မည္သူ မဆို အမွန္ ရွိသလို ၊ အမွားလည္း ရွိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔ အျမင္ ၊ အေတြးမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ပဲ တာဝန္ယူရမွာ ျဖစ္ေသာေၾကာင္႔ ထပ္ဆင္႔ကူးယူျပီး တျခားေနရာမွာ ေဖာ္ျပခ်င္တယ္ ဆိုေသာ စာခ်စ္သူ သူငယ္ခ်င္း မ်ားကို စာရဲ႕ ေအာက္တစ္ေနရာမွာ “ ကိုေဇာ္ ” ႏွင္႔ “ zaw357.blogspot.com ” ဆိုတာေလးကိုေတာ႔ ထည္႔ေပးပါလို႔ ေတာင္းဆိုခ်င္ပါတယ္။

{ ေသခ်ာတာ တစ္ခုကေတာ႔ “ ေရးတဲ႔စာ ” နဲ႔ “ စာေရးသူ ” ကို မေရာေထြးေစဖို႔ပါ။ }

ေလးစားစြာျဖင္႔
ကိုေဇာ္
~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

အဇၨတေဂၢ ပါဏုေပတံ ဗုဒၶံ သရဏံ ဂစာၦမိ။


31 March 2010

8 အိပ္ယာဝင္ပံုျပင္







အကယ္၍ ကိုယ္ခ်စ္ေသာ သူကို အိပ္ယာဝင္ ပံုျပင္ေလး တစ္ပုဒ္ ေျပာျပပါ ဆိုပါစို႔။ သင္ မည္ကဲ႔သို႔ေသာ ပံုျပင္မ်ိဳးကို ေျပာျပမလဲ။ ဆြတ္ပ်ံၾကည္ႏူးဖြယ္ရာ ပံုျပင္မ်ား ေျပာျပမလား ၊ ေၾကာက္လန္႕ေသြးပ်က္ဖြယ္ေကာင္းေသာ ပံုျပင္မ်ား ေျပာျပမလား။ တကယ္ဆို ကိုယ္ခ်စ္ေသာသူကို ေသြးပ်က္ဖြယ္ ပံုျပင္မ်ား ဘယ္သူမွ ေျပာခ်င္မွာ မဟုတ္ပါ။ ေျပာျဖစ္လိမ္႔မည္လဲ မဟုတ္။

ကၽြန္ေတာ္ ေျပာခဲ႔ေသာ ကိုယ္ခ်စ္ေသာ သူဆိုတာ “ မိမိကိုယ္တိုင္ ” ကို ဆိုလိုသည္ ဆိုပါစို႔။ ဘယ္လို အိပ္ယာဝင္ ပံုျပင္ေလးမ်ား ေျပာျပမလဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိပ္ယာဝင္တိုင္း မိမိကိုယ္ကို အိပ္ယာဝင္ ပံုျပင္ေလး တစ္ပုဒ္ေတာ႔ ေျပာျပပါ။ ထိုပံုျပင္မ်ားက တစ္ေန႕စာ ကိုယ္လုပ္ထားခဲ႔ေသာ လုပ္ရပ္ေတြ ၊ ေမွ်ာ္လင္႔ျခင္း အိပ္မက္ေတြ ၊ ကိုယ္နဲ႔ ဆံုေတြခဲ႔ရသူမ်ားနဲ႔ ေျပာဆိုခဲ႔တာေတြ ၊ ကိုယ္ေရာက္ခဲ႔တဲ႔ ေနရာေလးေတြ အပါအဝင္ တစ္ေန႕တာရဲ႕ ျဖစ္စဥ္တစ္လံုး ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္မယ္ ၊ ျဖစ္စဥ္ တစ္ခုလံုးရဲ႕ တစ္စိတ္တစ္ပိုင္း ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္မယ္။ အဲဒီအထဲက ဘယ္အပိုင္းကို ျပန္စဥ္းစားျပီး ကိုယ္႕ကိုယ္ကိုယ္ အိပ္ယာဝင္ပံုျပင္ အေနနဲ႔ ေျပာခ်င္ပါသလဲ။

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ စဥ္းစားေနမိတယ္ ဘယ္လို ပံုျပင္ ျဖစ္ေလလိမ္႔မလဲ။ ေပ်ာ္စရာ ပံုျပင္လား ၊ ေၾကကြဲစရာ ပံုျပင္လား ၊ ၾကည္ႏူးစရာ ပံုျပင္လား ၊ ပူပင္ေသာက ျဖစ္စရာ ပံုျပင္လား ၊ ဗရုတ္သုတ္ခ ပံုျပင္လား ၊ အရည္မရ အဖတ္မရ ပံုျပင္လား ၊ ေတာင္ေတာင္အီအီ ပံုျပင္လား ။ ကိုယ္႕ဖာသာကိုယ္ ေျပာမဲ႔ ပံုျပင္ကို ကိုယ္႔ဖာသာ ေရြးျခယ္ခြင္႔ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔ တကယ္တမ္း ဘယ္လို ပံုျပင္မ်ိဳးကိုမွ ေရြးျပီး အိပ္ယာဝင္ခ်ိန္မွာ ျပန္ျပီး စဥ္းစား ျပန္ေျပာမိေနပါသလဲ။

ကိုယ္ေပ်ာ္ရႊင္ေနတဲ႔ အခ်ိန္ဆိုရင္ တစ္ေန႕စာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ ထဲမွာ ေပ်ာ္စရာေတြကို ျပန္ေျပာမိေနေပမဲ႔ ၊ စိတ္ရႈပ္ေထြးေနခ်ိန္မွာ စိတ္ညစ္စရာေတြကိုသာ ျပန္လည္ျမင္ေယာင္ျပီး ျပန္ေျပာမိေနတတ္တယ္။ တကယ္လို႔ အိပ္စက္ အနားယူေတာ႔မဲ႔ အခ်ိန္မွာ အရင္က ျဖစ္ပ်က္ျပီးတာေတြက ဘာမွေတာ႔ အသံုးမဝင္ေတာ႔ပါ။ သို႔ေသာ္ ျပန္လည္ေတြးမိျပီး အိပ္ယာဝင္ပံုျပင္မ်ား အျဖစ္ ျပန္ေျပာမိေနတတ္တယ္။

ဒါေၾကာင္႔ ဒီေန႕ပဲ စၾကည္႔လိုက္ပါ။ ဒီေန႕ ည အိပ္ယာဝင္ေတာ႔မယ္ ဆိုရင္ စမ္းသပ္ၾကည္႔ပါ။ မေန႕က အိပ္ယာဝင္ ပံုျပင္က ဘာျဖစ္ခဲ႔လဲ ဆိုတာကို ျပန္စဥ္းစားၾကည္႔ပါ။ မေန႕က ေပ်ာ္ရႊင္မႈ ပံုျပင္ေတြကို ေျပာရင္းနဲ႔ အိပ္ေပ်ာ္သြားလို႔ ဒီေန႕ နံနက္မွာ ၾကည္လင္စြာ ႏိုးျပီး လုပ္ကိုင္ ေျပာဆိုသမွ်ေတြလည္း အဆင္ေျပခဲ႔တယ္ ဆိုတာ ေတြ႕ရလိမ္႕မယ္။ တစ္ခု တစ္ေလေတာ႔ ခက္ခဲ စိတ္ရႈပ္ေထြးရတာမ်ိဳး ရွိတတ္ပါတယ္။ ထိုအျဖစ္အပ်က္ေလးကို အိပ္ယာဝင္ပံုျပင္ အေနနဲ႔ စဥ္းစားေနမိရင္း အိပ္ေပ်ာ္ကာ ေနာက္ေန႕ မနက္မွာ စိတ္မၾကည္လင္ပဲ ႏိုးလာျပီး တစ္ေနကုန္ လုပ္သမွ် အဆင္မေျပတာမ်ိဳးေရာ ၾကံဳဖူးပါသလား။ ဒါဟာ မိမိရဲ႕ အိပ္ယာဝင္ပံုျပင္ေၾကာင္႔ ဆိုတာကို အမွတ္ရပါ။

မေန႕ကဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေနာက္မွာ က်န္ခဲ႔ပါျပီ ၊ မနက္ျဖန္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေရွ႕မွာ ရွိေနပါတယ္။ မနက္ျဖန္ဆိုေသာ တံခါးဝကို မေရာက္ခင္မွာ သတၱိအျပည္႔ျဖင္႔ ၾကည္လင္စြာ ျပံဳးႏိုင္ေနေစဖို႔ ယေန႕ညမွာ ကိုယ္႕ကိုယ္ကိုယ္ ေျပာျပဖို႔ အိပ္ယာဝင္ပံုျပင္ကို ၾကည္လင္ ေပ်ာ္ရႊင္စရာမ်ားျဖင္႔ ေရြးုျခယ္ ေျပာဆိုပါ။ ဒါဆိုရင္ သင္႔ရဲ႕ အိပ္ယာဝင္ပံုျပင္ တန္ဖိုးဟာ တစ္ေန႕တျခား တန္ဖိုး ရွိလာပါလိမ္႔မယ္။


source: Patience Strong ၏ Bedtime Story
ကိုေဇာ္
31.3.2010 – 2.34 AM





.

Share/Bookmark

6 အတားအဆီး







အခက္အခဲ ဆိုတာ ေနရာတကာမွာ ရွိပါတယ္။ အခက္အခဲ ဆိုတာကလည္း မေက်ာ္လႊား ႏိုင္ခင္ကသာ အခက္အခဲပါ။ ေက်ာ္လႊားျပီး သြားခဲ႔ရင္ အေတြ႔အၾကံဳ တစ္ခုမွ်သာ ဘဝမွာ မွတ္တမ္း အျဖစ္ က်န္ေနခဲ႔ပါေတာ႔တယ္။

ဘဝျပိဳင္ပြဲမွာ ေျပးလႊားေနရစဥ္ မိမိလမ္းေၾကာင္းမွာ အခက္အခဲေပါင္းမ်ားစြာ မလြဲမေသြ ၾကံဳေတြ႕ရမွာပါပဲ။ ဒီအခ်ိန္မွာ ကံၾကမၼာက ငါ႔မွ ရက္စက္လိုက္တာလို႔ မထင္လိုက္ပါနဲ႔။ အခက္အခဲ ၊ အတားအဆီး ဆိုတာ ထိုအရာကို ကိုယ္က ေက်ာ္လႊားႏိုင္ ၊ မေက်ာ္လႊားႏိုင္ဘူး ဆိုတာကို သက္ေသျပတဲ႔ ေနရာေလး တစ္ခုမွ်သာ ျဖစ္တယ္။

မိမိမွာ ေအာင္ျမင္ျဖတ္သန္းႏိုင္ရမယ္ ဆိုတဲ႔ ယံုၾကည္မႈ စိတ္ဆႏၵသာ ရွိပါေစ အားလံုးကို ျဖတ္ေက်ာ္ႏိုင္ပါတယ္။ မိမိေရွ႕မွာ ရွိေနတဲ႔ အတားအဆီးေတြကို ေၾကာက္ရြံျပီး ေနာက္မဆုတ္သြားပါနဲ႔။ ဒါကို ကိုင္တြယ္ ေျဖရွင္းပါ။ ကိုယ္ဟာ ဘယ္လို လူစားလဲ ဆိုတာကို ဒီအခက္အခဲ ၊ အတားအဆီးကို ေက်ာ္ျဖတ္ျခင္းျဖင္႔ ကမာၻေပၚက လူသားအားလံုးကို ဝင္႔ၾကြားစြာ ျပသပါ။

တခ်ိဳ႕ကိစၥေတြဟာ ခက္ခဲေကာင္း ခက္ခဲပါလိမ္႔မယ္။ သို႔ေသာ္ ေၾကာက္စိတ္ကို မေမြးပဲ ေရွ႕သို႕ ဆက္တိုးပါ။ တစ္ခါတစ္ေလ မိမိေၾကာက္ေနေသာ အတားအဆီး အနားသို႔ ေရာက္ေသာ အခါ ထိုအရာက အလိုလို ေနာက္ဆုတ္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားတတ္ပါတယ္။ လိုေနတာ ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယ္ ယံုၾကည္မႈ တစ္ခုတည္းပါ။ မိမိကိုယ္ကိုယ္ ယံုၾကည္မႈ ၊ အမွန္တရားကို ယံုၾကည္မႈ ထားပါ။

မိမိမွာ အရာရာဟာ အလြယ္တကူ ျဖစ္ေျမာက္ေနတယ္ ဆိုရင္ ကိုယ္႔မွာ ရွိေနတဲ႔ ဘယ္လို စြမ္းေဆာင္ရည္မွ ျပစရာ မလိုေတာ႔ေသာေၾကာင္႔ ေအာင္ျမင္မႈ ေၾကာင္႔ ရလာႏိုင္ေသာ ဂုဏ္သိကၡာ ဆိုေသာ အေရာင္လည္း မေတာက္ေျပာင္လာႏိုင္ေတာ႔ပါ။ ဒါေၾကာင္႔ အတားအဆီးေတြကို ၾကိဳဆိုပါ။ ဒါကို သတၱိ ရွိရွိျဖင္႔ ရင္ဆိုင္ပါ။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ႔ အတားအဆီး ဆိုတာ “ အခြင္႔အေရး ” လို႔ ေခၚတဲ႔ ေအာင္ျမင္ေရးရဲ႕ အေျခခံ အုတ္ျမစ္ရဲ႕ တျခား နာမည္ တစ္ခုလည္း ျဖစ္လို႔ ျဖစ္တယ္။



source; Patience Strong ၏ Obstacles
ကိုေဇာ္
31.3.2010 – 00.28 AM




.


Share/Bookmark

30 March 2010

5 အိပ္မက္သေဘၤာ






“ ကၽြန္ေတာ္႔ အိပ္မက္ သေဘၤာသာ ဆိပ္ကမ္းမွာ ဆိုက္တဲ႔ အခါ. . . . . ”

ဆိုျပီး လူအမ်ားက တစ္ေန႔ေန႕မွာ ေကာင္းေသာ ကံၾကမၼာ တစ္စံုတစ္ခု သူတို႕ဆီ ေရာက္လာလိမ္႔မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင္႔ျပီး မေရမရာ ေရရြတ္ကာ အခ်ိန္ကုန္ခံ ထိုင္ေစာင္႔ေနတာ ျမင္ဖူးၾကမွာပါ။

ကိုယ္႔ရဲ႕ သေဘၤာ ဆိပ္ကမ္းကပ္ေရာက္လာခ်ိန္ထိ ေစာင္႔ဆိုင္းမေနပါနဲ႔။ သူမ်ားေတြ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ေစာင္႔စားေနတဲ႔ အခ်ိန္မွာ ကိုယ္က သူမ်ားေတြထက္ ဆိပ္ကမ္းက လြန္ထြက္ကာ ဘဝပင္လယ္သို႔ ထြက္သြားျပီး ကိုယ္႔ သေဘၤာကို ရွာပါ။ မိုးကုတ္စက္ဝိုင္းေအာက္မွာ ကိုယ္႔သေဘၤာကို ေမွ်ာ္ေငးေစာင္႔စားရင္း အခ်ိန္ေတြ ကုန္ခဲ႔တာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာခဲ႔ပါျပီ။

အခုေတာ႔ မိမိရဲ႕ ယံုၾကည္မႈ ဆိုေသာ သံလိုက္အိမ္ေျမွာင္ကို ကိုင္ဆြဲကာ မိမိနဲ႔ ဘယ္လိုမွ အကၽြမ္းတဝင္ မရွိခဲ႔တဲ႔ အေဝးဆီကို ရဲရဲဝင္႔ဝင္႔သြားပါ။ မုန္တိုင္းထန္ေနတဲ႔ ပင္လယ္ျပင္ကို ျဖတ္ေက်ာ္အႏိုင္ယူပါ။ ကိုယ္႔အတြက္ ကံေကာင္းျခင္း ဝန္စည္ကို သယ္ေဆာင္ျပီး ဆိပ္ကမ္းကို ဆိုက္ေရာက္လာႏိုးျဖင္႔ ေမွ်ာ္ေနမိေသာ ပင္လယ္ျပင္ထဲမွာ ေမ်ာေနတဲ႔ မိမိရဲ႕ သေဘၤာကို မိမိတစ္ဦးတည္း လိုက္ရွာပါ။ အေဖာ္မပါ၍လည္း စိတ္ပ်က္ ဝမ္းနည္းေနစရာ မလို။

ဘဝဆိုတဲ႔ မုန္တိုင္း ၊ ေလာကဓံ ဆိုတဲ႔ လိႈင္းျပင္းေတြေၾကာင္႔ ေရထဲမွာ ေမ်ာခ်င္တိုင္းေမ်ာေနတဲ႔ အိပ္မက္သေဘၤာကို ဘာမွ မလုပ္ပဲ ကမ္းေျခမွာ ေရာက္လာရင္ေတာ႔ ဘာေတြ လုပ္မယ္ ဆိုျပီး ထိုင္ စီမံကိန္းေတြ ခ်ေနမဲ႔ အစား မိမိရဲ႕ ေမွ်ာ္လင္႔ျခင္း အိပ္မက္ သေဘၤာနဲ႔ ေတြ႔ရဖို႔ အခုပဲ ေလွတစ္စီးယူကာ ခ်က္ခ်င္း ထြက္လိုက္ပါေတာ႔လားဗ်ာ။

Source; Patience Strong ၏ Ship of Dreams
ကိုေဇာ္

30.3.2010 – 11.40 AM


.

Share/Bookmark

4 တစ္ခါတစ္ရံမွာ





တစ္ခါတစ္ရံမွာ လူဆိုတာ အျမဲတမ္းျပံဳးေနဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္သလို ၊ အျမဲတမ္း ေပ်ာ္ေနဖို႔လည္း မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ စိတ္ဓါတ္ေတြ က်ေနခ်ိန္မွာ ေျခလွမ္းေတြပါ ေလးလံေနတတ္ျပီး စိတ္အားတတ္ၾကြမႈေတြပါ အလိုလို ေလ်ာ႔က်သြားေစႏိုင္ပါတယ္။

တစ္ခါတစ္ရံမွာ လူဆိုတာ ကိုယ္႕ႏွလံုးသားထဲက ခံစားရတဲ႔ ကိစၥေတြဟာ မတရားဘူး ဆိုကာ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ခံစားမွ်ေဝႏိုင္တဲ႔ အတိုင္းအတာထက္ ပိုျပီး ခံစားေနရတယ္ ၊ ေသာက နဲ႔ ေဝဒနာေတြဟာ နည္းနည္းပိုေနတယ္လို႔ ေတြးမိတတ္ၾကတယ္။

တစ္ခါတစ္ရံမွာ လူဆိုတာ ကံၾကမၼာက အကြက္ဆင္ျပီး ကိုယ္႔ႏွလံုးသားရဲ႕ ဆႏၵေတြကို လွည္႔စားတတ္တယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ရခဲ႔ဖူးတဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ အမွတ္တရမ်ား ၊ ၾကံဳခဲ႔ဖူးတဲ႔ အားတတ္ဖြယ္ ေကာင္းမြန္မႈေတြ ၊ ေအာင္ျမင္ခဲ႔ဖူးတဲ႔ ရည္မွန္းခ်က္ေတြ ၊ ျဖစ္ထြန္းခဲ႔တဲ႔ အိပ္မက္ေတြကို ေမ႕ေလ်ာ႔ထားတတ္ၾကတယ္။

ဒါေၾကာင္႔ တစ္ခါတစ္ရံမွာ ျဖစ္ေပၚလာတာေတြကို သတိထားျပီး အခုခ်ိန္မွာေတာ႔ မ်က္ရည္ေတြ ၊ ေသာကေတြကို ေမ႔ပစ္ပါတယ္။ ဘဝမွာ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးမႈ ၊ ေအာင္ျမင္ တတ္ၾကြမႈေတြကို အမွတ္ရကာ ဘဝမွာ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ဆက္လက္ရင္ဆိုင္သင္႔တဲ႔ အခ်ိန္ကို ေရာက္ေနပါျပီ။ တစ္ခါတစ္ရံ ဆိုေသာ ျဖစ္ရပ္ေၾကာင္႔ ေအာင္ျမင္ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ႔ဖူးတာေတြကို ေမ႔လိုက္ျပီး ရင္မွာ ထာဝရ ပူေဆြးဝမ္းနည္းဖို႔ မသင္႔ပါဘူး။ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းကို အခုက စျပီး ဆုပ္ကိုင္ၾကပါစို႔။


source; Patience Strong ၏ Sometimes
ကိုေဇာ္
30.3.2010 – 4.12 AM




.
Share/Bookmark

4 ေမွ်ာ္လင္႔ျခင္း ျပဴတင္းေပါက္မ်ား






ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခႏၶာကိုယ္ဟာ အိမ္တစ္လံုးဆိုပါစို႔။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ စိတ္ထြက္ေပါက္မ်ားကို ျပဴတင္းေပါက္မ်ား အျဖစ္ အျပင္ကုိ လွမ္းၾကည္႔လိုက္ပါ. . . .။

ထိတ္လန္႕ေၾကာက္ရြံ႔မႈ ၊ အားငယ္မႈေတြနဲ႔ ျပဴတင္းေပါက္ကေန အျပင္ကို လွမ္းၾကည္႔လိုက္ပါ။ ဘာေတြကို ျမင္ရပါသလဲ။ ညိဳမိႈင္းေနေသာ အရာမ်ား ၊ အရိပ္မည္းမည္းမ်ားျဖင္႔ ရႈခင္းမ်ား ၊ ေျခာက္ျခားဖြယ္ရာ ေလာက ၊ ေဘးအႏၱရာယ္ေတြနဲ႔ ဘဝမ်ား ၊ ပ်က္ဆီးျခင္းကို ေရွးရႈေနမႈမ်ား ၊ ငွက္ဆိုးထိုးသံမ်ား ၊ ကမာၻပ်က္ေတာ႔မဲ႕ အရိပ္အေယာင္မ်ား။

ေပ်ာ္ရႊင္ေနရင္း ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္မ်ားနဲ႔ ျပဴတင္းေပါက္ကေန အျပင္ကို လွမ္းၾကည္႔လိုက္ပါ။ ဘာေတြကို ျမင္ရပါသလဲ။ လင္းလက္ေနေသာ မိုးသားေကာင္းကင္ ၊ လွပေသာ ကမာၻေလာက တစ္ခု ၊ မေသခ်ာေပမဲ႔ ယံုၾကည္ျခင္းေတြနဲ႔ ရွင္သန္ေနတဲ႔ အလင္းတန္းမ်ား ၊ တတ္ၾကြေသာ ေျခလွမ္းမ်ား ၊ စိတ္ကူးအိပ္မက္ေတြနဲ႔ ရွင္သန္ေနၾကသူမ်ား။



ၾကည္႕လိုက္ပါ . . သင္ရဲ႕ ေမွ်ာ္လင္႔ျခင္း ျပဴတင္းေပါက္ကေန အျပင္ေလာကကို မ်က္လံုး ဝင္႔ကာ လွမ္းၾကည္႔လိုက္ပါ။ ေရႊေရာင္သန္းေသာ ေရာင္စဥ္ေတြနဲ႔ အတူ နံနက္ခင္းမွာ ေငြႏွင္းမႈန္ေတြ မိုးကုတ္စက္ဝိုင္းေပၚမွာ က်ဆင္းလာတာမ်ိဳး ျဖစ္လာႏိုင္ပါတယ္။ ညက မွိန္ေပ်ာက္ဆံုးခဲ႔တဲ႔ ခြန္အားေတြလည္း ဒီနံနက္ခင္းမွာ လတ္ဆတ္လန္းဆန္းစြာ ရရွိလာႏိုင္ပါတယ္။ မႈန္ဝါးေနတဲ႔ ေန႔တိုင္းဟာလည္း ဒီေန႔မွာ သင္႔အတြက္ ၾကည္လင္လာႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ ဒီေန႕ ၊ ယခုေန႔ဟာ သင္႔အတြက္ ေန႕ထူး ေန႕ျမတ္ပဲ ျဖစ္တယ္။ ကိုယ္႔ရဲ႕ ေလာကကို ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ေတြ အျပည္႔နဲ႔ ေမွ်ာ္လင္႔ျခင္း ျပဴးတင္ေပါက္ကေန တရိႈက္မက္မက္ ၾကည္႔လိုက္စမ္းပါ။


source; Patience Strong ၏ Windows of Hope
ကိုေဇာ္
30.3.2010 – 2.58 AM




.


Share/Bookmark

0 ရိုးရွင္းေသာဘဝရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ



ကမာၻေျမရဲ႕ တစ္ေနရာက ခ်စ္သူ..သို႔.. . . ။

video


ကိုေဇာ္

.
Share/Bookmark

29 March 2010

4 သတိရေနေစတဲ႔ အရာမ်ား





ကၽြန္ေတာ္တို႔ဘဝမွာ ဝမ္းနည္းေၾကကြဲ ေနရတဲ႔အခါ ေျဖသိမ္႔ႏိုင္ေစဖို႔ ျပန္စဥ္းစားရင္ သတိရေနေစတဲ႔ အရာမ်ားစြာ အျမဲတမ္း ရွိေနပါတယ္။ ၾကံဳခဲ႔ဖူးတဲ႔ ခ်ီးမြမ္းသံမ်ား ၊ ရရွိခဲ႔ဖူးေသာ ႏွစ္သက္ဖြယ္ရာ အခ်ိန္ေလးေတြ ၊ ျပန္ေတြးမိရင္ စိတ္ဓါတ္ေတြ တတ္ၾကြလာေစတတ္တဲ႔ အတိတ္က ျဖစ္ရပ္ေတြ ၊ ဒီအျဖစ္အပ်က္မ်ားက ကၽြန္ေတာ္တို႔ စိတ္ဝိညာဥ္ကို အျမဲျပန္လည္ အားျဖည္႔ေပးႏိုင္ေသာ သတိရေနေစတဲ႔ အရာမ်ားကို မိမိဖာသာ ျပန္လည္ ရွာေတြ႕ႏိုင္ပါတယ္။

လူတိုင္းမွာ သတိတရ ျပန္ေတြးၾကည္႔မယ္ ဆိုရင္ ျပန္လည္ မေတြးမိ ၊ မစဥ္းစားႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ေကာင္းက်ိဳးျပဳ အရာမ်ား ခ်ိဳ႕တဲ႔မေနၾကပါ။ စိတ္ညစ္ေၾကကြဲမႈ ဆိုေသာ အရိပ္မည္းၾကီး ဖံုးလႊမ္းခံရသူဟာ ဝမ္းေျမာက္ ဝမ္းသာစြာ မရွိေနႏိုင္ပါ။ သို႕ေသာ္ စိတ္ပ်က္ ဝမ္းနည္း အားငယ္ေနတဲ႔ အခ်ိန္မွာေတာင္မွ ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာစြာ ျဖစ္ေစႏိုင္တဲ႔ သတိရေနေစေသာ အရာမ်ား ရွိေနပါေသးတယ္။ ဘယ္လိုပဲ အျဖစ္အပ်က္ဆိုးမ်ားစြာ ၾကံဳေနရပါေစ သတိတရ ဝမ္းေျမာက္စရာ တစ္ခုခုေတာ႔ ရွိေနပါတယ္။ အရင္က မိမိကိုယ္တိုင္ ဝမ္းေျမာက္ၾကည္ႏူးေစခဲ႔တဲ႔ သတိရေနေစတဲ႔ အရာမ်ားကို ျပန္လည္ သတိရျပီး ျပန္လည္ တတ္ၾကြေစႏိုင္ပါတယ္။


ထိုအရာမ်ားက ဘယ္ေတာ႔မွ အိုမင္းျခင္း မရွိႏိုင္ေသာ အရာမ်ားသာ ျဖစ္ပါတယ္။ အခ်ိန္ေပါင္းမ်ားစြာ ေက်ာ္လြန္ျဖတ္သန္းသြားပါေစ သူတို႕ကေတာ႔ အိုမင္းျခင္း မရွိပါဘူး။ ထိုအရာမ်ားက မိမိ တန္ဖိုးထားခဲ႔ေသာ အိပ္မက္မ်ား ၊ ႏွစ္သက္မိေသာ လက္ေဆာင္မ်ား ၊ ျပန္လည္ သတိရေနတတ္ေသာ အမွတ္တရ ျဖစ္ရပ္မ်ား ၊ ေမတၱာတရားမ်ား ၊ ခင္မင္ရင္းႏွီးေသာ ပန္းပြင္႔ေလးမ်ား ၊ ႏွစ္ပတ္လည္ လက္ေဆာင္မ်ား အစရွိေသာ သတိရေစႏိုင္ေသာ အရာမ်ားက မိမိကို စိတ္ပ်က္ ဝမ္းနည္းေၾကကြဲေနမႈမွ ျပန္လည္ အားေပး ဆြဲေခၚသြားပါလိမ္႔မယ္။

Source; Patience Strong ၏ Something to Remember
ကိုေဇာ္
29.3.2010. – 6.07 PM




.
Share/Bookmark

7 ဘူးမားရင္း

Patience Strong ၏ Sweet Thoughts ကို ဆရာ ညႊန္႔ေဝမိုး က “ ခ်ိဳေသာ အေတြးစကား ” ဆိုေသာ နာမည္ျဖင္႔ စာအုပ္ထုတ္ေဝထားတာပါ။ မူရင္း အဂၤလိပ္လိုေရာ ဘာသာျပန္သူ ရဲ႕ စာေလးေရာ တြဲျပီး ေဖာ္ျပထားတဲ႔ အတြက္ အဆင္ေျပလွပါတယ္။ ေခတ္ကာလ အတိုင္းအတာ တစ္ခု ၾကာသြားခဲ႔ျပီ ျဖစ္ေသာ စာအုပ္ထဲမွာ စာမ်ားက ကၽြန္ေတာ္႕အတြက္ အဆင္မေျပလွပါ။ ဒါေၾကာင္႔ အဂၤလိပ္ဘာသာမွ ကၽြန္ေတာ္ နားလည္သလို ေရးသားတင္ျပပါတယ္။

ဘူးမားရင္း


ကိုေဇာ္ တင္ျပသည္။




Share/Bookmark

6 ကုသုိလ္ မွ်ေဝသည္



ဒီေန႕ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္က ထမင္းစားဖိတ္လို႔ သြားစားရတယ္။ ကိုယ္နဲ႔ လံုးဝ မသိသူေတြနဲ႔လည္း သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္ခဲ႔ရျပီး ၊ လိုင္းေပၚမွာပဲ ေတြ႕ခဲ႔ရျပီး အျပင္မွာ မျမင္ဖူးသူေတြကိုလည္း ေတြ႕ခဲ႔ရတယ္။ မစားရတာ ၾကာျပီ ျဖစ္တဲ႔ ကုလားဟင္းနဲ႔လည္း ထမင္းက စားလိုက္ရေတာ႔ လူကလည္း ငတ္ငတ္နဲ႔ တြယ္လိုက္တာ နဂိုကတည္းက ပူေနတဲ႔ ဗိုက္က ပိုေဖာင္းလို႔။

ခင္မင္ရေသာ မျမင္ဖူး ၊ မေတြ႔ဖူးေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ၊ အခုလို႔ ျမင္လိုက္ ၊ ေတြ႔လိုက္ရတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းမ်ား နဲ႔ တကူးတက ဖတ္ေခၚတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

ဒီေန႔ ကၽြန္ေတာ္ သြားတာ ရည္ရြယ္ခ်က္ ႏွစ္ခုနဲ႔ပါ။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားနဲ႔ ဆံုေတြ႔ရန္ ၊ ေနာက္တစ္ခုကေတာ႔ ဆရာေတာ္ ဦးေကာဝိဒ ဂရုဏာသက္စြာ အားေပးေစာင္႔ေရွာက္ထားေသာ အနာၾကီးေရာဂါသည္မ်ား အတြက္ ျမရတနာရြာေလးဟာ အလွဴရွင္ ကိုၾကီး ( စကၤာပူ ) ေၾကာင္႔ ေရကိုေတာ႔ လံုေလာက္စြာ သံုးေဆာင္ေနႏိုင္ၾကပါျပီ။

အခုေတာ႔ ဒီရြာေလးကို ရြာလမ္းေလးကေတာ႔ ဖုန္တေထာင္းေထာင္းနဲ႔ ျဖစ္ေနတာကို ေက်ာက္ကားမွ ေက်ာက္မ်ားကို ဝယ္ယူ ရရွိေစျခင္းျဖင္႔ အရင္က ေက်ာက္ကား အစီး ၅၀ လိုအပ္မယ္လို႔ ခန္႕မွန္းထားေပမဲ႔ တကယ္တမ္း မိုးတြင္းဆိုရင္ ေရျပန္ျမွပ္ႏိုင္ေသာေၾကာင္႔ ေနာက္ထပ္ ေက်ာက္ကား အစီး ၅၀ လိုအပ္ေနပါတယ္လို႔ နိဗၺိန္ေဆာ္ ကိုဇကားဝါ ေနရာမွာ ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ ေက်ာက္ကားတစ္စီးကို ၁၀၀၀ ႏႈန္းျဖင္႔ က်ပ္ေငြ ၅၀၀၀၀ လိုအပ္ေနပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ခ်က္ခ်င္းပဲ လွဴခ်င္စိတ္ျဖစ္ျပီး ခ်က္ခ်င္း ဆက္သြယ္ လွဴလိုက္တယ္။

ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ႔ ျမရတနာရြာေလးမွာ ရွိေနတဲ႔ အနာၾကီးေရာဂါသည္ တစ္ေယာက္ ေျပာတဲ႔ စကားက ကၽြန္ေတာ္႕နားထဲမွာ မထြက္ဘူး။

“ ကၽြန္ေတာ္တို႔က အသက္ရွဴေနရတဲ႔ အသားတံုးၾကီးေတြပါဗ်ာ။ ”

တဲ႔။ အခု ဒီအသားတံုးၾကီးေတြ မိုးတြင္းမွာ မိုးထဲ ေရထဲျဖတ္သန္းသြားလာေနရမွာ ဆိုေသာ အျဖစ္္ မ်က္လံုးထဲ ျမင္ေယာင္မိျပီး ကၽြန္ေတာ္ လွဴလိုက္တာ တစ္ခုပါပဲ။ လူေတြေပမဲ႔ လူေတာထဲကို မတိုးဝင္ႏိုင္တဲ႔ သူတို႔ကို သြားေလမွာေတာ႔ လူလိုသူလို ျဖစ္ေစခ်င္တာပါ။

ဒီေန႕ေတာ႔ အလွဴေငြလည္း လႊဲေပးရင္း သူငယ္ခ်င္းေတြ ေခၚထားတဲ႔ ထမင္းဝိုင္းကိုလည္း သြားရင္း သူတို႕ကိုလည္း ဒါ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာျပလိုက္ေတာ႔ သူတို႕ကလည္း တတ္ႏိုင္သေလာက္ ထည္႔ဝင္ၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ အားလံုး အခ်ဳပ္အားျဖင္႔. . . .

လမ္းခင္းဖို႔ ေက်ာက္ကားအတြက္ ------ - ၅၀၀၀၀
ဆရာေတာ္ ဦးေကာဝိဒ နဝကမၼအတြက္ --၃၀၀၀၀
--------------------------------------------------------------
စုစုေပါင္း -----------------------------၈၀၀၀၀

လွဴဒါန္းလိုက္ႏိုင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႕ အလွဴမွာ ဆရာေတာ္ ဦးေကာဝိဒ နဝကမၼ အတြက္ ပါဝင္ အားျဖည္႔ လွဴဒါန္းေပးတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ႔ . . . “ ျဖိဳးသီရိ နဲ႔ ရဲႏိုင္ဝင္း ” တို႕ပါ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဗုဒၶဘာသာေတြမွာ ထူးျခားစြာ ကုသိုလ္ယူႏိုင္တာကေတာ႔ ကိုယ္တိုင္ ကိုယ္ထိ လက္ေရာက္ လွဴမွ မဟုတ္ပါ။ သူမ်ား လွဴတာကိုလည္း ပီတိ ပြားမ်ားျပီး “ သာဓု ” သံုးၾကီမ္ ေခၚဆိုတာနဲ႔တင္ သာဓု ေခၚဆိုသူလည္း ကုသိုလ္ေတြ ရျပီး လိုအင္ ဆႏၵေတြ ျပည္႔ဝၾကတယ္ ဆိုတာပါပဲ။

ဒါေၾကာင္႔ ယေန ကၽြန္ေတာ္ႏွင္႔ သူငယ္ခ်င္းမ်ား လွဴေသာ အလွဴေလးကို အားလံုး ကုသိုလ္ပါဝင္ႏိုင္ရန္ အမွ် ေပးေဝပါတယ္။

“ အားလံုး . .အမွ် . . အမွ် . . .အမွ် . . .ယူေတာ္ မူၾကပါကုန္ေလာ႔. .။ ”



ကိုေဇာ္



Share/Bookmark

28 March 2010

3 အတ္တလတ္စ္ သုိ ့မဟုတ္ မုိးေကာင္းကင္ကုိ ေအာင္နုိင္သူ

အမွန္တရား ဆိုတာ ဘာလဲ။ ပညာကုိ အသိပညာနဲ့ အတတ္ပညာဆုိျပီး သရုပ္အေပၚဆံုး ခြဲျခားျပႏိုင္တာ တစ္ခုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ တင္လိုက္တာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ႏွစ္သက္သလို အားလံုးလည္း ႏွစ္သက္ၾကလိမ္႔မယ္လို႔ ယံုၾကည္မိပါတယ္။

အမွန္တရားကို လက္ဝယ္စြဲျမဲႏိုင္ပါေစ။

ျမင္ကြင္း က်ယ္က်ယ္ ဖတ္လိုလွ်င္ Full screen ကို ႏွိပ္ၾကည္႔ပါ။

အတ္တလတ္စ္ သုိ ့မဟုတ္ မုိးေကာင္းကင္ကုိ ေအာင္နုိင္သူ


ကိုေဇာ္

.
Share/Bookmark

3 ရြက္လွပင္ စိုက္မယ္

ဒါေလးကေတာ႔ ေတာ္ေတာ္ မိုက္တယ္။ ရြက္လွပင္ေလးတင္ မကဘူး။ ေကာင္းကင္ကေန ႏွင္းေတြပါ က်ေနတာ။ ဒီရြက္လွပင္ကို ဘယ္လို ေခၚပါလိမ္႔ဗ်ာ . . .ေမ႕ေနျပီ။ လိုခ်င္သူမ်ား ေအာက္မွာ ေဒါင္းပါ။





ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ
ကိုေဇာ္

.
Share/Bookmark

0 ပန္းစိုက္မယ္



ဒါေလးကေတာ႔ ပန္းေလးပါ။ ေမႊး မေမႊးကေတာ႔ ကုိယ္တိုင္ နမ္းၾကည္႔မွပဲ သိမွာေပါ႔ဗ်ာ။ အင္း...ခက္ေနတာက မေလးရွားရဲ႕ အထိမ္းအမွတ္ ပန္း ျဖစ္ေနတာပါပဲ။ လိုခ်င္သူမ်ား ေအာက္မွာ ေဒါင္းပါ။





ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ
ကိုေဇာ္


.
Share/Bookmark

0 ေရႊငါးေမြးမယ္



ဒါကလည္း ငါးေတာ႔ ငါးပါပဲ သူကေတာ႔ ေရႊငါးေလးေပါ႔...ေသးေတာ႔ ေသးတယ္။ ဒါေပမဲ႔ ကြန္ပ်ဴတာ ဖြင္႔ထားရင္း အပ်င္းရဘူးေပါ႔ဗ်ာ..။ လိုခ်င္သူမ်ား ေအာက္မွာ ေဒါင္းပါ။





ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ
ကိုေဇာ္


.



Share/Bookmark

0 ငါးေမြးၾကမယ္

ကြန္ပ်ဴတာထဲမွာ ငါးေမြးခ်င္သူေတြ အတြက္ပါ။ အရင္က ကၽြန္ေတာ္ ေၾကာင္ေလး ေပးထားေတာ႔ ညီေလး တစ္ေယာက္က ေခြးေတြ ၊ ငါးေတြပါ ေမြးခ်င္တယ္တဲ႔။ သူကေတာင္းတယ္။ ဒါေပမဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း မရွာေပးႏိုင္ဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ ဒီမွာ သူ႕ဖာသာ ရွာလို႔ ေတြ႕သြားတယ္ ဆိုျပီး ကၽြန္ေတာ္႔ဆီကို လင္႔ပို႔ထားတာေလးပါ။ ဒါကို ကၽြန္ေတာ္က သြားယူျပီး အခုေတာ႔ ျပန္ျပီး ေဝမွ်ပါတယ္။

ငါးေမြးဖို႔ ဆိုတာ ေရထဲမွာမွ ျဖစ္မွာ မဟုတ္လား။ ဒါေၾကာင္႔ Desktop Theme ေနာက္ခံကို ေရေအာက္ထဲမွာလို ျဖစ္ေအာင္ ေနာက္ခံေလးပါ ထည္႔ေပး ထားပါတယ္။ လိုခ်င္သူမ်ား ေအာက္မွာ ေဒါင္းပါ။





ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ
ကိုေဇာ္


.


Share/Bookmark

27 March 2010

4 ထိကရံုးပင္မ်ား






ကိုယ္႔အေပၚ လာေက်ာရင္ သီးမခံတတ္သူ ၊ တင္စီးျပီးေျပာရင္ နည္းနည္းေလးမွ မခံသူ ၊ ေတြ႔ရင္ေတြ႔တာ ၊ ျဖစ္ရင္ျဖစ္တာကို ေဟာေဟာဒိုင္းဒိုင္း ေျပာခ်လိုက္ရမွ ေက်နပ္သူေတြကို ျပိဳင္ပြဲလုပ္မယ္ ဆိုရင္ “ အထူးဆု ” ရမယ္ ဆိုျပီး ကၽြန္ေတာ္ ေတြးထားမိေသာ ကၽြန္ေတာ္႔ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ ရွိပါတယ္။

သူနဲ႔ ပတ္သတ္ျပီး ကၽြန္ေတာ္႔မွာ အမွတ္ရစရာ ၊ သတိရစရာ မ်ားစြာ ရွိေပမဲ႔ အျမဲတမ္း သူ႕အေၾကာင္းေတြးမိရင္ ျပန္ျပီး ျပံဳးမိေနတတ္တဲ႔ အျဖစ္အပ်က္ တစ္ခုေတာ႔ မွတ္မွတ္ထင္ထင္ ရွိတယ္။ ဒိုင္ယာရီ မဟုတ္ေပမဲ႔ မွတ္စုေလးေတြ ခ်ခ်ေရးထားတတ္တဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ စာအုပ္ထဲမွာေတာ႔ သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ျဖစ္ပ်က္ခဲ႔တာကို ဒီလို ေခါင္းစဥ္ တပ္ထားတယ္။


“ ခင္ဗ်ားက ပိုခ်မ္းသာတယ္။ ”



~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ @ @ @ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~


အဲဒီေန႔က သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ဆရာတစ္ေယာက္အိမ္ကို သြားတယ္။ ဆရာက သီတာလမ္းမွာ ေနတယ္။ ဆရာနဲ႔ ေျပာျပီး ဆိုျပီးလို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျပန္ေတာ႔ ျမိဳ႕ထဲဆက္သြားဖို႔ ကိစၥက ရွိေနေသးတယ္။ ကားစီးဖို႔ ေစာင္႔ေနရတဲ႔ မွတ္တိုင္က သီတာလမ္းမွတ္တိုင္။

သူ႕မွာ မဟုတ္မခံ စိတ္ဓါတ္ေတြ ၾကြယ္ဝေနေပမဲ႔ သနားၾကင္နာမႈ စိတ္ဓါတ္ေတြကလည္း ျပည္႔လွ်ံေနေလ႔ရွိတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က ျမိဳ႕ထဲကို ကားစီးမွ ကားခက တစ္ေယာက္ တစ္ဆယ္ပဲ က်တဲ႔ ေခတ္။ သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ႏွစ္ေယာက္ ဆိုေတာ႔ ႏွစ္ဆယ္ေပါ႔။ စကားတေျပာေျပာနဲ႔ ကားမွတ္တိုင္ ေရာက္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႕ပိုက္ဆံအိတ္ကို ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ အိတ္ထဲမွာ အေၾကြက မပါ။

“ ေဟ႕ေကာင္ . . မင္းမွာ အေၾကြပါလား။ ငါ႔မွာ အတန္ၾကီး ျဖစ္ေနတယ္။ ကားေပၚေရာက္မွဆို စပယ္ယာက ပြစိပြစိ လုပ္ေနဦးမယ္။ ”

ဆိုေတာ႔ သူက သူ႔အိတ္ထဲက ၂၀ တန္ေလး တစ္ရြက္ထုတ္ျပတယ္။

“ အေၾကြဆိ္ုလို႔ ဒါပဲ က်န္ေတာ႔တယ္ကြ။ က်န္တာက ၅၀၀ တန္ပဲ ျဖစ္ေနတယ္။ ေနပေစကြာ ျမိဳ႕ထဲ ေရာက္ေတာ႔မွ တစ္ခုခု စားရင္း လဲေတာ႔မယ္။ ”

သူ႕မွာ အေၾကြပါရင္ ျပီးတာပဲေလ ဆိုျပီး ကၽြန္ေတာ္႕တို႔ စီးမဲ႔ကားကို ေမွ်ာ္ေနတုန္း သူ႕ေဘးကို ခပ္ႏြမ္းႏြမ္းဝတ္ထားတဲ႔ ဦးေလးအရြယ္ လူၾကီးတစ္ေယာက္ ေရာက္လာတယ္။

“ ငါ႔တူရယ္ ဦးေလးကို ထမင္းဖိုးေလး နည္းနည္းေလာက္ လွဴပါလားကြယ္။ ”

အသံလာရာကို ကၽြန္ေတာ္ လွည္႔ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ အသက္ၾကီးျပီ ျဖစ္ေသာ္လည္း အိုမင္းမစြမ္းေတာ႔ မဟုတ္။ တမင္ အိုေအာင္ ဖန္တီးထားေသာ အသံနဲ႔ ဟန္ပဲ ရွိတယ္။ ႏြမ္းေနတဲ႔ အက်ႌကလည္း အလုပ္မလုပ္ပဲ သူမ်ား ဘုန္းကံကို မွီစားေနရသူတို႔ အတြက္ ဝတ္ရန္ သင္႔ေတာ္ေသာ ဝတ္စံု တစ္စံုမွ်သာ။ ကၽြန္ေတာ္ ဒီလို လူေတြကို ဘယ္ေတာ႔မွ မလွဴ။

တကယ္တမ္း ဆင္းရဲခ်ိဳ႕တဲ႔လွေသာ သက္ၾကီးရြယ္အိုမ်ား အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ အိတ္ထဲက ေငြစမ်ား ေၾကြက်သြားတတ္ေပမဲ႔ ၊ ဒီလိုလူေတြကိုေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေရမေလာင္းခ်င္။

သူကေတာ႔ ၾကားလိုက္ရတဲ႔ အသံနဲ႔ ဟန္ေၾကာင္႔ လက္က အိတ္ထဲကို စမ္းလိုက္မိလွ်က္သား ျဖစ္သြားတယ္။ ျပီးမွ အေၾကြ ၂၀ သာ ရွိတာကို သတိရသြားသလိုနဲ႔ လက္ကို ျပန္ရုတ္ျပီး. . .

“ မင္းမွာ အေၾကြမပါေတာ႔ဘူးလား။ ၾကည္႔ပါဦး။ ”

“ ေအးေလ. . မရွိေတာ႔လို႔ ငါ႔မင္းကို ခုနက ေမးတာေပါ႔။ ငါ႔မွာ ၅၀၀ တန္ပဲရွိတယ္။ ”

သူ႔မ်က္ႏွာမွာ လွဴလိုက္ခ်င္ေသာ အေငြ႔ေတြ ျဖတ္သန္းလို႔။ ဒီလိုလူေတြကို ပြားမ်ားေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ ေရမေလာင္းခ်င္ေပမဲ႔ သူမ်ားရဲ႕ အလွဴကိုေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ ပိတ္ပင္လိုျခင္း အလ်င္းမရွိ။ ဒါေၾကာင္႔ ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ ဆက္မေျပာ။ သူကေတာ႔ ဦးေလးၾကီးကို တလွည္႔ ၊ သူ႕အိတ္ထဲက ၅၀၀ တန္နဲ႔ ၂၀ တန္ကို တလွည္႔ ၾကည္႔ျပီး . . .

“ ကၽြန္ေတာ္ လွဴခ်င္ပါတယ္ ဦးေလးရယ္။ ဒါေပမဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ ကားစီးဖို႔ပဲ အေၾကြက ပါေတာ႔လို႔ ။ အေၾကြ မရွိေတာ႔လို႔ပါ။ ”

သူက ဒီလို ေျပာေတာ႔ ဦးေလးၾကီးက . . .

“ ငါ႔တူက ဘယ္ေလာက္လွဴခ်င္လို႔လဲကြယ္။ ”

“ ကၽြန္ေတာ္ ၂၀ ေလာက္ေတာ႔ လွဴခ်င္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႕မွာ ၅၀၀ တန္ၾကီး ျဖစ္ေနလို႔ ......ဒါေၾကာင္႔ပါ။ ”

ဒီလို ေယာင္ဝါးဝါးျပန္ေျဖတယ္။ ဦးေလးၾကီးက ရုတ္တရက္ ဝမ္းသားသြားသလိုနဲ႔. . .

“ ဒါဆို ဒီလို လုပ္ပါလား ငါ႔တူရယ္။ မင္း ၅၀၀ တန္ ဦးေလး လဲေပးမယ္ေလ။ မင္းဦးေလးကို ၂၀ လွဴမွာ မဟုတ္လား။ ”

“ ဟုတ္ကဲ႔. . . ။ ”

ဘယ္လို လဲေပးမယ္ ဆိုတာ မသိေပမဲ႔ သူလက္က အိတ္ထဲက ၅၀၀ တန္ကို ဆြဲထုတ္ျပီးသား ျဖစ္သြားတယ္။ ေနာက္ ဦးေလးၾကီးကို ကမ္းေပးျပီး လွ်က္သား ျဖစ္သြားတယ္။ ဦးေလးၾကီးက သူ႕ဆီက ၅၀၀ တန္ကို လွမ္းယူလိုက္ျပီး သူ႕အက်ႌအတြင္းထဲကို လက္ႏွိက္လိုက္ျပီး ျပန္ထြက္လာေတာ႔ လက္ကိုင္ပုဝါေလးနဲ႔ ထုပ္ထားတဲ႔ အထုပ္ေလး တစ္ခုပါလာတယ္။

အံ့ၾသေနတဲ႔ မ်က္လံုး ႏွစ္စံု ၊ သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ၾကည္႔ေနတုန္းမွာပဲ ဦးေလးၾကီးက လက္ကိုင္ပုဝါေလးကို ျဖန္႕လုိက္ေတာ႔ အထဲမွာ လိပ္ေခါက္ျပီး သိမ္းထားတဲ႔ ပိုက္ဆံ အထပ္လိုက္ကို လွမ္းျမင္လိုက္ရတယ္။ အေပၚဆံုးက ၂၀၀ တန္ ၊ ေနာက္ ၁၀၀ တန္ ၊ ေနာက္ ၅၀ တန္ ဆိုသလို အစီစဥ္လိုက္ ေသသပ္စြာ ထပ္ထားတယ္။ ၂၀၀ တန္တင္ ၃ ရြက္ေလာက္ ရွိမယ္။ ေနာက္ထပ္ ပို္က္ဆံ အားလံုးနဲ႔ ဆိုရင္ သူ႕ရဲ႕ လက္ကိုင္ပုဝါထဲမွာ ပိုက္ဆံအားလံုးေပါင္း ၁၂၀၀ ၊ ၁၃၀၀ ေလာက္ေတာ႔ အသာေလး။

သူကေတာ႔ သူ႕ရဲ႕ လက္ကိုင္ပုဝါထဲက ၂၀၀ တန္ တစ္ရြက္ ၊ ၁၀၀ တန္ ၂ ရြက္ နဲ႔ ၅၀ တန္ ၁၀ တန္မ်ားျဖင္႔ ျပန္အမ္းေငြ ၄၈၀ ျပည္႔ေအာင္ ထုတ္ေရတြက္ေနတယ္။ ႏွစ္ၾကိမ္ေလာက္ ေရတြက္ျပီးေတာ႔. . .

“ ေရာ႔. . ငါ႔တူ လွဴခ်င္ေနတဲ႔ ပိုက္ဆံ ၂၀ ကို ႏႈတ္ျပီး က်န္တဲ႔ ၄၈၀ ။ ”

ဆိုျပီး လွမ္းေပးပါေလေရာ။ ပထမေတာ႔ ေၾကာင္ေနတဲ႔ သူေရာ ၊ ကၽြန္ေတာ္ေရာ ေငးေနမိတယ္။ ေနာက္ေတာ႔ သူက ဦးေလးၾကီး ကမ္းေပးလာတဲ႔ ပိုက္ဆံ ၄၈၀ ကို လွမ္းယူလိုက္ျပီးေတာ႔မွ မဟုတ္မခံ ၊ ေဟာေဟာဒိုင္းဒိုင္း ေျဗာင္ဖြင္႔ေျပာတတ္တဲ႔ သူရဲ႕ အက်င္႔ေတြက ဗီဇအျဖစ္နဲ႔ ေပၚလာေတာ႔တာပါပဲ။

“ ဒီမွာ ဦးေလး။ ”

သူက ဒီလို ေခၚလိုက္ေတာ႔ ဦးေလးၾကီးကလည္း “ ေဟ ” ဆိုျပီး ေယာင္ဝါးဝါး လွည္႔ၾကည္႔တယ္။

“ ခင္ဗ်ားဗ်ာ. . .၊ ကိုယ္႕မွာလည္း ပိုက္ဆံေတြ ရွိေနရက္သားနဲ႔ ဘာလို႔ သူမ်ားေတြဆီမွာ လိုက္ေတာင္းေနတာလဲ။ တကယ္ဆို ကၽြန္ေတာ္႕မွာ ၅၀၀ တန္ နဲ႔ ၂၀ တန္ေလး ႏွစ္ရြက္ အားလံုးေပါင္းမွ ၅၂၀ ပဲ ရွိတယ္။ ဦးေလးမွာက ၂၀၀ တန္ေတြ ၊ ၁၀၀ တန္ေတြနဲ႔။

တကယ္တမ္း အားလံုးကို ယွဥ္ျပီး တြက္ၾကည္႔လိုက္ရင္ ဦးေလးက သူမ်ားဆီက ေတာင္းေနတယ္ သာ ေျပာတာ ဦးေလးက ကၽြန္ေတာ္႕ထက္ေတာင္မွ ခ်မ္းသာေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႕မွာ ၅၀၀ ေက်ာ္ပဲ ရွိတာ ဦးေလးမွာက ေထာင္ေက်ာ္ေတာင္မွ ရွိတယ္။ ခင္ဗ်ားက ကၽြန္ေတာ္႔ထက္ ပိုခ်မ္းသာတယ္။ ”

“ ဟာ. . .”

ဆိုျပီး ကၽြန္ေတာ္ေရာ ၊ ဦးေလးၾကီးပါ ျဖစ္သြားျပီး ဦးေလးၾကီးလည္း လွည္႔ေျပးေတာ႔တာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ရွက္လည္း ရွက္ ၊ ဘာမွ ဂရုမစိုက္ပဲ ေျပာေနတဲ႔ သူ႕ကိုလည္း ဆြဲေနရတာေပါ႔ေလ။ သူကေတာ႔ နဂိုကတည္းက ခပ္ရြတ္ရြတ္ဆိုေတာ႔ ေဘးက ဘယ္သူ႕ကိုမွ ဂရုမစိုက္ဘူး။ ေဘးက လူေတြကလည္း ျပံဳးသူကျပံဳး ၊ ေဒါသထြက္သူက ထြက္နဲ႔ ဝိုင္းၾကည္႔ေနၾကတယ္။

သူ႕ကို ဆြဲရင္း ေခၚရင္းနဲ႔ပဲ သီတာလမ္းကားမွတ္တိုင္မွာ ကားေစာင္႔ မစီးျဖစ္ေတာ႔ပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သူ႕ေဒါသေတြကို သယ္ပိုးရင္း လမ္းက်ယ္မွတ္တိုင္ ေရာက္မွပဲ ဘတ္စ္ေပၚ တတ္ျဖစ္ေတာ႔တယ္။ ဒါေတာင္မွ ဘတ္စ္ ေပၚ ေရာက္ေတာ႔ သူက ေျပာေနေသးတယ္။

“ ဒါနဲ႔မ်ား ေတာင္းစားေနေသးတယ္။ သူ႕မွာ ပိုက္ဆံေတြ အမ်ားၾကီး ရွိေနရဲ႕သားနဲ႔ ။ သူက ငါ႔ထက္ေတာင္မွ ခ်မ္းသာ ေသးတယ္။ ”

တဲ႔ေလ။ ေဘးက မစို႕မပို႔ ၾကားရတဲ႔ သူေတြကေတာ႔ ဘာမွန္း မကြဲျပားဘူးေပါ႔။ အခုေနျပန္ေတြးၾကည္႔ေတာ႔လည္း သူေျပာတာ အဟုတ္ပါပဲ။ ဒါေပမဲ႔ အဲဒီအခ်ိန္ကေတာ႔ သူရဲ႕ ေျပာထြက္မႈ နဲ႔ ေဘးက လူေတြေၾကာင္႔ ကၽြန္ေတာ္ ပူထူမိေနတာကေတာ႔ ေျပာမေနနဲ႔ေတာ႔. . . ။


~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ @ @ @ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

တစ္ခါတစ္ေလ ကၽြန္ေတာ္ စဥ္းစားမိပါတယ္။ လူေတြ ေျပာေျပာေနၾကတဲ႔ “ အဆိပ္ပင္ ေရမေလာင္းဘူး ” ဆိုေသာ စကားကိုပါ။ ဒါေပမဲ႔ တခ်ိဳ႕လူေတြကေတာ႔ “ အဆိပ္ပင္ ” ေတြေတာ႔ မဟုတ္ၾကပါဘူး။ ဒါတို႕က “ ထိကရုန္း ” လို အပင္ေလးေတြပါ။ ဒါေပမဲ႔ သူတို႔ကို ေရမ်ားမ်ား ေလာင္းမိေတာ႔လည္း သူတို႕က အပင္သာ အထက္ကို ၾကီးထြားမလာတာ ေဘးကိုေတာ႔ က်ယ္ျပန္႔တတ္တယ္ မဟုတ္လား။

ဒီလို လူမ်ိဳးေတြကို အားေပးအားေျမွာက္ လုပ္ျပီး ေရမ်ားမ်ား ေလာင္းေပးမိရင္ ေနာင္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူေတြ သြားလို႔ မရေအာင္ သူက လူသြားလမ္းေတြကိုေတာင္မွ ဖံုးလႊမ္းသြားေအာင္ ေပါက္တတ္တယ္ မဟုတ္လား။

ေျမမြမြေလးမွာ ဖိနပ္ဗလာ ေျခၾကြၾကြေလးနဲ႔ သြားနင္းလို႔လည္း မရေပဘုူး။


“ ထိကရံုးပင္ဆိုတာ ဆူးေတြနဲ႔ေလ။ ”


ကိုေဇာ္ ခံစားပံုေဖာ္သည္။


Share/Bookmark

26 March 2010

1 ျပည္ျမိဳ႕ ၁၀ ထပ္ၾကီးဘုရား၏ ထူးျခားျဖစ္စဥ္



video


ကိုေဇာ္



.


Share/Bookmark

6 ေမ႔ပစ္ျပီး တစ္က စရေအာင္





အလုပ္ပိတ္ရက္ စေန ၊ တနဂၤေႏြမွာ အလုပ္ဖြင္႔ရက္လို ေစာေစာထျပီး ျပာယာခတ္ေအာင္ ျပင္ဆင္ဖို႔ မလို။ ေအးေအးေဆးေဆး အိပ္ယာမွ ထကာ လုပ္ေနၾက အလုပ္မ်ားကို ဇိမ္ရွိရွိ အခ်ိန္ဆြဲကာ ျပင္ဆင္ၾကတယ္။ သားသမီးေတြကလည္း သူတို႕ ဘိုးဘြားမ်ားထံ အလည္သြားၾကသျဖင္႔ အိမ္မွာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ဇနီးသာ ရွိတယ္။

ေအးေအးေဆးေဆး လုပ္စရာရွိတာေတြ လုပ္ျပီးေတာ႔ ေန႕လည္စာ စားခ်ိန္ကို ေက်ာ္လြန္ျပီး ညေနေတာင္မွ ေရာက္လုျပီ။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ဇနီး အနီးနားရွိ ထရြန္တို ဟိုတယ္ဆီကို စားေသာက္ဖို႔ ထြက္လာခဲ႔တယ္။ ထရြန္တို ဟုိတယ္က ၾကယ္ေလးပြင္႔ အဆင္႔ရွိ ဟိုတယ္ တစ္ခု ျဖစ္တယ္။ စားေသာက္ခန္းေတြကလည္း သန္႔ရွင္းသပ္ရပ္လွတယ္။ ဝန္ထမ္းေတြကလည္း ယဥ္ေက်းေဖာ္ေရြၾကတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ မွာစားစရာ ရွိတာေတြကို မွာထားျပီး စားစရာေတြ ေရာက္လာေတာ႔ ျပႆနာပါ အတူပါလာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႕ဇနီး မွာထားေသာ ကုန္းေဘာင္ၾကီးေၾကာ္ ထဲတြင္ အေသအခ်ာပါလာတာက စားဖိုခန္းသံုး လက္အိတ္၏ ထိပ္ပိုင္း ရာဘာ အပိုင္းအစေလး။

ကၽြန္ေတာ္ စားပြဲထိုး မိန္းကေလးကို လွမ္းေခၚလိုက္ျပီး . . . .

“ ဒါ ဘာလဲ ဟင္. .။ ”

ဆိုျပီး ေမးေငါ႔ျပလိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္႕ဇနီးကလည္း ရြံရွာေသာ မ်က္ႏွာျဖင္႔ . .

“ ဒါ ဘယ္လို ပါလာတာလဲ။ ”

လို႔ စိတ္ပ်က္ေသာ ေလသံျဖင္႔ ေမးတယ္။ စားပြဲထိုး မိန္းကေလး မ်က္ႏွာပ်က္သြားျပီး. . .

“ ဟင္. . .ကၽြန္မလည္း မသိဘူး။ ”

ဟု ဆိုကာ ကုန္းေဘာင္ၾကီးေၾကာ္ကို အျမန္သယ္မကာ စားဖိုခန္းထဲသို႔ ယူသြားတယ္။ ျပီးေတာ႔ သူနဲ႔ အတူ ခ်က္ခ်င္း ဆိုသလိုပဲ စားေသာက္ခန္း တာဝန္ခံျဖင္႔ ျပန္ေရာက္တယ္။

“ ဒီလို မထင္မွတ္ပဲ ျဖစ္သြားတဲ႔ အတြက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားနာစြာ ေတာင္းပန္ပါတယ္ ခင္ဗ်ား။ ဒါက တကယ္ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ စားဖုိေဆာင္ရဲ႕ ဆိုးရြားေသာ ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ လူၾကီးမင္းတို႔ကို အားလံုးရဲ႕ကိုယ္စား ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ”

ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း သူတို႔ စားစရာေတြကို စားရေသးတာ မဟုတ္ေသာေၾကာင္႔ ဘာမွ မျဖစ္ေပမဲ႔ အခုလို ေတာင္းပန္ေသာေၾကာင္႔ အေတာ္အသင္႔ စိတ္ေက်နပ္သြားတယ္။ ဒါကလည္း ျဖစ္သင္႔ပါတယ္။ ဒီလိုပဲ သူတို႔ ေတာင္းပန္ရမယ္ေလ။ ဒါ သူတို႕ရဲ႕ အမွား။ ဒါေပမဲ႔ စားေသာက္ခန္း တာဝန္ခံက ဒီေလာက္နဲ႔ မျပီးသြား ။ သူ႕ ေနာက္မွ သူ႕လူေတြဘက္သို႔ လွည္႔ကာ. . .

“ ကဲ. . .စားပြဲေပၚက အားလံုးကို ရွင္းစမ္းကြာ။ ”

လို႔ ေျပာျပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘက္ လွည္႔ကာ . . .

“ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျဖစ္ခဲ႔တာေတြကို ေမ႔ပစ္ျပီး တစ္က ျပန္စၾကရေအာင္...။ ”

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျပံဳးမိသြားတယ္။ သူ႕လူေတြကေတာ႔ စားပြဲေပၚမွာ ေသာက္လက္စ ဝုိင္ပုလင္း ၊ ဇြန္း ၊ ခရင္း ၊ ထမင္းဇလံု အပါအဝင္ အားလံုးကို သိမ္းသြားတယ္။ စားပြဲခင္းကိုလည္း သိမ္းသြားျပီး စားပြဲခင္း အသစ္ လာခင္းတယ္။

ေနာက္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကို အခုမွ ေရာက္လာတဲ႔ စားသံုးသူေတြ အလား မီႏူးကဒ္ အသစ္ ခ်ေပးတယ္။ ေဘးမွာ စားပြဲထိုးေလးကလည္း အခုမွ စတင္ျပီး မွာၾကားမည္႕သူကို ေစာင္႔ေမွ်ာ္ေနေသာ မ်က္ႏွာျဖင္႔. . .

“ အခုေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျဖစ္ခဲ႔တာေတြ ေမ႔လိုက္ခဲ႔ျပီး အသစ္က ျပန္စပါျပီ။ လူၾကီးမင္းတို႔ သံုးေဆာင္ခ်င္တာ အခုက စျပီး တစ္ကေန စတင္မွာလို႔ ရပါျပီ။ ”

ထိုေနာက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စားစရာမ်ားကို ယခုမွ ေရာက္သူမ်ားကဲ႔သို႔ မွာၾကတယ္။ ဝိုင္ပုလင္း အသစ္လာခ်ကာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေရွ႕မွာ ေဖာက္တယ္။ ဇြန္း ၊ ခရင္း အသစ္မ်ား လာခ်တယ္။ ျပီးေတာ႔ ပူေႏြးျပီး ရနံံ႔ေကာင္း ၊ အရသာ ရွိေသာ ဟင္းလ်ာမ်ား တစ္ခုျပီး တစ္ခု လာခ်တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားလံုး တစ္က ျပန္စၾကတယ္။

စားေသာက္ခန္း တာဝန္ခံက ခုနက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျဖစ္ခဲ႔ေသာ “ အရမ္းဆိုးလွခ်ည္လား ” ဆိုေသာ အျဖစ္အပ်က္ကို အခု “ အရမ္းေကာင္းတာပဲ ” ဆိုေသာ မွတ္ခ်က္ျဖင္႔ ျပန္လည္ အစားထိုးေပးေနျခင္း ျဖစ္သည္။ အခုက သူတို႔ ျဖစ္ခဲ႔ေသာ အျဖစ္အပ်က္ အတြက္လည္း အလံုးစံု သူတို႔မွာ တာဝန္ ရွိေၾကာင္း ဝန္ခံကာ တာဝန္ယူသည္။ ဘာေၾကာင္႔ပါ ၊ ဘယ္လိုေၾကာင္႔ ျဖစ္တာပါ ဆိုေသာ ဆင္ေျခမ်ား ေပးမေန။

ထိ္ုဆင္ေျခအစား ပိုျပီး အဆင္႔အတန္းျမင္႔ေသာ အရာ သူတို႔ ျပန္ျပီး ဝန္ေဆာင္မႈ ေပးတယ္။ ဒါကေတာ႔ သူဝန္ေဆာင္မႈ အျပည္႔ျဖင္႔ အရင္ ျဖစ္ခဲ႔သမွ် အားလံုးကို ေမ႔ပစ္လိုက္ျပီး ပိုျပီး အဆင္႔ျမင္႔ေသာ ဝန္ေဆာင္မႈကို အစားထိုး လဲလွယ္ ေပးခဲ႔ျခင္း ျဖစ္သည္။

ဟင္းလ်ာေတြက အရသာ ရွိလွသလို ၊ အျပင္အဆင္နဲ႔ ဝန္ေဆာင္မႈကလည္း ထိပ္တန္းက်လွသည္။ တကယ္ကို ေျပာင္ေျမာက္ပီျပင္ေသာ ဝန္ေဆာင္မႈ တစ္ခုကို သူတို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အတြက္ ဖန္တီးေပးခဲ႔ျခင္း ျဖစ္သည္။

ေနာက္ထပ္ ပိုျပီး ဝန္ေဆာင္မႈ လက္ေဆာင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သူတို႔ဆီက ရခဲ႔တာ ရွိပါေသးတယ္။ ဒါကေတာ႔ . . . .အဲဒီေန႕လယ္စာက ကၽြန္ေတာ္တို႔ အတြက္ ဟိုတယ္ရဲ႕ အထူးဧည္႕သည္ေတာ္ ဆိုေသာ “ လက္ေဆာင္ ” ျဖစ္သြားခဲ႔တာပဲ ျဖစ္တယ္။




ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘဝေတြမွာေရာ အမွား တစ္ခု အတြက္ အျမဲတမ္း ယူက်ံဳးမရ ျဖစ္ကာ တသသ စြဲလန္း ညစ္ႏြမ္းေနမိပါသလား။ ဒါမွမဟုတ္. . တစ္စံုတစ္ေယာက္ရဲ႕ အမွားကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခြင္႔မလႊတ္ႏိုင္ျဖစ္ျပီး အျမဲတမ္း အျပစ္တင္ ေျပာဆို မိေနပါသလား။ ဒါဆိုရင္ေတာ႔ ကိုယ္လည္း စိတ္ရႈပ္ရသလို ၊ သူလည္း စိတ္အေႏွာင္႔အယွက္ ျဖစ္ရမွာပါပဲ။

ဒါေၾကာင္႔ အခု အခ်ိိန္က စျပီး ျဖစ္ခဲ႔သမွ်ေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေမ႔ပစ္ လိုက္ျပီး အရာအားလံုးကို တစ္က ျပန္စၾကရေအာင္. . . . .။


source; Richard Porter ၏ Let's Start Over
ကိုေဇာ္ ခံစားပံုေဖာ္သည္။

.
Share/Bookmark

25 March 2010

6 ေလတိုက္ခံခဲ႔ရသူမ်ား

.
အရင္လို မအားေတာ႔တာ အမွန္ေပမဲ႔ အလုပ္ကေတာ႔ ေျပာင္းဖို႔ ဘာမွ မေျပာေသးဘူး။ ဒါေၾကာင္႔ ကၽြန္ေတာ္ အရင္လို မ်ားမ်ား မေရးတင္ႏိုင္ေတာ႔ေပမဲ႔ ရတဲ႔ အခ်ိန္ေလးမွာ အဆင္ေျပသလို တင္သြားပါ႔မယ္။ ၾကည္႔လို႔ ဖတ္လို႔ အဆင္မေျပတာမ်ား ရွိရင္ ေအာက္မွာ Comment ေပးျခင္း ၊ Cbox မွာ ေအာ္သြားျခင္းျဖင္႔ ေျပာခဲ႔ပါ။ တကယ္ေတာ႔ Cbox မထားခ်င္ေတာ႔ေပမဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေတာင္းဆိုလို႔ ျပန္ထားလိုက္တာပါ။


သို႕ေသာ္.. . .

တကယ္လို႔ Cbox မွာ ယုတ္ရင္းၾကမ္းတမ္းသူရဲ႕ စာမ်ားကို ေတြ႕ခဲ႔ပါလွ်င္ ေမတၱာစိတ္ အျပည္႔ျဖင္႔ ျငိမ္းခ်မ္းစြာ လ်စ္လ်ဴရႈ ေပးသြားပါ။ ကိုယ္ေရးခ်င္တာသာ ေရးသြားေပးပါ။ ကၽြန္ေတာ္႕ကို ခင္၍ ကူညီေပးေနေသာ Cbox သန္႔ရွင္းေရး သူငယ္ခ်င္းမ်ားက သင္႔ေတာ္သလို စီမံသြားပါလိမ္႔မယ္။ သူတို႔ေၾကာင္႔ စာဖတ္သူမ်ားလည္း စိတ္လက္ မခ်မ္းမသာ ၊ အေႏွာက္အယွက္ မျဖစ္ပါနဲ႔။ သူတို႕ ဒီလို လာေရးတာကိုက ကၽြန္ေတာ္႕ကို သူတို႔ အေရးတယူ ရွိေနတာလို႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္ ခံယူထားပါတယ္။ သူတို႕ေၾကာင္႔ ကၽြန္ေတာ္႕မွာ စိတ္ဆင္းရဲျခင္း ၊ စိတ္အေႏွာက္အယွက္ ျဖစ္ျခင္းလံုးဝ မျဖစ္မိပါ။

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ @ @ @ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

အခု ဒီစာေလးကိုေတာ႔ “ ေဝဖန္မႈ ” အေၾကာင္းကို ဟိုတေလာက ကၽြန္ေတာ္ ေရးထားတာကို ဖတ္ျပီး သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္က သူရဲ႕ ဘဝ အျဖစ္အပ်က္ အမွန္ကို ေရးပို႔ေပးတာပါ။ ဗဟုသုတ ရဖြယ္မ်ား ႏွင္႔ ရသမ်ားစြာ ထံုမႊန္းပါဝင္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ ေျပာျပတာထက္ ကိုယ္တိုင္ ဖတ္ၾကည္႔တာက ပိုျပီး ရသ ေျမာက္ေစပါလိမ္႔မယ္။ Fullscreen ကိုႏွိပ္ျပီး ဖတ္ျခင္းျဖင္႔ ျမင္ကြင္းျပည္႔ ျမင္ရေစပါတယ္။

ေလတိုက္ခံခဲ႔ရသူမ်ား

ေလးစားစြာျဖင္႔

ကိုေဇာ္

.

Share/Bookmark

2 ဘဝတန္ဖိုး

.




လူတစ္ေယာက္ဟာ အရမ္းကို စိတ္ပင္ပန္း ႏြမ္းနယ္ေနမိတယ္။ သူ႕မွာ တစ္ေန႔ တစ္ေန႔ မ်ားျပားလွတဲ႔ အလုပ္ေတြနဲ႔ အလုပ္ခ်ိန္ေတြ မေလက္ငမႈေၾကာင္႔ စိတ္ၾကပ္တည္းမႈ ျဖစ္ကာ စိတ္ဖိစီးမႈ ခံေနရတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ သူက အတိုင္ပင္ခံ ဆရာဆီကို ေရာက္ေတာ႔ အတိုင္ပင္ခံ ဆရာက သူ႕ ျဖစ္ပ်က္ သမွ် ေတြကို ေသခ်ာ နားေထာင္ျပီး . . . .

“ ခင္ဗ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ အျဖစ္အပ်က္ေလး တစ္ခု ေျပာျပမယ္ဗ်ာ။ ဒီအထဲက ခင္ဗ်ား ဘာျဖစ္ခ်င္လဲ ဆိုတာကို ေရြးေပါ႔။ ဟုတ္ျပီလား။ ”

“ ဟုတ္ကဲ႔..။ ”

ဘာမွန္း မသိေပမဲ႔ သူ႕အတြက္ ေျပာျပမွာ ဆိုေတာ႔ သူ ေခါင္းျငိမ္႔လိုက္တယ္။

“ တစ္ခါက. . .

အလုပ္မွာ အဂၤ်င္နီယာ တစ္ဦး ကုန္ၾကမ္းတစ္ခုမွ ျဖစ္ႏိုင္ေသာ အေျခအေနမ်ားကို တြက္ခ်က္ျပီး စာရင္းျပဳစုတယ္။ ကုန္ၾကမ္းကေန ကုန္ေခ်ာ ထုတ္လုပ္လို႔ ရတာေတြကိုေပါ႔။ ျပီးေတာ႔ ဒီစာရင္းကို ၾကည္႔ျပီး သူ႕ဖာသာသူလည္း အံ့ၾသသြားတယ္။ သူ႕စာရင္းက ေအာက္ပါ အတိုင္းျပတယ္။

သံမဏိ ၅ ဂရမ္ေလးေသာ သံေခ်ာင္းတစ္ေခ်ာင္းမွ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ ပစၥည္းမ်ား ျပဳလုပ္ႏိုင္ပါသည္။ ထို႕အထဲတြင္. . .

၁) ၅ ဂရမ္ေလးေသာ သံမဏိေခ်ာင္းမွ အိမ္ရိုက္သံမ်ား ျပဳလုပ္ခဲ့ျပီး ျပန္လည္ ေရာင္းခ် ခဲ႔မယ္ ဆိုရင္ အသားတင္အျမတ္ ၁၀ ေဒၚလာ ရရွိႏိုင္ပါသည္။

၂)
၅ ဂရမ္ေလးေသာ သံမဏိေခ်ာင္းမွ အပ္ငယ္ေလးေတြ ျပဳလုပ္ခဲ႔ျပီး ျပန္လည္ ေရာင္းခ် ခဲ႔မယ္ ဆိုရင္ အသားတင္ အျမတ္ ေဒၚလာ ၃၀၀၀ ရႏိုင္ပါသည္

၃) ၅ ဂရမ္ေလးေသာ သံမဏိေခ်ာင္းမွ နာရီ စက္သံပတ္ၾကိဳးမ်ား ထုတ္လုပ္ေရာင္းခ် ခဲ႔မယ္ ဆိုရင္ အသားတင္ အျမတ္ ၂၅၀ , ၀၀၀ ရရွိႏိုင္ပါသည္။

ထိုကဲ႔သို႔ အဂ်ၤင္နီယာက သူ႕ဖာသာသူ တြက္ျပီး သူ႕ဖာသာ အံ့ၾသတၾကီးနဲ႔ေပါ႔။ သံမဏိ ၅ ဂရမ္ေလးက ထုတ္လုပ္လိုက္တဲ႔ ပစၥည္းေတြ မတူတာနဲ႔ သူ႕ေၾကာင္႔ ရရွိလာမဲ႔ တန္ဖိုးေတြလည္း ဘာလို မတူတာလဲ သူ စဥ္းစားတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘဝဟာလည္း ၅ ဂရမ္ေလးေသာ သံမဏိေခ်ာင္းနဲ႔ တူပါတယ္။ ဒီလို ၅ ဂရမ္ေလးေသာ သံမဏိေခ်ာင္းကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားလံုး ေန႔စဥ္ ရရွိေနၾကပါတယ္။ ေန႔စဥ္ ၅ ဂရမ္ေလးေသာ သံမဏိေခ်ာင္းမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘယ္လို အသံုးျပဳလဲ ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အေပၚမွာပဲ သက္ဆိုင္ပါတယ္။

လူတိုင္းမွာ ေန႔စဥ္ ၂၄ နာရီ ရွိပါတယ္။ ဒါကို ၅ ဂရမ္ ရွိေသာ သံမဏိကဲ႕သို႔ အိမ္ရိုက္သံမ်ား လုပ္မလား ၊ အပ္ငယ္ေလးမ်ား လုပ္မလား ၊ နာရီ စက္သံပတ္ၾကိဳးမ်ား လုပ္မလား ဆိုတာကေတာ႔ အသံုးျပဳသူနဲ႔ ဆိုင္ပါတယ္။

မည္သူူ မဆို ၂၄ နာရီ ရတာခ်င္း အတူတူ တစ္ေယာက္က အိမ္ရိုက္သံေတြ လုပ္ေနခ်ိန္မွာ တစ္ေယာက္က နာရီ စက္သံပတ္ၾကိဳးလို ပိုျပီး အဖိုးတန္တာကို ထုတ္လုပ္ႏိုင္တာကေတာ႔ လူတစ္ေယာက္ခ်င္းစီနဲ႔ပဲ ဆိုင္ကပါတယ္။

ဒါေၾကာင္႔ သင္ကေရာ....။ ”

ဆိုျပီး အတိုင္ပင္ခံက စိတ္ဖိစီးမႈ ျဖစ္ေနသူကို ေမးလိုက္တယ္။

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ @ @ @ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

အခုေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္က စာဖတ္သူကို ေမးပါတယ္။ စာဖတ္သူကေရာ. .??? ကိုယ္႔ရဲ႕
၅ ဂရမ္ အေလးခ်ိန္ရွိေနတဲ႔ သံမဏိလို တစ္ေန႔တာကို ဘယ္လို ကုန္ဆံုးပါသလဲ။ အိမ္ရိုက္သံေတြ လုပ္မိေနလား ၊ အပ္ေတြ လုပ္ေနတာလား ၊ နာရီ စက္သံပတ္ၾကိဳးေတြ လုပ္ေနတာလား။


source; Chicken Soup For The Soul
ေပးပို႔လာတဲ႔ ညီေလးကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ သူမွာ ေရးပို႔လိုက္ မွားလိုက္ ဆိုေတာ႔ ေနာက္ဆံုး Scan ဖတ္ျပီး ပို႔လာတာေလးပါ။

ကိုေဇာ္


.


Share/Bookmark

24 March 2010

8 ခပ္ညံ့ညံ့ ေအာင္သြယ္ေတာ္



လူတစ္ေယာက္ဟာ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ တစ္ေယာက္ေယာက္ကို ကူညီရင္း ေအာင္သြယ္ေတာ္ တစ္ေယာက္ ျဖစ္လာႏိုင္ပါတယ္။ ျဖစ္ခဲ႔ရင္လည္း ျဖစ္ခဲ႔ဖူးမယ္။ အခု လက္ရွိ ျဖစ္ေနရင္လည္း ျဖစ္ေနလိမ္႔မယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဟိုးအရင္က ဘဝမွာ ပထမဦးဆံုးဆိုေသာ ေအာင္သြယ္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ႔ဖူးပါတယ္။

အခု ဒီအျဖစ္အပ်က္ေလးကို ကၽြန္ေတာ္႔ ထံုးစံ အတိုင္း ေတြးမိတာေလးေတြပါ ထည္႔ေရးထားပါတယ္။ တစ္ခုခုေတာ႔ ျမင္သာမယ္ ထင္ပါတယ္။

ခပ္ညံ့ညံ့ ေအာင္သြယ္ေတာ္

ကိုေဇာ္ ခံစားတင္ျပသည္။

.
Share/Bookmark

2 ကၽြန္ေတာ္ ကူညီမိ အျပစ္ရွိ...(၃)




ၾကာေတာ႔ ၾကာခဲ႔ပါျပီ။ အဲဒီေန႕က ကၽြန္ေတာ္ ကၽြန္ေတာ္႕သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ဆီကို စာထည္႔ဖို႔ စာတိုက္ၾကီးကို ေရာက္သြားခဲ႔တယ္။ ႏိုင္ငံရပ္ျခားကို စာထည္႔မွာ ဆိုေတာ႔ စာတိုက္ၾကီးကို ကိုယ္တိုင္သြားထည္႔တာ။

ကၽြန္ေတာ္လည္း စာထည္႔ျပီးေတာ႔ မိုးက ဘာမေျပာ ၊ ဘာမေျပာနဲ႔ အခ်ိန္အခါမဟုတ္ ရြာခ်ပါေလေရာဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္က စာတိုက္ၾကီးကေန ထြက္မလို႔လုပ္ေနတာ ဆိုေတာ႔ မိုးဒဏ္ကို မခံရေသးဘူးေပါ႔။ သူမ်ားေတြ ျဗံဳးစားၾကီးရြာခ်တဲ႔ မိုးေတြအတြက္ စိတ္အေႏွာင္႔အယွက္ျဖစ္ကာ ေျပးၾက လႊားၾက ျဖစ္ေနၾကတယ္။

ဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ရွိေနတဲ႔ စာတိုက္ၾကီးထဲကို အေဒၚၾကီးတစ္ေယာက္ ( အေဒၚဆိုတာထက္ အဖြားအရြယ္ထင္တယ္.။ အသက္ေတာ္ေတာ္ၾကီးေနပံုရတယ္။ ) ဝင္လာတယ္။ သူလည္း မိုးဒဏ္ကို ခံစားလာရေတာ႔ မ်က္ႏွာေတြေရာ ၊ အဝတ္အစားေတြပါ မိုးေရေတြ စိုေနျပီ။ ျပီးေတာ႔ သူရဲ႕ ႏြမ္းပါးမႈ႕ကို ပိုျပီး ေပၚလြင္ေနေစတယ္။ သူ မိုးေတြ မိထားတဲ႔ အဝတ္ေတြထဲက ၊ အင္း သူ႕အက်ီၤၾကားထဲက စာေလးတစ္ေစာင္ကို အသက္ကို ဖက္နဲ႔ ထုပ္ထားသလို ရိုရိုေသေသ ထုတ္လိုက္တယ္။ ေၾသာ္..သူလည္း စာလာထည္႔တာ ထင္တယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေတြးမိတယ္။

ဒါေပမဲ႔ လူကိုေတာင္မွ ရြဲရြဲစိုေနေစတဲ႔ မိုးက သူ႕ရဲ႕ စာေလးကိုလည္း အလြတ္မေပးပါဘူး။ သူ႕စာေလးလည္း ရြဲရြဲစိုေနျပီ။ ဒီမွာ မေနႏိုင္တဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က…

“ အေဒၚၾကီး။ အေဒၚၾကီးက စာထည္႔မလို႔လား။ စာေတြလည္း ေရစိုကုန္ျပီ။ ”

“ ေအးကြယ္။ မေလးရွားက သားဆီကို စာထည္႔မလို႔ေလ။ အခုေတာ႔ မိုးက ျဗံဳးဆို ရြာခ်လိုက္ေတာ႔ မေန႕ကနဲ႔ တစ္ညလံုးေရးထားတဲ႔ စာေလးေတာ႔ သြားပါျပီကြယ္။”

ဟုတ္တယ္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ စာကို ယူၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ စာက ေရစိုျပီး ေတာ္ေတာ္ကပ္ကုန္ျပီ။ စာကို စာအိတ္ထဲေတာ႔ မထည္႔ရေသးဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ အသာေလးခြာၾကည္႔ေတာ႔ ခြာလို႔ေတာ႔ရေသးတယ္။ စာကိုေရးထားတဲ႔ မင္ေတြကေတာ႔ သိပ္လည္း မေကာင္းေတာ႔ ေရစိုမခံေတာ႔ ပ်ံေနျပီ။ ဒါနဲ႔…

“ အေဒၚၾကီး စာေတြ ေရစိုျပီး ပ်ံေနျပီ။ ေနာက္ ခဏေလာက္ေနရင္ စာက ဖတ္လို႕ေတာင္မွ ရေတာ႔မွာ မဟုတ္ဘူး။ အေဒၚၾကီး စာကို ကၽြန္ေတာ္႕မွာ စာရြက္နဲ႔ ေဘာပင္ပါတယ္။ ကူးေရးေပးရမလား။ ”

ဒီအေဒၚၾကီး ဝမ္းသာသြားတာ မ်က္ႏွာမွာ အထင္းသားျမင္ေနရတယ္။

“ ေကာင္းတာေပါ႔ ငါ႔တူရယ္။ ကူညီျပီး ေရးေပးစမ္းပါ။ အေဒၚ ဒီစာကို တစ္ေန႕လံုး ၊ တစ္ညလံုး ေရးထားရတာ။ အေဝးက သားေလးကို သတိရေၾကာင္း ေရးခ်င္တာပါပဲ။ စာကလည္း သိပ္ေတာ႔ မတတ္ပါဘူးေလ။ ဒါေပမဲ႔ သားဆီဆိုေတာ႔လည္း ေရးခ်င္တယ္။ သားကိုလည္း အားရွိေစခ်င္လို႔။ ”

ဟုတ္ပါတယ္။ ဒါေတြ ကၽြန္ေတာ္ တကယ္ကို ခံစားမိတယ္။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာပိုးအိတ္ထဲက ေဘာပင္နဲ႔ စာရြက္ အလြယ္တကူပဲ ထုတ္လိုက္ျပီး သူ႕ေရွ႕မွာ တင္ သူ႕စာထဲက စာေတြကို ကူးေရးေပးလိုက္တယ္။ သူ႕မွာ ေတာ္ေတာ္ ၾကိဳးစားေရးထားရတယ္ ဆိုတာ သိသာတယ္ဗ်ာ။ စာေတြမွာ မွားလိုက္တာ ၊ မွားလို႔ ျပင္ထားလိုက္တာ အမ်ားၾကီးပဲ။ ေနာက္ စာလံုးေပါင္းေတြက လြဲေသး။ လက္ေရးကလည္း တုန္တုန္ခ်ိခ်ိနဲ႔ ၾကိဳးစားေရးထားတာ အရမ္းကို သိသာတယ္။ ေတာ္ေတာ္ကို ဖတ္ယူရတယ္။

အဲ နည္းနည္းေျပာဦးမယ္။ ကၽြန္ေတာ္က အရင္အထက္တန္း ေက်ာင္းသားဘဝက ဆိုရင္ ေက်ာင္းမွာ အငွား ရည္းစားစာ ေရးေနၾကဗ်။ ဒါကလည္း ကၽြန္ေတာ္ လက္ေရးလွတာေလး တစ္ခုနဲ႔ အလုပ္ျဖစ္ခဲ႔တာပဲ။ မုန္႕နဲ႔ လက္ဖက္ရည္ကေတာ႔ မပူရဘူးေလ အဟီး။

ဒါေပမဲ႔ မေကာင္းတာက မေက်နပ္လို႔ ေကာင္မေလးေတြ သြားတိုင္ရင္ ေပးသူကို ဆရာမေတြ ဆူတဲ႔ အျပင္ ကၽြန္ေတာ္ ေရးသူပါ အဆူခံရတယ္။ ဒီမွာ ေပးသူေတြသာ ေျပာင္းသြားတယ္ ေရးသူက ကၽြန္ေတာ္ ဆိုေတာ႔ ဆရာမေတြ ခဏခဏ သတိေပးတာ ခံရတာေပါ႔။ ဒါေပမဲ႔ကူညီခ်င္တဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ ဆက္ေရးေပးေနမိတာပါပဲ။

ဒါနဲ႔ ဒီအေဒၚၾကီးစာကို ကၽြန္ေတာ္ ေရးျပီးသြားျပီး သူ႕ကိုျပလိုက္တယ္။

“ ေအာက္က အေဒၚၾကီး လက္မွတ္ထိုးလိုက္။ ဒါဆိုရျပီဗ်။ ”

“ ေအး…ေအး။”

သူကလည္း ျပာျပာသလဲ လက္မွတ္ေလးထိုးရွာပါတယ္။ ေနာက္ျပီး ကၽြန္ေတာ္ စဥ္းစားလိုက္တယ္။ ကူညီမဲ႔ ကူညီမွေတာ႔ မထူးပါဘူးဗ်ာ။ တစ္ခါတည္း ကၽြန္ေတာ္႕မွာ အပိုရွိေနတဲ႔ စာအိတ္ေလးထဲပါ ထည္႔ေပးလိုက္မွ။ သူလည္း မဝယ္ရေတာ႔ဘူးေပါ႔ဗ်ာ။ ဒီေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕စာေလးကို ေခါက္ျပီး စာအိတ္ထဲ ထည္႔မလို႔ ျပင္လိုက္ရင္း သူ႕ကိုလွမ္းၾကည္႔ေတာ႔ သူက ကၽြန္ေတာ္႕ကို တစ္ခုခု ေျပာခ်င္သလို မ်ိဳးနဲ႔ လွမ္းၾကည္႔ေနတယ္။

“ ဘာလဲ အေဒၚ။ ဘာေျပာစရာ ရွိလို႔လဲ။ ေျပာစရာ ၊ ေရးစရာ ရွိေသးရင္ ေျပာေလ။ ကၽြန္ေတာ္ ထပ္ျပင္ ၊ ထပ္ထည္႔ေရးေပးမယ္။ ”

ဒါေတာင္မွ သူက ေျပာရႏိုးႏိုး…၊ မေျပာေကာင္းႏိုးႏိုး ျဖစ္ေနတယ္.။

“ ေျပာပါ အေဒၚၾကီး။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာထပ္လုပ္ေပးရမလဲ။ အားမနာပါနဲ႔။ ”

ဒီေတာ႔မွ သူက စိတ္ေအးသြားပံုနဲ႔ ေျပာတယ္။

“ စာရဲ႕ ေအာက္မွာ မွတ္ခ်က္ေလး ေရးခ်င္လို႔ပါ။ ”

“ ေၾသာ္…ဒါမ်ား အေဒၚရယ္။ ေျပာ ဘယ္လို ေရးရမွာလဲ။ ”

ကၽြန္ေတာ္က စာေလးကို ျပန္ျဖန္႕ရင္း ေမးလိုက္တယ္။ ဒီေတာ႔မွ သူက….

“ စာရဲ႕ေအာက္ေျခမွာေလ “ လက္ေရးသီးခံ ဖတ္ပါရန္ ” ဆိုတာေလး ေရးခ်င္လို႔ပါ။ ”

“ ဘာ…”

ကၽြန္ေတာ္ လက္ေရးကိုမ်ားဗ်ာ။

“ ဟုတ္တယ္ေလကြယ္။ စာရဲ႕ အဆံုးမွာဒီလိုပဲ ေရးတတ္ၾကတာ မဟုတ္လား။ ”

“ ေၾသာ္. . . ”

ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ ထပ္မေျပာေတာ႔ပါ။ သူေျပာတဲ႔ အတိုင္းပဲ ေရးေပးလိုက္ပါတယ္။ သူေျပာတာလည္း ဟုတ္ေနတာပဲေလ။ ေရွးက လူေတြက စာအဆံုးမွာ ဒီလိုပဲ ေရးတတ္ၾကတာကိုး။ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ကူညီခ်င္မိ ကၽြန္ေတာ္ပဲ အျပစ္ရွိပါတယ္။ အေျပာခံရတာေတာင္မွ နည္းေသး။

တစ္ခါတစ္ေလ လူေတြကို ကူညီရတာ
“ ရင္ေမာတယ္.။ ”


ကိုေဇာ္ ခံစားပံုေဖာ္သည္။

http://zaw357.multiply.com/journal/item/780 မွာ 24.11.2009 က ေရးထားတာပါ။

.
Share/Bookmark

3 ကၽြန္ေတာ္ ကူညီမိ အျပစ္ရွိ...(၂)



ကၽြန္ေတာ္ အခုလို ေဆာင္းမနက္ခင္းမွာ ေလ႔က်င္႔ခန္းအေနနဲ႔ ေစာေစာထျပီး ေျပးတတ္တယ္။ အေဝးၾကီးလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ျပီးေတာ႔ ေျပးၤေနၾက ေနရာေတြကိုလည္း မေျပးဘူး။ ဒီေန႕ အေရွ႕ဘက္ဆိုရင္ ၊ ေနာက္ေန႕ ေျမာက္ဘက္ ၊ ေနာက္ေန႕ ေတာင္ဘက္ ဒီလိုေတြ စိတ္ကူးေပါက္ရာ ေျပးတယ္။ မနက္ေနေလးထြက္လာမွ ေအးေအးေဆးေဆး လမ္းေလွ်ာက္ျပီး ျပန္လာတတ္တယ္။

တစ္ေန႕ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ မနက္ပိုင္းေျပးလို႔လည္းျပီးေရာ ေန႕ထြက္လာေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ လမ္းေလွ်ာက္ျပန္လာေတာ႔ အဲဒီဘက္ေတြမွာ အိမ္ၾကီး ၊ အိမ္ေကာင္းေတြပဲ ရွိတတ္တဲ႔ ဆိတ္ျငိမ္ရပ္ကြက္။ လမ္းေတြမွာလည္း လူေတြျပတ္တတ္တယ္။ အိမ္ေတြအားလံုးကလည္း စိတ္ျငိမ္ရပ္ကြက္တို႔ ထံုးစံအရ ျငိမ္သက္လို႔။

ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေအးေဆးလမ္းေလွ်ာက္လာလို႔ ခဏၾကာေတာ႔ အိမ္တစ္အိမ္ေရွ႔မွာ ကေလးေလးတစ္ေယာက္ ျခံဝန္းက်ယ္ၾကီးကို ေဘာင္ခတ္ထားတဲ႔ အုတ္တံတိုင္းမွာ ကပ္ျပီး တပ္ထားတဲ႔ လူေခၚလွ်ပ္စစ္ေခါင္းေလာင္းေလးကို ႏွိပ္ဖို႔ ၾကိဳးစားေနတယ္။

ဒီအိမ္ၾကီးကို ကာရံထားတဲ႔ အုတ္နံရံေတြနဲ႔ မ်က္ႏွာစာက တံခါးၾကီးကလည္း အိမ္ကို အျပင္ကမျမင္ရေလာက္ေအာင္ ျမင္႔မားလွတယ္။ ေကာင္ေလးက ေဘာင္းဘီတိုေလးနဲ႔ သူ႕လက္ထဲမွာ မုန္႕ဟင္ခါးႏွစ္ထုပ္ကိုလည္း ကၽြတ္ကၽြတ္အိတ္နဲ႔ ဆြဲလာေသးတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ လွမ္းၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ သူ အုတ္နံရံမွာ ကပ္တပ္ထားတဲ႔ လူေခၚေခါင္းေလာင္းေလးကို မမွီတမွီ ခုန္ခုန္ျပီးေတာ႔ ႏွိပ္ဖို႔ၾကိဳးစားေနတယ္။ ဒါေပမဲ႔ ေတာ္ေတာ္နဲ႔လည္း မမွီဘူးျဖစ္ေနတယ္။ လက္ထဲက မုန္႕ဟင္းခါးထုပ္ေတြနဲ႔ ခုန္ေနေတာ႔ မေတာ္တဆျပဳတ္က်မွ သူအဆူခံေနရဦးမယ္။ ဒါေၾကာင္႔…

“ ဒီမွာ ငါ႔ညီ မင္း ေခါင္းေလာင္းႏွိပ္ဖို႔ လုပ္ေနတာလား။ ”

“ ဟုတ္တယ္ အကို အဟီး။ ”


“ ေအးကြာ ခက္တာပဲ။ လူၾကီးေတြကလည္း မင္းကို တစ္ေယာက္တည္း လႊတ္ရလား။ အခု မင္းအစား အကို ေခါင္းေလာင္းႏွိပ္ေပးရမလား။ ”


ေကာင္ေလးက ျပံဳးျပီး ေခါင္းျငိမ္ျပတယ္

“ ဟုတ္ကဲ႔ အကို ႏွိပ္ေပးပါ။ ”

ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူ႕ကို ကူညီတဲ႔အေနနဲ႔ ေခါင္းေလာင္းခလုပ္ကို ႏွိပ္လိုက္တယ္။ အထဲမွာလည္း သြားျပီး အသံျမည္သံကို ၾကားရတယ္။ ေကာင္ေလးက ျပံဳးရင္..

“ မရေသးဘူး အကုိ။ ခပ္နာနာသာ အၾကာၾကီး ႏွိပ္ဗ်။ ဒါမွ သူတို႕ၾကားျပီး ထြက္လာမွာ။ ”

“ ေၾသာ္ ဒီလိုလား။ ေအး . . . ေအး။ ”

ကၽြန္ေတာ္လည္း သူေျပာတဲ႔ အတိုင္း ခပ္နာနာ ခပ္ၾကာၾကာေလး ႏွိပ္ေပးလိုက္တယ္။ ဒါနဲ႔ အိမ္အထဲကေန တံခါးဖြင္႔သံေတြ ၾကားရတယ္။ ဒါနဲ႔ ေကာင္ေလးဘက္လွည္႔ျပီး …

“ ကဲ အဆင္ေျပျပီ မဟုတ္လားကြ။ ”

“ ဟုတ္ကဲ႔ အကို၊ အဆင္ေျပျပီ လာ..လာ အကုိ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေျပးၾကမယ္။ ”

ကၽြန္ေတာ္ အံ့ၾသသြားျပီး..

“ ေဟ ဘာလို႔ ေျပးမွာလဲ။ ဘာလို႔လဲ။ ဒါ မင္းအိမ္ မဟုတ္ဘူးလားကြ။ ”

“ မဟုတ္ဘူးအကို။ ဒါက သူမ်ားအိမ္ေလ။ ဒီအိမ္က လူၾကီးက အရမ္းေဒါသၾကီးတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သူ႕ျခံေရွ႕က ျဖတ္ေလွ်ာက္လို႔ သူရွိရင္ေတာင္မွ မ်က္ႏွာၾကီးတည္ျပီး ၾကည္႔တတ္တယ္။ သူအျပင္ထြက္တဲ႔ အခ်ိိန္ဆိုရင္ သူ႕အိမ္က ေခြးနဲ႔ ရွဴးတိုက္တတ္တယ္။ ဒါေၾကာင္႔ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကလည္း သူျပန္ျပီး စိတ္ညစ္ေအာင္ ၊ ေဒါသထြက္ေအာင္ ဒီလို အျမဲစေနၾကပဲေလ။

လာ…လာ..အကုိ ေျပးေတာ႔ အခု ေခါင္းေလာင္ခလုပ္ကို အကို ႏွိပ္မွန္းသိရင္ အကိုလည္း လြယ္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ ေျပးျပီဗ်။ ”

“ ဟာ။”

ကၽြန္ေတာ္ ဒီလိုပဲ ျဖစ္သြားျပီး။ ေကာင္ေလးကို ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာေလးက ေျပးသြားလိုက္တာမွ မံႈေနျပီ။ ကၽြန္ေတာ္ကသာ မနက္ကပဲ ေျပးျပီးသားကို ေနာက္ထပ္ ထပ္ေျပးရဆိုေတာ႔ လူက ေမာ ၊ ဟိုလူၾကီးဆိုတာသာ ေတြ႕သြားရင္ ဆိုျပီး စိတ္ကေမာနဲ႔ ဒူးေတြက ယိုင္ သိပ္မေျပးႏိုင္ေတာ႔ဘူး။

ေၾသာ္ သူမ်ားခက္ခဲေနတာ ေတြ႕ရင္ ကူညီခ်င္တဲ႔ ကၽြန္ေတာ္. . . ဘယ္သူဘာေျပာေျပာ ကၽြန္ေတာ္ ကူညီခ်င္မိ ကၽြန္ေတာ္ပဲ အျပစ္ရွိပါတယ္။ ေျပးလိုက္စမ္းဟ. . . . ။



ကိုေဇာ္ ခံစားပံုေဖာ္သည္။

http://zaw357.multiply.com/journal/item/779
မွာ 24.11.2009 က ေရးထားတာပါ။

.
Share/Bookmark

3 ကၽြန္ေတာ္ ကူညီမိ အျပစ္ရွိ..(၁)

ကၽြန္ေတာ္ ရင္ထဲက စိတ္ထဲမွာ ရွိတဲ႔ အတိုင္း လူေတြကို ကူညီခဲ႔ဖုူးပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ သင္ခန္းစာမ်ားစြာလည္း ရခဲ႔ပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔.. သူမ်ားေတြကို ကူညီဖို႔ ေပၚလာရင္ ကၽြန္ေတာ္ မေနႏိုင္ခဲ႔။ ဒါေပမဲ႔လည္း ၾကာေတာ႔ သင္ခန္းစာမ်ားက ကၽြန္ေတာ္႕ကို ေျခာက္လွန္႕ေနခဲ႔တယ္။ သင္ခန္းစာေလးေတြက ရယ္ဖို႔လည္း ေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔..... ဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ရယ္ေနႏိုင္မယ္လို႔ ထင္ပါသလား။

မယံုရင္ ဖတ္ၾကည္႔ဗ်ာ။

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ @ @ @ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~


အဲ..ဒီတစ္ေန႕က ကၽြန္ေတာ္ ကားမွတ္တိုင္မွာ ကားေစာင္႔ေနပါတယ္။ လူကလည္း ဘယ္သူမွ မရွိ။ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း။ ဒီအခ်ိန္မွာ ကားမွတ္တိုင္ထဲကို အေၾကာ္ဗန္းေလး ကိုင္ျပီး ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ ဝင္လာတယ္။ သူလည္း ကားေစာင္႔ေနတဲ႔ ပံုေပါ႔။

ခဏၾကာေတာ႔ ....

အကိုၾကီး က်မ အေၾကာ္ဗန္းေလး ခဏၾကည္႔ေပးထားပါ။ က်မ ပစၥည္းေလးတစ္ခု က်န္ခဲ႔လို႔ သြားယူလိုက္ဦးမယ္။ ”

ကၽြန္ေတာ္ ဘာေပာရမလဲ။ ေခါင္းျငိမ္႔ျပီး “ ဟုတ္ကဲ႔ ” ပဲေပါ႔။ ဘာမ်ား အပန္းၾကီးမွာမို႔လို႔လဲဗ်ာ။ ခဏေနတဲ႔ အခ်ိန္အထိ ဒီေကာင္မေလး ျပန္မလာ။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ စီးမဲ႔ကားက လာေနျပီ။ ကၽြန္ေတာ္႕မွာ မတတ္ႏိုင္ေသး။ ကိုယ္႕ကို ယံုၾကည္လို႔ လြဲထားခဲ႔တဲ႔ ဟာကို ကၽြန္ေတာ္ မ်က္ကြယ္ မျပဳႏိုင္။

အေၾကာ္ဗန္းတစ္ခ်ပ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ဒုကၡေရာက္ေနတယ္။ ေနာက္ထပ္ ကားတစ္စီး ဝင္လာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႕မွာ မတတ္ႏိုင္။ လြတ္သြားျပန္တယ္။ ဒီအခ်ိန္ထိလည္း သူျပန္မလာ။ ခဏေနေတာ႔ ကားမွတ္တိုင္ထဲကိုု ကားေစာင္႔တဲ႔ ၅ ႏွစ္သားေလးနဲ႔ မိခင္ ... သားအမိဝင္လာတယ္။ ေနာက္ထပ္ ဘယ္သြားမယ္မွန္း မသိတဲ႔ စံုတြဲ တစ္တြဲ ဝင္လာတယ္။ အေၾကာ္ဗန္းၾကီး ေဘးမွာ ခ်ျပီး အုတ္ခံုေလးမွာ ထိုင္ေနတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႕ကို အံ့ၾသသလို ၾကည္႔ၾကတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ကလည္း “ ကၽြန္ေတာ္႕အေၾကာ္ဗန္း မဟုတ္ဘူးဗ်။ ” ဆိုျပီး သူတို႔ မေမးတာကို ဘယ္လိုလုပ္ သြားေျဖမလဲ။ ခဏၾကာေတာ႔ လူၾကီး ၃ ေယာက္ဝင္လာတယ္။ သူတို႕ကလည္း ကြက္ၾကည္႔ ၊ ကြက္ၾကည္႔။ ဒီအခ်ိန္မွာ သားအမိ ၂ ေယာက္ဆီက ေကာင္ေလးက ျပႆနာ ထရွာတယ္။ အေၾကာ္စားခ်င္တယ္ တဲ႔။ အေမလုပ္တဲ႔ သူကေတာ႔ ဟန္႕တယ္။

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ အေၾကာ္တစ္ခု ဘယ္ေလာက္ရွိမွာလဲဗ်ာ။ ဒါေၾကာင္႔ ေရာ႔ တစ္ခု ဆိုျပီး ေကာင္ေလးကို ေၾကြးလိုက္တယ္။ အေၾကာ္သည္ ေကာင္မေလး ေရာက္လာမွ ေသခ်ာ ေျပာျပီး က်သေလာက္ေပးလိုက္မယ္ေပါ႔ေလ။ ေဟာ ေျပာေန ဆိုေနရင္းနဲ႔ အေၾကာ္သည္ ေကာင္မေလး ျပန္ေရာက္လာတယ္။ သူ႕ေနာက္မွာလည္း ရုပ္ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းနဲ႔ လူႏွစ္ေယာက္ပါလာတယ္။

ကၽြန္ေတာ္လည္း သူျပန္ေရာက္လာမွ လြတ္ျပီ။ ကၽြတ္ျပီ ဆိုသလိုပါပဲ။ သူ႔အေၾကာ္ဗန္းၾကီး ကၽြန္ေတာ္ ေစာင္႔ေနရတာ မလြယ္ဘူးေလဗ်ာ။ ဒါေၾကာင္႔ အေၾကာ္ဗန္းၾကီး ျပန္အိပ္ရင္း ေကာင္ေလးစားထားတဲ႔ အေၾကာ္တစ္ခုဖိုးလည္း ေပးလိုက္မယ္ ဆိုျပီး စဥ္းစားမိတယ္။ ဒါေၾကာင္႔...

“ ကဲ..ညီမေရ။ ျပန္လာျပီလား။ ညီမ အေၾကာ္ဗန္း ျပန္အပ္ျပီေနာ္။ ဒီကေလးေလးကိုေတာ႔ အကို အေၾကာ္တစ္ခု ေကၽြးထားတယ္။ ဒါေလး ဘယ္ေလာက္က်လဲ။ ဘယ္ေလာက္ေပးရမလဲ။ ”

“ ငါးေထာင္ ”


“ ဟင္...။ ”

ကၽြန္ေတာ္႔ပါးစပ္ထဲက အသဲႏွလံုးေတြပါ ခုန္ထြက္သြားလား ေအာက္႕ေမ႔ရတယ္။ ဘယ္နွယ္႔အေၾကာ္ေလး တစ္ခုကို “ ငါးေထာင္ ” ရယ္လို႔။ မဟုတ္တာ။

“ မဟုတ္ဘူးေလ ညီမရဲ႕။ ဒီကေလးစားတဲ႔ အေၾကာ္တစ္ခုက ဘယ္ေလာက္တန္လို႔လဲ။ ဒါကို ေျပာတာေလ။ ”

“ အို ဒီကေလးစားတာ ဒီတစ္ခုတည္းဆိုေပမဲ႔ ရွင္စားလိုက္တာက နည္းတာ မဟုတ္ဘူးေလ။ ၾကည္႔ပါလား က်မ အေၾကာ္ဗန္းထဲမွာ အေၾကာ္ေတြ ဘာမွမရွိေတာ႔ဘူး။ ”


“ ဟာ. . .”

ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘာမွထိေတာင္မွ မထိမိပါ။ အခုေတာ႔ သူ႕အေၾကာ္ေတြ ကၽြန္ေတာ္ စားတယ္ လုပ္ကုန္ျပီ။ သူ႔ေဘးက လူေတြကို ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ လူမိုက္ပံုေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႕ကို ထိုးေတာ႔ ၾကိတ္ေတာ႔မလို ျဖစ္ေနတယ္။

ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အတူတူ ကားမွတ္တိုင္မွာ ေစာင္႔ေနတဲ႔ လူေတြကလည္း သူမ်ားကို ကူညီေျပာရမွာ သူတို႕အတြက္ ေတာ္ေတာ္ ေျခေတြ ၊ လက္ေတြ တိုသြားမဲ႔ပံု ေပၚေနတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ ဟိုဘက္တိုးသြားၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္ အေၾကာ္ဝယ္ေကၽြးထားတဲ႔ ေကာင္ေလး အေမကို အကူအညီေတာင္းသလို လွမ္းၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ လာမရႈပ္နဲ႔ ဆိုတဲ႔ ပံုစံနဲ႔ သူ႕ကေလးလက္ဆြဲျပီး ဟိုဘက္တိုးသြားတယ္။ ေၾသာ္..လူေတြမ်ား။

ဒါနဲ႔ေနာက္ဆံုးေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ ကူညီမိ အျပစ္ရွိပါတယ္ေလ။ ဒါေၾကာင္႔ ကၽြန္ေတာ္ ပိုက္ဆံ မထုတ္ေပးရင္ ဒီအေၾကာ္သည္မေလးနဲ႔ လူၾကမ္းႏွစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ္႕ကို ျပႆနာ ရွာၾကေတာ႔မွာေလ။ ကၽြန္ေတာ္႕ ၁၀၀၀ တန္ေလး ၅ ရြက္ အေတာင္ေပါက္ျပီး သူတို႕ဆီကို ေရာက္သြားၾကတယ္။ ပိုက္ဆံရတာနဲ႔ သူတို႕လည္း အေၾကာ္ဗန္းေလး ပိုက္ျပီး သုတ္ေျခတင္ထြက္သြားလိုက္ၾကတာ။

ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္စီးမဲ႔ ကားကို ဆက္ေစာင္႔ေနလိုက္တယ္။ ဒီေတာ႔မွ ကၽြန္ေတာ္စီးမဲ႔ ကားကလည္းေတာ္ေတာ္နဲ႔ မလာ။ ခုနက ရပ္ေစာင္႔ေနတဲ႔ လူေတြသာ တတ္သြားၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ မတတ္ရေသး။ ဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္႕ေဘးနား ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ရြယ္တူ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ ေရာက္လာျပီး ေျပာတယ္။

“ အကို ခုနက အကိုတို႔ ျဖစ္ေနတာ ကၽြန္ေတာ္ အကုန္လံုးျမင္တယ္ အကို။ ကၽြန္ေတာ္႕မွာလည္း ဝင္မေျပာသာလို႔သာ ၾကည္႔ေနရတာ။ သူတို႕က ဒီလိုပဲ အကို.။ ဒီမွတ္တိုင္မွာ လာကားေစာင္႔တဲ႔ မ်က္ႏွာစိမ္း အခ်ဥ္ကို ရွာျပီး ဒီလိုပဲ လုပ္ေနၾက။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဒီနားက ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ား သိၾကတယ္။ စိတ္မေကာင္းပါဘူး အကိုရာ။ ေနာင္ဆို သတိထားလို႔ရတာေပါ႔ေလ ေနာ္။ ”

တဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္႕မွာ စကားေလးတစ္ခြန္းပဲ ထြက္လာမိေတာ႔တယ္။

“ ေၾသာ္။”

ဟုတ္ပါတယ္ေလ။ ဒါေၾကာင္႔မို႔ ခဏက လူေတြ ကၽြန္ေတာ္႕ကို ၾကည္႔ေနတာ တစ္မ်ိဳးျဖစ္ေနတာ ေနမွာ။

ကၽြန္ေတာ္ ကူညီမိ ကၽြန္ေတာ္႕မွာပဲ အျပစ္ရွိပါတယ္။



ကိုေဇာ္ ခံစားပံုေဖာ္သည္။


http://zaw357.multiply.com/journal/item/778 မွာ 23.11.2009 က ေရးထားတာပါ။
.
Share/Bookmark

23 March 2010

3 ေျပာင္းလဲသင္႔တဲ႔ အခ်ိန္

.



တစ္ခါက

ဘုရင္ၾကီးတစ္ပါးဟာ တိုင္းျပည္ၾကီးတစ္ျပည္ကို အုပ္ခ်ဳပ္သတဲ႔။ ဒီလိုနဲ႔ အုပ္ခ်ဴပ္လာလိုက္တာ တစ္ေန႕လည္း က်ေရာ သူ႕တိုင္းျပည္မွာ ရွိတဲ႔ အခ်မ္းသာဆံုးသူေဌးၾကီး ေသဆံုးသြားသတဲ႔။

ဒါနဲ႔ ဒီသူေဌးၾကီးရဲ႕ အသုဘ အခမ္းအနားကို ဘုရင္က သူ႕ရဲ႕ မွဴးၾကီးမတ္ရာေတြနဲ႔ ေသခ်ာစြာ ၾကီးက်င္းပေစတယ္။ ဒီလို သူေဌးၾကီး အသုဘျပီးလို႔ တစ္လေလာက္ၾကာေတာ႔ သူေဌးၾကီးရဲ႔ အရိုက္အရာကို ဆက္ခံဖို႔ဆိုတာ သူေဌးၾကီးမွာ သားေလးတစ္ဦးတည္းပဲ ရွိတယ္။ သူက အခုမွ အသက္က ၈ ႏွစ္။ ဒါေပမဲ႔လည္း သူေဌးၾကီးရဲ႔ အေမြေတြကို ဆက္ခံဖို႔ဆိုတာလည္း သူပဲ ရွိေလေတာ႔ သူ႕ကို သူေဌးအရိုက္အရာ ဆက္ခံဖို႔ ရွင္ဘုရင္ၾကီးက အေခၚလႊတ္လိုက္သတဲ႔။

ဒီေတာ႔ ရွင္ဘုရင္ အေခၚလႊတ္လိုက္လို႔သာ လာရတာ ကေလးဆိုေတာ႔ လမ္းမွာ ေတြ႕တဲ႔ ေရအိုင္ေလးေတြကို ခုန္ေက်ာ္လာတယ္။ သစ္ပင္တိုေတြကိုလည္း ခုန္တတ္ေက်ာ္ခြ လာတယ္။ ေက်ာက္ခဲေလးေတြကိုလည္း ကန္ေက်ာက္လာတယ္။ ကေလးပီပီ ေပ်ာ္ရႊင္စြာနဲ႔ ကစားလာတယ္။ ဒါနဲ႔ တုိတိုေျပာရရင္ ေနာက္ဆံုးမွာ ရွင္ဘုရင္႔ဆီကို ေရာက္ျပီး ရွင္ဘုရင္က ဒီကေလးေလးကို သူေဌးအရိုက္အရာကို ခ်ီးေျမွာက္ လိုက္ပါေတာ႔တယ္။

ဒီကေလးေလး သူေဌးအရိုက္အရာကိုလည္း ခံယူျပီး ရွင္ဘုရင္႔ နန္းေတာ္ထဲကေန ျပန္လာခဲ႔တယ္။ သူဒီလို ျပန္သြားတာကို ဘာရယ္ မဟုတ္ပဲ ရွင္ဘုရင္ၾကီးက ေလသာေဆာင္ကေန ထြက္ျပီး ၾကည္႔ေနခဲ႔တယ္။

ဒီမွာ ထူးျခားတာကို ရွင္ဘုရင္ၾကီး ျမင္ခဲ႔တယ္။ ဒီကေလးေလးဟာ အလာတုန္းက ခုန္ေက်ာ္ခဲ႔တဲ႔ ေရအိုင္ေလးေတြ ၊ သစ္ပင္တိုေတြ ၊ ကန္ေက်ာက္ခဲ႔တဲ႔ ေက်ာက္တံုးေလးေတြကို အခု အျပန္မွာေတာ႔ ခုန္မေက်ာ္ေတာ႔ဘူး။ မကန္ေက်ာက္ေတာ႔ဘူး။ ေရအိုင္ေလးေတြကိုလည္း ေဘးကေန ေကြ႔ပတ္ျပီး သြားတယ္။ သစ္ပင္တိုေတြကိုလည္း အသာအယာပဲ ေက်ာ္ခြသြားတယ္။ ေက်ာက္ခဲ ၊ ေက်ာက္တံုးေတြကိုလည္း အသာအယာ ေက်ာ္ခြသြားခဲ႔တယ္။

ဒီလို ထူးျခားလွတဲ႔ သူေဌးျဖစ္စ ကေလးငယ္ရဲ႕ အခ်င္းအရာေၾကာင္႔ ရွင္ဘုရင္ၾကီးက သူေဌးငယ္ေလးကို ျပန္လည္ အေခၚလႊတ္ျပီး ေမးျမန္းသတဲ႔။

“ အသင္ သူေဌးငယ္။ သင္႔ကို ငါကိုယ္ေတာ္ျမတ္ အလာတုန္းကလည္း ေလသာေဆာင္ကေန ၾကည္႔ေနခဲ႔တယ္။ အခု အျပန္က်ေတာ႔လည္း ၾကည္႔ေနခဲ႔တယ္။ သင္႔ရဲ႕ အျပဳအမူကလည္း လြန္စြာမွာ ထူးျခားလွတယ္။

သင္ ဤနန္းေတာ္သို႔ လာစဥ္မွာ ေရအိုင္ငယ္ေလးေတြကို ခုန္ေက်ာ္ခဲ႔တယ္။ သစ္ပင္တိုေတြကို တတ္ခုန္ကစားခဲ႔တယ္။ ေက်ာက္တုံးေလးေတြကို ကန္ေက်ာက္ခဲ႔တယ္။ ဒါကို ငါ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္လည္း ျမင္ခဲ႔တယ္။ အခု အျပန္မွာက်ေတာ႔ ဒီေရအိုင္ပဲ ၊ ဒီသစ္ပင္ပဲ ၊ ဒီေက်ာက္တံုးေလးေတြကိုေရာ ဘာလို သင္ အလာတုန္းကလို မျပဳမူေတာ႔တာလည္း ဆိုတာ ငါကိုယ္ေတာ္ျမတ္ သိခ်င္လို႔ သင္႔ကို ျပန္လည္ အေခၚလႊတ ္လိုက္ရျခင္း ျဖစ္တယ္။
ဘယ္အတြက္ေၾကာင္႔ ဒီလို ျပဳမူရပါသလဲ။ ”

ဒီေတာ႔ သူေဌးေလးက ဘာေျပာလဲဆိုေတာ႔...

“ ဒီလို ရွိပါတယ္ အရွင္မင္းၾကီး။ ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳး ဒီကိုလာတဲ႔ အခ်ိန္မွာ သာမာန္ ကေလးတစ္ေယာက္ မွ်သာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ လြတ္လပ္ေပါ႔ပါး ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေနထိုင္ခြင္႔ရပါတယ္။ ဒီနန္းေတာ္ထဲကို ေရာက္ျပီး အရွင္မင္းၾကီး ေပးအပ္တဲ႔ သူေဌးဘြဲ႔ကို ရအျပီးမွေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္က သာမာန္ကေလး တစ္ေယာက္ မဟုတ္ေတာ႔ပါဘူး။ အသက္အရြယ္က ကေလးျဖစ္ေပမဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ အခုေတာ႔ သူေဌးျဖစ္ေနခဲ႔ပါျပီ။ ဒါေၾကာင္႔ အလာတုန္းကလို ဘာမွ ကိုယ္႕ကိုယ္ကို ထိန္းေက်ာင္းေနစရာ မလိုေတာ႔ပဲ။ ေနခ်င္သလို ေနစရာ မလိုေအာင္ ျဖစ္ေနလို႔ မရေတာ႔ပါ။

သူေဌးတစ္ေယာက္ဆိုတာ သူေဌးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဟန္ပန္ ၊ အမူအက်င္႔ ၊ အေျပာအဆို ၊ အေနအထိုင္ဆိုတာ ရွိပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ အလာတုန္းက သာမာန္ကေလး တစ္ေယာက္နဲ႔ အျပန္မွာ သူေဌးတစ္ေယာက္ရဲ႕ အမူအက်င္႔ မတူေတာ႔လို႔ ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးလည္း အျပန္မွာ သာမာန္ကေလးငယ္တစ္ေယာက္လို ခုန္ေပါက္ေျပးလႊား ျခင္းမရိွေတာ႔ပဲ သူေဌးတစ္ေယာက္ ဟန္ပန္နဲ႔ ျပန္ရျခင္း ျဖစ္ပါတယ္ အရွင္မင္းၾကီး။

ဒါဟာ ကိုယ္႕ကိုယ္ကို ထိန္းေက်ာင္းလိုက္တာ ျဖစ္သလို သူေဌးေတြရဲ႕ အမူအက်င္႔ ဂုဏ္သိကၡာကို ေလးစားလိုက္နာလိုက္တာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ေလာကမွာ ေျပာင္းလဲသင္႔တယ္ ဆိုတဲ႔ အခ်ိန္မွာ ေျပာင္းလဲျဖစ္ေအာင္ ေျပာင္းလဲသင္႔တယ္ မဟုတ္ပါလား အရွင္မင္းၾကီး။


သူေဌးေလးရဲ႕ ေလွ်ာက္တင္ခ်က္လည္း ျပီးေရာ.ရွင္ဘုရင္ၾကီးက အလြန္ႏွစ္သက္ သေဘာက်ေတာ္မူျပီး ဆုေတာ္လာဘ္ေတာ္မ်ား ခ်ီးျမွင္႔ေတာ္မူ ေလေတာ႔သည္။

ထို သူေဌးေလးသည္ “ အနာထပိဏ္သူေဌး ” ပဲ ျဖစ္ေလေတာ႔သည္..။

မွတ္ခ်က္။ ။ ဤပို႕စ္ႏွင္႔ ပတ္သတ္၍ တခ်ိဳ႕ေနရာမ်ားေတြ “ ေဇာတိက သူေဌး ” ဟူ၍ ေဖာ္ျပတတ္ျပီး ၊ အသက္အရြယ္ကိုလည္း ၁၂ ႏွစ္သားဟု ေဖာ္ျပတတ္ပါသည္။ တကယ္ေတာ႔ ၈ ရွစ္ႏွစ္သား ျဖစ္ပါသည္။

အနာထပိဏ္ = အားကိုးရာမရွိသူမ်ားကိုေကၽြးေမြ းေသာသူ ”



ကိုေဇာ္ ခံစားတင္ျပသည္။


http://zaw357.multiply.com/journal/item/765 မွာ 19.11.2009 ကေရးထားတာပါ။

.
Share/Bookmark

2 ဥပမာေလး ၂ ခု

.
“ ေလာကမွာ ကိုယ္႕ကိုယ္ကိုယ္ ငါ... ေတာ္တယ္ကြ ” ဆိုျပီး အထင္ၾကီးေနသူေတြအတြက္ သူတို႕ဆင္ျခင္ႏိုင္ေစဖို႔ ဥပမာေလး ၂ ခု ရွိပါတယ္။


ဥပမာ (၁)

ထက္တတ္ကာ ေအာက္ဆင္း
နိမ္႕ခ်ည္တစ္လွည္႔ ျမင္႔ခ်ည္တစ္လွည္႔

စီးေဆာရဲ႕သေဘာ..။

အျမင္႔ဆံုးလို႔ ထင္တဲ႔အခ်ိန္ က်ခ်ိန္...

အနိမ္႕ဆံုးလို႔ ထင္တဲ႔အခ်ိန္ တတ္ခ်ိန္...။ ။

( ခ်င္းရိုးရာစကားပံု)

ဒီစကားပံုေလးကေတာ႔ ခ်င္းရိုးရာ စကားပံုေလး တစ္ပုဒ္ပါ။ လူ႕ေလာကၾကီးကို “ စီးေဆာ ” နဲ႔ ဥပမာေပးျပီး ခိုင္းႏႈိင္းထားတာပါ။ ငါ အျမင္႔ဆံုးလို႔ ကိုယ္႕ကိုယ္ကိုယ္ ထင္မွတ္ေနတဲ႔ အခ်ိန္မွာ ဒါဟာ က်ေနတဲ႔ အခ်ိန္ဆိုတာ သတိထားမိေစဖို႕။ တစ္ခါတစ္ေလ စိတ္ဓါတ္က်ျပီး စိတ္ညစ္ႏြမ္းစရာ ျဖစ္ျပီး အနိမ္႔ဆံုးလို႔ ထင္မွတ္ေနတဲ႔ အခ်ိန္မွာ ဒါဟာ တတ္ေနတဲ႔ အခ်ိန္ပဲ ျဖစ္တယ္လို႔ ဥပမာေဆာင္ပါတယ္။

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ @ @ @ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~


ဥပမာ (၂)



ထိန္ထိန္အသာဆံုးအခ်ိန္သည္

ဆုတ္စျပဳခ်ိန္ျဖစ္၍
အေမွာင္ဆံုးအခ်ိန္ကား

ဆန္းစျပဳခ်ိန္ေပတည္း...။

(တရုတ္ရိုးရာ စကားပံု)

ဒီစကားပံုေလးကေတာ႔ တရုတ္ရိုးရာ စကားပံုေလးတစ္ပုဒ္ပါ။ လူ႔ေလာကၾကီးကို “ လမင္းၾကီး ” နဲ႔ ဥပမာေပးျပီး ခိုင္းႏိႈင္းထားတာပါ။ ငါ႔ကိုယ္ဟာ အထြန္းလင္းဆံုးလို႔ ထင္ေနတဲ႔ အခ်ိန္ဟာ ေမွာင္လာဖို႔ ဆုတ္ယုတ္ေနတာလို႔ သတိထားမိေစဖို႔။ တစ္ခါတစ္ေလ ကိုယ္႕ဖာသာကိုယ္ ဘဝက ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္မဲ႔ ေနတယ္ ၊ ဘာလုပ္လုပ္ အဆင္မေျပဘူးဆိုျပီး ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္မဲ႕ ေမွာင္မိုက္ေနတယ္ ဆိုရင္ ဒီထက္ ပိုျပီး မဲေမွာင္စရာ မရွိေတာ႔ပါဘူး ၊ ၾကိဳးစားရင္ အေမွာင္ကမာၻကေနလြတ္ျပီး အလင္းေရာင္ေတြ႔လာရမွာပါလို႔ ဆိုလိုတာပါ။

ဘာရယ္မဟုတ္ေပမဲ႔ အခုပဲ ရွာေတြ႕လို႔ အခုပဲ တင္လိုက္တာပါ။ တိုေတာင္းလွတဲ႔ လူ႕ဘဝမွာ ကိုယ္႕ကိုယ္ကိုယ္ ေတာ္လွျပီ ၊ တတ္လွျပီလို႔ ေတြးေန ၊ ထင္ေန ၊ ျမင္ေနသူမ်ား အတြက္ ဥပမာေလး ( ၂ ) ခုေပါ႔။


ကိုေဇာ္ ခံစားပံုေဖာ္သည္။

http://zaw357.multiply.com/journal/item/777
မွာ 23.11.2009 က ေရးထားတာပါ။

.

Share/Bookmark

22 March 2010

8 သက္ေရာက္မႈ

.

ငယ္ငယ္က ဗဟုသုတျပည္႔တဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ အေဖက ေျပာေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔မွာ အံ့ၾသမႈေတြနဲ႔ ေဝ႔သီေနတဲ႔ မ်က္လံုး တစ္စံုကို တပ္ျပီး နားေထာင္မိတယ္။

“ ကမာၻတစ္ဘက္က ဘရာဇီးႏိုင္ငံမွာ လိပ္ျပာေလး အေတာင္ပံခတ္တာက ကမာၻတစ္ဘက္က အာဖရိကတိုက္မွာ ေလျပင္းမုန္တိုင္းေတြ က်ႏိုင္တယ္။ ”

“ ကမာၻတစ္ဘက္က ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ ျမစ္ထဲကို ေသးေပါက္ခ်တာက ကမာၻတစ္ဖက္မွာ ေရၾကီးသြားႏိုင္တယ္။ ”

“ ကမာၻတစ္ဘက္က လူတစ္ေယာက္ ျမစ္ထဲမွာ လိႈင္းထေအာင္ ေရကူးလိုက္ျခင္းက ကမာၻတစ္ဖက္ျခမ္းမွာ ဒီေရေတြ ဖုံးလႊမ္းသြားႏိုင္တယ္။ ”

“ ကမာၻတစ္ဘက္က လူတစ္ေယာက္ လက္ခုပ္တီးလိုက္တာမွာ ကမာၻတစ္ေနရာမွာ ေတာင္ေတြ ျပိဳက်သြားႏိုင္တယ္။ ”

ငယ္ငယ္က ဒီလိုေလးေတြ ၾကားဖူးတာမွာ တအံံတၾသ နားေထာင္ခဲ႔ရေပမဲ႔ ၾကီၤးလာလို႔ ပထဝီရဲ႕ သေဘာတရားေလးေတြ သိလာေတာ႔ တကယ္ကို ျဖစ္ေနႏိုင္တယ္ ဆိုတာ သိလာရတယ္။ ဒါ သက္ေရာက္မႈ ေတြေလ။

ဒီၾကားထဲ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ ၾကားခဲ႔ရတာေလးကို တဆင္႔ျပန္ေျပာေတာ႔ ပိုျပီး အေတြးကို ပြားေစခဲ႔တယ္. . .

အိမ္နားမွာ ညီအစ္ကို ႏွစ္ေယာက္ ေဆာ႔ေနရာကေန ရန္ျဖစ္ၾကတယ္။ အေမက ေဘးမွာ ရွိေနေပမဲ႔ ဘာမွ မေျပာဘူး။ ရန္ျဖစ္ရာကေန အစ္ကို လုပ္တဲ႔ အၾကီးက ညီလုပ္သူကို ဆဲလိုက္တယ္။ ရိုင္းရိုင္းဆိုင္းဆိုင္း စရိုက္ေတြ ဆိုေတာ႔ သူတို႕ထံုးစံပဲေပါ႔။

“ ငါ --- မသား။ ”

တဲ႔။ ဒီေတာ႔ အေမလုပ္သူက “ ဟဲ႔. . ဘာလို႔ ဆဲတာလဲ။ ” ဆိုျပီး မဆံုးမပဲ။ သားအၾကီးကို ဆံုးမတဲ႔ စကားက ကဗ်ာ မဆန္ေပမဲ႔ ေတြးစရာပါလာတယ္။

“ နင္က နင္႔ညီကို ဒီလိုေျပာေတာ႔ . . နင္က “ မေအ---- ” ေပါ႔။ ”

တဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္ ဟာ ခနဲ ျဖစ္သြားတယ္။ ေကာင္းလိုက္တဲ႔ ဥပမာေလးပဲ။ လူေတြဟာ ကိုယ္႕ကပဲ သူမ်ားကို ေျပာခ်င္ေနတာ။ သူမ်ားကို ေျပာလိုက္တဲ႔ ရိုင္းစိုင္းတဲ႔ စကားက ကိုယ္႕ကို ဘယ္လို ျပန္ျပီး သက္ေရာက္တယ္ ဆိုတာကို မစဥ္းစားမိၾကဘူး။ ကိုယ္ကပဲ ဖိေျပာလို႔ ကိုယ္အႏိုင္ရျပီ ထင္တတ္ၾကတယ္။ ကိုယ္ေျပာသမွ် စကားမွာ ကိုယ္႕အတြက္ သက္ေရာက္မႈေတြ ရွိတယ္။

မလွပေပမဲ႔ ဒီဥပမာေလးကို ကၽြန္ေတာ္ ႏွစ္သက္တယ္။

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ @ @ @ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

ဒီေန႕ မနက္.....

အလုပ္သိမ္းခါနီးမွ. . . . အရင္က ထုတ္ထားတဲ႔ Memo တစ္ေစာင္က အခုမွ Active ျဖစ္ပါတယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ႔ အလုပ္မွာ တရုတ္မ တစ္ေယာက္ အသစ္ဝင္လို႔ ျဖစ္တယ္။

ဒီအတြက္ သက္ေရာက္မႈက ေနာက္ဆိုရင္ အခု ကၽြန္ေတာ္ လုပ္ေနေသာ ညဆိုင္း စာရင္းေတြကို လုပ္စရာ မလိုေတာ႔တာပဲ။ အသစ္ဝင္တဲ႔ တရုတ္မကေတာ႔ ညဆိုင္းမွာ လာမလုပ္ပါ။ ညဆိုင္းမွာ စူပါေတြနဲ႔သာ သူ႕ဖာသာ ဆက္လက္ လည္ပတ္ သြားပါလိမ္႔မယ္။ ဒါကလည္း အရင္က ကိုယ္က ေတာင္းဆိုမိတာ။

ဒီေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္က ထိုင္ေနရေတာ႔မွာေတာ႔ မဟုတ္ပါ။ ဒါေၾကာင္႔ လူေတာင္းထားေသာ စူပါ ၄ ေယာက္ထဲမွာမွ ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္က ဘယ္ကို ေရာက္မယ္ မွန္း မသိ။ အခု Store ေနရာမွာပဲ ဆိုရင္ ေန႕ဆိုင္းေျပာင္းရရံုသာ။ Marketing ဆိုရင္ေတာ႔ စူပါ သြားေလရာ ကားတစ္စီးနဲ႔ ေရြ႕လ်ားျခင္းေပါ႔။ ထုတ္လုပ္ေရးဘက္ ဆိုရင္ေတာ႔ ေတာက်တဲ႔ စက္ရံုဆီကို ေျပာင္းရျပီ။

ဒါေၾကာင္႔. . . . . . . . . . . . . . .

မေရရာ မေသခ်ာတဲ႔ ေလာကၾကီးမွာ ဘယ္အရာမွ မတည္ျမဲပါဘူး။ ဒါေၾကာင္႔လည္း ကၽြန္ေတာ္ အားလံုးကို ခံယူႏိုင္စြမ္းရွိစြာ နဲ႔ပဲ အရာရာ ျပင္ဆင္ထားပါတယ္။ ဒီအတြက္ ကၽြန္ေတာ္ အားရင္ အားသလို စာေတြ ဆက္တိုက္ေရးခဲ႔တာပါ။ ကၽြန္ေတာ္႕ကို ခင္မင္စြာ Comment ေပးျခင္း ၊ မေပးျခင္း ကၽြန္ေတာ္ ေစာင္႔မေနပဲ ကၽြန္ေတာ္ ေရးလို႔ရသေလာက္ စာေတြ ဆက္တိုက္ ေရးသြားခဲ႔ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ အခ်ိန္ရွိသေလာက္ အစြမ္းကုန္ ၾကိဳးစား ေရးခဲ႔ပါတယ္။

အခုေတာ႔ ညဆိုင္းလို ေအးခ်မ္းစြာ ကၽြန္ေတာ္ စာေရးႏိုင္ေတာ႔မယ္ မဟုတ္ေတာ႔ပါ။ အခ်ိန္လုရင္းနဲ႔ပင္ ဒီစက္ရံုမွာပဲဆို ကၽြန္ေတာ္ စာေရးဖို႔ အခ်ိန္ ခက္သြားပါေတာ႔မည္။ ဒါဆို တစ္ေန႕ တစ္ပုဒ္ေတာင္မွ တင္ႏိုင္ဖို႔ မလြယ္။ ဒါေပမဲ႔ ရက္ျခားေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ ဆက္ေရးလို႔ ရပါေသးတယ္။

ထုတ္လုပ္ေရးဘက္ကို ဆိုရင္ေတာ႔ ေတာက်တဲ႔ ေနရာမို႔ ကၽြန္ေတာ္႔ အင္တာနက္ ဝါယာလက္က မိဖို႔ မလြယ္ေတာ႔ပါ။ ဒါဆိုရင္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ ဘေလာ႔ေလးကိုပါ ႏႈတ္ဆက္ရပါေတာ႔မယ္။ မေရးခ်င္လို႔ မဟုတ္ပါ . . . ေရးမျဖစ္ေတာ႔လို႔ပါ။ တစ္ပတ္တစ္ပုဒ္ေတာင္မွ တင္မိဖို႔ မလြယ္။


ဒါေၾကာင္႔ ကၽြန္ေတာ္ တင္သမွ်ကို စိတ္ဝင္တစား ဖတ္ေပးေသာ စာဖတ္သူ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို အထူးပဲ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

* ကၽြန္ေတာ္႕ကို ခ်စ္ေသာ
* ကၽြန္ေတာ္႕ကို မုန္းေသာ
* ကၽြန္ေတာ္႕ကို ဘယ္လိုမွ မေနေသာ


စာဖတ္သူမ်ား ၊ ေရးေဖာ္သူငယ္ခ်င္းမ်ား ၊ ခင္မင္ရသူမ်ားကို ဘာမွ မေသခ်ာေသာ ေလာကၾကီးမွာ ေသခ်ာစြာ ကၽြန္ေတာ္ ၾကိဳတင္စြာ ႏႈတ္ဆက္သြားပါတယ္။

အေျခအေန အရ ျဖစ္ႏိုင္ခဲ႔ရင္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ ရတဲ႔ အခ်ိန္ေလးမွာ
စာေတြ ရသလို ဆက္တင္ပါ႔မယ္။ မျဖစ္ႏိုင္ခဲ႔ျပီ ဆိုရင္ေတာ႔. . . . .

“ ကမာၻတစ္ဖက္က မ်က္ေစာင္းေလးပဲ ထိုးလိုက္တာပါ။ ဒါေပမဲ႔. . . ကမာၻတစ္ဖက္က ကၽြန္ေတာ္႔ ဘက္မွာေတာ႔ဗ်ာ. . . .

အ . . .လဲ . . . လဲ. . . အ . . .ကြဲ . . . ကြဲ . . .။ ”


*** စာဖတ္ၾကသူ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစသား။ ***


ခင္မင္ေလးစားစြာျဖင္႔
ကိုေဇာ္
( 22.3.2010 - 12.17 PM )

.


Share/Bookmark

7 ပုစြန္ေျခာက္ဘူးေလး

.
လြန္ခဲ႔တဲ႔ အပတ္ကတည္းက ဖုန္းၾကိဳဆက္ျပီး ေခၚထားတယ္။ ညကလည္း ဖုန္းဆက္ေခၚလို႔ အစ္ကို တစ္ေယာက္ သားေလး ေမြးေန႔ကို ဒီေန႕ သြားရတယ္။ ကေလးက ရက္တစ္ရာျပည္႔။ ဒါေပမဲ႔ အေတာ္ထြားတယ္။ ငါးလသားေလာက္ မွတ္ရတယ္။

ကၽြန္ေတာ္လည္း အလုပ္က ျပန္ေရာက္တာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းသြားတယ္ ဆိုျပီး ေရခ်ိဳးဖို႔ ျပင္ေနတုန္း ညီငယ္တစ္ေယာက္က ျပံဳးျပီးေတာ႔ လာတယ္။ သိျပီ သိျပီ။ “ သူျပံဳးေနသည္ အေၾကြးယူေတာ႔မယ္ ” ဆိုတာမ်ိဳး။ ဘာလဲ ဆိုေတာ႔ “ ပုစြန္ေျခာက္ နည္းနည္းေလာက္ ” တဲ႔။

ကၽြန္ေတာ္က သိပ္ျပီးေတာ႔ ခ်က္မစားျဖစ္ပါ။ တစ္ခါတစ္ေလ စိတ္ကူးေပါက္ရင္ေတာ႔ ခရမ္းသီးႏွပ္ ၊ အသုတ္ေလးေတြ သုတ္စားဖို႔ ပုစြန္ေျခာက္ေလးေတြေတာ႔ ဝယ္ထားတတ္တယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ ပိုျပီး စိတ္ကူးေပါက္ရင္ ထမင္းကို ဆန္႕ဆန္႕ေလးခ်က္ ၊ ပုစြန္ေျခာက္နဲ႔ ဆီရြဲရြဲေလးဆမ္းျပီး ၊ ဘာဂါက အသားျပားေၾကာ္ႏွစ္ခု ၊ ဟင္းခါးေလးနဲ႔ တြယ္လိုက္ရင္ ေတာ္ေတာ္ မိုက္သဗ်။ ပဲကုလားဟင္းေလးနဲ႔ ဆို ဇိမ္ပဲ။

ဒါေၾကာင္႔ ကၽြန္ေတာ္ ပုစြန္ေျခာက္ အေကာင္ေကာင္းေကာင္း ၾကီးၾကီးေတြကို ဝယ္ထားတတ္တယ္။ ဒါမွ မဟုတ္လည္း ျမန္မာႏိုင္ငံက လူၾကံဳနဲ႔ မွာထားတတ္တယ္။ ဒါေၾကာင္႔ ခ်က္မစားျဖစ္ေပမဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႕မွာ ပုစြန္ေျခာက္ေတြ အျမဲရွိေနတယ္။ အဲ. . . ကၽြန္ေတာ္က ပုစြန္ေျခာက္ေတြကို အိတ္နဲ႔လည္း မထုတ္ထားဘူး ၊ ပုလင္းနဲ႔လည္း မထည္႔ဘူး ၊ Microwave Oven မွာ သံုးတဲ႔ အပါးသား ပလတ္စတစ္ဘူးနဲ႔သာ ထည္႔ပါတယ္။ ေလလည္း လံုသလို ပိုးမႊားလည္း စိတ္ခ်ရတယ္။ ျပီးေတာ႔ အၾကည္ေရာင္ေလး ဆိုေတာ႔ ျမင္ေနရတယ္။



ကၽြန္ေတာ္လည္း အျပင္သြားဖို႔ ျပင္ေနတာ ဆိုေတာ႔ သူ႕ကို ဘာမွလည္း ရွည္ရွည္ ေဝးေဝး ေျပာမေနေတာ႔ပဲ သိမ္းထားတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ စားစရာ ေသတၱာထဲကေန ဒီဘူးေလးကို ထုတ္ေပးလိုက္တယ္။ ျပီးေတာ႔ ေရခ်ိဳးဖို႔ ပစၥည္းေတြ ယူျပီး ထြက္လာေတာ႔ သူက ေနာက္ကေန လွမ္းေအာ္တယ္။

“ ကိုေဇာ္ ရျပီ ၊ ဒီမွာေနာ္ နည္းနည္းပဲ ယူတာ။ ဘူးေလးကို ဒီနားမွာ ထားလိုက္ျပီ။ ”

တဲ႔။ တစ္ခါမွလည္း ကၽြန္ေတာ္ သူတို႔ ယူတာကို မၾကည္႔မိပါ။ သူကလည္း ဒီလိုပဲ ေျပာေနၾက။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ဒီလိုပဲ ေနေနၾက။ အခုလည္း လွည္႔မၾကည္႔အား ကိုယ္႔ဖာသာ အျပင္သြားမွာ ဆိုေတာ႔ ကမန္းကတန္းပဲ ေရဝင္ခ်ိဳးလိုက္တယ္။ ေရခ်ိဳးရင္းမွာ ေခ်းတြန္းရင္း နည္းနည္းလည္း ၾကာသြားတယ္။

ျပီးေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္႕ေနရာ ကိုယ္ျပန္လာျပီး အျပင္သြားဖို႔ ျပင္ဆင္တယ္။ အားလံုးျပီးေတာ႔ သြားဖို႔ ဖိနပ္ ထုတ္ေတာ႔မွ သူတင္ထားခဲ႔တဲ႔ ပုစြန္ေျခာက္ဘူးေလးကို မ်က္စိက အၾကည္႔ေရာက္သြားတယ္။

ဟာ . . ခနဲ႕ အသံထြက္သြားျပီး ဖိနပ္ကို ခ် ၊ ဘူးေလးကို မလိုက္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႕ လက္ေပၚေတြပါ လိုက္တတ္လာလို႔ ျပန္ခ်လိုက္ရတယ္။ ပုရြတ္ဆိတ္ေတြ။ ေသခ်ာ ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ ဘူးထဲေတာင္မွ ဝင္ေနျပီ။ ထပ္ျပီး ေသခ်ာၾကည္႔ေတာ႔ ခုန ညီငယ္ အဖံုးကို ေသခ်ာ အံက်ေအာင္ မဖံုးခဲ႔လို႔ အနံ႔ရျပီး ပုရြတ္ဆိတ္တတ္ေနတာ။ ျမန္လိုက္တဲ႔ ေကာင္ေတြ။ ဘူးထဲမွာလည္း ပုစြန္ေျခာက္ေတြက တစ္ဝက္ေက်ာ္ေက်ာ္။ သူတို႕က ပ်ားေနတာပဲ။

အျပင္သြားခါနီးမွ ဒါေတြကို ပုဂံျပားထဲ ေျပာင္းျပီး တစ္ခုခ်င္းစီ ေရြးေနဖို႔ ကၽြန္ေတာ္႕မွာ အခ်ိန္မရေတာ႔။ ကၽြန္ေတာ္႕မွာ လုပ္စရာ တစ္ခုပဲ ရွိေတာ႔တယ္။ ဒီဘူးထဲကို ေနာက္ထပ္ ပုရြက္ဆိတ္ ထပ္မဝင္ႏိုင္ေအာင္ လုပ္ဖို႔။ ဒီလို ထပ္မဝင္ႏိုင္ေအာင္ ဆိုတာကလည္း ဒီဘူးအဖံုးကို ေသခ်ာ ပိတ္လိုက္ရံုမွ လြဲ၍ တျခား မရွိေတာ႔။

ဒါေၾကာင္႔ ဒီအတိုင္းပဲ ဘူးကို ေသခ်ာ ပိတ္ခဲ႔ျပီး ကၽြန္ေတာ္ ေမြးေန႕ကို ထြက္လာတယ္။ ဘူးထဲမွာ ေနရာက အက်ယ္ၾကီး က်န္ေနေသးေတာ႔ ပုရြတ္ဆိတ္ေတြလည္း မေသႏိုင္။ ေအာက္ဆီဂ်င္ကို လံုေလာက္စြာ ရမွာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္လာေတာ႔မွ လုပ္ေတာ႔မယ္လို႔ စဥ္းစားမိတယ္။


~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ @ @ @ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~


ကၽြန္ေတာ္႕မွာ သူတို႔ ေမြးေန႕အိမ္ေရာက္သြားမွ လက္ေဆာင္က မဝယ္ရေသး။ ကေလးကလည္း ရက္ ၁၀၀ သားသာ ေျပာတာ ၅ လသားေလာက္ရွိတယ္။ ျပီးေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္က ဒါေတြ မဝယ္တတ္။ ဒါေၾကာင္႔ ဒီအစ္မကိုပဲ ေမးျပီးမွ ကေလးအတြက္ သြားဝယ္ရတယ္။ မယံု မရွိနဲ႔ ႏွစ္ႏွစ္သားကေလး အက်ိႌေလးေတြ ဝယ္ခဲ႔ရတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္ ေနာက္လည္း ၾကီးလာမွာပဲေလ။ ဝယ္ေပးလိုက္တာ ႏွစ္ထည္။

ကေလးေမြးေန႕ေတြမွာ ကၽြန္ေတာ္ မပါမျဖစ္လက္ေဆာင္ ဝယ္ေပးေနၾက ပစၥည္းက “ ကေလးအိမ္သာခြက္ေလး ” ။ ဒါက ၄ ႏွစ္ေလာက္ထိ သံုးလို႔ ရတယ္ေလ။ တျခားဟာေတြက ခဏပဲ ကေလးၾကီးလာရင္ သံုးမရေတာ႔။ ဒါေလးလည္း ဝယ္ေပးလိုက္ေသးတယ္။ ( ကုန္ပါျပီေတာ္...ပိုက္ပိုက္ေတြ ....:P )



သူတို႕ဆီမွာ ဟက္ပီဘက္ေဒး ဘာညာ ေအာ္ဟစ္ျပီး ဘူေဖး ႏွစ္ၾကိမ္ စားပစ္လိုက္တယ္။ ေနာက္ေတာ႔ လူကလည္း အိပ္ခ်င္။ လည္ေခ်ာင္းယားေနရတဲ႔ အထဲ သြားေသာက္မိတဲ႔ ဖာလူဒါကလည္း ေခ်ာင္းေတြဆိုးနဲ႔မို႔ ျပန္ေတာ႕မယ္ လို႔ ႏႈတ္ဆက္ျပီး ျပန္လာခဲ႔တယ္။ အခန္းေရာက္ေတာ႔ လူက ျပိဳင္းကာ အိပ္ငိုက္ျပီး မ်က္လံုးေတာင္မွ မဖြင္႔ခ်င္ေတာ႔ ။ အဝတ္အစားေလးလဲျပီး အိပ္ေတာ႔မယ္ ဆိုကာမွ မနက္က ပုစြန္ေျခာက္ဘူးေလးကို သြားသတိရတယ္။

ပုရြက္ဆိတ္တတ္ေနလို႔ အရင္ေနရာကေန ေနာက္တစ္ေနရာကို ေျပာင္းထားတာ မဟုတ္လား။ ဒါနဲ႔ လုပ္ေတာ႔ မလုပ္ႏိုင္ေသးပဲ ဘာရယ္ မဟုတ္ ထၾကည္႔လိုက္ေတာ႔။ ေမွးေနတဲ႔ မ်က္လံုးေတြ က်ယ္ကုန္တယ္။ မိုက္ခရိုေဝ႔ ဘူးေလးထဲမွာ ပုစြန္ေျခာက္ေတြနဲ႔ ပုရြက္ဆိတ္ေတြ ေရာေနတာ အခုေတာ႔ ဒီလို မဟုတ္ေတာ႔ဘူး။

သူတို႔အင္အားနဲ႔ မတြန္းလွန္ႏိုင္ဘူး ၊ သူတို႕ပါးစပ္ေလးနဲ႔ မကိုက္ျဖတ္ႏိုင္ဘူး။ ဒါေပမဲ႔ သူတို႔မွာ လုပ္လို႔ရတာက ဘာလဲ ထြက္ေပါက္ကို သူတို႔ ရွာလို႔ ရတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ သူတို႔ အခု ပိတ္မိေနတယ္ ဆိုတာကို သိတာနဲ႔ တျပိဳင္နက္ သူတို႕ ပထမ လိုခ်င္မႈ ဆိုေသာ အစာ ကို ထားခဲ႔ျပီး အသက္ရွင္ လႊတ္ေျမာက္ေရးကို ပထမဦးစားေပး ထားလိုက္ကာ ဘူးႏႈတ္ခမ္းသားနားမွာ သူတို႔ စုျပံဳတိုး ေနၾကတယ္။

သူတို႔လို အေကာင္ ေသးေသးေလးအတြက္ အထဲက ေအာက္ဆီဂ်င္က အခု လတ္တေလာ အတြက္ေတာ႔ အသက္ရွင္ဖို႔ လံုေလာက္ပါလိမ္႔မယ္။ သို႔ေသာ္ ေရရွည္အတြက္ ဘယ္သူမွ အာမခံ မခံေပးႏိုင္။ ဒါကို သူတို႔ကလည္း သိတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ အသက္ရွင္ေနေသးတာပဲ ဆိုျပီး သူတို႕ ပုစြန္ေျခာက္ကိုပဲ မဲျပီး စားေနမိတယ္ ဆိုရင္ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ ဘူးထဲမွာ ေအာက္ဆီဂ်င္ျပတ္ျပီ ဆိုေသာ အခါမွ သူတို႔ ထြက္ဖို႔ လမ္းစရွာမယ္ ဆိုရင္ ေနာက္က်ခဲ႔ပါျပီ။




အခုေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ အံ့ၾသမိတယ္။ ဘယ္သူမဆို ပုရြက္ဆိတ္တတ္တယ္ ဆိုရင္ ခ်က္ခ်င္းကို ဖယ္ရွားမိၾကမွာပါ။ ဒီေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္လို အျဖစ္အပ်က္ မၾကံဳရဖူးဘူးဟု ထင္မိတယ္။ အခုေတာ႔ မထင္မွတ္ေသာ အေနအထားအရ ကၽြန္ေတာ္ ေတြ႕လိုက္ရတာ။ သိခြင္႔ရလိုက္တာ။

အခုေတာ႔ ပုရြက္ဆိတ္ေတြ အကုန္လံုး တစ္ေကာင္မွ ပုစြန္ေျခာက္ေပၚမွာ ရွိမေနၾက။ သူတို႔ အားလံုး ထြက္ေပါက္အတြက္ ဘူးႏႈတ္ခမ္းနားမွာသာ ဝိုင္းဝန္း စုျပံဳတိုးေဝွ႕ေနၾကတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ တတ္ႏိုင္ေသာ အင္အားကုန္ စုထုတ္ျပီး ဘူးႏႈတ္ခမ္းသားကို ကိုက္ေနၾကတယ္ ၊ ဖဲ႔ေနၾကတယ္။

ဒီမွာ ကၽြန္ေတာ္႕အတြက္ ေခါင္းထဲမွာ လက္ခနဲ တစ္ခု ျဖစ္လာတယ္။ တကယ္လို႔ သူတို႔ကို ပုစြန္ေျခာက္နဲ႔ အတူတူ ျဖစ္ေအာင္ ျပန္ေရာ လိုက္ရင္ေရာ သူတို႔ ဘယ္လို ေနမလဲလို႔။ ဒါေၾကာင္႔ ဘူးႏႈတ္လမ္းနားမွာ ကပ္ေနတဲ႔ ဒီအေကာင္ေလးေတြကို ကၽြန္ေတာ္ ဘူးအျပင္ကေန လက္နဲ႔ ဘူးကို ေတာက္ခ်လိုက္ျပီး ေခါက္ခ်လိုက္တယ္။ ပုရြက္ဆိတ္ေတြ အားလံုး ဘူးထဲမွာ ပုစြန္ေျခာက္ေတြနဲ႔ ျပန္ေရာသြားတယ္။

ပုစြန္ေျခာက္ဘူးထဲကို အခုမွ က်လာတဲ႔ ပုရြက္ဆိတ္ တစ္ေကာင္ဆိုရင္ သူ ေပ်ာ္ေနရွာမွာ ငါ စားစရာေတြ ေတြ႕ျပီ ဆိုျပီး ၊ အခုေတာ႔ က်သြားတဲ႔ ပုရြက္ဆိတ္ေတြ အားလံုး ပုစြန္ေျခာက္ အေကာင္ေတြေပၚကေန ခ်က္ခ်င္း ဘူးႏႈတ္ခမ္းသားက အဖံုးေနရာမွာ ျပန္လာတိုးေနၾကတယ္။ ခ်က္ခ်င္း ဆိုသလိုပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ အံ့ၾသ မင္တတ္သြားမိတယ္။

ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ခ်က္ခ်င္း ဘူးကို ဖြင္႔လိုက္ျပီး ဘူးအဖံုးမွာ တိုးေနတဲ႔ သူတို႕ကို အျပင္ကို ေခါက္ျပီး ခါခ်လိုက္တယ္။ တခ်ိဳ႕တစ္ဝက္ကလည္း ဘူးထဲက ပုစြန္ေျခာက္ထဲကို ျပန္က်သြားတယ္။ ဒီေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ ဘူးအဖံုးေလးကို ျပန္ပိတ္လိုက္တယ္။ သူတို႔ ခ်က္ခ်င္း ဘူးအဖံုးနားကို ျပန္တတ္ျပီး တိုးေနၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဖြင္႔ျပီး ခါထုတ္လိုက္ျပန္တယ္။

ဒီလို ေလးၾကိမ္လည္း လုပ္ျပီးေရာ ကၽြန္ေတာ္႕ပုစြန္ေျခာက္ဘူးေလး ထဲမွာ ပုရြက္ဆိတ္ တစ္ေကာင္မွ မရွိေတာ႔ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ အံ့ၾသျငိမ္သက္စြာ စဥ္းစားမိတယ္။ ငါ အခု ေတြ႕ရွိခ်က္က ပုရြက္ဆိတ္ေရာေနတဲ႔ အရာမွာ ပုရြက္ဆိတ္ကို အလြယ္တကူ ဖယ္ပစ္တဲ႔ နည္းပါလား ဆိုျပီး ကၽြန္ေတာ္ ပုစြန္ေျခာက္ဘူးေလးကို သိမ္းျပီး အိပ္လိုက္တယ္။

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ @ @ @ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~


အခု အိပ္ယာက ႏိုးေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ထဲ တစ္မ်ိဳး ထပ္ျဖစ္ျပီး ပုစြန္ေျခာက္ဘူးေလးကို ယူၾကည္႔လိုက္တယ္။ ဘူးေလးထဲမွာ ပုစြန္ေျခာက္ေလးေတြက ေကြးေကြးေလးေတြနဲ႔ ျငိမ္သက္လို႔ ပုရြက္ဆိတ္ဆိုျပီးလည္း တစ္ေကာင္မွ မရွိ။ ဘူးထဲမွာလည္း မရွိ ၊ ဘူးႏႈတ္ခမ္းမွာလည္း မရွိ။ အထဲက ပုစြန္ေျခာက္အေကာင္ေတြ ၾကားထဲမွာလည္း မရွိ။ ဘူးေလးကို ၾကည္႔ေနရင္း ခဏၾကာေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေခါင္းထဲမွာ အေတြးတစ္ခ်က္ ေရာက္လာခဲ႔တယ္။

ငါတို႔ကေရာ. . . .၊ ငါတို႔ လူသားေတြကေရာ . . .၊ ဒီပုရြက္ဆိတ္ေလာက္ေတာင္မွ အေမွ်ာ္အျမင္ရွိရဲ႕လား။ ငါတို႔လိုခ်င္တာ ျဖစ္ခ်င္တာေတြကို လိုက္ရွာရင္းနဲ႔ ထြက္ေပါက္မရွိတဲ႔ ေဘာင္တစ္ခုမွ ပိတ္မိေနတယ္ ဆိုတာကို သတိမွ ျပဳမိရဲ႕လား။ ေနာက္ဆံုး ေအာက္ဆီဂ်င္ျပတ္ အသက္ငတ္ေနေတာ႔မွ ကမူးရွဴးထိုး ထြက္ေပါက္ကို လိုက္ရွာေနမိလား။

ေလာကမွာ ဘာက အေရးအၾကီးဆံုးလဲ။ ပုရြက္ဆိတ္တစ္ေကာင္ အတြက္ကေတာ႔ အသက္ရွင္ ရပ္တည္ေရးက အေရးအၾကီးဆံုး ဆိုတာကို သူက သူလာရွာတဲ႔ အစာ ပုစြန္ေျခာက္ေတြကို စြန္႕လႊတ္ျပီး ထြက္ေပါက္ရွာပံုျဖင္႔ သက္ေသျပသြားတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူေတြ အတြက္က်ေတာ႔ အသက္ရွင္ရပ္တည္မႈ ဆိုတာ မရွိမျဖစ္ လိုအပ္ေပမဲ႔ လူဆိုတာမွာ ပိုျပီး ျပည္႔စံုေစဖို႔ “ ကိုယ္႕က်င္႔တရား ” က ပိုျပီး အေရးၾကီး မေနဘူးလား။

ဂုဏ္ ၊ ဥစၥာ ၊ အာဏာ ၊ ပညာ ၊ အသံုးအေဆာင္ စတာေတြကို ျပည္႔စံု ၾကြယ္ဝေစဖို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘယ္ေလာက္မ်ား ကိုယ္႕ထြက္ေပါက္ ကိုယ္မဲ႔ေအာင္ ကို္ယ္က်င္႔တရား ေတြကို အဆံုးရံႈးခံျပီး လိုက္ခဲ႔မိျပီလဲ။ ေနာက္ေတာ႔မွ ေအာက္ဆီဂ်င္ျပတ္ အသက္ရပ္ေတာ႔မယ္ ဆိုေတာ႔မွ ငါေတာ႔ ကိုယ္က်င္႔တရားေတြ ဆံုးရံႈးခဲ႔ပါလား ဆိုျပီး ထြက္ေပါက္မဲ႔ ျဖစ္ၾကရေတာ႔မလား။

ဒီလို အခ်ိန္မွာ ကိုယ္အရင္က ပိုက္တြယ္ ရွာေဖြထားတဲ႔ ဂုဏ္ ၊ ဥစၥာ ၊ အာဏာ ၊ ပညာ ၊ အသံုးအေဆာင္ ေတြက ဘူးထဲမွာ ေလွာင္ပိတ္ခံထားရတဲ႔ ပုရြက္ဆိတ္လို ဒါေတြကို ဖက္တြယ္ရင္း ေသဆံုးၾကရမွာပဲ မဟုတ္လား။ ဒါဆို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘာေၾကာင္႔ ကိုယ္႔အတၱကို အေျခခံျပီး “ ကိုယ္က်င္႔တရား ” ေတြကို အဆံုးရံႈးခံေနရေတာ႔မွာလဲ။

ေလာကမွာ လူသာ ေသတယ္ နာမည္မေသဘူူး ဆိုတဲ႔ လူတိုင္းဟာ “ ကိုယ္က်င္႔တရား ” ကေတာ႔ ျမင္႔မားၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔မို႔ သူတို႕ကို “ လူ ၊ လူ႕ ၊ လူး ” ထဲက “ လူ ” လို႔ ေခၚၾကတာပါပဲ။ လူမွန္ရင္ ဘာမွ မခၽြန္ရင္ေနပါေစ ကိုယ္က်င္႔တရားေလးေတာ႔ ခၽြန္ထားဖို႔ လိုပါတယ္။ ဒါမွလည္း ထြက္ေပါက္မဲ႔တဲ႔ အျဖစ္မ်ိဳး မၾကံဳရေတာ႔ဘူးေပါ႔။

* * * ထြက္ေပါက္မဲ႔ေသာ ဘဝမ်ားမွ ကင္းလြတ္ၾကပါေစ။ * * *

ေလးစားစြာျဖင္႔
ကိုေဇာ္

.


Share/Bookmark
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

ဧည္႔သည္မ်ား

သြားသြားလာလာ
hidden hit counter




free counters

6.8.2010 မွ စ ကလိသည္။

.