မည္သူ မဆို အမွန္ ရွိသလို ၊ အမွားလည္း ရွိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔ အျမင္ ၊ အေတြးမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ပဲ တာဝန္ယူရမွာ ျဖစ္ေသာေၾကာင္႔ ထပ္ဆင္႔ကူးယူျပီး တျခားေနရာမွာ ေဖာ္ျပခ်င္တယ္ ဆိုေသာ စာခ်စ္သူ သူငယ္ခ်င္း မ်ားကို စာရဲ႕ ေအာက္တစ္ေနရာမွာ “ ကိုေဇာ္ ” ႏွင္႔ “ zaw357.blogspot.com ” ဆိုတာေလးကိုေတာ႔ ထည္႔ေပးပါလို႔ ေတာင္းဆိုခ်င္ပါတယ္။

{ ေသခ်ာတာ တစ္ခုကေတာ႔ “ ေရးတဲ႔စာ ” နဲ႔ “ စာေရးသူ ” ကို မေရာေထြးေစဖို႔ပါ။ }

ေလးစားစြာျဖင္႔
ကိုေဇာ္
~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

အဇၨတေဂၢ ပါဏုေပတံ ဗုဒၶံ သရဏံ ဂစာၦမိ။


20 October 2011

25 စပ္မိစပ္ရာ ဘာညာကိြကြ ( ၄ )



နိဒါန္း

ဟိုးငယ္ငယ္က လြတ္လပ္ေရးေန႔ ျပိဳင္ပြဲေတြမွာ ေခ်ာတိုင္တက္ပြဲေတြ အပါအဝင္ ၊ ထုပ္ဆီးတုိးတမ္း ၊ လြန္ဆြဲပြဲေတြလည္း အပါအဝင္ က်င္းပခဲ့ၾကသည္။ ဒီလို ျပိဳင္ပြဲေတြ ၾကားထဲမွာ လြန္ဆြဲပြဲကို ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္က အလြန္ကို စိတ္ဝင္စားခဲ့ဖူး၏။ ၾကိဳးအရွည္ၾကီး တစ္ေခ်ာင္းကို အလယ္ကေန အမွတ္အသား တစ္ခုကို လုပ္ကာ ရန္ညိႈးမရွိဘဲနဲ႔ တစ္ဘက္နဲ႔ တစ္ဘက္ အျပိဳင္ဆြဲၾကရသည္။

ဒိုင္လုပ္သူက ဝီစီကို မႈတ္လိုက္တာနဲ႔ တန္းဆြဲၾကတယ္ လို႔ ထင္ေပမဲ့ တကယ္ေတာ့ တန္းမဆြဲၾကပါဘူး။ သူတို႔ တစ္ဘက္နဲ႔ တစ္ဘက္ ဘယ္ေလာက္ ေတာင့္ခံႏုိင္လဲ ဆိုတာကို အရင္ စမ္းသပ္ၾကျပီး အားျပိဳင္ၾက၏။ ျပီးေတာ့မွ အျပိဳင္ဆြဲၾကတာ ျဖစ္ေလသည္။ ၾကာရွည္ ေတာင့္မခံႏိုင္သူက တေျဖးေျဖး အားေပ်ာ့လာကာ တစ္ဘက္မွ ဆြဲသည့္ဘက္သို႔ ပါသြားရေလသည္။
ဒီေနရာမွာ
  • တခ်ိဳ႕က လြယ္လြယ္နဲ႔ အရံႈးေပးတတ္၏။ 
  • တခ်ိဳ႕က လြယ္လြယ္နဲ႔ အရံႈး မေပး တင္းခံထားတတ္ၾက၏။ 
  • တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ လြယ္လြယ္နဲ႔ အရံႈးမေပးယံုမွ် မက ေနာက္ဆံုး အေျခအေန အထိ ျပန္၍ အားတင္းက ဆြဲတတ္ၾက၏။ 
  • တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ အားမတန္ေသာ္လည္း မာန္မေလ်ာ့ဘဲ ေနာက္ဆံုး အေျခအေန အထိ တင္းခံဆြဲကာ တစ္ဘက္သို႔ပင္ ဒရြတ္တိုက္ ခံကာ ပါသြားတတ္ၾကေပေတာ့သည္။ 
ထိုသိုေသာ အေျခအေနမ်ိဳးျဖင့္ လြန္ဆြဲပြဲကို က်င္းပၾက၏။

မည္သို႔ပင္ ျဖစ္ေစ . . . . လြန္စြာ စိတ္လႈပ္ရွားဖို႔ ေကာင္းပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပတ္ဝန္းက်င္မွာလည္း အေျခအေန အရ ပံုစံမ်ိဳးစံုေသာ လြန္ဆြဲပြဲေတြ က်င္းပေနၾကရပါ၏။ ပံုသ႑ာန္မ်ိဳးစံု ၊ အေျခအေန မ်ိဳးစံု ၊ အေၾကာင္းအရာ မ်ိဳးစုံတို႔ ျဖစ္ပ်က္ေနတတ္ၾကပါသည္။



( တစ္ )

ေျပာမယ္ ေျပာမယ္နဲ႔ မတိုက္ဆိုင္လို႔ မေျပာျဖစ္ခဲ့ဘူး။ ေျပာရမွာ အေတာ္ကို ေနာက္က်ေနပါျပီ။ ဒါေပမဲ့ လက္ရွိအေျခအေနက အေကာင္းဆံုးပဲ မဟုတ္ပါလား။ အခုပဲ ေျပာပါ့မယ္။

ဟိုးအရင္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ သိထားခဲ့ၾကတာက ထမင္းျဖစ္ေအာင္ ခ်က္ဖို႔ ဆန္ကို ေဆးမယ္ ဆိုရင္ ဆန္မွာ ရွိေနတဲ့ ဖြဲႏုလိုမ်ိဳး ဗီတာမင္ေတြ ေလ်ာ့က် မသြားေအာင္လို႔ တေျဖးေျဖး ပြတ္ကာ ေဆးေၾကာၾကရ၏။ ျပီးေတာ့ ဆန္ေဆးရင္လည္း တစ္ၾကိမ္တည္းနဲ႔ ဖုန္ ၊ သဲ နဲ႔ ညစ္ပတ္ေနတဲ့ အရာေတြ ေျပာင္စင္ေအာင္ ေဆးေၾကာၾကရမည္ ၊ ခ်က္ျပဳတ္ေသာ အခါမွာလည္း အာဟာရေတြ မဆံုးရံႈးေစရန္ ထမင္း ေရခန္း ခ်က္စားျခင္းက အေကာင္းဆံုး ဟု မွတ္သားခဲ့ရဖူးသည္ မဟုတ္ပါလား။

အခုေတာ့ ဒီလို မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ျမန္မာႏိုင္ငံကို ျပန္တုန္းက တီဗီမွာ ေၾကညာသြားေသာ လႈံ႕ေဆာ္စာေလးကို ဖတ္လိုက္ ၊ ၾကားလိုက္ရသည္။ သို႔ေသာ္ ဒီလံႈ႕ေဆာ္စာေလးမွာ ၃ ရက္ေလာက္သာ လႊင့္ျပီး ေနာက္ေတာ့ ဘာေၾကာင့္မွန္း မသိ။ ဆက္မလႊင့္ေတာ့ပါ။ ထိုအေၾကာင္းအရာေလးက ဒီလိုပါ။

" ယခုေနာက္ပိုင္း ဆန္ျဖစ္လာေအာင္ စပါးစိုက္ပ်ိဳးေသာ အခါမွာ ထြက္နႈန္းေကာင္းေစရန္ ဓါတ္ေျမၾသဇာကို အသံုးျပဳၾကသည္။ ေျမၾကီးထဲ ထည့္သံုးေသာ ဓါတ္ေျမၾသဇာထက္ အပင္ရဲ႕ အရြက္ကို ျဖန္းေသာ ဓါတ္ေျမၾသဇာက ပိုျပီးေတာ့ ထိေရာက္ႏႈန္းနဲ႔ ကုန္က်စရိတ္ သက္သာေသာေၾကာင့္ ေျမၾကီးထဲ ထည့္သံုးေသာ ဓါတ္ေျမၾသဇာထက္ အရြက္ကို တိုက္ရိုက္ျဖန္းေသာ ဓါတ္ေျမၾသကို သံုးလာၾကတာ မ်ားပါသည္။

ဒီလိုပဲ။ သစ္ပင္ ပန္းမံ စိုက္တယ္ ဆိုတာ သူတို႔ကို ဖ်က္ဆီးမဲ့ ပိုးမႊား အႏၱရာယ္ကိုလည္း ကာကြယ္ရမွာ ဆိုေတာ့ ပိုးသတ္ေဆးေတြကိုလည္း သံုးၾကရပါ၏။ ထိုပိုးသတ္ေဆးမ်ားမွာ မိုးရြာရင္ ေတာ္ရံုနဲ႔ မျပယ္လႊင့္ေသာ ပိုးသတ္ေဆးမ်ား ျဖစ္ေအာင္ တီထြင္ထားၾကရ၏။ ဒါမွလည္း တြက္ေခ်ကိုက္မယ္ မဟုတ္လား။ ဒီေတာ့ စပါးပင္ေကာင္း တစ္ပင္ ျဖစ္လာဖို႔ ၊ ထိုစပါးပင္မွာ စပါးေတြ ေအာင္ျမင္ ျဖစ္ထြန္းလာေအာင္ ဓါတ္ေျမၾသဇာ နဲ႔ ပိုးသတ္ေဆးကို မရွိမျဖစ္ မွ်တစြာ သံုးစြဲ ရပါသည္။

သို႔ေသာ္ . . . . ထို ဓါတ္ေျမၾသဇာ နဲ႔ ပိုးသတ္ေဆးေတြက စပါးကေန ဆန္ျဖစ္လာတဲ့ အထိ စပါးခြံကို ေဖာက္ကာ ဆန္အေပၚယံေၾကာ အထိ ၾကြင္းက်န္ကာ ရွိေနပါေသးသည္။ ဒီလို ဆန္ေတြကို ဟိုးအရင္ကလို အေပၚယံေၾကာက ဖုန္ ၊ ညစ္ပတ္ေနတာေလးေတြ ေျပာင္ယံုေလာက္သာ ေဆးေၾကာျပီးေတာ့ ခ်က္ျပဳတ္မယ္ ဆိုရင္ ျပင္းထန္လွေသာ ဓါတ္ေျမၾသဇာ နဲ႔ ပိုးသတ္ေဆးေတြကို မဖယ္ရွားႏိုင္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ၾကည့္လိုက္ရေသာ တီဗီမွ လႈံ႕ေဆာ္ေသာ စာေလးက ေျပာပါ၏။

ယခုေနာက္ပိုင္း ဆန္ေတြမွာ ဓါတ္ေျမၾသဇာ နဲ႔ ပိုးသတ္ေဆးေတြ ျပင္းထန္စြာ ပါဝင္ေနသည္ကို ေတြ႕ရ၍ ထမင္းခ်က္ရန္ ဆန္ကို ေဆးေသာ အခါမွာ ေရတစ္ထပ္တည္းနဲ႔ မေဆးဘဲ အၾကိမ္ၾကိမ္ ေျပာင္ေအာင္ ပြတ္သပ္ ေဆးေၾကာသင့္ပါသည္။ ထုိ႔အတူ ထမင္းခ်က္ေသာ အခါမွာလည္း ထမင္းရည္ခန္း ခ်က္စားမည့္အစား ထမင္းရည္ကို ငွဲ႔သြန္၍ ခ်က္ျပဳတ္သင့္ပါသည္။ "

ဟု ဖတ္ရႈ႕လိုက္ရပါသည္။ သို႔ေသာ္ ဘာေၾကာင့္ရယ္ မသိ။ သံုးရက္သာ လႊင့္ျပီး ေနာက္ပိုင္း ဆက္မလႊင့္ေတာ့ပါ။

မည္သို႔ပင္ ဆိုေစ. . . . ဆန္ကို တစ္ၾကိမ္တည္း ပြတ္သပ္ေဆးေၾကာျခင္းထက္ ဓါတ္ေျမၾသဇာ နဲ႔ ပိုးသတ္ေဆးမ်ား ကုန္စင္ေအာင္ အၾကိမ္ၾကိမ္ ပြတ္သပ္ေဆးေၾကာျခင္းသည္ အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ ထမင္းေရခန္း မခ်က္ဘဲ ၊ ထမင္းရည္ ငဲွ႕ခ်က္ဖို႔က အေကာင္းဆံုး ဆိုေပမဲ့ အခ်ိန္လုေနရသူေတြ အတြက္ ထမင္းရည္ကို ငွဲ႔ဖို႔ ထိုင္ေစာင့္ေနရတယ္ ဆိုတာ မလြယ္ေလာက္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့လည္း ပို၍ အႏၱရာယ္ ကင္းခ်င္ရင္ေတာ့ ထမင္းရည္ခန္းထက္ ငွဲ႔သြန္ကာ ခ်က္ျပဳတ္စားသင့္ပါတယ္ လို႔ အၾကံေပးလိုပါသည္။

အခုေနာက္ပိုင္း ေရာဂါေတြကလည္း ဘာေတြမွန္း မသိေအာင္ ျဖစ္ေနၾကတယ္ မဟုတ္လား။ ကိုယ္လည္း ဘာမွ မလုပ္ဘဲ ျဖစ္ေနတယ္ ဆိုတာ ဒီလို အစားအေသာက္ေတြနဲ႔ သက္ဆိုင္ေနတယ္ ဆိုတာကို ေျပာစရာ မလိုေအာင္ သိဖို႔ လိုပါသည္။



( ႏွစ္ )

အေပၚက အစားအေသာက္နဲ႔ သက္ဆိုင္ေသာ အေၾကာင္းအရာေလးပါပဲ။ ငယ္ငယ္က ကၽြန္ေတာ့္မွာ ထူးျခားတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္ ရွိခဲ့ပါသည္။ ႏွစ္ေယာက္ စလံုးက အစြန္းေရာက္ေတြခ်ည္းပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ စလံုးက ပါးစပ္ကို မူတည္ကာ စကားလံုးနဲ႔ အစြန္းေရာက္ေနၾကသူေတြ ျဖစ္ပါသည္။
  • တစ္ေယာက္က အသားစားမွ အားျဖစ္မည္။ လူဆိုတာ အသားစား သတၱဝါ . . . ဘာညာေပါ႔ဗ်ာ။ သူက သတ္သတ္လြတ္ စားျခင္းကို အားမေပးပါ။ ဘုရားေတာင္မွ သတ္သတ္လြတ္ မစားဘူး ဆိုကာ ဘုရားကိုပင္ သက္ေသေခၚတတ္သူ ျဖစ္၏။
  • တစ္ေယာက္ကေတာ့ သတ္သတ္လြတ္သမား ျဖစ္သည္။ သူက က်ေတာ့ လူ႕ရဲ႕ သြား ၊ အစာအိမ္ ၊ ခႏၶာေဗဒေတြ အပါအဝင္ မ်ိဳးစံုေသာ အခ်က္အလက္ေတြကို ေဖာ္ညႊန္းျပီးေတာ့ လူဆိုတာ သတ္သတ္လြတ္ စားေသာ ( သို႔ ) သီးႏွံစား သတၱဝါ ဟု ဆို၏။ သူကေတာ့ ကမၻာ့ ဘယ္အဖြဲ႔က သတ္သတ္လြတ္ စားသင့္ေၾကာင္း ေထာက္ခံစာေတြကို ကိုးကားတတ္၏။
သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ ျငင္းခုန္ၾကရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ ေဘးကေန ေပါက္စီ စားေနရင္ေတာင္မွ အသားေပါက္စီကိုပဲ ကိုင္ရမလိုလို ၊ သတ္သတ္လြတ္ ပဲေပါက္စိီပဲ ကိုင္ရမလိုလို ျဖစ္ေနတတ္သည္။ တစ္ေန႔ေတာ့ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ့္ကို ဆံုးျဖတ္ခိုင္း၏။ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္ေတာ့္မွာ ျပတ္ျပတ္သားသား ေျပာဖို႔ အေတြ႕အၾကံဳေတြ မျပည့္ဝေသးပါဘူး။ အခုလည္း ဘယ္ဟာ ဆိုျပီး မေျပာႏိုင္ေသးပါ။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဒီလိုပဲ ေျပာျဖစ္ခဲ့သည္။

" ဟုတ္တယ္။ ဘုရားေတာင္မွ သတ္သတ္လြတ္ မစားခဲ့ဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဘုရားမိန္႔ၾကားခဲ့တဲ့ အထဲမွာ အရာရာကို ေခၽြတာပါ လို႔ေတာ့ ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တခ်ိဳ႕က အသံကို ေခၽြတာတဲ့ အေနနဲ႔ ဝစီပိတ္ ေနၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕က သူမ်ားရဲ႕ အသက္ကို ေခၽြတာတဲ့ အေနနဲ႔ အသားစားတာကို ေခၽြတာၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သတ္သတ္လြတ္ စားၾကတယ္။ "

ဒီလိုပဲ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာခဲ့ပါ၏။

ဒါေပမဲ့ ဟိုတေလာက သတင္းတစ္ခု ဖတ္လိုက္ရ၏။ ထိုသတင္းကား ေၾကာက္စရာပင္ ျဖစ္ေလသည္။ ကမၻာမွာ အသားစားလို႔ ျဖစ္တဲ့ ေရာဂါ နဲ႔ အသီးအႏွံ စားလို႔ ျဖစ္တဲ့ ေရာဂါ ႏိႈင္းယွဥ္ခ်က္ဟာ တစ္ေန႔ တျခား အသီးအႏွံ စားလို႔ ျဖစ္တဲ့ ေရာဂါက တစ္ေန႔ တျခား ပိုမ်ားလာတယ္လို႔ ဆို၏။ သို႔ေသာ္ သူဆိုလိုထားတာက အသီးအႏွံ႕ေၾကာင့္ ျဖစ္တာေတာ့ မဟုတ္ပါ။ အသီးအႏွံမွာ ပါလာတဲ့ ဓါတ္ေျမၾသဇာ ၊ ပိုးသတ္ေဆးေတြေၾကာင့္ ျဖစ္လာတာ လို႔ ဆိုသည္။

ဒီေတာ့ အခုေန အခ်ိန္မွာ အသားစားလို႔ ျဖစ္တဲ့ ေရာဂါ နဲ႔ သတ္သတ္လြတ္ စားလို႔ ျဖစ္တဲ့ ေရာဂါမွာ သက္သက္လြတ္စားလို႔ ပိုးသတ္ေဆး ၊ ဓါတ္ေျမၾသဇာေတြေၾကာင့္ ျဖစ္ရတဲ့ ေနာက္ဆက္တြဲ ေရာဂါေတြက ပိုမ်ားေနတယ္ လို႔ သုေတသန ျပဳရာမွ ထြက္လာခဲ့သည္။

အခုေန အခ်ိန္သာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေမးခဲ့ရင္ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္လို ေျဖမယ္ ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာျပဖို႔ လိုပါဦးမလား။



( သံုး )

အခုတေလာ ႏိုင္ငံတကာမွာ လိင္တူခ်စ္သူမ်ား အဖြဲ႔ေတြက အေတာ္ အင္အားေကာင္းလာတယ္ လို႔ ဆိုရမည္။ အဲ . . . သူတို႔က " လိင္တူခ်စ္သူမ်ားေန႔ " ေတာင္မွ ျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားေနတယ္ ဆိုပဲ။ ၾကားရတာ အေတာ္ကို စိတ္မခ်မ္းမသာ ျဖစ္စရာပါ။

ကၽြန္ေတာ္ကသာ စိတ္ထဲမွာ ဒီေလာက္ပဲ ျဖစ္ပ်က္ကာ ခံစားမိတာပါ။ တခ်ိဳ႕ေသာ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြက ခါးခါးသီးသီးကို ခံစားၾကရတယ္ လို႔ ဆို၏။ ဒီအေျခာက္ေတြကို ၾကည့္ရ ျမင္ရတာကို စိတ္မခ်မ္းသာစရာ ၊ မသတီစရာဟု ဆိုေလသည္။

ဒါေပမဲ့ ဒီလို ေျပာေျပာေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက သူတို႔ ပညာရွိ ဆိုျပီးေတာ့ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ပုဂိၢဳလ္တစ္ေယာက္ ရွိေနခဲ့၏။ ထိုသူကေတာ့ " ဆိုကေရးတီး " ပါပဲ။ သူတို႔ မသိတာလည္း သိလ်က္နဲ႔ပဲ ပညာရွိ ဆိုျပီး အထူး ပ စား ေပးထားတာလား မသိပါ။ သူတို႔ ေျပာေျပာေနတဲ့ " ဆိုကေရးတီး "  ဆိုတာကလည္း ကမၻာေက်ာ္ အေျခာက္ တစ္ေယာက္ပါပဲ။

ဒီေတာ့ အေျခာက္တိုင္းက ပညာရွိ မဟုတ္ေပမဲ့ . . . ပညာရွိေတြထဲမွာလည္း အေျခာက္ေတြ ရွိေနတယ္ ဆိုတာကိုေတာ့ ျငင္းလို႔ မရဘူးေပါ႔ဗ်ာ။

မွတ္ခ်က္။  ။ ဒီလို အေျခာက္ ( သို႔ ) မိန္းမလ်ာေတြ အေၾကာင္းကို ထည့္ေရးလို႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို အေျခာက္ လို႔ မထင္မွတ္ေစလိုပါ :D စိတ္ထဲ ခိုးလို႔ ခုလု ရွိလို႔သာ ေရးလိုက္တာပါ။



( ေလး )

VIP ဆိုတဲ့ စကားလံုးကို ဘယ္လို နားလည္ပါသလဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ လြတ္လပ္ေရး ဗိသုကာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကေတာ့ ဒီ VIP ဆိုတဲ့ စကားလံုးကို အရမ္းမုန္းတယ္လို႔ ဆိုပါ၏။ VIP ဆိုတဲ့ စကားလံုးကို ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ ဒီလို အဓိပၸါယ္ဖြင့္ပါသည္။

VIP = Very Important Pig

တဲ့။ အင္း . . . သူေျပာလည္း ေျပာခ်င္စရာပါပဲ။ ထို VIP ေနရာမွာ ထိုင္ေနေသာ လူေတြ အေတာ္ မ်ားမ်ားက အထက္က အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုထားသလို ခပ္ဝဝ ၊ ခပ္တုတ္တုတ္ေတြခ်ည္းပါပဲ။ သူငယ္ခ်င္း ေျပာတဲ့ ဒၤီအဓိပၸါယ္က VIP ရဲ႕ မူရင္း အဓိပၸါယ္ ျဖစ္ေနႏိုင္ပါသည္။



( ငါး )

ကိုဇာဂနာ ရဲ႕ အင္တာဗ်ဴးကို နားေထာင္ျပီးေတာ့ ျမန္မာ စကားရဲ႕ အခုေခတ္မွာ ရႈပ္ေထြးမႈ အေၾကာင္း နည္းနည္း စဥ္းစားမိပါေသးသည္။ ျမန္မာစကားမွာ - " ခ်က္သည္ " လို႔ ဆိုလိုက္တာနဲ႔ အခုေခတ္ အရ " Cook " နဲ႔ " Chat " ကို ယွဥ္တြဲကာ စဥ္းစားမိေစႏိုင္ပါ၏။

ဒီေနရာမွာ အိမ္ရွင္မ ျဖစ္ေသာ ခ်က္ျပဳတ္ေနရသူ တစ္ေယာက္က " ခ်က္သည္ " ဆိုေသာ စကားလံုးကို ၾကားလိုက္ရရင္ " Cook " ဟု သူက ထင္ေနႏိုင္တာကို အျပစ္ေျပာ၍ မရပါ။

ဒီလိုပါပဲ။ အခုေခတ္ " Chatting " ေလာကမွာ က်င္လည္ေနၾကေသာ ကေလးေတြ " ခ်က္သည္ " ဆိုေသာ စကားလံုးကို ၾကားရရင္လည္း သူတို႔ရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ " Chat " ဟုသာ ေတြးမိေစႏိုင္တာကို အျပစ္လို႔ ေျပာရင္ မွားပါလိမ့္မည္။

ကိုဇာဂနာကို စစ္ေဆးေသာ တရားသူၾကီးက မင္းဘယ္မွာ ခ်က္တာလဲ ဆိုေတာ့ ကိုဇာဂနာက " မီးဘို " မွာလို႔ ေျဖပါသည္ ဟု ဆို၏။ အဲဒီမွာလည္း ေနာက္ထပ္ ျပႆနာက ရွိျပန္ပါသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ တိုင္းႏွင့္ ျပည္နယ္ အႏွံ႕ ၊ လူမ်ိဳးဘာသာ မေရြး မခြဲျခားဘဲ ၊ ေက်ာသား ရင္သား နည္းနည္းခြဲျခားကာ ကြန္နက္ရွင္ က်ေလ့ ရွိေသာ ႏိုင္ငံ ျဖစ္ပါသည္။ အေပါ႔ပါးဆံုး ဆိုေသာ Google Talk ေတာင္မွ တိုက္ရိုက္ တက္ရန္ မလြယ္ပါ။ ဒါေၾကာင့္ Google Talk မွ မိတ္ေဆြမ်ားျဖင့္ ရင္းႏွီးစြာ ေတြ႕ဆံု စကားေျပာႏိုင္ေအာင္ meebo ( http://www.meebo.com ) မွ တဆင့္ ဝင္ကာ သံုးရတာပါ။

ကိုဇာဂနာက မီးဘိုမွာ ခ်က္တယ္ လို႔ ရိုးရိုးသားသား အမွန္ အတိုင္း ေျဖလိုက္ေသာ္လည္း မီးဘို ဆိုတာကို ထမင္း ၊ ဟင္းခ်က္ရန္ ေလာက္သာ သိေသာ သူက " မီးဖို " ဟု ေနာက္ေနတယ္ လို႔ ထင္ပါေတာ့၏။ " မင္း . . မေနာက္နဲ႔ ၊ ဒါ ေနာက္စရာ မဟုတ္ဘူး။ " ဟု ဆို၏။ တကယ္ဆို Chatting သမားေတြသာ မီးဘိုမွာ ခ်က္သည္ ဆိုတာကို ၾကားခဲ့ရင္ ကိုဇာဂနာ ခ်က္တာ meebo မွာ Chat တယ္ ဆိုျပီး သေဘာေပါက္မွာပါ။ အခုေတာ့ ျဖစ္မွ ျဖစ္ရေလ ဟုသာ ေျပာခ်င္ပါေတာ့သည္။

ဒီေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ္ စဥ္းစားမိတာေလး တစ္ခု ရွိေနပါသည္။ ထိုတရားသူၾကီးသည္ အင္တာနက္ကို ထိေတြ႕ကာ သံုးစြဲ ဖူးသူ မဟုတ္ဘဲ ၊ သူသိေသာ ထမင္းခ်က္ရန္ " မီးဖို " ( Burner , Cooker ) နဲ႔ " ခ်က္သည္ " ဆိုေသာ " Cook " ကိုသာ သိေနေသာ " အိမ္ရွင္မ တစ္ဦးမ်ားလား " ဆိုတာေလးပါပဲ။

အဲ . . . ဘယ္သူ႕ကိုမွ နစ္နာေစလိုတဲ့ သေဘာနဲ႔ ေရးတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေတြးမိတာေလးကို ေရးၾကည့္တာပါ။ လြန္တာ ရွိရင္ အမိုက္အမဲေလးမို႔ ခြင့္လႊတ္ပါဗ်ာ။ ေနာက္တစ္ခါ ဒါမ်ိဳး မေရးေတာ့ပါဘူး။ ေနာက္တစ္ခါ . . . . . . . . . . ( ေနာက္တစ္မ်ဳိးေပါ႔ . . ေနာ့။ )



( ေျခာက္ )

ဟိုးအရင္က ကၽြန္ေတာ့္မွာ Adidas တံဆိပ္ကို အလြန္ကို ႏွစ္ျခိဳက္ေသာ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ ရွိပါသည္။ သူ႕မွာ သူ႕ထက္ ငါးႏွစ္ၾကီးေသာ Nike ကို အလြန္ ႏွစ္သက္ေသာ အစ္မ တစ္ေယာက္ ရွိျပန္ေလ၏။ ျပီးေတာ့ သူတို႔ ေမာင္ႏွမ ႏွစ္ေယာက္က မတည့္ၾကပါ။ အဓိက မတည့္ရတဲ့ ကိစၥကလည္း သူတို႔ အားေပးသံုးစြဲေသာ ကုမၸဏီရဲ႕ ကုန္ပစၥည္း ျပိဳင္ဆိုင္မႈမွ စတင္ေလ၏။ ထိုကုမၸဏီမ်ား ျပိဳင္ဆိုင္သလို သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ကလည္း စကားလံုးေတြနဲ႔ ျပိဳင္ဆိုင္ၾကသည္။

တစ္ေန႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းက ႏိုင္ကြက္ ရလာျပီးေတာ့ သူ႕အစ္မကို ေျပာ၏။

" မမ သံုးေနတဲ့ တံဆိပ္က မမ ေခၚေနသလို " ႏိုက္ " ( Nike )  မဟုတ္ဘူး။ တကယ္ေတာ့ အဲဒါကို " နီကီ " လို႔ ေခၚရတယ္။ "

ဒီေတာ့ ဒုတိယႏွစ္ ဥပေဒတန္း တက္ေနေသာ အစ္မ လုပ္သူက လံုးဝကို လက္မခံေခ်။ သူဖတ္ထားဖူးေသာ ႏိုင္ငံျခားမွ စာေတြကိုပါ ရြတ္ျပီးေတာ့ " ႏိုက္ " ဟုပင္ ေခၚေၾကာင္း သက္ေသထူသည္။ 

" ဘယ္က ေတေလဂ်ပိုးေတြ ေခၚတဲ့ နာမည္ကို လာေခၚရတာလဲ။ Nike ကို ႏိုက္ လို႔ပဲ အသံထြက္ရတယ္ဟဲ့။ *&&*#*(&(@&E(@^*E(!@^E()@R^*)^R)(@&R "

ဟု ဆိုကာ ပက္ပက္စက္စက္ ေခ်ပပါေတာ့သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းမွာ အလဲအကြဲ ၊ ဖူးေယာင္ကာ ကၽြန္ေတာ့္ဆီကို ေရာက္လာ၏။ ေတာက္ တေခါက္ေခါက္ နဲ႔ေပါ႔ဗ်ာ။ ဘာျဖစ္ေနတာလဲ ဆိုေတာ့ သူက ေျပာပါသည္။ ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို အၾကံေတာင္း၏။

" ေအးကြာ . . ငါ ၾကံဳရင္ . . .  မင္း အစား ေခ်ပေပးပါ႔မယ္ "

လို႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာလိုက္မိသည္။ တစ္ေန႔ေတာ့ သူ႕အိမ္ကို သြားလည္ရင္း သူ႕အစ္မကိုလည္း အိမ္မွာ ေတြ႕ရ၏။ သူ႕အစ္မကေတာ့ ထံုးစံ အတိုင္း သူႏွစ္သက္ေသာ Nike အက်ႋ ခပ္ျပာျပာေလးကို ဝတ္ထား၏။ အသစ္လည္း ျဖစ္ပံု ရေလသည္။ သူငယ္ခ်င္းကို ကၽြန္ေတာ္ ေခၚျပီးေတာ့ အျပင္ကို သြားဖ႔ို အိမ္တံစက္ျမိတ္ကေန အထြက္မွာ ထြက္မယ္ လုပ္ျပီးမွ သူမ ဆီကို လွည့္ကာ ေမးလိုက္ေလသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အၾကည့္က သူ႕ရဲ႕ အက်ႌေပၚမွာ မ်က္လံုးက ေရာက္ေနပါသည္။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္က ဒီလို ေမးလိုက္ပါသည္။

" အစ္မ . . . အစ္မ ႏိုက္က ဘယ္ေလာက္လဲ ဟင္ "

ေမးလည္း ေမးျပီးေရာ ကၽြန္ေတာ္ ဆင္းေျပးေတာ့တာပါပဲ။ အဲဒီ အစ္မေရာ ၊ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းေရာ ပထမကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဆင္းေျပးတာကို ပထမ ေၾကာင္ေနေသး၏။ ေနာက္မွ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းက အဲဒီေနရာမွာ ခြက္ထိုးခြက္လန္ ရယ္ပါေလေရာ။ သူ႕အစ္မကလည္း . . .

" ဟင္ . . . ဟဲ့ေကာင္ . . ကိုေဇာ္ . . လာစမ္း . . . ၊ ေအာင္မာ . . ငါ့ကိုမ်ား . . . နင္ေတာ့ ေသေတာ့မယ္။ နင္ေတာ့လား ေနာက္တစ္ခါ ငါ့အိမ္ကို လာၾကည့္ ေသမယ္ . . #*&()&)(&)(&)(&_(*_ "

ဆိုကာ ေအာ္ဟစ္ ၾကိမ္းေမာင္းရင္း က်န္ခဲ့ပါေတာ့သည္။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီအစ္မနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ကလည္း ေမာင္ႏွမေတြလို ခင္မင္ပါသည္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဒီလို ေျပာရဲတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ ထိုင္ေနတုန္း ခဏၾကာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းက ရယ္ေမာရင္း ေရာက္လာပါသည္။

" မင္းကြာ . . ၊ မင္းကို အဲဒါေတြေၾကာင့္ ငါၾကိဳက္တာ . . . ဟီးဟီး . . ငါ့ အစ္မေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ထိသြားမွာပဲ . . ဟီးဟီး . . ေကာင္းတယ္။ "

လို႔ ဆိုပါ၏။ အဲဒီလိုပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္က တကယ္ကို ေကာင္းတဲ့ ေကာင္မဟုတ္ပါဘူး။ အေတာ္ကို သူမ်ား မခံခ်င္ေအာင္ ငယ္ငယ္က ေျပာတတ္တဲ့ ေကာင္ပါ။ ဒီလိုနဲ႔ ေနာက္ေတာ့လည္း ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ပါပဲေလ။

ဟိုတေလာက သူတို႔ အိမ္ကို ေရာက္သြားေတာ့ အဲဒီအစ္မနဲ႔ ေတြ႕ပါေသး၏။ ထိုအစ္မမွာ ဒီအတိုင္း အပ်ိဳၾကီး ျဖစ္လို႔ ေနပါျပီ။ သို႔ေသာ္ ဥပေဒ အရာရွိ တစ္ေယာက္ေတာ့လည္း ျဖစ္ေနပါျပီ။ ဒီအခ်ိန္မွာ မဟုတ္က ဟုတ္က သြားေျပာရင္ ဥပေဒဆိုတဲ့ ပင့္ကူမွ်င္ေတြနဲ႔  ျငိသြားႏိုင္တယ္ မဟုတ္ပါလား။

" အစ္မ . . . ေနေကာင္းလား။ "

ဆိုျပီး စကားေရာ ေဖာေရွာ လုပ္ေတာ့ သူမက မ်က္ေစာင္းထိုးကာ ၾကည့္၏။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း အသာေလး သြားျဖဲျပရတာေပါ႔ဗ်ာ။ ျပီးေတာ့ ေမ့ေနသင့္တာကို ေမ့ မေနႏိုင္ဘဲ ေမးမိပါသည္။

" အစ္မ . . ဟို . . . ဟို . . . ႏိုက္ . . . အက်ႋေတြ မဝတ္ေတာ့ဘူးလား။ "

ဒီေတာ့ ထိုအစ္မက မ်က္ေစာင္းထိုးၾကည့္ျပီး . . .

" မဝတ္ေတာ့ဘူးေဟ့ . . . အခု . .  ပူးမား ( Puma ) ေျပာင္းဝတ္တယ္။ "

လို႔ ဆိုပါ၏။ သူမ ေျပာျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ခပ္သုတ္သုတ္ ျပန္လာခဲ့ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ကၽြန္ေတာ္ပဲ မဟုတ္လား။ မေတာ္လို႔ စိတ္ထဲ မထင္ရင္ သြားေျပာမိေနပါဦးမယ္။  ၾကည့္ပါဦးဗ်ာ . . ပူးမားရယ္ လို႔ . . . .။

ဘာရယ္ မဟုတ္ပါဘူး။ Nike မွ Nike ဆိုျပီး ျဖစ္ေနတဲ့ လူေတြကို ေတြ႕ရင္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အဲဒီလိုပါပဲ ပစ္ေမးလိုက္ပါသည္။

" မင္း . . ႏိုက္ ဘယ္ေလာက္လဲ "

တစ္ခုေတာ့ ရွိပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္လို လိုက္ေမးခ်င္တဲ့ လူေတြ ရွိရင္လည္း ေမးေပါ႔ဗ်ာ။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ့္လိုပဲ အေျပးေတာ့ သန္ဖို႔ လိုပါလိမ့္မယ္။ 



( ခုႏွစ္ )

စကားလံုးေတြ အေၾကာင္းကို ခြဲျခမ္း စိတ္ျဖာျပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေျပာဆိုေနၾကတုန္း သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္က သူ႕ရဲ႕ ေတြ႕ရွိခ်က္ တစ္ခုကို တင္ျပ၏။ တကယ္ကို စိတ္ဝင္စားဖို႔ ေကာင္းပါသည္။ သူက ဒီလို ဆိုသည္။

" မင္းတို႔ ၾကားဖူးတယ္ မဟုတ္လား။ စစ္သူၾကီး တစ္ေယာက္က သူ႕ရဲ႕ တပ္သားသစ္ေတြကို စုေဆာင္းတဲ့ အခါမွာ စစ္ေဆးနည္းေလ။ "

" ေအး . . ၾကားဖူးတာေပါ႔။ "

" ၾကားဖူးတာေပါ႔ကြာ ၊ ဒါမ်ား ကေလးေတာင္မွ သိတယ္။ "

ဒီလို တစ္ေယာက္ တစ္ေပါက္ ေပါက္ေပါက္ေဖာက္ပါေလေရာ။ ဆူဆူညံညံ ျဖစ္သြား၏။

" ေအး . . မင္းတို႔ ၾကားဖူးတယ္ ဆိုတာေတာ့ ဟုတ္တယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီစကားက မွားေနတယ္။ "

လို႔ ဆိုပါေလေရာ။ ဒီေတာ့ အားလံုးလည္း သူေျပာတာကို စိတ္ဝင္စားသြား၏။

" အင္း . . မွားတယ္ဆိုလည္း မင္းပဲ ရွင္းျပစမ္းပါဦး။ "

သူက ေကာ္လံကို နည္းနည္း ပင့္တင္ျပီးေတာ့ ေခ်ာင္းဟန္႔ကာ ဟန္လုပ္၏။

" ဒီလိုကြ။ အဲဒီစစ္သူၾကီးက သူ႕ရဲ႕ တပ္သား အသစ္ကို ေရြးျခယ္တဲ့ အခါမွာ လက္မရဲ႕ လက္သည္းၾကားမွာ အပ္စိုက္ျပီးေတာ့ တူနဲ႔ ရိုက္ျပီး စမ္းသပ္တယ္ မဟုတ္လား။ "

" ေအးေလ . . "

အားလံုးက ေထာက္ခံလုိက္မိသည္။ ဒီေတာ့ သူက ေမး၏။

" ျပီးေတာ့ သူ႕ရဲ႕တပ္သားကို ဘယ္လို ေရြးျခယ္လဲ။ "

" လက္မရဲ႕ လက္သည္းၾကားမွာ အပ္စိုက္ျပီး တူနဲ႔ ထုလိုက္လို႔ လက္မတြန္႔ သူကုိ သူက သူ႕ရဲ႕ တပ္သား အျဖစ္ ေရြးျခယ္တယ္ေလကြာ။ မင္းကလည္း ဒါ ကေလးေတာင္မွ သိတယ္။ "

အဲဒီေတာ့ သူက ခပ္ျမိန္႔ျမိန္႔ၾကီး ျပံဳး၏။ ျပီးမွ . . .

" ေအး . . အဲဒါပဲ . . ။ အဲဒီေနရာမွာ လူေတြ မွားေနၾကတာပဲ။ တကယ္ဆို မင္းတို႔ ေသခ်ာ စဥ္းစားၾကည့္စမ္းပါ။ တကယ္ေတာ့ သူ ေရြးတာက . . . လက္မၾကားမွာ အပ္စိုက္တယ္ေနာ္။ "

" ေအးေလ. . . "

" တူနဲ႔ ထုတယ္ေနာ္ "

" ေအးေလ . . . "

" ဒီေတာ့ လက္မတြန္႔ သူကို သူက သူရဲေကာင္း လိုမ်ိဳးနဲ႔ ေရြးတယ္ေနာ္။ "

" ေအးေလ .. . . ဒါ ဘာျဖစ္လဲ။ "

" မင္းတို႔ပဲ ေသခ်ာ ၾကည့္ေတာ့ ငါေရးျပမယ္။ "

ဒီလို ေျပာျပီး သူက စာရြက္နဲ႔ ေဘာပင္ကို ထုတ္ျပီး ခ်ေရးျပပါေတာ့သည္။

" တကယ္ေတာ့ သူ ဆိုလိုခ်င္တာက လူေတြ အားလံုး ထင္သလိုမ်ိဳး . . . " လက္မတြန္႔သူ " မဟုတ္ဘူးကြ။ တကယ္ေတာ့ သူ ေရြးလိုက္တာက " လက္မ , တြန္႔သူ " ကြ။ "

" ဟင္ . . ."

ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားလံုး နည္းနည္းေတာ့ အူတူတူ ျဖစ္သြားသည္။ အင္းေလ. . သူေရးျပသလို ဆိုရင္လည္း ဟုတ္ေတာ့လည္း ဟုတ္ေနပါေရာလား။ စစ္သူၾကီးက ေရြးျခယ္တယ္ ဆိုတဲ့ သူ႕ရဲ႕ စစ္သည္ တပ္သားေတြက အားလံုး " လက္မတြန္႔သူ " ဆိုတာ " လက္မ , တြန္႔သူ " ေတြခ်ည္းမ်ားလား။

ျဖစ္ႏိုင္မယ္ ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ ထိုစစ္သူၾကီး နဲ႔ ေတြ႕ဖို႔ လိုလိမ့္မယ္ ထင္ပါသည္။ ၾကံဳရင္ ကၽြန္ေတာ္ ေမးခ်င္ပါေသးသည္။ စာဖတ္သူမ်ားလည္း ထိုစစ္သူၾကီး နဲ႔ လမ္းမွာ ဆံုရင္ ေမးထားၾကေစလိုပါသည္။



နိဂံုး 

တကယ္ေတာ့ လြန္ဆြဲတယ္ ဆိုတာ ကိုယ့္ဘက္ ပါေအာင္ ဆြဲၾကတာပဲ မဟုတ္ပါလား။ ဒါဆို ကိုယ္နဲ႔ နီးကပ္ေစတာပါပဲ။ 

စစ္ပြဲ ၊ တိုက္ပြဲ ဆိုတာက တဘက္က ကိုယ့္ျပိဳင္ဘက္ကို ကိုယ္နဲ႔ ေဝးရာကို ေရာက္ေအာင္ တိုက္ထုတ္ တြန္းထုတ္တာပဲ မဟုတ္ပါလား။ 

ျဖစ္ႏိုင္မယ္ ဆိုရင္ အခ်စ္ေရးနဲ႔ ပတ္သတ္ျပီးေတာင္မွ ဒီကမၻာေပၚမွာ ကၽြန္ေတာ္ " စစ္ပြဲ ၊ တိုက္ပြဲ " ေတြ ျဖစ္မေနေစခ်င္ပါ။ တိုက္ပြဲေတြ ျဖစ္ေနမဲ့ အစား အားလံုး ျငိမ္းခ်မ္းေရးယူကာ " လြန္ဆြဲပြဲ " ေတြကိုသာ ျဖစ္ေပၚေနေစခ်င္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္က ဘာေကာင္မွ မဟုတ္ပါ။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ ရင္ထဲမွာ ရွိေနေသာ ဆႏၵ တစ္ခုကို ဖြင့္အန္ျပျခင္းမွ်သာ ျဖစ္ပါသည္။


ေလးစားစြာျဖင့္
ကိုေဇာ္
20.10.2011

Share/Bookmark

15 October 2011

18 လူပု ပံုျပင္



တစ္ခါက . . .

ျမိဳ့တစ္ျမိဳ့မွာ လူပု ညီအစ္ကို ႏွစ္ေယာက္ ရွိသတဲ့။ သူတို႔က သာမာန္လူေတြထက္ အရပ္ပုတယ္ ဆိုတာ သူတို႔ တစ္ျမိဳ့လံုးက သိၾကတယ္။ သူတို႔ကိုယ္တိုင္ကလည္း သိၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔ လူပုဆိုတာ သူတို႔ ဘယ္လိုမွ လက္မခံၾကဘူး။ သာမာန္လူေတြ မလုပ္ႏိုင္တာကို ငါတို႔ လုပ္ျပရင္ ငါတို႔ကို လူေတြက လူပုလို႔ သတ္မွတ္ေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး ဆိုျပီးေတာ့ သူတို႔ ညီအစ္ကိုက တလြဲ အေတြးေတြ ဝင္ေနၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သာမာန္လူေတြ မလုပ္ႏိုင္မဲ့ အရာ ၊ သာမာန္လူေတြထက္ သာေအာင္ လုပ္ႏိုင္မဲ့ အလုပ္ေတြကို လုပ္ႏိုင္ဖို႔ သူတို႔ အျမဲတမ္း စဥ္းစားေနၾကတယ္။ 

ဒါနဲ႔ တစ္ေန႔ေတာ့ လူပု အစ္ကိုက အၾကံေကာင္း တစ္ခုကို ရတယ္။ ဒီအၾကံအတိုင္း လုပ္လို႔ ေအာင္ျမင္သြားရင္ သူ႕ကို ဘယ္သူ႔မွ လူပု လို႔ မထင္ေတာ့ ၊ မျမင္ေတာ့ ၊ မေျပာၾကေတာ့ဘူးလို႔ သူက ထင္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီအၾကံကို အေကာင္အထည္ ေဖာ္မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ ဒီအၾကံကို အေကာင္အထည္ ေဖာ္ႏိုင္ေအာင္ သူ ေန႔ေရာ ၊ ညပါ အားသြန္ခြန္စိုက္ ၾကိဳးပမ္းတယ္။ ဒီအၾကံေအာင္ျမင္ခဲ့ရင္ သူ႔ကို လူေတြ အားလံုး ေလးစားလာၾကလိမ့္မယ္ လို႔ ယံုၾကည္ေနခဲ့တယ္။

သူ႔ရဲ႕အၾကံက ဘာလဲ ဆိုေတာ့ " တံေတြးကို ခပ္ေဝးေဝး ေရာက္ေအာင္ ေထြးႏိုင္မယ္ ဆိုရင္ အရပ္ရွည္တယ္ လို႔ ယူဆႏိုင္မယ္ " ဆိုတဲ့ အေတြးအၾကံေလးပါပဲ။ ဒီအၾကံကို အေကာင္အထည္ ေဖာ္ဖို႔ သူ ေရာက္ရာ ေနရာမွာ တံေတြးေလး တေထြးေထြးနဲ႔ " ထြီ . . . ထြီ . . . " ဆိုျပီးေတာ့ အေဝးဆံုးကို ေရာက္ေအာင္ လွမ္းလွမ္း ေထြးေလ့ ရွိတယ္။ ျပီးေတာ့ သူ တံေထြး ေထြးလို႔ ေရာက္တဲ့ ေနရာကိုလည္း ဂုဏ္ယူေနေလ့ ရွိတယ္။ သူနဲ႔ နီးစပ္ရာ လူေတြကိုလည္း သူ႕ရဲ႕ တံေထြး ေရာက္ရာ ေနရာကို ျပျပျပီးေတာ့ ဂုဏ္ယူေနခဲ့တယ္။ 

ဒါေပမဲ့ သူ႕ရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ကို လူေတြက မသိၾကဘူး။ ဘာလို႔မ်ား တံေထြးကို အေဝးၾကီး ေရာက္ေအာင္ လွမ္းေထြးတာလဲ လို႔ နားမလည္ႏိုင္ၾကဘူး။ ျပီးေတာ့ လူဆိုတာက တံေထြးကို ရြံတတ္တဲ့ အမ်ိဳးအစားေတြ ဆိုေတာ့ ေနာက္ပိုင္းမွာ သူနဲ႔ ေတြ႕တဲ့ အခ်ိန္မွာ သူ႕ရဲ႕ တံေထြး အစ အနေတြ စင္မွာ စိုးလို႔ ခပ္ေဝးေဝးကပဲ ေရွာင္ကြင္းသြားေလ့ ရွိတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူကေတာ့ မသိရွာဘူး ၊ လူၾကား သူၾကား ေရာက္တိုင္း သူကေတာ့ အေဝးဆံုး ေရာက္ေအာင္ အင္အားကို စုစည္းကာ အားကုန္သံုးျပီးေတာ့ တံေထြးကို လွမ္းလွမ္း ေထြးေနေလ့ ရွိတယ္။ 



ေနာက္ထပ္ ညီတစ္ေယာက္ ျဖစ္တဲ့ ညီလူပုကေတာ့ တျခားေသာ အၾကံအစည္ တစ္ခုကို ရထားခဲ့တယ္။ သူ႕ရဲ႕ အၾကံကလည္း သာမာန္လူေတြထက္ သူက အရပ္ မနိမ့္ေၾကာင္း သက္ေသျပခ်င္တဲ့ အၾကံအစည္ေလးပါပဲ။

သူက က်ေတာ့ အေတြးတစ္မ်ိဳး ရတယ္။ သာမာန္လူေတြ ကိုင္တဲ့ တုတ္ေကာက္ထက္ ပိုရွည္တဲ့ တုတ္ေကာက္ကို ကိုင္ျပီးေတာ့ စမတ္က်က် လမ္းေလွ်ာက္ႏိုင္မယ္ ဆိုရင္ သူ႕ကုိ ဘယ္သူမွ လူပုလို႔ မထင္ေတာ့ဘူး လို႔ အေတြးဝင္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူက သာမာန္လူေတြ ကိုင္တဲ့ တုတ္ေကာက္ထက္ ပိုရွည္တဲ့ တုတ္ေကာက္ တစ္ေခ်ာင္းကို ကိုင္ေဆာင္ကာ လမ္းေလွ်ာက္ေလ့ ရွိတယ္။ ျပီးေတာ့ သူ တုတ္ေကာက္ အရွည္ကို ကိုင္ကာ လမ္းေလွ်ာက္ႏို္င္တယ္ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းကို လမ္းမွာ ေတြ႕သမွ် လူေတြ အားလံုးကို လွမ္းလွမ္းျပေလ့ ရွိတယ္။

ဒါေပမဲ့ ခက္တာက သူက လူပုေလး ျဖစ္ေနေတာ့ တုတ္ေကာက္ရဲ႕ ထိပ္ပိုင္းကို ကိုင္လို႔ မမွီဘူး။ တကယ္လို႔ တုတ္ေကာက္ ထိပ္ကို ကိုင္လိုက္မယ္ ဆိုရင္လည္း သူ တုတ္ေကာက္ကို လမ္းမွာ ေထာက္လို႔ မရေတာ့ဘူး။ တုတ္ေကာက္ကို လမ္းေပၚမွာ တြန္းေနသလို ျဖစ္ေနတတ္တယ္။ ဒီေတာ့ သူ တုတ္ေကာက္ရဲ႕ အလယ္ကိုပဲ ကိုင္ရရွာတယ္။ ဒီေတာ့မွ တုတ္ေကာက္က လမ္းေပၚကို ေထာက္လို႔ ရတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူနည္းနည္း သတိလြတ္သြားတာနဲ႔ တုတ္ေကာက္ရဲ႕ အလယ္ကို ကိုင္ထားရတာ ဆိုေတာ့ တုတ္ေကာက္ရဲ႕ ဟန္ခ်က္ ပ်က္သြားရင္ တုတ္ေကာက္ရဲ႕ အေပၚပိုင္းက ေလးျပီးေတာ့ သူ႕ရဲ႕ ေခါင္းကို ရိုက္မိသလို ျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူက သတိထားျပီးေတာ့ ကိုင္ရတယ္။ သူ႕ေခါင္းမွာလည္း အဖုေလးေတြနဲ႔ေပါ့ေလ။

ဒါနဲ႔ ေနာက္ထပ္ တစ္မ်ိဳး စဥ္းစားျပီးေတာ့ တုတ္ေကာက္ရဲ႕ အလယ္ကေန မကိုင္ေတာ့ဘဲ ၊ တုတ္ေကာက္ရဲ႕ ထိပ္ဖ်ားကေနျပီးေတာ့ ကိုင္ကာ လမ္းစမ္း ေလွ်ာက္ၾကည့္တယ္။ ဒီေတာ့ တုတ္ေကာက္ရဲ႕ ထိပ္ဖ်ားကို ေျမၾကီးကို မေထာက္ႏိုင္ဘူး။ တုတ္ေကာက္ကို တြန္းသလို ျဖစ္ေနျပန္တယ္။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ တုတ္ေကာက္က သူ႕ထက္ ရွည္ေနျပီးေတာ့ သူက လူပုေလး တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနလို႔ပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ သူ လမ္းေလွ်ာက္မယ္ ဆိုရင္ တုတ္ေကာက္က သူ႕ထက္ အေရွ႕ကို ရွည္ျပီးေတာ့ ေရာက္ေနေလ့ ရွိတယ္။ ဒီေတာ့ သူ လမ္းေလွ်ာက္လို႔ သိပ္မၾကာခင္မွာ တုတ္ေကာက္ရဲ႕ ထိပ္ဖ်ားက ေျမၾကီးကို ေထာက္ျပီးေတာ့ သူ႕ကို ေရွ႕ဆက္လို႔ မရေအာင္ တြန္းထားသလို ျဖစ္ေနတယ္။

ဒါေပမဲ့ ညီလူပုကေတာ့ သူ တုတ္ေကာက္ အရွည္ၾကီး ကိုင္ကာ လမ္းေလွ်ာက္ရတာကို ဂုဏ္ယူေနခဲ့တယ္။ သူ႕ရဲ႕ တုတ္ေကာက္ေၾကာင့္ သူ႔ကို လူပု လို႔ လူေတြ မထင္ေတာ့ဘူးလို႔ အထင္ေရာက္ေနခဲ့တယ္။ လူေတြ အားလံုးကေတာ့ သူ ဘာျဖစ္လို႔ တုတ္ေကာက္ အရွည္ၾကီးကို ကိုင္ျပီးေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္ေနတယ္ ဆိုတာ နားမလည္ႏိုင္ခဲ့ၾကဘူး။ သူ႕ကို ၾကည့္ရတာ သူ႕ရဲ႕ တုတ္ေကာက္ အရွည္ၾကီးက အလယ္က ကိုင္မိတဲ့ အခါက်ေတာ့ သူ႕ရဲ႕ ေခါင္းကို ျပန္ရိုက္မိလို ရိုက္မိ ၊ ဒါမွမဟုတ္ တုတ္ေကာက္ရဲ႕ ထိပ္ပိုင္းက ကိုင္မိျပန္ေတာ့လည္း ေျမၾကီးကို တုတ္ေကာက္ ထိပ္က အလ်ားလိုက္ ေထာက္ေနမိျပီးေတာ့ ေရွ႕ဆက္ဖို႔ ေထာက္ကန္ ခံေနမိေလေတာ့တယ္။

ဒါေပမဲ့ သူတုိ႔ကေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ အရပ္မနိမ့္ဘူးလို႔ သက္ေသ ျပခ်င္တဲ့ စိတ္ဆႏၵနဲ႔  တစ္ေယာက္ကေတာ့ တံေထြးကို အေဝးဆံုး ေရာက္ေအာင္ လို႔ လွမ္းေထြးရင္းနဲ႔ သက္ေသျပေနေလ့ ရွိျပီး တစ္ေယာက္ကေတာ့ ကိုယ္နဲ႔ မတန္ေသာ တုတ္ေကာက္ရွည္ၾကီး တစ္ေခ်ာင္းကို ကိုင္ကာ ေခါင္းအဖုခံ ၊ ခရီးလမ္းမွာ အလ်ားလိုက္ အေထာက္ခံျပီးေတာ့ ေလွ်ာက္လွမ္းေနေလ့ ရွိတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔ကသာ သူတို႔ကိုယ္ သူ ထင္ေနၾကတာ။ သူတို႔ကို ျမင္တဲ့ လူတုိင္းကေတာ့ သူတို႔ ဘာေၾကာင့္ ဒီလို လုပ္ေနတယ္ ဆုိတာ နားမလည္ႏိုင္ၾကဘူး။



အင္း . . .

ဒီလို လူပုေလးေတြ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ေတာ္ေတာ္ကို ေပါမ်ားပါတယ္။  ကိုယ့္ကို လူအထင္ခံခ်င္တာနဲ႔ ကိုယ့္ရဲ႕ တံေထြးကို အေဝးဆံုး ေရာက္ေအာင္ ေထြးလို ေထြး ၊ ကိုယ္နဲ႔ မတန္တဲ့ တုတ္ေကာက္ၾကီး တကိုင္ကိုင္နဲ႔ လမ္းသလားလို သလားနဲ႔ သြားလာ လႈပ္ရွားေနတတ္ၾကတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ လုပ္ရပ္က ကိုယ့္အတြက္ ဘာမွ မျဖစ္ဘူး ဆိုေပမဲ့ နည္းနည္းေတာ့လည္း မ်က္စိေနာက္တာ တစ္ခုပါပဲ။ ဒါေပမဲ့လည္း ဒါကလည္း သူတို႔ရဲ႕ ဘဝေပး ဝဋ္ေၾကြး လို႔မ်ား ဆိုႏိုင္မလား မသိပါဘူးေလ။

ေလးစားစြာျဖင့္
ကိုေဇာ္
15.10.2011

Share/Bookmark

13 October 2011

17 ေျပး



“ ဝုန္း ”

ျပဳတ္က်သံနဲ႔ အတူ ကၽြန္ေတာ္ ျပားျပားေမွာက္ေနတာကို မ်က္ႏွာနဲ႔ ေျမျပင္နဲ႔ ကပ္ေနတာကို သတိထားမိမွ သိလိုက္ရ၏။ ဘယ္ကမွန္း မသိတဲ႔ ျပဳတ္က်မႈ တစ္ခုေၾကာင္႔ ကၽြန္ေတာ္ ေျမေပၚမွာ အလ်ားလိုက္ ေမွာက္ေန၏။

ကုန္းရုန္းထတယ္ ဆိုတာရဲ႕ ကိစၥ မျဖစ္ခင္ မ်က္လံုးကို ပြတ္ကာ ၊ ဖြင္႔ခ်ည္ ပိတ္ခ်ည္လုပ္ျပီး ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္ေနတဲ႔ ပတ္ဝန္းက်င္ကို ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ ခပ္ေငြ႔ေငြ႔ေလာင္ကၽြမ္းေနတဲ႔ မီးတုတ္ေတြနဲ႔ သူတို႔ကို ေထာင္ထားတဲ႔ တိုင္ေတြကို ျပက္ျပက္ထင္ထင္ ျမင္လိုက္ရသည္။ ေမွာက္လ်က္က်ေနလို႔ သူတို႔ကို တေစာင္းၾကီး ျမင္ရေပမဲ႔ သူတို႔ ဘယ္သူေတြဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္႔ ဦးေႏွာက္က ခ်က္ခ်င္း ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ထုတ္ေပး၏။ သူတို႔ဟာ “ လူရိုင္း ” ေတြ။

ဟုတ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ လူရိုင္းေတြ ၾကားထဲကို ျပဳတ္က်လာတာ ျဖစ္သည္။ အျမင္႔က က်ေပမဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ေအာက္မွာ ေကာက္ရိုးေတြခံေနလို႔ ဘာမွ ကၽြန္ေတာ္ မျဖစ္။ ဘယ္ေလာက္ အျမင္႔ကေန က်တယ္ ဆိုတာကိုလည္း ဆက္မစဥ္းစားျဖစ္ဘူး။ ဒီ႔ထက္ အေရးၾကီးတာက လူရိုင္းေတြ လက္က ကၽြန္ေတာ္ လုပ္ဖို႔ပဲ။ သူတို႔က လူသားစား လူရိုင္းလား ၊ သတ္သတ္လြတ္စား လူရိုင္းလား ကၽြန္ေတာ္ မသိဘူး။ ရရစားစား လူရိုင္းလည္း ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္ေနလိမ္႔ႏိုင္သည္။

ဒီေတာ႔ လူရိုင္း လက္က လြတ္ဖို႔ ဆိုတာ သူတို႔ကို မိတ္ဆက္ေနလို႔လည္း မျဖစ္ေခ်ပါဘူး။ အေကာင္းဆံုးနည္းကေတာ႔ သူတို႔ လက္ထဲကေန ထြက္ေျပးတဲ႔ နည္းပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ ရုတ္ခနဲ ထေျပးပါေတာ႔၏။ ဒီေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေကာင္းကင္ေပၚက ျပဳတ္က်လာတယ္ ဆိုျပီး ေၾကာင္ၾကည္႔ေနၾကတဲ႔ လူရိုင္းေတြက ( ရွိန္ေနတာလဲ ပါမွာေပါ႔ေလ။ ) အခုလို ကၽြန္ေတာ္ ရုတ္တရက္ ထေျပးေတာ႔လည္း  ခပ္ေတြေတြေလးပဲ ၾကည္႔ေနၾကပါေသးသည္။ ခဏေလး ေနေတာ႔မွ သူတို႔ထဲက သတိရွိသူ တစ္ေယာက္က “ #%*$*(%#^(%@&)%#* ”  ဆိုေသာ သူတို႔ လူရိုင္းစကားနဲ႔ ေအာ္လိုက္သံ ၾကားလိုက္ရ၏။

ဘာပဲ ေျပာေျပာပါ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ စျပီး “ ေျပး ” ပါျပီ။ 

“ ဒီေကာင္႔ေနာက္ကို လိုက္ ” လို႔မ်ား ေျပာလိုက္တာလား မသိဘူး။ ဝူး . . . ဝူး . . . ဝဲ. . ဝဲ ေတြ ေအာ္ရင္း ကမူးရွဴးထိုး ကၽြန္ေတာ္႔ေနာက္ကို လိုက္လာပါေတာ႔၏။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ျပဳတ္က်ရာကေန ခ်က္ခ်င္းထေျပးတဲ႔ သူဆိုေတာ႔ ကိုယ္ေပၚက ပစၥည္းေတြကေတာ႔ အေပၚက က်တဲ႔ အတိုင္း ရွိျမဲ ရွိလ်က္ပါပဲ။ ေက်ာပိုးအိတ္ပါ၏ ၊ လွစ္ခနဲ ေျပးသြားႏိုင္တဲ႔ စိတ္ နဲ႔ လူေၾကာင္႔ အေနာက္က ျငာသံေပးေအာ္လာတဲ႔ လူရိုင္းေတြက ကၽြန္ေတာ္ေနာက္မွာ ေတာ္ေတာ္ ျပတ္ျပီး က်န္ေနခဲ႔ပါသည္။ ေျပးေျပးလႊားလႊား ေနာက္ကို တစ္ခ်က္ လွမ္းၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ ဓါတ္တိုင္ ၃ တိုင္ အကြာေလာက္မွာ လူရိုင္းေတြ ေျပးလႊား လိုက္ပါလာခဲ႔သည္။

လူရိုင္းေတြကသာ ေဝးတာ သူတို႔ အသံေတြကေတာ႔ ေတာတစ္ခုလံုး ဆူညံလို႔ေပါ႔။ ရပ္ကြက္ထဲမွာ အားအားရွိ ေဘာလံုးကန္ေနတဲ႔ က်င္႔သားေတြက ဒီမွာ အသံုးဝင္လာသည္။ အလိမ္အေခါက္ ကၽြမ္းက်င္လို႔ မဟုတ္ဘဲ ေျပးအားေကာင္းတာ ၊ ေဘာလံုးျဖတ္တင္ေပးတာ တစ္ခုတည္းနဲ႔ ညာဘက္ဝင္းမွာ ေနရာ တစ္ခု ကၽြန္ေတာ္ ရခဲ႔တယ္ မဟုတ္လား။ အခု ဒီက်င္႔သားေတြက ေနာက္က လူရိုင္းေတြ လိုက္ေနတယ္ ဆိုတဲ႔ ေဇာအရွိန္ေအာက္မွာ ပိုျပီးေတာ႔ ေျပးလႊားဖို႔ အင္အားေတြနဲ႔ ေျခလွမ္းေတြ သြက္လက္ေစ၏။ ေျပးထား. . . . . ေျပးထား . . .။

ေျပးလိုက္ ခဏေနရင္ ေျပးရင္းနဲ႔ ေနာက္ကို ဖ်တ္ခနဲ လွည္႔ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕ ေနာက္မွာ လူရိုင္းေတြက ဓါတ္တိုင္ ၅ တိုင္စာ အကြာကေန ပိုပိုေဝးျပီး က်န္ေနခဲ႔သည္။ သူတို႔ ကၽြန္ေတာ္႔ကို မီွေအာင္ ေျပးမလိုက္လာႏိုင္ဘူး ဆိုတာ ေပၚလြင္ေစသည္။ ေနာက္မွာ လူရိုင္းေတြ ေဝး. . . ေဝး . . .က်န္ေနခဲ႔တယ္ ဆိုတဲ႔ စိတ္က လူကို အားျဖစ္ေစသည္။ ေျပးရတာ ေမာေပမဲ႔ အသက္ကို ေျခေထာက္က အခုအခ်ိန္မွာ ေစာင္႔ေရွာက္ေနတာ ဆိုေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ ပိုျပီး အားစိုက္ေျပးခဲ႔သည္။

နည္းနည္းခပ္ေဝးေဝး ေျပးမိျပီးေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္ကို လွည္႔အၾကည္႔မွာ မီးတုတ္ေတြနဲ႔ အေနာက္က လိုက္လာတဲ႔ လူရိုင္းေတြ အေနာက္မွာ ေတာ္ေတာ္ေဝးေဝး ျပတ္က်န္ခဲ႔ျပီ ဆိုတာ ေတြ႕လိုက္ရ၏။ ဒါေပမဲ႔ လေရာင္ရဲ႕ အလင္းေအာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္႔ေနာက္ကို ထပ္ခ်ပ္မကြာ လိုက္ေနတဲ႔ လူရိပ္တစ္ခုကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။ ေျပးေျပးလႊားလႊားပဲ ကၽြန္ေတာ္ ထပ္ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ လူရိုင္းတစ္ေယာက္ ကၽြန္ေတာ္႔ေနာက္ကို ဇြဲမေလ်ာ႔ဘဲ ဆက္ျပီး ေျပးလိုက္လာတာကို ျမင္ရ၏။

သူက ေျပးအားလည္း အေတာ္ေကာင္းပံုရသည္။ ကၽြန္ေတာ္႕ကို မီွေအာင္ လိုက္ႏိုင္တယ္ ဆိုကတည္းက သူက ေတာ္ရံု အေျပးသန္သူ တစ္ေယာက္ မဟုတ္ႏိုင္ေတာ႔ဘူး။ ဒီေနာက္မွာေတာ႔ သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ပိုျပီး နီးကပ္သထက္ နီးကပ္လာေတာ႔၏။ စစေျပးကတည္းက ေနာက္က လိုက္လာတဲ႔ လူရိုင္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္တဲ႔ အတြက္ သူကလည္း အေတာ္ေတာ႔ ေမာပန္းေနခဲ႔ျပီ။ ဒါထက္ သူ႕က ကၽြန္ေတာ္႔နားကို ဘာလို႔ နီးသထက္ နီးလာရတာလဲ လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ရုတ္တရက္ စဥ္းစားလိုက္မိသည္။

ဒါနဲ႔ ေျပးရင္း လႊားရင္း ေနာက္က သူ႔ကို တစ္ခ်က္ လွမ္းၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ သူက လူရိုင္းတို႔ရဲ႕ ဝတ္စံု ေပါ႔ေပါ႔ပါးပါးေလးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္ကို ေျပးလိုက္ေနခဲ႔တာ ျဖစ္၏။ ကၽြန္ေတာ္႔မွာေတာ႔ ေက်ာပိုးအိတ္က တစ္လံုး ၊ ဝတ္ထားေသာ အဝတ္အစားမ်ားကလည္း ေလယာဥ္ေမာင္းသမား ဝတ္စံုလိုလို ထူထူထဲထဲၾကီးေတြနဲ႔ ဒါေတြနဲ႔ ေျပးလႊားေနရေတာ႔ ခရီးက မတြင္လွ။ သူ႔မွာေတာ႔ လူရိုင္းဝတ္စံု ေပါ႔ေပါ႔ပါးပါးနဲ႔ ဆိုေတာ႔ ေျပးရ လႊားရတာ ပိုျပီး ခရီးတြင္တယ္ ထင္ပါရဲ႕။ သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ နီးကပ္သထက္ နီးကပ္ လာပါသည္။

သူကလည္း ဘာလို႔ ကၽြန္ေတာ္႔ေနာက္ကို လိုက္တယ္ မသိေပမဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ လူရိုင္းဆိုတဲ႔ လက္ထဲက လြတ္ဖို႔သာ အာရံုရွိသည္။ ကၽြန္ေတာ္႔ ေက်ာပိုးအိတ္ထဲမွာ ဘာေတြပါသလဲ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္စဥ္းစားမိေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔အတြက္ စားစရာ ရိကၡာေတြသာ ပါတာ ျပန္သတိရတယ္။ စားဖို႔ ဆိုတာ အသက္ရွင္မွသာ စားရမွာ အခုေတာ႔ ေနာက္မွာ လူရိုင္းတစ္ေယာက္က အေျပးအလႊားလိုက္ျခင္း ခံေနရ၏။ လူရိုင္းလက္ထဲကို အမိခံရျပီး အသတ္ခံရႏိုင္တဲ႔ လူတစ္ေယာက္ အဖို႔ လူရိုင္းလက္ထဲက လြတ္ဖို႔ထက္ ဘယ္အရာကမ်ား ပိုျပီး အေရးၾကီးပါသလဲ။

“ ဖုန္း ”

ကၽြန္ေတာ္႔ ေက်ာေပၚက ေက်ာပိုးအိတ္ကို ေျပးေျပးလႊားလႊားပဲ ေအာက္ကို ပစ္ခ် ထားခဲ႔လိုက္သည္။ အေနာက္က ဒံုးကန္အားခံရတဲ႔ ကားတစ္စီးလိုမ်ိဳး ေက်ာေပၚက ေက်ာပိုးအိတ္ ခပ္ေလးေလးၾကီး ျပဳတ္က်သြားတယ္ ဆိုေတာ႔ လူက ေျပးေနရင္းကို အားတိုးေဆး စားလိုက္ရသလိုမ်ိဳး ေျပးအားက ပုိေကာင္းသြားသည္။ ေျခလွမ္းေတြကလည္း သြက္လက္ ျမန္ဆန္လာ၏။ ဒီအခ်ိန္မွာ အေနာက္ကို ဖ်တ္ခနဲ ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ လူရိုင္းက ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ခပ္လွမ္းလွမ္း ဆိုတာထက္ ပိုျပီး နီးလာခဲ႔၏။

အို . . မျဖစ္ဘူး။ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေပါ႔ေပါ႔ပါးပါး ေျပးႏိုင္ဖို႔ ပိုျပီးေတာ႔ အေရးၾကီးပါသည္။ ေျပးေျပးလႊားလႊားပဲ ကၽြန္ေတာ္႔ ကိုယ္ေပၚက ဂ်ာကင္ၾကီးကို ခၽြတ္ပစ္လိုက္သည္။ လူက ပိုျပီး ေပါ႔ပါးသြားသလို ခႏၶာကိုယ္ကလည္း ျပင္ပေလနဲ႔ ထေတြ႕လိုက္ရေတာ႔ ပိုျပီးေတာ႔ လန္းဆန္းသြားသလို ျဖစ္သြား၏။ လူက ေျပးအားလည္း ေကာင္းလာသလို ေနာက္က လိုက္လာတဲ႔ လူရိုင္းနဲ႔လည္း နည္းနည္း ပိုေဝးသြားသည္။ ဒါေပမဲ႔ ေအာက္မွာ ဝတ္ထားတဲ႔ ေဘာင္းဘီၾကီးက နည္းနည္းေတာ႔ ရႈပ္ေနသလိုပဲ လို႔ ခံစားရ၏။ ဒါေၾကာင္႔ ခဏေလး ရပ္ျပီး ေဘာင္းဘီအရွည္ကို ခၽြတ္ခ်လိုက္သည္။ ဒါေပမဲ႔ မပူပါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔မွာ ေအာက္ခံ အားကစားေဘာင္းဘီ အတို ပါပါေသးသည္။

တခဏေတာ႔ တခဏေလးပါပဲ။ သို႔ေသာ္ ေနာက္က ေျပးလာတဲ႔ လူရိုင္းက ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ဓါတ္တိုင္ တစ္တိုင္စာ မရွိေသာ အနီးသို႔ ျပန္ေရာက္လာျပန္သည္။ ကၽြန္ေတာ္႕ကိုယ္ေပၚမွာ စြပ္က်ယ္လက္ပါေသာ အက်ႌနဲ႔ ေဘာင္ဘီတိုေလးသာ ရွိပါေတာ႔သည္။ လူတိုင္းကေတာ႔ သူ႕လက္ထဲက ဘယ္ဘက္လက္မွာ ဒိုင္းတစ္ခု ၊ ညာဘက္လက္မွာ လွံတုိ တစ္ခုကို ကုိင္စြဲထားတုန္း။ ေပါ႔ေပါ႔ပါးပါး ေျပးေနတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ လူရိုင္း ေတာထဲမွာ ႏွစ္ေယာက္တည္း အေျပးျပိဳင္ေနသလို ျဖစ္ေနေတာ႔၏။ သူ႕ေနာက္က လူရိုင္းေတြကေတာ႔ ဘယ္မွာ က်န္ေနခဲ႔မွန္း မသိေအာင္ကို မ်က္ေျချပတ္ က်န္ေနခဲ႔ျပီ။

ေျပးရင္း ေပါ႔ေပါ႔ပါးပါး ျဖစ္ေနတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က သူ႕ထက္ ပိုျပီး ေျပးအား ေကာင္းလာ၏။ ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာပိုးအိတ္ ပစ္ခ်ထားခဲ႔တာ ၊ ဂ်ာကင္ၾကီး ခၽြတ္ထားခဲ႔တာ ၊ ေဘာင္းဘီရွည္ၾကီး ခၽြတ္ထားခဲ႔တာ ေတြကို လူရိုင္းကလည္း ျမင္ပါသည္။ ဒါေၾကာင္႔ ကၽြန္ေတာ္ ပိုျပီး ေျပးအားေကာင္းလာတယ္ ဆိုတာလည္း သူက သိပါသည္။ ဒီေတာ႔ သူကလည္း သူ႕လက္ထဲက ဒိုင္းနဲ႔ လွံတိုေလးကိုပါ ပစ္ျပီး အားရပါးရ ေျပးပါေတာ႔သည္။ သူ႕ေျခေထာက္မွာ ဖိနပ္ မပါ။ ကၽြန္ေတာ္႔ေျခေထာက္မွာ ဖိနပ္က ပါေနပါေသးတယ္။ သူ႕လိုေတာ႔ ေတာထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ ဖိနပ္ခၽြတ္ျပီးေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ မေျပးႏိုင္ပါ ၊ ေျပးလည္း မေျပးတတ္ပါ။ သူ႕လို ကၽြန္ေတာ္ ေျခေထာက္ေတြက ခံႏိုင္မွာ မဟုတ္။ ဆူး ၊ ေညွာင္႔ ၊ ခလုတ္ေတြ ရွိတယ္ မဟုတ္လား။

ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ေပါ႔ေပါ႔ပါးပါး ေျပးေနသည္။ သူကလည္း ေျခလြတ္ လက္လြတ္ ေျပးေနသည္။ အခ်ိန္ ဘယ္ေလာက္ ၾကာေအာင္ သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေျပးေနတယ္ မသိဘူး။ ေျပးရင္း ေျပးရင္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ ေျပးအားေတြ က်လာတာကို ကၽြန္ေတာ္႕ဖာသာ သိလိုက္၏။ သူ႕ကို လွမ္းၾကည္႔လိုက္ေတာ႔လည္း သူလည္း ေျပးအားေတြ က်လာ၏။ ဒါေပမဲ႔ သူက ကၽြန္ေတာ္ထက္ ျမန္ေအာင္ ေျပးႏိုင္ပါေသးသည္။ ဒါေၾကာင္႔ သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ နီးသထက္ နီးလာေတာ႔သည္။ ေနာက္ဆံုး သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ယွဥ္ျပီး ေျပးေနတယ္ ဆုိရေလာက္ေအာင္ကို နီးကပ္လာခဲ႔သည္။ ဒါေပမဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေျပးေနတယ္ ဆိုတဲ႔ ပံုစံသာ ရွိျပီး လူေတြက ေမာလြန္းလို႔ မေျပးႏိုင္ေတာ႔ဘူး။ ေျခလွမ္းေတြကလည္း မေရြ႕ႏိုင္ေတာ႔ဘူး။

ေျပးတယ္ ဆိုတဲ႔ လႈပ္ရွားမႈကို စိတ္ကသာ လုပ္ေဆာင္ျပီး လူက ေျခတစ္လွမ္းကို အားတင္းလွမ္းေနရတဲ႔ အခ်ိန္မွာ သူ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ လွမ္းၾကည္႔ေတာ႔ သူကလည္း ကၽြန္ေတာ္႕ကို လွမ္းၾကည္႔ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း စိတ္ေပါက္ေပါက္နဲ႔ ေရကလည္း ဆာလို႔ ခၽြဲပစ္ေနတဲ႔ ပါးစပ္ထဲက လွ်ာကို အလုပ္ေပးျပီး ေမးလိုက္မိသည္။

“ မင္း . . ငါ႔ေနာက္ကို ဘာလို႔ လိုက္ေနရတာလဲ။ ”

သူကလည္း ေမာလြန္း အားၾကီးလို႔ သူ႕ပါးစပ္ကိုေတာင္မွ သူ႕ဖာသာ အႏိုင္ႏိုင္ ဖြင္႔ဟ အသက္ရွဴ ေနရင္းကေန ကၽြန္ေတာ္႔ကို မ်က္လံုးၾကီး ျပဴးျပီး ျပန္ေျပာသည္။

“ မင္းက ေျပးလို႔ ငါက လိုက္တာေလ။ ”

“ ဘာကြ ၊ ငါေျပးတာနဲ႔ မင္းက လိုက္ရလား။ ”

ကၽြန္ေတာ္လည္း ေမာေမာ ေဒါသ ျဖစ္ျဖစ္နဲ႔ သူ႕ကို ေအာ္ေျပာလိုက္၏။ ဒီေတာ႔ သူက. . . .

“ ဒါဆို မင္းကေရာ ဘာလို႔ ေျပးရတာလဲ။ ”

“ မင္း လိုက္လို႔ ေျပးတာေလ။ မင္းကေရာ ဘာလို႔ လိုက္ရတာလဲ။ ”

“ ဟ . . လိုက္ရတာေပါ႔ကြ။ ငါတို႔ လူရိုင္းေနရာမွာ ငါက အေျပးအျမန္ဆံုးပဲ။ အခုေတာ႔ မင္းက ေရွ႕က ေျပးေနေတာ႔ ငါက မွီေအာင္ မလိုက္ႏိုင္ဘူး ဆိုရင္ ငါ ညံ့ရာ က်မွာ စိုးလို႔ မင္းကို မီွေအာင္ လိုက္ရတာ။ ”

“ ဒါဆို မင္းက ငါ႕ကို လိုက္ဖမ္းတာ မဟုတ္ဘူးလား။ ”

“ ဘယ္ကလာ မင္းကို လိုက္ဖမ္းရမွာလဲ။ မင္းကို မွီေအာင္ ေျပးႏိုင္တယ္ ဆိုတာေလး တစ္ခုတည္းနဲ႔ ငါက လိုက္ျပီး ေျပးေနတာ။ ”

သူက ဒီလိုလည္း ေျပာ  ေျမေပၚကိုလည္း ပက္လက္လန္က်သြားျပီး မိုးေကာင္းကင္ကို ေမာ႔ၾကည္႔ကာ ေဟာဟဲ နဲ႔ အသက္ရွဴေနေတာ႔သည္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ေမာလြန္းလို႔ သူ႕လိုပဲ ေျမေပၚမွာ လွဲေနရေတာ႔သည္။ ဒီမွာ သူက ေမးသည္။

“ ဒါနဲ႔ မင္းက ဘာလို႔ ေက်ာပိုးအိတ္ေတြ ၊ ဂ်ာကင္ေတြ  ၊ ေဘာင္းဘီရွည္ေတြကို ခၽြတ္ပစ္ရတာလဲ။ ”

“ ပိုျပီး ေျပးႏိုင္ေအာင္ေပါ႔ကြ။ မင္းကေရာ ဘာလို႔ ဒိုင္းေတြ ၊ လွံေတြကို လႊင္႔ပစ္ရတာလဲ။ ”

“ ငါလည္း ေျပးအား ပိုေကာင္းေအာင္ လို႔ ပစ္တာေပါ႔။ ”

“ ဒါဆို မင္း ငါ႔ေနာက္ လိုက္တာ ငါ႔ကို ဖမ္းဖို႔ မဟုတ္တာ ေသခ်ာလား။ ”

“ ေသခ်ာတာေပါ႔။ ငါက မင္းကို မီွေအာင္ ေျပးႏိုင္တယ္ ဆိုတဲ႔ ဂုဏ္ကိုပဲ လိုခ်င္တာ ဒါေၾကာင္႔ . . . "

" ဒါေၾကာင့္ ဘာျဖစ္လဲ "

" ဒါေၾကာင့္ . . .  အခု မင္းကို မွီေအာင္ ေျပးႏိုင္တယ္ ဆိုတာေတာ႔ ငါ႔ကို ေထာက္ခံစာ ေရးေပးလိုက္ပါကြာ။ ”

“ ဘာကြ. . .”



“ ဘာကြ. . . ”

“ ဒုံး ”

“ အား . . ”

ကၽြန္ေတာ္ နံရံကို လက္သီးနဲ႔ ထိုးမိသြား၏။ အား . . ကၽြတ္ . . ကၽြတ္ . . ေတာ္ေတာ္ နာတာပါလား။

ေၾသာ္. . . ကၽြန္ေတာ္ အိပ္မက္ မက္ေနတာကိုး။ ကိုယ္႔ဖာသာ နာသြားတဲ႔ လက္ေလးကို အသာဆုပ္ကိုင္ရင္း ရွက္ျပံဳးေလး ျပံဳးလိုက္ျပီး ကၽြန္ေတာ္ ျပန္လည္ကာ အိပ္ေပ်ာ္သြားပါေတာ႔သည္။



မွတ္ခ်က္။   ။ တနဂၤေႏြေန႕က မက္ခဲ႔တဲ႔ အိပ္မက္ေလးပါ။ ဘယ္လို အဓိပၸါယ္ ေကာက္ရမွန္းလည္း မသိပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္႕ကေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႕ဖာသာ ဒီလိုပဲ စဥ္းစားလိုက္ပါေတာ႔တယ္။ ဘဝဆိုတဲ႔ ေျပးလမ္းမွာ အေႏွာင္႔အယွက္ ၊ အပို ဝန္တာေတြ မရွိ္ရင္ ပိုျပီး ေျပးအားေကာင္းမယ္ ၊ ခရီးေရာက္မယ္။ လို႔ပဲ ယူဆလိုက္ပါေတာ႔တယ္။ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ေနၾကပါေစ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားလံုးက ေလာကၾကီးမွာ ကိုယ္လိုရာကို ေရာက္ေအာင္ ေျပးလႊားေနၾကတာပဲ မဟုတ္ပါလား။ ကၽြန္ေတာ္ ဆက္ “ ေျပး ” လိုက္ပါဦးမယ္။

စာဖတ္သူလည္း ကိုယ္လိုရာကို ေရာက္ေအာင္ ေပါ႔ေပါ႔ပါးပါး “ ေျပး ” ႏိုင္ပါေစဗ်ာ။


ေလးစားစြာျဖင္႔
ကိုေဇာ္

.

Share/Bookmark

08 October 2011

24 အရင္းအႏီွး



အမွာ. . . 

တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဒီပို႔စ္ေလးကို ေရးျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔ မထင္ပါဘူး။ ဒီအထဲက အေၾကာင္းအရာေလးေတြကို တိုတိုတိတိေလးေတြ အေနနဲ႔သာ ေရးမယ္လို႔သာ စဥ္းစားထားခဲ့တာပါ။ ဒါေပမဲ့ စိတ္ထဲမွာ မတင္မက်နဲ႔မို႔ ေရးလိုက္ ဖ်က္လိုက္ ျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ အျဖစ္အပ်က္ အစအဆံုး ေရးမယ္လို႔ပဲ ဆံုးျဖတ္လိုက္ျပီးေတာ့ ခ်ေရးလိုက္တာပါ။ ဒီအျဖစ္အပ်က္ေလးဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံ အလည္ ျပန္တုန္းက ၾကံဳေတြ႕ခဲ့ရတာေလးပါ။ ဖတ္လို႔ေကာင္းေအာင္ ဇာတ္အိမ္ေလးနဲ႔ တင္ျပထားတာက လြဲလို႔ တကယ့္ အျဖစ္အပ်က္ တစ္ခုပါပဲ။ တစ္ခုခုေတာ့ ေပးႏိုင္လိမ့္မယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။

ေလးစားစြာျဖင့္
ကိုေဇာ္




" - - - - - - - - - "

“ ဒီေလာက္နဲ႔ေတာ့ ဒီေခတ္ၾကီးမွာ ဘာမွ မဟုတ္ဘူးကြ။ ”

“ - - - - - - - - -  ”

“ ေဟ့ေကာင္ မ်ားတယ္ လုပ္မေနနဲ႔။ xxx ဆိုတာ ဒီေခတ္မွာ ေျမကြက္ေလာက္ပဲ ရတာ ၊ ကံေကာင္းမွ တဲအိမ္ ခပ္စုတ္စုတ္ေလးေတာ့ ပါခ်င္ ပါလာလိမ့္မယ္။ ”

“ - - - - - - - - -  ”

“ မွန္တယ္။ အခုက အလကား လုပ္ပစ္တာ မဟုတ္ဘူးေလ ၊ ရင္းႏွီးတာ . . . ရင္းႏွီးထားတာ . . . ဒါက အရင္းအႏွီး တစ္ခုပဲေလ။ ”

“ - - - - - - - - -  ”

“ ဒီထက္ေတာ့ ဘယ္လိုမွ ေလ်ာ့ျပီးေတာ့ ရင္းႏွီးလို႔ မရဘူးကြ။ အခု ေလာေလာဆယ္ အားလံုး မျဖစ္ႏိုင္ဘူး ဆိုရင္လည္း တစစ တတ္ႏိုင္သေလာက္ ထည့္ဝင္ျပီးေတာ့ ရင္းႏွီးရတာပဲ။ ဒါထံုးစံပဲေလ။ ”

“ - - - - - - - - -  ”

“ အစစ္ပဲ ေဟ့ေကာင္ ၊ ဒီေခတ္က အရင္းအႏီွး မရွိဘဲ ဘာမွ လုပ္လို႔ မရတဲ့ ေခတ္ကြ။ ဒါေၾကာင့္ အခု ေလာေလာဆယ္ ေျမကြက္ေလး ဆြဲထားလိုက္ေတာ့မယ္။ ဘယ္လိုလဲ။ ”

“ - - - - - - - - -  ”

“ အိုေက . . . ဒါဆို ငါ လုပ္ထားလိုက္ေတာ့မယ္။ ဘိုင္ကြာ . . . ”

ဖုန္းခြက္ကို ျပန္ခ်လိုက္ျပီးေတာ့ စည္ပင္ဖုန္းမွ ထိုင္ေစာင့္ေနေသာ အစ္မၾကီးကို ဘယ္ေလာက္လဲ ဟု ေမးကာ ပိုက္ဆံအိတ္ထဲမွ ေထာင္တန္ တစ္ရြက္ကို ထုတ္ေပးလိုက္မိ၏။ ဖုန္းဖိုး ျပန္အမ္းေသာ ေငြကို လွမ္းယူေနခ်ိန္မွာပဲ ခုန ဖုန္းေျပာေနတုန္းမွာ ခပ္ျပင္းျပင္း တိုက္ခတ္ေနတဲ့ ေလႏုၾကမ္းက မိုးတိမ္ေတြကိုပါ ေခၚလာမက မိုးဖြဲေတြကို ဖုန္းရံုေသးေသးေလးထဲသို႔ ရိုက္ခတ္သြင္း ေလေတာ့သည္။

“ ဟာ . . . ျပန္ပါမယ္ ဆိုမွ မိုးက ရြာျပီကြာ။ ”

ကၽြန္ေတာ္ ေရရြတ္လိုက္တာေပမဲ့ အသံက ျပိဳင္တူ ေဘးနားကပါ ထိုကဲ့သို႔ အသံ ထြက္လာေလ၏။ ေၾကာင္သလို ျဖစ္သြားျပီး ေဘးကို လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးက လူလတ္ပိုင္း အရြယ္ တစ္ေယာက္ကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပိဳင္တူ လွည့္ၾကည့္၏။ ၾသ . . . သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ အာေမဋိတ္ တူညီစြာ ထြက္သြားျခင္းမွ်သာ။ အင္းေလ . . .  ျဖစ္ပ်က္ ခံစားေနရတဲ့ အေျခအေနေတြကလည္း တူညီေနတာကိုး။

မိုးက ခပ္ေျဖးေျဖး ဆိုရာကေန ခပ္သည္းသည္းကို ရြာခ်ေလျပီ။ လူဝင္ရရံုသာ ေဆာက္ထားေသာ ဖုန္းရံုထဲ၌ မိုးခိုရင္း ကၽြန္ေတာ့္လို ပိတ္မိေနသူ စုစုေပါင္း ေလးေယာက္ ရွိ၏။ ေယာက္်ားေလး ၃ ေယာက္ ျဖစ္ျပီးေတာ့ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ ျဖစ္၏။ တကယ္ဆို သူက မိန္းကေလးပဲ ထီးေလးေတာ့ ပါလာသင့္တယ္ မဟုတ္လား။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ၇ တန္းေက်ာင္းသား ေလာက္ကတည္းက မိုးမရြာဘဲ ထီးမယူျဖစ္တာ ၾကာခဲ့ျပီ။ ေက်ာင္းသား ဘဝကေတာ့ သိသိ မသိသိ မ်က္ႏွာေျပာင္ျပီး ကပ္ေဆာင္းသြားတတ္လို႔ မေထာင္းသာ ေပမဲ့ အခုလို အရြယ္မွာက်ေတာ့ သိသိသာသာကို အေထာင္းခံေနရသလို ျဖစ္ေနသည္။

“ မိုးက ေတာ္ေတာ္နဲ႔ တိတ္မွာ မဟုတ္ဘူး ထင္တယ္။ "

ဒီတစ္ခါေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေရရြတ္သံက သီးသန္႔ တစ္ေယာက္တည္းပါပဲ။ ေဘးမွလူက မေရရြတ္ေတာ့ မတ္တပ္ရပ္လ်က္နဲ႔ပင္ သူ႕လက္ထဲက ဂ်ာနယ္ကို ျဖန္႔ဖတ္ေနေလ၏။ သူ႕ကေတာ့ စိတ္ဝင္တစား လုပ္စရာ တစ္ခု ရသြားေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာေတာ့ ဖတ္စရာ သင္တန္းမွ စာအုပ္တခ်ိဳ႕သာ ပါေလ၏။ တဝုန္းဝုန္း က်ေနေသာ မိုးမ်ားကို အံတုကာ ထီးျဖင့္ လႈပ္ရွားသြားလာေနသူမ်ားဆီသို႔သာ အၾကည့္ကို လႊတ္ထားလိုက္မိသည္။ စိတ္ကူးေတြ အေတြးေတြ အားလံုးလည္း အၾကည့္နဲ႔ အတူ လိုက္ပါသြားေလေတာ့သည္။

“  ဖတ္ . . . "

မနာပါ။ သို႔ေသာ္ မတ္တပ္ရပ္ေနေသာ ကၽြန္ေတာ့္ ညိဳသက်ီးကို အရာဝတၳဳ တစ္ခု လာထိျခင္းကို ထိေတြ႔ခံစားလိုက္ရ၏။ ရုတ္တရက္ ထိထိခ်င္း ထိုအရာကို တံု႔ျပန္ရန္ ငံု႔ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဗာဒံသီး တစ္လံုးကို ေတြ႕လိုက္ရေလသည္။ အခုလို မိုးထဲ ေရထဲမွာ တစ္ေယာက္ေယာက္က လက္ကစားျပီး ပစ္ေပါက္ျခင္းေတာ့ မျဖစ္တန္ရာ။ ကၽြန္ေတာ့္ ေျခေထာက္ကို လာထိေသာ ထိုဗာဒံသီးရဲ႕ လားရာအရပ္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဖုန္းဆိုင္ရဲ႕ ေဘးမွာ စည္ပင္ထီးေလးကို မိုးေရထဲမွာ အံတုေဆာင္းကာ ေရာင္းေနေသာ လမ္းေဘး ဆိုင္ေလးမ်ားစြာကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။ ထိုအထဲမွာ ဆိုင္တစ္ဆိုင္က ဗာဒံသီးမ်ားကို ထုကာ အေစ့ ( အဆံ ) ထုတ္၍ ေရာင္းေသာ ဆိုင္တစ္ေလး တစ္ဆိုင္ျဖစ္ေလသည္။

ဆိုင္ဟုသာ ဆိုရသည္ ထင္းရွဴးေသတၱာပံုး အခြံကို ေထာင္မတ္ထားျပီး ထိုအေပၚမွာ သတၱဳဗန္းတစ္ခုကို တင္၍ ဂ်ာနယ္မွ စာရြက္ေလးကို ရွည္ေမ်ာေမ်ာ ကန္ေတာ့ လုပ္ကာ ဗာဒံသီး အဆံေလး ( အေစ့ေလး ) ေတြကို ထည့္ကာ ေရာင္းေနေသာ ဆိုင္ေလး တစ္ဆိုင္ကို ဖုန္းရံုနဲ႔ နီးကပ္စြာ ေတြ႕လိုက္ရသည္။ ထိုထင္းရွဴးေသတၱာရဲ႕ ေဘးမွာ စည္ပင္ထီးရဲ႕ မလံုျခံဳမႈေၾကာင့္ မိုးေရေတြ ခပ္သည္းသည္း ပက္ျဖန္းေနတာကို အံတုျပီး ထုႏွက္ေနဟန္ျဖင့္ လူငယ္ေလး တစ္ေယာက္ကို ေတြ႕လိုက္ရ၏။

" ေဆာရီးေနာ္ အစ္ကို . . . ကၽြန္ေတာ္ ထုလိုက္တာ ေခ်ာ္ထြက္သြားတယ္။ "

ျပာျပာသလဲ မဟုတ္ေပမဲ့ ရုိရုိက်ိဳးက်ိဳးပင္ ေတာင္းပန္၏။ သူ႕ရဲ႕ ေဘးမွာ ပလတ္စတစ္ ထိုင္ခံုေပၚတြင္  မိုးပက္ေန၍ ေျခေထာက္ကို တုပ္ထိုင္ေနေသာ သူ႕ရဲ႕ မိခင္ျဖစ္ဟန္ တူသူကလည္း ေတာင္းပန္ေသာ မ်က္ဝန္းျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို လွမ္းၾကည့္ေနေလသည္။ ဘာမွ နာက်င္ျခင္းလည္း မျဖစ္ပါ။

" ရပါတယ္ကြ။ ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူး။ "

" ဟုတ္ကဲ့ . . . ကန္ေတာ့ပါ။ "

ကၽြန္ေတာ္ ျပံဳးေျပာလိုက္ေပမဲ့ သူက ထပ္၍ ေတာင္းပန္လာျပန္သည္။

" ရပါတယ္။ "

ေနာက္ဆက္တြဲ ကၽြန္ေတာ့္ဆီက စကားသံကို ၾကားေတာ့ သူက လွစ္ခနဲ ေဖာ္ေရြစြာ ထပ္ျပံဳးျပန္ေလသည္။ သူ႕ရဲ႕ အျပံဳးက ေပါ့ပါးလတ္ဆတ္စြာျဖင့္ ၾကည္လင္စြာ ေတာက္ပ၏။ ဟန္လုပ္ထားေသာ မ်က္ႏွာဖံုးတို႔ မပါေခ်။ အားနာမႈနဲ႔ ရယ္ျပေသာေၾကာင့္ အျပံဳးမ်ားက ႏုညံ့စြာ ပြင့္လင္း၏။ သူ႕ရဲ႕ အရယ္မွာ သူ႕ရဲ႕ အေပၚေရွ႕သြားႏွစ္ေခ်ာင္း မရွိတာကို လူငယ္ဆန္စြာ ေတြ႕လိုက္ရသည္။ သူ႕အရြယ္ ဆိုတာ အလြန္ဆံုး ရွိမွ အသက္ ၈ ႏွစ္ ၊ ၉ ႏွစ္ေလာက္သာ ရွိေပလိမ့္ဦးမည္။ သူ႕ရဲ႕ အေပၚငယ္သြားေတြ ေနရာမွာ အစားထိုး ေပါက္ဖို႔ အခ်ိန္တန္ျပီ။

" ဗာဒံသီးေတြ တစ္ထုပ္ ဘယ္ေလာက္လဲ။ "

ထိုင္ခံုေပၚမွာ ထိုင္ေနေသာ သူ၏ မိခင္ ျဖစ္သူကို ကၽြန္ေတာ္ မေမးဘဲ ထိုင္ရာ ဗာဒံသီးမ်ားကို ထုျပီး ဗာဒံဆံမ်ား ထုတ္ယူေနေသာ သူ႕ကို ေမးလိုက္၏။ အေမးသံ ၾကားရာ ကၽြန္ေတာ့္ဆီသို႔ သူ႕မ်က္ႏွာက ဆတ္ခနဲ ၾကည့္လာသည္။

" ဝယ္သူ . . . "

" ဝယ္သူ . . . "

ဆိုျပီး သူ႕ရဲ႕ အသိစိတ္ထဲမွာ အခ်က္ေပးသံေတြ ေဝညံ ျမည္ဟီးသြားမည္ ထင္သည္။ ထိုင္ထုေနရာမွ ဖ်တ္ခနဲ ထကာ သတၱဳဗန္းထဲမွာ စကၠဴကန္ေတာ့မ်ားဆီသို႔ လက္ညွိဳးညႊန္ျပကာ ေျပာေလသည္။

" ဒါက ၂၀၀ ၊ ဒီဘက္က ၃၀၀ အစ္ကို။ "

ရွည္ေမ်ာေမ်ာ စကၠဴကန္ေတာ့ထဲမွာ ဗာဒံဆံ ဘယ္ႏွစ္ခု ပါေလမည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ မတြက္ခ်က္တတ္ပါ။ ထိုဗာဒံဆံတစ္ဆံ အျပစ္အနာအဆာ မပါဘဲ ၊ က်ိဳးေၾကမႈ မျဖစ္ဘဲ အေကာင္းပကတိ အတိုင္း ဗာဒံသီးထဲက ထြက္လာဖို႔ မလြယ္ဘူး ဆိုတာ ငယ္ငယ္က အိမ္နားက ဗာဒံပင္မွ ေၾကြက်ေသာ ဗာဒံသီးမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ ထုစားဖူး၍ ကၽြန္ေတာ္ သိေနခဲ့ဖူးသည္။ ဗာဒံသီး အခု ၂၀ ေလာက္ကို ထုတာေတာင္မွ ကၽြမ္းက်င္မႈ မရွိေသာေၾကာင့္ ဗာဒံဆံ လွလွပပ အဆံ တစ္ခု ကၽြန္ေတာ္ မရခဲ့ပါ။ ထိပ္ပိုင္းပဲ့မသြားရင္ ခါးလယ္က က်ိဳး၏။ ခါးလယ္က မက်ိဳးရင္ အလ်ားလိုက္ ကြဲ၏။ အသားၾကပ္ကာ ခ်ိန္သားကိုက္ မထုမိတဲ့ အဆံေတြဆိုရင္ ေၾကမြကာ ဗာဒံသီးမွ အရည္ေတြဝင္၍ ဖန္တြတြ ျဖစ္သြားေစတတ္သည္။

" ၃၀၀ တန္ တစ္ထုပ္ေပးကြာ။ "

" ဟုတ္ကဲ့ အစ္ကို။ "

သူ ဗာဒံဆံ ထုတ္လုပ္သူ အျဖစ္မွ ခ်က္ခ်င္းပင္ ေရာင္းခ်သူ ျဖစ္သြားျပန္၏။ ကၽြန္ေတာ္ ထြက္မေျပးဘူး ဆိုတာ သူ သိေနႏိုင္ေပမဲ့ ဝယ္သူကို အလ်င္အျမန္ ဝန္ေဆာင္မႈ ေပးခ်င္ေသာ သူ႕ရဲ႕ လက္ေတြက သြက္လက္စြာ လႈပ္ရွား၏။ ဗန္းထဲမွ ၃၀၀ တန္ ဗာဒံဆံ တစ္ထုပ္ကို လွမ္းယူလိုက္ျပီး ကၽြတ္ကၽြတ္အိတ္ထဲကို ထည့္လိုက္သည္။ ကၽြတ္ကၽြတ္အိတ္ အစ ႏွစ္စကို ေခါက္တုပ္စည္းေႏွာင္ေနရင္းမွ ကၽြန္ေတာ့္ဘက္ကို လွမ္းေမး၏။

" အစ္ကို . . . အခု စားမွာလား။ "

" မဟုတ္ဘူး။ ထုပ္ပဲ ထုပ္ေပးလိုက္ပါ။ "

ကၽြတ္ကၽြတ္အိတ္ အစ ႏွစ္စကို ခ်ည္ေႏွာင္ျပီးေတာ့ ေနာက္ထပ္ ေခါက္တုပ္ ထပ္ခ်ည္ေႏွာင္ေပးျပန္၏။ သူ႕ရဲ႕ သေဘာက မိုးလံုေစရန္ ဟုေသာ အဓိပၸါယ္မ်ားကို ဖြင့္ဟေနေလသည္။

" ေရာ့ . . . ရျပီ အစ္ကို။ "

အထုပ္ကို လွမ္းယူျပီးေတာ့ ငါးရာတန္ တစ္ရြက္ကို ကၽြန္ေတာ့္ သူ႕ဆီသို႔ ကမ္းေပးလိုက္၏။ သူ လွမ္းယူျပီးေတာ့ ပိုေငြ ျပန္အမ္းဖို႔ ထိုင္ေနေသာ သူ႕မိခင္ဆီသို႔ ကမ္းေပးလိုက္သည္။ သူ႕မိခင္က ေဘးမွ ပလတ္စတစ္ဗူးကို ဖြင့္ကာ ေငြ ၂၀၀ တန္ တစ္ရြက္ကို ထုတ္ေပး၏။ သူက ထို ၂၀၀ တန္ကို လွမ္းယူျပီးမွ ကၽြန္ေတာ့္ကို ထပ္ဆင့္ ျပန္ေပးေလသည္။ ဒီ့ထက္လည္း ထပ္ေျပာစရာ မရွိလို႔ အဝယ္တုန္းက အတိုင္း ဖ်တ္ခနဲ ေျပးထြက္သလို အခုလည္း ဖ်တ္ခနဲ မိုးေရထဲမွာပင္ ကၽြန္ေတာ္ ဖုန္းရံုေလးထဲ ျပန္ဝင္လိုက္၏။

အေရာင္းအဝယ္ ကိစၥ ျပီးသြား၍ သူက ေရာင္းသူ အျဖစ္မွ ထုတ္လုပ္သူ အျဖစ္ ဗာဒံသီးမ်ားကို ထုရန္ ျပန္၍ ပထမ သူထိုင္ေနရာသို႔ ျပန္ထိုင္လိုက္သည္။ ေစာေစာက သည္းသန္ေနေသာ မိုးကလည္း သိပ္ေတာ့ မသည္းေတာ့။ သို႔ေသာ္ ဒီအတိုင္း အေဆာင္းမပါဘဲ ထြက္ေလွ်ာက္ဖို႔ကေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ေသး။ ဖုန္းရံုထဲမွာ ပိတ္မိေနေသာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေလးေယာက္ကလည္း ပိတ္မိေနလ်က္ပါပဲ။

တစ္ေယာက္ကေတာ့ ဂ်ာနယ္ဖတ္လို႔ ၊ တစ္ေယာက္ကေတာ့ မိုးသည္းသည္းထဲကို ေငးကာ ေတြရီေဆြးေန၏။ က်န္ေသာ မိန္းကေလးကေတာ့ လုပ္စရာ မရွိေသာေၾကာင့္ ထင္၏။  ဖုန္းရံုထဲမွ ဖုန္းကို မ၏ ၊ ေျပာမလိုလုပ္ကာ နားမွာ ကပ္၏ ၊ မေျပာဘူး လုပ္ကာ ျပန္ခ်၏ ၊ ဟိုဘက္ကို ခ်ာခနဲ လွည့္၏ ၊ ခဏေနေတာ့ ဒီဘက္ကို ခ်ာခနဲ ျပန္လွည့္၏ ၊ ဖုန္းခြက္ကို ျပန္ကိုင္၏ ၊ နားနားကို ကပ္၏ ၊ နံပါတ္ေတြကို ႏွိပ္၏ ၊ ေခါင္းခါကာ မေျပာေတာ့ဘူး ဆိုျပီး ျပန္ခ်၏ ၊ ခ်ျပီးကာမွ ျပန္ေကာက္ကိုင္ကာ နားနားမွာ ျပန္ကပ္၏ ၊ နံပါတ္ေတြကို ႏွိပ္၏ ၊ ( သူ႕တစ္ေယာက္တည္း ရႈပ္ေနေလ၏ ) ဖုန္းက ဝင္သြားပံုေပၚသည္။

"  - - - - - - -"

" ကို ဘာလုပ္ေနတာလဲ။ "

"  - - - - - - - "

" ဒီမွာ မိုးမိေနလို႔ . . . "

" - - - - - - - - "

" မဟုတ္ဘူး . . . မိုးက မစိုဘူး။ အခု ဖုန္းရံုထဲမွာ ပိတ္မိေနတာ။ "

" - - - - - - - - "

" အာ . . ဒူလိုက္တာ ၊ အဲဒီလို ပိတ္မိေနတာ မဟုတ္ဘူး။ မိုးရြာေနလို႔ အျပင္ထြက္မရလို႔ ဖုန္းရံုထဲကေန ထြက္မရ ၊ ပိတ္မိေနတယ္ ေျပာတာ။ "

" - - - - - - - - "

" အဲဒါ ဘယ္လို လုပ္ေပးမွာလဲ။ "

" - - - - - - - - "

ဘုရားေရ။ ဘယ္လိုၾကီးပါလိမ့္။ သူ႕ဖာသာ ရာသီဥတုေၾကာင့္ မိုးရြာျပီး သူ႕ဖာသာ ထီးမယူလာလို႔ မိုးမိျပီး ဖုန္းရံုထဲမွာ မိုးခိုေနရတာကို တျခား တစ္ေနရာက ရည္းစားကို လွမ္းဆက္ျပီးေတာ့ ျပႆနာ ရွာေနသူပါလား။ ဒုေကၡာ . . . . ။ ဟိုတစ္ေယာက္ကလည္း ျပာတိျပာယာနဲ႔ လိုက္လာရင္ ထိုသူပါ ေရာျပီးေတာ့ ပိတ္မိေနမည့္ အျဖစ္။ အဲေလ . . . မဟုတ္ေသးပါဘူး။ ထိုသူကေတာ့ ေဆာင္းဖို႔ ထီးယူလာမွာေပါ့။ ဒါဆိုရင္ သူတို႔ ထြက္သြားႏိုင္တာပဲ။ ဒါေၾကာင့္လည္း အႏွီမိန္းကေလးက လွမ္းဆက္တာ ျဖစ္ပံုရသည္။ ဒါေပမဲ့ . . . ကၽြန္ေတာ္သာ ဆိုရင္ တစ္ေယာက္တည္းပဲ အစိုခံလုိက္ေတာ့မယ္။ ကိုယ့္ခ်စ္သူကို လာေခၚခိုင္းျပီးေတာ့ သူ႕ကိုပါ ေရာျပီးေတာ့ မစိုေစခ်င္ပါ။

"  - - - - - - - - "

" ခစ္ . . ခစ္ . . ခစ္ . . . "

အယ္ . . ဘာေတြ သေဘာက်ေတာ္ မူေနတာလည္း မသိပါ။ ခုနကက်ေတာ့ သူပဲ တေလာကလံုးကို မိုးစက္ေတြ မထိရေလေအာင္ ကာေပးထားရသလို မ်က္ႏွာ ပုပ္သိုးသိုးၾကီးနဲ႔။

"  - - - - - - - "

" တကယ္ေနာ္ . . . တကယ္လာမွာေနာ္။ ဒါဆို လာခ့ဲ။ မလာမခ်င္း ေစာင့္ေနမွာေနာ္။ "

" - - - - - - - "

" ဒါဆို လာခဲ့ . . . ေစာင့္ေနမယ္။ "

" - - - - - - - - "

"အင္း . . . မြ . . မြ . . ."

အမ္ . . ဘာလဲဟ မြ . . . မြ  . . . ဆိုတာ ၊ သူ ဆက္တာ " မ . . မ "  ဟုေခၚေသာ သူ႕အစ္မကို ဆက္တာလား။ အဲ . . မဟုတ္ေသးပါဘူး။ ခုနက " ကို " လို႔ ေခၚလိုက္ပါေသးသည္။ အႏွီေကာင္မေလးရဲ႕ မ်က္ႏွာက " ဖုန္းမဆက္ရေသးခင္ နဲ႔ ဖုန္းဆက္ျပီးခ်ိန္ " မွာေတာ့ တီဗီထဲမွ " ေဆးမစားမွီ နဲ႔ ေဆးစားျပီး " ေလာက္ကို ကြာပါသည္။ အခုေတာ့ ခုနက သူပဲ မဟုတ္သလိုနဲ႔ ျပံဳးေပ်ာ္ ရႊင္ပ်ေနသည္။ ခုနက မြ . . . မြ  . . . ဆိုတာ ဘာပါလိမ့္။ ကၽြန္ေတာ္ ေမးလိုက္ရင္ ေကာင္းမလား။ ဒါေပမဲ့ သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ သိတာလည္း မဟုတ္။

ငါ ဒီတစ္ေခါက္ ျမန္မာႏိုင္ငံကို ျပန္လာမွ ဘာေတြမွန္း မသိေတာ့ အသစ္အဆန္းေတြ မ်ားစြာ ၾကားရ သိရသည္။ ဖလန္း . . . ဖလန္း . . . ထေနတယ္ ဆိုတာက တစ္မ်ိဳး။ ဂြမ္းေနတယ္ ဆိုတာက တစ္ဖံု . . အသစ္ အဆန္းေသာ စကားေတြ အမ်ားၾကီးကို ၾကားေနရ၏။ အခုလည္း ၾကည့္ဦး။ "  မြ . . . မြ . . " တဲ့။ သူ႕အစ္မကိုပဲ " မ . . .မ . . " လို႔ ေခၚရာမွ ခၽြဲႏြဲကာ " မြ . . . မြ . . " ျဖစ္သြားျခင္းမ်ားလား။ အာ . . . မဟုတ္ေသးပါဘူး။ သူ႕ရည္းစားနဲ႔ ေျပာေနတာပါ။ စစေျပာတုန္းက " ကို " ဘာညာဆိုျပီး ေခၚတာကို ၾကားလိုက္ပါေသးသည္။

" ဘယ္ေလာက္က်လဲ အစ္မ။ "

ဖုန္းရံုမွာ ေစာင့္ေနေသာ ဝန္ထမ္း အစ္မကို ေခါင္းငံု႕ကိုင္းကာ ေမးေလသည္။ ထိုအစ္မၾကီးကလည္း မိုးေအးေအးနဲ႔မို႔ ေျခေထာက္ေတြကို ေကြးတင္ကာ ေကြး၍ မ်က္လံုးပိတ္ျပီး ေမွးေန၏။ ဒီေကာင္မေလး လွမ္းေျပာေတာ့မွ မ်က္လံုးကို ဖ်တ္ခနဲ ဖြင့္လိုက္ေလေတာ့သည္။

" ညီမ ေခၚတာ နယ္ကိုလား။ "

အာ . . . ဒီအစ္မၾကီးကေတာ့ အိပ္ငိုက္ေနျပီးေတာ့ ရမ္းတုပ္ေနေလျပီ။ ဟိုက သူ မိုးမိေနလို႔ သူ႕ရည္းစားကို လွမ္းေခၚပါတယ္ ဆိုေနမွ နယ္က ျဖစ္ႏိုင္ပါေတာ့မလား။

" ဟုတ္တယ္ အစ္မ။ ေတာင္ၾကီးကို ေခၚတာပါ။ "

အမ္ . . . ဘယ္လိုၾကီးလဲ။

" ဒါဆိုရင္ ၁၃၀၀ ပဲ ေပးပါ ညီမ။ "

" ေၾသာ္ . . ဟုတ္ကဲ့။ "

တိန္ . . . ေတာင္ၾကီးက ရည္းစားကို ရန္ကုန္မွာ မိုးမိျပီးေတာ့ ဖုန္းရံုထဲမွာ ပိတ္မိေနတာကုိ လာေခၚခိုင္း၏။ မလာမခ်င္း ေစာင့္ေနမယ္ လို႔လည္း ေျပာလိုက္ေသးသည္။ အခု ညေန ေလးနာရီေက်ာ္ေနေလျပီ။ သူ႕ရည္းစား မေရာက္မခ်င္း ေစာင့္ေနမယ္ ဆုိေတာ့ ဒီေကာင္မေလး ဒီညေတာ့ ဒီမွာ ညအိပ္ရမယ္ ထင္ပါသည္။

" ဟြန္း  . . . . "

ဟိုက္ . . . ဘယ္လို ထင္သြားလဲ မသိပါ။ သူ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ သြားၾကည့္ေနမိတယ္ ထင္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ေတြက သူ႕ရဲ႕ အေရျပား အေပၚယံေၾကာမွာ မရွိပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ အၾကည့္ေတြက သူ႕ဆီ ေရာက္ေနတယ္ ဆိုရင္ေတာင္မွ ကၽြန္ေတာ့္ အေတြးေတြက ရႈပ္ရွက္ခက္ကာ လူးလာပ်ံဝဲေနရံုမွ်သာ။ ေတာင္ၾကီးနဲ႔ ရန္ကုန္ကို ကၽြန္ေတာ္ အျမန္ႏႈန္းနဲ႔ ေျပးလႊားၾကည့္ေနမိျခင္းပါ။ အခုေတာ့ ဘယ္လို ထင္သြားတယ္ မသိ။ သူမက ကၽြန္ေတာ့္ကို မ်က္ေစာင္းထိုးလ်က္ ဟိုဘက္ကို လွည့္သြားေလေတာ့သည္။

ေၾသာ္ . . . ဒီေန႔ေခတ္ ၊ ဒီေန႔ အခါကလည္း တယ္လည္း ထူးဆန္းပါလား။ ရန္ကုန္မွာ တစ္ေယာက္က မိုးရြာလို႔ ဖုန္းရံုထဲမွာ ပိတ္မိေနတယ္ ၊ ဒါကို တစ္ေယာက္က ေတာင္ၾကီးကေန လာျပီးေတာ့ မိုးမိေနသူကို လာေခၚမယ္။ ဒါကို ဒီဘက္က တစ္ေယာက္ကလည္း ေတာင္ၾကီးက လာသူ မေရာက္လာမခ်င္း ေစာင့္ေနမယ္တဲ့။ ေတာင္ၾကီးက တစ္ေယာက္ ဘာမ်ားစီးျပီး လာမွာပါလိမ့္။ ဖုန္းရံုက ဝန္ထမ္း အစ္မၾကီးကလည္း မ်က္လံုးကသာ မွိတ္ထားတာ ျမိဳ႕တြင္းဖုန္း နဲ႔ နယ္ေဝးဖုန္းကို အသံေလး နားေထာင္ရံုန႔ဲ အလြတ္ရေနပါလား။ ထူးဆန္းေပစြ။

" ေဟာ . . . မိုးတိတ္ျပီ။ "

ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္ေလာက္ေတာင္မွ စဥ္းစားခန္း ဝင္ေနမိျပီး အေတြးေတြ က်ယ္သြားသည္ မသိ။ ေဘးက ဂ်ာနယ္ ဖတ္ေနသူရဲ႕ စကားသံကုိ ၾကားေတာ့မွ အျပင္ဝန္းက်င္ကို အရွိအတိုင္း ၾကည့္မိေတာ့၏။ ဟုတ္ပ . . . မိုးတိတ္ေနျပီေကာ။

" ဟြန္႕ . . . . "

ဘာမွလည္း မဆိုင္ဘဲ ထိုေကာင္မေလးက ေျခအစံုကို ခြာသ႑ာန္ျပဳကာ ေဆာင့္ေအာင့္၍ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးမွ တိုးထြက္သြား ေလေတာ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ကၽြန္ေတာ္ေပပဲ . . . ဒီဖုန္းရံု က်ဥ္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ သူမ အပါအဝင္ ငါးေယာက္ ရွိေနတာ ကၽြန္ေတာ္က လြဲလို႔ ဘယ္သူမွ သူမ အျဖစ္အပ်က္ကို ထူးဆန္းတယ္ လို႔ မထင္ ၊ မျမင္ ။ မၾကား။ စီးဆင္းေနလ်က္ေသာ ေခတ္ေရစီးေၾကာင္း တစ္ခုပမာ ေမ်ာခ်သြားၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကသာ ကန္႕လန္႔ ျဖစ္မိ၍ အခုလို သူမရဲ႕ မ်က္ေစာင္းနဲ႔ ေျခေဆာင့္သံက ဝင္တိုးခံရတာ ျဖစ္သည္။ ပတ္ဝန္းက်င္ တစ္ခုလံုးကေတာ့ ဘာဆို ဘာမွ မထူးဆန္းသလိုပါပဲ။

ေဟာ . . . အခုလည္း ၾကည့္ေလ။ ေတာင္ၾကီးက ခ်စ္သူကို လာေခၚဆိုကာ ေျပာထားျပီး မိုးတိတ္ေတာ့ ဖုန္းရံုမွာ ပိတ္မိေနသူေတြ အခ်င္းခ်င္း သူက အရင္ ဦးေအာင္ မေျပးရံုတမယ္ ထြက္သြားေခ်ျပီ။ ဟိုေတာင္ၾကီးက ခ်စ္သူ လိုက္လာရင္ ဟိုတစ္ေယာက္ေတာ့ သူ႕ကို မေတြ႕လို႔ ေယာင္ခ်ာခ်ာ ျဖစ္ေနေတာ့မွာပဲ။ အယ္ . . . ဒီလိုလည္း မဟုတ္ေလာက္ပါပဲ။ သူတို႔ ေလလိုင္းထဲကပဲ သယ္ယူပို႔ေဆာင္ေရး ဝန္ေဆာင္မႈ ၊ စိတ္ေက်နပ္မႈ ေပးတာလား။ ကၽြန္ေတာ္ ဝိုးတဝါးပါပဲ။

ကၽြန္ေတာ္ ဖုန္းရံုေလးက ထြက္လာေတာ့ မိုးက တိတ္ေနေလျပီ။ ဖုန္းရံုေလး ေဘးမွာ မိုးရြာေနတုန္းက က်ံဳ႕က်ံဳ႕ရုံ႕ရံု႕ေလး ထိုင္ကာ ဗာဒံသီး ထုေနေသာ ေကာင္ေလးကေတာ့ မိုးတိတ္သြားလို႔ ထီးအျပင္ကို သူ႕ရဲ႕ ထုတ္လုပ္ေရး ကိရိယာေတြကို ထုတ္ကာ ဗာဒံဆံ ထုတ္လုပ္လ်က္ရွိေနေလသည္။ ဘာရယ္ မဟုတ္ဘဲ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ရဲ႕ ထုတ္လုပ္ေရး ပစၥည္းေတြကို လွမ္းၾကည့္လိုက္မိပါေသး၏။ ဓါးမခပ္တံုးတံုး တစ္လက္ရယ္ ၊ ထုရန္ တူတစ္လက္ရယ္ ၊ ေအာက္ခံ သံေပတံုး ခပ္ေသးေသး တစ္ခုရယ္ ၊ ဗာဒံသီး အစုိ အေျခာက္မ်ားစြာရယ္နဲ႔ သူ႕ရဲ႕ ထုတ္ကုန္ အတြက္ သူ ျပင္ဆင္ေနေလသည္။



" - - - - - - "

" မင္းကလည္း ဒီေလာက္ မကပ္ နဲ႔ ၊ ျပီးေတာ့ သိပ္မေတြးနဲ႔ ေဟ့ေကာင္။ "

" - - - - - - - "

" ဒီေခတ္မွာက ဒီေလာက္ေတာ့ အနည္းဆံုး ရင္းၾကရတာပဲ။ "

" - - - - - - - "

" ဒီလိုပဲ ကိုယ္လုပ္ငန္း လည္ပတ္ဖို႔ အရင္းအႏွီးေတြကို တေျဖးေျဖးခ်င္းစီ စုရမွာေပါ႔ကြာ။ "

" - - - - - - - -"

" အိုေက . . . ဒါကို ထပ္ဆြဲဖို႔ စဥ္းစားထားဦး ေဟ့ေကာင္။ ငါလည္း ေသခ်ာ လိုက္ၾကည့္လိုက္ဦးမယ္။ ျပီးရင္ အတူတူ လုပ္ၾကတာေပါ႔။ "

"  - - - - - - - "

" ေအးေအး . . . ဘိုင္ "

ဖုန္းခြက္ကို ခ်ျပီးေတာ့ ဖုန္းရံုထဲမွ အစ္မၾကီးကို ဘယ္ေလာက္လဲဟု မေမးမိေတာ့ပါ။ အၾကည့္ခ်င္း တစ္ခ်က္ဆံုကာ ေမးဆတ္ျပလိုက္မိသည္။ သူကလည္း စကားနဲ႔ ျပန္မေျပာေတာ့ လက္ေခ်ာင္း ငါးေခ်ာင္းကိုသာ ေထာင္ျပ၏။ ပိုက္ဆံအိတ္ထဲမွာ ရွိေနေသာ ငါးရာတန္ တစ္ရြက္ကို ထုတ္ေပးလိုက္ျပီး ကၽြန္ေတာ္ ဖုန္းရံုေလးမွ မထြက္ခင္ စိတ္အာရံုေတြကို စုစည္းတဲ့ အေနနဲ႔ ခဏျငိမ္ေနလိုက္မိသည္။ ျပီးမွ ကၽြန္ေတာ္ ဆက္လုပ္ရမည့္ ကိစၥေတြကို ေတြးျပီးေတာ့ ဖုန္းရံုေလးမွ အျပင္ကို လွမ္းထြက္လိုက္၏။

" - - - - - - - "

အသံမပါေသာ အျပံဳး တစ္ခုကို သူ႔ဆီမွ ကၽြန္ေတာ္ ရလိုက္သည္။ ဖုန္းရံုမွ ထြက္ထြက္ခ်င္း ကၽြန္ေတာ္ကသာ ေမ့သလို ျဖစ္ေနေပမဲ့ သူကေတာ့ တစ္ၾကိမ္တစ္ခါ သူ႕ရဲ႕ ေစ်းဝယ္သူ ျဖစ္ခဲ့ဖူးေသာ ကၽြန္ေတာ့္ကို မွတ္မိေနဟန္ ရွိ၏။ ဖုန္းရံုေလး ေဘးမွ ဗာဒံသီး အဆံထုတ္ေနေသာ ေကာင္ေလး ျဖစ္၏။

" အားေပးဦးေလ အစ္ကို။ "

" - - - - - - - -"

ကၽြန္ေတာ္လည္း အသံတိတ္ပင္ ျပန္လည္ ျပံဳးျပလိုက္မိသည္။ တကယ္ေတာ့ ဗာဒံဆံနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ မတည့္ပါ။ သူ႕ကို ဒန္ေပါက္ ၊ ေထာပတ္ထမင္းထဲမွာ ထည့္ခ်က္ထားလို႔ စားရင္ ဘာမွ မျဖစ္ေသာ္လည္း ဒီအတိုင္းစားမိလို႔ အခန္႔မသင့္ရင္ ကၽြန္ေတာ္ ရင္ၾကပ္တတ္၏။ ဟိုေန႔က ဝယ္သြားတယ္ ဆိုေသာ ဗာဒံဆံေတြကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ မစားျဖစ္ပါ။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ စကားေျပာရင္း သူတို႔ကို ေဝမွ်လိုက္ျခင္းမွ်သာ ျဖစ္၏။

တျခား အရပ္ကို ဦးတည္ေနေသာ ကၽြန္ေတာ့္ ေျခလွမ္းမ်ားက သူ႕ရဲ႕ ဆိုင္ဘက္ကို ဘက္ေျပာင္းလိုက္မိသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ သူ႕ဆိုင္ထဲ ဝင္လာမွန္း သိေတာ့ ဗာဒံသီးမ်ားကို ထုေနရာမွ ထရပ္ကာ ကိုယ္တိုင္ေရာင္းဖို႔ ျပင္လိုက္သည္။ သူ႕လက္မွာ ေပေနေသာ ဗာဒံသီး အခြံမွ အမႈန္႔မ်ားကို သူ႕ရဲ႕ ခပ္ႏြမ္းႏြမ္း အက်ႋေလးနဲ႔ ဇိုးဇိုးဇတ္ဇတ္ သုတ္လိုက္ေသး၏။

" ဒီေန႔ သိပ္ေရာင္းမေကာင္းဘူး အစ္ကိုရ။ "

" - - - - - - - "

ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ မေျပာဘဲ ျပံဳးသာ ျပလိုက္မိသည္။

" ၃၀၀ တန္ တစ္ထုပ္ပဲ ေပးကြာ။ "

" အရင္လိုပဲ ထုပ္သြားမွာ မဟုတ္လား။ ကၽြန္ေတာ္ ခပ္တင္းတင္း စည္းေပးလိုက္မယ္။ "

သူက အရင္ကလိုပဲ ခက္သြက္သြက္ လုပ္ေဆာင္သြား၏။ အခန္႔သင့္ပင္ ကၽြန္ေတာ့္ ပိုက္ဆံအိတ္ထဲမွာ ၂၀၀ တန္တစ္ရြက္နဲ႔ ရာတန္ တစ္ရြက္ကို ေတြ႕၏။ ဒီအတိုင္းပဲ ထိုႏွစ္ရြက္ကို ကၽြန္ေတာ္ ေပးလိုက္သည္။ လုပ္အားကို အရင္းအႏီွး မျပဳဘဲ အလကား " သူမ်ား ဘုန္းကံကို မွီတင္း စားေသာက္ေနသူမ်ား " ထက္ ကၽြန္ေတာ္ ဒီလို လူငယ္ေလးေတြကို အားေပးခ်င္သည္။ သို႔ေသာ္ တန္ရာတန္ေၾကး ဆိုေသာ အရာထက္ ဂရုဏာပိုကာ ကၽြန္ေတာ္မေပးခ်င္ပါ။ ဒါဟာ သူတို႔ရဲ႕ အက်င့္ စာရိတၱကိုပါ ရိုက္ခ်ိဳးသလုိ ျဖစ္ေစႏိုင္သည္။

" ေက်းဇူးပဲ အစ္ကို "

သူ လွမ္းေပးလာေသာ ဗာဒံဆံ အထုပ္ေလးကို လွမ္းယူျပီး ကၽြန္ေတာ္ လွည့္ထြက္မယ္ လုပ္ေတာ့ သူ႕ရဲ႕ ဗာဒံဆံ ထုတ္လုပ္ေရး ပစၥည္းမ်ားဆီသို႔ အၾကည့္တစ္ခ်က္ ေရာက္သြားမိသည္။ အံ့ၾသစြာျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္ မ်က္ခံုးက အတြန္႔ခ်ိဳးသြားမိ၏။ သူ႔ဆိုင္ဖက္ကို ကၽြန္ေတာ္ မေရာက္ျဖစ္တာ ငါးရက္ေလာက္ေတာ့ ရွိေနႏိုင္ျပီ။ ဒီအေတာအတြင္း သူ႔ရဲ႕ ဗာဒံဆံ ထုတ္လုပ္ရာမွာ သံုးတဲ့ ပစၥည္းေတြထဲမွ ဓါးမ ခပ္တံုးတံုး တစ္လက္ကို မေတြ႕ရေတာ့။ ေမ့က်န္ခဲ့တာလား ၊ တစ္ေနရာရာမွာ သိမ္းထားတာလား ကၽြန္ေတာ္ မေျပာတတ္။

" ဘာရွာေနတာလဲ အစ္ကို "

ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ တစ္စံုတစ္ခု ရွာေနဟန္ကို ရိပ္မိစြာျဖင့္ သူက လွမ္းေမးသည္။

" ေၾသာ္ . .  ဟိုေန႔က မင္းရဲ႕ ဗာဒံဆံ ထုတ္ရာမွာ သံုးေနတာ ဓါးမတစ္လက္ ၊ ေပတံုးတစ္တံုး ၊ တူတစ္လက္ ဒီလို ျမင္လိုက္လားလို႔ပါ။ အခုေတာ့ ဓါးမ မေတြ႕ေတာ့လို႔ ဘာရယ္ မဟုတ္ဘူး။ အျမင္မွားတာလားလို႔ ရွာၾကည့္ေနတာ။ "

" အျမင္ မမွားဘူးဗ်။ အမွန္ပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ ဒီမွာ ဗာဒံသီး ထုတာ အခုမွ တစ္လေတာင္မွ မရွိေသးဘူး အစ္ကို။ အရင္က ဒီေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ့္ အစ္ကို လုပ္တာ။ သူကေတာ့ အခု အသက္က ၾကီးလာျပီ ဆိုေတာ့ စက္ရံုတစ္ခုမွာ ဝင္လုပ္ေနတယ္ အစ္ကို။ ကၽြန္ေတာ္က သူ႕ေနရာမွာ အစားဝင္လုပ္ရတာ။ ကၽြန္ေတာ္က အခုမွ စလုပ္တာ ဆိုေတာ့ သိပ္မကၽြမ္းက်င္ေသးဘူးေလ။ ဒါေၾကာင့္ ေဘးက အခြံေတြကို ဓါးမနဲ႔ သပ္ခ်တယ္။ ျပီးမွ အထဲက အမာအခြံေပၚလာမွ တူနဲ႔ တူျပီးေတာ့ အဆံကို ထုတ္ယူတာ အစ္ကို။ "

" ေၾသာ္ . . . အခုက်ေတာ့ေရာ။ "

" အခုက်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း နည္းနည္း လက္မွန္ျပီး နားလည္လာျပီေလ။ ဒါေၾကာင့္ အေပၚက အခြံေတြကို တူေစာင္းနဲ႔ပဲ ရိုက္ခြာတတ္လာျပီ။ အရင္ကဆို ဒီလို ခြာရင္ အထဲက အမာခြံကိုပါ ထုမိျပိီးေတာ့ အထဲက အဆံေလးက ေၾကေၾကသြားတယ္ အစ္ကို။ အခုေတာ့ လက္ဆ မွန္လာျပီ။ ဒါေၾကာင့္ ဓါးမ မလိုေတာ့တာပါ။ "

" ေၾသာ္ . . . "

အဲဒီေန႔က ကၽြမ္းက်င္မႈ ဆိုတဲ့ အရာကို ေလ့လာမႈ နဲ႔ အေတြ႕အၾကံဳ ေပါင္းစပ္ထားမႈမ်ားလား လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ခပ္ျငိမ္ျငိမ္ေလး ဝိုးတဝါး စဥ္းစားရင္း အိမ္ျပန္လာခဲ့မိပါသည္။ 


 
အဲဒီေန႔က စျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ ဘာမွန္း ေျပာလို႔ မရေသာ အရာ တစ္ခုက ကိန္းဝပ္ေနခဲ့ပါသည္။ ဘာရယ္ မဟုတ္ဘဲ ေနာက္ထပ္ တစ္ပတ္ေလာက္ ေနေတာ့ သူ႕ဆိုင္ေလးကို ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္သြားပါသည္။ သူကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ထိုင္လ်က္ ဗာဒံသီးမ်ားကို ထုႏွက္ေလ၏။ သူ႕ေဘးနားကို ကၽြန္ေတာ္ ရပ္လိုက္ေတာ့ သူက ေမာ့ၾကည့္သည္။

" ဟာ . . . အစ္ကို။ ဘယ္ကေန ေရာက္လာတာလဲ။ "

" မင္းတို႔ဆိုင္ကိုပဲ လာခဲ့တာပါပဲ။ အဓိက က မင္းဆီကို ဆိုပါေတာ့. . . . "

" ဗ်ာ . . . ကၽြန္ေတာ့္ဆီကို . . . . "

" အင္း . . . "

" ဘာကိစၥ ရွိလို႔လဲ အစ္ကို "

" ဘာကိစၥမွ မရွိပါဘူးကြာ။ မင္းရဲ႕ ဗာဒံသီးထုတာက အစ္ကို႕အတြက္ စိတ္ဝင္စားစရာ ျဖစ္ေနလို႔ပါ။ "

ေျပာလည္းေျပာ သူ႕ရဲ႕ လုပ္လက္စ အလုပ္ျဖစ္ေသာ ဗာဒံသီး ထုေနရာသို႔ ကၽြန္ေတာ္ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မ်က္လံုးျပဴးသြားမိသည္။ အံ့ၾသမယ္ ဆိုလည္း အံ့ၾသစရာပါ။ အခု သူ ဗာဒံသီး ထုေနရာမွ အခံက အရင္လို သံေပတံုး အေသးေလး မဟုတ္ေတာ့ . . . ။ သူ အခု ေအာက္မွ အခံလုပ္ကာ ထုေနတာက " ေက်ာက္ခဲ " တစ္တံုး ျဖစ္ေနေလျပီ။

" ဟာ . . မင္း ဒါက ဘယ္လို ျဖစ္တာလဲကြ။ အရင္က မင္းေအာက္က ခံျပီးေတာ့ ထုတဲ့ သံေပတံုးေလး ဘယ္ေရာက္သြားျပီလဲ။ "

" အဟီး . . . ဒါက ဒီလို ရွိတယ္ အစ္ကိုရဲ႕။ "

" အင္း ေျပာစမ္းပါဦး။ "

" အရင္က မကၽြမ္းက်င္ခင္တုန္းကေတာ့ ေအာက္က အခံက ခပ္မာမာေလး လိုတယ္ေလ အစ္ကို။ ေခ်ာ္မထြက္ေအာင္လို႔ေပါ႔။ အခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း အေတာ္ ကၽြမ္းက်င္ေနျပီ ဆိုေတာ့ ေအာက္ခံ ေပတံုးလည္း မလိုေတာ့ဘူး အစ္ကို။ ဒါေၾကာင့္ ေက်ာက္ခဲပဲ ခံျပီးေတာ့ ထုလိုက္ေတာ့တယ္။ "

" ဒါဆို မင္း ဟိုသံေပတံုးေလးက ဘယ္ေရာက္သြားျပီလဲ။ "

" အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ ေရာင္းစားလိုက္ျပီ အစ္ကို။ "

" ဟာ . . မင္းကြာ။ ကိုယ့္ရဲ႕ ထုတ္လုပ္ေရး အရင္းအႏီွး တစ္ခုကို ဒီလို လုပ္ရလားကြာ။ ဒါက မင္းရဲ႕ အရင္းအႏီွး တစ္ခုမဟုတ္ဘူးလား။ "

" အရင္းအႏီွးကေတာ့ အရင္းအႏီွးေပါ႔ အစ္ကိုရာ။ ဒါေပမဲ့ အခု တေလာ ေရာင္းမေကာင္းဘူး အစ္ကိုရ။ ဒါေၾကာင့္ ဒီေပတံုး မရွိလည္း ေက်ာက္ခဲ ခံထုလို႔ ရတာပဲ ဆိုျပီးေတာ့ ေရာင္းလိုက္ရတာပါ။ "

" ေၾသာ္. . . "

အဲဒီေန႔က ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ဆိုင္က အရင္လို မဟုတ္ဘဲ ၃၀၀ တန္ တစ္ထုပ္နဲ႔ ၂၀၀ တန္ တစ္ထုပ္ ႏွစ္ထုပ္ ဝယ္လာခဲ့ပါသည္။ ဒါေပမဲ့ ထံုးစံအတိုင္း ကၽြန္ေတာ္ မစားျဖစ္ပါ။ ျပီးေတာ့ အျပန္လမ္း တေလွ်ာက္ ညေနခင္းမွာ ထူးထူးျခားျခား တိမ္ေတြ ေတာက္ပေနခဲ့၏။



သင္တန္းက ဆင္းဆင္းကတည္းက ညေန အေတာ္ကို ေစာင္းေနခဲ့ျပီ။ ေကာင္းကင္တစ္ခုလံုး မိုးသားေတြ မည္းမည္းေမွာင္ကာ ေလေတြက ခပ္ျပင္းျပင္း တိုက္ခတ္ေန၏။ သင္တန္းက ဆင္းရင္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေတြ႕ဆံုမည္ဟု ေျပာထားေသာ ေတာ္ဝင္ စင္တာ သို႔ အျမန္ေရာက္ရန္သာ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ထဲမွာ အာရံု ရွိေနသည္။ ပန္းဆိုးတန္းကေန ဆူးေလကို ျပန္ေရာက္ဖို႔ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အေတာ္ ေလွ်ာက္ရဦးမည္။ ဒီၾကားထဲ မိုးက ရြာခ်ရင္ ကၽြန္ေတာ္ ရႊဲရေပဦးမည္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ သြားတာကေတာ့ သြားရမွာပါပဲ။ ေနာက္ဆံုး အေျခအေန အရ မိုးက ရြာခ်မွသာ ကၽြန္ေတာ္ တကၠစီ ငွားကာ ေျပးေတာ့မည္။

ခပ္သြက္သြက္ေလွ်ာက္ရင္း လမ္းတစ္ခုကို ျဖတ္ျပီးေတာ့ ေခၚသံလိုလို ၾကားမိ၏။

" - - - - - - - "

ပထမအၾကိမ္ အေခၚမွာ သူလိုလို ကိုယ္လုိလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ မေဝခြဲႏိုင္ေသးပါ။

" အစ္ကို . .  . အစ္ကို . . . "

ဒုတိယ အၾကိမ္မွ ကၽြန္ေတာ္ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဗာဒံသီး ထုကာ အဆံထုတ္ေရာင္းေသာ ေကာင္ေလးကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။

" ေဟ . . .  မင္း ဘယ္က ျပန္လာတာလဲ။ "

" ဟိုဘက္က အစ္ကို။ အစ္ကို ဘယ္သြားမလို႔လဲ။ "

" ေတာ္ဝင္ စင္တာ ဘက္ကို ခဏသြားမလို႔ပါ။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ခ်ိန္းထားလို႔ "

" ေၾသာ္ . . အစ္ကို အလုပ္မ်ားေနတယ္ ထင္တယ္။ မေတြ႕တာေတာင္မွ အေတာ္ၾကာျပီ။ "

" အလုပ္မ်ားတယ္ ရယ္လည္း မဟုတ္ပါဘူးကြာ။ သင္တန္းတတ္ေနတာနဲ႔ အခ်ိန္မအားျဖစ္ေနတာ။ ဒါနဲ႔ ဟိုေန႔ကေတာင္မွ မင္းတို႔ ဆိုင္ဘက္ ေရာက္ေသးတယ္။ မင္းတို႔ ဆိုင္ေတြ မေတြ႕ေတာ့ပါလား။ "

" ဟုတ္တယ္ အစ္ကို။ အခု စည္ပင္က လိုက္ဖမ္းတယ္ေလ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို အဲဒီေနရာမွာ မေရာင္းရဘူးတဲ့။ ေရာင္းမယ္ ဆိုရင္လည္း ညေန ေလးနာရီေနာက္ပိုင္းမွ ေရာင္းရမယ္တဲ့ေလ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပစၥည္းက သူမ်ားေတြလို ညေနခင္းေလးတင္ ေရာင္းလို႔  ရတာ မဟုတ္ဘူးေလ အစ္ကိုရာ။ တစ္ေနကုန္ေရာင္းမွ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မိသားစုနဲ႔ ေတာ္ရံုက်တာ။ "

" ေၾသာ္ . . ။ "

" - - - - - - - - "

" အခုေရာ မင္းတို႔ ဘယ္မွာ ေရာင္းေနလဲ။ "

" အခု ကၽြန္ေတာ္တို႔ တစ္ေနကုန္ ေရာင္းလို႔ ရတဲ့ ေနရာကို ေျပာင္းေရာင္းေနတယ္ အစ္ကို။ "

" ဟုတ္လား။ ဘယ္ေနရာမွာလဲ။ "

" ဟိုဘက္နားေလးမွာ အစ္ကို။ ဒါနဲ႔ မိုးေတြ ရြာေတာ့မယ္ ထင္တယ္။ အစ္ကို ထီးမပါဘူး ထင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ အေမထီးကို ယူသြားပါလားဗ်။ ေနာက္ေန႔မွ ျပန္ေပးေပါ႔။ "

" ရပါတယ္ကြာ။ ကားေပၚေရာက္ရင္ ရပါျပီ။ ဟိုဘက္ေရာက္မွ မီးစင္ၾကည့္ကတာေပါ႔။ "

" ဟုတ္ . . . "

" ဒါနဲ႔ မင္းက အခု ဘာလာလုပ္တာလဲ။ "

" ဆိုင္မွာ ကၽြတ္ကၽြတ္အိတ္ ကုန္ေနလို႔ေလ အစ္ကို။ ဒါေၾကာင့္ သြားဝယ္ရင္း အစ္ကို႕ကို ေတြ႕လို႔ လွမ္းေခၚလိုက္တာ။ "

" ကဲပါ . . . လာ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မင္းတို႔ ဆိုင္ကို သြားၾကရေအာင္။ "

သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ အတူတူ ေလွ်ာက္လာတာကို သူ႕အေမက ဆိုင္ကေန ေစာင့္ရင္း လွမ္းျမင္ပံုရ၏။ အေဝးမွပင္ ေဖာ္ေရြစြာ ျပံဳးျပေလသည္။ ေတာ္ဝင္ စင္တာမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ခ်ိန္းထားေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ သိပ္ေတာ့ အခ်ိန္မရ။ သူတို႔ဆိုင္မွာ ၾကာၾကာ အခ်ိန္ မျဖဳန္းႏိုင္။

" ၃၀၀ တန္ တစ္ထုပ္ နဲ႔ ၂၀၀ တန္ တစ္ထုပ္ေလာက္ ေပးပါဗ်ာ။ "

သူ႕အေမကို ေျပာလိုက္ေပမဲ့ သူက အရင္ကလိုပဲ သြက္သြက္လက္လက္နဲ႔ အသစ္ဝယ္လာေသာ ကၽြတ္ကၽြတ္အိတ္ကို ေဖာက္ကာ ထုပ္ေပးေလ၏။ သူ႕ကို ငါးရာတန္ တစ္ရြက္ လွမ္းေပးရင္း ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ထြက္ရန္ အလွည့္မွာ သူ႕ရဲ႕ ထုတ္လုပ္မႈ ပစၥည္းေတြဆီကို မ်က္လံုးက ေရာက္သြားေလ၏။

" ဟာ . . . မင္းမွာ ဗာဒံသီး အဆံထုတ္ရင္ ထုဖို႔ တူတစ္လက္ပဲ ရွိေတာ့တာ မဟုတ္လား။ အခု ဒီတူေတာင္မွ ဘယ္ေရာက္သြားျပီလဲ။ "

သူက မခ်ိျပံဳးေလး ျပံဳးရင္းနဲ႔ ေျဖလာ၏။

" ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာရရင္ ေရာင္းစားလိုက္ျပီ အစ္ကို "

" ဟာ . . . မင္းကြာ။ ကိုယ့္လုပ္ငန္းရဲ႕ အဓိက အရင္းအႏီွး ဒီတစ္ခုကိုေတာင္မွ ေရာင္းစားရတယ္လို႔ကြာ။ ဟိုးအရင္ကလည္း ဓါးမေတြေရာ ၊ ေပတံုးေတြေရာ မင္းေရာင္းစားခဲ့တယ္ မဟုတ္လား။ ေနာက္ဆံုး က်န္ေနတဲ့ တူေလးကိုကြာ။ "

" ဒါက ဒီလို အစ္ကို။ ဟိုးအရင္က ကၽြန္ေတာ္ ဗာဒံသီးကို အဆံေကာင္းေကာင္းေလး ရေအာင္ မထုတတ္ဘူး အစ္ကို။ ဒီေတာ့ ထုလိုက္တဲ့ ဗာဒံသီးတိုင္း ထက္ပိုင္းက်ိဳးရင္ က်ိဳး ၊ မက်ိဳးရင္ အလယ္ကကြဲ ၊ မဟုတ္ရင္ ထိပ္ဖ်ားပဲ့ ဆိုျပီးေတာ့ ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဗာဒံသီးရဲ႕ အခြံကို ခြာဖုိ႔ ဓါးမ တစ္လက္လိုတယ္။ ျပိီးေတာ့မွ ေအာက္ေျခက အမာခံျပီးေတာ့ အေပၚကေန အမာ တစ္ခုနဲ႔ ခြဲတယ္ေပါ႔ဗ်ာ။ ဒီမွာ သံေပတံုး နဲ႔ တူကို အသံုးျပဳတယ္။ "

" - - - - - - - "

" ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ ကၽြမ္းက်င္လာေတာ့ ဗာဒံသီး အခြံေတြကို ခြာဖို႔ ဓါးမ မလိုေတာ့ဘူး အစ္ကို။ လက္ထဲမွာ ရွိေနတဲ့ တူနဲ႔ပဲ ရိုက္ျပီးေတာ့ အခြံကုိ ခြာႏိုင္လာတယ္။ ကၽြမ္းက်င္လာတဲ့ သေဘာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ဓါးမက ရွိရင္လည္း ျဖစ္တယ္ ၊ မရွိရင္လည္း ျဖစ္တယ္ ဆိုတဲ့ သေဘာကို ေရာက္သြားတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မရွိလည္း ျဖစ္ေနမွပဲ ဆုိျပီး ကၽြန္ေတာ္ ေရာင္းစားခဲ့တာပါ။ "

" - - - - - - - "

" ဒီလိုပဲ ဗာဒံသီးေတြကို ကၽြန္ေတာ္ ထုေနရင္း ၾကာလာေတာ့့ လက္ဆက ပိုေကာင္းလာခဲ့တယ္။ ဒီမွာ ေအာက္ေျခက ေပတံုးရွိမွ ဆိုတာထက္ ေအာက္ေျခမွာ အမာ တစ္ခုရွိေနရင္လည္း ျဖစ္တယ္ ဆိုျပီးေတာ့ ေပတံုး ေနရာမွာ ေက်ာက္ခဲကုိ ခုျပီးေတာ့ ထုေတာ့လည္း အဆင္ေျပေအာင္ ၊ မက်ိဳး မေၾကေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ ထုႏိုင္လာခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဗာဒံသီး အဆံထြက္ေအာင္ ထုတဲ့ ေနရာမွာ သံေပတံုးက မရွိရင္လည္း ျဖစ္တယ္ ဆိုတဲ့ အေျခအေနကို ေရာက္သြားခဲ့တယ္။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေပတံုး မရွိရင္လည္း ဗာဒံဆံကို ရေအာင္ ထုတတ္ေနျပီ။ ဒီေလာက္ကို ကၽြန္ေတာ္ ကၽြမ္းက်င္ေနခဲ့ျပီေလ။ "

" - - - - - - - "

" ဒါနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္ ဗာဒံသီးရဲ႕ အခြံေတြကို ဓါးမနဲ႔ ခြာစရာမလိုေတာ့ဘူး။ ေအာက္ေျခမွာလည္း ေပတံုး ခံထုစရာ မလိုေတာ့ဘူး။ တစ္ေန႔  ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အစ္ကိုရယ္ အိမ္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ တူေလး ေမ့က်န္ေနခဲ့တယ္။ ဒီေတာ့ ဒီတူေလး ရွိမွ ဗာဒံသီး ထုရမွာ ဆိုတာကို သူမရွိရင္ေရာ ဆိုျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာက္ခဲ တစ္ခုနဲ႔ ထုခြဲၾကည့္တယ္။ ကၽြမ္းက်င္မႈ မရွိေသးေတာ့ ဟိုးအရင္ တူနဲ႔ ခြဲခါစ လိုပဲ ခက္ခဲပါတယ္။ က်ိဳးကုန္ ၊ ေၾကကုန္ ၊ ပဲ့ကုန္တယ္။ ဒါေပမဲ့ တူနဲ႔ အေတာ္ကို ကၽြမ္းက်င္ျပီးသား ဆိုေတာ့ သိပ္မၾကာခင္ အခ်ိန္မွာပဲ ကၽြန္ေတာ္ ဗာဒံဆံ အေကာင္းေလးေတြကို အျပစ္အနာ အဆာ မရွိေအာင္ ထုျပီးေတာ့ ထုတ္ႏိုင္ခဲ့တယ္။ "

" - - - - - - - "

" အစ္ကို ေျပာသလို အရင္က ဓါးမေတြ ၊ ေပတံုးေတြ ၊ တူေတြက ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အရင္းအႏွီးေတြေပါ႔။ ဟုတ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့့ အခု အခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အရင္းအႏွီးေတြက ဓါးမေတြ ၊ ေပတံုးေတြ ၊ တူေတြ မဟုတ္ေတာ့ဘူး အစ္ကို။ အခု အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အရင္းအႏီွးေတြက ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ " ကၽြမ္းက်င္မႈ " ေတြပဲ။ ဓါးမ ရွိမွ ၊ ေပတံုး ရွိမွ ၊ တူ ရွိမွ ကၽြန္ေတာ္ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ " ကၽြမ္းက်င္မႈ " ကပဲ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ " အရင္းအႏွီး " ျဖစ္သြားျပီ အစ္ကို။ "

" - - - - - - - "

သူ႕ရဲ႕ စကားဆံုးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ စိတ္ထဲ ၊ အသိဥာဏ္ထဲ ၊ ဦးေႏွာက္ထဲမွာ ရုပ္ျပကာတြန္းထဲကလို ေျပာရရင္ မီးလံုးေလး တစ္လံုး ဖ်တ္ခနဲ ပြင့္ကာ လင္းသြားပါေတာ့သည္။ ဟုတ္တယ္။ ေလာကမွာ အရင္းအႏွီး ဆိုတာ ကၽြမ္းက်င္မႈပါပဲ။

သူနဲ႔ စကားေကာင္းေနတာနဲ႔ ေတာ္ဝင္ စင္တာမွာ ခ်ိန္းထားေသာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အနည္းငယ္ေတာ့ ေနာက္က်ေနခဲ့ျပီ။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ေခါင္းကို ပြတ္ကာ ေက်းဇူးတင္စကားေျပာခဲ့ျပီး ႏႈတ္ဆက္ ထြက္လာခဲ့၏။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ လက္ထဲမွာ သူ႕ဆီမွ ငါးရာတန္ ဗာဒံဆံေတြ ရွိေန၏။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ရင္ထဲမွာေတာ့ သူ႕ဆီမွ တန္ဖိုး မျဖတ္ႏိုင္ေသာ စကားလံုးေတြကို အျပည့္ သယ္ေဆာင္လာခဲ့ပါသည္။



ေတာ္ဝင္ စင္တာကို ေရာက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ခ်ိန္းထားေသာ အခ်ိန္ထက္ မ်ားစြာ ေနာက္က်ေနခဲ့ျပီ။ ေကာင္းကင္မွာေတာ့ မိုးက ခုနကလိုပဲ မည္းမည္းမိႈင္းကာ အုပ္စိုးလ်က္ရွိ၏။ သို႔ေသာ္ မိုးကေတာ့ မရြာေပ။ ေတာ္ဝင္ စင္တာ ရဲ႕ ဒုတိယထပ္ စားေသာက္တန္းသို႔ အေရာက္မွာ ခ်ိန္းထားေသာ ဆိုင္မွာ သူငယ္ခ်င္းေတြကို စံုစံုလင္လင္ ေတြ႕လိုက္ရသည္။

" ဟာ . . ကိုေဇာ္။  မင္း ေနာက္က်လွခ်ည့္လား။ ငါတို႔က မင္း တစ္ခုခု ျဖစ္ေနလားလို႔ စိုးရိမ္ေနတာ။ "

" - - - - - - - "

ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ မေျပာဘဲ သူတို႔ကို ျပံဳးျပလိုက္ကာ သူတို႔စားပြဲမွ ထိုင္ခံုကို ဆြဲယူကာ ထို္င္လိုက္ေလ၏။

" ဘယ္လိုျဖစ္ျပီးေတာ့ ဒီေလာက္ ေနာက္က်ေနရတာလဲ။ "

" ဘယ္လိုျဖစ္ျပီး ေနာက္က်ေနရတာလဲ ဆိုေတာ့ အရမ္းကို စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းတဲ့ အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုကို နားေထာင္ေနလိုက္ရလို႔ပဲ။ "

" ဘာလဲကြ ၊ လုပ္စမ္းပါဦး။ နားေထာင္ရေအာင္လို႔။ "

" ေျပာတာေပါ႔ကြာ။ ခဏေနပါဦး။ "

သူတို႔ မခ်င့္မရဲ ျဖစ္သြားေသာ္လည္း အဓိက ေျပာရန္ ခ်ိန္းထားေသာ စကားကို ျပန္လည္သတိရသြားကာ ေဆြးေႏြးျဖစ္ၾကေတာ့သည္။

" - - - - - - -  "

" - - - - - - - - "

" ဟုတ္ပါျပီ။ ေျပာေနတာေတြ ခဏထားလိုက္ဦး။ အခု ေလာေလာဆယ္ ငါတို႔ ဒီအလုပ္ကို စဖို႔ ေနာက္ထပ္ အရင္းအႏွီး ဘယ္ေလာက္စီ ထပ္ထုတ္ရင္ ေကာင္းမလဲ။ "

" - - - - - - - "

" - - - - - - - - "

တတ္ၾကြေသာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က အားလံုးကို အလုပ္စျဖစ္ေအာင္ ေဆာ္ၾသသည္။ သို႔ေသာ္ ဘယ္သူ႕ဆီကမွ အသံမထြက္ၾက။

" ေျပာေလကြာ။ ဒီကိစၥကို စလုပ္ဖို႔ အၾကံထြက္တဲ့ ကိုေဇာ္ ၊ မင္းက ဘာလို႔ တိတ္ေနရတာလဲ။ ငါတို႔ ေနာက္ထပ္ ဘယ္ေလာက္ အရင္းအႏွီး ထပ္ထုတ္ရင္ ေကာင္းမလဲ။ "

ကၽြန္ေတာ္ သူတုိ႔ အားလံုးကို ေသခ်ာ ၾကည့္ျပီးေတာ့ ေျပာလိုက္၏။

" မင္းတို႔ကို ငါ အျဖစ္အပ်က္ေလး တစ္ခု ေျပာျပခ်င္တယ္။ ခုနက ငါ လမ္းမွာ ၾကံဳခဲ့ရတဲ့ စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းတယ္ ဆိုတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေလး တစ္ခု ဆိုပါေတာ့။ "

" ေအး လုပ္စမ္းပါဦး။ ငါတို႔လည္း နားေထာင္ရေအာင္. . . "

" ဒီလိုကြ။ ငါ သင္တန္းတတ္ေနတဲ့ နားက လမ္းေဘးမွာ စည္ပင္ထီးကို အမွီျပဳျပီးေတာ့ ေရာင္းေနတဲ့ ေစ်းဆိုင္ေတြမွာ ဗာဒံသီးေတြကို ထုျပီးေတာ့ အဆံထုတ္ျပီး ေရာင္းတဲ့ ဆိုင္ေလး တစ္ဆိုင္ ရွိတယ္။ အဲဒီဆိုင္မွာ ဗာဒံဆံထုတ္တဲ့ လူက ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္ပဲ။ သူ႕အတြက္ ဗာဒံသီးကို အခြံခြာဖို႔ ခပ္တံုးတံုး ဓါးမက တစ္လက္ ၊ ဗာဒံသီးကို ထုရာမွာ ေအာက္ေျခက ခံတဲ့ သံေခ်းတတ္ေနေသာ သံေပတံုးက တစ္ခု ၊ ဗာဒံသီး အဆံထုတ္ရာမွာ ထုဖို႔ အရိုးခပ္ေခ်ာင္ေခ်ာင္ တူက တစ္လက္ ဒါပဲ ရွိတယ္။ "

" အင္း . . . "

" အဲဒီ့ ဓါးမရယ္ ၊ ေပတံုးရယ္ ၊ တူရယ္ဟာ သူ႕အတြက္ေတာ့ အရင္းအႏွီးေတြပဲ။ ဒါနဲ႔ တစ္ေန႔ေတာ့ . .  x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x 



ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားလံုးဟာ အလုပ္ေပါင္းမ်ားစြာ လုပ္ခဲ့ရႏိုင္ပါသည္။ ထို႔အတူ လက္ရွိလည္း အလုပ္ေပါင္းမ်ားစြာ လုပ္ေနရႏိုင္ပါသည္။ ထုိ႔အျပင္ ေနာင္မွာလည္း အလုပ္ေပါင္းမ်ားစြာ လုပ္ေနရပါလိမ့္ဥိီးမည္။

ထိုသို႔ လုပ္ခဲ့ ၊ လုပ္ဆဲ ၊ လုပ္လတၱံ႔ေသာ အလုပ္မ်ားစြာ အတြက္ " အရင္းအႏွီး " ဘယ္ေလာက္ လိုလဲဟု ကၽြန္ေတာ့္ကို ေမးလာခဲ့ရင္ ကၽြန္ေတာ္ မေျဖႏိုင္ပါ။ သို႕ေသာ္ လမ္းေဘးမွာ ဗာဒံသီးထုကာ အဆံထုတ္ေရာင္းေသာ ေကာင္ေလးရဲ႕ သင္ၾကားခ်က္ အရ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာရမည္ ဆိုရင္ေတာ့ " အရင္းအႏွီး " ဆိုတာ " ကၽြမ္းက်င္မႈ " လို႔သာ ကၽြန္ေတာ္ ဖြင့္ဆို ေျပာျပခ်င္ပါေတာ့သည္။

သင္ေရာ . . . သင္လုပ္ေနေသာ အလုပ္အတြက္ " အရင္းအႏွီး " ဘယ္ေလာက္ လိုပါသလဲ။



*** မွတ္ခ်က္။  ။ ဗာဒံသီးပံုကို Google မွာ ရွာဖို႔ ဗာဒံသီးကို အဂၤလိပ္လို မသိလို႔ ေျပာဆို ညႊန္ျပေပးေသာ Aye Myat Mon , မမိုး , အစ္မလြင္ နဲ႔ သူငယ္ခ်င္းမ်ား အားလံုးကိုလည္း ေက်းဇူး အထူးတင္ပါတယ္။ ဗာဒံပင္ ( အေစ့ အေသး ) ကို အဂၤလိပ္လို " Terminalia catappa " ေခၚျပီး ( အေစ့ အၾကီး ) ကို india almond လို႔ ေခၚပါေၾကာင္း ဗဟုသုတ အျဖစ္ ထည့္သြင္း ေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္။ ဗာဒံသၤိးကို စာလံုးေပါင္း အမွားျပင္ေပးတဲ့ Kyaw Zwa Thant ကိုလည္း ေက်းဇူးပါ။  ***



ေလးစားစြာျဖင့္
ကိုေဇာ္
8.10.2011


Share/Bookmark

05 October 2011

25 ေတြးေတြး ေငးေငး ပံုရိပ္ေလးမ်ား



ကၽြန္ေတာ္ ျမန္မာႏိုင္ငံ အလည္ျပန္တုန္းက ဟိုိဟုိဒီဒီေရာက္ရင္းနဲ႔ ရိုက္ခဲ့တဲ့ ပံုတခ်ိဳ႕နဲ႔ ခံစားမႈ မွ်ေဝခ်င္ပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ေသာ ပံုေတြက ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ အဓိပၸါယ္ ရွိေနႏိုင္ေပမဲ့ တျခားသူ အတြက္ေတာ့ ဘာမွ ခံစားမႈ ရွိခ်င္မွ ရွိမွာပါ။ ဘာပဲ ေျပာေျပာ အေပ်ာ္ေပါ႔။ ဒီလိုပဲ လိုက္ျပီးေတာ့ ေတြးၾကည့္ ေငးၾကည့္ရေအာင္လားဗ်ာ။ ( ဓါတ္ပံုေတြ မ်ားေသာ အားျဖင့္ကို ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ဖုန္းေလးနဲ႔ပဲ ရိုက္ထားတာပါ။ ရန္ကုန္မွာ ေနျပီးေတာ့ ရန္ကုန္ပတ္ဝန္းက်င္ကို သတင္းေထာက္လည္း မဟုတ္ဘဲ ကင္မရာၾကီး ကိုင္ရမွာ ရွက္သလိုပဲ ဟဲဟဲ။ )




တစ္ေန႔ေတာ့ ေကာ္ျပန္႔ဆိုင္ တစ္ဆိုင္မွာ သြားထိုင္ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီဆိုင္မွာ ဒီလို ေရးထားတယ္။ ေကာ္ျပန္႔ေတာ့ ေကာ္ျပန္႔ပဲ သူက " သခ်ၤာေကာ္ျပန္႔ " တဲ့။  ဘာပါလိမ့္ေပါ႔ေလ။ ဒါနဲ႔ အေတာ္ကို ေခါင္းစားသြားတယ္။ ေနာက္ေတာ့မွပဲ . . . အဟဲ။ စာဖတ္သူေတြလည္း ဝိုင္းျပီးေတာ့ ေတြးၾကည့္ၾကပါဦး။ သခ်ၤာေကာ္ျပန္႔ ဆိုတာ ဘာေကာ္ျပန္႔မ်ားလဲ။




တစ္ေန႔ေတာ့ ဆူးေလက ဂံုးတံတားကို ျဖတ္ေလွ်ာက္ရင္းနဲ႔ ေအာက္ကို ငံုၾကည့္လိုက္ေတာ့ အာယိုးယိုး . . ေအာက္က အမ်ားျပည္သူသံုး စည္ပင္ဖုန္းရံုေလးရဲ႕ အမိုးမွာ ဒီလိုေတြ ေတြ႕ရတယ္ဗ်ာ။ ဒီဖုန္းရံုေလးလည္း ကံဆိုးတာပါပဲ။ စည္းကမ္းမရွိသူေတြရဲ႕ အမိႈက္ေတြကိုလည္း ရြက္ထားရေသးတယ္။ ဘေလာ့ဂါန႔ဲေတြ႕ေတာ့လည္း ဓါတ္ပံုရိုက္ျပီးေတာ့ အတင္ခံရေသးတယ္။ အမိႈက္ပံုး ဆိုတာေတြမွာ စြန္႔ပစ္တတ္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ နိုင္ငံက လူေတြ အေတာ္ကို က်င့္သားက်ေအာင္ ၾကိဳးစားၾကရဦးမယ္ ထင္တယ္ဗ်ာ။




မိုးမရြာေတာ့ပါ။ မိုးရြာျပီးစ ဆိုပါေတာ့။ လမ္းဆံုေလး တစ္ေနရာက ဝက္သားတုတ္ထိုး ဆိုင္ေလးပါ။ စားသူ မေျပာနဲ႔ ေရာင္းသူေတာင္မွ မရွိဘူး။ ဖုန္ေတြ ၊ ေလထုညစ္ညစ္ေတြ ၊ ကားေတြရဲ႕ မီးခိုးမိႈင္းမိႈင္းေတြ ၾကားထဲမွာ သူလည္း ရပ္တည္ ရွင္သန္ေနလ်က္ပါပဲ။ အရသာေတာ့ ဘယ္လိုေနတယ္ မသိေပမဲ့ လြမ္းေတာ့ လြမ္းစရာေလးပါပဲ။




ပညာႏို႔ခ်ိဳ႕ ေသာက္စို႔ခဲ့ရဖူးေသာ ဒဂံုတကၠသိုလ္ၾကီး ရဲ႕ ဘြဲ႕ႏွင္းသဘင္ ဆိုတာေပါ႔။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေဘာလံုးကန္ရင္ အဲဒီနားမွာ ခ်ိန္းကန္ၾကတယ္။ အခုေတာ့ အတြဲေတြ ၊ ေစ်းေရာင္းသူေတြ ၊ တျခား ဘယ္သူေတြမွန္း မသိေနၾကတာနဲ႔ အရင္ကလို ကၽြန္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး သြားထိုင္မယ္ ဆိုရင္ေတာင္မွ ဒီလူေတြက ကၽြန္ေတာ္တို႔ အတြက္ အေတာ္ကို အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ေစမွာ အမွန္ပါပဲ။ အဲ . . . ဒါမွမဟုတ္ . . . ကၽြန္ေတာ္တို႔က သူတို႔ အတြက္ အေႏွာက္အယွက္ ျဖစ္ေနေစမွာ အမွန္ပါပဲ။




ဟိုးအရင္က ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း ဒီလိုပဲ ဝုန္း ဒိုင္းနဲ႔ ကန္ခဲ့ ၊ ေက်ာက္ခဲ့ၾကတာပါပဲ။ ဘယ္လိုမွ ျပန္မရႏိုင္ေတာ့တဲ့ ငယ္ဘဝရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေလးပါ။ ( ဒီပံုကေတာ့ ကင္မရာနဲ႔ ရိုက္ခဲ့တာေလးကို ျပန္ရွာတင္လိုက္တာပါ။ )




ဒဂံုတကၠသိုလ္မွာ သံုးထပ္ေဆာင္ဆိုျပီး ပထမဦးဆံုး ျဖစ္လာခဲ့တဲ့ အေဆာင္ နံပါတ္ ( ၃၇ ) ဆိုတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ " ရူပေဗဒေဆာင္ " ေပါ႔ဗ်ာ။ ျမင္ရတာ ရင္နာလိုက္တာ။ စိတ္မေကာင္းလိုက္တာ။ နာဂစ္ေၾကာင့္လား ၊ ဘာေၾကာင့္လားေတာ့ မသိဘူး။ အရင္က တပ္ထားတဲ့ မွန္ေတြ အားလံုးကြဲေနတယ္ဗ်ာ။ ဒါကို သြပ္ျပားေတြနဲ႔ ျပန္ကာထားတယ္။ ဘယ္လိုလုပ္ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပညာေရးကို သူမ်ားႏိုင္ငံက အလည္လာၾကည့္တဲ့ ႏိုင္ငံျခားသားေတြကို ခ်ျပႏိုင္ေတာ့မလဲ။

 

တကယ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ဒီအေျခအေနကို ျမင္ေတာ့ ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရူပေဗဒအေဆာင္ကို ၾကည့္ျပီးေတာ့ လမ္းမၾကီးေပၚမွာ မတ္တပ္ၾကီး ရပ္ေနမိျပီး ငါးမိနစ္ေက်ာ္ကို စိတ္မေကာင္းျခင္းမ်ားစြာနဲ႔ ျငိမ္သက္သြားမိတယ္။ ေက်ာင္းတတ္ေနရတဲ့ ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူေတြကိုလည္း တကယ္ကို သနားမိတယ္။ အခု စာဖတ္သူေတြထဲမွာ ဒဂံုတကၠသိုလ္ ရူပေဗဒက ေက်ာင္းသားေဟာင္းေတြမ်ား ပါရင္ စုျပီးေတာ့ေတာင္မွ မွန္ေတြ ျပန္တပ္ခ်င္မိတယ္ဗ်ာ။

ဒါမွမဟုတ္ . . . ႏိုင္ငံေတာ္ သမၼတၾကီးခင္ဗ်ား။ တစ္ေန႔ေလာက္ ဒဂံုတကၠသိုလ္ကို လာလည္ပါဦးဗ်ာ။ အားလံုး ကိုယ္စား ကၽြန္ေတာ္ ဖိတ္ေခၚပါတယ္။ ျပင္ပေလာက က ေလကို နည္းနည္းေလာက္ ရွဴၾကည့္ပါလားဗ်ာ။ အဲယားကြန္းေလ မဟုတ္ေပမဲ့ သဘာဝေလ ဆိုတာ ပိုျပီးေတာ့ လတ္ဆတ္ပါတယ္။




ကၽြန္ေတာ့္ အေဒၚတစ္ေယာက္က ပန္းစိုက္တာ အရမ္းကို ျဖစ္ပါတယ္။ သူ႕လက္နဲ႔ထိတဲ့ ပန္းတိုင္း အပင္တိုင္း အကုန္ျဖစ္ပါတယ္။ စိုက္ရပ်ိဳးရ ခက္ပါတယ္ ဆိုတဲ့ " ကုမုျဒာ ၾကာပန္း " သူ႕အိမ္မွာ မ်ားစြာ ပြင့္ပါတယ္။ လေရာင္နဲ႔ ပြင့္တယ္ လို႔ တင္စားေခၚေဝၚတဲ့ ဒီၾကာပန္းကို သူ႕ဆီကေန အဖူးေလး အျဖစ္ယူလာျပီးေတာ့ အိမ္ေရာက္ေတာ့ ည ၁၂ ဝန္းက်င္မွာ ပြင့္ပါတယ္။ ဘယ္လိုမွန္း မသိေသာ အနံ႔ေလး တစ္ခုကလည္း သင္းသင္းေလး ေမႊးေနပါတယ္။  ပြင့္လာေတာ့မွ အေမက ႏိႈးေျပာလို႔ မည္းမည္းေမွာင္ေမွာင္မွာ ထရိုက္လိုက္တာပါ။ အမွတ္တရေပါ႔။



*** စာေရးဖို႔ မအားေသးလို႔ စိတ္ထဲမွာ ရွိေနတဲ့ ပံုေလးေတြကို ခံစားဖို႔ မွ်ေဝ လိုက္ပါတယ္။ ***

ေလးစားစြာျဖင့္
ကိုေဇာ္ 
5.10.2011

Share/Bookmark
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

ဧည္႔သည္မ်ား

သြားသြားလာလာ
hidden hit counter




free counters

6.8.2010 မွ စ ကလိသည္။

.