မည္သူ မဆို အမွန္ ရွိသလို ၊ အမွားလည္း ရွိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔ အျမင္ ၊ အေတြးမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ပဲ တာဝန္ယူရမွာ ျဖစ္ေသာေၾကာင္႔ ထပ္ဆင္႔ကူးယူျပီး တျခားေနရာမွာ ေဖာ္ျပခ်င္တယ္ ဆိုေသာ စာခ်စ္သူ သူငယ္ခ်င္း မ်ားကို စာရဲ႕ ေအာက္တစ္ေနရာမွာ “ ကိုေဇာ္ ” ႏွင္႔ “ zaw357.blogspot.com ” ဆိုတာေလးကိုေတာ႔ ထည္႔ေပးပါလို႔ ေတာင္းဆိုခ်င္ပါတယ္။

{ ေသခ်ာတာ တစ္ခုကေတာ႔ “ ေရးတဲ႔စာ ” နဲ႔ “ စာေရးသူ ” ကို မေရာေထြးေစဖို႔ပါ။ }

ေလးစားစြာျဖင္႔
ကိုေဇာ္
~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

အဇၨတေဂၢ ပါဏုေပတံ ဗုဒၶံ သရဏံ ဂစာၦမိ။


30 September 2011

13 သမၼတႀကီး၏ ယေန႔ေပးပို႔ေသာ ျမစ္ဆံုစီမံကိန္း နဲ႔ ပတ္သတ္ေသာ သဝဏ္လႊာ



ကၽြန္ေတာ္ အခု အိပ္ယာက ႏိုးတယ္။ ကြန္ပ်ဴတာေလး ဖြင့္ျပီးေတာ့ ေမးလ္ ဘာညာစစ္တယ္။ Facebook ဝင္တယ္။ အသံဖိုင္ တစ္ဖိုင္ကို ေတြ႕တယ္။ နားေထာင္မိတယ္။ ခ်က္ခ်င္း လူက မယံုမရဲနဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အိပ္ေပ်ာ္ေနျပီး အိပ္မက္ မက္ေနသလိုပဲ ခံစားရတယ္။

ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေသခ်ာေအာင္ လမ္းနည္းနည္း ေလွ်ာက္ၾကည့္တယ္။ အစစ္ဗ်။ ကၽြန္ေတာ့္ အိပ္မက္ မက္ေနတာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ လူက အက်င့္ မေကာင္းဘူး ၊ ခံရဖန္မ်ားလာေတာ့ အစစ္ကို ေတြ႕တာေတာင္မွ ၊ အစစ္လို႔ ေျပာေနတာေတာင္မွ မွတ္ေက်ာက္တိုက္ၾကည့္ခ်င္တယ္ ၊ ငရဲမီး စားၾကည့္ခ်င္တယ္ ဆိုသလို ျဖစ္ေနတယ္။

ဟုတ္ရဲ႕လား . .

ဟုတ္တယ္ေနာ္ . .

ဟုတ္မွ ဟုတ္ရဲ႕လား . . . .ဆိုျပီးေတာ့ တစ္ေယာက္ေယာက္ကို ေျပာခ်င္ေပမဲ့ ေဘးနားမွာ လူမရွိဘူး။ ဒါနဲ႔ အြန္လိုင္းေပၚပဲ တက္ေျပာလိုက္ပါတယ္။ 

ေနာက္ေတာ့ အားလံုးလည္း နားေထာင္ျပီးေတာ့ တကယ္ပါ ၊ အစစ္ပါ ၊ အဟုတ္ပါ လို႔ ယံုၾကည္စြာနဲ႔ နားေထာင္ႏိုင္ေစဖို႔ မွ်ေဝ လို္က္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျပည္ေထာင္စု ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ သမၼၾကီး ဦးသိန္းစိန္ ရဲ႕ ဧရာဝတီျမစ္ဆံု စီမံကိန္းကို ရပ္တန္႔ထားလိုက္ျပီ ဆိုတဲ့ သဝဏ္လႊာ အသံဖိုင္ပါ။ 

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံသား အားလံုး ကိုယ္စား တကယ္ကို ဝမ္းသာ ဂုဏ္ယူမိပါတယ္။ မေကာင္းတာကို မေကာင္းဘူး ေျပာရဲရမွာ ျဖစ္သလို ၊ ေကာင္းတာကိုလည္း ေကာင္းတယ္လို႔ ေျပာႏိုင္ရမွာပါပဲ။ အခုလို ျပည္သူ႔ေတြရဲ႕ သေဘာထားကို လိုက္ေလ်ာျပီးေတာ့ ျမစ္ဆံုစီမံကိန္းကို ရပ္တန္႔လိုက္ျပီ ဆိုတဲ့ သတင္းကေတာ့ သတင္းေကာင္းပဲ မဟုတ္ပါလား။ 

ဒီအသံဖိုင္ေလးထဲမွာ ပါတဲ့ အတိုင္း ထာဝစဥ္ အျမဲ တည္တံ့ေနႏိုင္ပါေစ ဧရာဝတီရယ္။ ဤ အသံဖိုင္ေလးမွာ ပါတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြလည္း အစဥ္အျမဲ တည္တ့ံေနႏိုင္ပါေစ။

 

ဤေနရာမွ ထပ္ဆင့္မွ်ေဝယူပါသည္။ ေက်းဇူးပါ။ 

ေလးစားစြာျဖင့္ 
ကိုေဇာ္ 
30.9.2011

Share/Bookmark

28 September 2011

18 အာလူး ေပ်ာက္သူမ်ား



ကၽြန္ေတာ့္မွာ မွတ္စုစာအုပ္ေလး တစ္အုပ္ရွိ၏။ ထိုမွတ္စု စာအုပ္ေလးထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ အိပ္မက္မ်ားကို မင္နက္နက္ျဖင့္ ေသခ်ာတိက်စြာ ေရးမွတ္ထားေလ့ရွိသည္။ ဖတ္ခ်င္ေသာ္လည္း မဖတ္ရေသးေသာ စာအုပ္မ်ား ၊ သြားခ်င္ေသာ္လည္း မေရာက္ေသးေသာ ေနရာမ်ား ၊ ၾကည့္ခ်င္ေသာ္လည္း မၾကည့္ျဖစ္ေသးေသာ ရုပ္ရွင္ဇာတ္ကားမ်ား ၊ ခံစားၾကည့္ရႈ႕ခ်င္ေသာ္လည္း မၾကံဳေသးေသာ ပန္းခ်ီကားမ်ား ၊ အေျခအေန မေပးေသး၍ မေတြ႕ဆံုႏိုင္ေသးေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ား . . . . စသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ ေရးမွတ္ထားေလ့ ရွိသည္။

တစ္ခါတေလ ထိုမွတ္စု စာအုပ္ေလးကို ဖြင့္ျပီး အထဲမွ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ မင္နက္နက္ေတြကို ျပန္လည္ဖတ္ရႈ႕ရင္း ဝိုးတဝါး ရင္ခုန္ၾကည္ႏူးကာ တကယ္ပဲ အျပင္မွာ ေရာက္ေနရသလို ရစ္မူးခံစား ေနမိတတ္သည္။ ထိုအခ်ိန္ဆိုရင္ စိတ္ေတြက ျငိမ္သက္ကာ ပတ္ဝန္းက်င္မွ အသံေတြ ဘာဆို ဘာမွ မၾကားမိေတာ့သလို တိတ္ဆိတ္သြားတတ္သည္။ 

ထိုကဲ့သို႔ ကၽြန္ေတာ့္ အေတြးထဲမွာ ျမင္ေယာင္ၾကည့္ရႈ႕ဖူးတဲ့ အရာေတြထဲမွာ " ဗင္းဆင့္ဗန္ဂိုး နဲ႔ အာလူး စားသူမ်ား " ပန္းခ်ီကားကလည္း တစ္ကား အပါအဝင္ပါပဲ။ အဲဒီလိုနဲ႔ . . . 



"  - - - - - - - - - "

ေငးၾကည့္ေနရင္း ထိုပန္းခ်ီကားခ်ပ္မွ အာလူးစားသံုးေနေသာ လူေတြရဲ႕ အာသာငမ္းငမ္း တပ္မက္ေနေသာ မ်က္ဝန္းမ်ား ၊ သူတို႔ရဲ႕ အာသာငမ္းငမ္း ၾကည့္ေနေသာ အရာမ်ား ၊ သူတို႔ရဲ႕ ပတ္ဝန္းက်င္ အလင္းအေမွာင္ ၊ ေရာင္စဥ္ေတြရဲ႕ အယူအဆ ၊ ေရးျခစ္ထားေသာ စုတ္ခ်က္ ခပ္သြက္သြက္ေတြက ကၽြန္ေတာ့္ကို အငိုက္မိေစကာ ထိုပန္းခ်ီကားခ်ပ္မွ ကၽြန္ေတာ့္ မ်က္ဝန္းမ်ားကို မခြာမိေတာ့ . . . .

ထိုပန္းခ်ီကားကေတာ့ ထပ္ေျပာစရာ မလိုေအာင္ ေသခ်ာလွေသာ " ဗင္းဆင့္ဗန္ဂိုး ရဲ႕ အာလူးစားသူမ်ား " ပန္းခ်ီကားပဲ ျဖစ္၏။ ဘယ္အခ်ိန္ၾကည့္ၾကည့္ ဆိုသလို ဒီပန္းခ်ီကားက ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ စိတ္ကို ဖမ္းစားထားေလသည္။

" ေဒါက္ . . .  " 

" ေဒါက္ . . . ."

" ေဒါက္ . . . "

အေဝးမွ လွမ္းေလွ်ာက္လာေသာ ေျခသံက ကၽြန္ေတာ့္ အေနာက္နားသို႔ အေရာက္မွာ တိတ္ဆိတ္သြား၏။ အေရွ႕မွာ ပန္းခ်ီကားကို စိတ္ဝင္စားေနေသာ ကၽြန္ေတာ္က အေနာက္မွ ေရာက္လာေသာ ေျခသံရွင္ကို သတိမထားမိေသးေခ်။ ထို႔ေၾကာင့္ စိတ္ဝင္္စားစြာပင္ ပန္းခ်ီကားကို ၾကည့္ေနမိသည္။

" ဟူး  . . . "

အေနာက္ဘက္မွ သက္ျပင္းခ်သံ သဲ့သဲ့ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ အသိဝင္လာကာ အေနာက္သို႔ လွည့္ၾကည့္မိသည္။ အေတာ္ပင္ အိုမင္း မစြမ္းျဖစ္ေနျပီ ျဖစ္ေသာ အဘိုးအို တစ္ေယာက္ကို တုတ္ေကာက္ အားျပဳလ်က္ ေတြ႕လိုက္ရ၏။ ကိုယ့္အေနာက္ကေန ရပ္ၾကည့္ရင္း သက္ျပင္းခ်သံေၾကာင့္ လူက မလံုမလဲႏွင့္ ေမးမိသည္။

" ခင္ဗ်ားက ဘယ္သူလဲ။ "

" ငါ . . လား . . . "

" အင္းေလ . . . ခင္ဗ်ားက ဘယ္သူလဲ။ "

" ငါက ဗင္းဆင့္ဗန္ဂိုးေလ. . ."

ကၽြန္ေတာ္ မတ္တပ္ရပ္လ်က္ ထခုန္မိမတတ္ အံ့ၾသ ဝမ္းသာသြားမိသည္။

" ဟင္ . . . ဒါဆို ဒီ " အာလူး စားသူမ်ား " ပန္းခ်ီကားကို ဆြဲတဲ့သူေပါ႔။ "

ဒီေတာ့ သူက ေခါင္းခါရင္း ခပ္ေႏြးေႏြးျပံဳး၏။ သို႔ေသာ္ . . . သူ႕အျပံဳးက အသက္မပါေခ်။

" အာလူး စားသူမ်ား ပန္းခ်ီကားကို ငါဆြဲတာေတာ့ ဟုတ္တယ္။ ဒါေပမဲ့ . .  ဒီပန္းခ်ီကားကို ဆြဲတာေတာ့ ငါ မဟုတ္ဘူး။ "

" ဘယ္လို . . . . "

" ဟုတ္တယ္။ တကယ္ေတာ့ မင္းၾကည့္ေနတဲ့ "အာလူး စားသူမ်ား " ပန္းခ်ီကားက အတုၾကီး . . . "

" ဟာ . . . "

" ဟုတ္တယ္။ အစစ္ကို မင္းၾကည့္ခ်င္လား။ "

" ဟုတ္ကဲ့ . . . "

" ဒါဆို ငါ့ေနာက္ လိုက္ခဲ့ေပေတာ့ . . . "

ေျပာလည္းေျပာ ၊ ခ်က္ခ်င္း ဆိုသလို သူက ေနာက္ကို ခ်ာခနဲ လွည့္ကာ တုတ္ေကာက္ အားျပဳထားရသူ အဘိုးအို တစ္ေယာက္ မဟုတ္သလို လ်င္ျမန္စြာ ထြက္သြားေလေတာ့သည္။ သိခ်င္ေဇာျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္လည္း ထပ္ခ်ပ္မကြာ လိုက္သြားမိ၏။ ဟိုဝင္ ဒီေကြ႕ျဖင့္ အခန္းေပါင္းမ်ားစြာကို ျဖတ္အျပီးမွာ အဝတ္စ တစ္စ ဖံုးအုပ္ထားေသာ ပန္းခ်ီကား တစ္ခ်ပ္ေရွ႕မွာ ရပ္လိုက္ေလသည္။ ျပီးမွ ကၽြန္ေတာ့္ဘက္ကို လွည့္ၾကည့္ျပီး ပင့္သက္တစ္ခ်က္ကို ရႈိက္လိုက္ေလ၏။

" ဒါမွ အာလူး စားသူမ်ား ပန္းခ်ီကား အစစ္. . . "

" ဒါဆို ျပေလ . . . ဘာလို႔ အဝတ္စၾကီး ဖံုးထားရတာလဲ။ "

သူက တစ္ခုခုကို လြမ္းဆြတ္သတိရျပီး ေဆြးေျမ့သြားသလိုႏွင့္ အေဝးကို လွမ္းေငးရင္း . . . .

" ဘာလို႔ ဖုံးထားရတာလဲ ဆိုေသာ ပန္းခ်ီကားေပၚက အရာတခ်ိဳ႕ေပ်ာက္ဆံုးေနလို႔ပဲ။ "

" ဟင္ . . . ."

" ဟုတ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ အုပ္ထားရတာပဲ။ "

" ဟုိအရင္ကလည္း အာလူး စားသူမ်ား ပန္းခ်ီကားရဲ႕ အာလူး စားေနသူေတြရဲ႕ မ်က္လံုးေတြ ေပ်ာက္ဆံုး သြားဖူးေသးတယ္ေနာ္။ "

" ဟုတ္တယ္။ ဒါေပမဲ့ . . . အခု ေပ်ာက္တာက အာလူး စားသူေတြရဲ႕ မ်က္လံုးေတြ မဟုတ္ဘူး။ "

" ဒါဆို ဘာေတြ ေပ်ာက္သြားတာလဲ။ "

သူက ဘာမွ မေျပာဘဲ ၊ ပန္းခ်ီကားကို ဖံုးကြယ္ကာ လႊမ္းထားေသာ အဝတ္စကို ဆက္ခနဲ ဆြဲဖယ္လိုက္၏။

" အို . . . အာလူး စားသူေတြရဲ႕ အာလူးေတြ ေပ်ာက္ကုန္ပါေရာလား။ "

ကၽြန္ေတာ့္ဆီမွ အာေမဋိတ္စကားကို ၾကားေတာ့မွ သူက စကားဆို၏။

" ဟုတ္တယ္။ သူတို႔ရဲ႕ မ်က္လံုးေတြကို ျပန္လည္ရွာေဖြ ေတြ႕ရွိျပီး သိပ္မၾကာခင္မွာ သူတို႔ စားေနတဲ့ အာလူးေတြ ေပ်ာက္ကုန္ေတာ့တာပါပဲ။ "

" ဘယ္လို ျဖစ္တာလဲဗ်ာ။ "

မေရမတြက္ႏိုင္ေအာင္ မ်ားျပားလွျပီ ျဖစ္တဲ့ သက္ျပင္းေတြကိုပဲ သူ ထပ္ခ်သည္။ အရင္ကလည္း အေတာ္ ခ်ျပီး ျဖစ္ႏိုင္သလို ေနာက္လည္း အေတာ္ ထပ္ခ်ဦးမည့္ပံုပင္။

" ဟိုတေလာက စားေသာက္ကုန္ေတြနဲ႔ ပတ္သတ္တဲ့ အဘိဓါန္ စာအုပ္တစ္အုပ္ ထြက္လာခဲ့တယ္။ "

" ဟုတ္လား . . ကၽြန္ေတာ္ မသိလိုက္ဘူး။ မဖတ္ဖူးလိုက္ဘူး။ "

" ဟုတ္တယ္။ တကယ္ကို ထြက္ေပၚလာခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီအဘိဓါန္ စာအုပ္က သိပ္မၾကာဘဲ ျပန္လည္ကြယ္ေပ်ာက္သြားခဲ့ရတယ္။ အဲဒီအထဲမွာ စားေသာက္ကုန္ေတြကို ဖြင့္ဆိုခ်က္ေတြနဲ႔ ရွင္းျပထားတယ္။ ၾကက္သြန္ ဆုိရင္ ဘာေၾကာင့္ ၾကက္သြန္လို႔ ေခၚရတယ္ ၊ မုန္လာဥ ဆိုလည္း ဘာလို႔ မုန္လာဥ ဆိုျပီး ေခၚတယ္ ဆိုတာမ်ိဳးေတြေပါ႔။ "

" ဟုတ္ . . . ၊ ဒါဆို အဲဒီ အဘိဓါန္ထဲမွာ " အာလူး " ကို ဘယ္လို အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုလဲ။ "

" အင္း . . . ဒီလို။ " အာလူး = ေျပာသာေျပာျပီး အလုပ္ မျဖစ္ေသာ စကား " လို႔ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆို ထားတယ္။ "

" ေၾသာ္ . . ."

" အဲဒီအဘိဓါန္ ေပၚလာျပီး သိပ္မၾကာဘူး ၊ အာလူး စားသူမ်ား ပန္းခ်ီကားထဲက အာလူးေတြ ေပ်ာက္သြားေတာ့တာပါပဲ။ "

" - - - - - - - "

" ဒါနဲ႔ မျပီးေသးဘူး။ အခု ဒီ့ထက္ ဆိုးေနတာက ဒီပန္းခ်ီကားက အာလူးေတြ ေပ်ာက္ျပီး ေနာက္ဆက္တြဲ အေနနဲ႔ ေန႔စဥ္နဲ႔ အမွ် အခ်ိန္တိုင္းမွာ ေနရာ အႏွံ႔က အာလူးေတြ ေပ်ာက္ကုန္ေနေတာ့တာပဲ။ "

" ဘယ္လို . . . "

" ဟုတ္တယ္။ ေနရာ အႏွံ႔က အာလူးေတြသာ ေပ်ာက္ေနတာ အဲဒီလို ေပ်ာက္ေနတဲ့ အာလူးေတြ ဘယ္ေနရာမွာ ေရာက္ေနလဲ ၊ ဘယ္ေနရာမွာ စုေနလဲ ဆိုတာကိုေတာ့ ဘယ္သူမွ စုံစမ္းလို႔ မရခဲ့ဘူး။ "

" - - - - - - "

" ငါလည္း အသက္က ၾကီးျပီ။ ဒါေၾကာင့္ . . . . ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ငါ့ကို ကူညီပါလား။ "

" ဟုတ္ကဲ့ . . ေျပာပါ။ "

" မင္း အဆင္ေျပမယ္ ဆိုရင္ ငါ့ပန္းခ်ီကားထဲက အာလူးေတြ အပါအဝင္ ေနရာ အႏွံ႔က အာလူးေတြ အားလံုး ဘယ္ေနရာမွာ စုေဝးျပီး ေရာက္ေနတယ္ ဆိုတဲ့ စုရပ္ကို စံုစမ္းေပးေစခ်င္တယ္။ "

" - - - - - - - "

" ငါ့ရဲ႕ အာလူးေတြ ျပန္မရခ်င္ေနပါေစ။ သူတို႔ ဘယ္ေနရာမွာ ေရာက္ေနတယ္ ၊ ဘယ္ေနရာမွာ စုေဝးေနတယ္ ဆိုတာကို သိရရင္ ေက်နပ္ပါျပီ။ မင္း ငါ့ကို ကူညီႏိုင္မလား။ "

ေမွ်ာ္လင့္တၾကီး အားကိုးမႈ မ်က္ဝန္းမ်ားျဖင့္ သူ႕ကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။

" ဟုတ္ကဲ့ . . . ကၽြန္ေတာ္ ၾကိဳးစားပါ႔မယ္။ "

" ေဒါက္ . . . " 

" ေဒါက္ . . . "

" ေဒါက္ . . . " 

ကၽြန္ေတာ့္ ကတိစကားသံ ဆံုးေတာ့ အလာတုန္းကလိုပဲ တုတ္ေကာက္ကို အားျပဳ၍ သူ ျပန္လည္ထြက္ခြာသြားသံကို ေနာက္ေက်ာဘက္မွ ျငင္သာစြာ ၾကားလိုက္ရ၏။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္ႏွာမူထားရာ အာလူး စားသူမ်ား ပန္းခ်ီကားခ်ပ္မွ ေပ်ာက္ဆံုးေနေသာ အာလူးမ်ား ေနရာကို စူးစိုက္စြာ ၾကည့္ေနမိေလသည္။



" မေတြ႕ေသးပါဘူး။ "

" သတင္းမရေသးပါဘူး။ "

" ရွာေဖြေနဆဲပါ။ "

ဆိုေသာ ထူးမျခားနားေသာ ရွာေဖြေတြ႕ရွိမႈကိုသာ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ၊ ေန႔စဥ္နဲ႔ အမွ် လက္ခံရရွိခဲ့ေလသည္။ ေပ်ာက္ဆံုးေနေသာ အာလူးမ်ား ဘယ္ေနရာမွာ စုေဝးေရာက္ရွိေနသည္ ဆိုတာကို သိရွိရဖို႔ အထူး စံုစမ္းေရး အဖြဲ႔ေပါင္းမ်ားစြာကို ေနရာ အႏွံ႔သို႔ ေစလႊတ္ထားခဲ့၏။ သို႔ေသာ္ သတင္းကား မထူးျခားေသးေခ်။

ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ကုန္ဆံုးခဲ့ျပီး စံုစမ္းေရး အဖြဲ႔မ်ားမွ လူေပါင္းမ်ားစြာလည္း ေျပာင္းလဲ ေသဆံုးသြားခဲ့ရသည္။ ေပ်ာက္ဆံုးေနေသာ အာလူးမ်ား ဘယ္ေနရာမွာ စုေဝးေရာက္ရွိေနသည္ ဆိုတာကို စံုစမ္း၍ မရေသးေပ။

တစ္ေန႔ . . . . .

ကၽြန္ေတာ့္ ရံုးခန္းထဲသို႔ ခ်ိနဲ႔ယိုင္ထိုးစြာျဖင့္ လူတစ္ေယာက္ ဝင္လာ၏။ သူ၏ သြင္ျပင္မွာ အားနည္းေနပံုလည္း ရ၏။ သူက ကၽြန္ေတာ္တို႔ အာလူး ရွာေဖြေရး အထူးအဖြဲ႕ဝင္ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေလသည္။ ရံုးခန္းတံခါးကို တြန္းဖြင့္ဝင္လာျပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို ျမင္ေတာ့ ဝမ္းသာ အားရဟန္ျဖင့္ . . . .

" ကၽြန္ေတာ္ အာလူးေတြရဲ႕ စုေဝးရာ ေနရာ စုရပ္ကို ေတြ႕ခဲ့ ၊ သိခဲ့ပါျပီ။ "

ဟု ဆိုကာ လြန္စြာမွ ပင္ပန္း ေမာပန္းလွဟန္ျဖင့္ ေခြေခါက္ကာ လဲက်သြားေလေတာ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ဆီကို အေျပးသြားေရာက္ကာ ေပြ႕လိုက္ေသာ္လည္း ေနာက္က်ေနျပီ။ သူက ၾကမ္းျပင္ေပၚသို႔ ပံုလ်က္သား က်ေနခဲ့ေလျပီ။ သူ႕ကို ေပြ႕ထူျပီး ကုတင္ေပၚ တင္၍ ကၽြမ္းက်င္ေသာ ဆရာဝန္ျဖင့္ ကုသရ၏။ ခဏေနေတာ့ သူ႕ဆီမွ ညည္းသံျပဳကာ သတိရလာေလေတာ့သည္။

" အင္း . . . အင္း . . . . အင္း . . . ."

" သူ အရမ္း အားနည္းေနတယ္။ "

ဟု ၾကပ္မတ္ကုသေပးေနေသာ ဆရာဝန္ထံမွ သတိေပး မွတ္ခ်က္ျပဳ၏။ သူကေတာ့ အျမင္ၾကည္ေစရန္ မ်က္ေတာင္ကို တစ္ခ်က္ ႏွစ္ခ်က္ ပုတ္ခတ္ ပုတ္ခတ္ လုပ္ကာ ေဘးဘီကို ေဝ့ဝဲၾကည့္၏။ သူ႕အနားတြင္ ရပ္ေနေသာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေတြ႕ေတာ့မွ အားယူ၍ . . .

" ကၽြန္ေတာ္ . . . ကၽြန္ေတာ္ . . . အာလူးေတြရဲ႕ စုရပ္ကို ေတြ႕ခဲ့ပါျပီ။ "

ကၽြန္ေတာ္ သူ႕အနားကို တိုးထိုင္၍ သူ႕လက္ကို ကိုင္ျပီး အားေပးကာ သူ႕စကားကို ေသခ်ာ စိတ္ဝင္တစား နားေထာင္ေနမိ၏။

" ေျပာပါဦး။ ဘယ္ေနရာမွာ အာလူးေတြကို ေတြ႕ခဲ့ရတာလဲ။ "

သူက ေျခာက္ကပ္ေနေသာ သူ႕ႏႈတ္ခမ္းကို လွ်ာျဖင့္ တစ္ခ်က္ သပ္ရင္း . . . .

" စားေသာက္ကုန္ အဘိဓါန္ ဆိုတာ တကယ္ ရွိခဲ့တာလား ဟင္ . . ."

" ဟုတ္ပါတယ္ ၊ တကယ္ ရွိခဲ့တာပါပဲ။ "

" အဲဒီထဲမွာေရာ . . . အာလူး ဆိုတာ ေျပာသာေျပာျပီး အလုပ္ မျဖစ္ေသာ စကား လို႔ အဓိပၸါယ္ဖြင့္တယ္ ဆိုတာေရာ တကယ္လား ဟင္ . . ."

" ဟုတ္ပါတယ္။ တကယ္ကို အဲဒီလိုပဲ အဓိပၸါယ္ ဖြင့္ဆိုၾကပါတယ္။ "

သူက ေမာပန္းေနရင္း လွစ္ခနဲ တစ္ခ်က္ျပံဳးေလသည္။

" ဒါဆိုရင္ေတာ့ . . မွန္ပါျပီ။ ကၽြန္ေတာ္ တကယ္ကို အာလူးေတြ . . . အာလူးေတြ အမ်ားၾကီးရဲ႕ စုရပ္ကို ေတြ႕ခ့ဲရပါျပီ။ "

" အင္း . . . ဘယ္မွာ ေတြ႕ခဲ့ရတာလဲ။ သူတို႔ ဘယ္မွာ ရွိေနတာလဲ။ "

" သူတို႔ . . . သူတို႔ . . . အဟြတ္ . . . ဟြတ္ . . . "

သူက အေမာေဖာက္လာသလို ေခ်ာင္း တဟြတ္ဟြတ္ ဆိုးေလ၏။ ျပီးမွ . . .

" သူတို႔ . . . သူတို႔ . . . . "

" ဟုတ္ . . . ေျပာပါ။ သူတို႔ကို ဘယ္ေနရာမွာ စုစုစည္းစည္း ေတြ႕ခဲ့ရတာလဲ။ "

" ကၽြန္ေတာ္ သူတို႔ကို အမ်ားၾကီး . . .အမ်ားၾကီး ေတြ႕တယ္။ သူတို႔ အားလံုး စုစုစည္းစည္း ရွိေနၾကတယ္။ သူတို႔ေတြ အားလံုးကို ကၽြန္ေတာ္ ေတြ႕ခဲ့တာ . . . အာလူးေတြ . . အာလူးေတြ အမ်ားၾကီးပဲ . . . ဗင္းဆင့္ဗန္ဂိုးရဲ႕ အာလူးေတြေရာ ၊ တျခား ေနရာ အႏွံ႔က အာလူးေတြကိုေရာ ကၽြန္ေတာ္ ေတြ႕ခဲ့တာ . . . . . လႊတ္ . . . ေတာ္ . . . ထဲ . . မွာ . . . .  . . ."

ေျပာေနရင္း သူ႕အသံက တိတ္ဆိတ္ တိုးတိတ္စြာ ေပ်ာက္ကြယ္ ေပ်ာ့က်သြားျပီး ဇတ္က်ိဳးက် သြားေလေတာ့သည္။ 



ရုတ္တရက္ ဆတ္ခနဲ ကၽြန္ေတာ္ လန္႔ႏိုးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ရင္ဘတ္ေပၚမွာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ မွတ္စုစာအုပ္ေလးက ေမွာက္လ်က္သားနဲ႔ ေတြ႕လိုက္ရ၏။ ေၾသာ္ . . . အိပ္မက္ မက္ေနတာပါလား။ ကၽြန္ေတာ္ ၾကည့္ခ်င္ခဲ့ေသာ " ဗင္းဆင့္ဗန္ဂိုး ရဲ႕ အာလူး စားသူမ်ား " ပန္းခ်ီကား အေၾကာင္း စဥ္းစားေနရင္း အိပ္ေပ်ာ္သြားမိလို႔ ကၽြန္ေတာ္ စြဲလန္းကာ အိပ္မက္ မက္ေနမိျခင္း ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။

အိပ္မက္က လန္႔ႏိုးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ရင္ထဲမွာ ပူစပ္ပူေလာင္ၾကီး ျဖစ္က်န္ခဲ့၏။ အိပ္မက္ထဲမွ ထိုလူက စကားကို ျပီးဆံုးေအာင္ မေျပာႏိုင္ခင္မွာပဲ ေသဆံုးသြားခဲ့ေခ်ျပီ။ တကယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ အိပ္မက္ထဲမွာ ေနာက္ထပ္ တစ္ခါ ဗင္းဆင့္ဗန္ဂိုးနဲ႔ ထပ္ဆံုျဖစ္ခဲ့ရင္ ကၽြန္ေတာ္ အာလူးေတြရဲ႕ စုရပ္ကို ဘယ္လို ေျပာရပါမလဲ။

ဟိုလူ ေျပာသလို အာလူးေတြရဲ႕ စုရပ္က လႊတ္ေတာ္ ထဲမွာ ဆိုရင္ေတာင္မွ အဲဒီလႊတ္ေတာ္က ဗင္းဆင့္ဗန္ဂိုးတို႔ ေနတဲ့ ႏိုင္ငံက လႊတ္ေတာ္လား ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံက လႊတ္ေတာ္လား ၊ ဟိုႏိုင္ငံလား ၊ ဒီႏိုင္ငံလား  . . . . လားေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ဆက္၍ အိပ္မေပ်ာ္ေတာ့ပါ။

တကယ္လို႔ေပါ႔။ စာဖတ္သူေတြထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္ သိမယ္ ဆိုရင္ ေျပာခဲ့ၾကပါ။ အာလူးေတြ စုစုစည္းစည္း ရွိေနတဲ့ စုရပ္ လႊတ္ေတာ္က ဘယ္ႏိုင္ငံမွာလဲ ဆိုတာကိုပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ဗင္းဆင့္ဗန္ဂိုးကို ျပန္ေျပာျပခ်င္လို႔ပါ။


*** ဗင္းဆင့္ဗန္ဂိုး ရဲ႕ အာလူးစားသူမ်ား ပန္းခ်ီကားကို ဖ်က္ဆီးမိတဲ့ အတြက္ ဗင္းဆင့္ဗန္ဂိုးအား ဤေနရာမွ ေန၍ အႏူးအညြတ္ ေတာင္းပန္ပါသည္။ မူရင္း ပန္းခ်ီကားကို ဤေနရာမွာ ၾကည့္ႏိုင္ပါသည္။ ***


ေလးစားစြာျဖင့္
ကိုေဇာ္
28.9.2011

Share/Bookmark

25 September 2011

17 ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္တာ ဧရာဝတီ မဟုတ္ပါ



အခုတေလာ ဟိုးငယ္ငယ္က ဖတ္ခဲ့ရဖူးတဲ့ စာအုပ္ေလး တစ္အုပ္ကို သြားသတိရေနမိတယ္ဗ်ာ။ ဒီစာအုပ္ေလးကို ဘယ္သူေရးခဲ့တယ္ ဆိုတာေတာင္မွ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ ဝိုးတဝါး မွတ္ထင္ထားတာ မမွားဘူး ဆိုရင္ ဆရာၾကီး ဒဂံုေရႊမွ်ား ေရးထားတာ ထင္ပါရဲ႕။

ေသမိန္႔ အက်ခံထားရတဲ့ လူေတြရဲ႕ ေနာက္ဆံုး ခံစားမႈေတြကို အင္တာဗ်ဴးသလို ေတြ႕ဆံုျပီးေတာ့ ေရးထားတဲ့ စာအုပ္ေလးပါ။ လူတစ္ေယာက္ ( သို႔ ) သတၱဝါ တစ္ေကာင္ရဲ႕ အသက္ရွင္ ရပ္တည္မႈ အေပၚမွာ ျမင္သာ ထင္သာ ေစတဲ့ စာအုပ္ေလးပါပဲ။

ၾကိဳးစင္ ( သို႔ ) လွ်ပ္စစ္ထိုင္ခံု ( သို႔ ) ေဆးထိုးမည့္ ကုတင္ အစရွိသျဖင့္ ေသမိန္႔က်ခံရေသာ ေနရာကို အသြားမွာ ငါေသရေတာ့မယ္ ဆိုတဲ့ စိတ္ေၾကာင့္ စိတ္ဓါတ္ေတြ ကေယာင္ေျခာက္ျခား ျဖစ္ၾက၏။ တခ်ိဳ႕ဆို စိတ္ေဖာက္ျပားၾကကုန္၏။ အစရွိသျဖင့္ ထိုသူတို႔ရဲဲ႕ တကယ့္ကို စိတ္ခံစားမႈ ျဖစ္ရပ္မ်ားကို စုစည္းတင္ျပထားျခင္း ျဖစ္ေလသည္။

အခုတေလာ ကၽြန္ေတာ္ ဒီစာအုပ္ေလးကို ျပန္သတိရေနတယ္ ဆိုတာ သက္မဲ့တစ္ခု အေနနဲ႔ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ သက္ရွိ အလား ရွင္သန္ စီးဆင္းခဲ့ေသာ " ဧရာဝတီျမစ္ " နဲ႔ ယွဥ္ထိုး စဥ္းစားေနမိလို႔ပါပဲ။ ေသမိန္႔က်ခံေနရေသာ ျမစ္တစ္စင္း အေနနဲ႔ ဧရာဝတီသာ ေျပာခြင့္ ရွိမယ္ ဆိုရင္ ၊ ဖြင့္ဆို ေဖာ္ျပႏိုင္စြမ္း ရွိမယ္ ဆိုရင္ အခုခ်ိန္မွာ ဘယ္ေလာက္မ်ား သူ တုန္လႈပ္ေျခာက္ျခား ေနလိမ့္မလဲဗ်ာ။

အဲဒီလို ကၽြန္ေတာ္ ဝင္ေရာက္ခံစားမိရင္း ေတြးေနမိပါေတာ့သည္။



အမ်ားသူငါ ေခၚေဝၚ သံုးစြဲ သလို ေျပာရရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ " အမိျမန္မာျပည္ " သာ ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူမ်ိဳး မေရြး ၊ ဘာသာ မေရြးေတြကလည္း အမိျမန္မာျပည္ရဲ႕ သားသမီးေတြပဲ မဟုတ္ပါလား။ အားလံုးက ဒီႏိုင္ငံကပဲ ေပါက္ဖြားလာလို႔ အမိျမန္မာျပည္ရဲ႕ သားသမီးေတြ ဆိုရင္ . . . . ." ဧရာဝတီ " ကုိလည္း အမိျမန္မာျပည္ရဲ႕ ဂုဏ္က်က္သေရ ရွိလွေသာ သမီးၾကီး တစ္ဦးလို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အသိအမွတ္ ျပဳၾကရမွာပါပဲ။ ဒါဆို ဧရာဝတီဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ တမိတည္းဖြားတဲ့ ေမာင္နဲ႔ ႏွမ ၊ ညီအစ္မေတြပဲ မဟုတ္ပါလား။

ျမစ္ဆိုတာ ေရတစ္စက္တည္းနဲ႔ မစီးဆင္းႏိုင္သလို ၊ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံဆိုတာကလည္း လူတစ္ေယာက္တည္းနဲ႔ တည္ေဆာက္ႏိုင္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ အခုလို တမိတည္းဖြားတဲ့ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ အေက်ာ္ၾကားဆံုး ျမစ္ၾကီး တစ္စင္းကို အထက္ အရပ္ကေန ပိတ္ဆို႔ တားဆီး ေလွာင္ပိတ္ျပီးေတာ့ " ျမစ္ဧရာကို ေရမလာေအာင္ " လုပ္တာကေတာ့ အေတာ္ကို အက်ည္းတန္ေသာ ကိစၥတစ္ခုပဲ မဟုတ္ပါလား။

သူ႔ေၾကာင့္ ကိုယ့္ေၾကာင့္ ဆိုျပီးေတာ့ တစ္ေယာက္ကေန တစ္ေယာက္ကို လက္ညိႈးထိုးျပီး လႊဲခ်ေနမယ္ ၊ အျပစ္တင္ေနမယ္ ဆိုရင္ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ အထင္ကရ ဒီျမစ္ၾကီး ပ်က္ဆီးေပ်ာက္ကြယ္ယံုမွ လႊဲလို႔ ဘာမွ ထူးလာမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေသေသခ်ာခ်ာ ေတြးၾကည့္မယ္ ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကိုယ္ကိုပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားကိုးၾကရမွာပါပဲ။

- ျမန္မာႏိုင္ငံကို ခဏခဏ လာျပီးေတာ့ စိုးရိမ္မိပါတယ္  . . . စိုးရိမ္မိပါတယ္ ဆိုတဲ့ တိုင္းတစ္ပါးသားေတြကိုလည္း အားကိုးလို႔ ရမွာ မဟုတ္ပါ။

- ဧရာဝတီက ဘယ္လိုကြာ ဆိုျပီး ဘီယာေလးေသာက္ ၊ ဝီစကီေလး နဲ႔ မူးတဲ့ အခါမွာ ျငင္းခုန္ေနၾကတဲ့ ျပည္ပက သတင္းဌာနေတြကိုလည္း အားကိုးလို႔ ရမွာ မဟုတ္ပါ။

- ဟိုလူမေကာင္းလို႔ ဟိုဘက္ ႏိုင္ငံက လူမ်ိဳးျခားေတြ မေကာင္းလို႔ ဆိုျပီး အျပစ္တင္ေနလည္း အလကားပဲ ရွိမွာပါ။

ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ေနပါေစ . . . . .

ကိုယ့္ႏိုင္ငံရဲ႕ ေကာင္းမႈ ဆိုးမႈေတြ ဆိုတာ ကိုယ္ေတြ ႏိုင္ငံသား အားလံုးရဲ႕ တာဝန္ပဲ မဟုတ္ပါလား။ အခုဆိုရင္ ျပည္တြင္းျပည္ပက မီဒီယာေတြ ၊ ျပည္သူျပည္သားေတြရဲ႕ ေဝဖန္သံေတြ ၊ ေဆြးေႏြးသံေတြကို နားေထာင္ရမယ္ လို႔ ႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕ အၾကီးအကဲေတြက ေျပာေနတဲ့ အခ်ိန္အခါမွာ " ကိုယ့္အသား မထိရင္ တိတ္တိတ္ေန ၊ ထိရင္ေတာင္မွ ဆိတ္ဆိတ္ေန " ဆိုတဲ့ ပံုစံေတြကို ျပဳျပင္ျပီးေတာ့ မိမိတတ္ႏိုင္တဲ့ ဘက္ကေန ႏိုင္ငံေတာ္ အၾကီးအကဲေတြက ျပည္သူ ျပည္သားေတြရဲ႕ စကားသံေတြ ၊ အသံေတြကို နားစြင့္ေနခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ရဲ႕ တမိတည္းဖြား " ဧရာဝတီ " သတ္ပစ္ဖို႔ ကိစၥကို အားလံုး တမိတည္းဖြားမ်ား ပီပီ ဝိုင္းဝန္း ကန္႔ကြက္ ရႈတ္ခ်သင့္ပါသည္။

တခ်ိဳ႕ေသာ လူေတြက ေျပာမွ သိၾကတာ မဟုတ္လား။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေျပာကို ေျပာရပါ႔မယ္။ သို႔ေသာ္ . . . ေျပာတာေတာင္မွ မသိရင္ေတာ့လည္း . . .  ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရပ္ေနလို႔ မျဖစ္ျပန္ပါဘူး။ ကိုယ့္ရဲ႕ တာဝန္က ေျပာျဖစ္ေအာင္ကို ေျပာရမွာ . . . ကန္႕ကြက္ျဖစ္ေအာင္ကို ကန္႔ကြက္ရမွာ . . .  ရႈတ္ခ်ျဖစ္ေအာင္ကို ရႈတ္ခ်ရမွာ မဟုတ္ပါလား။

ကၽြန္ေတာ္ အခုလို ေျပာေနတာ ကၽြန္ေတာ္ ဧရာဝတီျမစ္ကို ခ်စ္လို႔ ဆိုျပီး ေျပာေနတာ မဟုတ္ပါ။ အခု လက္ရွိျဖစ္ေနတဲ့ ဧရာဝတီျမစ္ကို အေၾကာင္းျပဳျပီးေတာ့ ေျပာေနျခင္းမ်ိဳး မဟုတ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာခ်င္တာက ဒီ့ထက္ က်ယ္ျပန္႔ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္တာ ဧရာဝတီ တစ္ခုတည္းကို မဟုတ္ပါ။ ဧရာဝတီ ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တမိတည္းဖြား ေမာင္ႏွမ တစ္ေယာက္မွ်သာ အျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္ ခံစားရပါသည္။ အခု ဒီစာကို ေရးတာကလည္း ကိုယ့္တမိတည္းဖြား ကိုယ့္ အမ်ိဳးကို ထိလို႔ ဆိုေသာ ခံစားခ်က္ အရ ေရးမိျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။

သို႔ေသာ္ . . . .

ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္တာ ဧရာဝတီကို မဟုတ္ပါ။  ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္တာ ဒီ့ထက္ ပိုပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္တာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ " အမိျမန္မာႏိုင္ငံ " ကိုသာ ျဖစ္ပါသည္။ အမိျမန္မာႏိုင္ငံကို ခ်စ္မွေတာ့ အမိျမန္မာႏိုင္ငံက ေလထု ေႏြးေႏြးေလးေတြ ၊ ေဆာင္းေလ ေအးေအးေလးေတြ ၊ ဖုန္မႈန္႔ေလးေတြ  ၊ မိုးေရစက္ေလးေတြ ၊ သစ္ပင္ေလးေတြ . . . အစရွိသျဖင့္ အမိျမန္မာျပည္မွ အရာ အားလံုးကို ကၽြန္ေတာ္က ခ်စ္တာပါ။

အခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ တမိတည္းဖြား " ဧရာဝတီျမစ္ " ကို ဖ်က္လို ဖ်က္ဆီးလုပ္ျပီး အေသသတ္ေနသူမ်ား အားလံုး ၊ ဒီလို ပ်က္ဆီးေအာင္ ၾကံေဆာင္ေနေသာ လုပ္ငန္းစဥ္မ်ား အားလံုးကို ကၽြန္ေတာ္ ဒီဘေလာ့ေနရာကေန ကန္႔ကြက္ ရႈတ္ခ်ပါသည္။ ဒါေၾကာင့္ . . . . .

"  ဧရာဝတီနဲ႔ သက္ဆိုင္ေသာ ျမစ္ဆံု ေရေလွာင္ဆည္ စီမံကိန္းကို ကန္႔ကြက္ ရႈတ္ခ်ပါသည္။ "

ေလးစားစြာျဖင့္
ကိုေဇာ္
25.9.2011


အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ အြန္လိုင္းနဲ႔ အေတာ္ကို အဆက္အသြယ္ ျပတ္သြားပါတယ္။ ဒီၾကားထဲမွာ အခု မတန္မရာ နဲ႔ မထင္မွတ္ဘဲ ဝယ္ျဖစ္သြားတဲ့ ကြန္ပ်ဴတာက 64 bit ျဖစ္ေနေတာ့ ေဇာ္ဂ်ီက အေတာ္ကို အဆင္မေျပျဖစ္ေနတယ္။ ပထမကဆို စာသာ ဖတ္လို႔ ရျပီး ေရးလို႔ မရပါ။ ေနာက္မွ လက္ကြက္ ရေအာင္လို႔ ရွာထည့္ျပီးေတာ့မွ ေရးလို႔ရပါေတာ့တယ္။ 

ဒါေပမဲ့ အခု ေရးေတာ့ ေရးလို႔ ရေပမဲ့ " ပက္ဆင့္ " ေတြ ရိုက္လို႔ မရဘူး ျဖစ္ေနေတာ့ စာေရးရတာ အေတာ္ကို ဆိုးလွတယ္။ ( ဥပမာ - ကိစၥ . . . . .ဆို ေရးလို႔ မရဘူး။ ကိစ ရယ္လို႔သာ ေရးလို႔ ရပါတယ္။ ) ဒါေၾကာင့္ ေရးခ်င္တာကို အရင္ရွာ ျပီးေတာ့မွ ေကာ္ပီျပန္ကူးေနရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အရင္လို စာသြက္သြက္ မေရးႏိုင္ေသးပါ။ အသစ္ မတင္ႏိုင္ေသးေသာ္လည္း လာေရာက္ လည္ပတ္ ဖတ္ရႈ႕သူ အားလံုးကိုလည္း ေက်းဇူး အထူး တင္ပါတယ္။



Share/Bookmark

08 September 2011

22 အေဖ ဆိုတာ . . .



ေႏြေနပူကား ျပင္းလွေခ်၏။ ေႏြေနရဲ႕ ေန႔လယ္ခင္း ၁ နာရီ အခ်ိန္ဆိုရင္ကား ေျပာဖြယ္ရာ မရွိေခ်ေတာ့။ အရပ္ရွစ္မ်က္ႏွာ ဝန္းက်င္မွာ တံလွ်ပ္တို႔က သိုင္းဝိုင္းကာ လႊမ္းျခံဳေနေလသည္။ ေျမေပၚက်ေနေသာ ေနေရာင္က ထိသမွ် အရာ အားလံုးကို ေလာင္ကၽြမ္းေတာ့ မတတ္ ပူေလွာင္လွေခ်၏။ ေက်းငွက္ တိရစာၦန္မ်ား အပါအဝင္ သတၱဝါ အားလံုးနီးပါးသည္ အရိပ္က်ရာ ေနရာမွာ ခိုေအာင္းကာ အနားယူေနၾကေလ၏။ ပတ္ဝန္းက်င္ တစ္ခုလံုးကား တိတ္ဆိတ္၍ လူသူ လႈပ္ရွားမႈ ကင္းကာ ျငိမ္သက္ေနေလသည္။

ထိုသို႔ေသာ ပူေလာင္ကၽြမ္းေနေသာ အခ်ိန္မွာ ေနပူက်ဲက်ဲတြင္ မေနမနား လႈပ္ရွားေနသူ တစ္ေယာက္ ရွိေနေလ၏။ သူကား လွည္းျဖင့္ တိုက္လာေသာ ေကာက္ရိုးထံုးမ်ားကို အိမ္ေနာက္ဘက္မွ စပါးက်ီေဘး ေကာက္ရိုးထံုးမ်ား ထားရာ ေနရာကို သယ္ကာ ထပ္၍ ထပ္၍ တင္ေနေလသည္။ သူ၏ ကိုယ္သည္ ေန၏ အပူရွိန္ေၾကာင့္ ေခၽြးမ်ား ျပိဳက္ျပိဳက္က်ေန၏။ သို႔ေသာ္ သူ၏ လႈပ္ရွားမႈက ရပ္နားသည္ ဟူ၍ မရွိ။ ျခံဝန္း အျပင္မွာ လွည္းလမ္းေၾကာင္းေပၚတြင္ ရပ္ထားေသာ လွည္းေပၚမွ ေကာက္လိႈင္းထံုးမ်ားကို သယ္ယူကာ အိမ္ေနာက္သို႔ သယ္ယူလ်က္ပင္ ျဖစ္၏။ 

“ ေမာင္စိုး . . . ”

ေကာက္လိႈင္းထံုး သယ္ရန္ လွည္းဆီသို႔ သြားေနေသာ ထိုသူက အသံၾကားရာသို႔ လွည့္ၾကည့္ကာ ျပန္ထူးေလ၏။ 

“ ဗ်ာ . . အဘ ”

“ ခဏ နားလိုက္ပါဦးလား ငါ့သားရယ္။ ေနက ျပင္းက ျပင္းပါဘိသနဲ႔။ ”

“ ညေန ဟိုဘက္ရြာမွာ ထင္းသြားတိုက္ရဦးမယ္ အဘရဲ႕။ ဒါေၾကာင့္ အခု ေကာက္လိႈင္းထံုးေတြ မသယ္ထားရင္ သယ္ဖို႔ အခ်ိန္ရမွာ မဟုတ္ဘူးေလ။ ”

“ ဒါေတာ့ ဒါေပါ့ ငါ့သားရာ။ ေနက လႊတ္ပူတယ္ဟ။ ခဏေလး နားလိုက္ပါဦးလား။ ”

“ ဟုတ္ကဲ့ . . . ဒါနဲ႔ ဖိုးသားေရာ အဘ ”

“ မင္းသားက အိပ္ေနပါတယ္ကြာ။ ေနျပင္းေတာ့ ကေလးေတြလည္း ႏံုးျပီးေတာ့ အိပ္ၾကတာေပါ႔။ ”

“ ေနေရာ ေကာင္းရဲ႕လား အဘ ”

“ ေကာင္းပါတယ္ကြာ။ ကေလး ပီပီ ေန႔လည္ ေန႔ခင္း အိပ္တာပါကြ ”

“ ေၾသာ္ . . ဟုတ္ . . ”

ေမာင္စိုး . . . ေျပာလည္း ေျပာ ၊ က်န္ေနေသာ ေကာက္လိႈင္းထံုးမ်ားကို သယ္ရန္ လွည္းဆီသို႔ ဦးတည္ လိုက္ျပန္၏။ 

“ ခဏ နားစမ္းပါဦး ဆိုမွ ငါ့သားရာ ”

“ ေနေစာင္းသြားမွ ဆိုရင္ ဟိုဘက္ ရြာကို သြားရင္ မမွီမွာ စိုးလို႔ပါ အဘရာ။ ”

“ ဒါဆိုလည္း ခဏေလး နားျပီး အဖန္ေရေလး ေသာက္ဦးဟ ၊ ထန္းလ်က္ခဲေလးလည္း ရွိတယ္။ ေနက အရမ္းျပင္းတယ္ကြ။ ”

ထပ္ျငင္းေနရင္ အဘဆီက စကားသံက ထပ္ထြက္လာမွာ စိုး၍ ေမာင္စိုး အိမ္တံစက္ျမိတ္သို႔ ဝင္ကာ ေၾကြရည္ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း သုတ္ထားေသာ လက္ဖက္ရည္ၾကမ္း ခြက္ထဲသို႔ အဖန္ရည္ကို ငွဲ႔ထည့္ကာ ဆတ္ခနဲ ေမာ့ေသာက္လိုက္၏။ အနားပဲ့ေနေသာ ပန္းကန္ျပားထဲမွ ထန္းလ်က္ တစ္ခဲကို ႏႈိက္ကာ ကြမ္းခ်ိဳးတက္ေနေသာ အံသြားျဖင့္ တစ္ခ်က္ကိုက္ကာ အပိုင္းၾကီး ႏွစ္ပိုင္းကြဲသြားမွ က်န္ထန္းလ်က္ခဲ အပိုင္းအားလံုးကို ပါးစပ္ထဲ ပစ္သြင္းလိုက္ေလသည္။ 

ေနာက္ထပ္ အဖန္ရည္ တစ္ခြက္ကို ငွဲ႔ေသာက္ျပီးေတာ့ ခပ္လွမ္းလွမ္း လွည္းလမ္းေၾကာင္းမွာ ရပ္ထားေသာ လွည္းေပၚမွာ ေကာက္လိႈင္းထံုးမ်ားကို လွမ္းၾကည့္ရင္း သယ္ဖို႔ လွည့္လိုက္ခ်ိန္မွာပဲ . . . 

“ အင့္ . . . အ . .  . ဝါး . . . ”

အိမ္ထုပ္တန္းမွာ ၾကိဳးျဖင့္ တုပ္ခ်ည္ေႏွာင္ကာ ဆင္ထားေသာ ပုခက္ထဲမွ လႈပ္ရွားမႈ ျဖစ္ေပၚလာျပီး သူ႔သားေလးဆီမွ ငိုသံ သဲ့သဲ့ကို ၾကားလိုက္ရေလ၏။ ေကာက္လိႈင္းထံုးမ်ား ရွိရာ လွည္းဆီသို႔ သြားမည့္ သူ႕ေျခလွမ္းမ်ားက ခ်က္ခ်င္း လမ္းေၾကာင္းေျပာင္းကာ အိမ္ေပၚသို႔ ေျခတစ္ဘက္ တက္ျပီးသား ျဖစ္သြား၏။ သို႔ေသာ္ သူ႕သားေလးကို သူ႕အဘက ပုခက္ထဲမွ လွမ္းခ်ီကာ ေပြ႕ယူထားျပီး ျဖစ္၏။ သူ႕သားေလးကလည္း ငိုေနျခင္း မရွိ။ အခုနက ႏိုးႏိုးခ်င္းမို႔ အသံျပဳျခင္း ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ အိပ္ေရး မဝေသး၍ ထင္သည္။ မ်က္ႏွာက သိပ္ေတာ့ ၾကည္လင္ျခင္း မရွိေပ။

“ အဘ . . . က်ဳပ္သားေလး ဘာျဖစ္လို႔လဲ မသိဘူး။ ေနမ်ား မေကာင္းဘူးလား ၊ မွန္းစမ္းပါဦး။ ”

သူ႕အဘ လက္ထဲမွ သူ႕ကေလးကို စမ္းဖို႔ လက္အျပင္မွာ သူ႕အဘက ေနာက္သို႔ ရို႕လိုက္ျပီး . . . 

“ ေနစမ္းပါ . . ငါ့သားရာ။ ေနျပင္းလြန္းလို႔ ႏိုးလာတာပါကြ။ မင္း လက္ အေပၾကီးနဲ႔ ကေလးကို မကိုင္စမ္းပါနဲ႔။ ေကာက္ရိုးအေမႊးေတြနဲ႔ ကေလး ယားကုန္ပါ႔မယ္။ ”

ေကာက္ရိုးမွ အေမႊးလို႔ ေခၚေသာ ေကာက္ပင္မွ အစူးေလးေတြက သာမာန္ လူၾကီးကို ဘာမွ မျဖစ္ေစႏိုင္ေသာ္လည္း ကေလးေတြရဲ႕ အသားႏုႏုေလး အတြက္ေတာ့ ယားယံေစမွာ အမွန္ ျဖစ္၏။ အတင္းအၾကပ္ တားျမစ္သံ မဟုတ္ေသာ္လည္း ထိုစကားက အလြန္ထိေရာက္ေလ၏။ ကေလးဆီသို႔ လက္လွမ္းကာ တိုးကပ္လာေသာ ေမာင္စိုး ခ်က္ခ်င္းပင္ ကေလးနဲ႔ ေဝးရာသို႔ ႏွစ္လွမ္းေက်ာ္မွ် ဆုတ္သြားမိေလ၏။ 

“ အိပ္ေရး မဝေသးဘူး ထင္တယ္ အဘ။ ျပန္သိပ္လိုက္ပါလား။ ”

“ ငါ မင္းကိုေတာင္မွ ဒီေလာက္ ၾကီးလာေအာင္ ေမြးလာတာပါ ငါ့သားရာ။ ေနျပင္းလို႔ ႏိုးလာတာပါ။ ေရတုိက္ျပီး ျပန္သိပ္ရင္ အိပ္ပါတယ္။ မင္းသာ ေနျပင္းထဲမွာ “ ငရဲက လာသူ ျပာပူမေၾကာက္ ” ဆိုသလို ေကာက္လိႈင္းေတြ သယ္ေနတာ။ ခဏနားျပီး ေနနည္းနည္းေစာင္းမွ လုပ္ရင္လည္း ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူးကြာ။ ”

“ ညေန ဟိုဘက္ ရြာမွာ ထင္းစည္းေတြ တိုက္ရဦးမွာမို႔လို႔ပါ အဘရာ ”

ေျပာလည္း ေျပာ ၊ သူ႕သားကို စိတ္မခ်သလို တစ္ခ်က္လွမ္း ၾကည့္ရင္း ေမာင္စိုး အိမ္ေပၚမွ ဆင္းသြားကာ လွည္းလမ္းေပၚမွာ ရပ္ထားေသာ သူ႕လွည္းဆီသို႔ ျပန္သြားကာ ေကာက္လိႈင္းထံုးတစ္ထံုးကို လွမ္းမလိုက္ျပီး ပုခံုးေပၚသို႔ တင္ကာ အိမ္ေနာက္ဘက္သို႔ ဝင္သြားျပန္၏။ သူ ျပန္ထြက္လာေတာ့ သူ႕ရဲ႕ သားေလးကို ေပြ႕ထားရင္း အိမ္ေပါက္ဝမွာ ထိုင္ေနေသာ သူ႕အဘကို ျမင္ရ၏။ သိပ္မၾကည္လင္ေသးေသာ မ်က္ႏွာနဲ႔ သူ႕သားကို ေတြ႕ရျပန္သည္။

“ ငါ့သားၾကီး . . . ႏိုးျပီလား။ ျပန္အိပ္ဦးေလကြာ။ ”

သူ႕ရဲ႕ အသံၾကားေတာ့ စိတ္မၾကည္လင္ေသးလို႔ မႈန္ကုပ္ကုပ္ မ်က္ႏွာနဲ႔ သူ႕သားက တစ္ခ်က္ လွစ္ခနဲ သူ႕ကို ၾကည့္ကာ ျပံဳးျပေလ၏။ ထိုသုိ႔ေသာ အျပံဳးက ေမာင္စိုး အတြက္ ခြန္အား တစ္ရပ္ ျဖစ္ေလသည္။ သူ႕သားကို ေခ်ာ့ျမဴရင္း လွည္းလမ္းေပၚမွာ ေကာက္လိႈင္းမ်ား တင္ထားေသာ လွည္းဆီသို႔ ဦးတည္ကာ သြားျပန္ေလ၏။ လွည္း အနီးကို ေရာက္ေတာ့ ေကာက္လိႈင္းထံုး တစ္ထံုးကို လွမ္းပင့္ယူလိုက္ျပီး ပုခံုးေပၚကို တင္ကာ ထမ္းလာခဲ့ျပန္သည္။ 

ေကာက္လိႈင္းထံုးကို ထမ္း၍ ငိုက္စိုက္စိုက္ လွမ္းေလွ်ာက္လာရင္း သူ ျခံဝန္းဝသို႔ အေရာက္ သူ႕ရဲ႕ မ်က္လံုး အစံု ျပဴးက်ယ္သြားေလ၏။ သူ ထမ္းယူလာေသာ ပုခံုးေပၚမွ ေကာက္လိႈင္းထံုးကို ေျမျပင္ေပၚသို႔  ျဖစ္သလို ပစ္ခ်ကာ အိမ္ဘက္ဆီသို႔ ဂမူးရွဴးထိုး ေျပးလာေလေတာ့သည္။ သူ၏ ပါးစပ္မွလည္း . . . 

“ အဘ . . . အဘ . . . ဘယ္ေရာက္သြားျပီလဲ။ က်ဳပ္သားကို ဘာလို႔ ေနပူေနတဲ့ ကြပ္ပစ္ေပၚမွာ ထားျပီး ဘယ္ေရာက္သြားတာတုန္း။ ”

သူက ထိုသို႔ ေအာ္ဟစ္ေျပးလာကာ အိမ္ေရွ႕ ကြပ္ပစ္ေပၚမွ သူ႕ကေလးကို ဆတ္ခနဲ လွမ္းယူကာ ေပြ႕ခ်ီလိုက္ေလ၏။ ထိုအခ်ိန္မွ သူ႕အဘက အိမ္ထဲမွ ဘာမွ မျဖစ္သလို ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားတြင္ အျပံဳးတစ္ခုကို တပ္ဆင္ရင္း ခပ္ေအးေအး ထြက္လာေလ၏။ သူ၏ အဘက ေအးေဆးေနသေလာက္ သူကေတာ့ ေနပူစပ္ခါးမွာ ေကာက္လိႈင္းထံုး ထမ္းေနတာထက္ ပို၍ ပူေလာင္သလို ခံစားေနရ၏။

“ အဘ. . . အဘဗ်ာ။ က်ဴပ္သားကို ဘာလို႔ ေနပူေနတဲ့ ကြပ္ပစ္မွာ ထားျပီး အိမ္ထဲ ဝင္သြားရတာလဲ။ ”

“ ဟ . . ေကာင္ရ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲကြ။ ဒီေနပူေလာက္နဲ႔ ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူးဟ။ ”

သူ႕အဘကား လြန္စြာမွ ေအးေဆးစြာ ေျဖၾကားေလ၏။ သို႔ေသာ္ သူကား မေအးေဆးႏိုင္ေခ်။

“ ေနဒီေလာက္ ျပင္းေနတာ အဘရာ။ က်ဳပ္သား ဖ်ားနာကုန္မေပါ႔ဗ်ာ။ ”

“ ဒီေလာက္နဲ႔ မင္းက ဘာလို႔ စိတ္ေတြ ပူေနတာလဲကြ ၊ ”

“ အာ . . အဘရာ။ ပူရတာေပါ႔ဗ်။ ”

“ ငါက မင္းထက္ နားလည္ပါတယ္။ ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူးဟ။ ငါေတာင္မွ ဒီေလာက္ စိတ္မပူဘူး။ ”

“ အဘကေတာ့ ဘယ္စိတ္ပူမလဲ ၊ ဒါေပမဲ့ က်ဳပ္ကေတာ့ က်ဳပ္သား အတြက္ စိတ္ပူတာေပါ႔ဗ်။ ”

သူက စိတ္ဆိုး မာန္ဆိုးျဖင့္ သူ႕အဘကို လွမ္းေျပာခ်ိန္မွ သူ႕အဘရဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားမွာ အျပံဳးတစ္ပြင့္ ျဖစ္ေပၚလာေလ၏။ ျပီးေတာ့ သူ႕ကို ႏုညံ့စြာၾကည့္ရင္း . .  .

“ ေအး . . . မင္း မွတ္ထား။ မင္းက မင္းသားကို စိတ္ပူသလို ၊ ငါကလည္း ငါ့သား ျဖစ္တဲ့ မင္းကို စိတ္ပူတာပဲကြ။ ဒါေၾကာင့္ ေနပူထဲမွာ မင္း ေကာက္လိႈင္းေတြ ထမ္းေနတာကို နားဖို႔ ေျပာေနတာေပါ႔။ ”

သူ႕ရဲ႕ စိတ္ထဲမွ ေဒါသေတြ ၊ အျပင္မွာ တိုက္ခတ္ေနတဲ့ ေလပူေတြ ၊ ျပင္းျပေနတဲ့ ေနရွိန္ေတြ အားလံုး တိတ္ဆိတ္သြားကာ အရာရာဟာ ေအးခ်မ္းသြားသလို ခံစားလိုက္ရ၏။ မိဘေမတၱာ ဆိုတာ စိမ့္စမ္းေရပမာ ေအးခ်မ္းလွေပစြ မဟုတ္ပါလား။ 

***  ကၽြန္ေတာ့္ အေဖကို သတိရလို႔ ခ်ေရးလိုက္တဲ့ စိတ္ကူးပံုေဖာ္မႈ တစ္ခုမွ်သာ ျဖစ္ပါတယ္။ ***

ေလးစားစြာျဖင့္
ကိုေဇာ္
8.9.2011

Share/Bookmark

06 September 2011

30 ဘေလာ့ဂါ ဆိုတာ ဘာလဲ ( Tag )



 

အင္း . . . ခက္ေတာ့ ခက္ေခ်ျပီ။ ဒီေနရာ မွာ နတ္ဆိုးေလးက “ ဘေလာ့ဂါ ဆိုတာ ဘာလဲ ” ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ နဲ႔ တဂ္ထားပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ဒီအေၾကာင္းကို ေရးရင္ ေကာင္းမလား လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေရးခ်င္တဲ့ ပံုစံေလးကို ေျပာျပျပီးေတာ့ ဘေလာ့ဂါ တစ္ေယာက္နဲ႔ လြန္ခဲ့ေသာ တစ္ႏွစ္ခြဲေလာက္က တိုင္ပင္ဖူးပါေသးသည္။ သူက ခါးခါးသီးသီးပဲ တားျမစ္ပါ၏။ “ မေရးနဲ႔ ၊ ကိုေဇာ္သာ ဒီလို ေရးပံုနဲ႔ ဆိုရင္ ျပႆနာေတြ တတ္ကုန္လိမ့္မယ္။ ” လို႔ ဆိုပါ၏။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ မေရးျဖစ္ခဲ့ေတာ့ပါ။ ဒါေပမဲ့ ဒီအေၾကာင္းကို ေရးဖို႔ စိတ္ထဲမွာ တက်ီက်ိီ ျဖစ္ေနမိသည္။ အေၾကာင္းအရာ တိုက္ဆိုင္တိုင္းလည္း ေခါင္းျပဴၾကည့္ေနသလို ခံစားခဲ့ရသည္။

ေဟာ . . . အခုေတာ့ တကယ္ကို တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ “ နတ္ဆိုးေလး ” က တဂ္ လာေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ေရငတ္သူ ေရတြင္းထဲ က်သက့ဲသို႔ ျဖစ္ကာ ေရးသားလိုက္ရေလေတာ့သတည္း။



Blog ဆိုတာကေတာ့ နတ္ဆိုးေလး ေရးထားသလိုပါပဲ။ Web နဲ႔ Log ႏွစ္ခုကို ေပါင္းရာကေန Blog ဆိုျပီး ျဖစ္လာတာလို႔ ဖတ္ရႈ႕မွတ္သားခဲ့ရဖူးပါသည္။ ထိုကဲ့သို႔ Blog ကို ေရးသားေနသူမို႔ Blogger လို႔ ေခၚလိုက္တာဟု ထင္မွတ္ယူႏိုင္ပါ၏။ ဒီေတာ့ ဘေလာ့ဂါ ( Blogger ) ဆိုေသာ စာလံုးရဲ႕ အဓိပၸါယ္သည္ “ ဘေလာ့ကို ေရးသားသူ ” လို႔ ဖြင့္ဆိုမယ္ ဆိုရင္ ရပါျပီ။ သို႔ေသာ္ ပို႔စ္ရဲ႕ ေခါင္းစဥ္ ျဖစ္ေသာ “ ဘေလာ့ဂါ ဆိုတာ ဘာလဲ။ ” ဆိုေသာ အေမးကိုေတာ့ ဘေလာ့ကို ေရးသားသူ လို႔ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုရံုျဖင့္ မလံုေလာက္ေတာ့ဘူးလို႔ ထင္ပါ၏။

“ ဘေလာ့ဂါ ဆိုတာ ဘာလဲ ” ဆိုေသာ အေမးကို ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေအာက္ပါ အတိုင္းပဲ ေျဖဆိုလိုက္ပါသည္။



ျဖစ္စဥ္ ( ၁ )

အြန္လိုင္းမွာ တက္တက္ျပီးေတာ့ ခ်က္တင္ ဝင္ရတာလည္း ၾကာလာေတာ့ ပ်င္းလာတယ္ကြာ။ ဘာလုပ္ရင္ ေကာင္းမလဲ။

“  - - - - - - - ”

အင္း . . .

ဟာ . . . ဟုတ္ျပီ။ ငါ့ရဲ႕ကိုယ္ေတြ႕ ျဖစ္ရပ္ေတြကို သူမ်ားေတြ အေတြ႕အၾကံဳ ယူႏိုင္ေအာင္လို႔ ဘေလာ့ တစ္ခု လုပ္ျပီးေတာ့ ေရးမယ္ကြာ။ ဒါဆို ငါလည္း အပ်င္းေျပ သူမ်ားေတြလည္း အေတြ႕အၾကံဳ ၊ ဗဟုသုတ ရတာေပါ႔။ ဟုတ္တယ္ ေရးမယ္။

“ ေခ်ာက္ . . . ေခ်ာက္ . . . ေခ်ာက္ . .  ” ( တို္က္ပင္ရိုက္သံလို႔ မွတ္ယူၾကပါကုန္ေလာ့ )

အမ္ . . . မျဖစ္ေသးပါဘူး။ ေရးတာက သံုးေၾကာင္းပဲ ရွိေသးတယ္။ ဒီအထဲမွာ ငါ အစားေလွ်ာက္စားတာေတြ ၊ အရင္က အြန္လိုင္းမွာ ေကာင္မေလးေတြကို ၾကဴတာေတြ အဲဒီအေၾကာင္းေတြက ပိုမ်ားေနတယ္။ ဒါကို သြားတင္ရင္ လာဖတ္သမွ် လူေတြက ဆဲသြားၾကမွာေပါ႔။ မဟုတ္ေသးပါဘူး။ ဒါေလးကို Save ျပီးေတာ့ Draft ထဲမွာ သိမ္းထားလိုက္တာ ေကာင္းပါတယ္။

အင္း . . သိမ္းထားလိုက္ျပီ။ တျခား အေၾကာင္း ဆက္ေရးမယ္။

“ ေခ်ာက္ . . . ေခ်ာက္ . . . ေခ်ာက္ . . . ”

ဟာ . . . ဒါက်ေတာ့လည္း ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ကိုယ္ရည္ေသြးသလို အရမ္းျဖစ္ေနျပန္ျပီ။ ဒါဆိုလည္း အြန္လိုင္းက လူေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး မဟုတ္လား။ ၾကည့္မရဘူး ဆိုျပီး ကေလာ္တုပ္သြားပါဦးမယ္။ ဒါကိုလည္း Save ထားလိုက္တာ ေကာင္းပါတယ္။ အင္း . . ေနာက္ထပ္ တျခား အေၾကာင္းအရာ ထပ္ေရးဦးမွာပဲ။

“ ေခ်ာက္ . . . ေခ်ာက္ . . . ေခ်ာက္ . . . ”

အာ . . . ဒါက်ေတာ့လည္း #*&(&Q@(%&Q_@%*Q+_)%&_(%* မထူးပါဘူးကြာ။ Save ထားလိုက္တာ ေကာင္းပါတယ္။

*** ဒီလိုနဲ႔ Save ထားတာေတြ မ်ားလာျပီးေတာ့ Draft ထဲမွာ ပို႔စ္ေတြ မ်ားေနသူကို ဘေလာ့ဂါ လို႔ ေခၚပါသည္။ ***



ျဖစ္စဥ္ ( ၂ )

“ အခု ဘာလုပ္ေနတာလဲ။ ”

“ အင္း . . . ပို႔စ္ေလး တစ္ပုဒ္ေလာက္ ေရးရင္ ေကာင္းမလားလို႔ ေတြးေနတာပါ။ ”

“ ၾသ . . . သဲေလးနဲ႔ စကားေျပာတာေတာင္မွ စိတ္က သဲေလး ဆီမွာ မရွိဘူး။ သူ႕ဘေလာ့ကို ေရးဖို႔ပဲ စိတ္က ေရာက္ေနတယ္။ ဘေလာ့ေလာက္ သဲေလးကို စိတ္ထဲမွာ ရွိရဲ႕လား။ ”

“ အာ. . . မဟုတ္တာကြာ။ လာရစ္ျပန္ျပီ။ တူမလားကြ။ ဘေလာ့ ဆိုတာက ဘေလာ့ပဲေလ။ သဲေလး ကေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕ ခ်စ္သူေပါ႔။ ဘယ္လာတူမလဲ။ ”

“ ဒါဆိုရင္လည္း လိုင္းေပၚမွာ ေတြ႕ေနတဲ့ အခ်ိန္ေလးမွာ သဲေလးကို ဦးစားေပးျပီးေတာ့ စကားေျပာပါလား။ ”

“ အင္းေလ . . ေျပာေနတာပဲေလ။ အခု ကိုယ္က ဘာျဖစ္ေနလို႔လဲ။ ”

“ အာ . . . သဲေလးနဲ႔ စကားေျပာေနရင္းနဲ႔ကို သူ႕ဘေလာ့ ေရးဖို႔ ကိစၥပဲ စိတ္ေရာက္ေနတယ္ မဟုတ္လား။ ”

“ ေၾသာ္ . . ဒါကေတာ့ကြာ။ ဘေလာ့မွာ အသစ္ မတင္တာ ၾကာသြားေတာ့ စာလာဖတ္သူေတြကို အားနာလို႔ပါ။ ”

“ ဟင္ . . . အဲဒီ စာလာဖတ္သူေတြနဲ႔ သဲေလးနဲ႔ ဘယ္သူက ပိုအေရးၾကီးလဲ။ ”

“ ဟို . . အမ္ . . . ဟုိဟာေလ . . ဒီလို . . အင္း . . . သဲေလးကလည္း အေရးၾကီးတာပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္ရဲ႕ စာဖတ္သူေတြကိုလည္း အသစ္ မတင္ႏိုင္ေတာ့ အားနာစရာ မဟုတ္လား။ ဒါေၾကာင့္ပါကြာ။ ”

“ မရဘူး . . . ေသေသခ်ာခ်ာ ျပတ္ျပတ္သားသားေျပာ . . . ”

“ အာ . . . ဒါ ႏိႈင္းစရာမွ မဟုတ္တာကြာ။ စာဖတ္သူ ဆိုတာ ကိုယ့္ရဲ႕ မိတ္ေဆြေတြ ဆိုလည္း ဟုတ္တယ္ေလ။ သူကလည္း ဘဝ တစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ ေလးစား ခင္မင္ သြားသင့္တဲ့ လူေတြပဲေလ။ ဒါေပမဲ့ သဲေလးကေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕ ဘဝမွာ အနီးကပ္ဆံုး အေဖာ္မြန္ပဲေလ။ ”

“ အဲဒီလို ေရာေထြးျပီးေတာ့ မေျပာနဲ႔။ တကယ္လို႔ အဲဒီ စာဖတ္သူေတြနဲ႔ သဲေလးနဲ႔ တစ္ခုကိုပဲ ေရြးရမယ္ ဆိုရင္ ဘယ္သူ႕ကို ေရြးမလဲ။ ”

“ မဟုတ္တာကြာ။ ဒီလို က်ဥ္းထဲ ၾကပ္ထဲ ျဖစ္ေအာင္ မေမးရဘူးေလ။ ”

“ ေမးတယ္ . . . ေမးတယ္ . . . ေျပာ . . . ဘယ္သူ႕ကို ေရြးမလဲ။ ”

“ အာ . . . အင္း . . . ဟိုဟာေလ . . . ”

“ ဘာမွ အူေၾကာင္က်ား မလုပ္နဲ႔ေနာ္။ ေျဖ . . . ဒါကို ေသခ်ာေျဖ. . . ”

“ ဒီလိုေလ . . . ကိုယ့္မွာ လက္ႏွစ္ဖက္ ရွိတယ္ေလ။ ဒီလိုပဲ . . . ကုိယ့္ရဲ႕ ညာဘက္ လက္နဲ႔ ဘေလာ့က စာေတြကို ေရးေနရင္းနဲ႔ ဘယ္ဘက္ လက္နဲ႔ သဲေလးကို ေထြးေပြ႕ထားခ်င္တယ္ကြာ။ ”

“ အပိုေတြ လာေျပာေနျပန္ပါျပီ။ ”

“ အပို မဟုတ္ပါဘူးကြာ။ တကယ္ပါ . . . ”

“ ဟြင့္ . . . ”

စိတ္ထဲမွာ ေပၚလာတဲ့ ဟိုးအရင္က ဖတ္ခဲ့ဖူးေသာ စကားလံုး တစ္ခုကို ကိုးကားက ေျပာလိုက္ႏိုင္၍ ခ်စ္သူ အနည္းငယ္ ေပ်ာ့ေျပာင္းသြားကာ စိတ္ေျပသြားသည္ဟု ထင္၏။

“ ဟိုေလ  . . . သဲေလးေရ . . . ”

“ အင္း . . . ေျပာေလ . . . ”

“ ေၾသာ္ . . . ဟုိဟာပါ . . အင္း . . . ”

“ ဘာလဲ ေျပာေလ . . ”

“ ဟိုေလ . . ကိုယ့္ဘေလာ့မွာေလ ၊ ပို႔စ္ အသစ္ မတင္တာ ေတာ္ေတာ္ ၾကာသြားလို႔ အခု ေရးလိုက္ဦးမယ္ေနာ္။ ေနာက္ျပီးမွ သဲေလးနဲ႔ စကားဆက္ေျပာမယ္ေနာ္။ ”


“ ဘာ . . . . ”

*** အဲဒီလိုပါပဲ။ ဘေလာ့ဂါ ဆိုတာ ခ်စ္သူနဲ႔ ေျပာေနတာေတာင္မွ ဘေလာ့ေရးဖို႔ေလာက္ပဲ စိတ္ထဲမွာ အာရံု ရေနသူ တစ္ေယာက္မွ်သာ ျဖစ္ပါတယ္။ ***



ျဖစ္စဥ္ ( ၃ )

“ ေဟ့ေကာင္ . . . ေမာလ္ဘက္ သြားမယ္ေလ။ ေျပာထားတယ္ မဟုတ္လား။ ”

“ အင္း . . . အဲ . . . ခဏေလး ေစာင့္ကြာ . . . ေနာ္ .. . ”

၅ မိနစ္ . . . . .

၁၀ မိနစ္ . . . . .

နာရီဝက္ . . . . .

“ ေဟ့ေကာင္ . . . ၾကာလွခ်ည့္လား။ သြားေတာ့မယ္ေလ။ ဘာလုပ္ေနတာလဲ။ ”

“ ဟို . .  ငါ ပို႔စ္ေလး ေရးေနတာ မျပီးေသးလို႔ကြာ။ ဒါေလး ျပီးေအာင္ ေရးေနတာပါ။ ”

“ ဟာကြာ . . မင္းကလည္း ျပန္လာမွ ဆက္ေရးလို႔လည္း ရရဲ႕သားနဲ႔။ ”

“ ခဏေလးပါကြာ . . . ျပီးေတာ့မယ္ . . . . ”

၅ မိနစ္ . . . . .

၁၀ မိနစ္ . . . . .

နာရီဝက္ . . . . .

“ ေဟ့ေကာင္ မျပီးေသးဘူးလား . . စိတ္မရွည္ေတာ့ဘူးကြာ။ ငါ သြားေတာ့မယ္။ ”

“ ခဏေလးပါကြ . . . မင္းကလဲ ၊ ေအးကြာ . . . သြားရင္လည္း သြားေတာ့ . .၊ ငါ့အတြက္ ကုတ္ တစ္ဘူးနဲ႔ ၾကက္ေၾကာ္ ၂ တံုးေလာက္ ဝယ္ခဲ့ေပးစမ္းပါ။ ”

“ ဒါပဲလား . . . ”

“ ေအးေအး . . . ျပီးမွပဲ ငါ့ဖာသာ လိုတာေတြ သြားဝယ္ေတာ့မယ္။ ”

၅ မိနစ္ . . . . .

၁၀ မိနစ္ . . . . .

နာရီဝက္ . . . . .

“ ေရာ့ . . . ေဟ့ေကာင္ . . . ငါ ျပန္လာျပီ။ ”

“ ေအး . . . ေအး . . အဲဒီ့ ေဘးနားမွ ခ်ထားလိုက္ . . .”

“ မင္းဟာက ေရးလို႔ မျပီးေသးဘူးလား။ ”

“ အဟီး . . . ျပီးေတာ့မွာပါကြ။ ”

“ မင္းဟာကလည္းကြာ ၊ ဘေလာ့ ေရးေနတာနဲ႔ အစားပ်က္ ၊ အေသာက္ပ်က္ ၊ အခန္းကလည္း ရႈပ္ပြေနတာပဲ။ မင္းတို႔ ဘေလာ့ေရးတာကလည္း စိတ္ပ်က္စရာပါပဲလားကြာ။ ”

“ ဒါကေတာ့ ဝါသနာကိုးကြ။ ”

“ မင္းတို႔ ဘေလာ့ဂါေတြရဲ႕ ဝါသနာကလည္းကြာ။ ”

*** အဲဒီလိုပါပဲ။ ဘေလာ့ဂါ ဆိုတာ တျခား ဘာမွ ဂရုမစိုက္မိဘဲ ၊ သူ လုပ္ခ်င္တာကိုသာ လုပ္ေနတတ္သူ တစ္ေယာက္ပဲ ျဖစ္တယ္။ ***



ျဖစ္စဥ္ ( ၄ )

“ ဟလို  . . . အားလား။ ”

“ အင္း . . ရပါတယ္ ေျပာေလ . . ကိုေဇာ္ ”

“ ဟိုေလ . . . စုဖုရားလတ္က သီေပါမင္းကို ရထားေပၚတက္တုန္း တိုးတိုးေလး ကပ္ေျပာလိုက္တဲ့ စကားက ဘာလဲဗ်။ အဲဒါေလး ေသခ်ာ သိခ်င္လို႔ . . . ”

“ တိန္ . . . ကၽြန္ေတာ္လည္း မသိဘူးေလ ကိုေဇာ္ရဲ႕။ ဘာေျပာတယ္လို႔ ကိုေဇာ္က ၾကားမလို႔လဲ။ ”

“ အင္း . . ကၽြန္ေတာ္ ၾကားမိတာေတာ့ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေသခ်ာလားလို႔ ထပ္ေမးတာပါ။ ”

“ ဘာလဲဗ်. . . .”

“ ေၾသာ္ . . . စုဖုရားလတ္ကေလ . . . . ၊  ရထားေပၚ တက္ေတာ့ေလ . . . ၊ သီေပါမင္းကိုေလ . . .  ေျပာတာေလ . . . . ”

“ ဟုတ္ . . . ဘာေျပာလိုက္တာလဲ။ ”

“ ဟုိဘက္ နည္းနည္းတိုး . . . တဲ့။ ”

“ ဟားဟားဟား . . . တကယ္လားလို႔ဗ်ာ။ ကိုေဇာ္က ေနာက္တတ္တာပဲ။ ”

“ ကၽြန္ေတာ္ မေနာက္ဘူး။ တကယ္ဗ်။ ”

“ ဟုတ္လား . . . သူက တကယ္ ေျပာလိုက္တာလား။ ”

“ အင္း . .  ဒါကို ေသခ်ာခ်င္လို႔ ေမးေနတာဗ်။ ပို႔စ္ တစ္ခုမွာ တိတိက်က် ကိုးကားျပီးေတာ့ ထည့္ေရးခ်င္လို႔။ ”

“ ဟုတ္ . .  ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ မသိဘူးဗ်။ ”

အဲဒီလို ေမးတတ္သလို . . . တစ္ခါတေလေတာ့လည္း . . . .

“ ဟလို . . . တစ္ခုေလာက္ ေမးခ်င္လို႔  . . . အားလား မသိဘူး။ ”

“ ဟုတ္. . . ကိုေဇာ္  ၊ အားပါတယ္။ ေျပာေလ . . ”

“ ဟုိေလ . . . ကိုxxx က သတၱေဗဒ မဟုတ္လား။ ”

“ ဟုတ္ပါတယ္ ၊ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ကိုေဇာ္ ”

“ ဒီလိုပါ . . . ပင့္ကူေတြမွာ မ်က္လံုး ( ၈ ) လံုးပါတယ္ မဟုတ္လား။ ”

“ ဟုတ္ . . .  ”

“ အဲဒီ မ်က္လံုးေတြထဲမွာ လူေတြလို မ်က္လံုး တစ္လံုးခ်င္းက မႈန္လာတာေတြ မတူဘဲ ၊ တစ္လံုးခ်င္းစီမွာ ပါဝါေတြ မညီမညာ ျဖစ္ေနတယ္ ဆိုပါစို႔။ ဒီလို မ်က္စိမႈန္လာျပီးေတာ့ အျမင္ေတြ ဝါးလာမယ္ ဆိုပါေတာ့ ဒါဆိုရင္ သူတို႔ရဲ႕ လားရာ ေဒသကို သူတို႔ ေသခ်ာ ခန္႔မွန္းႏိုင္မလား ဆိုတာ သိခ်င္လို႔ပါ။ ”

“ ဗ်ာ . . .  ”

“ ဘာျဖစ္လို႔လဲဗ် . .  ”

“ ကၽြန္ေတာ္ သင္ရတဲ့ စာထဲမွာ အဲဒါေတြ မပါဘူး ကိုေဇာ္ရဲ႕။ ကၽြန္ေတာ္ လိုက္ျပီးေတာ့ ဖတ္ၾကည့္လိုက္ပါဦးမယ္။ ”

“ ဟုတ္ . . . ေတြ႕ရင္ ေျပာျပပါဦး။ ”

“ ဒါနဲ႔ ကိုေဇာ္က ဘာလုပ္ဖို႔လဲ။ ”

“ ေရးမဲ့ ပို႔စ္ထဲမွာ ကိုးကားခ်င္လို႔ပါ။ ”

“ ဗ်ာ . . .  ”

*** အဲဒီလိုပါပဲ။ ဘေလာ့ဂါ ဆိုတာ စိတ္ကူးေပါက္ရာ ကိုးကားခ်င္ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ***



ျဖစ္စဥ္ ( ၅ )

“ ကိုေဇာ္ ေနေကာင္းရဲ႕လား။ ”

“ ဟုတ္ကဲ့ . . . ၊ မာမာခ်ာခ်ာပါပဲ။ ”

“ မာမာကေတာ့ ဟုတ္ပါျပီ ၊ ခ်ာခ်ာကေတာ့ ဘာလဲ မသိဘူး . . အဟိ ”

“ ခ်ာခ်ာက ခ်ာခ်ာလည္ေအာင္ကို ေလွ်ာက္သြားႏုိင္ပါတယ္လို႔ ေျပာခ်င္တာပါ။ ”

“ အခု ေနာက္ထပ္ ေရးေနတဲ့ ပို႔စ္က ဘာလဲ မသိဘူး။ ပို႔စ္နာမည္ ေျပာျပလို႔ ရမလား မသိဘူး။ ”

“ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္မွ ေသခ်ာ မသိဘူးဗ်။ ”

“ ေရးဖို႔ မရွိလို႔လား။ မေရးရေသးလို႔လား။ ”

“ အဲဒီ့လိုလည္း မဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ေရးလက္စ စာေတြေတာ့ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဘယ္ဟာကို တင္ျဖစ္မယ္ ဆိုတာ စိတ္ထဲမွာ ဖီးလ္ပိုလာတာကို ျဖည့္စြက္ ေရးျပီးေတာ့ တင္လိုက္တာပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ေနာက္တင္မဲ့ ပို႔စ္ နာမည္ဆိုျပီး ၾကိဳမေျပာႏိုင္တာပါ။ ”

“ ဒါဆို အခုေရာ ဘာေတြ ေရးေနတာလဲ။ ”

“ အခုလား . . . စိတ္ကူးေပါက္ရာပဲ ေရးေနတာပါ။ ”

“ စိတ္ကူးကေတာ့ ဟုတ္ပါျပီ။ ေပါက္ရာက ဘာလဲေတာ့ မသိဘူး။ ”

“ အမ္ . . . ကၽြန္ေတာ့္ကို လာရစ္ေနတာလား မသိဘူး။ ”

“ မဟုတ္ပါဘူး . . တကယ္ သိခ်င္လို႔ပါ။ ”

“ ေပါက္ရာ ဆိုတာ ေဂါက္မွာ လို႔ ေျပာတာ . . . ဒီေတာ့ စိတ္ကူး ေပါက္ရာ ဆိုေတာ့ ေဂါက္တီး ေဂါက္ရာေတြကို ေရးေနတယ္ ဆိုတဲ့ သေဘာေပါ့ဗ်ာ။ ”

“ အဟီး . . ကိုေဇာ္ ေဒါသေတြ ထြက္ေနျပီ ထင္တယ္။ ”

“ - - - - - -  ”

“ အခု ကိုေဇာ္ ဘာလုပ္ခ်င္ေနလဲ။ ”

“ ဟိုက္ . . ေမးတာေတြ အေတာ္ကို မ်ားေနျပီေနာ္။ x x x ကလား။ ကၽြန္ေတာ္ ဟိုဟာ ဒီဟာ ကင္းရွင္းတယ္ေနာ္။ ”

“ မဟုတ္ပါဘူး . . သိခ်င္ယံုေလးပါပဲ။ ”

“ စိတ္ထဲမွာ တကယ္ ျဖစ္ေနတဲ့ အတိုင္း ေျပာရမလား။ ”

“ ဟုတ္ကဲ့ . . . ေျပာပါ။ ”

“ ကၽြန္ေတာ္ အခု စိတ္ထဲမွာ လုပ္ခ်င္ေနတာကေတာ့ . . . . . ”

“ ဟုတ္ . . . ”

“ ဆီးသြားခ်င္တယ္ဗ်ာ။ အားတဲ့ အခ်ိန္တည္းက ထိုင္ျပီးေတာ့ ဘေလာ့ ထိုင္ေရးေနလိုက္တာ အခုထိပါပဲ။ အခုမွပဲ ပို႔စ္ေလးက ေရးလို႔ ျပီးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ခဏေလးဗ်ာ . .  . ဆီးသြားလိုက္ဦးမယ္။ ”

“ ရွင္ . . .  ”

***  အဲဒီလိုပါပဲ။ ဘေလာ့ဂါ ဆိုတာ ညီမ “ အလြမ္းျမိဳ႕ေလး ” ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာသလို ေျပာရရင္ ဘေလာ့ေရးေနတုန္း တစ္ခုခုကို လာေမးရင္ စိတ္တိုတတ္သူ ျဖစ္ပါတယ္ :D ***



ထိုအထက္ပါ အေၾကာင္းအရာမ်ားက ဘယ္သူ႕ကိုမွ ရည္ရြယ္ထားတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ဖာသာ စဥ္းစားမိတာေလးေတြနဲ႔ ကိုယ္ေတြ႕ အျဖစ္အပ်က္ေလးေတြကို ေရးျပတာပါ။ ဒီၾကားထဲ တခ်ိဳ႕က မျမင္ မေတြ႕ဖူးေတာ့ စာေရးသူ ဘေလာ့ဂါ ဆိုတာေတြကို ရုပ္ေခ်ာေခ်ာ သေဘာေကာင္းေကာင္း ထင္ျပီးေတာ့ ရင္ခုန္ စိတ္ဝင္စားေနမိၾကပါေသးတယ္။

စိတ္မဝင္စားပါနဲ႔ မွားပါလိမ့္မယ္။ အထက္က ကၽြန္ေတာ္ တင္ျပခဲ့တဲ့ အခ်က္အလက္ေတြ အတိုင္းပါပဲ။ ဘေလာ့ဂါ ဆိုတာ အဲဒီလို ျဖစ္ေနတတ္ၾကသူေတြပါ။ ဘာမွ အထင္ၾကီးစရာလည္း မရွိပါဘူး။ စိတ္မဝင္စားပါနဲ႔။

ဒါေၾကာင့္ “ ဘေလာ့ဂါ ဆိုတာ ဘာလဲ ” ဆိုတဲ့ အေမးကို ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ေျဖရရင္ေတာ့ . . လြယ္ပါတယ္ဗ်ာ။

“ ဘေလာ့ဂါ ဆိုတာ အရူးပါ။ ” 

ဟုတ္ပါတယ္။ ဘေလာ့ဂါ ဆိုတာ သူလုပ္ခ်င္တာ . .  ၊ သူေရးခ်င္တာကို ေရးေနရရင္ ေပ်ာ္ေနတတ္ျပီး တျခား ဘာမွ သိပ္စိတ္မဝင္စားတတ္တဲ့ ရူးသြပ္ေနသူ တစ္ေယာက္လိုပါပဲ။    ။

*** နတ္ဆိုးေလး ရဲ႕ တဂ္ပို႕စ္ပါ။ ***

ေလးစားစြာျဖင့္
ကိုေဇာ္
6.9.2011


Share/Bookmark

02 September 2011

29 အလြမ္းမပါေသာ ကဗ်ာ



ကၽြန္ေတာ္တို႔ ငယ္ငယ္က စိတ္ကူးေတြ ၾကြယ္ၾကြယ္ ၊ အေတြးေတြက မိုးေလာက္က်ယ္ျပီးေတာ့ အိပ္မက္ေတြ တနင့္တပိုးနဲ႔ ရွင္သန္ခဲ့ၾကဖူးတယ္။ အဲဒီတုန္းက စကားလံုးေလး တစ္လံုးကို ရျပီ ဆိုရင္ သူ႔ရဲ႕ Roots က ဘာလဲ ဆိုျပီးေတာ့ လိုက္ျပီး စပ္စပ္စုစု လုပ္ေလ့ ရွိခဲ့ဖူးတယ္။ မ်ားေသာ အားျဖင့္ စာဖတ္အား အလြန္ေကာင္းတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြေပါ႔ေလ။ ကၽြန္ေတာ္ စာဖတ္တယ္ ဆိုတာ သူတို႔ ဂ်ာနယ္ ၾကည့္သေလာက္ပဲ ရွိတာပါ။

အဲဒီလို စကားလံုးေလးေတြရဲ႕ ဇစ္ျမစ္ကို လိုက္ရွာျပီး ခြဲျခားစိတ္ျဖာတတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြ  “ ကဗ်ာ ” ဆိုတဲ့ စကားလံုးေလး တစ္လံုးနဲ႔ ဝင္တိုးမိပါေလေရာ။ ဒီ ကဗ်ာ ဆိုတဲ့ စကားလံုးေလးေၾကာင့္ အေတာ္ကို ဒုကၡေရာက္ၾကရဖူးတယ္။ ကဗ်ာ ဆိုတဲ့ စကားလံုးရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကို ( အခုထိ ) ဘယ္သူမွ တိတိက်က် မသိၾကပါဘူး။ ကဗ်ာ ဆိုတာ “ ကာဗ် ” ဆိုတဲ့ ပါဠိဘာသာ ကပဲ ဆင္းသက္လာသလိုလို ၊ “ ကဝိဗ် ” ဆိုတဲ့ စကားလံုးကပဲ လာသလိုလို ဘယ္သူမွ ေသေသခ်ာခ်ာ သူ႕ရဲ႕ ဇစ္ျမစ္ကို မရွာခဲ့ႏိုင္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ ကဗ်ာေတြေတာ့ ဆက္ျပီးေတာ့ ေရးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ 

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ ကဗ်ာ ဆိုရင္ ေလးလံုးစပ္တို႔ ၊ ေလးသံုးကာရံတို႔ ၊ ဒါေတြ အရမ္းကို ေခတ္စားခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကိုယ္တိုင္ကလည္း ဒါဒါဒါဒါ ဒီဒီဒီ ဆိုေသာ ကဗ်ာေလးေတြ ေရးျပီး ေပ်ာ္ေနခဲ့ၾကတာပါပဲ။ ကိုယ့္ကဗ်ာ ဘယ္သူ ၾကိဳက္ၾကိဳက္ မၾကိဳက္ၾကိဳက္ေပါ႔ေလ။ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္း အခ်င္းခ်င္း ကဗ်ာေလးေတြ လဲဖတ္ၾကရင္း ေျပာၾက ၊ ဆိုၾက ၊ ေဆြးေႏြးၾကနဲ႔ ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ပဲ လူတတ္ေတြ လုပ္ေနၾကတာပါ။

ေနာက္ေတာ့ ေခတ္ေတြ ေျပာင္းလဲလာျပီးေတာ့ ေမာ္ဒန္ကဗ်ာက ကဗ်ာ ေရစီးေၾကာင္းထဲကို အရွိန္ ခပ္ျပင္းျပင္းနဲ႔ ဝင္ေရာက္လာခဲ့တယ္။ ေနာက္ေတာ့ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ကဗ်ာေတြ ျဖစ္လာျပန္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ . .  . ေနာက္ေတာ့ . . .  ေပါင္းမ်ားစြာပါပဲ။ ကဗ်ာနဲ႔ ပတ္သတ္ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း သိပ္မသိပါဘူး။ ကဗ်ာနဲ႔ ပတ္သတ္ျပီး ကၽြန္ေတာ္ သိတာ တစ္ခုပဲ ရွိပါတယ္။ 

“ ကဗ်ာ ဆိုတာ ရြတ္ဆိုမႈကေန ျဖစ္တည္လာျခင္း ” 

လို႔ပဲ အက်ဥ္းခ်ဳပ္ ဆိုၾကပါစို႔။ ဒါေၾကာင့္ ရိုးရိုး စကားလံုးေတြကို စကားေျပ လို မေရးဘဲ က်စ္လ်စ္ေသာ စကားလံုး ပံုစံေတြနဲ႔ ကဗ်ာ ဆိုျပီး ရြတ္ဆိုခဲ့ၾကတာပါ။ ( ဒါေၾကာင့္လည္း ကဗ်ာ ဆိုတာ ရြတ္ဆိုတယ္ ဆိုျပီး ျဖစ္ေနတာေပါ႔။ ) ကၽြန္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဒီလိုပဲ ခံယူခဲ့ၾကပါတယ္။ အခု ေနာက္ပိုင္း ေခတ္ကို ေရာက္လာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လည္း ေလးလံုးစပ္ ဆိုေသာ ေဘာင္ေတြကို တြန္းထုတ္ ေဖာက္ထြက္ရင္း ေမာ္ဒန္ကဗ်ာ လို႔ လူေျပာမ်ားတဲ့ ကဗ်ာေတြ ပိုေရးျဖစ္လာပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ ေရးျဖစ္တဲ့ ကဗ်ာေလးေတြကေတာ့ ေမာ္ဒန္ကဗ်ာလို႔ အတပ္မေျပာႏိုင္ပါဘူး။ ဒါကေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။ 

ကၽြန္ေတာ္ ကဗ်ာေတြကို ႏွလံုးသားနဲ႔ ေရးတယ္ လို႔ ဆိုရင္ ညာရာ ေရာက္ပါလိမ့္မယ္။ မဟုတ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ကၽြန္ေတာ့္ကဗ်ာေတြကို စိတ္ကူးနဲ႔ ၊ အေတြးနဲ႔ စကားလံုးေတြကိုသာ ဖြဲ႕တည္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔ ကၽြန္ေတာ့္ ကဗ်ာေတြဟာ ခံစားမႈထက္ အေတြးေတြ ပိုေနတာ မ်ားပါလိမ့္မယ္။ ဒါကို ကၽြန္ေတာ့္ ဖာသာလည္း သိတဲ့ အတြက္ အခု ေနာက္ပိုင္း ေရးျဖစ္တဲ့ ကဗ်ာေတြကို ကၽြန္ေတာ္ ဘေလာ့မွာ မတင္ျဖစ္ခဲ့ေတာ့တာပါ။ 

ဒီၾကားထဲမွာ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အခက္အခဲ တစ္ခုနဲ႔လည္း ရင္ဆိုင္ရပါေသးတယ္။ “ စကားေျပ ကဗ်ာ ” တဲ့။ အခု ေနာက္ပိုင္း အေျပာမ်ားလာတဲ့ ကဗ်ာအမ်ိဳးအစား တစ္ခုပါ။ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာရရင္ ကၽြန္ေတာ္က ေရွးရိုးစြဲ သမား မဟုတ္ေသာ္လည္း လက္မခံခ်င္ပါ။ ကဗ်ာ ဆိုေသာ ရြတ္ဆိုမႈ ဆိုတာ မရွိေတာ့ဘဲ ၊ ကဗ်ာကို စကားေျပ ေရးသလို ေတာင္ေတာင္အီအီ ေလွ်ာက္ေရးထားေသာ ကဗ်ာမ်ိဳးကို “ စကားေျပကဗ်ာ ” ဟု ဆိုကာ ကင္ပြန္းတပ္လိုက္ျခင္းလို႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္ ခံယူမိပါတယ္။ ဒါဆို ေနာက္ထပ္ ေခတ္တစ္ေခတ္ ထပ္ေရာက္လာရင္ “ စာစီစာကံုးကဗ်ာ ” ၊ “ အက္ေဆးကဗ်ာ ” ၊ “ အင္တာဗ်ဴးကဗ်ာ ” ၊ “ ေဆာင္းပါးကဗ်ာ ” ရယ္လို႔မ်ား ထပ္ေပၚလာဦးမလားလို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေတြးမိပါေသးေတာ့တယ္။ 

ထားပါေတာ့ေလ။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း နည္းနည္းေတာ့ ခက္တဲ့ေကာင္ တစ္ေယာက္ပဲ မဟုတ္လား။ တစ္ခါတေလဆို ပိုျပီးေတာ့ ခက္တတ္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ကဗ်ာေတြ ေရးျဖစ္ေပမဲ့ ဒီဘေလာ့မွာ မတင္ျဖစ္ေတာ့တာပါ။ ဒါေပမဲ့ အခုတေလာ ကၽြန္ေတာ္ အေတာ္ကို အံ့ၾသသင့္မိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ ဘေလာ့ရဲ႕ စီေဘာက္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ေရးတဲ့ ကဗ်ာေတြကို သေဘာက်တယ္ ၊ ၾကိဳက္တယ္ လို႔ လာလာေရးတာ ဖတ္ရလို႔ပါ။ တကယ္ကို ကၽြန္ေတာ္ မထင္မိတာ အမွန္ပါပဲ။ ကဗ်ာကို မ်ားေသာ အားျဖင့္ ႏွလံုးသားနဲ႔ ေရးခဲျပီး အေတြးေတြျဖင့္သာ မာဆတ္ဆတ္ ေရးေနမိေသာ ကၽြန္ေတာ့္ ကဗ်ာေတြကို ခံစားတတ္သူေတြ ရွိေနတယ္ ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ တကယ္ကို အံ့ၾသမိေစတာပါ။ ( ကၽြန္ေတာ့္ ကဗ်ာေတြ မေကာင္းဘူး ဆိုတာ ကိုယ့္ဖာသာလည္း ခံစားလို႔ ရေနတာပဲေလ။ ) 

ဘာပဲေျပာေျပာ လူဆိုတဲ့ အေၾကာင္းကို ကၽြန္ေတာ္ ေျပာဖူးပါတယ္။ “ ကိုယ့္ကို ေျမွာက္ေနမွန္း မသိရင္ ၁၀၀ % ေျမာက္တတ္သတဲ့။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္ကို လာေျမွာက္ေနတယ္ ဆိုတာ သိေနရင္ေတာင္မွ ၅၀ % ေတာ့ ေျမာက္တတ္ၾကေသးတာပဲ ” မဟုတ္လား။ အခုလို စီေဘာက္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ ကဗ်ာေတြ အတြက္ အားေပးသူေတြ ရွိေနေသးတယ္ဆိုတာ သိရလို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေတြးထားတာ ၾကာေနျပီးေတာ့ အၾကမ္းခ်ေရးထားတဲ့ ကဗ်ာေလး တစ္ပုဒ္ကို ေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္။ အထက္က ကၽြန္ေတာ္ ေျပာသလိုပဲ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ကဗ်ာေတြက ႏွလံုးသားနဲ႔ ဖတ္ရင္ ရြတ္ဆိုမႈ ေကာင္းခ်င္မွ ေကာင္းမွာပါ။ ဒါေပမဲ့ အေတြးေလး တစ္ခု ရမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ သူ႕ရဲ႕ သံစဥ္ကို ၾကားႏိုင္မွာပါ။ 

ဘယ္လိုပဲ ေျပာေျပာ ကဗ်ာ အေပၚမွာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အဓိပၸါယ္ ခံယူခ်က္ ကေတာ့ တစ္ခုပဲ ရွိပါတယ္။ ဒါကေတာ့ . . . 

“ ကဗ်ာ ဆိုတာ ရင္ထဲက လာတဲ့ အသံ ” 

တဲ့။ နည္းနည္းေတာ့ နားစြင့္ၾကည့္ပါဗ်ာ။ ထံုးစံအတိုင္းပါပဲ “ ကမၻာေျမရဲ႕ တစ္ေနရာက တစ္စံုတစ္ေယာက္ အတြက္  ” ရည္ရြယ္ပါတယ္။





အလြမ္းမပါေသာ ကဗ်ာ

ကၽြန္ေတာ့္မွာ ည ႏွစ္ည ရွိတယ္။
ရႈပ္ရႈပ္ေထြးေထြးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။
အိပ္မရတဲ့ ည နဲ႔ အိပ္ရတဲ့ ည . . .
အဲဒီညေတြနဲ႔ ဘဝကို မီးစာထိုးျဖစ္ခဲ့တယ္။

ေငြ႕ရည္ဖြဲ႔ခ်ိန္ကို မရလိုက္ပါဘူး ၊
မုတ္သံုရာသီလို႔ မသိတသိ အခ်ိန္မွာတင္
မ်က္ဝန္းေတြက
အလိုမတူလည္းပဲ စိုလာၾကတယ္။

မုန္းတယ္ . . .
မုန္းတယ္ . . . လို႔
အေျပာရ လြယ္သေလာက္ . . .
မုန္းတယ္ . . .
မုန္းတယ္ . . . လို႔
အေျပာခံရတာ သိပ္မလြယ္ဘူး။

ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အခ်စ္ကိုက
နည္းနည္းေတာ့ မုတ္သံုရာသီ ဆန္တယ္။

အဲဒီ႔ေန႔က . . .
မိုးေလဝသ ေၾကညာတိုင္း. . .
ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္မိတတ္တဲ႔ ကိုယ္က
စြင့္စြင့္ျငားျငား ေခါင္းငံု႔ထားမိတယ္။
တိမ္ေတြေတာင္မွ ငါ့အေပၚ ျပိဳက်ခဲ႔ျပီးျပီပဲေလ။

အခ်စ္ဆိုတာ . . .
မီးသတ္ကား ဥၾသသံၾကားတိုင္း
ရင္ဘတ္ထဲကို ငံု႔ငံု႔ၾကည့္ေနရတဲ႔ အရာတဲ႔။

အီဂ်စ္ ဘာသာေဗဒမွာ အသည္းပံု
ပါတယ္ ၊ မပါဘူး လို႔
သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ့္ နံေဘးမွာ ျငင္းေနတုန္း
ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အသည္းကြဲမႈ ျဖစ္စဥ္ကို စဥ္းစားေနမိတယ္။
အၾကည့္တစ္ခ်က္ . . .
စကားတစ္ခြန္း . . .
လက္တစ္ကမ္း . . .
ေျခတစ္လွမ္း . . .
ေသြးထိုးစကား . . .
ဒီလိုနဲ႔ . . .
ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ေတာင္မွ ဝိုးတဝါး ပါပဲ။

ဆရာ တာရာမင္းေဝ ေျပာခဲ႔ဖူးသလိုပဲ ၊
“ ကေလးအေသ ေမြးတဲ႔ မိခင္တစ္ေယာက္ကို ဝင္ခံစားၾကည့္ေပးပါလား ၊
ငါဟာ အိပ္မက္ အေသေတြ ေမြးေနခဲ႔ရတဲ႔ ေကာင္ပါ။ ” တဲ႔။
ဒါဆို . . .
ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ နည္းနည္းျခားနားတယ္။
“ ကိုယ့္ဖာသာ အခ်စ္အေသေတြပဲ တသက္လံုး ဆက္ေမြးထားခ်င္ေနမိသူပါ။ ”

သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္က ေျပာတယ္။
“ ခ်စ္သူကို အိပ္မက္ မက္တိုင္း ကဗ်ာေရးတယ္ ” တဲ႔။
ဒါနဲ႔ပဲ . . .
ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ကို . . .
ကၽြန္ေတာ့္ ကဗ်ာစာအုပ္ေလး ေပးမဖတ္ျဖစ္ေတာ့ပါ။
ကၽြန္ေတာ့္ ကဗ်ာစာအုပ္ေလး ေပးမဖတ္ျဖစ္ေတာ့ပါ။
ကၽြန္ေတာ့္ ကဗ်ာစာအုပ္ေလး ေပးမဖတ္ျဖစ္ေတာ့ပါ။
ကၽြန္ေတာ့္ ကဗ်ာ စာမ်က္ႏွာေတြ . . .
လူျမင္ခံလို႔ မျဖစ္ေတာ့ဘူး။

ဖုန္ဆိုးေျမယာေတြ လက္ထက္မွာ
ေျမရွင္ပေဒသရာဇ္ ျဖစ္ရတာ သိပ္ေတာ့ မထူးပါဘူးေလ။
ဒါေပမဲ႔ . . . မိုးေတြ ရြာျပန္ေတာ့ ဗြက္ေပါက္ျပန္ေရာ။
ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အခ်စ္ျဖတ္သန္းရာ ေဒသကလည္း
နည္းနည္းေတာ့ ကႏၱာရ ဆန္တယ္။
အလြမ္းေတြ တေပြ႔တပိုက္နဲ႔ ထိန္ထိန္ကိုေဝ လို႔ . . . ။

ကိုယ္ထူကိုယ္ထ ခင္းခဲ႔တဲ႔ လမ္းက
နင္းမဲ႔သူ မရွိေတာ့ . . .
အညတရ ညမွာ . . .
ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ မထင္မရွား ဘုရင္ျဖစ္ခဲ႔ရျပန္ေရာ။
မိဖုရားကေတာ့ ရွားတာေပါ႔။

၁ ၊ ၂ ၊ ၃ ၊ ၄ . . . .
၁၅၀၀ ျပည့္မွ ခ်စ္ၾကေၾကး ဆိုရင္ . . .
ခရီးေဝးပါတယ္ ခ်စ္သူရယ္။
အခ်စ္မွာ ကိန္းဂဏာန္း မရွိဘူး။

ခ်စ္ျခင္းေမတၱာဟာ ေရွးေဟာင္း စကားပံု တစ္ခုနဲ႔ တူသတဲ႔။
“ တစ္ေန႔ တစ္လံ ပုဂံ ဘယ္မေရြ႕ဘူး ” လို႔ သတ္မွတ္တယ္ တဲ႔။
သူငယ္ခ်င္းက ရင္ဘတ္ကို ဟင္းလင္းဖြင့္ျပီး အဓိပၸါယ္ျပဳတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ ဆက္စဥ္းစားမိတာက . . .
“ ကိုယ္လွမ္းတဲ႔ ေျခလွမ္းက ပုဂံရဲ႕ ဆန္႔က်င္ဘက္ ” ဆိုရင္ေရာ . . .
သူ႕ေလာက္ေတာ့ မျပတ္သားတဲ႔ အတြက္ . . .
ကၽြန္ေတာ္ ရင္ဘတ္ ေဟာင္းေလာင္းနဲ႔ ျငိမ္ေနမိတယ္။

သိပ္ေတာ့ မထူးဆန္းပါဘူး ၊
ကၽြန္ေတာ္က အတၱ ရပ္ဝန္းမွာ . . .
အနတၱ ခပ္သန္႔သန္႔ပဲ ျဖစ္ခ်င္ခဲ႔တာကိုး။

ေၾကးသြန္းအကၡရာေတြ လက္ထက္မွာ
ေက်ာက္ထက္ အကၡရာေတာ့လည္း တင္ပိုင္ခြင့္ ရွိပါတယ္။
အလြမ္းမဲ႔ လူတန္းစားေတြ ၾကားမွာ
ကၽြန္ေတာ္က အတီးအတနဲ႔
( တကယ္ကို ) ဂြတီးဂြက်တဲ့ ေကာင္ပါ။

ပညာရွိၾကီး တစ္ေယာက္ရဲ႕
ပံုပမာ ျပဳသလိုေပါ႔. . . ၊
အခ်စ္ဆိုတာ . . .
လက္ဖဝါးထဲ ထည့္ထားတဲ့ သဲတစ္ဆုပ္နဲ႔ တူတယ္။
ခပ္ဖြဖြေလး ဆုပ္ထားရင္ မ်ားမ်ား ရသေလာက္
ခပ္တင္းတင္း ဆုပ္ထားမိရင္ လက္ၾကားက ယိုသတဲ့။
တကယ္ပါ . . .
ကၽြန္ေတာ္ဟာ သူ႕အေပၚ ဘယ္တုန္းကမွ ဆုပ္ကိုင္ဖို႔ မၾကိဳးစားခဲ့ပါဘူး. . .
ဒါေပမဲ့ . . . ေဝးျမဲ ေဝးလ်က္နဲ႔ ေဝးဆဲပါပဲ။

ဒီလိုနဲ႔ . . .
ေန႔ရက္ေတြ ဆက္ကာ ဆက္ကာ . . .
နာရီေတြက လွည့္ကာ ပတ္ကာ . . . 
အေတြးေတြက ေမ်ာကာ ေမ်ာကာ . . .
သူ နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေဝးကာ ေဝးကာ . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

အလြမ္းဆိုတာ . . .
ႏွလံုးသားရဲ႕ တိုင္ထိပ္မွာ တလြင့္လြင့္
ပ်ံ႕လြင့္ေနတတ္တဲ့ အရာ ဆိုရင္ . . .
ဒီတစ္ခါေတာ့  . . .
ငါတို႔ . . .
မုန္တိုင္း မက်ခင္ ျငိမ္သက္ျခင္းမ်ိဳးနဲ႔
တိတ္ဆိတ္ေနၾကပါစို႔။     ။

ေလးစားစြာျဖင့္
ကိုေဇာ္
2.9.2011
Share/Bookmark
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

ဧည္႔သည္မ်ား

သြားသြားလာလာ
hidden hit counter




free counters

6.8.2010 မွ စ ကလိသည္။

.