မည္သူ မဆို အမွန္ ရွိသလို ၊ အမွားလည္း ရွိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔ အျမင္ ၊ အေတြးမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ပဲ တာဝန္ယူရမွာ ျဖစ္ေသာေၾကာင္႔ ထပ္ဆင္႔ကူးယူျပီး တျခားေနရာမွာ ေဖာ္ျပခ်င္တယ္ ဆိုေသာ စာခ်စ္သူ သူငယ္ခ်င္း မ်ားကို စာရဲ႕ ေအာက္တစ္ေနရာမွာ “ ကိုေဇာ္ ” ႏွင္႔ “ zaw357.blogspot.com ” ဆိုတာေလးကိုေတာ႔ ထည္႔ေပးပါလို႔ ေတာင္းဆိုခ်င္ပါတယ္။

{ ေသခ်ာတာ တစ္ခုကေတာ႔ “ ေရးတဲ႔စာ ” နဲ႔ “ စာေရးသူ ” ကို မေရာေထြးေစဖို႔ပါ။ }

ေလးစားစြာျဖင္႔
ကိုေဇာ္
~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

အဇၨတေဂၢ ပါဏုေပတံ ဗုဒၶံ သရဏံ ဂစာၦမိ။


27 June 2011

18 စာေပေဟာေျပာပြဲမ်ား


မထင္မွတ္ဘဲ စာမေရးအားေသးတဲ့ အခ်ိန္မွာ သူငယ္ခ်င္း “ အာရုဏ္ ” ဆီက စာေပေဟာေျပာပြဲ အသံဖိုင္ေလး ရလို႔ တင္ေပးလိုက္တာမွ အေတာ္ကို ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ နားေထာင္ၾက ၊ ေဒါင္းၾကတာကို ေတြ႕ရလို႔ တကယ္ကို ဝမ္းသာမိပါတယ္။  

ဒါေၾကာင့္ စာေပေဟာေျပာပြဲေတြကိုပဲ သီးသန္႔ နားေထာင္ခ်င္သူမ်ား ၊ စာေပေဟာေျပာပြဲေတြကို စုျပီး သိမ္းထားခ်င္သူမ်ား အတြက္ စာေပေဟာေျပာပြဲေတြခ်ည္းပဲ သီးသန္႔စုထားတဲ့ ေနရာေလးကို ညႊန္ျပခ်င္ပါတယ္။ ေဟာေျပာပြဲေပါင္း ရာေက်ာ္ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဒီေနရာမွာ  တစ္ခုခ်င္းစီ မတင္အားေတာ့ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ေပးထားတဲ့ လင့္ကေန သြားျပီးေတာ့ ေဒါင္းျပီး နားေထာင္ႏိုင္ပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံက လူေတြပါ အလြယ္တကူ ေဒါင္းလို႔ ရႏိုင္မဲ့ ေနရာမွာ တင္ထားတာပါ။ 

ေဒါင္းရန္ လင့္ေလးကေတာ့ ေအာက္မွာပါ။


အားလံုးပဲ အဆင္ေျပ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစ။


ေလးစားစြာျဖင့္
ကိုေဇာ္
27.6.2011

Share/Bookmark

21 June 2011

21 ေျမာက္ဥကၠလာ စာေပေဟာေျပာပြဲ



ေျမာက္ဥကၠလာ ( စ် ) ရပ္ကြက္တြင္ 29.5.2011 ေန႔က ေဟာေျပာခဲ့တဲ့ စာေပေဟာေျပာပြဲမွာ ဆရာ အၾကည္ေတာ္ ၊ ဆရာ ခ်စ္ဦးညိဳ ႏွင့္ ဆရာ ဦးေအာင္သင္းတို႔ ေဟာေျပာခဲ့တဲ့ အသံဖိုင္ေတြပါ။



ဆရာ အၾကည္ေတာ္ရဲ႕ ေဟာေျပာခ်က္


ဒီေဟာေျပာခ်က္ေလးကို နားေထာင္လို႔ မရပါက ဒီေနရာ မွာ သြားေရာက္ နားေထာင္ႏိုင္သလို ၊ ေဒါင္းလို႔လည္း ရပါတယ္။



ဆရာ ခ်စ္ဦးညိဳရဲ႕ ေဟာေျပာခ်က္


ဒီေဟာေျပာခ်က္ေလးကို နားေထာင္လို႔ မရပါက ဒီေနရာ မွာ သြားေရာက္ နားေထာင္ႏိုင္သလို ၊ ေဒါင္းလို႔လည္း ရပါတယ္။



ဆရာ ဦးေအာင္သင္းရဲ႕ ေဟာေျပာခ်က္


ဒီေဟာေျပာခ်က္ေလးကို နားေထာင္လို႔ မရပါက ဒီေနရာ မွာ သြားေရာက္ နားေထာင္ႏိုင္သလို ၊ ေဒါင္းလို႔လည္း ရပါတယ္။



ဒီ အသံဖိုင္ေတြကို DVD ကေန MP3 ေျပာင္းျပီးေတာ့ မအားလို႔ စာမေရးႏိုင္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ဆီကို ပို႔ေပးလာတဲ့ သူငယ္ခ်င္း “ အာရုဏ္ ” ကိုလည္း ေက်းဇူး အမ်ားၾကီး တင္ပါတယ္။

ေလးစားစြာျဖင့္
ကိုေဇာ္
21.6.2011

Share/Bookmark

17 June 2011

12 ဖန္ဆင္းရွင္



ဖန္ဆင္းရွင္ ၊ ဖန္တီးရွင္ ဆိုတဲ့ အရာ ၊ အေၾကာင္းကို ေျပာတိုင္း ဒီကာတြန္းေလးကို သတိတရ မွတ္မိေနေစခ်င္တယ္။ တကယ္ကို အႏွစ္သာရ ရွိတဲ့ ကာတြန္းေလးပါပဲ။ သင္တို႔ရဲ႕ ဖန္ဆင္းရွင္ကေရာ ဘာေတြကို ဖန္ဆင္းပါသလဲ။ တကယ္လို႔ သင္သာ ဖန္ဆင္းရွင္ ဆိုရင္ ဘယ္လို အရာေတြကို ဖန္ဆင္းခ်င္ပါသလဲ။

*** ေျပာမယ္ ဆိုရင္ ေျပာစရာေတြက အမ်ားၾကီးပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ပဲ ေတြးယူလိုက္တာ ပိုေကာင္းပါတယ္။ ပိုျပီး တန္ဖိုး ရွိတာေပါ႔ဗ်ာ။ ***

ကၽြန္ေတာ္ ကူးယူတဲ့ ေနရာကေတာ့ ဒီဗီယိုေလးကို “ ဖန္တီးလိုက္ရင္ တလြဲေတြခ်ည္းပဲ ” လို႔ ဆိုထားပါတယ္။ ဘာေတြမ်ား လြဲေနတယ္ ဆိုတာ ၾကည့္ၾကရေအာင္လား။



ဒီေနရာမွာ ကြန္ေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ၊ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ၾကည့္လို႔ အဆင္မေျပသူမ်ား ဒီေနရာ မွာ သြားၾကည့္ႏုိင္သလို ၊ Download လုပ္ခ်င္လည္း လုပ္ႏိုင္ပါတယ္။

Facebook တြင္ China Michel တင္ထားေသာ ဗီဒီယုိေလးမွ ကူးယူ၍ ေဖာ္ျပပါတယ္။

ေလးစားစြာျဖင့္
ကိုေဇာ္
17.6.2011

Share/Bookmark

08 June 2011

33 ႏႈတ္ဆက္ လမ္းခြဲ


 
ေရးလက္စ ပို႔စ္ေတြေပါ႔။

လြန္ခဲ့ေသာ ၁၀ ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္က ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ ငွားေနက် စာအုပ္ဆို္င္ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္း တစ္သိုက္ေရာက္သြားျပီး စာအုပ္ငွားေနၾကတုန္း “ ကလ်ာ ” မဂၢဇင္း တစ္အုပ္ကို ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္က ဘာရယ္ မဟုတ္ဘူး ေကာက္ကိုင္ကာ ဟိုလွန္ ဒီလွန္ ဖတ္ေနပါသည္။ ေနာက္ေတာ့ သူက ျငိမ္ကာ စာအုပ္ရဲ႕ တစ္ေနရာကို ဖတ္ေနေလေတာ့၏။

ပထမေတာ့ စာအုပ္ငွားဖို႔ ေရြးေနၾကတာ ဆိုေတာ့ သူ႕ကို သတိမထားမိေသးပါဘူး။ အားလံုးလည္း စာအုပ္ ငွားျပီးေတာ့မွ သူ႕ကို သတိထားမိေတာ့၏။ ျငိမ္ခ်က္သား ေကာင္းလြန္းလို႔ သူ႕ကို လွမ္းေမးလိုက္ေတာ့မွ သူက သူဖတ္ေနတဲ့ စာအုပ္ စာမ်က္ႏွာကို ကိုင္ကာ အလ်ားလိုက္ ကမ္းေပးလာေတာ့သည္။

ဒီစာအုပ္ရဲ႕ မ်က္ႏွာေလးေပၚမွာ ကဗ်ာေလး တစ္ပုဒ္ကို ပံုႏွိပ္ကာ ေဖာ္ျပထားပါ၏။ ထိုကဗ်ာေလး နာမည္က “ လမ္းခြဲ ” တဲ့။ ဆရာ ေမာင္လွမ်ိဳး ( ခ်င္းေခ်ာင္းျခံ ) ေရးထားတာပါ။ ထိုေန႔က ထိုကဗ်ာေလးကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလံုး မဂၢဇင္း စာမ်က္ႏွာကို စုျပံဳကာ ေခါင္းတိုးေဝွ႔ျပီး ဖတ္ခဲ့ၾကရသည္။ ဒါနဲ႔တင္ မျပီးေသး။ ဒီကဗ်ာေလးက ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို လေပါင္းမ်ားစြာ ၊ ႏွစ္နဲ႔ကို ခ်ည္ကာ အေတြးေငြ႕ေငြ႕ေလးေတြ ေပးပါ၏။

လမ္းခြဲ

လမ္းခြဲတာ မဟုတ္ပါဘူး
ကိုယ္ တံတားက်ိဳးေနလို႔
လမ္းလႊဲက ေလွ်ာက္ခိုင္းတာပါ။

ဒီလို ကဗ်ာေလးက အစခ်ီထားျပီးေတာ့ စာပုိဒ္ ႏွစ္ပုိဒ္ကို ကဗ်ာစပ္ပံုတူ စကားလံုးကြဲေတြနဲ႔ တင္ျပထားသည္။ အေတာ္ကို “ တာ ” သြားေသာ ကဗ်ာလို႔ ဆိုႏိုင္ပါသည္။ ဒီအခ်ိန္မွာ အသက္ ၁၁ ႏွစ္ အရြယ္သာ ရွိေသးေသာ ကၽြန္ေတာ့္ ႏွမ အငယ္ဆံုးေလးကိုေတာင္မွ ဒီကဗ်ာကို ေပးဖတ္ျဖစ္ပါေသး၏။ ေဆာ့ကစားဖို႔သာ စိတ္ရွိေနေသးေသာ ကၽြန္ေတာ့္ ႏွမ ဆီမွ ထိုကဗ်ာကို ဖတ္ျပီး မွတ္ခ်က္ျပဳသံကို ကၽြန္ေတာ္ အခုထိ မေမ့ႏိုင္ေသးပါ။

လွမ္းေလွ်ာက္ေနရင္း
လမ္းေပၚက ခလုတ္တိုက္မိတဲ့ ခဲလံုး တစ္လံုးကို ေတြ႕ရင္
တံတားေအာက္က ေခ်ာင္းေရထဲကို ပစ္ခ်ေပးပါ။
အဲဒီ ခဲလံုးက ကိုယ့္ အသည္းႏွလံုးေလ . . . ။

ဆိုတဲ့ ေနရာေလးမွာ “ အဲဒီ ခဲလံုးက ကိုယ့္ အသည္း ႏွလံုးေလ . . ” ဆိုတဲ့ ေနရာေလး မိုက္တယ္ လို႔ ကေလး သာသာ ကၽြန္ေတာ့္ ႏွမကေတာင္မွ မွတ္ခ်က္ျပဳခဲ့ပါသည္။ ဒါေပမဲ့ သူက ကဗ်ာကို ခံစားတတ္လား ဆိုေတာ့လည္း “ ဟင့္အင္း ” ပါပဲ။ စာေတြ ေရးလား ဆိုေတာ့လည္း “ No ” ပါပဲ။ သူကလည္း သူ႕ကိုသူ ရဲဝံံ့စြာ ေၾကြးေၾကာ္ပါသည္။ 

“ ညီမေလးက အေရးသမား မဟုတ္ဘူး။ အဖတ္သမား ” တဲ့။

တကယ္လည္း သူက စာေတြကိုသာ ကၽြတ္ကၽြတ္ေနေအာင္ ဝါးမ်ိဳ ဖတ္ရႈ႕သူ ျဖစ္ပါ၏။ ဖတ္သမွ်ကိုလည္း ပိစိေပါက္စ ကအစ မွတ္မိျပီး တိတိပပ ျပန္ေျပာကာ တစ္ဘက္လူ သက္ျပင္းေတြ ရွည္သထက္ ရွည္ေအာင္ ကိုးကား ေျပာတတ္သူ ျဖစ္ပါသည္။ သူေျပာခ်င္တဲ့ “ အေရးသမား ” နဲ႔ “ အဖတ္သမား ” ဆိုတာက ဖတ္ျပီးေတာ့ ျပန္ေရးတတ္သူ နဲ႔ ဖတ္ယံုသာ ဖတ္သူကိုပဲ ဆိုခ်င္တာပါ။ မဖတ္ဘဲနဲ႔ေတာ့ ဘယ္သူကမွ ျပန္ေရးႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါ။ ထားေတာ့ . . . ။

ဒီကဗ်ာေလးကို ဖတ္ရျပီးကတည္းက ကၽြန္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ ၾကားထဲမွာ ကဗ်ာေရးတာ ၊ စာေရးတာေလးေတြ အေတာ္ကို ေျပာင္းလဲ ကုန္ၾက၏။ ဒီကဗ်ာေလးကို တုပကာ ေရးျဖစ္ၾက၏။ မွီျငမ္း ခ်ဲ႕ထြင္ကာ ေရးျဖစ္ၾက၏။ ကိုးကားကာ ေရးျဖစ္ၾက၏။ အေတာ္ကို ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းခဲ့ေသာ အခ်ိန္အခါေလးဟု ဆိုရမည္ ျဖစ္ပါသည္။



ဘာရယ္ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီေန႔ ဒီကဗ်ာေလးကို ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ကို သတိရမိသည္။ တစ္ခါတေလေတာ့လည္း “ လမ္းခြဲတယ္ ” ဆိုေပမဲ့ သူမ်ားကိုေတာ့ “ လမ္းလႊဲ ” က ေလွ်ာက္ေစခ်င္တဲ့ သေဘာလား ၊ ဘာညာေတြလည္း ေလွ်ာက္စဥ္းစားမိပါသည္။ ဘာရယ္ ညာရယ္လည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ေပ်ာ္လို႔လည္း မဟုတ္ပါဘူး ၊ ပ်င္းလို႔လည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ေတာင္စဥ္ ေရမရ စဥ္းစားမိတာပါ။



အခု ရက္ပိုင္းမွာ ကၽြန္ေတာ့္ ကိုယ္ေရး ကိုယ္တာ ကိစၥေတြ ၊ အလုပ္ကိစၥေတြ ၊ အေထြေထြ ကိစၥေတြေၾကာင့္ အေတာ္ကို မအားပါ။ ဒါေပမဲ့ အားတဲ့ အခ်ိန္ေလးတိုင္းမွာ စာေတြေတာ့ ခ်ေရးျဖစ္ပါသည္။ တျခားလည္း ကၽြန္ေတာ့္မွာ လုပ္စရာ မရွိ ၊ လုပ္လည္း မလုပ္တတ္ခဲ့။ ဒါေၾကာင့္ စိတ္ကူးထဲမွာ ေပၚလာသမွ်ေတြကိုေတာ့ ေန႔တိုင္း ေရးျဖစ္ေနတာပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္စိတ္ကူးတိုင္းကို သူမ်ားကို ခ်ျပလို႔ ရတာ မဟုတ္ေလေတာ့ ဘေလာ့မွာေတာ့ မတင္ျဖစ္ပါ။ ကိုယ့္ဖာသာ ကိုယ္ပဲ တစ္ေနရာမွာ စုထားမိပါ၏။

စိတ္ခံစားမႈ အရ “ ႏႈတ္ဆက္ရင္ေတာင္မွ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ” နဲ႔ပဲ ႏႈတ္ဆက္ခ်င္သူမို႔ ဟာသပို႔စ္ေလး တစ္ခုကို ကၽြန္ေတာ္ ၾကိဳးစားေရးေပမဲ့ ဘယ္လိုမွ ေရးလို႔ မျပီးပါ။ ေရးရင္းနဲ႔ပဲ အခ်ိန္ေတြ ကုန္ကာ အရာ မေရာက္သလို ျဖစ္လာခဲ့၏။



“ ႏႈတ္ဆက္ပို႔စ္ ” 

ဟုတ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ႏႈတ္ဆက္ပို႔စ္ေလး တစ္ခုကို ဟာသျဖင့္ ေပ်ာ္ရႊင္ေစဖို႔ ေရးေနမိေပမဲ့လည္း အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ မေအာင္ျမင္ခဲ့ပါ။ ဒါေၾကာင့္ အခုေတာ့ ဒီအတိုင္းပဲ ႏႈတ္ဆက္ရပါေတာ့မည္။ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ ကိစၥမ်ားေျမာင္နဲ႔ အခ်ိန္ အတိုင္းအတာ တစ္ခု အထိ ကၽြန္ေတာ္ မအားႏိုင္ ျဖစ္ေနမွာမို႔ ကၽြန္ေတာ္ ဘေလာ့ေပၚမွာ စာေရးျခင္း နဲ႔ စာလိုက္ဖတ္ျခင္းကို အခ်ိန္ အတိုင္းအတာ တစ္ခုအထိ လုပ္ႏိုင္ေတာ့မည္ မဟုတ္ပါ။

ဘယ္လိုပဲ ႏႈတ္ဆက္ ႏႈတ္ဆက္ ၊ လမ္းခြဲ လမ္းခြဲ  “ အျပံဳးမ်ားနဲ႔သာ ႏႈတ္ဆက္ လမ္းခြဲခ်င္ပါသည္။

ဒီပို႔စ္ေလးကလည္း ဆရာ ေမာင္လွမ်ိဳး ( ခ်င္းေခ်ာင္းျခံ ) ရဲ႕ ကဗ်ာေလးထဲကလို ေျပာရရင္ေတာ့ “ လမ္းခြဲ ” တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ တံတားက်ိဳး သလို မအားလပ္ေတာ့လို႔ ၊ တျခား ဘေလာ့ေတြကို သြားဖတ္ႏိုင္ဖုိ႔ သတိေပးတဲ့ “ လမ္းလႊဲပို႔စ္ ” ေလးတစ္ပုဒ္ပါပဲ။





တစ္ေန႔ေန႔ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ေအး ၊ လက္ေအး ၊ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ဘဝေလး တစ္ခုမွာေတာ့ စာျပန္ ေရးျဖစ္ခ်င္လည္း ေရးျဖစ္ပါမည္။ ေရးျဖစ္ခ်င္မွလည္း ေရးျဖစ္မည္ေပါ႔။

“ လူဆိုတာ ေျပာျပလို႔ မရတဲ့ ဘဝရဲ႕ ျဖစ္ရပ္ ၊ ျဖစ္စဥ္ေတြ ရွိတတ္ၾကတယ္ မဟုတ္လား။ ”

ကၽြန္ေတာ္ ဘေလာ့ ေရးတဲ့ သက္တမ္း တေလွ်ာက္ ေကာင္းေကာင္း ၊ ဆိုးဆိုး ၊ ေကာင္းရင္လည္း ေကာင္းတယ္ ၊ ဆိုးရင္လည္း ဆိုးတယ္ ဆိုျပီး အားေပးသူမ်ား အားလံုးကိုလည္း ရင္ထဲမွာ ထာဝရ ေက်းဇူးတင္ေနမွာပါ။

ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစဗ်ာ။

ေလးစားစြာျဖင့္
ကိုေဇာ္
8.6.2011

Share/Bookmark

01 June 2011

17 သတိ ဆိုေသာ အရာ



ညဥ့္က တိတ္ဆိတ္ ျငိမ္သက္လွ၏။ လူသူ ေလးပါးလည္း ကင္းရွင္းေသာ ညဥ့္နက္နက္ ၁ နာရီခြဲေလာက္ အခ်ိန္ မဟုတ္လား။ အျမီးေလး ေထာင္ရင္း ေျခဆန္႔ လက္ဆန္႕ ျဖစ္ေနေသာ ခုႏွစ္စဥ္ၾကယ္က ေလာကကို ေဇာက္ထိုး ျပန္ၾကည့္ေနေလျပီ။ ညဥ့္က တိတ္ဆိတ္ လြန္းေသာေၾကာင့္ ညဘက္တြင္ ႏိုးထျပီး လႈပ္ရွားတတ္ၾကသူတို႔ ျဖစ္ေသာ ညေစာင့္ ၊ ညဥ့္ငွက္ ၊ ဇီးကြက္ ၊ အေစာင့္ေခြးေတြေတာင္မွ တိတ္ဆိတ္ေသာ ညဥ့္ရဲ႕ ဆြဲေဆာင္မႈေၾကာင့္ ျငိမ္သက္ရင္း မ်က္ေၾကာစင္းကာ ေမွးေနၾကေလ၏။ 

ပတ္ဝန္းက်င္ကလည္း ေဆာင္းရဲ႕ အေငြ႕အသက္ေတြေၾကာင့္ စိမ့္စိမ့္ခ်မ္းခ်မ္း ရွိလွသည္။ တစ္ခါတရံ ထထျပီး ေအာ္ျမည္လိုက္ေသာ ပရစ္ရဲ႕ ေအာ္သံက တိတ္ဆိတ္ေနေသာ ပတ္ဝန္းက်င္ကို စည္းခ်က္က်ေအာင္ အသက္ဝင္မႈ ေပးေနသလိုလို။ တစ္ခါတေလ ဟိုးအေဝးက ေခြးေဟာင္သံ သဲ့သဲ့ကို ခပ္ပ်ပ် ၾကားရေလ၏။ တစ္ခါတစ္ခါ ငွက္ညဥ့္ရဲ႕ “ ဂစ္ ” ခနဲ ထိုးသြားေသာ အသံကို ရွားရွားပါးပါး ၾကားခြင့္ ရမည္။ တစ္ခ်ိန္တစ္ခ်ိန္မွာ ကားလမ္းမေပၚမွ ခရီးသြား ကားတစ္စီး၏ ခပ္ျမန္ျမန္ ေမာင္းႏွင္သြားေသာ အဂ်ၤင္သံေၾကာင့္ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ဆူညံသြားသလို ျမန္လြန္းလွေသာေၾကာင့္ ခ်က္ခ်င္းပင္ ျပန္လည္ တိတ္ဆိတ္သြားတတ္၏။ 

ထိုအရာမွ တပါး ပတ္ဝန္းက်င္တစ္ခုလံုးက ေဆာင္းေလေအး ႏွင့္အတူ တိတ္ဆိတ္စြာ ျငိမ္သက္လ်က္ ရွိ၏။

“ က်ိ  . . . က်ိ . . . က်ိ . . . ”

တိတ္ဆိတ္လွေသာ ညဥ့္နက္နက္မွာ အိပ္ယာထက္၌ အိပ္ေကာင္းေနေသာ ဦးထြန္းေဝရဲ႕ အသိစိတ္ထဲသို႔ အိပ္မက္လိုလိုျဖင့္ ၾကားေယာင္မိေလ၏။ သို႔ေသာ္ ၾကားရေသာ အသံက ခ်က္ခ်င္း ျပန္လည္ တိတ္ဆိတ္သြားေသာေၾကာင့္ မႏိုးတဝက္ ၊ ႏိုးတဝက္ အိပ္ေပ်ာ္ျခင္း အေျခအေနမွ ခ်မ္းစိမ့္လွေသာ ရာသီဥတု နဲ႔ တိတ္ဆိတ္လွေသာ အေျခအေနက ျပန္လည္ အိပ္ေပ်ာ္ျခင္း အေျခအေနဆီသို႔ ျပန္လည္ ဆြဲေခၚသြားေလ၏။ အရာရာက ျပန္လည္ ျငိမ္သက္ကာ တိတ္ဆိတ္ေနေလသည္။ 

“ က်ိ . . . က်ိ . . . က်ိ . . . ”

ဟိုးအေဝးမွ ၾကားေနရေသာ အသံလိုလို ၊ အိပ္မက္ထဲမွ ၾကားေနရေသာ အသံလိုလို ႏိုးတဝက္မွ ထပ္ကာ ၾကားလာရမိ၏။ ဘာသံလဲ လို႔ အိပ္ခ်င္မူးတူးျဖင့္ မ်က္လံုး မဖြင့္ဘဲ နားစြင့္မိေတာ့ အရာရာက ေအးစက္ တိတ္ဆိတ္လ်က္ ရွိသည္။ အိပ္မက္ မက္ေနတာပဲ ျဖစ္မွာပါ လို႔ မ်က္လံုးကို မဖြင့္ဘဲ ေတြးမိရင္း ျပန္လည္ အိပ္စက္မိသည္။ ခ်က္ခ်င္းပင္ မသိစိတ္မ်ားက ခ်က္ခ်င္းပင္ အိပ္ေပ်ာ္ျခင္းကို ေရာက္လုနီးပါး ျဖစ္ေအာင္ ဆြဲေဆာင္သြားႏို္င္ၾက၏။ ပတ္ဝန္းက်င္ တစ္ခုလံုးက တိတ္ဆိတ္ ျငိမ္သက္ႏိုင္လြန္းလွသည္။

“ က်ိ . . . က်ိ . . . က်ိ . . . ”

မ်က္ဝန္းမ်ားကို မဖြင့္ေသးဘဲ  အိပ္မက္လိုလို ၊ အစြဲလိုလို ျဖစ္ေနေသာ အသိစိတ္ကို ၾကည္လင္ေအာင္ ျငိမ္၍ နားေထာင္ေနမိသည္။ ငါ အခု ဘယ္ကုိ ေရာက္ေနတာလဲ။ ဟုတ္ျပီ။ ငါက အခု အိပ္ယာထဲမွာ။ ဘယ္က အိပ္ယာထဲမွာလဲ။ ယာယီေဆာက္ထားေသာ ေဆာက္လုပ္ေရးအိမ္ ထဲမွာ အိပ္ေနျခင္း ျဖစ္၏။ ငါ့ အျပင္ ဘယ္သူေတြ ရွိေနေသးလဲ။ ယာယီအိမ္ရဲ႕ အေပၚထပ္မွာ သမီးၾကီးနဲ႔ သား ႏွစ္ေယာက္က အိပ္ေနျပီ။ သားလတ္ ညက ျပန္အိပ္ရဲ႕လား။ အင္း . . . အိပ္တယ္။ ေသခ်ာတယ္။ သူကိုယ္တိုင္ တံခါးပိတ္ခါနီးမွာ သားလတ္ အျပင္က ျပန္လာတာ ျဖစ္၏။ သူ႔ရဲ႕ ေဘးမွာေတာ့ ဇနီးျဖစ္သူက အိပ္ေပ်ာ္ျခင္း ေခ်ာက္ကမ္းပါး ထဲသို႔ ေခါင္းျဖင့္ ခပ္နက္္နက္ က်လ်က္ရွိသည္။

“ က်ိ . . . က်ိ . . . က်ိ . . . ”

အသံက ခဏတာ တိတ္ဆိတ္သြားျပီးမွ ျပန္လည္၍ ေပၚထြက္လာျခင္း ျဖစ္၏။ ပရစ္ေအာ္ျမည္သံလည္း မဟုတ္။ အိမ္ေျမာင္ စုတ္ထိုးသံလည္း မဟုတ္။ တစ္စံုတစ္ေယာက္ကမ်ား သူတို႔ ေနထိုင္ေသာ ယာယီ ေဆာက္လုပ္ထားေသာ အိမ္ေလးကို ေဖာက္ထြင္းကာ ခိုးယူခ်င္မိမ်ားလား။ ဒီလို အေတြး ဝင္လာေသာေၾကာင့္ သူ ဆတ္ခနဲ ထထိုင္မိလ်က္သား ျဖစ္သြား၏။ သို႔ေသာ္ ေဘးမွ ဇနီးနဲ႔ အျပင္မွ ေဖာက္ထြင္းသူ သိသြားႏိုင္ေသာေၾကာင့္ ခဏျပန္ျငိမ္ကာ အသံၾကားရာဆီသို႔ နားစြင့္ေနမိသည္။ နားစြင့္ေနေတာ့မွ ဘာသံမွ မၾကားရေတာ့။

“  - - - - - - -  ”

ေက်ာက္ေျမာင္းရဲ႕ အဓိက လမ္းမၾကီး ျဖစ္ေသာ က်ိဳကၠဆံလမ္းမေပၚမွာ အိုေဟာင္းေနေသာ သူ႕ရဲ႕ အိမ္ကို ကန္ထရိုက္တိုက္ ေဆာက္ရန္ ဖ်က္ျပီး ထိုေျမကြက္ေရွ႕ လူသြားလမ္းေပၚမွာ ႏွစ္ထပ္ ယာယီ အိမ္ေလးကို အိမ္ေဟာင္းမွ သစ္သားမ်ားျဖင့္ ေဆာက္ျပီး အကာကို အိမ္ေဟာင္းမွ သြပ္ျပားျဖင့္ ကာထားျခင္း ျဖစ္သည္။ ထိုယာယီ အိမ္ထဲမွာ သူတို႔ မိသားစု နဲ႔ အတူ လုပ္ငန္း ျဖစ္ေသာ ေစ်းၾကီး ႏွစ္ေစ်းမွ ေရႊဆိုင္ ပစၥည္းမ်ားႏွင့္အတူ အိပ္ၾက၏။ ဇနီးႏွင့္ သမီးၾကီးက ေရႊဆိုင္ကို ထိုင္ျပီး သူကေတာ့ ပန္းတိမ္ကို ဦးစီးသည္။

“ က်ိ . . . က်ိ . . . က်ိ. . .  ”

ေဟာ  . . ေသခ်ာပါျပီ။ ဒါဟာ သူတို႔ရဲ႕ ယာယီ အိမ္ေလးကို ေဖာက္ထြင္းဖို႔ တိတ္ဆိတ္ ေအးစက္ေနတဲ့ ေဆာင္းညကို အခြင့္ေကာင္းယူကာ လာေသာ ေဖာက္ထြင္းသူ သူခိုးပဲ ျဖစ္ရေပလိမ့္မည္။ အိမ္မွာ ရွိေနေသာ ေရႊထည္ပစၥည္းမ်ား အတြက္ေတာ့ စိတ္မပူရေပ။ ထိုေရႊထည္မ်ားက သူတို႔ အိပ္ေနေသာ သစ္သား ကုတင္ၾကီးရဲ႕ အထဲတြင္ ရွိေနျခင္း ျဖစ္သည္။ ကုတင္ကို ေသတၱာသဖြယ္ လုပ္ထားေသာေၾကာင့္ သူတို႔ မႏိုးထဘဲ ဘယ္လိုမွ ယူမသြားႏို္င္ေပ။ ဒါကို မသိေသာ သူခိုးက သူ႕ရဲ႕ ယာယီအိမ္ေလး ရဲ႕ တံခါးမွ အကာ ျဖစ္ေသာ သြပ္ျပား အေဟာင္းကို တစ္ခုခုျဖင့္ ညွပ္ကာ ေဖာက္ထြင္းေနပံု ရ၏။

“ - - - - - - - - - - ”

အသံက ျပန္လည္ တိတ္ဆိတ္သြားျပန္သည္။ လုပ္ေနက် ကိုင္ေနက် ကၽြမ္းက်င္ ေဖာင္းထြင္းမႈ ျဖစ္ပံုရ၏။ ညဥ့္ဘက္ တိတ္ဆိတ္ေနခ်ိန္မွာ သြပ္ျပားကို ဆက္တိုက္ ကိုက္ညွပ္ေနရင္ ထြက္တဲ့ အသံေၾကာင့္ အိမ္ရွင္ႏိုးသြားမွာ စိုး၍ သံုးေလးခ်က္ ညွပ္လိုက္ ၊ ရပ္လိုက္ျဖင့္ က်င္လည္စြာ လုပ္ကိုင္ေနျခင္း ျဖစ္၏။ ယာယီအိမ္မွာ ဝင္ေပါက္ေရာ ၊ ထြက္ေပါက္ေရာဟု ဆိုကာ ေပါင္းျပီး ေဆာက္လုပ္လက္စ ေျမကြက္ကို မ်က္ႏွာ မူျပီး ေဖာက္လုပ္ထားေသာ တံခါးမၾကီး တစ္ခ်ပ္သာ ရွိ၏။ အေပၚထပ္မွာေတာ့ ျပတင္းေပါက္ ႏွစ္ေပါက္ ရွိေနပါ၏။ ယခုေတာ့ ေဖာက္ထြင္းသူက ေအာက္မွ သြပ္ျပား တံခါးမၾကီးကို ညွပ္ေနျခင္း ျဖစ္သည္။

“ က်ိ . . . က်ိ . . . က်ိ . . . ”

ေဖာက္ထြင္းသူရဲ႕ လႈပ္ရွားမႈက အိမ္ရွင္ေတြ ႏွစ္ျခိဳက္စြာ အိပ္ေပ်ာ္ေနတယ္ ဆိုေသာ ယံုၾကည္မႈျဖင့္ ျပန္လည္ လႈပ္ရွားလာ၏။ သို႔ေသာ္ သူ အအိပ္ဆတ္မွန္း ထိုသူ သိပံုမေပၚ။ အသံထြက္လာရာ သြပ္ျပား တံခါးမၾကီးဆီသို႔ အသံမၾကားေအာင္ ကုတင္ေပၚမွ ထ၍ ေျခကို ေဖာ့နင္းကာ လွမ္းေလွ်ာက္ သြားလိုက္မိ၏။ ယာယီအိမ္ထဲမွာက အားလံုး အိပ္ေနၾက၍ မဲေမွာင္ေနျပီး အျပင္မွာေတာ့ ဓါတ္မီးတိုင္ အေရာင္က သြပ္ျပားေဟာင္းမ်ားရဲ႕ အေပါက္တခ်ိဳ႕မွ ကြက္တိကြက္က်ား အလင္းေရာင္တခ်ိဳ႕က တိုးဝင္ေနၾက၏။  သြပ္ျပား တံခါးကုိ ကိုက္ညွပ္ေနေသာ ေဖာက္ထြင္းသူကို အျပင္မွ ဓါတ္မီးတိုင္ အလင္းေရာင္ေၾကာင့္ ရိုးတိုးရိပ္တိတ္ ျမင္ေနရသည္။

“ - - - - - - - - ”

ကိုက္ညွပ္ေနရာမွ ခဏျငိမ္ နားလိုက္ျပီး ေဖာက္ထြင္းသူက အထဲမွ အိမ္ရွင္ေတြ ႏိုးမႏိုး သြပ္ျပားကို နားကပ္ကာ နားစြင့္ေနေလ၏။ သူ အသက္ရွဴႏႈန္းကိုပါ ေလ်ာ့ခ်လိုက္ျပီး ျငိမ္သက္စြာ ရပ္ၾကည့္ေနမိသည္။ ေဖာက္ထြင္းသူ ေဖာက္ထားေသာ သြပ္ျပားမွာ တစ္မိုက္ခန္႕က်ယ္ျပီး သံုးပံု ႏွစ္ပံုက ျပတ္လု ျပတ္ခင္ ျဖစ္ေနေလျပီ။ ေနာက္ထပ္ ႏွစ္ၾကိမ္ခန္႔ ညွပ္လိုက္ ၊ ရပ္လိုက္ လုပ္ရင္ ထိုအေပါက္ငယ္ေလး ျဖစ္လာေပေတာ့မည္။ ဒါဆို ထိုအေပါက္ငယ္မွ လက္လွ်ိဳထည့္ကာ သြပ္ျပားတံခါး မင္းတုံးကို လွမ္းျဖဳတ္၍ ရေပေတာ့မည္။ သို႔ေသာ္ အထဲမွလည္း ေသာ့ခတ္ထားေၾကာင္းကို ဤအနွီ ေဖာက္ထြင္းသူ မသိရွာေခ်။

“ က်ိ . . . က်ိ . . . က်ိ . . . ”

ယာယီအိမ္ထဲမွ ဘာသံမွ မၾကားရေသာေၾကာင့္ အိမ္ရွင္ေတြ အိပ္ေမာက်ေနျပီလို႔ ေဖာက္ထြင္းသူ ယံုၾကည္သြားပံု ရ၏။ တကယ္ေတာ့ အိမ္ရွင္ ျဖစ္ေသာ သူက ေဖာက္ထြင္းသူ လုပ္သမွ်ကို အိမ္ထဲ ၊ အေမွာင္ထဲမွာ ျငိမ္သက္စြာ ၾကည့္ေနျခင္း ျဖစ္သည္ကို ထိုသူ မသိရွာေပ။ တစစႏွင့္ ျပတ္လုျပတ္ခင္ ျဖစ္လာေသာေၾကာင့္ ရပ္မေနေတာ့ဘဲ တစ္ခါတည္း အဝိုင္းလို္က္ေလး ျပတ္သြားေအာင္ ညွပ္ခ်လိုက္ေလေတာ့သည္။ သြပ္ျပား အဝိုင္းေလးကို အထဲကို က်သြားျပီး အသံထြက္သြားမွာ စိုးေသာေၾကာင့္ ခ်စ္သူရဲ႕ ပါးေလးကို ကိုင္သလို တရိုတေသျဖင့္ ယူကာ အျပင္ကို ထုတ္ယူသြား၏။

ျပီးေတာ့ အေပါက္ျဖစ္လာေသာ သြပ္ျပားေပါက္မွ အိမ္ထဲကို မ်က္ႏွာျဖင့္ ကပ္ကာ ၾကည့္ေလ၏။ ေဖာက္ထြင္းသူက ဒီလို ၾကည့္လိုက္ေတာ့မွ သူ ရုတ္တရက္ ထိတ္လန္႔သြားမိသည္။ တကယ္လို႔ ေဖာက္ထြင္းသူက လက္ႏွိပ္ဓါတ္မီး အငယ္စားေလးျဖင့္ ထိုးၾကည့္လိုက္ပါက သူ အေပါက္တည့္တည့္ အေမွာင္တည္းမွာ ျငိမ္သက္စြာ ရပ္ေနေသာ သူ႕ကို ျဗဳန္းစားၾကီး ေတြ႕လိုက္ရမွာ ျဖစ္သည္။ အခုလို မ်က္ႏွာကပ္ၾကည့္ေတာ့မွ သူလည္း မလႈပ္ရွားဝံ့ေတာ့။ အသက္ေအာင့္က ျငိမ္ေနမိသည္။ ကံေကာင္းေထာက္မစြာပင္ ေဖာက္ထြင္းသူမွာ လက္ႏွိပ္ဓါတ္မီး အေသးစားေလး မပါတာလား ၊ မထိုးတာလား မသိ။ ျပီးေတာ့ သူ႕ကို ျမင္မသြားေခ်။

အထဲမွာ အိမ္ရွင္ေတြရဲ႕ လႈပ္ရွားမႈ မရွိဘူး ဆိုတာ ေသခ်ာေတာ့မွ ေဖာက္ထြင္းသူက သူေဖာက္ညွပ္ထားေသာ တစ္မိုက္ခန္႔ သြပ္ျပားေပါက္မွ လက္လွ်ိဳသြင္းကာ အတြင္းမွ တံခါးဂ်က္ကို စမ္းေလေတာ့သည္။ တကယ္လို႔ သူသာ အိမ္ထဲမွ ေသာ့ျဖင့္ ထပ္မခတ္ခဲ့ဘဲ ၊ ႏွစ္ျခိဳက္စြာ အိပ္ေပ်ာ္ေနပါက  ေဖာက္ထြင္းသူ တကယ္ပင္ သူ႕ရဲ႕ ယာယီအိမ္ထဲသို႔ ေရာက္လာေပေတာ့မည္။ အခုေတာ့ သူ႕ရဲ႕ ယာယီအိမ္ထဲကို ေဖာက္ထြင္းသူ ဒီေလာက္ အေပါက္ ေပါက္သြားယံုျဖင့္ အလြယ္တကူ ဝင္မလာႏိုင္ပါ။ ဒီလိုပဲ သူကလည္း ထိုေဖာက္ထြင္းသူကို မဖမ္းႏိုင္ပါ။ ဖမ္းမိဖို႔ ေဝးစြ ကိုက္ညွပ္ထားေသာ အေပါက္က ေသးေသာေၾကာင့္ ေဖာက္ထြင္းသူရဲ႕ မ်က္ႏွာကိုပင္ မျမင္ရေခ်။

“ - - - - - - - - ”

ဟိုစမ္းဒီစမ္းျဖင့္ ေဖာက္ထြင္းသူက သြပ္ျပားတံခါးမွာ တပ္ထားေသာ မင္းတုံးကို စမ္းေနေခ်၏။ မင္းတုံးကို စမ္းလို႔ ရျပီး ဖြင့္လိုက္ႏိုင္သည္ ထားဦး။ ေသာ့ကိုေတာ့ ထပ္ဖြင့္ဖို႔ အေတာ္ ၾကိဳးစားရဦးမည္။ တကယ္လို႔ ေသာ့ကို မဖြင့္ႏိုင္လို႔ စိတ္ပ်က္ကာ ေဖာက္ထြင္းသူ လွည့္ထြက္သြားပါက သူ႕ရဲ႕ အိပ္ေရးပ်က္ခံကာ ယာယီအိမ္ေလးကို ေဖာက္ထြင္းေသာသူကို ေစာင့္ဖမ္းေသာ လုပ္ရပ္က အလကား ျဖစ္ေပလိ္မ့္မည္။ သို႔ေသာ္ လက္တစ္ေခ်ာင္းသာ ဝင္ေသာ ထိုအေပါက္မွ ေဖာက္ထြင္းသူကို သူ ဘယ္လိုမ်ား ဖမ္းရပါလိမ့္မလဲ။ ဝင္လာေသာ လက္ကို ၾကိဳးျဖင့္ တုပ္ေႏွာင္ျပီး ဖမ္းလိုက္ပါက ျဖစ္ႏုိင္ေသာ္လည္း ၾကိဳးက အေပၚထပ္မွာ ထား၏။ ဒါကို သြားယူတာနဲ႔ ေဖာက္ထြင္းသူ ၾကားသြားႏိုင္သည္။

ဒီလို သူ႕စိတ္ထဲမွာ ေတြးေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေဖာက္ထြင္းသူကေတာ့ ဘာမွ မသိစြာ သူ႕ရဲ႕ ေဖာက္ထြင္းမႈ ေအာင္ျမင္ရန္ ေဖာက္ထားေသာ အေပါက္မွ လက္လွ်ိဳသြင္းကာ မင္းတုံးကို ေတြ႕ဖို႔ ဟိုစမ္း ဒီစမ္း စမ္းေနေလ၏။ ေဖာက္ထြင္းသူကို ဘယ္လိုဖမ္းရမလဲ လို႔ သူ စဥ္းစားေနစဥ္မွာပဲ ေဖာက္ထြင္းသူက တံခါးမွ မင္းတုံးကို စမ္းမိကာ ေျဖးညွင္းစြာျဖင့္ မင္းတုံးကို ဆြဲလိုက္ခ်၏။ “ ခ်ပ္ ” ခနဲ အသံ ၾကားရျပီးေတာ့ သူ ေနလို႔ မရေတာ့။ တံခါး မပြင့္ဘူး ဆိုရင္ ေဖာက္ထြင္းသူ ေနာက္ထပ္ တစ္ခုကို ထပ္ဖြင့္ဖို႔ ၾကိဳးစားမည္ ၊ သို႔မဟုတ္ ေသာ့ကို ေတြ႕ရင္ လွည့္ထြက္ခ်င္ ထြက္သြားလိမ့္မည္။

သူထင္ေနတဲ့ အတိုင္းပဲ ေဖာက္ထြင္းသူက တံခါး ပြင့္မလာေသးေသာေၾကာင့္ ေနာက္ထပ္ မင္းတုံး တစ္ခုမ်ား ရွိလို ရွိျငား စမ္းေန၏။ စမ္းရင္း စမ္းရင္း လက္က ေသာ့ခေလာက္နားကို ေရာက္လာေတာ့ သူ လံုးဝကို မေနႏိုင္ေတာ့။ ထိန္းခ်ဳပ္ထားရသျဖင့္ တကုိယ္လံုးကလည္း စိတ္လႈပ္ရွားကာ တဆတ္ဆတ္ တုန္ေနေလျပီ။ ေဖာက္ထြင္းသူ စမ္းေနေသာ လက္က ေသာ့ခေလာက္ကို စမ္းမိသြားတယ္ ဆိုရင္ပဲ သူ႕ဖာသာ သူေတာင္မွ လံုးဝ မစဥ္းစားမိေတာ့ လုပ္ရပ္တစ္ခုကို သူ လုပ္လိုက္မိေလေတာ့သည္။ ဒါကေတာ့ ေဖာက္ထားေသာ အေပါက္မွ ဝင္လာေသာ ေဖာက္ထြင္းသူရဲ႕ ေအးစက္စက္ လက္ကို သူ႕လက္ႏွစ္ဘက္ျဖင့္ အထဲမွ လွမ္းဆြဲ ထားလိုက္ျခင္းပင္ ျဖစ္ေလေတာ့သည္။

ျပီးေတာ့ . . . . .

“ သူခိုး . . . သူခိုး . . . ”

ေဖာက္ထြင္းသူရဲ႕ ကၽြံဝင္ေနေသာ လက္ကို သူ႕လက္ႏွစ္ဘက္ျဖင့္ ေျခစံုကန္ ဆြဲျပီး ပါးစပ္မွလည္း အမ်ားနည္းတူ ေအာ္မိေလေတာ့သည္။



ေျဖးညွင္း ေအးေဆးစြာ တံခါးခ်က္ေတြကို ျဖဳတ္ေနေသာ ေဖာက္ထြင္းသူကလည္း အထဲမွ လူတစ္ေယာက္က သူ႕လက္ကုိ ဒီလို လာဆြဲလိမ့္မည္ ဟု လံုးဝကို ေမွ်ာ္လင့္ ထားပံု မရပါ။ ျပီးေတာ့ အဆြဲခံရယံုသာ မက အထဲမွ သူက သူ႕ရဲ႕ ဒုတိယ နာမည္ဆိုးကိုပါ ေအာ္ေနေလျပီ။ ဒီလို အေျခအေနမွာ သူ႕ရဲ႕ အေတြ႕အၾကံဳ အရ အေကာင္းဆံုး လုပ္ရပ္ကေတာ့ ထြက္ေျပးျခင္းပါပဲ။

သို႔ေသာ္ သူ႕မွာ ေျပးလို႔မရ။ သူ႕ရဲ႕ လက္ကို အထဲမွာ အိမ္ရွင္က မိမိရရျဖင့္ လက္ႏွစ္ဘက္ျဖင့္ ေျခစံုကန္ ဆြဲထားေလျပီ။ ေျပးခ်င္ေသာ္လည္း ေျပး၍ မရေသာ ဘဝ။ သူ႕ရဲ႕ လက္ကို အဆြဲခံထားရာမွ လြတ္ေအာင္ ရုန္းျပီးမွသာ ေျပးႏိုင္ေပေတာ့မည္။ သို႔ေသာ္ အထဲက ဆြဲထားေသာ အိမ္ရွင္နဲ႔ သူက မိတ္ျဖစ္ ေဆြျဖစ္ လက္ဆြဲ ႏႈတ္ဆက္ေနတာ မဟုတ္ေသာေၾကာင့္ ဘယ္လိုမွ စည္္းခ်က္မက်။ လိုက္ေလ်ာညီေထြ မရွိ။ သူက အထက္ကို ဆြဲရုန္းရင္ အထဲမွ ေအာက္ကို ျပန္ဆြဲ၏။ သူက ေအာက္ကို ရုန္းဆြဲရင္ အထဲမွ အေပၚကို ပင့္ဆြဲ၏။ သူက ဘယ္ဆို အထဲမွ ညာ ၊ သူက ညာဆို အထဲမွ ဘယ္။ ရုန္းရင္း ဆန္ခတ္ျဖစ္ေန၏။ ရိုးရိုးတန္းတန္း ဆြဲျခင္းလည္း မဟုတ္။ ပါးစပ္ကလည္း သူ႕ရဲ႕ ဒုတိယ နာမည္ကို တေက်ာ္ေက်ာ္ ေအာ္ေခၚေနေသး၏။

သူက ပိုၾကိဳးစားျပီး ရုန္းေသာ အခါ အထဲမွလည္း ပိုၾကိဳးစားျပီး ဆြဲေလသည္။ အထဲကို ကၽြံဝင္ေနေသာ သူ႕ရဲ႕ လက္က တစ္ဘက္တည္း ၊ အထဲမွ ဆြဲထားေသာ လက္က ႏွစ္ဘက္ျဖင့္ ျမဲျမံစြာ။ ျပီးေတာ့ ေအာ္သံက က်ယ္ေလာင္စြာ။ သူ မ်ိဳးစံု လႈပ္ရွားျပီး ရုန္းၾကည့္၏။ မရ။ ပို၍ ဆိုးသည္က သူ သြပ္ျဖတ္ ကက္ေၾကးျဖင့္ ကိုက္ညွပ္ကာ ေဖာက္ထားေသာ အေပါက္က သြပ္ျပားျဖစ္၏။ ျပီးေတာ့ မညီမညာ ကိုက္ညွပ္ထားေသာေၾကာင့္ သြပ္ျပားက မညီမညာ သြပ္စမ်ားက လႊသြားေတြလို ျဖစ္ကာ သူ႕လက္ကို လွီးျဖတ္ေန၏။ အသားက နာလာေလ သူ ပိုျပီး ရုန္းေလေလ ၊ အထဲက အိမ္ရွင္ကလည္း ပိုျပီး ဆြဲေလေလ။

အေပၚဘက္ကို သူ အားျပဳျပီး ဆြဲေတာ့ ညွပ္ထားေသာ သြပ္ျပားမွ အစေတြက သူ႕ရဲ႕ လက္ေကာက္ဝတ္ကို ထိုးရွကာ စုတ္ျပဲကုန္၏။ နာလြန္းေသာေၾကာင့္ ေအာက္ကို ဆန္ကာ ဆြဲမိျပန္ေတာ့လည္း လက္ေကာက္ဝတ္ကို ထိုးခြဲျပန္၏။ ဟိုဘက္ ယိုင္ထိုး ၊ ဒီဘက္ ယိုင္ထိုးရင္း သူ႕ရဲ႕ လက္ေကာက္ဝတ္ကို သြပ္ျပားေပါက္က ပတ္လည္ လွည့္ကာ ထိုးခြဲေလေတာ့သည္။ လက္ေကာက္ဝတ္ တစ္ခုလံုးက တစ္မိုက္ ခန္႔သာ ေဖာက္ထားေသာ အေပါက္ထဲ လက္ထည့္ကာ လွီးျဖတ္သလို ခံစားေန ရေလေတာ့သည္။ လက္တစ္ခုလံုး ေသြးခ်င္းခ်င္း နီေနေလေတာ့၏။ နာၾကင္မႈကလည္း ခႏၶာကိုယ္ကိုပါ တဆတ္ဆတ္ တုန္ေစသည္။ သို႔ေသာ္ သူရပ္၍ မျဖစ္။ နာၾကင္မႈကို ဦးစားေပးရင္ သူ ေထာင္နန္းစံရေပမည္။

အခ်ိန္အားျဖင့္ သံုးမိနစ္ပင္ မရွိ။ သို႔ေသာ္ သူ႕အတြက္ေတာ့ ကမၻာေပါင္းမ်ားစြာ ျဖစ္တည္ေနသလို ၾကာေနေပသည္။ အိမ္ရွင္ရဲ႕ ေအာ္သံေၾကာင့္ ေဘးနား အိမ္ေတြ ဆီမွာ မီးဖြင့္သံ ၾကားရ၏။ အိမ္ရွင္ရဲ႕ အေပၚထပ္မွလည္း ဝရုန္းသုန္းကား ထလာသံမ်ား ၾကားရ၏။ သူ မလြတ္ေျမာက္၍ မျဖစ္ေတာ့။ အထဲသို႔ အဆြဲခံထားရေသာ လက္ကို ျပန္ရဖို႔ သြပ္ျပား တံခါးကို ေျခစံုကန္ကာ သူ ဆြဲလိုက္ေလေတာ့သည္။ တေျဖးေျဖး အထဲမွ ဆြဲသူက သူ႕ကို မယွဥ္ႏိုင္သလို သူ႕ရဲ႕ လက္ အျပင္ကို ထြက္လာ၏။ ကိုက္ညွပ္ထားေသာ အဝနားကို အထဲမွ ဆြဲသူ၏ လက္ေရာက္လာေတာ့ သြပ္ျပားရဲ႕ ညွပ္စေတြက အထဲမွ ဆြဲသူ၏ လက္ကို ဆူးေလေတာ့သည္။

“ အား . . . ”

“ ဝုန္း . . . ”

အထဲမွ အိမ္ရွင္က သူ႕လက္ကို သြပ္ျပားစ ဆူးရွေသာေၾကာင့္ ေအာ္သံႏွင့္အတူ သူ႕ကိုပါ လႊတ္လိုက္ေလ၏။ သူ႕ကို လႊတ္လိုက္သည္ႏွင့္ တျပိဳင္နက္ တံခါးကို ေျခကန္ ဆြဲထားေသာေၾကာင့္ သူ ေနာက္ျပန္ ပစ္က်၏။ နာၾကင္မႈကို ေဘးခ်ိတ္မွ်ပင္ မထားႏို္င္ဘဲ။ နာၾကင္မႈကို ထိုေနရာမွာပင္ ပံုလ်က္ ျပဳတ္က်ေသာ ေနရာမွာ ထားခဲ့ျပီး သြပ္ျပားျဖင့္ လွည့္ပတ္၍ လွီးျဖတ္ခံထားရသကဲ့သို႔ သူ႕လက္ကို ဆုပ္ကိုင္ကာ ေျပးရေလေတာ့သည္။

ေျပးရင္း လႊားရင္း အေနာက္က လူမ်ား လိုက္လာမလားလို႔ ေနာက္ျပန္ လွည့္ၾကည့္ေတာ့ အိမ္ရွင္ အပါအဝင္ လူေတြ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ သူ႕ေနာက္သို႔ လိုက္မလာႏိုင္ၾကေခ်။ ပထမဦးဆံုး ေတြ႕ေတြ႕ခ်င္း လမ္းခ်ိဳးေလးထဲကို ေျပးဝင္ကာ သူ ကိုယ္ေယာင္ ေဖ်ာက္လိုက္မိသည္။ အေနာက္မွ သူခိုးလိုက္သူတို႔ လမ္းမေပၚ ေရာက္လာတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ သူက အေတာ္ကို လွမ္းလွမ္းေနရာသို႔ သြပ္ျပားျဖင့္ လွည့္ဝိုက္ကာ အလွီးခံထားရျပီး ေသြးမ်ား တစက္စက္ က်ေနေသာ လက္ကို အုပ္ကိုင္ကာ အေဝးၾကီးကို ေရာက္ကာ လႊတ္ေျမာက္သြားခဲ့ေလျပီ။



“ ျဖစ္တာကေတာ့ အဲဒါပဲ သားရဲ႕။ ”

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေက်ာက္ေျမာင္းအိမ္ရဲ႕ မ်က္ေစာင္းထိုးမွ ဦးထြန္းေဝရဲ႕ အိမ္ ေဖာက္ထြင္းခံရတုန္းက အျဖစ္အပ်က္ကို ေဖေဖက ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပန္ေျပာျပေနခဲ့တာ ျဖစ္၏။

“ ဒါဆို သူခိုးက လြတ္သြားတာေပါ႔။ ”

ကၽြန္ေတာ္က မခ်ိတင္ကဲ ေျပာလိုက္မိသည္။ ေဖေဖက ျပံဳးျပီးေတာ့ . . .

“ အင္း . . လြတ္သြားတယ္ ဆိုပါေတာ့။ ဘာလို႔လဲဲ ဆိုေတာ့ ကိုယ့္အိမ္ကို လံုျခံဳေအာင္ ပိတ္ထားလြန္းေတာ့လည္း အေရးဆို ရုတ္တရက္ ထြက္မရေတာ့ျပန္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ တခ်ိဳ႕ မီးေလာင္တယ္ ဆိုတဲ့ အခါမွာ အိမ္ထဲမွာ ပိတ္မိျပီး ေသၾကရတာပဲ။ ”

“ ေၾသာ္ . . . ဒါေပမဲ့လည္း လံုျခံဳမႈ မရွိေတာ့လည္း ဘယ္ေကာင္းမလဲ။ ”

“ ဒါေပါ႔။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ္ လိုအပ္လာရင္ လြယ္လြယ္နဲ႔ ဖြင့္ႏိုင္ေအာင္လည္း လုပ္ထားဖို႔ လိုတယ္ေလ။ ”

“ ဟို သူခိုးကို လံုးဝကို ဖမ္းမမိေတာ့ဘူးလား။ ”

“ မဟုတ္ဘူး . . .  ဖမ္းမိတယ္။ မနက္မိုးလင္းေတာ့ ညက အိမ္ကို သူခိုးဝင္ေဖာက္တယ္ ဆိုျပီးေတာ့ ရဲစခန္းကို အေၾကာင္းၾကားေတာ့ ရဲေတြက လာစစ္တယ္။ ျပီးေတာ့ ျဖစ္ပံု ျဖစ္နည္းကို ေမးျပီးေတာ့ သူခိုး လက္ေကာက္ဝတ္မွာ ဓါးနဲ႔ ပတ္လည္ လွီးျဖတ္ထားသလို ျဖစ္သြားတယ္ ဆိုေတာ့ ဒီေလာက္ ဒဏ္ရာ ၾကီးရင္ ေဆးခန္းေတြက လုပ္ေပးခြင့္ မရွိဘူး။ ဒါဆို ေဆးရံုေရာက္လာမွာပဲ ဆိုျပီးေတာ့ ေဆးရံုေတြကို ၾကိဳတင္ျပီးေတာ့ အေၾကာင္းၾကား ထားလိုက္တယ္။ ”

“ ဟုတ္လား . . ပိုင္တာပဲ ၊ ဒီေတာ့ ဖမ္းမိသြားလား။ ”

“ အင္း . . ဖမ္းမိသြားတယ္။ ေဆးခန္းေတြက လက္မခံေတာ့ ေဆးရံုကို လာျပတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ လက္ေကာက္ဝတ္ တစ္ခုလံုး လွည့္ပတ္ ဝိုက္လွီးထားသလို ဆိုေတာ့ အသားေတြတင္ မကဘူး ေသြးေၾကာေတြေရာ ၊ အေၾကာေတြေရာ ျပတ္တာ ဆိုေတာ့ ေသြးထြက္ကလည္း ေတာ္ေတာ္ လြန္ေနျပီ။ ဒါေၾကာင့္ မေသယံုတမယ္နဲ႔ သူ႕ကို ျဖဴဖပ္ျဖဳေရာ္မွာ ဖမ္းမိလိုက္ႏိုင္တယ္။ ”

“ ေတာ္ေသးတာေပါ႔ . . ဖမ္းမိတာ. . . ”

“ သူ႕ကို ဘာလို႔ ဖမ္းမိသြားတာလဲ သိလား။ ”

“ သူ ေၾကာက္သြားလို႔ ထင္တယ္။ ”

ကၽြန္ေတာ့္ အေျဖကို ရေတာ့ ေဖေဖက ျပံဳးပါ၏။ ျပီးမွ  . . .

“ ေၾကာက္သြားလို႔ ဆိုတာထက္ ရုတ္တရက္ ဆိုေတာ့ “ လန္႔ ” သြားျပီးေတာ့ သူ႔ရဲ႕ “ သတိ “ လြတ္သြားတာ ၊ ဒီေတာ့ ရုန္းမိရုန္းရာ ၊ ဆြဲမိဆြဲရာ ဆြဲလိုက္ေတာ့ သူ႕လက္က သြပ္ျပားရဲ႕ ထက္ေနတဲ့ ေစာင္းေတြရဲ႕ ထိုးခြဲမႈကို ခံလိုက္ရတာပဲ။ ”

“ ေၾသာ္ . .  ”

“ တကယ္လို႔ေပါ႔။ ဦးထြန္းေဝ ရဲ႕ ေနရာမွာ ေဖေဖသာ ဆိုရင္ သူခိုးရဲ႕ လက္ကို သူ႕လို ဆြဲမေနဘူး။ အပ္ကေလးနဲ႔ပဲ ထိုးလိုက္မယ္ ဆိုရင္ေတာင္မွ ဟိုဘက္က မထင္ေတာ့ လန္႔သြားျပီးေတာ့ သူ႕ျဖတ္ထားခဲ့တဲ့ သြပ္ျပားနဲ႔ ျပန္ရွမိသြားဦးမွာပဲ၊ အခုေလာက္ေတာ့ ဆိုးခ်င္မွ ဆုိးမွာေပါ႔။ ဒါမွမဟုတ္ သူ႕လက္ ဝင္လာျပီး စမ္းေနေတာ့မွ “ ေဟ့ေကာင္ ” ဆိုျပီး ကပ္ေအာ္ လိုက္ရင္လည္း ဒီလိုပဲ လန္႔ျပီး သြပ္ျပားနဲ႔ ရွသြားမွာပဲ။ ”

“ ဟုတ္တာေပါ့ . . လန္႔ျပီး ရွသြားႏိုင္တာပဲ။ ”

“ ဒါေၾကာင့္ ဘယ္လို အေျခအေန တစ္ရပ္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ၊ ဘာျဖစ္လာႏိုင္တယ္ ဆိုတဲ့ သတိေလးကို ကပ္ထားမယ္ ဆိုရင္ ထိခိုက္ဒဏ္ရာ ရမႈ အနည္းဆံုး အေျခအေနကို ေရွာင္ကြင္းႏိုင္မွာပါပဲ။ ”

“ ဟုတ္ . . .”

“ ဒါေၾကာင့္ ျမတ္စြာဘုရားက သတိ ေမ့ေလ်ာ့သူ ၊ ေပါ့ပ်က္ သတိကင္းသူတို႔ကို “ အာနာပါန တရားေတာ္ ” ကို ငါ မေဟာလို႔ မိန္႔ေတာ္ မူခဲ့တာေပါ႔။ သတိ နဲ႔ ပတ္သတ္ျပီးေတာ့ ဘုရားေဟာေတြထဲက တစ္ခ်က္က ဒီလို  . . . ”

“ ဟုတ္ကဲ့ . . ”

အပၸမာေဒန သမၸာေဒထ

“ အနက္ အက်ယ္က ဘာလဲ ေဖေဖ . . ”

အပၸမာေဒန - မေမ့ ၊ မေလ်ာ့ ၊ မေပါ့ ၊ မဆ ၊ ၿမဲၿမံတဲ့ သတိတရားျဖင့္ ၊ သမၸာေဒထ - ျပည့္စံု ရစ္ၾကပါကုန္ေလာ့။ ”




*** ဟိုေန႔က ကိုအျဖဴေလး ဆီမွာ သြားဖတ္မိတဲ့ တရား သေဘာေလးေတြေၾကာင့္ အရင္က ေဖေဖ ေျပာျပခဲ့တာေလးကို သတိရမိျပီး ခ်ေရးလိုက္တာပါ။ လူမ်ိဳးမေရြး ၊ ဘာသာမေရြး သတိ တရားကို လက္ကိုင္ထား ႏိုင္ၾကပါေစ။ ***

ေလးစားစြာျဖင့္
ကိုေဇာ္
1.6.2011

Share/Bookmark
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

ဧည္႔သည္မ်ား

သြားသြားလာလာ
hidden hit counter




free counters

6.8.2010 မွ စ ကလိသည္။

.