မည္သူ မဆို အမွန္ ရွိသလို ၊ အမွားလည္း ရွိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔ အျမင္ ၊ အေတြးမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ပဲ တာဝန္ယူရမွာ ျဖစ္ေသာေၾကာင္႔ ထပ္ဆင္႔ကူးယူျပီး တျခားေနရာမွာ ေဖာ္ျပခ်င္တယ္ ဆိုေသာ စာခ်စ္သူ သူငယ္ခ်င္း မ်ားကို စာရဲ႕ ေအာက္တစ္ေနရာမွာ “ ကိုေဇာ္ ” ႏွင္႔ “ zaw357.blogspot.com ” ဆိုတာေလးကိုေတာ႔ ထည္႔ေပးပါလို႔ ေတာင္းဆိုခ်င္ပါတယ္။

{ ေသခ်ာတာ တစ္ခုကေတာ႔ “ ေရးတဲ႔စာ ” နဲ႔ “ စာေရးသူ ” ကို မေရာေထြးေစဖို႔ပါ။ }

ေလးစားစြာျဖင္႔
ကိုေဇာ္
~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

အဇၨတေဂၢ ပါဏုေပတံ ဗုဒၶံ သရဏံ ဂစာၦမိ။


28 January 2011

31 အျပန္လမ္း



       သူ နင္းထားေသာ ၾကမ္းျပင္ေပၚမွ ေျခေထာက္ကို သာမာန္ ေလွ်ာက္လွမ္းေနက် ေျခလွမ္းထက္ ပိုမို၍ ပင့္ေျမွာက္ကာ သူ လွမ္းေက်ာ္လိုက္ရ၏။ ထိုအတူ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပဲ သူ႕ရဲ႕ ဦးေခါင္းကလည္း အထက္မွ ေအာက္ကို ငံု႔ကိုင္းသြားေစရန္ ခါးကို အတြန္႔ခ်ိဳးကာ သူ ကုန္းလိုက္ရေလသည္။ ထိုအခါမွ ထြက္ေပါက္ ဟု ဆိုေသာ အေပါက္မွ သူ လြတ္လြတ္ကၽြတ္ကၽြတ္ ထြက္ခြာခြင့္ ရခဲ႔ေလေတာ့သည္။ 

       “ ေနာက္လွည့္ မၾကည့္နဲ႔။ ျပီးေတာ့ မင္းကုိ ဒီေနရာမွာ ေနာက္ထပ္ ဘယ္ေတာ့မွ  မျမင္ခ်င္ဘူး။ ေရွ႕တည့္တည့္ကိုသာ ၾကည့္ျပီး ေလွ်ာက္သြားေတာ့ . . . ”

         သူကလည္း ဒီေနရာကို ေပ်ာ္လို႔ လာေနျခင္း မဟုတ္။ သူ႕ရဲ႕ ဆိုးသြမ္းမႈ မ်ားစြာေၾကာင့္ သူ ခဏခဏ အျပဳျပင္ ခံေနရျခင္းမွ်သာ ျဖစ္၏။ သို႔ေသာ္ သူက ဘယ္ေလာက္ ျပဳျပင္ ျပဳျပင္ ေကာင္းမလာခဲ႔။ သူက ထုေလ မာေလ ဆိုေသာ ငါးဖယ္ ကဲ႔သို႔ ပို၍ ထိုေနရာႏွင့္ အကၽြမ္းဝင္ခဲ႔သည္။ သို႔ေသာ္ အခုေတာ့ သူ႕စိတ္ေတြ အရင္ကလို မဟုတ္ေတာ့ျပီ။ အရင္က သူ႔ကို ဒီလို ေနာက္ကေန ေျပာလိုက္လွ်င္ သူ မခန္႔ေလးစား ဆိုေသာ ဟန္ပန္ကို မ်က္ႏွာေပၚ ဆြဲတင္ကာ တမင္ကို အေနာက္သို႕ လွည့္ၾကည့္ ျပလိုက္ေသးသည္။ အခုေတာ့ သူ လံုးဝကို ေနာက္ကို မလွည့္ၾကည့္ေတာ့ပါ။ 

         သူ ဘယ္ေတာ့မွလည္း ျပန္မလာခ်င္ေတာ့ပါ။ သူ႕စိတ္ေတြက အသက္အရြယ္ေၾကာင့္လား. . . ၊ ျပီးေတာ့ အေတြးအေခၚလား . . . ၊ ေနာက္. . . အခ်ိန္ကာလရဲ႕ တိုက္စားမႈေၾကာင့္လား မသိ။  အားလံုးကေတာ့ ေျပာင္းလဲ ကုန္ျပီ။ သူ မဆိုးခ်င္ မမိုက္ခ်င္ေတာ့ပါ။ 

         အခု . . . သူ အိမ္ျပန္ခ်င္သည္။ ဒါေၾကာင့္ အခု သူ ေက်ာ္ခြ ၊ ငံု႔ကိုင္းကာ ထြက္လာရေသာ “ ေထာင္တံခါးဝ ” ကို အရင္ကလို မခန္႔ေလးစား ဟန္ပန္ျဖင့္ ေနာက္ျပန္ လွည့္မၾကည့္ ျဖစ္ခဲ႔ေတာ့ပါ။



        ဖုန္ထူထပ္ေသာ ေျမနီလမ္း တေလွ်ာက္ ေဟာင္းႏြမ္းေနလွေသာ ဖိနပ္ကို တရြတ္ဆြဲျပီး သူ လွမ္းေလွ်ာက္လာရင္း သူ ေတြးမိသည္။ “ ငါ အိမ္ျပန္ခ်င္တယ္။ ” ဒီလို ေတြးမိတာ ႏွစ္ေပါင္း အေတာ္ကို ၾကာခဲ႔ျပီ။ ေျခေထာက္ တရြတ္ ဆြဲေန၍ တစ္ျခမ္းပါးေနေသာ ဖိနပ္ကဲ႔သို႔ သူ႕ရဲ႕ ဦးေႏွာက္ကလည္း တစ္ျခမ္းပါးေနခဲ႔တာ ၾကာခဲ႔ေလျပီ။

          ဆိုးေပေတေလ ခ႔ဲေသာ မာန္ ၊ တုံးတိုက္တိုက္ က်ားကိုက္ကိုက္ ဆိုေသာ ပံုစံ ၊ ဘယ္သူ႕မွ ထီမျမင္ဘူး ဆိုေသာ ဟန္ တို႔ေၾကာင့္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေရာဂါ ႏွင့္ ဒဏ္တို႔က သူ႕ကို စုစည္းကာ အဝင္အထြက္ မ်ားခဲ႔ေသာ ေထာင္ထဲမွာ ေပျဖစ္လိုက္ ၊ တူျဖစ္လိုက္ျဖင့္ ၊ သူ႕ကို ထုလိုက္ ၊ သူက ထုလိုက္ျဖင့္ အသားက်ကာ အသက္အရြယ္ဒဏ္ ၊ အရက္ဒဏ္ ၊ ေထာင္တြင္းက ေထာင္သား အခ်င္းခ်င္း တိုက္ကြက္ ဒဏ္ေတြေၾကာင့္ သူ ဆိုတဲ႔ သူဟာ သူ မဟုတ္ေတာ့သလိုပင္ ျဖစ္ခဲ႔ရျပီ။

         ဘယ္ဘက္ တရြတ္ဆြဲေနတဲ႔ ေျခေထာက္ကို အားတင္းေလွ်ာက္လွမ္းရင္း အေပၚက ဖိထိုးေနတဲ႔ ေနေရာင္ကို အံတုကာ လွမ္းေလွ်ာက္ရာ အေရွ႕ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွ ေရခ်မ္းစင္ေလး တစ္ခုကို လွမ္းေတြ႕လိုက္ရသည္။ ျမင္ေတာ့မွ ရင္ထဲမွာ ပူေလာင္လာသလို ပါးစပ္ အာခံတြင္းထဲမွလည္း ရုတ္တရက္ ေစးထန္သြားသလို ျဖစ္မိ၏။

          သူ အေတာ္ကို ေလွ်ာက္လွမ္း လာခဲ႔ရတာကို သူသိ၏။ သို႔ေသာ္ ဘယ္ေလာက္ေတာင္မွ ျဖတ္သန္း ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ႔ျပီးျပီလဲ ဆိုတာကို သိဖို႔ သူ ေနာက္သို႔ လံုးဝ လွည့္မၾကည့္ခ်င္ေတာ့ပါ။ သူ ထိုေနရာကို မုန္းေနခဲ့ပါျပီ။ သူ အခုေတာ့ အိမ္သို႕သာ ျပန္ခ်င္မိသည္။ သူ႔အိမ္မွာ သူ႕ကို ေမွ်ာ္ေနမည့္ သူ႕ဖခင္ နဲ႔ သူ႕မိခင္ ရွိေနသည္။ သူ႕မိဘ ႏွစ္ပါးကေတာ့ သူ႕ကို အျမဲတမ္း ေမွ်ာ္ေနတတ္သည္။ အိမ္ကို ျပန္လာခ်င္မွ လာတတ္ေသာ သားကိုပင္ မိဘတို႔ ထံုးစံ အတိုင္း ေမွ်ာ္ေနတတ္သည္။

        ေဟာ . . . ေရာက္ျပီ. . .၊ ေရခ်မ္းစင္ေလးကို ေရာက္လာျပီ။ ေစးပိုင္ေနေသာ အာခံတြင္းထဲကို ေရေလး တစ္ေပါက္ေလာက္ ေလာင္းထည့္လိုက္ရရင္ အခုေန အခ်ိန္မွာ သူ႕အတြက္ နတ္သုဒၶါနဲ႔ပင္ မလဲႏိုင္ပါေခ်။ တရြတ္ဆြဲေနေသာ ေျခလွမ္းကို ပို၍ ျမန္ေအာင္ အားစိုက္ထုတ္ကာ ေရခ်မ္းစင္ေလးဆီကို  အားယူ လွမ္းလုိက္၏။ ဂမူးရွဴးထိုး သူ႕လက္က ေရခ်မ္းစင္ အိုးေလးဆီကို လွမ္းလိုက္ေတာ့ ေရအိုးကို ဖုံးထားေသာ ပလတ္စတစ္ ပန္းကန္ျပားေလး ေပၚမွာ ေရခြက္က ရွိမေန။

        “ ဟင္ ” ခနဲ သူ စိတ္ထဲမွာ ျဖစ္သြားျပီး ေရအိုး အဖံုးေလးကို လွပ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေရအိုးထဲမွာ ေရက ဗလာ။ ဘယ္အခ်ိန္ထဲက ေျခာက္ေသြ႕ေနခဲ႔ျပီ မသိႏိုင္။ ေရအိုးကုိ တည္ထားေသာ ေအာက္ေျခမွ အထိုင္ သဲမ်ားကပင္ ရင့္ေရာ္ကာ ေသြ႕ရွရွ ျဖစ္ေနခဲ႔ျပီ။ လူသူ ကင္းမဲ႔ရာ ေနရာမွ ေရခ်မ္းစင္ ဆိုေတာ့လည္း ျပဳျပင္ ထိန္းသိမ္းသူနဲ႔ ေဝးကြာေနေပလိမ့္မည္ မဟုတ္ပါလား။ အရင္ကေတာ့ ဒီေနရာမွာ ဆိုင္ၾကီး သို႔မဟုတ္ ေနရာတစ္ခု ရွိခဲ႔ဟန္ တူ၏။ ယခုေတာ့ ဖုန္ႏွင့္ ေျခာက္ေသြ႕ေနေသာ ျမက္ရိုင္းမ်ားသာ ေနရာယူလ်က္။

         ခႏၶာကိုယ္ႏွင့္ ေခတၱခဏ မွီခြင့္ ရတဲ႔ ေရခ်မ္းစင္ေလးကိုပင္ ေက်းဇူးတင္မိပါေသး၏။ သို႔ေသာ္ သူ ခရီးဆက္ရဦးမည္။ သူ အိမ္ကို ျပန္ခ်င္သည္။ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ ႏွစ္ေက်ာ္ အိမ္ကေန ေလ့လြင့္ခဲ႔ေသာ အခ်ိန္ကာလ အေတာအတြင္းမွာ ဒါ ပထမဦးဆံုး အၾကိမ္ သူ အိမ္ျပန္ခ်င္စိတ္ ျဖစ္ေပၚလာခဲ႔တာ ျဖစ္၏။ ဒါမွမဟုတ္ ေနာက္ဆံုး အၾကိမ္ သူ အိမ္ျပန္ခ်င္စိတ္ ျဖစ္ေပၚတာဟု ဆိုခ်င္လည္း ဆိုႏိုင္ပါသည္။ သူ႕စိတ္ေတြက သူ႕ခႏၶာကိုယ္ကို သယ္ေဆာင္သြားၾကျပန္သည္။

         သူ တရြတ္ဆြဲေလွ်ာက္ရင္း ေျမနီလမ္းရွည္ၾကီးရဲ႕ အဆံုးမွာ ေနာက္ထပ္ ေရခ်မ္းစင္ တစ္အိုးကို ခပ္ျပျပ ျမင္လိုက္မိသည္။ အမိုးအကာ ဗလာနဲ႔ ေရဆာေနေသာ သူ႕အတြက္ ဒီေရခ်မ္းစင္ေလးက အိုေအစစ္ပဲ မဟုတ္လား။ တရြတ္တိုက္ ဆတတ ဆြဲေလွ်ာက္ရင္း ေျခလွမ္းတို႔ကို သြက္သည္ထက္ သြက္ေအာင္ သူလွမ္းသြားမိသည္။

         ေရခ်မ္းစင္ေလးနား ေရာက္ေတာ့ လူသူက စည္ကားလွသည္။ ေရခ်မ္းစင္ေလးကို တည္ထားသူက အနီးနားမွာ ရွိေနေသာ ဆိုက္ကားဂိတ္မွ ဆိုက္ကားသမားမ်ား ျဖစ္ဟန္တူ၏။ သို႔ေသာ္ သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္း ထားေသာ ေရခ်မ္းစင္ေလးကို ၾကည့္ကာ သူတို႔ အေတာ္ကို ဂရုတစိုက္နဲ႔ ေဆာင္ရြက္ထားတယ္ ဆိုတာကို ေျပာျပစရာ မလိုေတာ့ပါ။ အနီးနားမွာ ရွိေနေသာ ကားမွတ္တိုင္မွ သက္ဆိုင္ရာ ကားအလာကို ေမွ်ာ္ေနၾကေသာ ခရီးသည္တိုင္းက သူ႕ကို မႏွစ္ျမိဳ႕သလို တစ္ခ်က္ၾကည့္ကာ မ်က္ႏွာလႊဲသြားၾကသည္။

         ေပေရ မေနေသာ္လည္း စုတ္ျပတ္ ညစ္ႏြမ္းေနေသာ အက်ႌအစုတ္နဲ႔ ပုဆိုး အႏြမ္းေၾကာင့္ သူ႕ကို လူေတြ ႏွာေခါင္းရံႈ႕ၾကတာေတာ့ မဟုတ္ႏိုင္ပါ။ သူ ထြက္လာရာ ေျမနီလမ္းရဲ႕ အဆံုးမွာ ရွိေနေသာ ေနရာေၾကာင့္သာလွ်င္ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ သူကလည္း ထိုေနရာမွာ ထြက္လာသည္ ဆိုတာ ေမးစရာ မလိုေအာင္ ေနပူက်ဲက်ဲမွာ ေျမနီလမ္း တေလွ်ာက္ ေလွ်ာက္ခဲ႔တဲ႔ ေျခေထာက္ေတြက ေျမဂဝံေတြျဖင့္ ရဲရဲနီလ်က္ ရွိေနခဲ႔၏။ အဝတ္အစားထက္ သူ႕ရဲ႕ ကိုယ္က်င့္တရား အေပၚ ႏွာေခါင္းရံႈ႕ျခင္းလား ဟု ေတြးမိကာ သူ ပို၍ ဝမ္းနည္းမိသည္။

          ဘယ္သူကမွ သူ႕အေပၚ ၾကည့္မေနေတာ့ေပမဲ႔ အားလံုးရဲ႕ အၾကည့္က သူ႕အေပၚကို ဖိဖိစီးစီး က်ေနတယ္ လို႔ သူခံစားေနရသည္။ တရြတ္ဆြဲေနတဲ႔ သူ႕ေျခေထာက္ တစ္ဘက္ကို ေရခ်မ္းစင္ေလးရဲ႕ ေအာက္ေျခမွ ေထာက္ကန္ထားေသာ ေဒါက္တိုင္ေလးျဖင့္ သိမ္ငယ္စြာ သူ ကြယ္ထားမိ၏။ အရင္ကလို သူစိတ္နဲ႔ ဆိုရင္ေတာ့ ထိုလူမ်ားကို မိုက္မိုက္ကန္းကန္း ရိုင္းစိုင္းေသာ အျပဳအမူ ၊ စကားလံုးမ်ားျဖင့္ သူ တံု႔ျပန္မိေပလိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ ယခု သူမွာ အရင္က သူ မဟုတ္ေတာ့ေခ်။

          ဆီနဲ႔ ကင္းေဝးေနေသာေၾကာင့္ ၾကမ္းေထာ္ကာ မြဲေျခာက္ေျခာက္ အေရာင္ေျပာင္းေနေသာ ေခါင္းမွ ဆံပင္တို႔ကလည္း ေနပူဒဏ္ေၾကာင့္ အဖ်ားမ်ားျဖင့္ ေကာ့ညႊတ္မတတ္ လႊင့္ပ်ံေန၏။ တံစက္ျမိတ္ ထုတ္ထားေသာ ေရခ်မ္းစင္ကို တည္ေဆာက္သူတို႔ရဲ႕ စိတ္ေစတနာက သူ႕အတြက္ အံဝင္ခြင္က် ျဖစ္ေစ၏။ တရွိန္းရွိန္း ေတာက္ေလာင္ေနေသာ အပူဒဏ္ကို ေခါင္းေပၚ က်ေရာက္ျခင္းကို ေရွာင္လႊဲရန္ ထိုတံစက္ျမိတ္ထဲသို႔ သူ႔ေခါင္းေလးကို ထိုးထည့္ထားႏိုင္သလို ၊ သူ႕ကို မႏွစ္ျမိဳ႕သလို ရြံရွာ မ်က္ဝန္း အစံုေပါင္း မ်ားစြာကိုလည္း ခဏတာ ေရွာင္ကြင္းႏိုင္ေပသည္။

         ေစးထန္းေနေသာ အာခံတြင္းသို႔ ေသာက္ေရ အနည္းငယ္ ေလာင္းထည့္ႏိုင္ဖို႔ ေရခ်မ္းစင္ေလးထဲမွ ေရအိုးေလးကို သူၾကည့္လိုက္မိေတာ့ ထြက္မေျပးနိုင္မွန္း သိသိနဲ႔ကို ၾကိဳးတုပ္ခံထားရေသာ တျခားမွ ေသာက္ေရခြက္မ်ားကဲ႔သို႔ မဟုတ္။ ေဘးမွာ ေရမ်ားပင္ စိမ့္က်ေနေသာ သဲအိုး ၊ ဖုန္ အညစ္အေၾကး ကင္းစင္ေသာ ေသာက္ေရအိုးဖံုး ၊ ေခ်းေညွာ္ ကင္းစင္ေသာ စတီးေရခြက္ ေျပာင္လက္လက္ ၊ ထိုေရအိုးဖံုး နဲ႔ ေရခြက္ကို ကာကြယ္ ေပးထားေသာ ဝါးေၾကာျဖင့္ ယက္လုပ္ထားေသာ အဖံုး တစ္ခုကလည္း တိတိပပ ဖံုးကာ ဖုန္နဲ႔ ျခင္ ၊ ယင္မ်ားကို အံတုကာ ကာကြယ္ေနၾကသည္။

        ေရစိမ့္က်ေနေသာ သဲေရအိုးရဲ႕ အေျခ ၊ ေဘးမွာေတာ့ စပါးလံုးေတြကို စိုက္ထားျခင္းေၾကာင့္လား ၊ ေရခ်မ္းစင္ေလးရဲ႕ အေပၚဘက္ သံခ်က္မွာ ခ်ိတ္ထားတဲ႔ စာကေလးမ်ား စားဖို႔ စပါးတြဲကေလးက က်ေရာက္မႈေၾကာင့္လား မသိေသာ စပါးပင္ေပါက္ စိမ္းစိမ္းကေလးမ်ားက ျမင္ရသူတိုင္းကို မေသာက္ခင္ကပင္ ေရငတ္ေျပသြားေတာ့ မေလာက္ ေအးခ်မ္းမႈမ်ားျဖင့္ စိမ့္ခ်မ္းေနေစ၏။ သူ ေရတစ္ခြက္ ခပ္ေသာက္ရန္ ဖံုးထားေသာ အဖံုးကို ဆြဲမကာ လွပ္လိုက္ျပီး ေသာက္ေရအိုး အဖံုးကို မကာ ေရခြက္ကို လက္ျဖင့္ ကိုင္ဖို႔ ေရခြက္မွ လက္ကိုင္ကြင္းသို႔ သူ႕လက္ညွိဳးျဖင့္ ထိုးသြင္းေတာ့ သူ႔လက္ညွိဳးက ပံုပန္းက်နစြာ ဝင္ေရာက္သြားျခင္း မရွိ။

        ေရေသာက္ခ်င္ေဇာျဖင့္ ေစးထန္းေနေသာ ခံတြင္းမွ လွ်ာျဖင့္ ေျခာက္ေသြ႔ေနေသာ ႏႈတ္ခမ္း တစ္စံုကို သပ္ကာ သူ ထပ္ၾကိဳးစားၾကည့္သည္။ သူ႕ရဲ႕ ညာဘက္ လက္ေခ်ာင္းမ်ားက သူ လိုရာသို႔ လိုက္ပါႏိုင္ရန္ သူ႕စိတ္ရဲ႕ ေစခိုင္းမႈအတိုင္း ရာခိုင္ႏႈန္းျပည့္ အလုပ္ မလုပ္ေတာ့။ ဒီေရခြက္ကေလးဆီကို ေရာက္ဖို႔ အေတာ္ကို တုန္ယင္စြာျဖင့္ အားယူေနရ၏။ သူ႕လက္ေတြက ထိလို႔ ထိမွန္းပင္ မသိ ၊ ကိုင္လို႔ ကိုင္မိမွန္းပင္ မခံစားရ ၊ စိတ္ကသာ ေရွ႕ကို ၾကိဳေရာက္ေနခဲ႔ျပီး လက္က တုန္ခ်ိစြာ ေႏွာင့္ေႏွးလ်က္ ရွိသည္။ အံ့ၾသမႈ ၊ ေတြေဝမႈ ၊ စိုးရိမ္မႈ ၊ ရွက္ရြံမႈတို႔ေၾကာင့္ သူ ပိုၾကိဳးစားေလေလ အလြဲလြဲ အေခ်ာ္ေခ်ာ္ ပိုျဖစ္လာခဲ႔ေလေလ။

       “ ဦးေလး ေရေသာက္ မလုိ႔လား ၊  ကၽြန္ေတာ္ ကူခပ္ေပးမယ္ေလ ”

       အေနာက္မွ ဂရုဏာသံေတြ လိႈင္းထေနေသာ အသံ တစ္ခုက သူ႕နားထဲသို႔ တိုးဝင္လာသည္။ ကိုယ္ကို မလွည့္ဘဲ ၊ ဦးေခါင္းသာ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အသက္ ၂၀ ဝန္းက်င္ လူငယ္ေလး တစ္ေယာက္ကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။

       “ အင္း . . . ေရေသာက္ခ်င္လို႔ပါ ငါ့တူရယ္ ၊ ဦးေလး လက္ေတြက ခပ္ရခက္ေနတယ္။ ”

       “ ဒါဆို ေနေန ဦးေလး ၊ ကၽြန္ေတာ္ ခပ္ေပးမယ္။ ”

       သူ႕ ခႏၶာကိုယ္ကို အနည္းငယ္ ယို႔ေပးလိုက္ေတာ့ လူငယ္ေလးက သူ ကိုင္ရခက္ေနေသာ ေရခြက္ကို ကၽြမ္းက်င္စြာ ယူခပ္ကာ ေရတစ္ခြက္ သူ႕လက္ထဲကို ထည့္ေပး၏။ သူ ဆြဲယူကာ ေသာက္လိုက္ေတာ့ ရင္ထဲမွာ အႏိႈင္းမဲ႔ေသာ ေအးခ်မ္းျခင္း တစ္မ်ိဳးက တုိးဝင္စီးဆင္းသြားသည္။ ဘဝ တေလွ်ာက္လံုးမွာ ဒီတစ္ခါ ေသာက္ရတဲ႔ ေရက အရသာ အရွိဆံုးပါပဲလား။ ဒီလို ေရခ်မ္းစင္ေလးနဲ႔ သူ ငယ္ငယ္က ဒီလို အေတြ႕အၾကံဳ ရွိခဲ႔ဖူးတာကို ျပန္လည္ကာ သိရမိ၏။

      တစ္ခါက . . .၊ တိတိက်က ဆိုရရင္ သူ ငယ္ငယ္က. . .၊ သူတို႔ အိမ္ေရွ႔မွာလည္း သူ႔အေဖ တည္ထားေသာ ေရခ်မ္းစင္ေလး ရွိခဲ႔ဖူးသည္။ အေဖက လိုအပ္တာေတြ ေန႔တိုင္း ျပင္ဆင္သလို ၊ အေမကလည္း မနက္တစ္ၾကိမ္  ညေနတစ္ၾကိမ္ ေရအိုးေလးကို ေရျဖည့္ေပးတတ္သည္။ လမ္းသြားသူေတြ အားလံုး အေမာေျပ ေရခ်မ္းစင္မွ ေရခပ္ေသာက္ၾက၏။ ေသာက္သူေတြ ရႊင္လန္းၾကသလို ၊ ထိုေသာက္သူမ်ားကို ၾကည့္ကာ တည္ထားေသာ အေဖ နဲ႔ အေမလည္း ၾကည္ႏူးၾက၏။ လမ္းေဘး ေရခ်မ္းစင္ ဆိုေတာ့လည္း လူေပါင္းစံု ခပ္ယူကာ ေသာက္ၾက၏။ အေဖ နဲ႔ အေမကေတာ့ ဘာမွ မဆို ၊ ေန႔စဥ္ ေဆးေၾကာသန္႔ရွင္း၏။ ျဖည့္တင္း၏။

        ဒါေပမဲ႔ သူကေတာ့ ဒီအေျခအေနကို အဆင္မေျပ ၊ သူဖုန္းစားမ်ား ေရခ်မ္းစင္မွာ ေရေသာက္ဖို႔ ျပင္ရင္ ထြက္ေအာ္တတ္၏။ အမိႈက္ေကာက္သူ ၊ ပလတ္စတစ္ေကာက္သူမ်ား ေရေသာက္ဖို႔ လာရင္ ညစ္ပတ္ေနတဲ့ လက္နဲ႔ မေသာက္ဖို႔ ၊ မကိုင္ဖို႔ သူ ထြက္ေျပာ၏။ အရက္မူးသမားမ်ား ေရဆာ၍ ေသာက္ဖို႔ ကပ္လာရင္ အေဖေရ အရက္သမား အရက္နဲ႔ ေရာဖို႔ ေသာက္ေရ လာခပ္ေနျပီ ဟု ေအာ္တတ္၏။ ထို႔အတူ လူေတြက မေကာင္းဘူး ခိုးတတ္တယ္ ဟု သူ ဟစ္ေၾကြးကာ ေရခြက္ေလးကိုလည္း သံၾကိဳး တစ္ေခ်ာင္းျဖင့္ တုပ္ေႏွာင္ထား၏။

        “ လိုေနလို႔ ယူတာပဲ သားရယ္ ၊ ယူပါေစ။ အေဖတို႔ အသစ္ဝယ္ထားပါ႔မယ္ ”

       ဆိုေသာ အေဖ့ စကားကို သူ ကန္႕ကြက္ကာ သံၾကိဳးၾကီးၾကီး ၊ ခပ္တိုတိုျဖင့္ ထူးခတ္ထား၏။ ထို႔အက်ိဳး ရလာဒ္မွာ ေရခ်မ္းစင္ေလးမွ ေရေသာက္ ေသာက္သူမ်ားသည္ ခါးမတ္စြာ ေသာက္ခြင့္ မရေတာ့။ ေရခ်မ္းစင္ေလးထဲကို ေခါင္းကို ငံု႔ကိုင္းကာ ေသာက္ၾကရသည္။ ဒါမွလည္း ထူးခတ္ထားေသာ ေရခြက္ေလးနဲ႔ ေရေသာက္ရန္ နႈတ္ခမ္းတို႔ ထိေတြ႕ႏိုင္ၾကေပလိမ့္မည္။ ဒါကိုပင္ သူက ဂုဏ္ယူ၍ ဝင့္ၾကြားေနေသးသည္။

      “ သူမ်ား လုပ္ေပးထားတဲ႔ ေရခ်မ္းစင္မွာ ေရ အလကား ေသာက္ရတာပဲ။ ဒီေလာက္ နည္းနည္းေတာ့လည္း အေလးျပဳဦးမွေပါ႔ ”

        ဟု ဆို၏။ ေနာက္ေတာ့ သူတို႔ ေရခ်မ္းစင္ေလးကို အေဖကလည္း ေန႔တိုင္း သန္႕ရွင္းေန ၊ အေမကလည္း တစ္ေန႔ ႏွစ္ၾကိမ္း ျဖည့္တင္းေနပါလ်က္နဲ႔ ေရဝင္ေသာက္သူ က်ီးနဲ႔ ဘုတ္ဘုတ္ ျဖစ္သြားေတာ့သည္။ လူေတြ အားလံုး ေရငတ္ေနတယ္ ဆိုရင္ေတာင္မွ မ်က္ႏွာလႊဲကာ ေက်ာ္သြားၾက ေလေတာ့သည္။ ဒီေနာက္ေတာ့ သူ႕တို႔ ေရခ်မ္းစင္ေလးထဲက ေရမ်ားမွာ အေငြ႕ပ်ံ၍ ကုန္ျခင္းမွ လြဲ၍ ေရေလ်ာ့ပါးျခင္း မရွိေတာ့။ ေနာက္ဆံုး အေဖ နဲ႔ အေမကပါ ေရခ်မ္းစင္ေလးကို ဂရုမျပဳၾကေတာ့ေပ။ ေရခ်မ္းစင္ေလး နိဂံုး အျဖစ္ ဘယ္အခ်ိန္ ျပိဳလဲသြားမွန္းေတာင္မွ သူ ေသခ်ာ မမွတ္မိေတာ့ပါ။

        ေရခြက္ထဲမွ လက္က်န္ေရေလးကို တရွိန္ထိုး အားျဖင့္ ေမာ့ေသာက္ခ်လိုက္သည္။ အလွ်ံျငီးျငီး ေတာက္ေလာင္ေနေသာ မီးစကို ေရျဖင့္ ပက္ျဖန္း လိုက္သကဲ႔သို႔ သူ႕ခႏၶာက္ိုယ္ တစ္ခုလံုး ေအးခ်မ္းသြား၏။ သူ႕ေဘးနားမွာ ေရခပ္ေပးေသာ လူငယ္ေလးက ေနာက္ထပ္ လိုရင္ သူ႕ကို ခပ္ေပးဖို႔ အသင့္ ျဖစ္ေန၏။

        “ ယူဦးမလား ဦးေလး ”

        “ ေတာ္ပါျပီကြယ္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ”

       သူ႕လက္ထဲမွ ေရခြက္ အလြတ္ကို လွမ္းယူလိုက္ျပီး သူ႕ကို ေစ့ေစ့ၾကည့္ကာ ေမးသည္။

       “ ဒါနဲ႔ ဦးေလးက ဘယ္ကို ျပန္မွာလဲ ”

       တကယ္ေတာ့ အရင္ကဆို သူ႕မွာ ျပန္စရာ ေနရာမ်ားစြာ ရွိေန၏။ တစ္ရြာတစ္က်ီ ေဆာက္သကဲ႔သို႔ ဆိုးေပေတကာ သူနဲ႔ ထိမ္းျမားျခင္း ၊ မထိမ္းျမားျခင္း ဆိုကာ သူ႕ရဲ႕ ဇနီးေပါင္းမ်ားစြာ ေနရာ အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ရွိေန၏။ သုိ႔ေသာ္ အခု ေနာက္ဆံုး သူ ႏွစ္ရွည္ အျပစ္ဒဏ္ ခံရအျပီး ၊ ထုိအျပစ္ဒဏ္ေတြ ခံေနစဥ္ ရန္ျဖစ္ျပီး ျပစ္မႈ ထပ္တိုး တိုက္ပိတ္ခံရျပီး ၊ ရန္ျဖစ္တိုင္း ကြဲျပဲ ဖူးေယာင္ျခင္း စေသာ စေသာ ျပစ္ခ်က္ ဒဏ္ရာေတြေၾကာင့္ သူ အထဲမွာပင္ ေလတစ္ခါ ျဖတ္အျပီးမွာေတာ့ သူ႕အတြက္ အေႏွာင္အဖြဲ႔ ဆိုတာေတြက ဘာမွ မရွိေတာ့သေလာက္ ျဖစ္သြားခဲ႔ရသည္။

        သူ႔အတြက္ ထိုသူတို႔က မရွိေတာ့တာ ျဖစ္ႏိုင္သလို ၊ သူ႔စိတ္ထဲမွာ သူတို႔ကလည္း မရွိေတာ့တာလည္း ျဖစ္ႏိုင္၏။ သူ ဘာမွ ရွည္ရွည္ေဝးေဝး မစဥ္းစားျဖစ္ေတာ့ပါ။ သူ႕ရင္ထဲ ႏွလံုးသားထဲ စိတ္အစဥ္ထဲမွာ အခု ေလာေလာဆယ္ ေတာင့္တေနခဲ့တာက သူ႕ငယ္စဥ္က ဆိုးေပ ခဲ႔သမွ်ကို ခါးစည္း ခံခဲ႔ေသာ သူ႕ရဲ႕ မိဘႏွစ္ပါးထံကိုပဲ သူ ျပန္ခ်င္ေနမိသည္။ မိဘ ႏွစ္ပါးရဲ႕ ရင္ခြင္က သူ႕အတြက္ အျငိမ္းခ်မ္းဆံုး ျဖစ္မယ္ ဟု သူ ယံုၾကည္ေနမိသည္။

       “ ဦးေလး မိဘေတြဆီကို ျပန္ခ်င္တယ္ ”

       သူ႕ရဲ႕ စကားသံေတြထဲမွာ မေရရာမႈေတြ ေျမာက္ျမားစြာ ပါဝင္သြားပါလိမ့္မည္။ သူ႕မိဘေတြ လက္ရွိ သက္ရွိထင္ရွား ရွိေနေသးလား ဆိုတာ သူကလည္း ေသခ်ာ မသိခဲ႔ပါ။ ထိုေလသံကုိ လူငယ္ေလးကလည္း သိရွိ ခံစားလိုက္မိပံု ရသည္။

        “ ဦးေလး မိဘေတြကေရာ ရွိေသးရဲ႕လား ၊ ဘယ္မွာ ေနၾကလဲ ”

       ရွိေသးရဲ႕လား လို႔ လူငယ္ေလး ေမးလိုက္ေတာ့မွ သူလည္း ရုတ္တရက္ ဝမ္းနည္းသြားသလို ခံစားလိုက္ရသည္။  ေဝ့တတ္လာေသာ မ်က္ရည္မ်ားကို ပုတ္ခတ္ဖယ္ရွားျပီး . . .

        “ အရင္ကေတာ့ ျမိဳ႕သစ္တစ္ခုမွာ မုန္႔ဟင္းခါး ေရာင္းတယ္။ ဦးေလးနဲ႔ မေတြ႕တာေတာ့ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ မကေတာ့ဘူး။ သူတို႔ ရွိမွ ရွိၾကပါေတာ့မလား။ ”

       ျမိဳ႕သစ္ တစ္ခုရဲ႕ နာမည္ကို ေျပာရင္း ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မ်က္ဝန္း အစံုနဲ႔ သူ လူငယ္ေလးကို ေဝ့ဝဲ ၾကည့္လိုက္မိသည္။ ဘယ္က လာတာလဲ လို႔ မေမးခဲ႔ေသာ ၊ ဦးေလးက ဘာျဖစ္လာတာလဲ လို႔ မေမးခဲ႔ေသာ ၊ ဘာေတြ လုပ္ခဲ႔တာလဲ လို႔ မေမးခဲ႔ေသာ ဒီလူငယ္ကိုပင္ သူက ေက်းဇူးတင္ေနမိသည္။ သူ အရင္က ဆိုးခဲ႔ ေပခဲ႔ ေတခဲ႔ မိုက္ခဲ႔ ေပမဲ႔ အခုေတာ့ သူ လိမၼာခ်င္သည္။ လိမၼာ ေနပါျပီ။

       “ ေၾသာ္. . . အဲဒီက ဆိုရင္ေတာ့ ဒီကေန ကားစီး သြားရင္ . . . . ၊ ”

       သူငယ္ေလးက စကားကို ေခတၱရပ္ကာ သူ႕ကို အားနာသလို တစ္ခ်က္ၾကည့္သည္။ ျပီးမွ . . .

      “ ဒီကေန လိုင္းကား စီးသြားရင္ေတာ့ ဦးေလးကို ဘယ္ကားမွ တင္ခ်င္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ေနာက္ကားစီးပါ ဆိုျပီးပဲ ေျပာလိမ့္မယ္။ ကုန္တင္ကားေတြနဲ႔ ျဖစ္သလို ဒီေနရာကေန လိုက္မွပဲ ရလိမ့္မယ္။ ”

      “ - - - - - ”

      “ ဦးေလး ခဏ ေစာင့္ႏိုင္ရင္ ေနာက္ထပ္ ႏွစ္နာရီေလာက္ ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း ကုန္တင္ကားက အဲဒီျမိဳ႕သစ္ ေဘးကို ျဖတ္သြားတဲ႔ ကားလမ္းကေန သြားဖို႔ ရွိတယ္။ အဲဒီကားကို လမ္းၾကံဳ လိုက္စီးေပါ႔။ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာေပးပါ႔မယ္။ ဒီၾကားထဲ လိုင္းကားနဲ႔ အဆင္ေျပရင္လည္း လိုက္သြားေပါ႔။ ”

       သူ႔အေပၚမွာ ဒီလို လူတန္းေစ့ထားကာ ေျပာဆိုတာနဲ႔တင္ ေက်းဇူး တင္ေနမိပါျပီ။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေဝးကြာေနတဲ႔ သူ႔ အဖို႔ ကားလမ္းေတြ တိုးခ်ဲ႕တာ ဘာညာ သူ မသိပါ။ အရာရာဟာ သူနဲ႔ သူစိမ္းျပင္ျပင္သာ ျဖစ္ေနခဲ႔သည္။

       “ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ငါ့တူရယ္ ”

       “ ဒါဆို ဒီနားမွာ ခဏေလး ေစာင့္ ဦးေလး။ ဦးေလး လမ္းမွာ ေသာက္ဖို႔ ေရတစ္ပုလင္း ကၽြန္ေတာ္ ထည့္ေပးလိုက္မယ္။ ”

       သူ ဘာမွ ျပန္မေျပာႏိုင္ခင္ လူငယ္ေလးက လွစ္ခနဲ ထြက္သြားသည္။ ခဏၾကာေတာ့ ေရသန္႔ဘူးကို ေရျဖည့္ထားေသာ ဘူးကို ကိုင္ကာ တျခား တစ္ဘက္ကေတာ့ ခုနက သူေသာက္ထားတဲ႔ ေရခ်မ္းစင္မွ ေသာက္ေရခြက္ကို ကိုင္ထား၏။ ခုနက သူေသာက္ထားတာကို ျပန္လည္ ေဆးေၾကာ သန္႔စင္ခဲ႔ဟန္ တူ၏။

       “ ေရာ့ ဦးေလး ၊ ဒါက လမ္းမွာ ေသာက္ဖို႔ ေရဘူးေပါ့။ ကားၾကံဳကေတာ့ သူတို႔က ညေနေစာင္းမွ ထြက္မွာ ဆိုေတာ့ ဦးေလး ကားဂိတ္က ထိုင္ေစာင့္ေနခ်င္ ေစာင့္ေနလို႔ ရပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ ၂ နာရီေလာက္ေတာ့ ေစာင့္ရလိမ့္မယ္။ ”

        “ ေအးပါကြယ္ ေက်းဇူးပါပဲ ”

       ေျပာလည္း ေျပာ ေကာင္ေလး လွမ္းေပးေနေသာ ေရသန္႔ဘူးေလးကို လွမ္းယူကာ တရြတ္ဆြဲေနေသာ ေျခေထာက္ကို ေျမမွာ ေသခ်ာ ေထာက္တည္မိေအာင္ ေရခ်မ္းစင္ေလးကို မွီကာ အားယူေနေသာ ခႏၶာကိုယ္ကို အနည္းငယ္ မတ္လိုက္ျပီး လွမ္းထြက္ကာ ကားမွတ္တိုင္သို႔ ေလွ်ာက္လာခဲ႔၏။ သူ႕ကို ျမင္တာနဲ႔ လူေတြ တြန္႕ဆုတ္သြားသလို ခပ္လွမ္းလွမ္းကို ဖယ္ခြာသြားၾကသည္။ တခ်ိဳ႕က ႏွာေခါင္းရံႈ႕လ်က္ ၊ တခ်ိဳ႕က မ်က္ေစာင္းခဲလ်က္ ၊ တခ်ိဳ႕က မသိက်ိဳးကၽြံျပဳလ်က္။

        သူ အရင္ ျမင္ေနက်ထက္ ကားလမ္းမေပၚမွာ ကိုယ္ပိုင္ကား ၊ အငွားကား ၊ လိုင္းကားမ်ားက ပိုမိုမ်ားျပားလ်က္ ရႈပ္ေထြးေပြလီေန၏။ သူ အိမ္သို႔ ျပန္ေရာက္ခ်င္ေနမိသည္။ သူ အိမ္ကို ျပန္ခ်င္သည္။ ဒီထက္ ပိုျပီး ျမန္ျမန္ သူ အိမ္ကို ျပန္ေရာက္ခ်င္သည္။ ျပစ္ဒဏ္က မလြတ္ခင္ကတည္းက အရင္က ဆိုးေပေတခဲ႔သမွ်ရဲ႕ ရလာဒ္ အျဖစ္ အသည္းေျခာက္ ေရာဂါျဖင့္ ေနာက္ထပ္ ေျခာက္လေတာင္မွ သူ မခံေတာ့ဘူး ဆိုေသာ ဆရာဝန္ရဲ႕ မွတ္ခ်က္ စကားသံ အျပီးမွာ သူ ညစဥ္ အိမ္ျပန္သည္ ဟု အိပ္မက္ ျမင္မက္ ေလေတာ့သည္။ သူ အိမ္ျပန္ခ်င္သည္။ ထိုအိမ္မွာ သူျပန္အလာကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနတတ္ေသာ သူ႕မိဘ ႏွစ္ပါး ရွိေနႏိုင္ေသးသည္။

       “ ျမိဳ႕သစ္ကို . . . ျမိဳ႕သစ္ကို . . . ”

       အေတြးေတြထဲက ရုတ္ခနဲ အဆက္ျပတ္သြားေအာင္ ကားစပယ္ယာ ေအာ္သံက သူ႕အၾကားအာရံုကို လာရိုက္ခတ္သည္။ သူ႕မွာ ေထာက္ခံစာလို႔ ေျပာလို႔ ရေသာ ယာဥ္ အလကားစီးခြင့္ လက္မွတ္ေလး ပါ၏။ သုိ႔ေသာ္ သူ႕အိတ္ထဲမွာ က်စ္လ်စ္စြာ သိမ္းဆည္းထားေသာ ဆယ္တန္ အႏြမ္းေလး ေလးခ်ပ္ကလည္း ရွိေနပါေသးသည္။ ေနရာတကာမွာ ထိုေထာက္ခံစာကို သူ အသံုးမျပဳခ်င္ပါ။ သူ ကမန္းကတမ္း ဆယ္တန္ေလး တစ္ရြက္ကို ႏိႈက္ကာ လိုင္းကားသို႔ တတ္ရန္ ေျခကို တရြတ္ဆြဲကာ ထလိုက္၏။ သူလိုက္ပါမည္ကို ေတြ႕လိုက္ရေတာ့ စပယ္ယာက လွမ္းေမးသည္။

       “ ဦးေလးက ဘယ္သြားမွာလဲ ”

       “ ျမိဳ႕သစ္ကိုပါ . . . ”

       “ မေရာက္ဘူးခင္ဗ် . . . ”

       “ ဟင္ . . အခုနပဲ ျမိဳ႕သစ္ကို ဆိုျပီး ေအာ္ေနေသးတယ္ေလ။ ”

       “ အင္း . . ဟုတ္တယ္။ ဒါေပမဲ႔ ေနာက္ကား စီးပါ ဦးေလး။ ဒီကားက က်ပ္ေနလို႔ပါ ”

       “ - - - - - ”

       သူ႕ကို ေျပာျပီး စပယ္ယာက ဘာမွ ခံစားခ်က္ မရွိတဲ႔ မ်က္ႏွာျဖင့္ တတ္မည့္ တျခားခရီးသည္မ်ားကို ဆက္ေခၚေနသည္။ သူ အရင္က စိတ္ ၊ အရင္က အေျခအေန ဆိုရင္ ထိုစပယ္ယာ မ်က္ႏွာ တစ္ခုလံုး ေသြးခ်င္းခ်င္း နီေပေရာ့မည္။ သို႔ေသာ္ အခုေတာ့ သူ႔မွာ ဒီစိတ္ေတြ မရွိေတာ့ သူ စိတ္ထဲမွာ တစ္ခုပဲ ရွိ၏။ သူ အိမ္ျပန္ခ်င္သည္။ အိမ္သို႔ ျမန္ျမန္ ျပန္ေရာက္ခ်င္သည္။ သူ႕ကို ေမွ်ာ္လင့္ေနမည့္ မိဘေတြ ရွိေနသည္။

        ရင္ထဲမွာ ညစ္ေထြးေထြးနဲ႔ လံုးေထြးျပည့္ညွပ္ကာ ေနရ ထိုင္ရ ခက္ေစသည္။ သို႔ေသာ္ သူ႕ရဲ႕ စိတ္အလိုကို လိုက္ခဲ႔ေပါင္းမ်ားစြာကို သင္ခန္းစာ ယူကာ သူ ျပန္လာျပီး ကားမွတ္တိုင္မွ အုတ္ခံုေပၚမွာ သူ ျပန္လည္ ထိုင္ခ်လိုက္သည္။ ဒီကား မရရင္ ေနာက္ကားေတာ့ သူ႕ကို တင္ေခၚသြားႏိုင္ပါရဲ႕ေလ။

        “ ျမိဳ႕သစ္ကို . . . ျမိဳ႕သစ္ကို . . . ” လို႔ ေခၚေသာ အသံၾကားတိုင္း လက္ထဲက ခပ္ႏြမ္းႏြမ္း ဆယ္တန္ေလးကို ကိုင္ကာ သူ ထိုင္ရာမွ ထျပီး ထိုကားဆီသို႔ သူသြား၏။ သို႔ေသာ္ ကားစပယ္ယာတိုင္းက သူ႕ကို ေနာက္ကားမွ စီးရန္သာ တိုက္တြန္း အၾကံျပဳၾကေလသည္။ ဘယ္ေနာက္ကားလဲ ၊ ေနာက္ကားကလည္း ေနာက္ကားကို ထပ္ကာ ထပ္ကာ ညႊန္းေနျပန္ေလျပီ မဟုတ္ပါလား။ သူ႕တစ္သက္မွာ ဒီလို ခခယယ မေျပာဖူးသလို ၊ ဒီေလာက္လည္း စိတ္ရွည္ရွည္ မေစာင့္ဆိုင္းခဲ႔ဖူးပါ။

        သူ႕ရင္ထဲမွာ တစ္ခုပဲ ရွိေနသည္။ သူ အိမ္ကို ျမန္ျမန္ ျပန္ေရာက္ခ်င္သည္။ သူ႕အိမ္ကို သူ ျပန္လာမည္ကို ေစာင့္ဆိုင္းေနတတ္ေသာ မိဘ ႏွစ္ပါး ရွိေနသည္။



        “ ဦးေလး လာလာ . . . ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း ကားၾကံဳလာျပီ။ အဲဒီကားနဲ႔ လိုက္မွပဲ ဒီေန႔ ဦးေလး ျမိဳ႕သစ္ဘက္ကို ေရာက္ေတာ့မွာ . . . ”

        အခ်ိန္ ဘယ္ေလာက္ၾကာေအာင္ ကားမွတ္တိုင္မွာ သူ ထိုင္ကာ ျမိဳ႕သစ္ကို လို႔ ေအာ္ေသာ ကားေပၚကို တတ္ဖို႔ ဘယ္ႏွစ္စိီး ၾကိဳးစားခဲ႔မိမွန္း မသိႏိုင္ေတာ့။ ေရခ်မ္းစင္မွာ ေရခပ္တိုက္ေသာ လူငယ္ေလး လာေခၚေတာ့မွ အသိဝင္မိေတာ့သည္။

        “ တူေလး သူငယ္ခ်င္း ေရာက္လာျပီလားကြဲ႔ ”

      ေျပာလည္း ေျပာ အလ်င္အျမန္လည္း ထကာ တရြတ္ဆြဲလ်က္ လွမ္းေလွ်ာက္ လိုက္မိသည္။ ဒီကားဂိတ္မွာ လာရပ္ေသာ ကားေတြကေတာ့ သူ႕ကို တစ္ကားကမွ တင္ခ်င္စိတ္ မရွိတာ အေသအခ်ာကို သိရွိခဲ႔ျပီ။ အေရွ႕က ေခၚတဲ႔ လူငယ္ေလး ေနာက္ကို လိုက္သြားရင္းမွ လူငယ္ေလး ေခၚသြားတဲ႔ဆီက ဝက္တင္ကား တစ္စီးဆီကို။

           “ ဦးေလး ခဏေလး ဒီမွာ ေနဦးေနာ္ ”

         ဟု ဆိုကာ ေလာ္ရီကား ေနာက္ဘက္မွာ သူ႕ကို ခဏထားကာ ကားေမာင္းသူ ေနရာမွ လူႏွင့္ အတန္ၾကာေအာင္ စကားေျပာေန၏။ ကားေမာင္းသူက ကားေပၚမွ ဆင္းလာကာ သူ႕ကို ေတြ႕ေတာ့ ေခါင္းတခါခါ လည္တခါခါျဖင့္ ျငင္းတာ ေတြ႕ရ၏။ လူငယ္ေလးကလည္း ေတာင္းပန္သလိုမ်ိဳး အတင္းေျပာေနတာ ျမင္ရျပန္သည္။ ေနာက္ေတာ့ အဆင္ေျပသြားဟန္ တူသည္။ ကားေမာင္းသူက သူ႕ဆီကို ေလွ်ာက္လာကာ . . .

         “ ဒီမွာ ဦးေလး ၊ ဦးေလး ျမိဳ႕သစ္ကို လိုက္ခ်င္ရင္ ေနာက္ခန္းကပဲ လိုက္လို႔ ရမယ္။ ေရွ႕ခန္းကေတာ့ မတင္ႏိုင္ဘူးဗ်ာ။ ေနာက္ခန္းကေတာ့ အခု ေလာေလာဆယ္ ဝက္ မတင္ရေသးလို႔ လြတ္ေနတယ္။ ဒါနဲ႔ လိုက္ႏိုင္တယ္ ဆိုရင္ေတာ့ လိုက္ခဲ႔ေပေတာ့ မလိုက္ႏိုင္ဘူး ဆိုရင္လည္း ေနခဲ့လို႔ ရတယ္။ ျမိဳ႕သစ္ကို ေရာက္ဖို႔ ဆိုရင္ ဦးေလးကို ဘယ္သူမွ ေခၚခ်င္က်မွာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ ကားနဲ႔ ျဖစ္သလို လိုက္ႏိုင္တယ္ ဆိုရင္ေတာ့ လိုက္ခဲ႔ေပါ႔။ ”

         သူ ဘာမွ ျပန္မေျပာႏိုင္ခင္ လူငယ္ေလးက ၾကားဝင္ကာ ေျပာ၏။

        “ ဘယ္ေနရာကပဲ လိုက္ရ လိုက္ရေပါ႔ ဦးေလးရာ အဓိက က ကိုယ္ လိုရာကို ေရာက္ဖို႔ပဲ မဟုတ္လား။ ဟိုေရာက္ရင္ ဦးေလး မိဘေတြနဲ႔ ျမန္ျမန္ေတြ႕ရတာေပါ႔။ ”

       အေရွ႕က စကားက ဆြဲေဆာင္မႈ မရွိဘူး ဆိုရင္ေတာင္မွ ေနာက္က အဆံုးသတ္စကားက ဆြဲေဆာင္မႈ အား ေကာင္းလြန္းလွပါသည္။ သူ အိမ္ကို အျမန္ဆံုး ေရာက္ခ်င္ေနသူ တစ္ေယာက္ မဟုတ္လား။

       “ အင္း . . ဦးေလး လိုက္ႏိုင္ပါတယ္။ လိုက္ခြင့္ျပဳတာနဲ႔တင္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ကြယ္။ ”

       “ ကဲ . . ဒါဆိုလည္း ဦးေလး တတ္ေတာ့ . . ”

       လူငယ္ေလးက သူ႕ကို ေဖးမစြာ ကိုင္တြယ္ရင္း ဝက္တင္ကား ေနာက္ခန္းသို႔ တတ္ရန္ ျပင္ဆင္ေပးသည္။ အရင္က ဆိုရင္ ဒီေလာက္ကေတာ့ ကားသံကိုင္း တစ္ခုကို ဆြဲကာ လႊားခနဲ ေက်ာ္ဝင္လိုက္မိေပမည္။ အခုေတာ့ သူ႕ရဲ႕ တုတ္ခိုင္ေနေသာ လက္အစံု ၊ ေဖာေယာင္ကာ ျပာအမ္းအမ္း ျဖစ္ေနေသာ မ်က္ႏွာနွင့္ ခႏၶာကိုယ္ ၊ ဆတတ ျဖစ္ေနျပီး တရြတ္ ဆြဲေနေသာ ေျခေထာက္တို႔ေၾကာင့္ စိတ္ထင္တိုင္း ကိုယ္ မလိုက္ႏိုင္။ တကယ္ေတာ့ သူ႕ရဲ႕ စိတ္ေတြကလည္း က်ေနခဲ႔ပါျပီ။

         အေပၚကို ကုတ္ျခစ္ျပီး တစ္မ်ိဳး ၊ တြယ္ျပီး တစ္ဖံု ၊ ေအာက္မွ ပင့္တင္ျပီး တစ္ဖန္ ပံုစံ အမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ သူ ဝက္တင္ ေလာ္ရီကား ေနာက္ခန္းထဲသို႔ ေရာက္ခဲ႔ပါေတာ့သည္။ မေန႕က တင္ေဆာင္ခဲ႔ျပီး အညစ္အေၾကးနဲ႔ တျခား အရာမ်ားကို ေရျဖင့္ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ပက္ျဖန္း ေဆးေၾကာထားဟန္ တူ၏။ ဟိုတစ္ကြက္ ဒီတစ္ကြက္ အကြက္အေျပာက္မ်ားၾကားမွ ခပ္သိုးသိုး အနံ႔က သူ႕ႏွာေခါင္းထဲသို႔ တုိးဝင္လာသည္။ အို . . ဒါက အဓိက မဟုတ္ပါဘူးေလ ၊ သူ႕ အိမ္ျပန္ေရာက္ေရးကသာ အဓိက မဟုတ္လား။

       “ ကဲ. . . ဦးေလး စိတ္ခ် လက္ခ်သာ လိုက္သြားေတာ့ ၊ ျမိဳ႕သစ္ကို ေရာက္ရင္ သူ သတိေပးလိမ့္မယ္။ ဒါဆို ဦးေလး ဆင္းခ်င္တဲ႔ ေနရာေရာက္ရင္ ေျပာလိုက္ ၊ သူ ခ်ေပးလိမ့္မယ္။ ”

       “ ေအးကြယ္ ေက်းဇူးပါပဲ . . ”

        ေအာက္မွ လူငယ္ေလးက လက္ျပ ႏႈတ္ဆက္ေနခ်ိန္မွာပဲ ေလာ္ရီကားက ေမာင္းထြက္လာခဲ႔သည္။ ထိုင္စရာ ဆိုလို႔ ဘာဆို ဘာမွ မရွိ။ အေပၚမွာ ဟာလာဟင္းလင္း ျဖစ္ေနသလို ေနာက္ခန္း တစ္ခုလံုးကလည္း သူမွ လြဲ၍ ဗလာ။ တကယ္ေတာ့ ဒီေနာက္ခန္းမွာ ဝက္ေတြကိုသာ တင္ေလ့ရွိသည္။ အခုေတာ့ သူ႕ဘဝက ဝက္တစ္ေကာင္ႏွင့္ မျခား။ အို . . ဘယ္လိုပင္ ျဖစ္ေနပါေစ သူ အိမ္ကို ျမန္ျမန္ ေရာက္ဖို႔သာ လိုအပ္သည္ မဟုတ္ပါလား။ ဝက္ျဖစ္ေနမွေတာ့ မစင္ကို ေၾကာက္ေနလို႔ ဘယ္ျဖစ္ပါ႔မလဲ။

        မတ္တပ္ ရပ္ေနရာမွ သူ ေဆာင့္ေၾကာင့္ ထိုင္ခ်လိုက္သည္။ သူ႕ရဲ႕ ေျခေထာက္ကလည္း ၾကာရွည္ ရပ္ဖို႔ ဘယ္လိုမွ မေကာင္းေတာ့ပါ။ ထိလို႔ ထိမွန္း မသိသလို ၊ လက္အစံုကလည္း ကိုင္လို႔ ကိုင္မွန္း မျမဲခ်င္။ သူ ထိုင္ေနရင္း ျပန္လည္ စဥ္းစားေနမိသည္။ ဒီေနရာမွာ အခုေရာက္ေနတာ ငါမွ ဟုတ္ရဲ႕လား။

        ဟိုးအရင္ ငယ္စဥ္ကတည္းက သားတစ္ေယာက္တည္း ရွိလို႔ အလိုလိုက္ထားေသာ သူ႕မိဘေတြ အေပၚမွာ သူ အလြန္ ဆိုးခဲ႔ ေပခဲ႔သည္။ မိဘေတြကလည္း ခ်စ္၍ သူ႕ကို အလိုသာ လိုက္ခဲ႔၏။ သူ အရြယ္ေရာက္ေတာ့ အေပါင္းအသင္းေၾကာင့္ ပို၍ ပ်က္လာခဲ႔သည္။ ငယ္စဥ္ကတည္းက မုန္႔ဟင္းခါး ေရာင္းကာ ရွာေဖြ ေကၽြးေမြးခဲ့ေသာ မိဘမ်ားကို သူလိုခ်င္ေသာ ပိုက္ဆံ ရေအာင္ နည္းမ်ိဳးစံုျဖင့္ ရန္ရွာဖူးသည္။ ကိုယ့္ကို ထမင္းေကၽြးေနေသာ မုန္႔ဟင္းခါး ပန္းကန္မ်ားကို အိမ္က မသိေအာင္ ခိုးေရာင္း၍ ပြဲသြားၾကည့္ခဲ႔ဖူး၏။

        ေနာက္ဆံုး အေပါင္းအသင္းေတြနဲ႔ ဖဲရံႈးျပီး အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ သူ႕မိဘ မဂၤလာဦး အထိမ္းအမွတ္ ျဖစ္ေသာ ၊ တစ္ခုတည္းေသာ အေမ႔ နားကပ္ေလးကို ရေအာင္ ေတာင္းသည္။ အမ်ိဳးမ်ိဳး အလိုလိုက္ခဲ႔ေသာ္လည္း ဒါကိုေတာ့ အေမ လုပ္သူက ခြင့္မျပဳ . . . .၊ ဖခင္ကလည္း သေဘာမတူ။

       “ ေပးစမ္းပါဗ်ာ. . . က်ဳပ္ႏိုင္တာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္း ျပန္ေပးမွာ. . . ”

       “ မလုပ္ပါနဲ႔ သားရယ္။ အေမတို႔မွာ အေရးအေၾကာင္း အတြက္နဲ႔ ျပီးေတာ့ မဂၤလာဦး ပစၥည္းမို႔ သိမ္းထားတာပါ။ ”

        “ အသက္ေတြပဲ ၾကီးေနျပီဗ်ာ။ ေပးစမ္းပါ ေသတၱာေသာ့ . . ”

       “ မေပးဘူးကြယ္ . . ဒါေတာ့ မေပးႏိုင္ဘူး ”

       “ ဟာဗ်ာ . . ခင္ဗ်ားၾကီး ေတာ္ေတာ္ ခက္တာပါလား။ ဟိုမွာ သူတို႔ ဝိုင္းသိမ္းသြားရင္ ခက္မယ္။ ေပးဆို အခုေပး . . ”

        သူ႕ရဲ႕ ၾကမ္းတမ္းလာေသာ စရိုက္ေတြေၾကာင့္ ဖခင္က ဝင္ေျပာ၏။

       “ မင္းကြာ . . ဒီအရြယ္ ေရာက္တဲ႔ အထိ မိဘ လုပ္စာလည္း ထိုင္စားေနေသးတယ္။ အခု ဖဲရိုက္ဖို႔ကိုေတာင္မွ မိဘဆီကလည္း မရွိမဲ႔ ရွိမဲ႔ေလးကို အတင္း လာေတာင္းေနေသးတယ္။ သြား မင္းဖာသာ ရတဲ႔ ဆီက သြားယူ . . ငါတို႔ဆီက လာမေတာင္းနဲ႔ေတာ့ . . .”

         “ အာ . . ခင္ဗ်ားၾကီး . . လာရႈပ္ေနေသးတယ္ ”

        သူ႕မ်က္လံုးထဲမွာ ဘာဆို ဘာမွ မျမင္ေတာ့ ၊ ပုဏၰားကြယ္မွာ ေထာင္ထားေသာ ထမ္းပိုးကို လက္ေရာက္သြားျပီး တစ္ခ်က္ ေဝွ႕ရိုက္လိုက္တာမွာ သူ႕ အေဖ ပံုလ်က္သား လဲက်သြားတာ မ်က္လံုး ေထာင့္စြန္းထဲက ျမင္လိုက္ရ၏။

        “ အေမေလး . . ေသပါျပီေတာ္ ၊ ဘယ္လိုမ်ား လုပ္လိုက္တာလဲ အဇာတသတ္ ဟင္ ၊ ကိုယ့္ အေဖကိုေတာင္မွ ဒီလို လုပ္ရလား။ လုိခ်င္တာ မရတာနဲ႔ အေဖေတာင္မွ ျပန္သတ္မဲ႔ ပံုေပါ႔။ ေရာ့ . . ဒီမွာ နင္လိုခ်င္ေနတဲ႔ ေသတၱာေသာ့ . . .ယူ . . ျပီးရင္ေတာ့ ငါတို႔ မ်က္စိေရွ႕ေမွာက္ကို ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မလာနဲ႔။ နင့္လို႔ သားတစ္ေယာက္ ေမြးထားမိတာ ဝမ္းေရစပ္တယ္။ ေမြးရက်ိဳး နပ္လိုက္တဲ႔ သား။ အမေလး ၾကည့္ၾကပါဦး. . . အရပ္ကတို႔ရဲ႕ ”

        သူကေတာ့ ဘာမွ မျမင္ခဲ႔ပါ။ သူျမင္ေနတာက ဖဲဝိုင္းမွာ ရွိေနတဲ႔ တစ္ဘက္လူဆီမွ ေငြပံုၾကီးမွ်သာ. . ၊ ငါ သြားယူရမယ္ ၊ ငါ ႏိုင္ေအာင္ ျပန္ရိုက္မယ္ ဆိုေသာ အသိစိတ္မွ်သာ. . . ။ ေနာက္ေတာ့ အေမ့ရဲ႕ သံေသတၱာေလးဟာ ေဟာင္းေလာင္းေလး ျဖစ္က်န္ေနခဲ႔ပါေတာ့သည္။ ထိုအခ်ိန္ကတည္းက သူ အိမ္ကို ျပန္မေရာက္ျဖစ္ေတာ့ပါ။ သူ ပို၍ ပို၍ ဆိုးလာခဲ႔ပါေတာ့သည္။



       “ ဦးေလး . . . ဦးေလး . . ျမိဳ႕သစ္ထဲ ဝင္လာျပီ။ ဘယ္မွာ ဆင္းမွာလဲ ”

       ဘယ္ေလာက္ထိ မ်က္စိကို စံုမွိတ္ကာ သူ အေတြးနက္ေနသည္ မသိ။ ကားေမာင္းေသာ လူငယ္ေလး လွမ္းေျပာမွ သူ အသိဝင္လာသည္။

       “ ဟုိ . . ဓမၼရံုၾကီး ရွိတဲ႔ ေနရာမွာ ဆင္းမွာကြဲ႔။ ေနရာ နာမည္ေတြေတာ့ ေမ႔ကုန္ျပီ ”

       “ ေၾသာ္ . . ဓမၼရံု ရပ္ကြက္မွာလား ကၽြန္ေတာ္ သိတယ္။ အဲဒီေနရာကို ေရာက္ေတာ့မယ္။ ဦးေလး ဆင္းဖို႔ အသင့္ျပင္ထားေတာ့ . . ”

        “ ဟုတ္လား . . ေအးေအး . . .”

        ေဆာင့္ေၾကာင့္ထိုင္ရာမွ သူ ေလာ္ရီေဘးေဘာင္မွ သံတိုင္မ်ားကို အားျပဳကာ ထလိုက္၏။ သူ႕ရဲ႕ ေျခေထာက္ေတြက ၾကာၾကာရပ္လို႔ မေကာင္းေတာ့သလို ၊ ၾကာၾကာထိုင္လို႔လည္း မေကာင္းေတာ့။ ျပန္လည္ ေပ်ာ့ေခြကာ က်ခ်င္ေနေသာ ေျခေထာက္ကို အားတင္းျပီး ေဘးမွ သံတိုင္ကိုလည္း ကိုင္ကာ ရပ္လိုက္၏။ သူ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့မည္။ ရင္ထဲမွာ လိႈက္ကာ လိႈက္ကာ ေပ်ာ္ရႊင္လာခဲ႔သည္။

         “ ေရာက္ျပီ ဦးေလး . .”

         ကားေမာင္းေသာ လူငယ္ေလး ဆီမွ သတိေပးစကား ၾကားရေတာ့ သူ ေလာ္ရီေပၚမွာ သတိထားက ဆင္းလိုက္၏။ သူ႕ကို ကားနဲ႔ တင္ေခၚလာတဲ႔ ကားေမာင္းသူ လူငယ္ေလးကို ကားခ ဘယ္ေလာက္ေပးရမလဲ လို႔သူ ေမးလိုက္ေတာ့  . . . .

        “ မေပးနဲ႔ ဦးေလး ၊ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း ခုနကတည္းက ေပးျပီးသြားျပီ။ ဦးေလးကို သူက ကူညီတာတဲ႔။ သူ႕အေဖကလည္း ေထာင္ထဲမွာ ေသသြားဖူးတယ္ေလ။ ဒါေၾကာင့္ ဦးေလးကို ျမင္ေတာ့ သူက သူ႕အေဖကို ျမင္ျပီး စာနာေနတာ . . ”

         “ ေၾသာ္ ျဖစ္မွ ျဖစ္ရေလကြယ္ ၊ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ”

         “ ဟုတ္ကဲ႔ ရပါတယ္။ ဒီေနရာ ဟုတ္တယ္ေနာ္ ၊ ေသခ်ာ ၾကည့္ဦး ”

         “ ဟုတ္ပါတယ္။ ၾကာေနျပီ ဆိုေတာ့ သစ္ပင္ေတြ ၊ အေဆာက္အဦးေတြ ေျပာင္းလဲ ေနေပမဲ႔ ဒီဓမၼာရံုၾကီးကေတာ့ မေျပာင္းလဲ ေသးေတာ့ မွတ္မိေနတာေပါ႔။ ”

         “ ဒါဆိုလည္း ျပီးေရာ ၊ ကၽြန္ေတာ္ သြားေတာ့မယ္ ဦးေလး ၊ ဂရုစိုက္သြားေပါ႔ ”

          “ ေအးပါ . . . ေက်းဇူးပါပဲ ”

           လက္ျပ ႏႈတ္ဆက္ကာ သူ႕ကို တင္ေခၚလာေသာ ဝက္တင္ကားကို လွမ္းၾကည့္လိုက္မိေသး၏။ ျပီးမွ သူ တစ္ဘက္လမ္းကို ကူးလာခဲ႔သည္။ အရာရာဟာ တိုးတတ္ေျပာင္းလဲေန၏။ အရင္က တဲအိမ္ေလးေတြမွာ အခုေတာ့ ပ်ဥ္ေထာင္အိမ္ေတြ ၊ တိုက္အိမ္ေတြ ျဖစ္ေနေပျပီ။ သူ႕မိဘေတြ မုန္႔ဟင္းခါး ေရာင္းခ်ေသာ ဆိုင္ေလးမွာပဲ ညေနဘက္ သူ႕မိဘေတြ ဆိုင္ထြက္ေနမလား သူ႕စဥ္းစားၾကည့္ေနမိသည္။ ဒီအခ်ိန္ဆိုရင္ ဆိုင္မွာပဲ ရွိၾကေပလိမ့္ဦးမည္။ သူတို႔ ဆိုင္က ေစ်းနားမွာ ဖြင့္ထား၏။

         ေစ်းရွိရာ လမ္းကို တေျဖးေျဖး ေလွ်ာက္လွမ္းကာ သူ ဝင္လာမိေတာ့ အရင္ကထက္ တိုးတတ္ေျပာင္းလဲ လာေသာ အိမ္မ်ား ၊ အေဆာက္အဦးမ်ားကို အားက်ဖြယ္ရာ ျမင္ေတြ႕ရသည္။ အရင္က သူ ေျပးလႊား ေဆာ့ကစား ဖူးေသာ ေျမနီ လမ္းကေလးကလည္း အခုေတာ့ ႏိုင္လြန္ ကတၱရာခင္း လမ္းျဖစ္ေခ်ျပီ။ လူေတြရဲ႕ ေနထိုင္စားေသာက္ပံုကလည္း ေျပာင္းလဲ ေနေခ်ျပီ။ ဒီလမ္းထဲမွာ အရင္က သူ႕ကို မသိသူ မရွိေပမဲ႔ အခုေတာ့ သူ႕ကို သိသူ မရွိၾကေတာ့ျပီ ထင္၏။ သူ႕ကို ဘယ္သူမွ ေခၚေျပာ ႏႈတ္ဆက္ျခင္း မရွိ။ သူကလည္း ေစ်းနားမွာ မုန္႔ဟင္းခါး ေရာင္းေနေသာ မိဘေတြနဲ႔ ဆံုေတြ႕ခ်င္စိတ္သာ ရွိေနခဲ႔သည္။

          တရြတ္ဆြဲ လွမ္းလာေသာ သူ႕ေျခေထာက္ေတြက ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ျမင္ေနရေသာ မုန္႔ဟင္းခါး ဆိုင္အိုေလးကို ေတြ႕လိုက္ရတဲ႔ အခ်ိန္မွာ ေခတၱခဏ လႈပ္ရွားမႈ ရပ္တန္႕ကာ ျငိမ္သက္သြား၏။ တိုးတတ္ေျပာင္းလဲေနတဲ႔ အေဆာက္အဦး သပ္သပ္ရပ္ရပ္ၾကားမွာ ခ်ိဳ႕တဲ႔စြာျဖင့္ ဆိုင္အျပင္အဆင္ နဲ႔ မုန္႕ဟင္းခါး ဆိုင္ေလးကို လွမ္းျမင္လိုက္ရသည္။ မလံု႔တလံု႔ အမိုးေအာက္မွာ ဟင္းရည္အိုးကို အပူဓါတ္ေငြ႔ေငြ႔ေလး ေပးထားေသာ မီးဖိုမွ အေငြ႕ေလးမ်ားကို အေဝးမွပင္ လွမ္းျမင္ေနရသေယာင္ ျဖစ္၏။

          ဆိုင္ရဲ႕ အေနာက္ဘက္မွာ ထံုးစံ အတိုင္း ပန္းကန္းေဆး မီးထည့္ အလုပ္ကို သူ႕ဖခင္က ဆက္လက္ လုပ္ေဆာင္ေနဆဲ ၊ သူ႕အေမကေတာ့ အရင္ကလိုပဲ အေရွ႕မွာ လာဝယ္စားမဲ႔ ေစ်းဝယ္သူကို ျပင္ဆင္ထည့္ေပးရန္ အဆင္သင့္ ရွိေန၏။ သို႔ေသာ္ သူတို႔ လြန္စြာမွပဲ အိုစာသြားခဲ႔ေလျပီ။ ကုန္းအိုခ်ိနဲ႔စြာ သူတို႔ ဘဝကို သူတို႔ ဆက္လက္၍ ရပ္တည္ေနခဲ႔သည္။ အရင္က တလႊားလႊားျဖင့္ ဟင္းရည္အိုးကို ထမ္းခဲ႔ေသာ အေဖ ၊ အခုေတာ့ ခါးေတြ ကုန္းေနေလျပီ။ အေဖ့ ဟင္းအိုးကို ဘယ္သူမ်ား ထမ္းေပးမလဲ ၊ ဘယ္သူက သယ္ေပးလိမ့္မလဲ ၊ သူေတြးမိရင္း နင့္ခနဲ ခံစားလိုက္ကာ မ်က္ရည္တစ္ေပါက္ စို႔ထြက္လာသည္။

          အရင္က မနက္ ေနမျမင့္ခင္ ကုန္တတ္ေသာ သူတို႔ မုန္႔ဟင္းခါး ဆိုင္ေလး ၊ ညေန ေနမေစာင္းခင္ ကုန္သြားတတ္ေသာ သူတို႔ မုန္႔ဟင္းခါးဆိုင္ေလးက အခုေတာ့ ညေန အေတာ္ေစာင္းတဲ႔ အထိ ဝယ္သူကို ေမွ်ာ္ကာ သူ႔ရဲ႕ မိဘေတြ ေရာင္းေနၾကရ၏။ ဘာလို႔ သူ မိဘေတြ အနားမွာ မရွိႏိုင္ခဲ႔ရတာလဲ။ သူ ဘာေၾကာင့္ မိဘေတြကို လ်စ္လွ်ဴရွဴ႕ကာ တကိုယ္ေကာင္းဆန္ခဲ႔ရလဲ။ သူကိုယ္တိုင္လည္း ျပန္ျပီး မေတြးမိခဲ့ပါ။ အခုေတာ့ သူ အိမ္ကို ျပန္လာခဲ႔ျပီ။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ကြဲကြာေနခဲ႔တဲ႔ မိဘေတြဆီကို ျပန္လာခဲ့ႏိုင္ျပီ။ သူ႕ကို ေတြ႕ရင္ သူ႕အေဖ နဲ႔ အေမ မ်က္ရည္ မဆယ္ႏိုင္ေအာင္ ေပ်ာ္ေနေလမလား။ ငါ့တို႔မွာ အားကိုးစရာ သား တစ္ေယာက္ ျပန္ရျပီ ဆိုကာ ဝမ္းနည္း ဝမ္းသာ ျဖစ္ေနမလား။

         ေတြးရင္း သူ တစ္ခု ေတြးမိလာ၏။ သူ႕ရဲ႕ အခု ရုပ္သြင္ျပင္ကို ေတာ္ရံုလူ မမွတ္မိႏိုင္။ သူ႕မိဘေတြကေရာ မွတ္မိပါ႔မလား။ သူ ရင္ေတြ ခုန္လာ၏။ မိဘမ်ား သူ႕ကို ျမင္ရင္ အံ့ၾသသြား ေစခ်င္မိ၏။ သူ ဘာမွ မေျပာ ၊ မေခၚ ၊ မႏႈတ္ဆက္ဘဲ မုန္႔ဟင္းခါး ဆိုင္ေလးထဲသို႔ မုန္႔ဟင္းခါး စားမည့္သူ တစ္ေယာက္ကဲ႔သို႔ လွမ္းဝင္လိုက္သည္။ ဝယ္သူကို ေမွ်ာ္ေနေသာ အဘြားအို ျဖစ္ေနေသာ သူ႕အေမက ျပာျပာသလဲပင္ ထိုင္ေနရာမွ ထကာ ေရဇလံုထဲမွ ေရကို လွမ္း၍ ေျခာက္ေနေသာ လက္ကို ဆြတ္လိုက္ကာ ပန္းကန္တစ္ခ်ပ္ကို ဆြဲ၍  . . . .

        “ ဘာ . . . နဲ႔ . . စား . . မ . . လဲ . . ကြယ္. . ”

       တုန္ခ်ိေဖ်ာ့ေတာ့ေနေသာ ေလသံတိုးတိုးျဖင့္ လွမ္းေမးေလ၏။ ဒါ သူ႕အေမအသံ ဆိုတာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အတြင္း သူ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ျပန္ၾကားရျခင္း ျဖစ္၏။ သူ႕မ်က္ႏွာကိုလည္း သူ႕မိခင္က မၾကည့္ ၊ ၾကည့္ခ်င္ရင္လည္း ေမာ့ကာ ၾကည့္မွ ရေပမည္။

         “ မုန္႔ဟင္းခါး အလြတ္ တစ္ပြဲပဲ ေပးပါ ”

         ေစ်းဝယ္သူ ေက်နပ္ေအာင္ အျမန္ဆန္ဆံုး ေဆာင္ရြက္ေပးေနေပမဲ႔ သူ႕မိခင္ရဲ႕ လက္အစံုက တုန္ခ်ိေဖ်ာ့ေတာ့ေန၏။ စားပြဲေပၚမွာ ခ်ထားေသာ ေရေႏြးအိုးမွ ေအးစက္ေနေသာ ေရေႏြးကို ေရေႏြးပူ အသစ္ျဖင့္ လဲေပးရန္ လာယူေသာ သူ႕ဖခင္ကလည္း တုန္ခ်ိခါးေကြးစြာျဖင့္။ အေဖ . . . ၊ အေမ . . . ကၽြန္ေတာ္ေလ . . .  ၊ ဒါ အေဖ အေမတို႔ သားေလ လို႔ သူ ပါးစပ္က ေျပာထြက္လိုက္ ခ်င္ေသာ္လည္း လည္ေခ်ာင္းတြင္းမွာ ဘာမွန္းမသိေသာ အရာတစ္ခုက တစ္ဆို႔ေန၏။

        “ လိုတာ ရွိရင္ ေျပာေနာ္ ”

        သူ႕ကို မုန္႔ဟင္းခါး ပန္းကန္ လွမ္းေပးရင္း အေမက ေျပာ၏။ သူ႕ကို လံုးဝ မွတ္မိပံု မေပၚ။ အရက္ဒဏ္ ၊ မိုက္ဒဏ္ တို႔ေၾကာင့္ လူက အရာရာ ေျပာင္းလဲေနေခ်ျပီ။ ခပ္ပ်စ္ပ်စ္ကေလး ျဖစ္ေနေသာ မုန္႔ဟင္းခါး တစ္ခြန္းကို ခပ္ကာ ပါးစပ္ထဲ ထည့္လိုက္ေတာ့ အေမ႔ မုန္႔ဟင္းခါးက အရင္လို အရသာ ရွိေနဆဲပါပဲ။ ေကာင္းေနဆဲ ၊ အရည္အေသြး မွီေနဆဲ ၊ သို႔ေသာ္ အေမတို႔ ဆိုင္ အရင္ကလို ေရာင္းရေတာ့ဟန္ မေပၚေတာ့။

         “ ေရေႏြးၾကမ္းလည္း ေသာက္ေနာ္ ၊ ေအးေဆးသာ စားပါ ၊ ဆိုင္က မသိမ္းေသးပါဘူး။ ဆိုင္ကို သားေလး လာမွပဲ သိမ္းမွာ ၊ အခ်ိန္ရေသးတယ္ ”

         သူ႕ရဲ႕ အေဖက ေရေႏြးၾကမ္းအိုးကို ခ်ေပးရင္း ေျပာ၏။ “ သားေလး ”  ဆိုပါလား။ သားေလး ဆိုတာ ဘယ္သူ႕ကို ဆိုလိုလိုက္တာလဲ။ သူ႕ကိုေတာ့ မဟုတ္တန္ရာ ၊ အေဖ ေျပာပံု အရ ဆိုရင္ ထိုသားေလး ဆိုသူက ေန႔စဥ္ ဆိုင္သိမ္းေပးေနပံု ေပၚသည္။ အရသာ ရွိေသာ အေမ႔မုန္႕ဟင္းခါးကို ႏွစ္ေပါင္း မ်ားစြာ အတြင္း အခုအၾကိမ္ပဲ ျပန္လည္ စားခြင့္ ရခဲ႔သည္။ ေနာက္ဆံုး တစ္ဇြန္းကို လက္စသတ္ စားျပီးေတာ့ ေရေႏြးၾကမ္း ပန္းကန္ေလးဆီိကို လက္လွမ္းလိုက္ရင္း . . .

        “ အဘတို႔က သားသမီး မရွိဘူးလား ”

        နိဒါန္း မပ်ိဳးဘဲနဲ႔ကို သူက တိုက္ရိုက္ ခ်ေမးလိုက္၏။ သူ႕အေမရဲ႕ မ်က္ဝန္းေတြ ရုတ္တရက္ ေသးငယ္သြားသလို ျဖစ္ျပီး သူ႕အေဖကေတာ့ အရိုးေပၚ အေရတင္ေနေသာ မ်က္ႏွာေပၚမွ ေမးေၾကာမ်ား ပိုျပီး ေထာင္ထလာေအာင္ အံၾကိတ္လိုက္ျပီး  . . . .

        “ သား အရင္း တစ္ေယာက္ေတာ့ အရင္က ရွိခဲ႔ဖူးပါတယ္။ အခု အဘတို႔နဲ႔ ေနေနတာကေတာ့ ရပ္ကြက္ထဲက မိဘမဲ႔ ကေလး တစ္ေယာက္ကို ေခၚေမြးစား ထားတာပါ။ သူကပဲ အဘတို႔ကို မနက္ မုန္႔ဟင္းခါးေရာင္းႏိုင္ေအာင္ ဟင္းရည္အိုး ထမ္းေပးတယ္။ ညေနဆိုလည္း ထမ္းေပးတယ္။ ေက်ာင္းက ျပန္လာတာနဲ႔ အားလံုး ဝိုင္းသိမ္းေပးတယ္။ သူကိုပဲ အဘတို႔က အားကိုးေနၾကရတာပါ။ ”

       “ အဘတို႔သားက အခု ဘယ္ေရာက္သြားလို႔လဲ ”

       “ ေထာင္ထဲမွာပဲ ေသရွာျပီလို႔ ၾကားတာပါပဲ။ သူက ဘယ္ေရာက္လို႔ ဘယ္ေပါက္တယ္ ဆိုတာ အဘတို႔လည္း မသိပါဘူး။ သူ ရွိတုန္းကလည္း အဘတို႔ အေပၚမွာ ကူညီေဖာ္ မရပါဘူးေလ။ ေကာင္းက်ိဳး မေပးတဲ႔ အျပင္ အဘတို႔ အတြက္ အျမဲတမ္း ဆိုးက်ိဳးပဲ ေပးေနတာပါ။ သူက အဘတို႔ အတြက္ အမိႈက္သက္သက္ပါပဲ။ လူ႔အမိႈက္ ဆိုပါေတာ့ ”

        သူ႕ ေခါင္းထဲမွာ မိုက္ခနဲ ခံစားလိုက္ရျပီး မ်က္လံုး အစံုကလည္း ျပာခနဲ ျဖစ္သြားသည္။ သူ ဒီေလာက္ေတာင္မွ ဆိုးခဲ႔တာပါလား။

        “ ဟုတ္တယ္ ငါ့တူရယ္ ၊ အေဒၚ့မွာ ေရႊဆိုလို႔ မဂၤလာဦး ပစၥည္းေလး တစ္ခုပဲ ရွိတာပါ။ ဒါကို သူဖဲရိုက္ဖို႔ ေတာင္းတာ မေပးလို႔ ဆိုျပီး အေဒၚ့ ေယာက်္ားကိုလည္း ထမ္းပိုးနဲ႔ ရိုက္ ၊ အေဒၚ့ကိုလည္း တြန္းထိုးလုပ္ျပီး ယူသြားျပီးကတည္းက ျပန္မေတြ႕ေတာ့တာ အခုထိပါပဲ။ ဒါေပမဲ႔လည္း . . . ”

        သူ႕ အေမဆီမွ ဒါေပမဲ႔ ရဲ႕ ေနာက္ဆက္တြဲကို သူ ေမွ်ာ္လင့္ကာ နားေထာင္ေနမိ၏။ အတိတ္ေတြေၾကာင့္ အားယူကာ ေျပာေနရသလို အဘြားအိုက ေျပာေန၏။

        “ ဒါေပမဲ႔လည္း သူ ထြက္သြားကတည္းက အေဒၚတို႔ ဘဝက ေအးခ်မ္းသြားတယ္ လို႔ ဆိုရမွာပါပဲ။ အသက္ၾကီး လာေတာ့လည္း နည္းနည္းေတာ့ ကသီတာေပါ႔ေလ။ ဒါေပမဲ႔ သားေလး ကို ေမြးစားလိုက္တာမွာ ေမြးစားသား ဆိုေပမဲ႔ သားအရင္းထက္ အားကိုးရပါတယ္။ ”

         “ ဒီကေလးက ဘယ္အရြယ္ေလာက္ ရွိေနျပီလဲ ”

         ဆို႕နင့္ေနေသာ လည္ေခ်ာင္းကို ဖ်စ္ညွစ္ျပီး သူ ေမးလိုက္သည္။

         “ သားေလးက အခုမွ ၁၃ ႏွစ္ပဲ ရွိပါေသးတယ္။ ဒါေပမဲ႔ ဆိုင္ကို ထိုင္ေရာင္းရတယ္ ဆိုယံုေလာက္ကို အားလံုး လုပ္ေပးရွာတာ ၊ သူသာ မရွိရင္ အေဒၚတို႔ေတာ့ ငတ္ေသတာ ၾကာေပါ႔ကြယ္။ ”

        “ ေၾသာ္.  . . . . . . . ”

        ထိုေၾသာ္ ဆိုေသာ အသံဟာ သူ႕ရဲ႕ လည္ေခ်ာင္းတြင္းကို ထိုးထြက္လာတဲ႔ သူ႕ရဲ႕ ရင္တြင္းမွ အပူစ တစ္စသာ ျဖစ္၏။ သူ႔အတြက္ ဆက္ ေျပာစရာ နိတၳိ ၊ ဗလာ မွ်သာ။

        “ အေမ နဲ႔ အေဖ ၊ သား ျပန္လာျပီ ”

        အသံနဲ႔အတူ ကေလးအရြယ္ တစ္ေယာက္ဝင္လာ၏။ တကယ္ေတာ့ သူေမြးရင္ သူ႕သားေလာက္သာ ရွိေပမည္။ သူ႕မိဘေတြ အတြက္ေတာ့ ေျမးတစ္ေယာက္ အရြယ္မွ်သာ။ ဒါေပမဲ႔ သားတစ္ေယာက္ပမာ အားကိုးရသူ ျဖစ္သည္ ဆိုပဲ။

         “ ျပန္လာျပီလား သား ၊ အိမ္ျပန္ျပီး အဝတ္အစားလဲ ေရမိုးခ်ဳိးေလ ၊ ျပီးမွ ဆိုင္ကို တစ္ေခါက္ ျပန္လာေပါ႔။ ”

         “ မျပန္ေတာ့ပါဘူး အေမ ၊ ဆိုင္သိမ္းေတာ့မလား ၊ ေရာင္းရရဲ႕လား ”

         “ ဒီေန႔ သိပ္မေရာင္းရဘူး သားေလး ၊ ဒါေပမဲ႔ ဘာမွေတာ့ သိပ္မက်န္ေတာ့ပါဘူး။ အိမ္ျပန္ေရာက္မွ ပိုတဲ႔ ဟင္းရည္ကို အရည္ေသာက္ လုပ္စားၾကတာေပါ႔။ သားေလး ခဏနားဦး။ ”

         “ ဟုတ္ကဲ႔ ဒါဆိုရင္ သား အိမ္ျပန္ျပီး လြယ္အိတ္ထားရင္ အဝတ္အစား လဲလိုက္ဦးမယ္။ ”

         “ ေအးေအး . . သားေလး ”

        ၾကားေနရေသာ စကားသံေတြက သူနဲ႔ နီးနီးေလး ျဖစ္ေပမဲ႔ ဟိုးအေဝးၾကီးက လာသလို ခံစားရသည္။ တိုးလ်ကာ တိတ္တဆိတ္ တစ္ေနရာရာက ျဖတ္သန္း လာသလိုလို။ သူ႕အတြက္ သူ႕မိဘမွာ ေနရာမရွိ ၊ သူဟာ သူတို႔ ဘဝထဲမွာ ေသဆံုးသြားခ႔ဲျပီ။ သူတို႔ရဲ႕ သားအရင္းထက္ ေမြးစားသားက ပိုေတာင္မွ အားကိုးေနရတယ္ ဆိုတာ သူတို႔ရဲ႕ အသံေတြမွာပင္ ေပၚလြင္ ထင္ရွားလြန္းလွသည္။

        “ ဒါဆို သား ခဏ ျပန္လုိက္ဦးမယ္ ”

        သူ႔နေဘးက ျဖတ္ကာ ထြက္သြားေသာ လူငယ္ေလးက သူ႕ကို သာမာန္ မုန္႔လာစားသူ တစ္ေယာက္ထက္ ပိုျပီး စိတ္ဝင္စားဟန္ မတူ။ ဖာသိဖာသာပင္ ျဖတ္သြား၏။ ေထာင္မွ ထြက္လာကတည္းက သူ႕ရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ၊ ထင္ထားသမွ်ေတြ အားလံုး ေဇာက္ထိုးမိုးေမွ်ာ္ ျဖစ္ကုန္၏။ သူ႔မိဘအတြက္ သူ ဘာမွ မလုပ္ေပးႏိုင္သူ တစ္ေယာက္ပါလား။ ဟုတ္တယ္။ အခုလည္း သူက မသန္မစြမ္း တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနေပျပီ။ ျပီးေတာ့ လူ႔ျပည္မွာ ေနာက္ထပ္ လပိုင္းမွ်သာ အသက္ရွင္ခြင့္ ရွိသူတစ္ေယာက္မွ်ပဲ မဟုတ္လား။ ဘာမွ တန္ဖိုး မရွိေသာ လူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနခဲ႔ျပီ။

        “ ငါဟာ တန္ဖိုး မရွိတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ပဲ ၊ ေလာကအတြက္ အသံုး မဝင္တဲ႔ သူ တစ္ေယာက္ ၊ မိဘအတြက္လည္း အက်ိဳး မရွိတဲ႔ ေကာင္ ”

         သူ႔ရင္တြင္းမွာ ဒီစကားေတြက အၾကိမ္ၾကိမ္ ပဲ႔တင္သံေတြ အျဖစ္ ျမည္ဟီးေနသည္။ ေရေႏြးၾကမ္း ခြက္ကို ေရွ႕ခ်ကာ ေခါင္းငိုက္စုိက္က်ေနေသာ သူ႕ကို သူ႕အေဖ နဲ႔ အေမကေတာ့ မုန္႔စားသူ တစ္ေယာက္ သူ႕ဖာသာ တျခားကိစၥ စဥ္းစားေနသည္ဟု ထင္မည္လား မေျပာတတ္ေပ။ သို႔ေသာ္ သူ႕ရင္ထဲမွာေတာ့ သူ႕ရဲ႕ အိမ္အျပန္လမ္းဟာ တန္ဖိုး မရွိသူ တစ္ေယာက္ ၊ မိဘကို အက်ိဳးမျပဳႏိုင္သူ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနခဲ႔ေပျပီ။

         “ ေဟး . . . လိုက္ေဟ့ . . . လိုက္ဟ . . . ”

         “ ေခြးရူးဗ်ိဳ႕ . . .ေခြးရူး . . .”

         “ အေရွ႕က လူေတြ သတိထားဗ်ိဳ႕. . အေရွ႕မွာ ေျပးေနတာ ေခြးရူး ”

          ရုတ္တရက္ ဆူညံေသာ အသံေတြေၾကာင့္ ေရေႏြးခြက္ကို ၾကည့္ရင္း ေခါင္းငိုက္ စိုက္က်ေနေသာ သူ႕ေခါင္းအစံု မတ္သြား၏။ ထို႔အတူ ေစ်းဗန္း ေနာက္မွာ ထိုင္ေနေသာ သူ႕အေမကလည္း ထိုင္ရာမွ ထလိုက္၏။ ဆိုင္ေဘးမွာ ထိုင္ကာ မီးဖိုထဲမွာ မီးခဲမ်ားကို ထုတ္ကာ မီးစမ်ားကို သတ္ေနေသာ သူ႕ အေဖကလည္း ထရပ္၏။ သူတို႔ သံုးေယာက္လံုး အသံၾကားရာ လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေအာ္သံေတြ ထြက္ေပၚရာမွာ လူငယ္ တစ္စုက ျငာသံေပးလ်က္ ေျပးလိုက္လာၾကသည္။ သူတို႔ရဲ႕ အေရွ႕ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ သြားရည္ တျမားျမားႏွင့္ ေခြးရူး တစ္ေကာင္က မာန္ဖီ ေျပးလႊားလ်က္ ၊ ထိုေခြးရူးရဲ႕ ဦးတည္ရာက ဆိုင္ထဲမွ ထြက္သြားေသာ သူ႕ရဲ႕ မိဘေတြ အေခၚ “ သားေလး ” ရဲ႕ ဆီသို႔။

         သူ႕ပါးစပ္မွာ “ ဟာ ” ခနဲ အသံထြက္သြားခ်ိန္မွာ . . .

         သူ႔အေမ ပါးစပ္မွ “ သားေလး ေခြးရူး ဆိုပဲ ၊ ျပန္ေျပးလာခဲ႔ ” ဟု အေမာတေကာ သတိေပး စကားသံ ထြက္လာသည္။

         သူ႔အေဖ ကေတာ့ နီးရာ သစ္သားေခ်ာင္းကို ဆြဲကာ တုန္ခ်ိ၍ ကုန္းေနေသာ ခါးျဖင့္ လမ္းမထက္ ဆီကို ေျပးတတ္သြား၏။

         လူငယ္ေလးကလည္း ေခြးရူး ေနာက္က လူေတြ ေအာ္ဟစ္သံ ၾကားလိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ေခြးရူးနဲ႔ သူက ဓါတ္တိုင္ တစ္တိုင္စာမွ်ပင္ မေဝးေတာ့။ အားလံုးရဲ႕ ေအာ္သံ ဟစ္သံေတြ ၾကားလိုက္တဲ႔ အခ်ိန္မွာပင္ သူတို႔ မုန္႔ဟင္းခါး ဆိုင္သို႔ ေနာက္ျပန္လွည့္ေျပးေလ၏။ သို႔ေသာ္ သူနဲ႔ ေခြးရူးက အလြန္ပင္ နီးကပ္ေနေခ်ျပီ။

        “ အဲဒီေခြးရုူးနား မကပ္နဲ႔။ ခုနက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ထိုးလိုက္တဲ႔ မွိန္းစိုက္ျပီး အရိုးကၽြတ္ စိုက္လ်က္ ပါသြားတယ္။ ဒီေကာင္ နာေနေတာ့ က်ားနာခဲ ခဲလိမ့္မယ္။ ”

          ေနာက္က လူေတြကလည္း အဆက္မျပတ္ ေအာ္ဟစ္ သတိေပးေနသည္။ သို႔ေသာ္ နီးကပ္ေနေသာ လူငယ္ေလး နဲ႔ တရွဴးထိုး ေျပးလာေသာ ေခြးရူးက ဘာမွ မကြာ။

         “ ငါ့သားေလးေတာ့ ဒုကၡပါပဲ ”

         ဆိုေသာစကားသံ သူ႔ အေမဆီမွ ထြက္လာ၏။ ငါ့ကို ကိုက္ခ်င္ ကိုက္ပါေစ ဆိုေသာ ဟန္ျဖင့္ သားငယ္ေလးကို ကာကြယ္ဖို႔ သူ႕အေဖက သစ္သားေခ်ာင္း တစ္ေခ်ာင္းကို ဆြဲကာ လမ္းေပၚသို႔ တတ္သြား၏။ ဒီအခ်ိန္မွာ သူ႕ရင္ထဲမွာ ျမည္ဟီးေနတဲ႔ အသံေတြက . . . . .

        “ ငါဟာ တန္ဖိုး မရွိတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ပဲ ၊ ေလာကအတြက္ အသံုး မဝင္တဲ႔ သူ တစ္ေယာက္ ၊ မိဘအတြက္လည္း အက်ိဳး မရွိတဲ႔ ေကာင္ ”

       “ ငါဟာ တန္ဖိုး မရွိတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ပဲ ၊ ေလာကအတြက္ အသံုး မဝင္တဲ႔ သူ တစ္ေယာက္ ၊ မိဘအတြက္လည္း အက်ိဳး မရွိတဲ႔ ေကာင္ ”

         ဒီလိုေတြသာ ျမည္ဟီးေန၏။ ငါက ေသမထူး ေနမထူး ၊ ဒါေပမဲ႔ တန္ဖိုး ရွိတဲ႔ လူေတြ မေသရဘူး။ သူ ျဖတ္ခနဲ အသိစိတ္ဝင္ကာ သစ္သားေခ်ာင္းကိုင္ကာ လမ္းမေပၚ ေျပးတတ္သြားေသာ သူ႕အေဖကို လွမ္းဆြဲလိုက္သည္။ ျပီးေတာ့ သူ႕ေနာက္ကို တြန္းပို႔ရင္း သူက လမ္းမေပၚသို႔ ေျပးတတ္ကာ သူ႕ဆီသို႔ ေျပးလာေသာ လူငယ္ေလးနဲ႔ ေခြးရူးဆီသို႔ အားကုန္ထုတ္ကာ ေျပးေလေတာ့၏။ တရြတ္ဆြဲကာ ဆတတ ျဖစ္ေနေသာ သူ႔ေျခေထာက္ေတြက သူ စိတ္ထင္တိုင္း အျမန္ႏႈန္းကို မရပါ။ သို႔ေသာ္ သူ အားတင္းကာ ေျပးသည္။ ဒါ သူ႕ဘဝမွာ ေနာက္ဆံုးေျပးတာလဲ ျဖစ္ႏုိင္သည္။

       တရြတ္ဆြဲေနေသာ ေျခေထာက္မွ ဆစ္ခနဲ ဆစ္ခနဲ နာက်င္ေသာ ခံစားမႈကို သူ ခံစားရ၏။ သို႔ေသာ္ သူ အရွိန္ျမွင့္ကာ ေျပးသည္။ သူ ပို၍ ျမန္သထက္ ျမန္ႏိုင္ေအာင္ ေျပး၏။ ေရွ႕ လက္တကမ္းမွာ လူငယ္ေလးႏွင့္ ေခြးရူးကလည္း မွီလုမွီခင္ပင္ ျဖစ္ေန၏။ သူ နီးသထက္ နီးေအာင္ သူ ျမန္သထက္ ျမန္ေအာင္ ေျပး၏။ နီးသထက္ နီးလာျပီး သူ႕နေဘးနားမွ လူငယ္ေလး ျဖတ္ေျပးအသြားမွာ သူနဲ႔ ေခြးရူးနဲ႔သာ မ်က္ႏွာခ်င္း ဆိုင္ က်န္ေနခဲ႔ ေလေတာ့သည္။

       “ ေဟ့လူ လွည့္ေျပးေလ ၊ အဲဒါ ေခြးရူး ၊ ျပီးေတာ့ က်ားနာခဲ လိုက္ခဲ ေနတာ ေျပး . . ေျပး . . .”

      သို႔ေသာ္ သူ လံုးဝ မလႈပ္ ၊ သူ မေျပး။ ေခြးရူးကိုသာ သူ တည့္တည့္ၾကည့္ေနသည္။ သူ႕ေနာက္မွာ သူ႕အေဖ နဲ႔ အေမ ရွိေနသည္။ ျပီးေတာ့ သူ႕အေဖ နဲ႔ အေမကို လုပ္ေကၽြးေနေသာ သားအရင္းထက္ ေကာင္းေသာ ေမြးစားသားေလး ရွိေနသည္ ဆိုေသာ စိတ္က သူ႕ကို ေက်ာက္ဆိုင္လို ျငိမ္သက္ေစသည္။ သူ ကမူးရွဴးထိုး ေျပးလာေသာ ေခြးရူးကိုသာ အာရံုစိုက္ကာ ၾကည့္ေနလိုက္သည္။ ေခြးရူးကလည္း သူ႕ အေရွ႕မွာ ထီးထီးၾကီး ရပ္ေနေသာ လူသားကို ခုန္ကာ အုပ္လိုက္သည္။ ေျခေထာက္တစ္ဘက္သာ တရြတ္ဆြဲ မေနရင္ သူ တစ္ဘက္ကို ေျခေထာက္ေျပာင္းကာ ေရွာင္လိုက္ႏိုင္လိမ့္မည္။

       အခုေတာ့ သူ႕ရဲ႕ လႈပ္ရွားမႈေတြက ေႏွးေကြး ေလးလံလြန္းေနေခ်ျပီ။ ခုန္အုပ္လာေသာ ေခြးရူးက သူ႕အေပၚ တည့္တည့္ ခုန္အုပ္မိ၏။ သြားအစံုကို ျဖဲကာ ဝင္လာေသာ ေခြးရူး ပါးစပ္ထဲကို သူ႕ရဲ႕ ဘယ္ဘက္ လက္ဖ်ံကုိ ထိုးထည့့္လိုက္သည္။ ေခြးရူးကလည္း ထိုလက္ဖ်ံကို မိမိရရ ခဲမိသည္။ ခုန္ဝင္လာေသာ အရွိန္ ၊ ေရွာင္ရန္ ျပင္ဆင္ေနေသာေၾကာင့္ ပ်က္ေနေသာ ဟန္ခ်က္ေၾကာင့္ သူ ေခြးရူးနဲ႔ အတူ လဲက်သြားသည္။

         သူနဲ႔ ေခြးရူး ၊ ေခြးရူး နဲ႔ သူ ဘယ္သူက ဘယ္သူ ဆိုတာ မသဲကြဲေတာ့ေအာင္ လံုးေန၏။ ေခြးရူးရဲ႕ မွိန္းထိထားေသာေၾကာင့္ က်ားနာခဲ ခဲကာ ကိုက္ခဲသံေတြကလည္း ေဘးနားကို ပ်ံ႕လြင့္ေန၏။ သူကလည္း လြတ္ေနေသာ လက္တစ္ဘက္ျဖင့္ ေခြးရူး၏ လည္မ်ိဳကို ညွစ္၏။ သို႔ေသာ္ သူ၏ လက္ေတြက ေသာက္ေရခြက္ လက္ကိုင္ကိုင္းကိုေတာင္မွ မိမိရရ မကိုင္တြယ္ႏိုင္ေတာ့ေသာ လက္ေတြ ျဖစ္၏။ ဒါေၾကာင့္ ေခြးရူးရဲ႕ လည္မ်ိဳကို ညွစ္္မိရမည့္ အစား လည္မ်ိဳကို တြန္းမိသြားသည္။

        သူ႔ရဲ႕ လက္တစ္ဘက္ကို ခဲထားေသာ ေခြးရူး ပါးစပ္အဟမွာ တြန္းလိုက္သလို ျဖစ္ကာ ေခြးရူးက သူ႕ကိုယ္ေပၚမွ ခဏခြာသြားကာ အနည္းငယ္ အေဝးက လြင့္သြား၏။ သူ႔ကိုယ္ေပၚမွာနဲ႔ လက္မွာ ေခြးရူးရဲ႕ ကိုက္ခဲ ခံထားရမႈေတြက ဗလပြ ၊ လမ္းမေပၚမွာ လူသူူ အနည္းငယ္သာ ရွိသည္။ ေခြးရူး ဆိုကတည္းက အိမ္တံခါးကို လံုျခံဳစြာ ပိတ္၍ ျပတင္းေပါက္မွသာ ၾကည့္ေနၾကသည္။ ေနာက္က တုတ္ ၊ ဓါး ၊ မွိန္း ဆြဲကာ လိုက္လာေသာ လူေတြကလည္း ဘယ္သူမွေတာ့ ေခြးရူးနဲ႔ ထိပ္တိုက္ မဆံုခ်င္ၾကေခ်။

        သူ႔ကိုယ္ေပၚမွ ခြာသြားေသာ ေခြးရူးက ဟိုဟိုဒီဒီၾကည့္ရင္း ထြက္ေပါက္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေခြးရူးက သူနဲ႔ မုန္႔ဟင္းခါးဆိုင္ေလး ၾကားထဲမွာ ေရာက္ေန၏။ ဟိုဘက္ကို လွည့္ေျပးမလား ၊ သူနဲ႔ ေခြးရူးလိုက္သူေတြ ဘက္ကို ေျပးမလား ဆိုေသာ သေဘာမ်ိဳး။ ခဏျငိမ္ကာ သြားရည္ တျမားျမားနွင့္ ေခြးရူးက သူ႕ကို တစ္ခ်က္ၾကည့္ကာ ေနာက္ကို လွည့္ေျပးဖို႔ ျပင္၏။ ထိုေနရာကား သူ႕အေဖ ၊ အေမ နဲ႔ သူ႕မိဘေတြ အားကိုးေနရေသာ လူငယ္ေလး ရွိေနရာ မုန္႔ဟင္းခါးဆိုင္ သို႔ . . .။

         လက္တကမ္း အကြာမွ ေခြးရူးက သူနဲ႔ ေခြးရူးေနာက္လိုက္ေသာ လူေတြဘက္ကို မလာေတာ့ဘဲ သူ႕မိဘေတြရွိရာ မုန္႔ဟင္းခါး ဆိုင္ထဲကို ေျပးဝင္ဖို႔ ဟန္ျပင္လိုက္တယ္ ဆိုရင္ပဲ သူ ခုနက ေခြးရုူး သူ႕အေပၚ ခုန္အုပ္သလိုမ်ိဳး ၊ ေခြးရူးေပၚသို႔ သူ ခုန္အုပ္လိုက္ ေလေတာ့သည္။ သို႔ေသာ္ ေခြးတစ္ေကာင္ရဲ႕ ေျပးအားေၾကာင့္ ေခြးရူးေပၚကို သူ မမွီလိုက္။ မွီရာ မိရာကို ဆြဲလိုက္ေတာ့ ေခြးရူးရဲ႕ ေျခေထာက္ တစ္ဘက္ကို ဆြဲလိုက္မိ၏။ ေျပးဖို႔ တာဆူေနေသာ ေခြးရူးကလည္း သူ႕ေျခေထာက္ကို လာဆြဲ ခံရေသာေၾကာင့္ ေနာက္ျပန္လွည့္ကာ မိရာကို ကိုက္ေလေတာ့သည္။

        ေခြးရူး က်ားနာခဲ ခဲကာ ကိုက္ေသာ ေနရာမွာ သူ႕ရဲ႔႕လည္မ်ိဳသို႔ ျဖစ္၏။ လည္မ်ိဳကို ေဘးတေစာင္း အေနအထားျဖင့္ အကိုက္ခံေနရသည္။ သူကလည္း လြတ္လြတ္ကၽြတ္ကၽြတ္ ျဖစ္ေအာင္ မိထားေသာ ေျခေထာက္ကို လႊတ္ကာ လက္ႏွစ္ဘက္လံုးျဖင့္ ေခြးရူးကို လည္ပင္းကို ညွစ္သည္။ ေခြးရူးကလည္း ရုန္းရင္း ကန္ရင္းျဖင့္ သူ႔ လည္မ်ိဳကို ပို၍ ခဲထားသည္။ ေနာက္ဆံုး သူ႕ရဲ႕ မသန္လွေတာ့ေသာ လက္က ေခြးရူးရဲ႕ ေက်ာကုန္းမွာ ထိုးမိေနေသာ အရိုးကၽြတ္ မွိန္းသြားကို သြားစမ္းမိသည္။ မွိန္းသြားကို ဆြဲႏုတ္ကာ ေခြးရူးရဲ႕ လည္ပင္းကို ဖက္၍ ဝမ္းဗိုက္ထဲသို႔ ဆက္ကာ ဆက္ကာ ထိုးသြင္းေလေတာ့သည္။ ေခြးရူးကလည္း သူ႕ရဲ႕လည္မ်ိဳကို ကိုက္ထားရာမွ မလြတ္။ သူကလည္း ဆက္တိုက္ ထိုးေနခဲ႔သည္။

         ေနာက္ဆံုးေတာ့ တဂိန္ဂိန္ ေအာ္ျမည္လ်က္ ေခြးရူး သူ႕လည္မ်ိဳကို ကိုက္ထားရာမွ လႊတ္ကာ ျငိမ္သက္သြား ေလေတာ့သည္။ ဒီေတာ့ ေခြးရူးေနာက္ကို လိုက္လာေသာ လူေတြကလည္း ခ်က္ခ်င္း အနားကို ေရာက္လာကာ ေခြးရူးကို ပို၍ ေသခ်ာေစရန္ မွိန္းမ်ားျဖင့္ ဝိုင္းထိုးၾက၏။ သူ႕ တကိုယ္လံုးမွာေတာ့ ေခြးရူးရဲ႕ ေသြးမ်ားႏွင့္ သူ႕ရဲ႕ ေသြးမ်ားက ျမင္မေကာင္းေအာင္ ေပပြေန၏။ ထုိ႔ျပင္ ေခြးရူးကိုက္ေသာ ဒဏ္ရာ လည္မ်ိဳမွ ေသြးေတြကလည္း အဆက္မျပတ္ က်လ်က္။ သုိ႔ေသာ္ သူ႕အနားကို ဘယ္သူမွ ကပ္မလာရဲ။ ေခြးရူးရဲ႕ သြားရည္မွ တဆင့္ ေခြးရူးပ်ံေရာဂါ ကူးစက္ႏိုင္ မဟုတ္ပါလား။ အခုဆို သူ႕မွာ ေသခ်ာေနေပျပီ။

         “ ျဖစ္ရေလ ငါ့တူရယ္ ”

         ဟု ဆိုကာ သူ႕အနားကို သားမွန္း မသိေသာ သူ႕အေမ တိုးကပ္လာ၏။

         “ မလာနဲ႔ ၊ ကၽြန္ေတာ့္နားကို မလာၾကနဲ႔။ ဒီအေဒၚကို တားထားလိုက္ၾကပါဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ့္ဆီက ေခြးရူးပိုးေတြ ကူးသြားႏိုင္တယ္။ သူ႕ကို တားထားၾကပါ။ ”

         ေအာ္ေနရင္း ၊ ဟစ္ေနရင္းနဲ႔ သူ ေသြးထြက္လြန္ကာ တရြတ္ဆြဲေနေသာ ေျခေထာက္ႏွင့္ပင္ မေထာက္ႏိုင္ေတာ့ဘဲ ေခြက်သြားကာ သတိလစ္ သြားေလေတာ့သည္။ သူ႕လည္ေခ်ာင္းမွ ေခြးရူး ကိုက္ခံရေသာ ဒဏ္ရာက အေတာ္ပင္ၾကီးကာ ေသြးမ်ားက ဒလေဟာ ထြက္က်ေနသည္ မဟုတ္လား။ လူနာတင္ယာဥ္ကို ဖုန္းဆက္ေခၚ ၊ လူနာတင္ယာဥ္ ေရာက္လာေတာ့ သူ႕ကို လံုျခံဳေသာ ပလတ္စတစ္ျဖင့္ ပတ္ကာ ေခၚေဆာင္ သြားေလေတာ့သည္။ ဒါေပမဲ႔ ေဆးရံု မေရာက္ခင္ လမ္းမွာပင္ ေသဆံုးသြား ခဲ႔ေလေတာ့သည္။



          တစ္ခါက . . .

         ေခြးရူးကိုက္လို႔ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာမွ ေသဆံုးျခင္း မဟုတ္ဘဲ ၊ ေခြးရုူးနဲ႔ နပန္းလံုးကာ ေခြးရူုးကို ေသေအာင္ သတ္ျပီး သူပါ အသတ္ အေသခံသြားေသာ လူတစ္ေယာက္ ထိုရပ္ကြက္ေလး တစ္ခုမွာ ရွိေနခဲ႔ဖူးတယ္ ဆိုတာကို ၾကံဳခဲ့သူေတြ ၊ မ်က္စိျဖင့္ ျမင္ခဲ့သူမ်ားက ထပ္ဆင့္ေျပာျပၾကသည္။ သို႔ေသာ္ တျခားလူေတြ ေခြးရူး ဆိုရင္ လြတ္ရာ ကၽြတ္ရာကို ထြက္ေျပးသြားၾကေပမဲ႔ ဘာလို႔ ဒီလူကေတာ့ မုန္႔ဟင္းခါးဆိုင္က အဘိုးအဘြားနဲ႔ ေမြးစားသားေလး အတြက္ အသက္ေသတဲ႔ အထိ အေသခံရင္း ေခြးရူးကို တိုက္ခိုက္သြားတယ္ ဆိုတာ နားမလည္ၾကဘူး။

          ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာခဲ့ေပမဲ႔ မုန္႔ဟင္းခါးဆိုင္ နားမွာ ျဖစ္ခဲ႔တဲ႔ ေခြးရူး တိုက္ပြဲ  အေၾကာင္းကို ၾကံဳတိုင္း တသသ ေျပာေလ့ ရွိၾက၏။ ထိုအထဲတြင္ သူတို႔ရဲ႕ ရန္ကို ကာကြယ္ရင္း အသက္ေပးသြားသူ ဆိုကာ တအံ့တၾသ ေျပာဆိုေနေသာ မုန္႔ဟင္းခါး ေရာင္းေသာ အဘိုး အဘြားနဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ ေမြးစားသားေလးလည္း ပါဝင္ပါသည္။

           သို႔ေသာ္. . . . .



          သို႔ေသာ္ . . .

         သူတို႔ ရပ္ကြက္ထဲတြင္ ေခြးရူးကို ဘာလို႔ အသက္ အေသခံကာ တိုက္ခိုက္သြားတယ္ ဆိုတာကို မအံ့ၾသေသာ လူတစ္ေယာက္ ရွိေနခဲ႔ပါသည္။ ထိုသူသည္ ေခြးရူး အကိုက္ခံရလို႔ လည္မ်ိဳမွ ေသြးေတြ ထြက္ကာ ဒဏ္ရာရေနေသာ အမည္မသိ လူကို ေဆးရံုကားျဖင့္ ေခၚေဆာင္သြားေသာ အခါမွာ လုိက္ပါသြားခဲ႔ေသာ ရပ္ကြက္ထဲမွာ လူတစ္ေယာက္ ျဖစ္၏။

          ေဆးရံုကို မေရာက္ခင္မွာပင္ အသက္ ဆံုးရံႈးသြားေသာ ထိုလူ႕အတြက္ တာဝန္ယူသင့္သည္မ်ားကို ယူရန္ ေဆာင္ရြက္ေနစဥ္ ေခြးရူး ကိုက္ခံရကာ ေသဆံုးသြားခဲ႔ေသာ ထိုလူ၏ အက်ႌ ရင္ဘတ္စ ဟေနရာမွ ထိုသူ ေရးထိုးထားေသာ ေဆးမင္ေၾကာင္မ်ားကို ေတြ႔လိုက္ရ၏။ ထိုေဆးမင္ေၾကာင္မွာ အသည္းပံု ႏွစ္ထပ္ထဲတြင္ “ မိဘေမတၱာ ” ဆိုေသာ စကားလံုးကို ေရးထြင္းထားျပီး ထိုုစာသားရဲ႕ ေအာက္မွာ ထိုသူ႔နာမည္ကို ေရးထိုးထားပါသည္။

        ဒီပံု ၊ ဒီစာကို ေတြ႕လိုက္ကတည္းက ေခြးရူးကိုက္ကာ ေသဆံုးသြားသူမွာ မုန္႔ဟင္းခါး ေရာင္းေသာ အဘိုး ၊ အဘြားေတြရဲ႕ ေပ်ာက္ဆံုးကာ ေထာင္ထဲမွာ ေသဆံုးသြားျပီ ဟု သတင္းထြက္ေနေသာ သား ဆိုတာကို သိလိုက္ရ၏။ အဘယ့္ေၾကာင့္ ဆိုေသာ္ ေခြးရူးကိုက္ကာ ေသဆံုးသြားေသာ သူနဲ႔ သူဟာ တစ္ေန႔တည္း ၊ တစ္ခ်ိန္တည္း ၊ ပြဲခင္း တစ္ခုတည္းမွာ ပံုစံတူ နာမည္သာ ကြဲေသာ ေဆးမင္ေၾကာင္ကို ေရးထိုးခဲ႔ေသာ ငယ္သူငယ္ခ်င္း အရင္းၾကီး ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္သည္။

      သူ႔ရဲ႕ ရင္ဘတ္မွာလည္း အသည္းပံု ႏွစ္ထပ္ထဲတြင္ “ မိဘေမတၱာ ” ဆိုေသာ စကားလံုးကို ေရးထြင္းထားျပီး ထိုစာသားရဲ႕ ေအာက္တြင္ သူ႕နာမည္ကို ေရးထားေသာ ေဆးမင္ေၾကာင္ တစ္ခု သူ႕ရဲ႕ ရင္ဘတ္မွာလည္း ရွိေနခဲ႔ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ထို အျဖစ္အပ်က္မ်ားကို သူ ဘယ္သူ႕ကိုမွ ျပန္မေျပာျပျဖစ္ခဲ႔ပါ။

         ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ဆိုးသြမ္း ေပေတ ေနခဲ႔ေသာ လူဆိုးလူမိုက္ တစ္ေယာက္ရဲ႕ “ အျပန္လမ္း ” ဟာ မလွပခဲ႔ပါ။ သို႔ေသာ္ အဓိပၸါယ္ေတာ့ မမဲ႔ခဲ႔ေပ။

          ဒါေပမဲ႔  . . . . .  အရာရာက ျပီးဆံုးသြားေခ်ျပီ။




      မွတ္ခ်က္။    ။ ငယ္ငယ္က ၾကားဖူးေသာ အျဖစ္အပ်က္ေလး တစ္ခုကို ျပန္လည္ ခံစားကာ ေရးသားထားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။


ေလးစားစြာျဖင့္
ကိုေဇာ္
28.1.2011



Share/Bookmark

23 January 2011

15 ပုဏၰား ခုနစ္ေယာက္ ဆြဲေသာ ဆင္ပံု





     ခပ္ေဝးေဝးမွပင္ အသံေတြကို ၾကားေနရ၏။ ထိုအသံေတြမွာ ရန္ျဖစ္သံေတြပင္ ျဖစ္သည္။ အနီးနားကို ေရာက္ေသာ အခါမွာေတာ့ ပိုအံ့ၾသသြားရျပန္၏။ ထိုရန္ျဖစ္ေနသူမ်ားမွာ သာမာန္လူမ်ား မဟုတ္ၾကေခ်။ သူတို႔သည္ မ်က္မျမင္မ်ားသာ ျဖစ္သည္။ ဒီထက္ ပို၍ တိတိက်က် ရုပ္လံုးေပၚေအာင္ ေျပာရမည္ ဆိုရင္ ထိုရန္ျဖစ္ေနသူတို႔သည္ “ မ်က္မျမင္ ပုဏၰား ေျခာက္ေယာက္ ” ပင္ ျဖစ္ေလေတာ႔သည္။

     နီးလာေလေလ ပုဏၰားေတြရဲ႕ ခိုက္ရန္ ျဖစ္ပြားမႈက ပို၍ ထင္ရွား က်ယ္ေလာင္ လာေလေလ ျဖစ္၏။ သူသြားရမဲ႔ ခရီးစဥ္ကို ေခတၱရပ္နားကာ ထိုပုဏၰားေတြကို ရယ္၍ ၾကည့္မိသည္။ သူတို႔ ျဖစ္ေနပံုကလည္း ရယ္ဖို႔ ေကာင္းေနခဲ႔ပါသည္။ တစ္ေယာက္ ၊ ႏွစ္ေယာက္ ၊ သံုးေယာက္ . . . . . . ေျခာက္ေယာက္. . . ဟုတ္တယ္။ စုစုေပါင္း ပုဏၰားေျခာက္ေယာက္ တိတိ သူတို႔ အခ်င္းခ်င္း ခိုက္ရန္ ျဖစ္ပြားေနၾကျခင္း ျဖစ္၏။

       သို႔ေသာ္ သူတို႔ ရန္ျဖစ္ေနသည္မွာ စိတ္ညစ္ဖို႔ မေကာင္းလွ။  ဘယ္သူက ဘယ္သူ႕ကို ဦးတည္၍ ခိုက္ရန္ ေဒါသ ျဖစ္ေနသည့္ ပံုစံ မဟုတ္ဘဲ ၊ ပုဏၰား တစ္ဦးတည္းမွ က်န္ေသာ ပုဏၰားငါးေယာက္ကို ေဒါသျဖစ္ကာ ခိုက္ရန္ ျဖစ္ေနျခင္းမ်ိဳးသာ ျဖစ္သည္။ ဘယ္သူ႕ကို ဆိုကာ ဦးတည္ခ်က္ မရွိေသာေၾကာင့္ မည္းမည္းျမင္ရာ သူတို႔ တိုက္ခိုက္ေနျခင္း ျဖစ္သည္။ တကယ္ေတာ႔လည္း သူတို႔အတြက္ ထိုစကားသည္ အလြန္ကို သင့္ေတာ္လွပါ၏။ မ်က္မျမင္တစ္ေယာက္ အဖို႔ အရာရာသည္ မည္းမည္းခ်ည္းသာ ျမင္ေနရမည္ မဟုတ္ပါလား။ ( မယံုပါက အရင္ မ်က္စိကြယ္ေအာင္ လုပ္၍ စမ္းသပ္ၾကည့္ ၾကေစလိုပါတယ္။ ) ဒါေၾကာင့္ သူတို႔ စိတ္ထင္ရာ အရပ္ကိုသာ ဦးတည္ တိုက္ခိုက္ေနျခင္း ျဖစ္သည္။

       “ ငါ့လက္သီး အေရွ႕မွာ ရွိသူ ငါ့ရန္သူ ” ဟု သေဘာထားကာ သူတို႔ တိုက္ခိုက္ေနၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ ဒါေၾကာင့္ သူတိ႔ု႔ စိတ္ထဲ ေမးရိုးဟု ထင္ကာ ထိုးလိုက္ေသာ အရာသည္ ေလကိုသာ ထိုးမိသည္မွာလည္း အၾကိမ္ၾကိမ္ ၊ အရိႈက္ကို တြယ္လိုက္မကြ ဟု ဆိုကာ ထိုးလိုက္ေသာ လက္သီးမွာလည္း တျခားေသာ ပုဏၰား၏ ဘယ္ေနရာကို ဘယ္လို ထိုးမိသြားသည္ကို သူတို႔ဖာသာလည္း ေသခ်ာ မသိႏိုင္ေခ်။ “ အင့္ ” ခနဲ အသံၾကားလိုက္ရရင္ ငါ ထိုးခ်က္ ထိသြားျပီ ဟုသာ သူတို႔ဖာသာ ခံယူမိ၏။

        မုန္တိုင္း အတိုက္ခံေနရေသာ ျမက္သမန္းပင္မ်ား ကဲ႔သို႔ ဂမူးရွဴးထိုးျဖင့္ လက္ႏွစ္ဘက္ ေျခႏွစ္ဘက္ကို ရမ္းကာ တိုက္ခိုက္ေနၾကေပမဲ႔ ထိုးခ်က္နဲ႔ ထိခ်က္က ရာခိုင္ႏႈန္းမ်ားစြာ ပိပိရိရိကို လြဲေခ်ာ္ေန ေလေတာ႔သည္။ သူတို႔ရဲ႕ ႏွာမႈတ္သံမ်ားကလည္း ျပင္းထန္သထက္ ျပင္းထန္လာၾကသည္။ သူတို႔၏ ရင္ဘတ္ေတြသည္လည္း ေမာလြန္းမက ေမာပန္းလာၾကသည္။ လႈပ္ရွားမႈေတြ ေႏွးေကြး လာၾကသည္။ ဒါေပမဲ႔ သူတို႔ကေတာ႔ အႏိုင္မခံ ၊ အရႈံးမေပး ဆိုေသာ ပံုစံေတြျဖင့္ တတ္ၾကြေနၾက၏။

         သူတို႔ရဲ႕ လႈပ္ရွားမႈက သူတို႔ မ်က္မျမင္ေတြ အတြက္ အဓိပၸါယ္ ရွိေနႏိုင္ေပမဲ႔ သူတို႔ လႈပ္ရွားမႈေတြကို ျမင္ေတြေနရတဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ေတာ႔ ဘယ္လိုမွ ထိတ္လန္႔ဖို႔ မေကာင္း ၊ သူတို႔ အလြဲလြဲ အမွားမွား ေလေတြကို ထိုးမိေနတာကို ျပံဳးခ်င္စဖြယ္ ျဖစ္မိေနသည္။ ေဒါသေတြ ထြက္ကာ သူတို႔ ရွဴးရွဴးရွားရွား ပိုျဖစ္လာေလေလ ပို၍ ရယ္ခ်င္စဖြယ္ ျဖစ္လာေလေလပါပဲ။ သို႔ေသာ္ သူတို႔ရဲ႕ အျဖစ္က သနားဖို႔ ေကာင္းလွပါသည္။ သူတို႔ဟာ မ်က္မျမင္ေတြ မဟုတ္လား။

       “ ဘာျဖစ္ေနၾကတာလဲဗ် ”

      ကၽြန္ေတာ္က မေနႏိုင္ဘဲ ခိုက္ရန္ ျဖစ္ပြားေနၾကေသာ သူတို႔ကို ေမးလိုက္ေတာ႔ သူတို႔က တိုက္ပြဲကို အရွိန္ေလ်ာ့ကာ အသံလာရာ ကၽြန္ေတာ့္ ဆီသို႔ နားစြင့္ရင္း လွည့္ၾကည့္ၾကသည္။

       “ ဘယ္သူလဲ ၊ မင္းက ဘယ္က ေကာင္မို႔ ငါတို႔ကို လာေမးတာလဲ ”

      မ်က္မျမင္ ပုဏၰား ေျခာက္ေယာက္ထဲမွာ အသက္အၾကီးဆံုးလို႔ ထင္ရေသာ ပုဏၰား ခပ္အိုအိုက လွမ္း၍ ေမး၏။ ဒီေတာ႔မွ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း အေျခအေနကို အျမန္ျပန္ သံုးသပ္ျပီး ရွင္းျပလိုက္သည္။

     “ ကၽြန္ေတာ္က ဘာေကာင္မွ မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က သာမာန္ လူသား ခရီးသြား တစ္ေယာက္ပါ။ ခရီးသြားရင္း ဒီဘက္ကို ခဏ ျဖတ္သြားတုန္း ခင္ဗ်ားတို႔ အခုလို ျဖစ္ေနၾကတာကို ေတြ႕လို႔ လွမ္းေမးမိတာပါ။ ”

     “ ၾသ . . မင္းက ခရီးသြားကိုး ”

     “ ဟုတ္ပါတယ္ ၊ ဒါနဲ႔ ဘာျဖစ္ေနၾကတာလဲဗ် ”

     “ ေျပာရရင္ေတာ႔ ရွည္တယ္။ ငါတို႔ ရြာထဲကို သူၾကီးက သူ႔ အလွဴအတြက္ ဆင္ ငွားလာတယ္ ဆိုလို႔ ငါတို႔ သြားၾကည့္ၾကတယ္။ ”

     “ ဟင္ . .  ခင္ဗ်ားတို႔က သြားၾကည့္ၾကတယ္ ဟုတ္လား ”

     ဒီလို ေမးလိုက္လို႔ သူမ်ားကို ႏွိမ္ျပီး ရိုင္းခ်င္တဲ႔ စိတ္နဲ႔ေတာ႔ မဟုတ္ပါဘူး။ မ်က္မျမင္ေတြက သြားၾကည့္ၾကတယ္ ဆိုလို႔ အံ့ၾသသြားတာပါ။ အံ့ၾသျခင္း ႏွင့္အတူ ကၽြန္ေတာ့္ ပါးစပ္မ်ားပါ ခဏတာ ပြင့္ေနမယ္ ထင္ပါသည္။

      “ သြားၾကည့္တယ္ ဆိုတာ မ်က္လံုးေတြနဲ႔ေတာ႔ မဟုတ္ဘူးေပါ႔ကြ ၊ ငါတို႔မွ မ်က္စိ မျမင္တာ။ အခုဟာက သြားျပီးေတာ႔ ကိုင္ျပီး စမ္းၾကည့္တာေပါ႔ ”

     “ ဟုတ္လား လုပ္စမ္းပါဦး ၊ ဒါဆို ဆင္ဆိုတာ ဘယ္လိုပံုစံၾကီးလဲ ”

     ဆင္ကို မ်က္လံုးနဲ႔ မျမင္ဖူးလို႔ ထိေတြ႕ျပီး ကိုင္တြယ္ စမ္းၾကည့္တဲ႔ လူေတြရဲ႕ ခံစားမႈ အထိအေတြ႕ကို စိတ္ဝင္စားမိသည္။

      “ အဲဒီလို ဆင္ကို သြားစမ္းၾကည့္မိျပီး ျပန္လာတယ္။ အိမ္ကို ျပန္လာတဲ႔ လမ္းမွာေတာ႔ ကိုယ့္အေတြးနဲ႔ ကိုယ္ ဟုတ္ျပီး ျငိမ္ေနတာပါပဲ။ အိမ္ျပန္ ေရာက္ေတာ႔မွ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ဆင္ကို သြားစမ္းၾကည့္တာမွာ ဘယ္လို ထင္ျမင္လဲ လို႔ ေမးမိရာကေန စျပီး အခုလို ရန္ျဖစ္ၾကေတာ႔တာပဲ ”

      “ သြားစမ္းၾကည့္ျပီး ဘယ္လိုမ်ား ထင္ျမင္ခဲ႔ၾကလို႔လဲ ”

      “ ငါက ဆင္ရဲ႕ ႏွာေမာင္း ဆိုတာကို ကိုင္ၾကည့္မိတယ္ကြာ ၊ ဆင္ရဲ႕ ႏွာေမာင္းက ရွည္ေမ်ာေမ်ာနဲ႔ ေျမြလိုပဲ ၊ ဒါေၾကာင့္ ငါက ဆင္ဆိုတာ ေျမြလိုပဲလို႔ ေျပာတာ။ ဒါကို ေနာက္ တစ္ေယာက္က သူက ဆင္ရဲ႕ အစြယ္ ဆိုတာကို စမ္းမိတယ္တဲ႔။ ဆင္စြယ္ ဆိုတာ ခၽြန္ခၽြန္ ထက္ထက္ နဲ႔ လွံလိုပဲတဲ႔။ ဒါေၾကာင့္ သူက ဆင္ ဆိုတာ လွံလိုပဲ လို႔ ေျပာတယ္။ ဒါကို ေနာက္ထပ္ တစ္ေယာက္က သူကေတာ႔ ဆင္ရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ကို စမ္းမိတယ္ တဲ႔။ ခႏၶာကိုယ္က အုတ္နံရံလိုပဲတဲ႔။ ဒါေၾကာင့္ ဆင္ ဆိုတာ အုတ္နံရံလိုပဲ လို႔ ေျပာတယ္။ ”

       “ ေၾသာ္. . .  အဲဒီလို တစ္ေယာက္ တစ္မ်ိဳးစီ တစ္ေနရာကိုပဲ စမ္းမိခဲ႔ၾကတာလား။ ”

       “ ေအးေပါ့ . . . ဆင္ ဆိုျပီး ရြာမွာ ရွိတဲ႔ လူေတြ အားလံုးကလည္း လာၾကည့္ေနၾကတာကိုး။ ဒါေၾကာင့္ လူေလး ရွင္းတုန္း ခပ္ျမန္ျမန္ ကိုယ္နဲ႔ နီးရာကိုပဲ ကိုင္ျပီး စမ္းခဲ႔ရတာ။ ”

       “ ဒါဆို ဆက္ေျပာပါဦး က်န္တဲ႔ သံုးေယာက္ကေတာ႔ ဘာေတြကို စမ္းမိခဲ႔လဲ ”

       “ အျမီးကို စမ္းမိတဲ႔ တစ္ေယာက္က ဆင္ ဆိုတာ ၾကိဳးလိုပဲ လို႔ ေျပာတယ္။ တစ္ခါ ေျခေထာက္ကို စမ္းမိတဲ႔ တစ္ေယာက္ က်ေတာ႔ ဆင္ ဆိုတာ သစ္တံုးၾကီး တစ္တံုးလိုပဲတဲ႔။ ဆင္ နားရြက္ကို သြားကိုင္မိတဲ႔ တစ္ေယာက္က်ျပန္ေတာ႔ ဆင္ ဆိုတာ လႈပ္ေနတဲ႔ ယပ္ေတာင္ပဲတဲ႔။ ျငိမ္ျငိမ္ေနမဲ႔ ေကာင္ မဟုတ္ဘူးတဲ႔။ ”

       “ ၾသ . . . ၾသ . . .”

       “ ဒါနဲ႔ပဲ ငါတို႔ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ေတြ႕ခဲ႔တာေတြကို ျပန္ေျပာရင္း အျငင္းပြားျပီး ရန္ျဖစ္တာပဲ။ တကယ္ေတာ႔ ဆင္ ဆိုတာ ေျမြ လိုပဲကြ ရွည္ေမ်ာေမ်ာနဲ႔။ တကယ္ေျပာတာ ငါ ကိုယ္တိုင္ စမ္းခဲ႔တာပဲ ”

       “ မဟုတ္ဘူး ဆင္ဆိုတာ သစ္တံုးျပတ္ တစ္ခုလိုပဲ တုတ္တုတ္ခိုင္ခိုင္နဲ႔ ”

       “ မဟုတ္ဘူးကြာ ဆင္ဆိုတာ ယပ္ေတာင္လိုကြ ၊ လႈပ္တုတ္တုတ္နဲ႔ ”

      “ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး ဆင္ ဆိုတာ သြယ္သြယ္ ရွည္ရွည္ေလး ၾကိဳး တစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ တူတယ္ ”

       “ ဘယ္ကလာ သြယ္ရမွာလဲ ခၽြန္ထက္ေနတာ ၊ ဆင္ ဆိုတာ လွံနဲ႔ တူတယ္ ”

       “ မဟုတ္တာ ဘယ္လိုလုပ္ ခၽြန္မလဲ ၊ ဆင္ ဆိုတာ အုတ္နံရံလိုပဲ ေျဗာင္ၾကီး။ မွီထားလို႔ေတာင္မွ ရတယ္ ”

        “ မဟုတ္ဘူးကြာ . . .မဟုတ္ဘူး . . ”

        “ - - - - - -- - ”

        “ - - - - - - - ”

        ဒါနဲ႔ပဲ သူတို႔ ျပန္ျပီး ရန္ျဖစ္ဖို႔ တာဆူ လာၾကေတာ႔သည္။

        “ ကဲပါဗ်ာ . . ေတာ္ပါေတာ႔။ ခင္ဗ်ားတို႔ အားလံုးေျပာတဲ႔ ဟာေတြ တစ္ေယာက္မွ မမွားသလို တစ္ေယာက္မွလည္း မမွန္ဘူး။ ဘာပဲ ေျပာေျပာ ေလာကမွာ ကိုယ္စမ္းသပ္ မိတာကို ကိုယ္ အထင္မွာေတာ႔ ကိုယ့္ဖာသာ မွန္တယ္ပဲ ထားလိုက္ပါေတာ႔။ ဒီေတာ႔ ခင္ဗ်ားတို႔ အားလံုး မွန္တယ္ဗ်ာ။ ဟုတ္ျပီလား ေက်နပ္ျပီလား။ ”

        သူတို႔ ျငိမ္သြားေသာ္လည္း သိပ္ေတာ႔ ေက်နပ္ပံု မေပၚ။

        “ ဒါနဲ႔ မင္းက ခရီးသြား ဆိုေတာ႔ ဘယ္ကို သြားမွာလဲ ၊ ဘယ္က လာတာလဲ ၊ ဘာအလုပ္ လုပ္တာလဲ  ေျပာျပပါဦး  ”

        “ ကၽြန္ေတာ္က  အလြန္ေဝးတဲ႔ ေနရာ တစ္ခုကေန လာခဲ႔တာပါ။ ခင္ဗ်ားတို႔ နားလည္ေအာင္ ဘယ္လို ေျပာရမယ္ မသိဘူး။ ခပ္တိုတို ေျပာရရင္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေခတ္လြန္ကေနျပီးေတာ႔ ခင္ဗ်ားတို႔ ေခတ္ေဟာင္းကို ျပန္လာခဲ႔တာပါပဲ ”

        အာေမဋိတ္သံေတြနဲ႔ အတူ သူတို႔ အားလံုးဆီက အံ့ၾသသံေတြ ထြက္လာ၏။ ကၽြန္ေတာ္က မ်က္ျမင္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သူတို႔ရဲ႕ အံ့ၾသမႈ ပါးစပ္ေတြ ပြင့္သြားၾကတာကို ျမင္လိုက္ရပါသည္။

       “ ေခတ္လြန္ . . . ၊ ေခတ္လြန္မွာ မင္းက ဘာလုပ္တာလဲ ”

       “ ကၽြန္ေတာ္က ဓါတ္ပံု ျပင္စားတယ္ဗ်ာ။ ”

       “ ဘယ္လို  ဓါတ္သြားထားတဲ႔ အပံုကို ျပင္စားတယ္ . . ”

       “ အာ . . . ထြီ . . . ၊ အဲဒီ ဓါတ္ပံု မဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာတာက ဖိုတုိေရွာ့ ( Photoshop ) ျပင္စားတယ္ လို႔ ေျပာတာ ”

        “ ဘာကြဲ႔ . . .၊ ငါတို႔ မ်က္မျမင္ေတြကို မ်က္စိလည္ေအာင္ ေျပာတာ မင္းပဲ ရွိမယ္ ထင္တယ္။ ”

        မ်က္မျမင္ ပုဏၰား ေျခာက္ေယာက္နဲ႔ ေတြ႕မွ ကၽြန္ေတာ္လည္း အေတာ္ကို စိတ္ညစ္သြားရသည္။

        “ ဒီလိုဗ်ာ . . . ဒီလို ၊ ခင္ဗ်ားတို႔ နားလည္ေအာင္ ေျပာရရင္ ၊ ခင္ဗ်ားတို႔ ပန္းခ်ီ ဆိုတာေရာ သိလား။ ပိတ္သားေပၚမွာ ေဆးနဲ႔ ဆြဲတာေလ ”

        “ ဒါေတာ႔ သိပါတယ္ကြ ၊ ပန္းခ်ီဆရာ ပီကာဆို ၊ လီယိုနာဒို ၊ ဘာညာေတာင္မွ ၾကားဖူးေသးတာပဲ ”

        “ ဟုတ္တယ္ . . . ဟုတ္တယ္  ၊ အဲဒီ ပန္းခ်ီပဲ။ ခင္ဗ်ားတို႔ နားလည္ေအာင္ ရွင္းရွင္း ေျပာရရင္ ပန္းခ်ီ ဆြဲသလုိပဲ ၊ ဆြဲျပီးသား ပံုေတြကို ကၽြန္ေတာ္က ပိုျပီးေတာ႔ လွေအာင္လို႔ ျပင္ေပးတဲ႔ လူ ၊ ဒါပဲ ”

        “ ဟား . . . ဒါဆိုရင္ အေတာ္ပဲ ”

         သူတို႔ထဲက တစ္ေယာက္က ဝမ္းသာ အားရ ထေအာ္ ေျပာ၏။

        “ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ၊ ခင္ဗ်ားကလည္း အလန္႔တၾကား ”

        “ အခု ငါတို႔ ေျပာေနတဲ႔ ဆင္ ဆိုတာကို မင္းတတ္တယ္ ဆိုတဲ႔ ပန္းခ်ီ သေဘာတရားနဲ႔ တြဲျပီး ဆြဲေပးစမ္းပါ ”

        “ ဘယ္လို ဆြဲေပးရမွာလဲ ”

        “ အခုနက ငါတို႔ ေျပာေနတာေတြေလ။ ေျမြ ၊ ယပ္ေတာင္ ၊ လွံ ၊ အုတ္နံရံ ၊ သစ္တံုး ၊ ၾကိဳး . . . ၊ ဒါေတြကို စုျပီးေတာ႔ ေသခ်ာ ဆြဲလိုက္ရင္ ဆင္တစ္ေကာင္ ရျပီေပါ႔ကြ။ ”

       “ ဗ်ာ . .”

       “ ဗ်ာ မေနနဲ႔ေလ။ မင္းက ပန္းခ်ီ ဆြဲသလို မင္းရဲ႕ ဓါတ္အပံုကို ျပင္စားတဲ႔ ပညာတတ္တယ္ ဆို ၊ တတ္တယ္ ဆိုရင္ ငါတို႔ကို အခု ေျပာတဲ႔ ဟာေတြ ပါေအာင္ ဆြဲျပီး ဆင္တစ္ေကာင္ အမွတ္တရ လုပ္ေပးစမ္းပါ ”

         ဟိုက္ . . .။ ခက္ေတာ႔ ေနေခ်ျပီ။ တကယ္ေတာ႔ ဆင္မွာ သူတို႔ ေျပာတာေတြ ပါမွ မပါတာ။ မလုပ္ေပး ျပန္ရင္လည္း သူတို႔ကို အားနာစရာ။ သူ႕အတြက္ကေတာ႔ ဒီလို ျဖတ္ေတာက္ ဆက္စပ္တယ္ ဆိုတာ ဖိုတိုေရွာ့ အတြက္ေတာ႔ ဘာမွ ခက္ခဲတဲ႔ ပညာ တစ္ခုေတာ႔ မဟုတ္ပါဘူး။

         “ ေကာင္းျပီဗ်ာ။ လုပ္ေပးမယ္ ခဏေတာ႔ေစာင့္ ”

        လက္ေတာ့ေလးကို ထုတ္လိုက္ျပီး ဖိုတိုေရွာ့ကို ဖြင့္လိုက္၏။ အရင္ကတည္းက Google က ရွားထားတဲ႔ ဆင္ပံုကို ဖိုတိုေရွာ့ေပၚကို File - Open နဲ႔ ဖြင့္ကာ ဆြဲတင္လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ လွံ ၊ ေျမြ ၊ ယပ္ေတာင္ ၊ အုတ္နံရံ ၊ သစ္တံုးျပတ္ ၊ ၾကိဳး ပံုမ်ားကို သိမ္းထားတဲ႔ ဖိုဒါထဲက ရွာကာ ျဖတ္ေတာက္၍ ဆက္စပ္ကာ ဆင္တစ္ေကာင္၏ ေကာက္ေၾကာင္းမ်ားတြင္ ျဖည့္လိုက္ေလေတာ႔သည္။

         ကၽြန္ေတာ္ လုပ္ထားေသာ ပံုကို ကိုယ္တိုင္ ေနာက္ဆံုး ၾကည့္ျပီး စိတ္ေက်နပ္ သြားသလို တစ္ခ်က္ ျပံဳး၍ ၾကည့္လိုက္မိသည္။ လုပ္ေနသမွ်ကို ေဘးက ပုဏၰား ေျခာက္ေယာက္ကေတာ႔ ဘာမွ ဝင္မေျပာဘဲ မ်က္လံုးေလး ေပကလပ္ ေပကလပ္ျဖင့္ ျငိမ္ကာ ေစာင့္ေနၾက၏။ မျမင္ရေတာ႔ နားေတြကေတာ႔ စြင့္လို႔ေပါ႔ေလ။

         “ ျပီးျပီဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားတို႔ ေျပာတဲ႔ ပစၥည္းေတြပါတဲ႔ ဆင္ တစ္ေကာင္ ”

         “ ျပီးျပီလား . . . ဘယ္မွာလဲ ”

         သူတို႔ အားလံုး ဝမ္းသာ အားရ ဝိုင္းေမးၾကသည္။

         “ ျပီးျပီ ၊ ခဏေစာင့္ ခင္ဗ်ားတို႔ကို ပရင့္ထုတ္ျပီး တစ္ေယာက္ တစ္ခုစီ ေပးခဲ႔မယ္ ”

         အိတ္ေဆာင္ ပရင့္တာေလးကို ထုတ္ျပီး  ပုဏၰား ေျခာက္ေယာက္ ရဲ႕စမ္းမိသမွ်ကို သူတို႔ စိတ္ထဲမွာ ထင္မွတ္သလို ေျပာခဲ႔တဲ႔ ပစၥည္းေတြကို ထည့္ျပီး ဖိုတိုေရွာ့နဲ႔ ျပင္ေပးထားတဲ႔ ပံုေလးကို ေျခာက္ေစာင္ တိတိ ထုတ္လိုက္ ေလေတာ႔သည္။ ထြက္လာတဲ႔ “ ပုဏၰား ေျခာက္ေယာက္ စိတ္ကူးနဲ႔ ဆြဲထားတဲ႔ ဆင္ပံု ” ေလးကို တစ္ခ်က္ၾကည့္ကာ သူတို႔ကို လွမ္းေပးလိုက္ ေလေတာ႔သည္။

        ကၽြန္ေတာ္ လွမ္းေပးေသာ စာရြက္ေလးေတြကို ပုဏၰား ေျခာက္ေယာက္က နေဝတိမ္ေတာင္ျဖင့္ လွမ္းယူ လိုက္ၾက၏။ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူမ်ားရဲ႕ စိတ္ကူးကို ပံုေဖာ္ေပးလို႔ အျပီးမွာ တာဝန္ တစ္ခုကို ျပီးျပတ္သြားေသာ ဒီဇိုင္နာ တစ္ေယာက္လို စိတ္ကူးနဲ႔ လွည့္ထြက္မယ္ အလုပ္မွာ  ပုဏၰား ေျခာက္ေယာက္ ဆီမွ အသံ တစ္ခု တျပိဳင္နက္တည္း ထြက္လာသည္။

        “ ငါတို႔ အားလံုးရဲ႕ ဆင္ကို စုစည္းျပီး ပံုေဖာ္ထားတယ္သာ ေျပာတယ္ ၊ တကယ္ေတာ႔ ဆင္ ဆိုတာ “ X X X ” ကိုး ”

         တဲ႔။ 

        “ ဘာ  . . ”

       ဆိုျပီး ကၽြန္ေတာ္  ျပစ္ျပစ္ခါခါ ျဖစ္ကာ ခံစားလိုက္ရသည္။ သူတို႔ ေျပာသလို ဆိုရင္ မ်က္မျမင္ ပုဏၰား ေျခာက္ေယာက္က မျမင္မကန္း သူတို႔ စမ္းခဲ႔တာ ေျမြ ၊ လွံ ၊ ယပ္ေတာင္ ၊ အုတ္နံရံ ၊ သစ္တံုး ၊ ၾကိဳးတို႔ ဆိုေပမဲ႔ သူတို႔ စိတ္ထဲမွာ သူတို႔လိုပဲ ကၽြန္ေတာ္ စမ္းလိုက္တာဟာ “ X X X ” မ်ား ျဖစ္ေနျပီလား . . . . . . . . ၊



        “ ဆင္ ဆိုတာ X X X မဟုတ္ဘူး ၊ X X X မဟုတ္ဘူး ”

         “ ဆင္ ဆိုတာ X X X မဟုတ္ဘူး ၊ X X X မဟုတ္ဘူး ”

         “ ဆင္ ဆိုတာ X X X မဟုတ္ဘူး ၊ X X X မဟုတ္ဘူး ”

        “ ကိုေဇာ္ . . ကိုေဇာ္ ဘာေတြ ေယာင္ ေအာ္ေနတာလဲ ၊ အိပ္မက္ မက္ေနတာလား ”

        ခႏၶာကုိယ္ကို လာထိျပီးေတာ႔  တစ္ေယာက္ေယာက္ရဲ႕ လႈပ္အႏိႈး ခံလိုက္ရေတာ႔မွ ကၽြန္ေတာ္လည္း အသိဝင္လာ၏။ မ်က္လံုးကို ပြတ္ကာ ၾကည့္လိုက္ေတာ႔ သူငယ္ခ်င္း ဆိုလည္း ဟုတ္ ၊ ညီအစ္ကို လိုလည္း ျဖစ္ေနေသာ “ ဒီဇိုင္နာ နဂါး ” ကို ျမင္လိုက္ရသည္။

         “ ဘာလဲ . . . ဘာျဖစ္လို႔လဲ ”

        “ မသိဘူးေလ ၊ အစ္ကို ေယာင္ေအာ္ေနလို႔ေလ ၊ အိပ္မက္ဆိုးေတြ မက္ေနတာလား လို႔ ႏိႈးလိုက္တာ ”

         “ ေၾသာ္ . . . ဟုတ္ေတာ႔ ဟုတ္တယ္။ အိပ္မက္ေတာ႔ အိပ္မက္ပဲ ၊ အိပ္မက္ဆိုးေတာ႔ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမဲ႔ ကပ္သီးကပ္သပ္ အိပ္မက္ၾကီး ”

          “ ဘာျဖစ္လို႔လဲ အစ္ကို ”

        “ ဟိုး ေရွးႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာက ေခတ္ေဟာင္းကို ျပန္ေရာက္သြားျပီးေတာ႔ ဆင္ကို စမ္းတဲ႔ မ်က္မျမင္ ပုဏၰားေတြနဲ႔ သြားျပီး စကားေျပာေနမိတာ ၊ ျပီးေတာ႔ . . . ”

        “ ျပီးေတာ႔ ဘာျဖစ္လဲ အစ္ကို ”

        “ ျပီးေတာ႔ သူတို႔ေတြ စမ္းထားခဲ႔တဲ႔ ေျမြ ၊ လွံ ၊ ယပ္ေတာင္ ၊ အုတ္နံရံ ၊ သစ္တံုး ၊ ၾကိဳး ၊ ဒါေတြကို အားလံုး စုျပီး ဆင္တစ္ေကာင္ရဲ႕ ကိုယ္ေပၚမွာ ဖိုတိုေရွာ့ နဲ႔ ျပင္ျပီး တပ္ေပးလိုက္မိတယ္။ ”

         “ ဟာ . . . ဒါဆို အဲဒီဆင္က ဘယ္လိုပံုစံ ျဖစ္သြားလဲ ”

         ဒီဇိုင္နာ ဆိုေတာ့လည္း စိတ္ကူးထဲမွာ ခ်က္ခ်င္းပံုေဖာ္လိုက္ျပီး ဆင္အစား ရင္နာသြားပံု ေပၚသည္။

         “ ဘယ္လုိလုပ္ ၾကည့္ေကာင္းေတာ႔မလဲ နဂါးရယ္ ၊ ဆင္က ဆင္ရုပ္ မေပါက္ေတာ႔ဘူးေပါ႔ ”

          “ ေအးဗ်ာ . . . ေတာ္ေတာ္ အၾကည့္ရဆိုးတဲ႔ ဆင္ ျဖစ္သြားေတာ႔မွာပဲ။ ဒါေပမဲ႔ အစ္ကုိရာ . . . ”

          “ အင္း . . . ဘာျဖစ္လဲ ”

          “ တကယ္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ စဥ္းစားၾကည့္မိတယ္ ၊ မ်က္မျမင္ေတြပါ ဆိုမွ သူတို႔ မ်က္စိ မျမင္ဘူးေပါ႔ဗ်ာ”

           ကၽြန္ေတာ္ ေခါင္းကုတ္လိုက္ျပီး နဂါးကို စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ၾကည့္လိုက္မိသည္။

           “ နဂါးရယ္ ၊ လူကိုေတာ႔ ပိုျပီး ေခ်ာင္ေအာင္ေတာ႔ မလုပ္နဲ႔ေနာ္။ နဂိုကတည္းက ရူးခ်င္ေနတာ ”

         “ မလုပ္ပါဘူး အစ္ကိုရ ။ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာခ်င္တာက သူတို႔ ဆင္ေတာင္မွ မျမင္ဖူးတဲ႔ မ်က္မျမင္ေတြပါ ဆိုမွ သူတို႔ ငယ္ငယ္ကတည္းက မ်က္မျမင္ေတြ ျဖစ္ရမွာေပါ႔ ”

           “ အင္း ဟုတ္တယ္ ၊ ဒီလိုပဲ ျဖစ္ႏိုင္တယ္ ”

           “ ငယ္ငယ္ကတည္းက မ်က္စိ မျမင္လာမွေတာ႔ အစ္ကိုရယ္ ၊ သူတို႔ ေျမြ ၊ လွံ ၊ ယပ္ေတာင္ ၊ အုတ္နံရံ ၊ သစ္တံုး ၊ ၾကိဳး ဆိုျပီးေတာ႔ ေသခ်ာ ခြဲျခားျပီးေတာ႔ သိေနႏိုင္ ပါေတာ႔မလား ”

          “ ဟာ . . . ဟုတ္တာေပါ႔ ၊ အမွန္ပဲ ”

         “ ဒီေတာ႔ ဒီပံုျပင္က ၊ ဒီအျဖစ္အပ်က္က တကယ္ေရာ ျဖစ္ႏိုင္ပါေတာ႔ မလားလို႔ပါ ”

         “ ဟုတ္တယ္ ဒါ စဥ္းစားစရာပဲ။ သူတို႔ ဆင္ေတာင္မွ မျမင္ဖူးမွေတာ႔ တျခားဟာေတြကိုလည္း မျမင္ဖူး ႏိုင္ေတာ႔ဘူးေပါ႔။ ဒီေတာ႔ သူတို႔ လွံ ၊ ေျမြ ၊ သစ္တံုး ၊ ယပ္ေတာင္ ၊ ၾကိဳး ၊ အုတ္နံရံ ဆိုျပီး ဘယ္လိုလုပ္ ခြဲျခား ေျပာႏိုင္ပါ ေတာ႔မလဲ ”

         “ ဟုတ္တယ္ အစ္ကို ၊ ဒါကို ေျပာတာ ”

        “ တကယ္ကို စဥ္းစားစရာပဲ။ ဒါေပမဲ႔လည္းေလ ေခတ္ေဟာင္း ဆိုတာ ေခတ္ေဟာင္းမွာပဲ ထားခဲ႔ လိုက္တာ ပိုေကာင္းပါတယ္။ ကိုယ္က ေခတ္ေဟာင္းကို ျပန္လိုက္သြားျပီး သူတို႔ စမ္းခဲ႔တဲ႔ ဆင္ကို ဝင္ပံုေဖာ္ ေပးလိုက္ေတာ႔ . . . . .”

       “ ဘာျဖစ္လို႔လဲ အစ္ကို ” 

       “ ေၾသာ္. . . ကိုယ္တိုင္က သတၱမေျမာက္ ပုဏၰား ျဖစ္သြားတာေပါ႔ဗ်ာ ”

       “ ဘယ္လိုု ျဖစ္သြားတာလဲ အစ္ကို ”

       “ ဟုတ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဖိုတိုေရွာ့ နဲ႔ ဆင္ပံုကို လုပ္ေပးျပီးလို႔ တစ္ေယာက္ တစ္ရြက္ ပရင့္တာ နဲ႔ ပံုေလးေတြ ထုတ္ေပးျပီးေတာ႔ သူတို႔က လွမ္းေျပာသြားတယ္။ ”

        “ ဘာေျပာလဲ ”

        “ ဆင္ ဆိုတာ “ စာရြက္ ” တစ္ရြက္ လိုပါပဲလား ”

        တဲ႔။

        အင္း . . . .
     

        “ အင္း . . . ကၽြန္ေတာ္ ေခတ္ေဟာင္းက လူေတြနဲ႔ ခပ္ေဝးေဝး ေနတာ ေကာင္းမယ္ ထင္ပါတယ္။ သူတို႔က မျမင္မကန္းနဲ႔ ရမ္းစမ္းတတ္တယ္။ ျပီးေတာ့ မျမင္ဖူးတာေတြကိုလည္း သူတို႔ စမ္းမိ သလိုလိုနဲ႔ ေျပာတတ္ၾကေသးတယ္။ ”



      မွတ္ခ်က္။   ။ လူလည္း ေဂါက္ခ်င္ေနလား မသိပါဘူး။ ဟိုေန႔က ဘာမွန္း မသိ ၊ မက္ခဲ႔ရတဲ႔ အိပ္မက္ေလးပါ။ ဘာေတြမွန္းလည္း မသိပါဘူး။ ျဖစ္စဥ္ အတိုင္းပဲ ေရးခ်င္လို႔ “ ဒီဇိုင္နာ နဂါး ” ကို နာမည္တပ္ျပီး ေရးခြင့္ ေတာင္းကာ ေရးလိုက္ပါတယ္။ သူရဲ႕ ဆိုက္ကေတာ႔ ဒီေနရာ မွာပါ။ သူကေတာ႔ သူတတ္တဲ႔ ဒီဇိုင္နာ ပညာေတြကို မျခြင္းမခ်န္ ေျပာျပေနတဲ႔သူ တစ္ေယာက္ပါ။ သြားေရာက္ ေလ့လာႏိုင္ပါတယ္။


ေနာက္ဆက္တြဲ

       ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခုေတာ႔ ထပ္စဥ္းစား မိလိုက္တယ္။ အိပ္မက္ထဲမွာ ေတြ႕ခဲ႔တဲ႔ မ်က္မျမင္ ပုဏၰား ေျခာက္ေယာက္နဲ႔ ေနာက္တစ္ခါ အိပ္မက္ထဲမွာ ထပ္ဆံုခြင့္ ရခဲ႔ရင္ေပါ႔ဗ်ာ။ ဟုိးေရွးေရွးတုန္းက စမ္းခဲ႔တဲ႔ “ ဆင္ ” ကို ထားလိုက္ပါေတာ႔လို႔။ အခုေတာ႔ “ နဂါး ” ကို စမ္းကိုင္ ၾကည့္စမ္းပါဗ်ာ လို႔ေျပာခ်င္မိတယ္။ ဒါဆို သူတို႔ ဘယ္လိုေတြ ထပ္မ်ား ေျပာလာလိမ္႔ မလဲလို႔ပါ။ ဟဲဟဲ . . .  ဒီဇိုင္နာ နဂါး ”  ကေတာ႔ မ်က္ခံုး လႈပ္ေနမွာ ေသခ်ာတယ္။

ေလးစားစြာျဖင့္
ကိုေဇာ္         

.

Share/Bookmark

20 January 2011

17 မေန႔က ျပီးခဲ႔တဲ႔ အေမေန႔



မေန႔က ျပီးခဲ႔တဲ႔ အေမေန႔ 

အဲဒီ ဝလံုး ( ဝ ) ေပါ႔
ကိုယ့္ဖာသာ အိမ္မွာ ေရးေနတုန္း
သူရဲေကာင္း ျဖစ္ခဲ႔တယ္။
အေဖ ၊ အေမ ၊ အဖြား
ရဲရဲေတာက္ ေဆြမ်ိဳးမ်ားၾကားမွာ
ငါ့သားေလးက ေတာ္လိုက္တာ တဲ႔ ၊
ငါ့သား ဝလံုးေလးက လွမွလွ တဲ႔
အဲဒီလို ခ်ီးက်ဴးခဲ႔ၾကတယ္။

အဲဒီလိုနဲ႔ တခဏ
ဒီဝလံုးက ေက်ာင္းကို ေရာက္ေတာ႔
လက္ေရး ဂရုစိုက္ပါ တဲ႔
ဆရာမက မွတ္ခ်က္ေပးတယ္။
မျခစ္ခ်င္ ၊ ျခစ္ခ်င္
ဝတ္ေက်တန္းေက် ျခစ္ေပးလိုက္တဲ႔
ေကာက္တိေကာက္ေကြး ခပ္တိုတို အမွန္ျခစ္မွာ
ကၽြန္ေတာ့္ ဝလံုးေလးက
မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ႔ မႈန္ျပျပေပါ႔။

ဒီစာအုပ္ထဲက ဒီဝလံုးေလးကို
ထြက္မက်ေအာင္ အသာအယာ ဖိျပီး
က်ဴရွင္ ဆရာမဆီေရာက္ေတာ႔
ဝလံုးကိုေတာင္မွ ဝိုင္းေအာင္ မေရးႏိုင္ဘူးလား တဲ႔
မ်က္ေထာင့္နီ ၊ ေမးေၾကာတင္းျပီး
ကၽြန္ေတာ့္ လက္ဆစ္ကို ေပတံနဲ႔ ျဗင္းတယ္။
ဝလံုးဆိုတာ ေကာင္းကင္က လျပည့္လို ဝိုင္းစက္ရတယ္
ေရထဲက တုန္ခ်ိခ်ိနဲ႔ ေကာက္တိေကာက္ေကြး လမင္း မဟုတ္ဘူး တဲ႔။
ကၽြန္ေတာ့္ ဝလံုးေလး ငိုမ်ား ေနမလား
ကၽြန္ေတာ္လည္း ေသခ်ာ မသိဘူး ၊
ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ မငိုဘူး. . .
ဒါေပမဲ႔ . . ဝမ္းနည္းတယ္။

အဲဒီလိုပဲ . . .
ကိုယ့္ရပ္ကြက္မွာ ကိုယ္ၾကက္ဖ
သူမ်ား ရပ္ကြက္မွာ ၾကက္မ
“ ေအာက္ . . အီး . . အီး . . အြတ္ ” လို႔ေတာင္မွ
မေအာ္ႏိုင္တဲ႔ ဘဝ။
“ ဒါ ဘာျဖစ္လဲ ငါ့သား . . ဒါဟာ ေလာကဓံ ” တဲ႔။
အေဖက လက္တစ္ဖက္ဆြဲ
အေမက ေနာက္ထပ္ လက္တစ္ဖက္ကို ဆြဲ
ကၽြန္ေတာ့္က တြဲလဲ
ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ မိုးေပၚ မပ်ံႏိုင္ေပမဲ႔
ေအာက္ေျခေတာ႔ ခဏတာ . . .
( ထပ္ေျပာပါရေစ ) ခဏတာ လြတ္ခဲ႔တယ္။
ဒါဟာ မိဘဆီက ရတဲ႔ အားတဲ႔လား။
ဒါဟာ မိဘရဲ႕ ေပးဆပ္မႈတဲ႔လား။
ဒါဟာ မိဘရဲ႕ . . . . . . ။

ဝလံုးေလး တစ္လံုးေတာင္မွ
ဘဝ မေျပာင္းဘဲ ေနရာေျပာင္းတိုင္း
ေတြ႕ ၊ ထိ ၊ သိ ၊ ျမင္ ၊ ၾကား ၊ နာ ၊ ခံစား သူတို႔ေၾကာင့္
ပံုသ႑ာန္ ေျပာင္းလဲႏိုင္တယ္ မဟုတ္လား။
အမွန္ကေတာ႔ . . . .
ကၽြန္ေတာ္ ေရးလည္း ဒီ ဝလံုးပဲ ၊
နပိုလီယံ ေရးလည္း ဒီ ဝလံုးပဲ ၊
ဟစ္တလာ ေရးလည္း ဒီ ဝလံုးပဲ ၊
ကလင္တန္ ေရးလည္း ဒီ ဝလံုးပဲ ၊
ဘီလ္ဂိတ္ ေရးလည္း ဒီ ဝလံုးပဲ ၊
စတိေဂ်ာ့ခ်္ ေရးလည္း ဒီ ဝလံုးပဲ ၊
အိုဗားမား ေရးလည္း ဒီ ဝလံုးပဲ ၊
အားလံုးဟာ ဝလံုးေတာ့ ဝလံုးပဲ မဟုတ္လား ဟင္။

ေအာက္ေျခက အစဆြဲလို႔
အထက္ကို ပင့္တင္ ဝိွုက္သြင္းျပီး
ေအာက္အစနဲ႔ ျပန္ဆက္လိုက္တာကို
ဝလံုး လို႔ တိတိက်က်ကို ျပဌာန္းထားတယ္ မဟုတ္လား။
အိုဗားမားကို ဝလံုး ေရးခိုင္းလို႔ နည္းစနစ္ မက်လို႔
လက္ထိပ္ေခါက္မဲ႔ လူ မရွိဘူး ၊
အေမရိကန္ၾကီးက ျမန္မာ ဝလံုးကို ေရးသြားႏိုင္တယ္ ဆိုျပီး
လက္ခုပ္ လက္ဝါးေတြေတာင္မွ တေျဖာင္းေျဖာင္းနဲ႔
ညံညံစီ ေနဦးမွာပါပဲ။
သူ႕ ဝလံုးေလး တစ္လံုး
အစ နဲ႔ အဆံုး
အလံုး နဲ႔ အသြယ္
အရစ္ နဲ႔ အေကာက္
အမို႔ နဲ႔ အေမာက္ မွာ
ဘယ္သူကမ်ား ျပစ္တင္္ ေဝဖန္မႈ မျပဳတာ ဘာေၾကာင့္ပါလဲ။

ဒီမွာဗ်  . . ဒီမွာ . .
စာလံုးေလး တစ္လံုးေတာင္မွ ဒီလိုေတြ ပံုပန္းက်မေနတာ
အခု . . .
ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ျပန္ၾကည့္
ကိုယ့္စာထဲကို ျပန္ၾကည့္
ကိုယ္အေရွ႕ကို ၾကည့္
ကိုယ့္ပတ္ဝန္းက်င္ကို ကိုယ္ျပန္ၾကည့္
ကိုယ့္မ်က္စိ တစ္ဆံုးကိုၾကည့္
ကိုယ့္နဲ႔ ပတ္သတ္သမွ်ကိုၾကည့္
ကိုယ့္ရဲ႕ တစ္ကမၻာလံုးကိုၾကည့္
ျမင္သမွ်က မေတာ္တဆ မွားေနတာလား
ျမင္သမွ်က တမင္မွားေနတာလား
ျမင္သမွ်က တမင္ကို မွားေအာင္ လုပ္ထားတာလား
ျမင္သမွ်က အျမင္ မွားေနတာလား
ျမင္သမွ်က အမွား ျမင္ေနတာလား။

အဲဒီလို  . . .
တခ်ိဳ႕ေသာ စကားလံုးေတြက အသံထြက္ေတြေျပာင္း
တခ်ိဳ႕ေသာ စကားလံုးေတြက အဓိပၸါယ္ေတြေျပာင္း
တခ်ိဳ႕ေသာ စကားလံုးေတြက ဝိညာဥ္ေတြေပါင္း
“ တစ္ နဲ႔ တ ”
“ သိတ္ နဲ႔ သိပ္ ”
“ တယ္ နဲ႔ တရ္ ”
“ အခ်စ္ နဲ႔ Aခ်စ္ ”
“ မဟုတ္ဘဲ နဲ႔ မဟုတ္ပဲ ”
ဘာေတြမ်ား ျဖစ္ၾကတာလဲ လို႔
ခပ္ေတြးေတြး ၊ ခပ္က်ိတ္က်ိတ္ ေမးၾကည့္ေတာ႔
သူတို႔လည္း ခပ္တိုးတိုး ေျဖတယ္ . . . မသိၾကဘူး တဲ႔။
ငါတို႔လည္း မသိၾကဘူး။
လူညီတယ္ ဆိုျပီး “ ဤ ” ကို “ ကၽြဲ ” လုပ္လိုက္ၾကတာတဲ႔။
ဒါဆို ကၽြန္ေတာ္ ဒီကၽြဲကို စီးမယ္ ဆိုေတာ႔
ကၽြန္ေတာ့္ကို အရိုင္းအစိုင္းလို ၾကည့္ၾကျပန္ေရာ။

အဲဒါနဲ႔ပဲ  . . .
အသာေလး ေခါင္းင႔ံု ခပ္ကုတ္ကုတ္ေလးကပဲ ထြက္လာခဲ႔ပါတယ္။
တစ္ခုေတာ႔ ရွိတယ္  . . . .
ကၽြန္ေတာ္ “ ကုတ္ ” တာက တဝမ္းပူ နဲ႔ ဆိုေတာ႔
ေခါင္းကို ကုတ္တာပါ ၊
ပေစာက္ နဲ႔ မဟုတ္တဲ႔ အတြက္
ဒီလို “ ကုပ္ ” ခဲ႔ျခင္း မဟုတ္။
ဒါေပမဲ႔  . . .
အဲဒီညကလည္း လမင္းၾကီးသာခဲ႔ျပီး
ေနာက္ေန႔က်ေတာ႔လည္း မိုးက လင္းခဲ႔ျပန္ပါေသးတယ္။

အဲဒီလိုနဲ႔ . . . .
နံနက္ မိုးလင္းေတာ႔ ေနမင္းၾကီး ထြက္လာတယ္။
ကၽြန္ေတာ္က မဂၤလာ နံနက္ခင္းပါ လို႔ ႏႈတ္ဆက္ခ်ိန္မွာ
တစ္ေယာက္က Good Morning တဲ႔။
ဒီေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ သူ လက္ဆြဲ ႏႈတ္ဆက္ လိုက္ၾကတယ္။
ဒါဟာ ေန႔သစ္ တစ္ခုကို ၾကိဳဆို လိုက္ၾကတာပဲ မဟုတ္လား။
တကယ္ေတာ႔ စည္းခ်က္ ဆိုတာ . . .
ရင္ဘတ္ တူညီေနမွ မဟုတ္ပါဘူး
ရင္ခုန္သံ တူညီေနရင္လည္း ျဖစ္တာပါပဲ။
“ ကဗ်ာ ဆိုတာ ရင္ထဲက လာတဲ႔ အသံ ” လို႔ ဆိုတယ္။
ေဟ့ . . ဒီမွာ . . . .
ကၽြန္ေတာ့္ ရင္ထဲက အသံကို ခင္ဗ်ား ၾကားရဲ႕လား။

အဲဒီေန႔ကမွ . . .
ဇရက္ေတြက ညႊန္႔ေပါင္း အစိုးရ ဖြဲ႔လိုက္ၾကတယ္။
အမ်ားက ေမွ်ာ္လင့္ထားၾကတဲ႔ အတုိင္း
အုပ္အုပ္ကၽြတ္ကၽြတ္ပါပဲ။
နဂိုကတည္းက ရွိျပီးသားေတြ ဆိုေတာ႔လည္း
နငယ္က ကိုင္းထြက္စရာ မလိုေတာ့ဘူးေပါ့။
သူတို႔က ေရႊဖလားေလ . . .
ဒီေတာ႔ ေငြအနားကြပ္ စရာ မလိုေတာ႔ဘူး တဲ႔။
ဘဝဟာ ေျခာက္တီးေျခာက္ခ်က္နဲ႔
အရည္ေပ်ာ္သြားတယ္။
ဇရက္ေတြကေတာ႔  . . .
သူတို႔ဖာသာ ေျပာလို႔ ၊ ဆိုလို႔ ၊ ျငင္းလို႔ ၊ ခုန္လို႔ ေကာင္းတုန္း။
မိုးသံေလးေတြေတာင္မွ တေျဖာက္ေျဖာက္နဲ႔ ဆိုပဲ။

အဲဒီကဗ်ာက . . .
အဲဒီေနရာမွာ . . .
အဲဒီ စကားလံုးေလး တစ္လံုး မွားသြားတာနဲ႔
အဲဒီ အသံေတြ အကုန္လံုး ပ်က္ဆီးျပီး
အဲဒီ အသံေတြ  “ အ ” ကုန္တာ အေမရဲ႕
အဲဒါေၾကာင့္ပဲ ဒီကဗ်ာေလးက “ ဝစီပိတ္ ” သြားရတာ။
ကၽြန္ေတာ္က အေမာတေကာ ရွင္းျပေတာ႔
အေမက ျပံဳးျပီး နားေထာင္တယ္။
ျပီးေတာ႔ အေဖ့ဆီကို ကဗ်ာေလးကို ကမ္းေပးလိုက္ေတာ႔
အေဖက လွလွပပ အထက္ကလို အဓိပၸါယ္ ဖြင့္ေပးတယ္။
“ ကဗ်ာ ဆိုတာ ရင္ထဲက လာတဲ႔ အသံ ” တဲ႔
ဟာ ခနဲပါပဲ . . .
ကၽြန္ေတာ့္ ရင္ထဲမွာ အသံေတြ
အုန္းအုန္းကၽြက္ကၽြက္ ျမည္လာတယ္။

အဲဒီက စတာေပါ႔တဲ႔။
ေလးလံုးစပ္မွာလား ၊ ပ်ိဳ႕မွာလား
ေဒြးခိ်ဳးလား ၊ ရတုလား
ေလးခ်ိဳးလား ၊ တ်ာခ်င္းလား
အလကၤာလား ၊ ဘာသာေဗဒလား
ေမာ္ဒန္လား ၊ အသံမဲ႔လား
ပို႔စ္ေမာ္ဒန္လား ၊ ဒီဒီဒါဒါလား
သားေခ်ာ့ ကဗ်ာလား ၊ မယားေခ်ာ့ ကဗ်ာလား
ဘာလား . . . ဘာလား . . . ဘာလား . . .
အဲဒါနဲ႔ပဲ ေနာက္ေန႔က်ျပန္ေတာ႔လည္း မိုးခ်ဳပ္ျပန္တာပါပဲ။
ေသခ်ာတယ္ အသက္ တစ္ရက္ၾကီး သြားျပန္ျပီ။
အဆံုးကို ကၽြန္ေတာ္ မသိေသးဘူး။

အဲဒီလို စကားလံုးေလး တစ္လံုး မွားသြားတာနဲ႔
ကဗ်ာဟာ ဝစီပိတ္ျပီး အတိတ္ထဲမွာပဲ က်န္ေနခဲ႔တယ္ ဆိုလား ၊
ကဗ်ာဟာ ၾကိဳးျပတ္ျပီး ေထာ့က်ိဳးနဲ႔ ကေနရတယ္ ဆိုလား ၊
ကဗ်ာဟာ မီးစာကုန္ ၊ ဆီခန္း သက္တမ္းကုန္တယ္ ဆိုလား ၊
အဲဒီလို သတ္မွတ္ခ်က္ေတြ ၾကားမွာ
ကဗ်ာ တစ္ပုဒ္က အသက္က အေတာ္ကို ခံဖို႔ မလြယ္ပါလား။
ဒါေပမဲ႔ ကဗ်ာက အသက္ေလး မွ်ဥ္းမွ်ဥ္း ရွဴရင္း
အလံျဖဴ တစ္လက္ ေက်ာမွာ တပ္ျပီး
တေရြ႕ေရြ႕ေျပးတယ္။
လိုရာခရီးကို ေရာက္ေတာ႔ ေရာက္မွာပါ။
ဒါေပမဲ႔. . . ၾကာေတာ႔ ၾကာဦးမယ္။

အဲဒီ တစ္လံုးေလး မွားတာနဲ႔
ကဗ်ာက လံုးျပီး ျခင္းထဲ ေရာက္သြားတယ္ ဆိုရင္
မွားမဲ႔မွား မ်ားမ်ားသာ မွားပစ္လိုက္စမ္းပါ သားရာ တဲ႔။
အမွားမ်ားေလ အမွန္နဲ႔ နီးေလပဲ တဲ႔။
- - - - - -
ရုတ္တရက္ ကၽြန္ေတာ္ အ သြားတယ္။
အမွားမ်ားတာနဲ႔ အမွန္ နဲ႔ နီးတာ ဆိုင္လို႔လား လို႔
ကၽြန္ေတာ္ေလ . . . . ကၽြန္ေတာ့္ ကဗ်ာေလး အတိုင္း အ သြားတယ္ ၊
ကၽြန္ေတာ္ တကယ္ကို ဝစီပိတ္သြားတယ္။
- - - - - -
အေဖက ဆက္ေျပာတယ္ ၊
“ ကိုယ္တိုင္ကေတာ႔ အမွားကို သင္ခန္းစာ ယူတတ္ဖို႔ လိုတာေပါ႔ ” တဲ႔
ကၽြန္ေတာ္ ဆီမီးခြက္ မဟုတ္ေတာ႔
ဟုပ္ခနဲေတာ႔ ထမေတာက္ပါ ၊
ကၽြန္ေတာ့္ နားခြက္ကလည္း ဆီမီး မရွိ
နဂိုကကို နကိုင္းထြက္ျပီး ၊ မီးစာကုန္ ဆီက ေမြးရာပါ ခန္းေနတယ္။
ပါးစပ္က ????? ေတြ အေတာ္မ်ားမ်ား ထုတ္သံုးျပီးေတာ႔မွ
အေဖက ရွင္းျပတယ္။
အမွားဆိုတာ မွားႏိုင္ခြင့္ ၁၀၀ ပဲ ရွိတယ္ ဆိုပါေတာ႔
တစ္ခုတည္းကို ထပ္ခါထပ္ခါ မွားေနတာထက္စာရင္
အမွား တစ္ခုကို တစ္ခါမွား တစ္ခါ ျပင္လိုက္ ဆိုတာ ပိုမေကာင္းဘူးလား။
ဒီလိုဆိုရင္ အမွားမ်ားမ်ား ေတြ႕ေလ အမွန္နဲ႔ နီးေလေလေပါ႔ တဲ႔။
မရည္ရြယ္ တဲ႔ အတြက္  . . . .
ဘယ္သူမွေတာ႔ “ မင္း ” ျဖစ္မလာခဲ႔ပါ။
“ ေစာ္ကဲ ” နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း မခင္တဲ႔ အတြက္
“ ဟင္း ” ခနဲေတာ႔  . .
ကၽြန္ေတာ္ သက္ျပင္း တစ္ခါ ခ်လိုက္ပါေသးတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ . . .
ကဗ်ာ ဆိုတဲ႔ အႏုပညာက ကၽြန္ေတာ့္ရင္ကို ဝင္တိုက္တယ္။
ရင္ကို ထိလား ၊ မထိလား ဆိုတာထက္
ကဗ်ာ နာသြားလား ၊ မနာဘူးလား ဆိုတာက
ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ ပိုအေရးတၾကီး သိခ်င္ေနမိတယ္။
ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ႔ . . . .
ကဗ်ာ ဆိုတာ အႏုပညာေလ
အႏုပညာ နာမွာေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေၾကာက္တယ္။
ဇရက္ေတြကေတာ႔  . . . .
သူတို႔ဖာသာ သူတို႔ သီခ်င္း ညည္းေနၾကတယ္။
ဟုတ္ကဲ႔ . . . အဲဒီ သီခ်င္းကို ကၽြန္ေတာ္ မွတ္မိပါတယ္။
“ အားလံုးက ဆရာၾကီးေတြခ်ည္းပဲ ၊ တပည့္ ဆိုလို႔ တစ္ေယာက္ပဲ ရွိတယ္။
သူကလည္း ေသရွာျပီ ” တဲ႔။
ဒါက ကၽြန္ေတာ္ မွတ္မိသမွ် အကုန္ပါပဲ ၊ 
သူတို႔ကလည္း ဒါကိုပဲ ထပ္ကာ ထပ္ကာ ရြတ္ေနတာပါ။

အဲဒါနဲ႔ပဲ . . .
ကၽြန္ေတာ့္ ကဗ်ာေတြကို ရပ္ျပီး . . .
စာသားေတြ မ်ားမ်ား ခ်ေရးပစ္လိုက္တယ္။
ဗံုးေပါလေအာပါပဲ. . . .
အစီအစဥ္ က်ေနျခင္း မရွိသလို
ဘာေတြက ဘာေတြကို ျဖစ္ပ်က္ ရႈ႕ေနလဲလည္း မသိဘူး။
ထြက္သက္ ဝင္သက္ကို ထမင္းရည္ပူစည္းလို သေဘာထားျပီး
အသက္ေအာင့္ျပီး ေက်ာ္လိုက္တယ္။
ဒီေတာ႔ Microsoft Word က
ကၽြန္ေတာ့္ ေရးသမွ်ကို ေအာက္က အနီေၾကာင္းနဲ႔ တားတယ္။
မွားတယ္ . . . မွားတယ္ . . . မွားတယ္ . . .
ဟိုဟာလည္း မွားတယ္ ၊ ဒီဟာလည္း မွားတယ္
အားလံုးမွားတယ္ကြာ တဲ႔။
အဲဒီမွာ ကၽြန္ေတာ္ ထပ္ “ အ ” သြားရျပန္တယ္ ၊
ဝစီပိတ္ပါပဲ ၊
ခဏ ခဏ ဝစီပိတ္ရလြန္းေတာ႔လည္း
“ လူအ အိပ္မက္ ”  ျဖစ္ရျပန္ပါတယ္။
တိတ္တဆိတ္လည္း ေၾကကြဲမိပါရဲ႕။

အဲဒီ Word ေပၚကို ကာဆာ မခ်ရဲဘူး ၊
စာလံုး တစ္လံုး မခ်ရဲဘူး ၊
ေအာက္က အမွားမ်ား ဆိုေသာ မ်ဥ္းနီက လိုက္ကာ တားေနလို႔။
“ တစ္ခါက ” ဆိုလည္း အမွား . . .
“ တခါက ” ဆိုလည္း အမွား . . .
အမွား အမွားခ်င္း ေခ်ခ်င္ေပမဲ႔ အမွန္ ျဖစ္လာပါ႔မလား။
ေခါင္းရႈပ္ေထြး ေနာက္က်ိေနတုန္း
သူငယ္ခ်င္းက ေျပာေတာ႔  . . .
အဲဒါ Format အမွား တဲ႔။
ဟိုဟာကို အမွန္ျခစ္ျဖဳတ္ ၊
ဒီဟာကို အမွန္ျခစ္ျဖဳတ္လိုက္ေတာ့
ေရးသမွ်ဟာ ရင္ထဲက အသံေတြ ျဖစ္လာျပန္ပါေရာလား။
ဒါေပမဲ႔ . . .
အဲဒီအခ်ိန္ထိလည္း . . . . .
ဇရက္ေတြကေတာ႔ သူတို႔ သီခ်င္း သူတို႔ ဆိုေနၾကတုန္း။

အဲဒီ “ အမွန္တရား ဆိုတာ အမွား တစ္ရံေပါ႔ ” ဆိုတဲ႔
ဟာသ ေဆာင္းပါးေလးထဲကလို
တစ္ခါတေလေတာ႔လည္း
“ အၾကံသမား ” ဆိုတာ “ ဖန္သားျပင္ေပၚ ” မွာသာ ျမင္ရတာပါလား
လို႔ ခပ္ထြားထြား ေတြးမိျပန္တယ္။
တကယ့္ လူျမင္ကြင္းမွာေတာ႔ . . . .
သူတို႔က ဟန္ေဆာင္ အျပံဳးနဲ႔ ယဥ္လို႔ ၊ လွလို႔ ၊ ဝလို႔ ၊ ခန္႔လို႔ပါလား။
ဒီလိုေတြးျပီး ဒီလိုေငးေနခ်ိန္မွာေတာ႔ . . .
ကၽြန္ေတာ့္ ဝလံုးေလးေတြက လံုးဝိုင္းစ ျပဳလာပါျပီ။
အေမေရ . . .  အေဖေရ . . . ဆိုျပီး
ေအာ္ဟစ္ တိုင္တည္ကာ ေျပာေနရမဲ႔ အခ်ိန္ မဟုတ္ေပမဲ႔
အခုအခ်ိန္ အေမ ၊ အေဖ သိရင္လည္း
ကၽြန္ေတာ္ ေလထဲမွာ မပ်ံဝဲႏိုင္ေပမဲ႔
ေအာက္ေျခေတာ႔ ခဏတာ . . .
( ထပ္ေျပာပါရေစ ) ခဏတာ လြတ္ဦးမွာပါပဲ။

အဲဒီလိုဆိုရင္  . . .
စိတ္မပါ လက္မပါ ျခစ္ေပးခဲ႔တဲ႔ . . .
အမွန္ျခစ္ တိုတိုေလး ျခစ္ေပးခဲ႔တဲ႔ ဆရာမကို . . . ၊
လက္ဆစ္ကို ေပတံနဲ႔ ျဗင္းခဲ႔တဲ႔ က်ဴရွင္က ဆရာမကို . . . ၊
အရင္ကတည္းက အားေပးခဲ႔ၾကတဲ႔ . . .
အေမ ၊ အေဖ နဲ႔ ရဲရဲေတာက္ အမ်ိဳးေတြကို . . . ၊
ျပီးေတာ႔  . . . ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ကို . . . ၊
ကၽြန္ေတာ္ အခုေတာ႔ ဝလံုးေလး လွလွ ဝိုင္းဝိုင္းေလး ေရးျပေနႏိုင္ခဲ႔ျပီ။
ဒါေပမဲ႔ . . . .
ဒီအခ်ိန္မွ ဝလံုး ဝိုင္းေအာင္ ေရးႏိုင္လို႔
ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘယ္သူမွ ဆုလာေပးမွာ မဟုတ္သလို
ဘယ္သူ႕မွလည္း တေျဖာင္းေျဖာင္း လက္ခုပ္ လာတီးမွာ မဟုတ္ဘူး။
အဲဒီအခ်ိန္ အပိုင္းအျခားက ေက်ာ္လြန္ခဲ႔ျပီ မဟုတ္လား။

အဲဒါပါပဲ . . . .
အေဖ နဲ႔ အေမရာ။
ကၽြန္ေတာ္ အခု ဝလံုး လွလွေလး ေရးတတ္ေနျပီလို႔ . . .
ကၽြန္ေတာ္ မေျပာေတာ႔ပါဘူး။
ဒီလိုပဲ . . .
အေမမ်ား ေန႔တိုင္း ၊ အေဖမ်ား ေန႔တိုင္း
ကၽြန္ေတာ္ အေမ႔ကို သတိရတယ္ ၊ အေဖ့ကို လြမ္းတယ္ လို႔ . . .
ေရးမေနေတာ႔ပါဘူး။
ဒါေတြက ေက်ာ္လြန္ခဲ႔ျပီေလ။
မိဘကို သတိရေနတဲ႔ သားသမီးတိုင္း အတြက္ ေန႔တိုင္းေန႔တိုင္းက
အေဖမ်ားေန႔ ၊ အေမမ်ားေန႔ပဲ မဟုတ္လား။
ဒါေၾကာင့္ မေန႔က အေမမ်ားေန႔မွာ . . .
ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ မေရးေတာ႔ဘူး အေဖ နဲ႔ အေမ။
ကၽြန္ေတာ္ ေရးခ်င္တဲ႔ အခ်ိန္မွ ေရးမယ္။
ကၽြန္ေတာ့္ ရင္ထဲမွာ အသံေတြ ျမည္ေနတယ္
အေဖ နဲ႔ အေမ ၾကားရဲ႕ မဟုတ္လား။
ဒါဆို “ ကဗ်ာ ” ပါပဲေလ။

အဲဒီ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ
ခပ္ထက္ထက္ ေသြးထားတဲ႔ ဓါးေတြ ရွိတယ္။
က်ည္ကာ အက်ႌဝတ္သြားလည္း အပိုပဲ
သူတို႔က ေနာက္ေက်ာကေန ဇတ္ပိုးကို ထိုးမွာ
က်ည္ကာအက်ႌမွာ ေကာ္လံ မပါဘူး တဲ႔
သတိေပးသံကို ၾကားလိုက္ရတယ္။
ဒါဆိုလည္း ကိုယ္ဗလာပဲ ေကာင္းပါတယ္ေလ
မကာလို႔ မထူးမဲ႔ အတူတူ
က်ည္ကာ အက်ႌက ေလးပါတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ
ဇရက္ေတြကေတာ႔ . . .
အခ်ိန္ကိုက္ သူတို႔ရဲ႕ သီခ်င္းကို
အသံက်ယ္က်ယ္ တစ္မ်ိဳး . . .
အသံတိုးတိုး တစ္မ်ိဳးနဲ႔ . . .
ညည္းေနၾကေလရဲ႕ ၊
ဘာတဲ႔ . . .
“ အားလံုးက ဆရာၾကီးေတြခ်ည္းပဲ ၊ တပည့္ ဆိုလို႔ တစ္ေယာက္ပဲ ရွိတယ္။
သူကလည္း ေသရွာျပီ ” တဲ႔။

ေလးစားစြာျဖင့္
ကိုေဇာ္
20.1.2011



မွတ္ခ်က္။   ။ ကိုယ့္စာေတြ ကိုယ္ဖတ္ျပီး အမွားေတြ မ်ားလြန္းလို႔ ၊ ျပီးေတာ႔ Facebook မွာ လိုက္ျပီး ဖတ္မိျပီး မေနႏိုင္ မထိုင္ႏိုင္ ခ်ေရးလိုက္တာပါ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ပဲ အမွားမ်ား အတြက္ ရည္ရြယ္တာပါ။ 

ေလးစားစြာျဖင့္
ကိုေဇာ္
20.1.2011

Share/Bookmark

18 January 2011

22 အျမီး ၃ မ်ိဳး



      ဟိုးေရွးေရွးတုန္းက တိုင္းျပည္ၾကီး တစ္ျပည္မွာ မင္းက်င္႔တရားနဲ႔ အညီ အုပ္ခ်ဳပ္တဲ႔ ဘုရင္တစ္ပါး စိုးစံတယ္။ ဒီေတာ႔ ႏိုင္ငံက အရမ္းကို သာယာဝေျပာ သတဲ႔။

      တစ္ေန႔က်ေတာ႔ ဒီတိုင္းျပည္ရဲ႕ ေစ်းတန္းေလး တစ္ခုမွာ အဝတ္အစား စုတ္စုတ္ျပတ္ျပတ္နဲ႔ အဖိုးအို တစ္ေယာက္က စားဖို႔ အစားအစာ လိုက္ေတာင္းေနတယ္။ ဒါေပမဲ႔ အဖိုးအို ပံုစံက အျမဲတမ္း ေတာင္းစားေနတဲ႔ သူနဲ႔ မတူဘဲ ခရီးသြားနဲ႔ တူေနတယ္။ ဒီလို စုတ္စုတ္ျပတ္ျပတ္နဲ႔ အဖိုးအို တစ္ေယာက္ကို ဘယ္သူကမွလည္း ဂရုမစိုက္ၾကဘူးေပါ႔။ သာမာန္ လူတန္းစားေတြ ၊ သူေဌးေတြ ၊ သူေဌးသားေတြ ၊ မင္းညီမင္းသားေတြ ၊ သူတို႕လည္း ဂရုမစိုက္ပဲ ေက်ာ္သြားၾကတယ္။

     အဖိုးအို ပံုစံကလည္း အရမ္းကို ဆာေလာင္ေနတဲ႔ ပံုေပၚတယ္။ အခ်ိန္ကလည္း ေနမြန္းတည့္ ေတာ႔မယ္။  မနက္ကတည္းက ဘာမွ မစားရေသး။ အဖိုးအို လည္း သူ႕အျဖစ္ကို သူ စိတ္ပ်က္ျပီး အားေလ်ာ႔ေတာ႔မဲ႔ အခ်ိန္မွာ သူ႕ရဲ႕ လက္ကို လူတစ္ေယာက္ လာဆြဲတာကို သိလိုက္ရတယ္။ သူလွည္႔ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ အဝတ္အစားကို သပ္ရပ္စြာ ဝတ္ဆင္ထားတဲ႔ လူငယ္တစ္ေယာက္ကို ျမင္လိုက္ရတယ္။

       “ အဖိုး . . . ၊ အဖိုးက ဗိုက္အရမ္း ဆာေနတယ္ ထင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အဖိုး စားခ်င္တာကို ဒါန ျပဳပါရေစ။ ”

       လို႔ ေျပာျပီး အဖိုးၾကီးကို ဆိုင္တစ္ဆိုင္ထဲ ေခၚသြားတယ္။ ျပီးေတာ႔ အဖိုးအို စားခ်င္တာ မွန္သမွ် ခ်ေစျပီး စိတ္ၾကိဳက္ စားသံုးေစတယ္။ ေနာက္ဆံုး အဖိုးအို သြားမဲ႔ ခရီးအတြက္ စားစရာေတြကိုလည္း ထုပ္ပိုးေစတယ္။ ျပီးေတာ႔ အဖိုးအို သြားမဲ႔ ခရီးလမ္းအထိလမ္း လိုက္ပို႔တယ္။ ဒီေတာ႔ အဖိုးအိုက သူ႕လူငယ္ဆီက မထြက္ခြာခင္မွာ လူငယ္ကို တစ္ခုေျပာတယ္။

     “ လူကေလး . . မင္းက စိတ္သေဘာထား အရမ္း ေကာင္းမြန္တယ္။ မင္းက သာမာန္ မ်ိဳးရိုးေတာ႔ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ ဘယ္လို မ်ိဳးရိုးမ်ားလဲ။ ”

     
ဒီေတာ႔ လူငယ္ေလးကလည္း မလိမ္ ၊ မညာပဲ အမွန္အတိုင္းပဲ ျပန္ေျဖတယ္။

      “ ဟုတ္ပါတယ္ အဖိုး။ ကၽြန္ေတာ့္ နာမည္က “ သကၠ ” လို႔ ေခၚပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ဘုရင္႔သားေတာ္ တစ္ပါးပါပဲ။ ဒါေပမဲ႔ . ခမည္းေတာ္ရဲ႕ ေျမာက္မ်ားလွစြာေသာ သားေတာ္ေတြထဲက တစ္ေယာက္ဆိုေတာ႔ ရွိေနတဲ႔ ေနာင္ေတာ္ေတြကို ဘယ္လိုမွ မေက်ာ္ႏိုင္ေလေတာ႔ အိမ္ေရွ႕ အရာေတာ့ မေရာက္နိင္ ၊ မရႏိုင္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင္႔ ကၽြန္ေတာ္က သာမာန္ လူတန္းစားလို႔ပဲ ေနတာပါ။ ”

       ဒီေတာ႔ အဖိုးအိုက လွ်ိဳ႕ဝွက္စြာ ျပံဳးျပီး . . .

      “ မဟုတ္ေသးဘူး လူကေလး။ ဘယ္အရာမွာ မဆို ကိုယ့္ဖက္က ၾကိဳတင္ ျပင္ဆင္ထားခဲ႔ရင္ တစ္ေန႕ အေရးၾကံဳလာရင္ အသံုးဝင္ျပီး အေရးပါ အရာေရာက္စျမဲပါ။ မျဖစ္ေသးတာကို ၾကိဳျပီး အားမကုန္ပါနဲ႔။ ေလာကၾကီးက ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္ထားသူေတြကို မ်က္ႏွာသာ ေပးစျမဲပါ။

       ဒီေတာ႔ မင္းကို အဖိုး လက္ေဆာင္ တစ္ခု ေပးခဲ႔မယ္။ ဒီလက္ေဆာင္က ႏွယ္ႏွယ္ရရ ေတာ႔ မဟုတ္ဘူး။ ဗဟုသုတ စြယ္စံုက်မ္းပဲ။ ဒါကို မင္းဖတ္ထား ၊ ေလ႔လာထားမယ္ ဆိုရင္ ဒီကမာၻၾကီး ၊ ေလာကၾကီးရဲ႕ လွ်ိဳ႕ဝွက္ခ်က္ေတြ အကုန္ သိေနႏိုင္တယ္။ မင္းရဲ႕ ေကာင္းျမတ္ ျမင္႔ျမတ္တဲ႔ စိတ္ေန သေဘာထားကို ဂုဏ္ျပဳတဲ႔ အေနနဲ႔ ဒီစာအုပ္ေလးကို မင္းကို အဖိုးေပးခဲ႔တာ။

      လြယ္လြယ္ရတယ္ လို႔ေတာ႔ မမွတ္နဲ႔။ ေနာက္တစ္ခုက စာအုပ္ ဆိုတာ အေရးလိုမွ ထုတ္ဖတ္ဖို႔ မဟုတ္ဘူး။ ဖတ္ျပီး ေခါင္းထဲမွာ မွတ္ထားရတာ ၊ ဒါမွ အေရးလိုရင္ ထုတ္သံုးႏိုင္မယ္။ မင္းလည္း ဒီစာအုပ္ေလးထဲက အေၾကာင္းအရာေတြကို ေလ႔လာ မွတ္သားထားပါ။

      လို႔ ေျပာရင္း လူငယ္ေလးကို သူ႕ရဲ႕ အိတ္ထဲမွာ စာအုပ္ေလး တစ္အုပ္ကို ထုတ္ေပးရင္း ထြက္ခြာ သြားေတာ႔တယ္။ လူငယ္ေလးကလည္း သူ႕ဆီေရာက္လာတဲ႔ စာအုပ္ေလးကို အဖိုးၾကီး ေျပာတဲ႔ အတိုင္း ေလ႔လာ မွတ္သားခဲ႔တယ္။

      ဒါနဲ႔ ကာလ အတန္ၾကာေတာ႔ သူတို႕ တိုင္းျပည္ကို တျခားတိုင္းျပည္က လာေရာက္ ဝိုင္းရံျပီး စစ္မက္ျပဳ လိုတယ္လို႔ ေၾကျငာတယ္။ ဒီႏိုင္ငံက လာေရာက္က်ဴးေက်ာ္ စစ္ျပဳတာ အခု အၾကိမ္နဲ႔ဆို သံုးၾကိမ္ေျမာက္ျဖစ္တယ္။ အရင္ ႏွစ္ၾကိမ္တုန္းကလည္း သူတို႔ရဲ႕ ျပည္တြင္းကေန ခုခံကာကြယ္တာ ေကာင္းလြန္းလို႔ က်ဴးေက်ာ္လိုသူေတြ ဆုတ္ခြာခဲ႔ရတယ္။

      ဘယ္လိုပဲ ဆုတ္ခြာခဲ႔ရတယ္ ျဖစ္ပါေစ။ သူတို႔ ႏိုင္ငံက လူေတြ ေသေၾက က်ဆံုးခဲ႔ရသလို ၊ က်ဴးေက်ာ္သူတို႔ရဲ႕ လူေတြလည္း ေသေၾက က်ဆံုးခဲ႔ရတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ ႏွစ္ဖက္စလံုး နစ္နာေစတဲ႔ အရာ ျဖစ္လို႔ ဘယ္သူမွလည္း စစ္မတိုက္ခ်င္ၾကဘူး။ သို႕ေသာ္ သူတို႔ ႏိုင္ငံရဲ႕ တိုးတတ္သာယာ စည္ပင္မႈကို သိမ္းပိုက္ခ်င္တဲ႔ တျခားႏိုင္ငံက လာေရာက္ သိမ္းပိုက္တာ ျဖစ္တယ္။ ဒါေပမဲ႔ ဒီတစ္ၾကိမ္မွာေတာ႔ က်ဴးေက်ာ္သူေတြက ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ ျပည္သူလူထုမ်ား မဆံုးရႈံးရေအာင္ စစ္မက္ မျဖစ္ပြားလိုဘူး။

    က်ဴးေက်ာ္သူေတြရဲ႕ဘက္ကေန သံတမာန္ေတြ ေစလႊတ္ျပီး ဒီဘက္က ႏိုင္ငံက ဘုရင္႔ ေရွ႕ေတာ္ေမွာက္သို႔ ဝင္ေရာက္ခစားတယ္။ သူတို႕က စစ္မက္ မျဖစ္ပြားလိုပါ။ ဒါေၾကာင္႔ ..

     
“ ဒီႏိုင္ငံမွာ ရွိတဲ႔ ပညာရွိသူနဲ႔ သူတို႕ႏိုင္ငံမွာ ရွိတဲ႔ ပညာရွိသူ ဥာဏ္ရည္ ယွဥ္ျပိဳင္ခ်င္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ သူတို႔ ေမးခြန္း ( ၃ ) မ်ိဳးကို ေမးမယ္။ ဒီေမးလ္ခြန္းကို ( ၇ ) ရက္ အေတာ္အတြင္း ရေအာင္ေျဖ ရမယ္။ ရေအာင္ ေျဖႏိုင္ရင္ေတာ႔ သူတို႔ အသာတၾကည္ ေနာက္ဆုတ္ေပးမယ္။ ေနာက္လည္း ဘယ္ေတာ႔မွ လာမတိုက္ေတာ႔ဘူး။ တကယ္လို႔ သူတို႕ေမးတာကို မေျဖနိုင္ရင္ေတာ႔ ဒီတိုင္းျပည္ကို သူတို႔လက္ထဲ အသာတၾကည္ ေပးအပ္ရမယ္။ ”

       လို႔ အေရးဆိုတယ္။ ဘယ္သူကမွလည္း စစ္မက္ မျဖစ္ပြားလိုေတာ႔ ဒီလိုပဲ ဥာဏ္ရည္ခ်င္း ယွဥ္ျပိဳင္ဖို႔ သေဘာတူ လိုက္တယ္။ ဒီေတာ႔ က်ဴးေက်ာ္သူတို႔ ဘက္က သံတမာန္က ေမးခြန္းစာရြက္ေလး တစ္ရြက္ကို ေပးျပီး ျပန္သြားတယ္။ ဘုရင္ၾကီးနဲ႔ အမတ္ေတြလည္း ဒီေမးခြန္းေလးကို ဖတ္ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ ေမးခြန္းေလးက ဒီလို ေရးထားတယ္။

၁) အျမီးက အေမႊးအေတာင္ သာျဖစ္ေနတဲ႔ သတၱဝါက ဘာသတၱဝါလဲ။

၂) အျမီးက အရိုး သာျဖစ္ေနတဲ႔ သတၱဝါက ဘာသတၱဝါလဲ။

၃) အျမီးက အသား သာ ျဖစ္ေနတဲ႔ သတၱဝါက ဘာသတၱဝါလဲ။

         ဒီေမးခြန္းေလးကို ၾကည္႔ျပီး ဘယ္သူေျဖႏိုင္လဲ ဆိုေတာ႔ ဘယ္သူမွ မေျဖႏိုင္ၾကဘူး။ နန္းတြင္းထဲက ပညာရွိ အမတ္ၾကီးေတြလည္း သူတို႕ ဒီေမးခြန္းရဲ႕ အေျဖကို မေျဖႏိုင္ၾကဘူး။ ဒါနဲ႔ နန္းတြင္းထဲမွာ ဘယ္သူမွ မေျဖႏိုင္ေတာ႔ တိုင္းသူျပည္သားေတြကို လွည္႔လည္ျပီး ေမာင္းခတ္ေၾကျငာရတယ္။

        “ တိုင္းသူျပည္သား လူအမ်ားတို႔ေလး..။

        ယခု ဘုရင္မင္းတရားၾကီး၏ မိန္႕ၾကားခ်က္အရ တိုင္းသူျပည္သားမ်ားကို အသိေပးေၾကျငာ ပါသည္။ က်ဴးေက်ာ္ ဝင္ေရာက္ခ်င္ေသာ တိုင္းတစ္ပါးသူတို႕က ေမးခြန္း သံုးခုကုိ လာေရာက္ ေမးျမန္းထားပါသည္။ ထိုေမးခြန္း သံုးခုကား. .

၁) အျမီးက အေမႊးအေတာင္ သာျဖစ္ေနတဲ႔ သတၱဝါက ဘာသတၱဝါလဲ။

၂) အျမီးက အရိုး သာျဖစ္ေနတဲ႔ သတၱဝါက ဘာသတၱဝါလဲ။

၃) အျမီးက အသား သာ ျဖစ္ေနတဲ႔ သတၱဝါက ဘာသတၱဝါလဲ။

     
ဟူ၍ ျဖစ္ပါသည္။ ထို ေမးခြန္းအား ေျဖဆိုႏုိင္ေသာ မည္သူမဆို အေျဖမွန္ခဲ႔ပါက အိမ္႔ေရွ႔မင္း အရာ အပ္ႏွင္းမည္ ၊ အမိန္႕ေတာ္။ ”

     ဆိုျပီး တိုင္းျပည္ထဲမွာ လွည္႔လည္ ေၾကျငာေစတယ္။ ဒါေပမဲ႔လည္း တစ္ရက္ျပီး တစ္ရက္သာ ကုန္ဆံုးသြားတယ္။ ဒီေမးခြန္းရဲ႕ အေျဖကို ဘယ္သူမွ မေျဖဆိုႏိုင္ခဲ႔ဘူး။ ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာလာေတာ႔ ဘုရင္ၾကီးလည္း မအိပ္ႏိုင္ ၊ မစားႏိုင္နဲ႔ ျဖစ္လာခဲ႔တယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ ခ်ိန္းဆိုထားတဲ႔ (၇) ရက္ေျမာက္တဲ႔ ေန႕ကို ေရာက္လာတယ္။ ေျဖဆိုိႏိုင္ပါတယ္ ဆိုျပီး ဘယ္သူမွလည္း ဘုရင္ၾကီးဆီကို အခစားမဝင္ေရာက္လာခဲ႔ဘူး။ မနက္ျဖန္ဆိုရင္ က်ဴးက်င္ခ်င္သူေတြကို အေျဖေပးရေတာ႔မယ္။

        အေျဖမွန္ မေပးႏိုင္ရင္ သူတို႔ တိုင္းျပည္ကို အသာတၾကည္ သူမ်ား လက္ထဲကို အပ္လိုက္ရေတာ႔မယ္။ ဒါနဲ႔ ဘုရင္ၾကီးက နန္းေတာ္ထဲမွာ ေနာက္ဆံုး ညီလာခံလုပ္ျပီး သူရဲ႕ အမတ္ၾကီးေတြနဲ႔ ေနာက္ဆံုး အေနနဲ႔ ေမးခြန္းရဲ႕ အေျဖကို သိၾကလားလို႔ ေမးေတာ္မူေတာ႔ ဘယ္သူ႕မွလည္း မေျဖႏိုင္ၾကဘူး။ ဒီေတာ႔ ဘုရင္ၾကီးလည္း လြန္စြာမွ စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားတယ္။ သူတို႔တိုင္းျပည္မွာ ဒီလို ပညာမရွိတဲ႔ လူေတြ ရွိေနပါလားလို႔လည္း ထင္မိသြားတယ္။

        ဒီအခ်ိန္မွာပဲ ဘုရင္ၾကီးရဲ႕ သားေတာ္ေလး တစ္ပါးက ...

       “ ဖခမည္းေတာ္ ၊  ဘယ္လိုေၾကာင္႔မွ စိတ္ပူပင္ ဆင္းရဲျခင္း ျဖစ္မေနပါနဲ႔။ ဤေမးခြန္းေလာက္ကေတာ႔ သားေတာ္ ေကာင္းေကာင္းၾကီး ေျဖႏိုင္ပါတယ္ ခမည္းေတာ္။ ေပ်ာ္ရႊင္စြာပဲ စံစားေတာ္မူပါ။ မနက္ျဖန္ ေရာက္ရင္ သားေတာ္ သူတို႕လိုခ်င္ေနတဲ႔ အေျဖကို ေျဖေပးပါ႔မယ္။ ”

      
လို႔ ရဲဝံ့စြာ ေလွ်ာက္တင္တယ္။ ဒီေတာ႔ ဘုရင္ၾကီးလည္း အလြန္ အံ့ၾသသြားျပီး. . .

        “ သားေတာ္ . . ၊ ေျဖဆိုႏိုင္တယ္ ဆိုတာ တကယ္လား သားေတာ္.။ ”

        “ တကယ္ပါ. . ဖခမည္းေတာ္.။ မနက္ျဖန္ သားေတာ္ ေျဖဆိုပါ႔မယ္။ ”

      လို႔ ေလွ်ာက္တင္တယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ ဘုရင္ၾကီးလည္း သားေတာ္ေလးကို မယံုၾကည္ခ်င္ ေပမဲ႔လည္း သားေတာ္ေလးရဲ႕ ရဲဝံ့တဲ႔ အမူအရာေၾကာင္႔ သူ စိတ္ေအးသြားခဲ႔တယ္။

       ဒီလိုနဲ႔ ၊ ေနာက္ေန႕ လည္း ေရာက္ေရာ. . က်ဴးေက်ာ္သူေတြဘက္က သံတမန္ေတြ ေရာက္ရွိလာျပီး သူတို႔ေမးခြန္း အတြက္ အေျဖရျပီလား လို႔ လာေရာက္ေမးတယ္။ ဒီေတာ႔ စိတ္အနည္းငယ္ ပူပန္မႈ ကင္းေနျပီ ျဖစ္တဲ႔ ဘုရင္ၾကီးက သူ႕ရဲ႕ သားေတာ္ကို ယံုၾကည္စြာနဲ႔ပဲ .ေခၚလိုက္ျပီး. .

       “ ကဲ..သားေတာ္။ သူတို႔ေမးထားတဲ႔ ေမးခြန္းကို သားေတာ္ကပဲ ေျဖေပးလိုက္ပါကြယ္။ ”

       လို႔ ေျပာေတာ္မူတယ္။ ဒီေတာ႔ သားေတာ္ေလးက သံတမန္ေတြဘက္ကို ရဲဝံ့စြာ လွည္႔ျပီး. .

       “ သံတမန္ၾကီးမ်ား ၊ ကၽြႏု္ပ္ သင္တို႔ေမးထားတဲ႔ ေမးခြန္းကို မေျဖခင္မွာ ေမးခ်င္တာ တစ္ခု ရွိေနပါတယ္။ ”

         “ ေမးပါ။ အသင္ မင္းသား။ ”

         ဆိုျပီး သံတမန္ေတြကလည္း ျပန္ေျပာတယ္။ ဒီေတာ႔မွ မင္းသားေလးက ဆက္ျပီး. .

       “ တကယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေျဖခဲ႔တဲ႔ ေမးခြန္း မွန္ ၊ မမွန္ဆုိတာကို ဘယ္လိုမ်ား သင္တို႔ ဆံုးျဖတ္မလဲ။ တကယ္လို႔ မွန္ေနရင္ေတာင္မွ မမွန္ပါဘူးလို႔ သင္တို႔မွာ ေျပာႏိုင္တယ္ေလ။ ဒါေၾကာင္႔ သင္တို႔ အေျဖမွန္ ဆိုတာကို စာနဲ႔ ေရးျပီး အခု ေရွ႕မွာ ရွိေနတဲ႔ ယြန္းအုပ္ထဲမွာ ထည္႔ေပး ထားႏိုင္မလား။ ကၽြန္ေတာ္ အေျဖ ေျဖျပီးျပီ ဆိုရင္ အေျဖမွန္ ဟုတ္ ၊ မဟုတ္ တိုက္ၾကည္႔လို႕ရတာေပါ႔ေလ။ ”

      မင္းသားေလး ေျပာဆိုတာကလည္း လြန္စြာမွ က်ိဳးေၾကာင္း သင္႔ေတာ္ ေနေတာ႔ သံတမန္ေတြကလည္း. .

      “ ရပါတယ္ .. ၊ အသင္ မင္းသား။ ကၽြႏု္ပ္တို႔ အေျဖမွန္ကို စာနဲ႔ေရးျပီး ယြန္းအုပ္ထဲမွာ ထားေပးပါ႔မယ္။ သင္ေျဖျပီးေတာ႔မွ ဖြင္႔ၾကည္႔တာေပါ႔။ ”

     “ ေကာင္းပါျပီ သံတမန္ၾကီးမ်ား။ ကၽြႏု္ပ္ေနာက္ဆံုး ေျပာစရာ တစ္ခုပဲ က်န္ပါေတာ႔တယ္။ တကယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေျဖတဲ႔ အေျဖမွားခဲ႔ရင္ ကၽြႏ္ုပ္တို႔ တိုင္းျပည္ကို သင္တို႔ လက္ထဲကို ၾကည္ျဖဴစြာ အပ္ပါ႔မယ္။ တကယ္လို႔ ကၽြႏ္ုပ္ေျဖတာ မွန္ခဲ႔ရင္လည္း သင္တို႔ အဘယ္ကဲ႕သို႕မွ ကၽြႏ္ုပ္တို႔ တိုင္းျပည္ကို ေႏွာင္႔ယွက္ျခင္း မျပဳပဲ ဆုတ္ခြာေပးပါမယ္လို႔ ကတိေပးႏိုင္မလား သံတမန္ၾကီး။ ”

       ဒီေတာ႔ သံတမန္ၾကီးက . .

      “ ကၽြႏ္ုပ္ သေဘာတူပါတယ္ မင္းသား။ ကတိလည္း ေပးပါတယ္။ တကယ္လို႔ သင္၏ အေျဖသာ မွန္ပါေစ ကၽြႏ္ုပ္တို႔ ဘယ္လိုမွ သင္တို႔ တိုင္းျပည္ကို မေႏွာက္ယွက္ပဲ ေအးေဆးစြာ ျပန္သြားပါ႔မယ္။ ”

       “ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္  သံတမန္ၾကီး။ ဒါဆိုရင္ သင္၏ အေျဖမွန္ကို ေရးပါေတာ႔. .ျပီးရင္ အေရွ႕မွာ ယြန္းအုပ္ထဲမွာ သင္ကိုယ္တိုင္ ထည္႔လိုက္ပါ။ ”

      ဒီေတာ႔ သံတမန္ၾကီးလည္း သူကိုယ္တိုင္ ေမးခြန္း အေျဖကို စာရြက္မွာ ေရးျပီး ယြန္းအုပ္ထဲ ထည္႔လိုက္တယ္။ ေနာက္ေတာ႔ မင္းသားေလးအား ၾကည္႔ရင္း. .

        “ ရပါျပီ မင္းသား။ သင္၏ အေျဖကို စျပီး ေျဖပါေလာ႔။ ”

      
ဒီေတာ႔ မင္းသားေလးက သံတမန္ၾကီးကို ေသခ်ာစြာ ၾကည္႔ရင္း. .

        “ နံပါတ္တစ္ - အျမီးက အေမႊးအေတာင္ သာျဖစ္ေနတဲ႔ သတၱဝါက ဘာသတၱဝါလဲ။ ဆိုတဲ႔ ေမးခြန္းရဲ႕ အေျဖကေတာ႔ “ ေဒါင္း ” ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ သတၱဝါေတြထဲမွာ သူ႔ရဲ႕ အေမႊးက အျမီးအေတာင္အေနနဲ႔ သီးသန္႕ရွိေနတယ္ ဆိုတာ သူ႕ကို ဆိုလိုတာပါ။

        နံပါတ္ႏွစ္ - အျမီးက အရိုး သာျဖစ္ေနတဲ႔ သတၱဝါက ဘာသတၱဝါလဲ။ ဆိုတဲ႔ ေမးခြန္းရဲ႕ အေျဖကေတာ႔ “ ပိတုန္း ” ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ သတၱဝါေတြထဲမွာ သူ႕ရဲ႕ အျမီးက အရိုးအေနနဲ႔ သီးသန္႕ရွိေနတယ္ ဆိုတာ သူ႕ကို ဆိုလိုတာပါ။

       နံပါတ္သံုး - အျမီးက အသား သာ ျဖစ္ေနတဲ႔ သတၱဝါက ဘာသတၱဝါလဲ။ ဆိုတဲ႔ ေမးခြန္းရဲ႕ အေျဖကေတာ႔ “ ရွဴးပ်ံ ” ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ သတၱဝါေတြထဲမွာ သူ႕ရဲ႕ အျမီးက အသားအေနနဲ႔ သီးသန္႕ရွိေနတယ္ ဆိုတာ သူ႕ကို ဆိုလိုတာပါ။ ”

       
မင္းသားေလးက ဒီလိုလည္း ေျဖျပီးေရာ သံတမန္ေတြဆီကို လွည္႔ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ သံတမန္ေတြက သူ႕ကို အံ့ၾသစြာ ၾကည္႔ေနျပီး ၊ ေနာက္မွ.. .

       “ ယြန္းအုပ္ထဲမွာ ထည္႔ထားတဲ႔ အေျဖကို ၾကည္႔စရာ မလိုေတာ႔ပါဘူး။ မင္းသား သင္၏ အေျဖမ်ား အားလံုး မွန္ကန္ပါတယ္။ ကၽြန္ုပ္တို႔လည္း ကၽြန္ုပ္တို႔ ကတိအတိုင္း ဤတိုင္းျပည္မွ အသာတၾကည္နဲ႔ ဆုတ္ခြာ ေပးပါ႔မယ္။ ဤမင္းသားေလး ကဲ႔သို႔ အေထြေထြ ဗဟုသုတနဲ႔ ျပည္႔စံုသူကို ရရွိထားတာ ဒီတိုင္းျပည္ အတြက္ အလြန္ကို ေကာင္းျခင္း တစ္ရပ္ပါပဲ။ ဘုရင္မင္းၾကီး အတြက္လည္း ဂုဏ္က်က္သေရ တိုးေစပါတယ္။ ကၽြန္ုပ္တို႔လည္း ျပန္လည္ ဆုတ္ခြာပါေတာ႔မယ္။ အခု ယူလာတာကေတာ႔ ဘုရင္မင္းၾကီး အတြက္ လက္ေဆာင္ပ႑ာ ေတြပါ။ ကၽြႏ္ုပ္တို႕ကို သြားခြင္႔ျပဳပါဦး။ ”

      
ဟုဆိုကာ လက္ေဆာင္ပ႑ာမ်ားကို ဆက္သျပီး နန္းေတာ္ထဲမွ ထြက္ခြာ သြားေတာ႔တယ္။ ျပီးေတာ႔ သူတို႔ရဲ႕ တပ္ေတာ္ေတြကိုလည္း တစ္ခါတည္း ရုပ္သိမ္းျပီး အသာတၾကည္ပဲ ျပန္လည္ ဆုတ္ခြာသြားခဲ႔တယ္။

        ဘုရင္မင္းၾကီးလည္း သူ၏သားေတာ္ကို လြန္စြာမွ အားရ ေက်နပ္ေတာ္မူ၍ ရက္မကူးေစပဲ ခ်က္ခ်င္း အိမ္ေရွ႕မင္းရာထူး အပ္ႏွံပြဲကို ခ်က္ခ်င္း လုပ္ေစတယ္။ ျပီးေတာ႔မွ . .

        “ သားေတာ္ ၊ သားေတာ္ ဘယ္လိုမ်ား ဒီလို ဗဟုသုတေတြကို သိေနရတာလဲ။ ”

       “ ဒါက ဒီလိုပါ ခမည္းေတာ္ ၊ ဟိုးလြန္ခဲ႔တဲ႔ ႏွစ္အနည္းငယ္ေလာက္က လမ္းေပၚမွာ ဗိုက္ဆာလို႔ စားစရာ လိုက္ေတာင္းေနတဲ႔ အဖိုးအိုတစ္ေယာက္ကို သားေတာ္က သူစားခ်င္တာ စားေစဖို႔ ကူညီခဲ႔ပါတယ္။ ဒါကို အဖိုးအိုက ေက်းဇူးတင္လြန္းလို႔ သားေတာ္ကို သူက ဗဟုသုတ ရေစဖို႔ စာအုပ္တစ္အုပ္ လက္ေဆာင္ေပးသြားခဲ႔ပါတယ္။

        ဒါေပမဲ႔လည္း သူေပးတဲ႔ စာအုပ္ထက္ သူေျပာသြားတဲ႔ စကားက ပိုျပီးေတာ႔ တန္ဖိုးရွိပါတယ္။ ဒါကေတာ႔ “ ဘယ္အရာမွာ မဆို ကိုယ္႕ဖက္က ၾကိဳတင္ ျပင္ဆင္ထားခဲ႔ရင္ တစ္ေန႕ အေရးၾကံဳလာရင္ အသံုးဝင္ျပီး အေရးပါ အရာေရာက္စျမဲပါ။ မျဖစ္ေသးတာကို ၾကိဳျပီး အားမကုန္ပါနဲ႔။ ေလာကၾကီးက ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္ထားသူေတြကို မ်က္ႏွာသာ ေပးစျမဲပါ။ ” တဲ႔။

         တကယ္လည္း ဟုတ္ပါတယ္။ လူတိုင္း လိုခ်င္ရင္ ဗဟုသုတ ၊ ပညာ ၊ ပိုက္ဆံ အစရွိသျဖင္႔ လိုခ်င္တာေတြ အကုန္ ရယူႏိုင္စျမဲပါပဲ။ လိုမွ ထျပီး ရွာရေဖြရတာကိုလည္း အဖိုးအိုက ဒီလို ဆံုးမ သြားပါတယ္။ “ ေနာက္တစ္ခုက စာအုပ္ဆိုတာ အေရးလိုမွ ထုတ္ဖတ္ဖို႔ မဟုတ္ဘူး။ ဖတ္ျပီး ေခါင္းထဲမွာ မွတ္ထားရတာ ၊ ဒါမွ အေရးလိုရင္ ထုတ္သံုးႏိုင္မယ္။ မင္းလည္း ဒီစာအုပ္ေလးထဲက အေၾကာင္းအရာေတြကို ေလ႔လာမွတ္သားထားပါ။ ”

       
ဒါေၾကာင္႔မို႔ သားေတာ္ လက္ထဲကို စာအုပ္ေလး ရလာကတည္းက ေန႕စဥ္ မွတ္သားထားလို႔ အခုလို အေရးၾကံဳေနခ်ိန္မွာ အသင္႔ျဖစ္ေစတာပါ။ ”

       ဒီေတာ႔ ဘုရင္ၾကီးလည္း သူ႕ရဲ႕ သားေတာ္ကို လြန္စြာမွ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးျပီး ဆုေတာ္လာဘ္ေတာ္ေတြ ခ်ိီးျမင္႔ေလသည္။



“ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘဝမွာေရာ. . .

  • လိုမွ ထျပင္ဆင္ တတ္ပါသလား။
  • မလုပ္ရေသးခင္ စိတ္ပ်က္ အားငယ္တတ္ပါသလား ၊
  • မျဖစ္ခင္ဆိုတာကို ၾကိဳေတြးျပီး ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္ ၾကိဳးစားမႈ ရွိခဲ႔ပါသလား ၊
  • အရာရာကို ေလ႔လာမွတ္သား တတ္ပါသလား။
  • တစ္ခုခု ျပင္ဆင္ထားသူဟာ တစ္ခုခုေတာ႔ သူ႕အတြက္ အခြင္႔အေရးဆိုတာ ရလာစျမဲပါပဲ။
  • ဘာမွ ျပင္ဆင္မထားသူ အတြက္ကေတာ႔ ဘာမွ ျဖစ္မလာတာ ေလာကၾကီး အတြက္ တကယ္ေတာ႔ မဆန္းလွပါ။ ”

မွတ္ခ်က္။ ။ တရုတ္ ပံုျပင္ေလးပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ေရးတဲ႔ စာေတြထဲမွာ ဒီစာ အၾကာဆံုးပါပဲ။ ဟုိဟာ လုပ္လိုက္ ၊ ဒီဟာ လုပ္လိုက္နဲ႔ မွတ္မွတ္ရရ ၆ နာရီေက်ာ္ ၾကာသြားတယ္။ အင္း  . . . ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘာမွ ၾကိဳတင္ ျပင္ဆင္မႈ မရွိခဲ႔လို႔ ဒီလို ၾကာသြားတာ ျဖစ္မယ္။ တကယ္ကို မွတ္မွတ္ရရပါပဲ။

ေလးစားစြာျဖင့္

ကိုေဇာ္




Share/Bookmark
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

ဧည္႔သည္မ်ား

သြားသြားလာလာ
hidden hit counter




free counters

6.8.2010 မွ စ ကလိသည္။

.