေရာက္တဲ႔ အခ်ိန္ဆိုရင္ ပန္ကာေရွ႕မွာ ေလတိုက္ခံျပီး အေအးခံေနတဲ႔ သူတို႔ လက္ေတြ ရုတ္သြားျပီး ေဘးနားက ထိုင္ခံုေတြ ၊ စားပြဲေတြေပၚမွာ တတ္ျပီး စားၾကတယ္။ ကိုယ္ ပန္ကာနားေရာက္ေတာ႔ ပန္ကာေရွ႕မွာ အေအးခံေနတဲ႔ သူ သံုးေယာက္နဲ႔ ပန္ကာ ေနာက္မွာ အေအးခံေနတဲ႔ ကိုမုိးျမင္႔ ပဲ ရွိေတာ႔တယ္။ “ ကိုေဇာ္. . ဟိုမွာ ကိုေဇာ္႔အတြက္ ေခါက္ဆြဲဘူးက. . . ” ကိုယ္လွမ္းၾကည္႔ေတာ႔ ေဘးက စားပြဲေပၚမွာ အဖံုးေလး ပိတ္ထားတဲ႔ ေခါက္ဆြဲဘူးေလးကို ေရေႏြး ထည္႔ထားျပီးသား ေတြ႕ရတယ္။

“ ေစြ႔ ” ခနဲ ကိုယ္မျပီး ယူလိုက္ေတာ႔ ေရေႏြးက ခပ္ေႏြးေႏြးထပ္ ပိုျပီး ပူေနေသးတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ပန္ကာ ေရွ႕ကို ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ ပန္ကာေလ အတိုက္ခံျပီး အေအးခံေနသူ သံုးေယာက္နဲ႔ ပန္ကာေနာက္က အေအးခံေနသူ ကိုမိုးျမင္႔ကို ကိုယ္ ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ ပန္ကာေရွ႕မွာ လူနည္းသြားျပီပဲ ၊ ဒါကို သူက ဘာလို႔ ပန္ကာေရွ႕ကို ေျပာင္းျပီး အေအးမခံတာလဲ။ ဘာရယ္ မဟုတ္ပဲ ကိုယ္ကလည္း ေမးမိသြားတယ္။ “ ကိုမိုးျမင္႔ ဘာျဖစ္လို႔ ပန္ကာေရွ႕မွာ အေအးမခံဘဲ ပန္ကာ ေနာက္ကေန အေအးခံေနတာလဲ။ ”

“ ဟက္ ” ခနဲ သူက တစ္ခ်က္ ရယ္လိုက္ျပီး “ ေနာက္မွ ေျပာျပမယ္ ကိုေဇာ္ရာ။ ” ဆိုျပီး သူက သူ႕လက္ထဲက ေခါက္ဆြဲဘူးေလးကို ခရင္းေလးနဲ႔ ေမႊရင္း စစားတယ္။ ကိုယ္႔လက္ထဲက ေခါက္ဆြဲကလည္း သိပ္ေတာ႔ မပူေတာ႔ပါဘူး။ စားလို႔ေကာင္းတဲ႔ အခ်ိန္ဆိုေတာ႔ ကိုယ္လည္း အေအးမခံေတာ႔ပဲ ဒီအတိုင္းပဲ ခရင္းေလးနဲ႔ ေမႊျပီး စ စားလိုက္တယ္။ “ အာ. . . ကိုမိုးျမင္႔ကလည္း ေျပာစရာ ရွိရင္ အခု ေျပာဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း သတိရတာေပါ႔။ ” ပန္ကာေရွ႕မွာ အေအးခံေနၾကတဲ႔ ေကာင္ေလး သံုးေယာက္ထဲက တစ္ေယာက္က ေျပာတယ္။ ေျပာရင္း သူတို႔ လက္ထဲက ေခါက္ဆြဲဘူုးေလးေတြကို သူတို႔စားႏိုင္တဲ႔ အပူခ်ိန္ ေရာက္လို႔ စစားတယ္။

“ ရွဴး ” ခနဲ  ပူသြားလို႔ ထင္တယ္ ေလကို တစ္ခ်က္ စုပ္သြင္းျပီး “ ဘာကို ေျပာျပရမွာလဲကြ။ ” ဆိုျပီး သူက ခုနက ေကာင္ေလးကို လွမ္းေမးတယ္။ ဒီေတာ႔ ေကာင္ေလးက . . “ ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ ေနတိုင္း စားေနၾကပဲေလ။ စားတိုင္းလည္း ကိုမိုးျမင္႔က ပန္ကာ ေနာက္ကေနပဲ အေအးခံတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က အေရွ႕မွာ လူေတြ မ်ားေနလို႔ ေနာက္ကေန အေအးခံေနတယ္ ထင္ေနတာ အခုမွ ကိုေဇာ္ ေမးလို႔ တျခား အေၾကာင္း ရွိတယ္ ဆိုတာ သိတာ ၊ ဒါကို ေျပာျပဗ်ာ။ ” သူက ေခါင္းကို တစ္ခ်က္ ခါရင္း. . “ တခ်ိဳ႕ဟာေတြက ကိုယ္ပိုင္ အယူအဆ ဆိုေတာ႔ ေျပာျပလို႔ အေတြး မတူရင္ ေပါေတာေတာ ျဖစ္သြားမွာ စိုးလို႔ မေျပာတာပါကြာ။ ”

“ ကၽြတ္ ” ခနဲ ေကာင္ေလးက စုတ္သတ္ျပီး . . “ ေျပာျပပါဗ်ာ ကိုမိုးျမင္႔ၾကီးကလဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း သိရတာေပါ႔။ အေတြး တူတူ ၊ မတူတူေပါ႔ ၊ ကိုမိုးျမင္႔က ကၽြန္ေတာ္တို႔ထက္ ၾကီးေတာ႔ ဗဟုသုတ တစ္ခုခုေတာ႔ ရမွာပဲ။ ” သူက စားေနတဲ႔ ေခါက္ဆြဲဘူးေလးထဲက ခရင္းေလးကို ေခါက္ဆြဲဘူးေလးထဲ ထည္႔ျပီး . . “ တခ်ိဳ႕ဟာက်ေတာ႔ မေျပာတာက ေကာင္းတယ္ကြ။ ဒါေၾကာင္႔. . . . ” ေကာင္ေလးကလည္း အတင္းပဲ. . “ ေျပာျပပါဗ်ာ။ ကိုမိုးျမင္႔ကလည္း သိခ်င္ပါတယ္ ဆိုမွ ေစ်းကိုင္ေနျပန္ျပီ။ ” သူက ေခါင္းကို ခါျပရင္း . . “ ငါက ေစ်းမကိုင္တတ္ပါဘူးကြာ။ မင္းတို႔ သိပါတယ္။ ”

“ ရုတ္ ” ခနဲ ကိုယ္က ကိုယ္႔လက္ကို ေရွ႕ကို ဆန္႕တန္းျပီး သူတို႔ၾကားကို ကန္႕လန္႔ ျဖတ္တားျပီး . . “ ကဲပါ.. . ကိုမိုးျမင္႔ရယ္။ ေကာင္ေလးေတြ သိခ်င္ေနသလို ကၽြန္ေတာ္ကလည္း သိခ်င္ေနတာပါပဲ။ ဒါေၾကာင္႔ ေျပာျပလိုက္ပါဗ်ာ။ ” ဒီေတာ႔ သူက လက္က်န္ေနတဲ႔ ေခါက္ဆြဲကို ဘူးေလးထဲကေန ခရင္းေလးနဲ႔ ေကာ္စားလိုက္ျပီး . . “ အင္း . . ေျပာဆိုေတာ႔လည္း ေျပာရတာေပါ႔ဗ်ာ။ ဒီလိုဗ်. . . ” ဆိုျပီး ဘူးေလးထဲက အရည္ လက္က်န္ေတြကို အကုန္ ေစာင္းေသာက္လိုက္တယ္။

“ ဝဲ ” ခနဲ တစ္ခ်က္ၾကည္႔လိုက္ျပီး “ ဒီလိုဗ်။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စက္ရံုက သံထည္ေတြနဲ႔ လုပ္တဲ႔ စက္ရံုဆိုေတာ႔ ဝရိန္ေဆာ္တာတို႔ ၊ ေခ်ာေအာင္ ေက်ာက္စက္တိုက္ရတာတို႔ အခ်ိန္ျပည္႔လုပ္ေနရတာ မဟုတ္လား။ ဒီေတာ႔ အျမဲတမ္းလိုလိုက စက္ရံုထဲမွာ ဝရိန္မီးခိုးေတြ ၊ ေညာ္ေတြ ၊ ေက်ာက္စက္က ထြက္တဲ႔ အမႈန္႕ေတြ ၊ တျခား ဖုန္ေတြက အျမဲတမ္း လြင္႔ေနတာဗ်။ ကိုေဇာ္တို႔က Marketing ပဲ ဆိုေတာ႔ ဘာမွ မရွိပဲ အျမဲတမ္း သန္႔ျပန္႔ေနတာေပါ႔ဗ်ာ။ အဲ. . . သူမ်ားေနရာမွာ လိုက္ျပီး ပစၥည္းဆင္ေပးတာကိုေတာ႔ ထားလိုက္ေတာ႔၊  အခု ကၽြန္ေတာ္တို႔ စက္ရံုက Production ဆိုေတာ႔ အျမဲတမ္း ဖုန္ေတြ ၊ အမႈန္ေတြက လြင္႔ေနတာ. . ၊ ”

“ ဟမ္း ” ခနဲ သူက ေခ်ာင္းတစ္ခ်က္ ရွင္းျပီး ဆက္ေျပာတယ္။ “ ဒါေၾကာင္႔ ကိုေဇာ္ စဥ္းစားၾကည္႔ေလ။ ပန္ကာ ဆိုတာ အေနာက္က ေလကို စုပ္တယ္။ အေရွ႕ကို ေလကို မႈတ္ထုတ္တယ္။ ဟုတ္တယ္ေနာ္။ ဒီေတာ႔ ေလထဲမွာ ပ်ံ႕လြင္႔ေနတဲ႔ အမႈန္ေတြ ၊ ဖုန္ေတြက ပန္ကာက အေနာက္က စုပ္ျပီး အေရွ႕က ထုတ္လိုက္မွေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္သာ ေခါက္ဆြဲဘူးကို အေရွ႕မွာ ေအးေအာင္ ေလသလပ္ခံရင္ ဖုန္ေတြ ၊ အမႈန္ေတြကို ဝင္ေအာင္ လုပ္တာနဲ႔ တူမေနဘူးလား။ ”

“ ဟာ ” ခနဲ ကိုယ္ေရာ ၊ ေဘးက စားေနတဲ႔ ေကာင္ေလးေတြေရာ အာေမဋိတ္ေတြ ထြက္လာတယ္။ သူက ဆက္ေျပာတယ္. . . “ တကယ္ေတာ႔ဗ်ာ။ ပန္ကာ ေလတိုးတာကို လူေတြက ခံစားရလို အဲဒီေရွ႕မွာ အေအးခံရင္ အေအးျမန္မယ္ လို႔ ထင္ေနၾကတာ။ အေနာက္က ေလကို စုပ္မွ အေရွ႕ကို ထြက္မယ္ ဆိုတာကို မစဥ္းစားမိၾကဘူး။ ေခါက္ဆြဲဘူးထဲက အပူကို ပန္ကာေရွ႕က ထြက္တဲ႔ ေလနဲ႔ တိုက္ထုတ္မွ မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ။ ပန္ကာေနာက္ကေနျပီးေတာ႔လည္း ေခါက္ဆြဲဘူးထဲက အပူကို စုပ္ခိုင္းလိုက္ရင္လည္း ေအးသြားတာပါပဲ။ ဒါကို လူေတြက သတိမထားမိေတာ႔ ပန္ကာေရွ႔မွာ ေလတိုးခံေနမွ ေအးမယ္ ထင္ေနတာေလ။ ဒီေတာ႔ဗ် ေလထဲမွာ ပ်ံ႕လြင္႔ေနတဲ႔ ဖုန္ေတြ ၊ အမႈန္ေတြကိုလည္း သူတို႔ စားမဲ႔အထဲ ဝင္ခိုင္းသလို ျဖစ္ေတာ႔တာေပါ႔ဗ်ာ။ ”

“ ေထာက္ ” ခနဲ ေဘးမွာ စားေနတဲ႔ ေကာင္ေလး သံုးေယာက္ ၊ စားေနတဲ႔ ေခါက္ဆြဲဘူးေတြထဲကို ခရင္းေတြ ပစ္ထည္႔လိုက္ျပီး သူတို႔ စားေနတာက ဖုန္ေတြ ၊ အမႈန္႕ေတြ ဝင္ေနျပီလားလို႔ ျပဴးတူး ျပဲတဲ ငံုၾကည္႔တယ္။ “ ဒါေၾကာင္႔ ငါက မေျပာခ်င္တာေပါ႔ကြ။ သူမ်ားစားေနတာကို မေကာင္းတာေတြ စားေနတယ္ ဆိုျပီး ေျပာသလို ျဖစ္ေနမွာ စိုးလို႕။ ” သူက ဒီလို ဆက္ေျပာတယ္။ “ ဟာဗ်ာ ၊ ကိုမိုးျမင္႔ကလည္း မထင္ပါဘူးဗ်ာ။ ဒါေပမဲ႔ ဟိုးအရင္ကတည္းက ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ဒီလို ရွင္းျပရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပန္ကာေရွ႕မွာ ဘယ္အေအးခံပါ႔မလဲ။ ”

“ ခါ ” ခနဲ သူက သူ႕ေခါင္းကို ခါလိုက္ျပီး . . . “ မဟုတ္ဘူးကြ ၊ မင္းတို႔က အခုမွ ေသခ်ာ စဥ္းစားျပီး လက္ခံလို႔ ၊ တကယ္လို႔သာ မင္းတို႔ စ စားကတည္းက ငါက ဒီလို ေျပာလိုက္ရင္ မင္းတို႔က ငါ႔ကို အရာရာ ေတြးေၾကာက္ေနတဲ႔ “ လူ႔ငေၾကာင္ၾကီး ” ဆိုျပီး ကြယ္ရာမွာ ေျပာလာလိမ္႔မယ္။ ဘာလို႔လဲ သိလား။ ” ကိုယ္ အပါအဝင္ အားလံုး ေခါင္းခါျပလိုက္ၾကတယ္။ ဒီေတာ႔မွ သူက ဆက္ေျပာတယ္။ “ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ႔ . . . ငါ အရင္က လူေတြကို ဒီလို ေျပာျပဖုူးလို႔ပဲ။ သူတို႕က ဒီေလာက္မ်ား ဘာမွ မျဖစ္ဘူး ဆိုျပီး ငါ႔ ေနာက္ကြယ္မွာ အတင္းတုပ္ ၾကေတာ႔တာပဲ။ ဒါေၾကာင္႔ ငါလည္း ဘာမွ မေျပာေတာ႔တာ။ ဘယ္သူ႕ကိုမွ ငါ႔လို မလုပ္ခိုင္းပါဘူး။ ငါက ငါ႔ဖာသာ စဥ္းစားမိသလိုေလး လုပ္ၾကည္႔တာပါပဲ။ ”

“ ဝုန္း ” ခနဲ မုိးက ခ်ဳံးလိုက္တယ္။ အျပင္ကို ကိုယ္ လွည္႔ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ မိုးက တိတ္ေနျပီ။ မိုးအတိတ္ လကၡဏာ ျပတဲ႔ အေနနဲ႔ မိုးခ်ံဳးေပးသြားတာ ထင္တယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာပဲ “ တီ ” ဆိုတဲ႔ အသံနဲ႔ အတူ တီးတိုင္း အခ်ိန္က ျပည္႔သြားတယ္။ ေဘးက ေကာင္ေလး သံုးေယာက္က သူတို႕ လက္ထဲမွာ ေအးေနျပီ ျဖစ္တဲ႔ ေခါက္ဆြဲဘူးထဲက ေခါက္ဆြဲေတြကို ဆက္ပဲ စားရႏိုးႏိုး ၊ သြန္ပဲ ပစ္ရႏိုးႏိုး ခ်ီတံုခ်တံု ျဖစ္ေနတယ္။ ေနာက္ဆံုးမွ အမိႈက္ပံုးထဲ ပစ္လုိက္တာ ကိုယ္ ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ သူတို႔ စိတ္ထဲမွာ စားေနရင္းကို မသန္႕ေတာ႔ဘူး ဆိုတာလို ျဖစ္သြားတာကိုး။


“ လြင္႔ ” ခနဲ ကိုယ္အားစိုက္ ပစ္လိုက္တဲ႔ ေခါက္ဆြဲဘူး အလြတ္ေလးက အမိႈက္ပံုးထဲ ဝင္သြားတယ္။ ကိုယ္လည္း အလုပ္ဆက္လုပ္ဦးမွ အခုေတာင္မွ မနက္ ၃ နာရီခြဲေနျပီ။ ျပီးေတာ႔ ဒီက သယ္စရာ ရွိတာေတြ ယူျပီး ကိုယ္႔စက္ရံုကို ျပန္ရဦးမယ္။ တစ္ေလာ႔ျပီး တစ္ေလာ႔ ကိုယ္စစ္ျပီး ဒီေန႔ စာရင္းကို ကိုမိုးျမင္႔ဆီကို အပ္ျပီးေတာ႔ မနက္ ၄ နာရီခြဲေနျပီ။ “ ကိုမိုးျမင္႔ေရ . . ကၽြန္ေတာ္တို႔ စက္ရံုအတြက္ တင္စရာ ရွိတာေတြ တင္ေတာ႔ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ျပန္လိုက္ဦးမယ္။ ေနာက္တစ္ေခါက္က်မွ ေတြ႕ၾကတာေပါ႔။ ” သူက သူ႕စားပြဲက ထလာျပီး Forklift ကို ေမာင္းျပီး ကိုယ္႔စက္ရံုအတြက္ ပို႔မဲ႔ ပစၥည္းေတြကို ယူျပီး ေလာ္ရီကားေပၚ တင္ေပးတယ္။

“ ျငိမ္႔ ” ခနဲ ေလာ္ရီက ျဖစ္သြားလို႔ ထင္တယ္ ဆီဗား ႏိုးလာျပီး ကားေခါင္းခန္းထဲက ထြက္လာတယ္။ “ ျပီးျပီလား။ ” ကိုယ္လည္း ေခါင္းျငိမ္႔ျပလိုက္ျပီး . . . “ ျပီးျပီ. . . ပစၥည္း တင္ျပီးရင္ ထြက္မယ္။ ” ကိုမိုးျမင္႔ ပစၥည္းေတြကို ေလးေခါက္တင္ျပီးေတာ႔ ေလာ္ရီေနာက္ဖက္မွာ ျပည္႔ေနျပီ။ ဒါဆို ယူရမဲ႔ စာရင္း အတိုင္းလည္း ကြက္တိပဲ။ ကိုယ္တို႔ ျပန္ဖို႔ အဆင္သင္႔ျဖစ္ျပီ။ “ သြားေတာ႔မယ္ ကိုမိုးျမင္႔ ၊ ေနာက္မွ ေတြ႕မယ္ဗ်ာ။ ” သူကလည္း ေခါင္းျငိမ္႔ လက္ျပကာ . . “ အိုေက . . ကိုေဇာ္ ၊ ေနာက္မွ ေတြ႕မယ္။ ” ကိုယ္လည္း လက္ျပျပီး ေလာ္ရီေခါင္းခန္းေပၚကို တတ္မယ္ လုပ္ေတာ႔ “ သိုးကေလး ” က ကိုယ္႔စက္ေလး ကိုင္ျပီး ေရာက္လာတယ္။ ေတာ္ပါေသးရဲ႕ ကိုယ္ ေမ႕ေတာ႔ မလို႔။ ဒါေတြ သိုးကေလးက အားကိုးရတာ. . .။

“ ဗြမ္း ” ခနဲ ေရဘံုဘိုင္ကေန မ်က္ႏွာ သစ္ျပီး ဇက္ပိုးကို တစ္ခ်က္ ႏွစ္ခ်က္ ဆီဗားက ရိုက္ျပီး ေလာ္ရီ ေခါင္းခန္းေပၚ တတ္လာေတာ႔ ကိုယ္တို႔ စက္ရံုကို ျပန္ဖို႔ အားလံုး အဆင္သင္႔ ျဖစ္ေနျပီ။ ကားစထြက္ေတာ႔ ကိုယ္ စက္ေလးကို မဖြင္႔ရဲေသးဘူး။ ဒီလမ္းက မေကာင္းေသးဘူးေလ။ စက္မႈဇံုရဲ႕ ကြန္ကရစ္လမ္း ဆိုေတာ႔ ႏိုင္လြန္လမ္းလို မျဖဴးဘူး။ ဒါေပမဲ႔ ႏိုင္လြန္လမ္းေပၚ ေရာက္တာေတာင္မွ ကိုယ္႔မွာ အေတြးတခ်ိဳ႕က ျငိေနလို႔ ကိုယ္ စက္ေလးကို ဖြင္႔ျပီး နက္ထဲ မဝင္ျဖစ္ဘူး ျဖစ္တယ္။ ေဘးနားက သိုးကေလးကေတာ႔ ထံုးစံ အတိုင္း သိုး ေနရွာျပီ။ ကိုယ္႕စိတ္ထဲမွာ ျဖစ္ေနတာကို ကိုယ္လုပ္ခ်င္လာတယ္။ ကိုယ္႔ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲက ဖုန္းကို ထုတ္ျပီး နံပါတ္ တစ္ခုကို ႏွိပ္လိုက္တယ္။

“ တူ ” ခနဲ ၊ တူခနဲ အသံရွည္ ႏွစ္ခ်က္ အျပီးမွာေတာ႔ တစ္ဖက္က ကိုင္တယ္။ “ ကိုေဇာ္ ဘာက်န္ေနေသးလို႔လဲ။ ” ကိုမိုးျမင္႔ ဖုန္းထဲကေန လွမ္းေမးတယ္။ “ ပစၥည္းကေတာ႔ မက်န္ဘူး ကိုမိုးျမင္႔ ၊ ေျပာစရာေလး က်န္ေနလို႔ လွမ္းဆက္လိုက္တာ။ ” သူ႕ဘက္က တစ္ခ်က္ တိတ္ဆိတ္သြားတယ္။ ျပီးမွ. . .“ ဟုတ္ကဲ႔ ၊ ေျပာေလ ကိုေဇာ္။ ” ကိုယ္လည္း ေလတစ္ခ်က္ကို ျပင္းျပင္းရွဴျပီးမွ သူ႕ကို ေျပာလိုက္တယ္။ “ ကိုမိုးျမင္႔ ကၽြန္ေတာ္ အက်ဥ္းခ်ံဳးျပီးပဲ ေျပာလိုက္ေတာ႔မယ္ဗ်ာ။ မေဟာ္သဓာ နဲ႔ အမရာ ေတြ႕ဆံုျပီး ၊ သူတို႕ ေမးၾက ျမန္းၾကနဲ႔ အဆင္ေျပျပီးေတာ႔ မေဟာ္သဓာ နဲ႔ အမရာ ေပါင္းသင္းတယ္ ဆိုပါစို႔ဗ်ာ။ ေနာက္ေတာ႔ မေဟာ္သဓာက အမရာကို သူ႔အခစား ဝင္တဲ႔ နန္းေတာ္ကို ေခၚလာေတာ႔ လမ္းမွာ အမရာရဲ႕ လုပ္ေဆာင္ပံုေတြကို မွတ္မိလား။ ”

“ ဟူး ” ခနဲ သူ႔ဘက္က ေလတစ္ခ်က္ ခပ္ေျဖးေျဖး မႈတ္ထုက္လိုက္သံ ၾကားလိုက္ရတယ္။ ျပီးမွ. . . “ ဟုုတ္ကဲ႔ မွတ္မိပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ကိုေဇာ္။ ” ကိုယ္လည္း သူမျမင္ႏိုင္တာ သိေပမဲ႔ ေခါင္းေတာ႔ တစ္ခ်က္ ဆတ္လိုက္တယ္။ ျပီးမွ. . “ အဲဒီမွာဗ်ာ။ အမရာက ကုန္းေပၚမွာဆို ဖိနပ္ မစီးဘူး။ ေရထဲကို ျဖတ္ေတာ႔မွာဆိုမွ ဖိနပ္ကို ထုတ္စီးတယ္။ မေဟာ္သဓာက ေမးေတာ႔ ကုန္ေပၚမွာက ဆူးေညာင္႔ေတြကို ျမင္ရတယ္ ၊ ေရထဲမွာက မျမင္ရဘူး ဒါေၾကာင္႔ စီးတာပါလို႔ ေျဖတယ္။ ဒါနဲ႔ သူတို႔ ျဖတ္ေနရတဲ႔ လြင္ထီးေခါင္မွာ ထီးကို ထုတ္မေဆာင္းဘူး။ ေတာအုပ္ထဲ ဝင္ျပီး အရိပ္ အာဝါသ ေအာက္ေရာက္ျဖတ္ေတာ႔မွ ထီးကို ထုတ္ေဆာင္းတယ္။ ဒါကို မေဟာ္သဓာက ေမးေတာ႔ လြင္ထီးေခါင္မွာက ဘာမွ ေခါင္းေပၚကို က်စရာ မရွိပါဘူး။ သစ္ၾကီး ဝါးၾကီး ေအာက္မွာ က်ေတာ႔ ေခါင္းေပၚကို သစ္ကိုင္းေဆြးေတြ က်ိဳးျပီး က်လာႏိုင္ပါတယ္ လို႔ အေျဖေပးတယ္ဗ်ာ။

“ ဟုတ္ ”  ခနဲ သူက စကားေထာက္တယ္။ “ ဒါပဲ ကိုမိုးျမင္႔ရဲ႕ ခုနက ကိုမိုးျမင္႔ ေျပာလိုက္တဲ႔ ပန္ကာေလ နဲ႔ အေအးခံတဲ႔ ေနရာမွာ အေရွ႕မွာ အေအးခံတာနဲ႔ အေနာက္မွာ အေအးခံတာ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခါမွ မစဥ္းစားမိဘူး။ တကယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း အေအးခံရင္ ပန္ကာေရွ႕မွာ အေအးခံမိမွာ ေသခ်ာတယ္။ ကိုမိုးျမင္႔ကေတာ႔ ဒီလို မဟုတ္ဘူး။ ကိုမိုးျမင္႔က “ အမရာ ” လို ေတြးလိုက္တာကိုး ၊ ဒါကို ကၽြန္ေတာ္ အခု တစ္လမ္းလံုး စဥ္းစားလာတာဗ်။ ဟုတ္တာပဲ လူေတြက ကိုယ္႔ကို ေလ လာတိုးမွ ေလတိုက္တယ္ ၊ အပူေအးမယ္လို႔ ထင္ေနၾကတာကိုး ၊ တကယ္ေတာ႔ အပူကို ေအးသြားေစခ်င္ရင္ ေလတိုက္ေနမွ မဟုတ္ပါဘူး။ ေလစုပ္ျပီး အပူေတြ ပါသြားရင္လည္း ေအးသြားတာပါပဲ။ ဒါကို ကၽြန္ေတာ္ အခုမွ စဥ္းစားလိုက္မိတယ္ဗ်ာ။ ”

“ ဟင္ ” ခနဲ သူ႕ဆီက အာေမဋိတ္ ထပ္ထြက္လာတယ္။ ျပီးမွ . . .“ ဘာမ်ားလဲလို႔ ကိုေဇာ္ရယ္။ ဒါက ကၽြန္ေတာ္လည္း ေပါက္ေပါက္ရွာရွာ ေတြးမိတာေလးပါဗ်ာ။ ဒါေပမဲ႔ အခုေနာက္ပိုင္းေတာ႔ ဘယ္သူ႕မွေတာ႔ မေျပာမိဘူး။ အခုမွ ကိုေဇာ္က ၾကံဳလို႔ ၾကားလိုက္ရတာဗ်ာ  အဲ. . . အေတြးမွ်မိသြားတယ္ ဆိုပါစို႔ဗ်ာ။ ဒီလိုပါပဲဗ်ာ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ဒီလိုပဲ ေၾကာင္ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ အေတြးေတြ ရွိတယ္ေလဗ်ာ။ ဒါေၾကာင္႔လည္း ကၽြန္ေတာ္က ကိုေဇာ္႕နဲ႔ တစ္ခါတစ္ေလ ေျပာျဖစ္တာ။ ဒါေပမဲ႔ လူတိုင္းကိုေတာ႔ မေျပာျဖစ္ဘူးဗ်ာ။ ဒါေတာ႔ တကယ္ပဲ။ ”

“ ဟား ” ခနဲ ကိုယ္က ေပ်ာ္သြားသလို သူ႕ကို တစ္ခ်က္ေအာ္ လိုက္ျပီး. . . “ ဒီမွာ ကိုမိုးျမင္႔ေရ ၊ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခု ခြင္႔ေတာင္းမယ္ဗ်ာ။ ” သူ႕ဘက္က ခ်က္ခ်င္း တံု႕ျပန္တယ္။ “ ဟုတ္ကဲ႔. . . ကိုေဇာ္ ၊ ေျပာပါ။ ” ကိုယ္က တစ္ခ်က္ စဥ္းစားသလို ခဏျငိမ္ျပီး ေသခ်ာ စဥ္းစားျပီးမွ. . “ တကယ္လို႔ဗ်ာ ၊ ကိုမိုးျမင္႔သာ မိန္းကေလးဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္က မေဟာ္သဓာ မဟုတ္ေပမဲ႔ အခု ခ်က္ခ်င္းကို “ လက္သီး ” ျပမိမွာပဲဗ်ာ။ ” ဒီလို ကိုယ္က ေနာက္လိုက္ေတာ႔. . သူက . . . “ ဟား ဟား ဟား . . ကိုေဇာ္ရယ္ ၊ မလုပ္ပါနဲ႔ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္က ေယာက်္ား စစ္စစ္ပါ။ အခုေန ျပရင္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ေယာက်္ား ဆိုေတာ႔ ကိုေဇာ္႕ကို ျပန္ျပီး “ လက္သီး ” ျပရမွာပါပဲ။ ဟား ဟား ဟား .။ ”

“ ဟဲ ” ခနဲ ၊ ဟဲ ခနဲ ကိုယ္လည္း တစ္ခ်က္ခ်င္း ရယ္လိုက္ျပီး . . . “ ေနာက္တာပါဗ်ာ။ လက္သီး ျပလို႔ မရေတာ႔လည္း ကိုမိုးျမင္႔ကို ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခု ခြင္႔ေတာင္းမယ္ဗ်ာ။ ” သူ အေတာ္ၾကာၾကာကို ျငိမ္သြားတယ္။ ျပီးမွ. . . “ ဟုတ္ကဲ႔. . . ေျပာေလ ကိုေဇာ္။ ” “ ဒီလိုပါ ကိုမိုးျမင္႔ ၊ အခု ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျဖစ္ပ်က္သြားတဲ႔ အျဖစ္အပ်က္ေလးကို ကၽြန္ေတာ္႔ဘေလာ႔မွာ ပို႔စ္ အေနနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ တင္ခ်င္တယ္ဗ်ာ။ ပို႔စ္တင္ခါနီးရင္ေတာ႔ ကိုမိုးျမင္႔ဆီကို အၾကမ္း ပို႔လိုက္ပါ႔မယ္။ ကိုမိုးျမင္႔ အရင္ ဖတ္ၾကည္႔ေပါ႔။ လိုတာ ေျပာဗ်ာ။ ”

“ အား ” ခနဲ သူက ေအာ္တယ္။ ျပီးမွ . . .“ မလြယ္ပါလား ဘေလာ႔ဂါရယ္။ ဒါေၾကာင္႔ ဘေလာ႔ဂါ ေရွ႕မွာ ေခ်ာင္းေတာင္မွ မဆိုးနဲ႔လို႔ ေျပာၾကတာကိုး။ ရပါတယ္ ကိုေဇာ္ရာ တင္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ခြင္႔ျပဳပါတယ္။ အေတြးေလးေတြ မွ်တာပဲေလ။ စာကေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေခ်ာေအာင္ မေရးတတ္ေတာ႔ ကိုေဇာ္႔ဖာသာပဲ ေရးျပီး တင္လိုက္ပါဗ်ာ။ ” သူ႕ဆီက စကားၾကားေတာ႔ ကိုယ္လည္း ျပံဳးလိုက္ျပီး. . .“ အိုေကဗ်ာ။ ခြင္႔ျပဳလို႔ ေက်းဇုူးပါပဲ။ ” ဒီေတာ႔ သူ႕ဆီက ေမးတဲ႔ စကားသံ တစ္ခု ထြက္လာတယ္ . . “ ဒါေပမဲ႔ တစ္ခုေတာ႔ ၾကိဳေျပာဗ်ာ။ ” ကိုယ္ကလည္း ျပန္ စကားေထာက္လိုက္တယ္. . “ ဟုတ္ကဲ႔ . . ဘာကို ၾကိဳေျပာရမွာလဲ။ ” သူက ခ်င္႔ခ်ိန္ေနသလိုနဲ႔ ခဏ ျငိမ္ေနျပီးမွ ဆက္ေမးတယ္. .“ ကိုေဇာ္႔က ပို႔စ္တင္ရင္ ေခါင္းစဥ္ကို ဘာလို႔ ေပးမွာလဲ။ ” ဒီေတာ႔မွ ကိုယ္ကလည္း တစ္လံုးခ်င္း ျပန္ေျဖလိုက္တယ္။

“ အ မ ရာ ႏွင္႔ တူ ေသာ ေယာ က်္ား ”


ေလးစားစြာျဖင္႔
ကိုေဇာ္

.

Share/Bookmark
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

ဧည္႔သည္မ်ား

သြားသြားလာလာ
hidden hit counter




free counters

6.8.2010 မွ စ ကလိသည္။

.