မည္သူ မဆို အမွန္ ရွိသလို ၊ အမွားလည္း ရွိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔ အျမင္ ၊ အေတြးမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ပဲ တာဝန္ယူရမွာ ျဖစ္ေသာေၾကာင္႔ ထပ္ဆင္႔ကူးယူျပီး တျခားေနရာမွာ ေဖာ္ျပခ်င္တယ္ ဆိုေသာ စာခ်စ္သူ သူငယ္ခ်င္း မ်ားကို စာရဲ႕ ေအာက္တစ္ေနရာမွာ “ ကိုေဇာ္ ” ႏွင္႔ “ zaw357.blogspot.com ” ဆိုတာေလးကိုေတာ႔ ထည္႔ေပးပါလို႔ ေတာင္းဆိုခ်င္ပါတယ္။

{ ေသခ်ာတာ တစ္ခုကေတာ႔ “ ေရးတဲ႔စာ ” နဲ႔ “ စာေရးသူ ” ကို မေရာေထြးေစဖို႔ပါ။ }

ေလးစားစြာျဖင္႔
ကိုေဇာ္
~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

အဇၨတေဂၢ ပါဏုေပတံ ဗုဒၶံ သရဏံ ဂစာၦမိ။


30 September 2010

10 နတ္စာေကၽြးသူ တစ္ေယာက္၏ မွတ္တမ္း



တစ္ခါက ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္က ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္ၾကျပီး ကာလ အတန္ၾကာေတာ႔ ႏွစ္ဖက္မိဘေတြ သေဘာတူညီမႈ နဲ႔ လက္ထပ္လိုက္ၾကသည္။ ဒါေပမဲ႔.. ေကာင္မေလးမိဘေတြ ဘာအလုပ္လုပ္တယ္ ဆိုတာကို ေကာင္ေလးက မသိခဲ႔ေလေတာ႔ လက္ထပ္ျပီး တစ္ဦးတည္းေသာ သမီးျဖစ္ေသာ ေကာင္မေလးေၾကာင္႔ ေကာင္မေလးမိဘေတြက ေကာင္ေလးတို႕အိမ္ကို လိုက္ေနျပီးေနသည္။ ဒီမွာ တစ္ပတ္ေလာက္ၾကာမွ ေကာင္မေလးမိဘေတြရဲ႕ အလုပ္ကို သိလိုက္ရေတာ႔သည္။

ေကာင္မေလးမိဘေတြရဲ႕ အလုပ္က သမာအာဇီဝ အလုပ္ပါပဲ။ ဒါေပမဲ႔ ေကာင္ေလးရဲ႕ ေယာကၡထီးေရာ ၊ ေယာကၡမေရာက ၃၇ မင္းနတ္ေတြကို လြန္စြာ ယံုၾကည္ကိုးကြယ္ၾကျပီး သူတိုရဲ႕ အလုပ္ဆိုတာကလည္း နတ္ေတြကို ေခ်ာျမဴရတဲ႔ နတ္ကေတာ္ အလုပ္ပဲ ျဖစ္၏။ ေကာင္ေလးက ေခတ္ပညာတတ္လူငယ္ေလး ျဖစ္ေလေတာ႔ ဒီ ၃၇ မင္းနတ္ဆိုတာေတြကို ဘယ္လိုမွ အယံုအၾကည္မရွိဘူး။

ဒါေပမဲ႔လည္း သူခ်စ္လွစြာေသာ ေကာင္မေလးမိဘေတြ ျဖစ္ေနတဲ႔ အတြက္ ဘာမွ မေျပာပဲ မသိမသာပဲ ဖာသိဖာသာ ေနလာခဲ႔သည္။ ဒီလို ေနလာရင္းနဲ႔ပဲ ေကာင္ေလးနဲ႔ ေကာင္မေလးက သားေယာက်္ားေလး တစ္ေယာက္ ဖြားျမင္တဲ႔ အထိပါပဲ။ ေကာင္ေလးနဲ႔ ေကာင္မေလးကလည္း သူတို႔ အလုပ္သူတို႔ လုပ္သည္။

ေကာင္မေလး မိဘေတြကလည္း သူတို႔ယံုၾကည္ရာ နတ္မ်ားကို ေခ်ာ႔ျမဴေသာ အလုပ္ကို လုပ္ၾကသည္။ ေကာင္ေလးရဲ႕ အိမ္မွာလည္း သူ႕ ေယာကၡမေတြရဲ႕ နတ္ရုပ္မ်ားဟာ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေနရာယူလာၾက၏။ ဒါေပမဲ႔လည္း ေကာင္ေလးက သူခ်စ္ေသာ ေကာင္မေလးနဲ႔ ျပႆနာ မတတ္ခ်င္တာနဲ႔ ဘာမွ မေျပာခဲ႔ပါဘူး။

နတ္ကေတာ္ေတြရဲ႕ ထံုးစံ အတိုင္း နတ္လာေမးသူေတြ ၊ နတ္ဝင္သူေတြနဲ႔ ေကာင္ေလးအိမ္မွာ တရံုးရံုးပါပဲ။ အဲ . . တစ္ေန႕ေတာ႔ ေကာင္ေလးရဲ႕ သားေလးဟာ တစ္ညလံုး မအိပ္ပဲ ငိုေနပါေလေရာ။ ေကာင္ေလးတို႔လည္း တစ္ညလံုး မအိပ္ရဘူးေပါ႔။ မနက္လည္း မိုးလင္းေရာ ေကာင္ေလးရဲ႕ သားေလး ညက ငိုတာကို ဘာေၾကာင္႔လဲ ဆိုျပီး ေကာင္ေလး ေယာကၡမေတြက နတ္ေမးၾက၏။

သူတို႕ဆီက ထြက္လာတဲ႔ အေျဖကေတာ႔ နတ္က ကေလးကို ခ်စ္လို႔ က်ီစားတာ ဆိုပဲ ၊ ဒါေၾကာင္႔ နတ္ကို ေက်နပ္ေအာင္ နတ္စာေကၽြးရမယ္ ဆိုျပီး နတ္စာေကၽြးဖို႔ ခ်က္ျပဳတ္ ေတာင္းေလးနဲ႔ ထည္႔ျပီး ကြင္းျပင္မွာ သြား နတ္စာေကၽြး၏။ ထူးျခားတာကေတာ႔ ေကာင္ေလး ေယာကၡမနတ္စာေကၽြးျပီး ျပန္လာကတည္းက ေကာင္ေလးသားေလးဟာ မငိုေတာ႔ပဲ တိတ္သြားတာပါပဲ။

ဒီေတာ႔ ေကာင္ေလး ေယာကၡမေတြက လုပ္ေတာ႔တာေပါ႔။

“ ေတြ႕တယ္ မလား ၊ ငါ႕ တို႔ ပူေဇာ္ထားတဲ႔ နတ္ေတြက ေစာင္႔ေရွာက္လိုက္တာေလ။ ”

ဆိုပဲ။ ေကာင္ေလးကလည္း ကိုယ္႕သားသမီး ေနေကာင္းသြားတာပဲေလ ဘာေျပာစရာ ရွိမွာလဲ။ ဒီလိုပဲ မသိမသာ ေနလိုက္၏။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ႔ ေနာက္တစ္ပတ္ေလာက္ေနေတာ႔ ေကာင္ေလးသားက ထပ္ျပီး ငိုျပန္ေလေရာ။ ဒီေတာ႔ ေကာင္ေလး ေယာကၡမေတြက နတ္ေမးျပန္ေရာ ၊ ေနာက္ နတ္စာေကၽြးရမယ္ လုပ္ျပန္ေရာ။ ျပီးေတာ႔ ေကၽြးၾကျပန္ေရာ။ ဒီလိုနဲ႔ ၂ လေလာက္ၾကလာခဲ႔သည္။ ေကာင္ေလးသားကလည္း တစ္ပတ္ေလာက္ပဲ ေပ်ာက္သြားတယ္ ခဏေနရင္ ျပန္ျပန္ငို၏။ ဒီေတာ႔ နတ္စာေကၽြးရတာလည္း ခဏခဏ ျဖစ္ေနေတာ႔တာေပါ႔။

ဒီလိုနဲ႔ တစ္ေန႕ေတာ႔ ေကာင္ေလးသားေလး ညက ငိုလို႔ မနက္ဖက္ သူ႕ေယာကၡမေတြက နတ္စာေကၽြးဖို႔ ျပင္ဆင္ေနတာကို ေကာင္ေလး ေတြ႕လိုက္ရ၏။ ဒီေတာ႔ ေကာင္ေလးက သူ႕ေယာကၡမၾကီးကို ေျပာသည္။

“ အေမ. .  အခု ကၽြန္ေတာ္႕သားအတြက္ နတ္စာေကၽြးမလို႔ မဟုတ္လား။ ”

“ ဟုတ္တယ္ေလ သားရယ္။ ေျမးေလး ညက ငိုလို႔ နတ္ေတြ ေက်နပ္ေအာင္ ေကၽြးမလို႔ေလ။ ”

“ ဒါဆိုရင္ ဒီနတ္စာကို အေမတို႔႕ မေကၽြးနဲ႔ေတာ႔ . .  ကၽြန္ေတာ္ သြားေကၽြးမယ္ ျဖစ္မလား။ ”

“ ျဖစ္တာေပါ႔..သားရယ္။ ဖခင္ကိုယ္တိုင္က ယံုယံုၾကည္ၾကည္ လုပ္ေတာ႔ ပိုေကာင္းတာေပါ႔။ ”

ဒါနဲ႔ပဲ ေကာင္ေလးက သူ႕သားေလး အတြက္ နတ္စာေကၽြးဖို႔ ေသခ်ာ ျပင္ဆင္ေနေလသည္။ သူလုပ္ေနတာကို သူ႕ေယာကၡမေတြကလည္း ေက်နပ္ျပီး ၾကည္႔ေနၾကသည္။ ေကာင္ေလးကလည္း သူ႕ေယာကၡမေတြတုန္းက ေဆးလိပ္ေတြ ဘာေတြေတာင္မွ မပါဘူး။ သူက ကြမ္းယာဆိုင္ကို ေျပးျပီး ဘာေတြမွန္းလည္း မသိဘူး ဝယ္လာျပီး ထည္႔သည္္။ ကြမ္းယာေတြေရာ ၊ ေဆးလိပ္ေတြေရာ အစံုပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ ေကာင္ေလး သူ႕ဖာသာ ျပင္ဆင္ျပီး သူ႕သားအတြက္ ကြင္းျပင္မွာ နတ္စာ သြားေကၽြးေလေတာ႔သည္။ 

သူလည္း နတ္စာေကၽြးျပီးတဲ႔ အခ်ိန္က စလို႔ သူ႕သားေလးဟာ လံုးဝ မငိုေတာ႔ဘုူးတဲ႔။ ဒါေပမဲ႔ တစ္ပတ္ျပည္႔ရင္ေတာ႔ အရင္လိုပဲ ျပန္ငိုေလဦးမလားလို႔ အားလံုးက စိတ္ပူေနၾကေသးသည္။ ဒါေပမဲ႔ ေကာင္းေလးရဲ႕ သားေလးဟာ လံုးဝကို မငိုေတာ႔ဘူး။

ဒီလိုနဲ႔ ေကာင္ေလးသားေလးကို ေစာင္႔ၾကည္႔ေနလာလိုက္တာ ႏွစ္လသာ ျပည္႔သြားတယ္။ ေကာင္ေလးသားေလး ငိုတာ မေတြ႕ရေတာ႔ဘူး။ ေကာင္ေလး ေယာကၡမေတြကေတာ႔ ဒါဟာ ဖခင္ကိုယ္တိုင္ နတ္စာေကၽြးလို႔ နတ္က ေက်နပ္ျပီး ကေလးကို မက်ီစားေတာ႔တာလို႔ ယူဆေနၾကေလသည္။ ဒါေပမဲ႔ သူတို႕ ေကၽြးေတာ႔ ဘာလို႔ တစ္ပတ္ၾကာရင္ ျပန္ျပန္ငိုတာလဲ ဆိုတာလည္း သိခ်င္ေန၏။ ေကာင္ေလး နတ္စာအတြက္ ျပင္ဆင္တဲ႔ အထဲမ်ာ နတ္ေတြ ႏွစ္သက္စရာ ပါလို႔လို႔ ေတြးမိျပီး ေကာင္ေလးကို ေမးၾကသည္။

“ သားေရ။ အေမတို႕လည္း ကိုယ္႕ေျမးေလးအတြက္ေရာ။ သူမ်ားေတြ အတြက္ပါ နတ္စာေကၽြးဖူးတာ အၾကိမ္မ်ားလွျပီ အခု သားေကၽြးသလိုမ်ိဳး တစ္ၾကိမ္းတည္း ေကၽြးရံုနဲ႔ နတ္ေတြ မက်ီစားေအာင္ေတာ႔ မေကၽြးဖူးဘူး။ အခု သားေကၽြးတဲ႔ အထဲမွာ နတ္ေတြ ေက်နပ္စရာ တစ္ခုခုပါသြားလို႔ ျဖစ္မယ္။ သား ဘယ္လိုေတြ ျပင္ဆင္ျပီး ေကၽြးလိုက္တာလဲဆိုတာ အေမတို႕ကို ေျပာျပပါလား။ ”

ဒီေတာ႔ ေကာင္ေလးက ျပံဴးျပီး ေခါင္းခါရင္း....

“ မသိခ်င္ပါနဲ႔ အေမရယ္။ မသိတာ ပိုေကာင္းပါတယ္။ ဒီအတိုင္းပဲ ေကၽြးတယ္လို႔ပဲ ယူဆထားလိုက္ပါ။ ”

ဒီမွာ ေကာင္ေလးက ဒီလို ေျပာေလ။ သူ႕ေယာကၡမေတြက ပိုျပီးသိခ်င္ လာေလေလပဲ။ အထပ္ထပ္ အခါခါ ေမးၾက၏။ ဒါနဲ႔ ေကာင္ေလး ေနာက္ဆံုး မေျပာမျဖစ္ေျပာလိုက္ရေလေတာ႔သည္။ ေကာင္ေလး ေျပာလိုက္တာက . . .

“ ဒီလိုပါဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ေတြးမိတယ္ေလ။ ဒီနတ္ေတြက ကၽြန္ေတာ္႕သားေလးကို တစ္ပတ္တစ္ခါ က်ီစားေနၾကတာ ဆိုေတာ႔ သူတို႔ တကယ္ အသက္ရွိလို႔ပဲလို႔ ၊ ဒီေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႕သားေလးကို သူတို႔ ေနာက္တစ္ခါ ထပ္ျပီး မေႏွာက္ယွက္ၾကရေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕တို႕ကို ေကၽြးဖို႔ နတ္စာေတြထဲမွာ ကြမ္းယာဆိုင္က “ ၾကြက္ေဆး ” ႏွစ္ထုပ္ကို ေျပးဝယ္ေဖာက္ထည္႔ျပီး သူတို႕ကို ေကၽြးလိုက္တာပါ။

ဒီၾကြက္ေဆးကလည္း တကယ္ျပင္းတယ္ေလ။ ဒါေတြကို စားျပီးေတာ႔ အေမတို႕ နတ္ေတြေတာ႔ ၾကြကုန္ၾကျပီ ထင္္တယ္။ ဒါေၾကာင္႔ သူတို႔႕ ကၽြန္ေတာ္႕သားေလးကို လာျပီး မေႏွာက္ယွက္ေတာ႔ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္႕ သားေလးလည္း အခုဆို ေအးေဆး ေနရျပီ။
ဒါ ၾကြက္ေဆး တန္ခိုးဗ်။ ”

သူ႔ဆီ ဒီလို ရွင္းလင္းတိက်တဲ႔ အေျဖကိုလည္းရျပီးေရာ ေကာင္ေလးေယာကၡမ်ား ေနာက္ေန႕မွာ ေကာင္ေလးအိမ္မွာ ရွိတဲ႔ သူတို႕ရဲ႕ နတ္ရုပ္မ်ားကို သယ္ခ်ရင္း အိမ္ေျပာင္းသြားတာကို ရပ္ကြက္ထဲက လူမ်ား ေတြ႔ၾကရတယ္ ဆိုပဲ။ ဘာေၾကာင္႔ အိမ္ေျပာင္းသြားတယ္ ဆိုတာေတာ႔ ဘယ္သူမွ ေသခ်ာ မသိခဲ႔ၾကဘူးတဲ႔။

ေကာင္ေလးရဲ႕ ေယာကၡမေတြရဲ႕ ရင္ထဲမွာေတာ႔ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ ကြမ္းယာဆိုင္က “ ၾကြက္ေဆး ” ေတြက သူတို႕အတြက္မ်ား ျဖစ္လာေလမလားလို႔ ေတြးရင္း ေကာင္ေလး အိမ္ေပၚက နတ္ပစၥည္းေတြကို အလ်င္အျမန္ သယ္ေဆာင္သြားၾကေလေတာ႔သတည္း။

( လိုက္လုပ္ၾကည္႔ၾကပါလားဗ်ိဳ႕။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရပ္ကြက္ထဲက အစ္ကိုၾကီးတစ္ေယာက္ရဲ႕ တကယ္႕အျဖစ္အပ်က္ပါပဲ။ နားလည္ရေတာ႔ ခက္တယ္ေနာ္။ )

ေလးစားစြာျဖင္႔

ကိုေဇာ္ ခံစားပံုေဖာ္သည္။

http://zaw357.multiply.com/journal/item/760 မွာ 17.11.2009 က ေရးထားတာပါ။
.
Share/Bookmark

28 September 2010

15 လက္ႏွစ္လံုးျခား




ကၽြန္ေတာ္႔မွာ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ရွိ၏။ သူ႕နာမည္က မ်ိဳးေဇာ္ လို႔ ေခၚေပမဲ႔ သူ႕ကိုေတာ႔ အားလံုးက “ လက္ႏွစ္လံုးျခား ” လို႔ပဲ ေခၚသည္။ ဟိုဟို ဒီဒီ ေလွ်ာက္ မေတြးပါနဲ႔ ၊ ရွင္းျပပါ႔မယ္  . . . . ဒီလိုပါ။

သူက နာမည္နဲ႔ လိုက္ေအာင္ စကားေျပာရင္ လက္တစ္လံုးၾကားေလးေတြ လုပ္ျပီး ေျပာတတ္သူ တစ္ေယာက္ပါ။ ဒါေပမဲ႔ သူေျပာတဲ႔ လက္ႏွစ္လံုးျခားက လူတစ္ေယာက္ ရုတ္တရက္ ဟုတ္လား ၊ မဟုတ္လား ဆိုတာကို ဘယ္လိုမွ ပံုမဖမ္းႏိုင္ဘဲ ခပ္တည္တည္နဲ႔ လြတ္ထြက္သြားေလ႕ ရွိသည္။ သူ႕ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ “ လက္ႏွစ္လံုးျခား ” လို႔ ေခၚေစတဲ႔ အျဖစ္အပ်က္ေတြ မတိုင္ခင္မွာကတည္းက သူ႔ရဲ႕ ပညာစြမ္းေတြကိုလည္း ထိထိမိမိကို ျပသခဲ႔သူ တစ္ေယာက္ ျဖစ္၏။




မ်ိဳးေဇာ္ ဆိုေသာ သူက ေတာက္ခံု ( ဇယ္ ) ေတာက္ျခင္းကို အေတာ္ကို ကၽြမ္းက်င္သူ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ပါသည္။ အလံုးေၾကးလား ၊ နံပါတ္နဲ႔လား အေတာ္ကို ကၽြမ္းက်င္စြာ ကစားတတ္သူ တစ္ေယာက္ ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ  ရပ္ကြက္ထဲမွာ ေတာက္ခံုေတာက္ၾကျပီ ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြက အုပ္စုေတာင္႔သူေတြ ဆိုေတာ႔ ေတာက္ခံုေတာက္ရင္ သံုးခံုေလာက္ကို ငွားျပီး တရံုးရံုးနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေတာက္ၾကပါသည္။ အေပ်ာ္ေၾကးပါသလို ၊ ပိုက္ဆံေၾကးလည္း ေတာက္ၾကသည္။

ဒါေပမဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ ျဖစ္ေျမာက္ရံုသာ ေတာက္တတ္သူ ဆိုေတာ႔ သူတို႕လို တကယ္႕တန္းဝင္ေအာင္ မေတာက္တတ္ပါဘူး။ မ်ိဳးေဇာ္ကေတာ႔ တကယ္႕ကို တန္းဝင္ ေတာက္ႏိုင္သူပါ။ တကယ္လည္း ေနရာမေရြး ဝင္ေတာက္တတ္သူ တစ္ေယာက္ ျဖစ္၏။ သူတို႔ နံပါတ္ေရြးကာ ( ေဂၚလီျဖင္႔ ) ေတာက္ၾကျပီ ဆိုရင္ ေဘးက ၾကည္႔သူေတာင္မွ အရမ္းၾကည္႔လို႔ ေကာင္းေအာင္ စိတ္ဝင္စားဖြယ္ ေကာင္းလွသည္။ သူတို႔ရဲ႕ နံပါတ္ေတြကို မွန္းဖို႔လည္း အလြန္ခက္ခဲလွေအာင္ ဇယ္စစ္ ကစားတတ္ၾကသည္။ 

တစ္ေန႔ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေတာက္ခံုေတာက္ေနရာသို႔ ေက်ာ္ေဇယ် သုတ္သီးသုတ္ျပာနဲ႔ ေရာက္လာ၏။ ျပဴးျပဳးျပာျပာ နဲ႔ မ်က္စိ မ်က္ႏွာလည္း ပ်က္ေနေလသည္။ ဘာျဖစ္တာလဲ ေမးလိုက္ေတာ႔မွ. . .

“ ငါ  ဟိုဘက္ ရပ္ကြက္က ေကာင္ေတြနဲ႔  ေဂၚလီေၾကး ေတာက္ခံုေတာက္တာ သူတို႔ အခ်င္းခ်င္း ေပါင္းရိုက္ျပီးေတာ႔ လိမ္ကစား သြားတယ္။ ငါ ၃၀၀၀ ေက်ာ္ ပါသြားတယ္။ ”

ဒီမွာတင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တစ္အုပ္စုလံုး ပြက္ေလာရိုက္သြားသည္။ ေက်ာ္ေဇယ်က ကၽြန္ေတာ္႔လိုပဲ ေတာက္တတ္တယ္ ဆိုယံုေလာက္သာ ဇယ္ေတာက္တတ္သူ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေလေတာ႔ “ မင္းဘာလို႔ သူတို႔နဲ႔ သြားေတာက္တာလဲ ” ဘာညာနဲ႔ ေျပာရင္း ဆိုရင္းနဲ႔ တစ္ေယာက္စ တစ္ေယာက္စ စုေပါင္းမိျပီး ဟိုဘက္ရပ္ကြက္ကို လိုက္သြားျပီး စိန္ေခၚေတာက္မယ္ လို႔ ျဖစ္လာေတာ႔သည္။ ဒီလိုပြဲမွာေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္က ဘယ္လိုလုပ္ ပြဲဝင္မလဲ။ ဒီလိုပြဲေတြဆိုရင္ မ်ိဳးေဇာ္ ၊ ဝင္းထြန္း ၊ ကိုသက္ သူတို႔ကသာ ပြဲတိုးသူေတြ ျဖစ္၏။

သြားမယ္ကြာ ဆိုကာ ဆူဆူညံညံနဲ႔ အုပ္စုလိုက္ၾကီး ဟိုဘက္ရပ္ကြက္ကို ခ်ီတတ္သြား ၾကပါေတာ႔သည္။ နဂိုကတည္းက ထစ္ခနဲဆို “ ဇ ” က ရွိေနေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အုပ္စုလိုက္ၾကီး  ရွဴးရွဴးရွားရွား ထြက္သြားၾကေတာ႔ သက္ဆိုင္ရာ အိမ္ေတြက လိုက္ေခၚၾကသည္။ ဒါေပမဲ႔ ဘယ္သူမွ လွည္႔မျပန္ဘဲ ဟိုဘက္ ရပ္ကြက္က လူေတြ စုျပီး ေတာက္ခံုေတာက္ေနတဲ႔ ေနရာကို ေရာက္သြားေတာ႔သည္။ အုပ္စုလိုက္ၾကီး ရုတ္တရက္ ေရာက္လာကတည္းက ထိုင္ျပီးေတာ႔ ေတာက္ခံုေတာက္ေနသူ ၅ ေယာက္ကေတာ႔ မ်က္စိပ်က္ မ်က္ႏွာပ်က္ေတြ ျဖစ္သြားၾကသည္။

“ ေဟ႔ေကာင္ေတြ မင္းတို႔ သိပ္မေတာက္တတ္တဲ႔ ငါ႔သူငယ္ခ်င္းကို ႏွပ္လိုက္တယ္ ဆို ၊ ေအး မင္းတို႔ တကယ္ ေတာက္ခ်င္ရင္ စိန္ေခၚေတာက္ရတယ္ကြ။ အခု ငါတို႔ လာစိန္ေခၚတာကြာ။ မင္းတို႔ထဲက ၾကိဳက္တဲ႔ ေကာင္ ထြက္ခဲ႔။ စိန္ေခၚတယ္ကြာ ေတာက္မယ္။ ”

အဲဒီလို ကိုသက္က ေျပာလိုက္တယ္ ဆိုရင္ ဟိုဘက္ကလည္း သူတို႔ထဲက အစြမ္းထက္သူ တစ္ေယာက္က ပြဲက ထလာျပီး . . . 

“ အိုေက ၊ ေတာက္မယ္ေလ။ မင္းတို႔ ဘယ္ေလာက္ေၾကး ေတာက္မလဲ ”

ဒီေတာ႔မွ ရွိသမွ် ပိုက္ဆံကို စုလိုက္ေတာ႔ ၂ ေသာင္းေက်ာ္ေက်ာ္ ရ၏။ ( ထိုေခတ္က ႏွစ္ေသာင္း ဆိုတာ နည္းနည္းေနာေနာေတာ႔ မဟုတ္ပါ ) ရလာတဲ႔ ၂ ေသာင္းကို သူတို႔ ေရွ႕က ေတာက္ခံုေပၚကို ခ်လိုက္ျပီး ခပ္ရင္႔ရင္႔ပဲ ခါးေထာက္ျပီး ၾကည္႔ေနလိုက္သည္။ ဒီေတာ႔ သူတို႔ဘက္ကလည္း သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ အေတာ္ကို ယံုၾကည္ထားဟန္ တူသည္။ ရွိသမွ် ပိုက္ဆံေတြကို စုလိုက္ေတာ႔ တစ္ေသာင္းေတာင္မွ မျပည္႔။ ဒီေတာ႔ စိန္ေခၚရင္း ထြက္လာသူက သူ႕လက္က လက္စြပ္ေလးကို ခၽြတ္ျပီးေတာ႔ ေတာက္ခံုေပၚကို ပစ္တင္ရင္း ေျပာသည္။

“ ပိုက္ဆံကေတာ႔ တစ္ေသာင္းေတာင္မွ မျပည္႔ဘူး။ ဒါေပမဲ႔ လက္စြပ္ကလည္း ၂ ေသာင္းနီးပါး တန္ပါတယ္။ ဒါကလည္း ေတာက္ခံုေတာက္ရင္းနဲ႔ အေၾကြးနဲ႔ သိမ္းရင္း ရလာတာပါ။ ပိုက္ဆံ ဆိုတာ ရွာရ မခက္ပါဘူးေလ။ ”

ဆိုျပီး မခံခ်ိ မခံသာ ျဖစ္ေအာင္ ေျပာရင္း သူက ရႈတည္တည္နဲ႔ သူတို႔ ရပ္ကြက္ထဲ ဆိုေသာ မ်က္ႏွာေပးနဲ႔ လွမ္းၾကည္႔သည္။ ေလာင္းေၾကးကေတာ႔ အဆင္ေျပေနျပီ။ ထိုလူနဲ႔ ယွဥ္ကာ ဘယ္သူေတာက္မလဲ ဆိုတာပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဘက္က ေရြးဖို႔ လိုေတာ႔သည္။ ဒီအခ်ိန္မွာပဲ မ်ိဳးေဇာ္က ေရွ႕ကို ထြက္လာရင္း . . .

“ ကဲ . . ဒီဘဲနဲ႔ ငါေတာက္မယ္ကြာ။ မင္းတို႔ ေနာက္ဆုတ္ေတာ႔. . . ”  

လို႔ ဆိုသည္။ မ်ိဳးေဇာ္ ရဲ႕ လက္ကိုလည္း အားလံုးက ယံုၾကပါသည္။ ဘယ္လို အေျခအေနပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အျမဲမွန္ေနေသာ လက္ျဖစ္သည္။ အားလံုးလည္း ေနာက္ကို နည္းနည္း ဆုတ္ေပးလိုက္သည္။ မ်ိဳးေဇာ္က ဒီဘက္မွာ အလယ္မွာ ေတာက္ခံုနဲ႔ ေတာက္ခံုေပၚမွ ေလာင္းေၾကးမ်ား။ ဟိုဘက္မွာက ေက်ာ္ေဇယ်ကို လိမ္ျပီး ေတာက္ခံု ေတာက္လိုက္ေသာသူ။ အခု ကၽြန္ေတာ္တို႔ အဖြဲ႔နဲ႔ ယွဥ္မည္႔သူ။ မ်ိဳးေဇာ္နဲ႔ ယွဥ္မဲ႔သူ။

“ ဟုတ္ျပီ။ မင္းနဲ႔ ယွဥ္ေတာက္ရမယ္ ဆိုလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေတာ႔ ထံုးစံ အတိုင္း အမ်ိဳးအစားနဲ႔ စည္းကမ္းကို သတ္မွတ္ရမွာပဲ။ ဒီေတာ႔ မင္းက ဘယ္လိုလုပ္ခ်င္လဲ ”

ထိုလူက ေျပာသည္။

“ အမ်ိဳးအစားကို မင္းကို ေရြးခြင္႔ေပးလိုက္မယ္ ”

ဟု မ်ိဳးေဇာ္က လွမ္းေျပာလိုက္သည္။ ဟိုဘက္က လူက ထီမျမင္ေသာ မခန္႕ေလးစားေသာ အမူအရာနဲ႔ မ်ိဳးေဇာ္ကို တစ္ခ်က္ လွမ္းၾကည္႔ျပီး  . . . 

“ အလံုးေၾကး ေတာက္မယ္ကြာ။ ေဂၚလီနဲ႔က သိပ္ျပီးေတာ႔ အရသာ မရွိဘူး။ ၾကက္ကန္းေတြ ပါလာႏိုင္တယ္။ ”

ေျပာလည္း ေျပာ သူ႔ပတ္ဝန္းက်င္ကိုလည္း ေဝ႔ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ သူတို႔ ရပ္ကြက္ ထဲမွာ ဆိုေတာ႔ သူတို႕ ရပ္ကြက္ထဲက သူတို႔နဲ႕ ပတ္သတ္ရာ ပတ္သတ္ေၾကာင္းေတြ တေျဖးေျဖး မ်ားလာတာ ေတြ႕ရ၏။ ဒါေပမဲ႔လည္း သိပ္ေတာ႔ စိတ္ပူစရာ မရွိပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကလည္း အေယာက္ အစိတ္ေလာက္ကို မ်ားပါသည္။ ျပီးေတာ႔ လက္ရင္းဒိုး သူငယ္ခ်င္းေတြ ဆိုေတာ႔ အျမဲပဲ တတ္ညီလက္ညီေတြ။

“ ရတယ္။ အလံုးေၾကး ဆိုေတာ႔လည္း အလံုးေၾကးေပါ႔ ”

မ်ိဳးေဇာ္က စိန္ေခၚမႈကို ေအးေဆးပဲ လက္သင္႔ခံလိုက္သည္။ ထိုလူက ဆက္ေျပာသည္။

“ ဒါဆို အမ်ိဳးအစားကို ငါ ေရြးလိုက္ျပီ ဆိုေတာ႔ စည္းကမ္းကိုေတာ႔ မင္းက ေရြးေပါ႔။ မင္းတို႔က သူမ်ား ရပ္ကြက္မွာ လာေတာက္ရတာ ဆိုေတာ႔ ငါတို႔ဘက္ကလည္း အလိုက္သိရမွာေပါ႔ ”

အခြင္႔အေရးေပးသလိုလိုနဲ႔ မသိမသာ ႏွက္လိုက္တာပါ။ သူ႕စကားေၾကာင္႔ မ်ိဳးေဇာ္ ေနာက္က ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ရွဴးရွဴးရွဲရွဲ ျဖစ္သြားေပမဲ႔ မ်ိဳးေဇာ္ကေတာ႔ အျပံဳးမပ်က္ပါဘူး။ ေခါင္းေလး တျငိမ္႔ျငိမ္႔နဲ႔ . . . 

“ စည္းကမ္းကေတာ႔ ဇယ္သမားေတြပဲ အထူးေျပာဖို႔ မလိုပါဘူး သံုးပြဲ ကစားမွာေပါ႔။ စည္းထိ ၊ ေဘးတျခမ္း ၊ ေဘာင္မေခါက္ ၊ ေလ မမႈတ္ေၾကး။ ဒါကို သိျပီးသား ျဖစ္မွာပါ။ ဒါေပမဲ႔ စည္းကမ္း တစ္ခ်က္ပဲ အပိုေတာင္းျပီး ေတာက္ခ်င္တယ္ ”

မ်ိဳးေဇာ္က ထိုသူ႕မ်က္ႏွာကို ၾကည္႔ျပီး စူးစူးရဲရဲ ေျပာခ်လိုက္သည္။ ထိုသူကလည္ ခ်က္ခ်င္း ေျဖသည္။

“ ဘာလဲ ”

မ်ိဳးေဇာ္က ဘာမွ မဟုတ္ဘူး ဆိုေသာ ေလသံျဖင္႔ . . . .

“ ေၾသာ္. . . မင္းေလာက္ေတာ႔ ညာဘက္လက္နဲ႔ မေတာက္ခ်င္ဘူး လို႔ ငါတို႔ ဘယ္လက္နဲ႔ ေတာက္ၾကရေအာင္ ၊ မင္း သတိၱရွိရင္ ဘယ္နဲ႔ ေတာက္ရေအာင္ကြာ။ ငါလည္း ဘယ္နဲ႔ ေတာက္ျဖစ္ သြားတာေပါ႔။ မင္း ေၾကာက္ရင္ေတာ႔ ပြဲကို လွန္လိုက္ ၊ ရတယ္။ ”

“ ဟာ ” 

မ်ိဳးေဇာ္ စကားလည္း ဆံုးေရာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အပါအဝင္ ေဘးကေန မ်ားျပားလာတဲ႔ သူတို႔ ရပ္ကြက္သားေတြေရာ အားလံုး အာေမဋိတ္ေတြ ျပန္က်ဲကုန္သည္။ ဘယ္ဘက္ လက္နဲ႔ ေတာက္ေသာ ပြဲၾကီးပြဲေကာင္း ဘယ္သူက ၾကည္႔ဖူးမွာလဲ။ အားလံုးပိုျပီး စိတ္ဝင္စားသြား၏။ ဒီအခ်ိန္မွ ပြဲကို လွန္လိုက္မယ္ ဆိုရင္လည္း အားလံုးၾကားမွာ အရွက္ရစရာ ျဖစ္လာေတာ႔မည္။ မ်ိဳးေဇာ္ရဲ႕ စကားထဲမွာလဲ ေထ႔ထား ၊ ေငါ႔ထားျခင္းက ျပည္႔စံုစြာ ပါဝင္ေနေလသည္။ 

“ ဘယ္လိုလဲ ၊ ေတာက္ရဲ ပါ႔မလား ”

မ်ိဳးေဇာ္က ထပ္ျပီးေတာ႔ ေထ႔လိုက္ျပန္ေတာ႔။ ဟိုလူကလည္း ဆတ္ခနဲ ေခါင္းကို ျငိမ္႔ရင္း . . 

“ ဘာလို႔ မေတာက္ရဲ ရမွာလဲ ၊ အကၽြမ္းၾကီး မဟုတ္ေပမဲ႔ က်င္႔သားေတာ႔ ရွိပါတယ္။ ခ်မယ္ ”

ဒါနဲ႔ပဲ ေၾကးၾကီး ေတာက္ခံု ဝိုင္းေလးဟာ ဘယ္မွာမွ မေတြ႕ဖူးေသာ ဘယ္လက္နဲ႔ ယွဥ္ျပိဳင္ျခင္းနဲ႔ စတင္ေတာ႔သည္။ ဘယ္သူ စျပီး ဝိုင္းခြဲမလဲ ဆိုတာကို ဇယ္ တစ္လံုးကို တည္ျပီး အနီးအေဝး ဘယ္လက္နဲ႔ပဲ စည္းလုသည္။ မကၽြမ္းက်င္ေသာ ဘယ္လက္ ဆိုတာကို သိသာလြန္းလွသည္။ ႏွစ္ေယာက္လံုး လက္ေတြက တည္ျငိမ္မႈ႕ မရွိ။ ဒါေပမဲ႔ ဟိုဘက္ရပ္ကြက္မွ လူက စည္းနဲ႔ ပိုနီးသြားကာ ဇယ္အံုကို စခြဲခြင္႔ ရသြားသည္။ ပညာရွင္ေတြ ေတာက္ေသာ ေတာက္ခံုဝုိင္း ဆိုတာ သိသာလွစြာပဲ ဇယ္ေတြက ေဘးအဘက္ဘက္ကို ျပန္႔က်ဲသြားျခင္း မရွိဘဲ။ အလယ္မွာသာ စုစုစည္းစည္းျဖင္႔ ေဘးဘက္မွ ဇယ္မ်ားကို ထိရံု တို႔ရံုမွ်သာ ကစားသည္။ 

ကိုယ္လိုရာကို တည္႔ေအာင္ ထိမိရံု ျပင္ဆင္ေနရင္း တစ္ခ်က္မွာ ဘယ္လက္ျဖင္႔ မ်ိဳးေဇာ္ ေတာက္လိုက္ေသာ ဒိုးျပားၾကီးက အလယ္မွ ဇယ္အံုကို အားမဆို သေလာက္ျပင္းကာ ဇယ္သီး ႏွစ္လံုး အျပင္ကို လြတ္လြတ္ကၽြတ္ကၽြတ္ ထြက္သြားေလေတာ႔သည္။ 

“ ဟာ ” 

ဆိုေသာ အာေမဋိတ္ ႏွင္႔အတူ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ စိတ္ပ်က္သြားၾကသည္။ ထင္တဲ႔ အတိုင္းပါပဲ။ ဘယ္ဘက္လက္နဲ႔ မကၽြမ္းက်င္ဘူး ဆိုေပမဲ႔ ညာဘက္နဲ႔ ဆရာအဆင္႔ေတြ ဆိုေတာ႔ သေဘာတရားေတာ႔ ေပါက္တာေပါ႔ေလ။ ဟိုဘက္ ရပ္ကြက္မွ လူက ႏွစ္လံုးစလံုးကို ဝင္ေအာင္ ထိုးသြားသည္။ ဆူညံ့ ပူညံ့သံေတြနဲ႔ အတူ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘက္မွ မ်ိဳးေဇာ္ကို ေဝဖန္သံေတြ ထြက္လာသည္။ မ်ိဳးေဇာ္ရဲ႕ မ်က္ႏွာလည္း ဇီးရြက္ေလာက္သာ က်န္ေအာင္ ေသးငယ္သြားသည္။ ဟိုဘက္ရပ္ကြက္မွ လူေတြကေတာ႔ သူတို႔လူ ႏွစ္လံုး ရသြားတာ ေတြ႕ေတာ႔ အေတာ္ကို ဝမ္းေျမာက္ျပီး လက္ေခါက္ေတြ ဘာေတြ ေတာင္မွ မႈတ္ကာ ဂုဏ္ျပဳေနေသးေတာ႔သည္။ 

မ်ိဳးေဇာ္ က ထိရံု ဇယ္အံုကို ျပင္လိုက္ ၊ ဟိုဘက္က ဇယ္အံုကို ထိရံု ျပင္လိုက္နဲ႔ ပြဲကို စိတ္ရွည္ရွည္နဲ႔ အသက္သြင္းေနသည္။ တစ္ေယာက္တလွည္႔နဲ႔ အလယ္မွ ဇယ္အံုက ဘာမွ အရာမယြင္း ၊ ဇယ္သီးလည္း တစ္ခုမွ အျပင္ကို မထြက္။ ဒီအခ်ိန္ မ်ိဳးေဇာ္ရဲ႕ အလွည္႔ ေရာက္လာေတာ႔ မ်ိဳးေဇာ္က ခဏျငိမ္ျပီး ဟိုဘက္ ဒီဘက္မွ ဇယ္သီး သြားရာ လမ္းေၾကာင္းကို ေခ်ာင္းသည္။ ဒိုးကိုလည္း ခ်ကာ လမ္းေၾကာင္းကို ၾကည္႔သည္။ ခ်ီတံုခ်တံုနဲ႔ ေတာက္ရႏိုးႏိုး ဆိုေသာ ဟန္ကိုလည္း သူ႕မ်က္ႏွာေပၚမွာ ျမင္ရသည္။ မေတာက္ေတာ႔ပါဘူးကြာ ဆိုကာ လက္ျပန္ရုတ္လိုက္တာကိုလည္း မ်က္ႏွာေပၚမွ တဆင္႔ ေတြ႕ရသည္။

ထိုေနာက္ ခဏျငိမ္လိုက္ျပီး စဥ္းစားေနျပန္သည္။ သူက ဒီလို လုပ္ေနေတာ႔ ဟိုဘက္က လူကလည္း ၾကာလိုက္တာကြာ ဟု မေျပာရံုတမည္ ျဖစ္ကာ ခပ္ျပံဳးျပံဳးနဲ႔ ေလပူေတြကို “ ဖူး ”  ခနဲ မႈတ္ထုတ္ျပသည္။ ထုိလူ ဒီလိုလည္း လုပ္ေရာ မ်ိဳးေဇာ္က မခံခ်င္ ျဖစ္သြားဟန္နဲ႔ ဒိုးျပားကို ခပ္ျပင္းျပင္းခ်ကာ ဝုန္းဆို ေတာက္ထည္႔လိုက္သည္။ 

“ ဟာ ဒီေကာင္ေတာ႔ အရမ္းေဆာ္ျပီဟ ” လို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေတြးေနခ်ိန္မွာပဲ မ်ိဳးေဇာ္ရဲ႕ ညာဘက္ ေအာက္ေထာင္႔ကို ဇယ္သီးတစ္လုံးက ေျပးဝင္သြားျပီး ဟိုဘက္က လူရဲ႕ ဘယ္ဘက္ ေအာက္ကို ဇယ္သီး တစ္လံုးက ေျပးဝင္သြားသည္။ တစ္ခ်က္တည္းနဲ႔ ႏွစ္လံုးလံုး ဝင္သြားသည္႔ သေဘာ။ ဇယ္ခံုေပၚမွာလည္း ဇယ္သီးေတြ ပြထြက္သြားသည္။ ဒီေနာက္မွေတာ႔ မ်ိဳးေဇာ္က တစ္လံုးခ်င္း စိတ္ရွည္ လက္ရွည္ ေကာက္သင္းေကာက္ကာ ေတာက္ထည္႔ေလေတာ႔သည္။ 

“ ဂေလာက္ ”  . . . သံုးလံုး။

“ ဂေလာက္ ” . . . ေလးလံုး။

“ ဂေလာက္ ” . . . ငါးလံုး။ 

“ ဂေလာက္ ”

“ ဂေလာက္ ”

“ ဂေလာက္ ”

“ ဂေလာက္ ” 

“ ဂေလာက္ ” . . . ဆယ္လံုး။

ပြဲျပီးသြားေခ်ျပီ။ တစ္ပြဲ။ ထိုပြဲမွာေတာ႔ ဟိုဘက္က လူဆီကို ဒိုးျပားက ျပန္ေတာင္မွ မေရာက္လိုက္ပါ။ ထိုလူ ပထမ ရထားေသာ ႏွစ္လံုးနဲ႔တင္ ပြဲျပီးသြား ေလေတာ႔သည္။ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို ထိုလူက ဇယ္သီးေတြကို စုစည္းကာ ဒုတိယပြဲကို စတင္သည္။ ပထမပြဲ ႏိုင္ထားေသာေၾကာင္႔ ဒုတိယပြဲ စျပီး ေတာက္ရသူမွာ မ်ိဳးေဇာ္ပဲ ျဖစ္သည္။ 

ထံုးစံ အတိုင္း ထိရံုမွ်သာ မ်ိဳးေဇာ္ ေတာက္သည္။ ဟိုလူကလည္း ထိရံုမွ်သာ ေတာက္သည္။ ဒီလိုနဲ႔ သူတလွည္႔ ကိုယ္တလွည္႔ အေတာ္ၾကာျပီးေတာ႔ မ်ိဳးေဇာ္ အလွည္႔မွာ မ်ိဳးေဇာ္က သူဘက္ကေန ထိရံု ေတာက္ေနရာမွ မေတာက္ေတာ႔ဘဲ ဟိုဘက္က လူရဲ႕ ေဘာင္ကို ထိကာ ေနာက္ျပန္ျဖင္႔ ခပ္ဆတ္ဆတ္ေလး ထိလိုက္သည္။ 

ေဟာ . . . အားလံုးဆီမွ အသံထြက္လာသည္။ ဒီေတာ႔ မ်ိဳးေဇာ္ ဘက္မွာ ဇယ္သီးေလး ႏွစ္လံုးက လြတ္လြတ္ကၽြတ္ကၽြတ္ ထြက္လာသည္။ ဟိုဘက္ လူကေတာ႔ ဘယ္လိုမွ က်င္းထဲသို႔ ေရာက္ေအာင္ ေတာက္ဖို႔ မလြယ္။ တကယ္တမ္း ကၽြမ္းက်င္ေသာ ညာဘက္လက္ျဖင္႔ ဆိုလွ်င္ ကာတင္ ဆိုေသာ ဇယ္ ပါးေလးကို ရွပ္ျပီး ပစ္ရင္း က်င္းထဲသို႔ ဝင္ခ်င္ ဝင္ႏိုင္ေပလိမ္႔မည္။ အခုေတာ႔ ဘယ္ဘက္လက္ျဖင္႔ ဆိုေတာ႔ တစ္လံုးကို ပစ္လို႔ မဝင္ရင္ေတာင္မွ ေနာက္တစ္လံုးက အခန္႕သင္႔ထိုးရန္ ဇယ္ခံုေပၚမွာ ထင္ထင္ရွားရွားၾကီး ျဖစ္ေနေလျပီ။ 

ဟိုဘက္ကလူ ခဏျငိမ္ကာ စဥ္းစားသည္။ တစ္လံုးကိုပဲ မိမိရရ ကာတင္ ပစ္ရမလား။ ဒါမွမဟုတ္ ဇယ္တစ္လံုးကို မ်ိဳးေဇာ္ ဗိုက္ေအာက္ကို ကပ္ျပီး ေနာက္တစ္လံုးကို ဇယ္အံုထဲ ျပန္ထည္႔လိုက္ရမလား။ ေဝခြဲရ ခက္ေနေလသည္။ ဒါကလည္း လက္အခ်ိန္အဆ နဲ႔ အားအျပင္း ခ်ိန္ဆတတ္ဖို႔ လိုသည္။ သူ ခ်ီတံုခ်တံု ျဖစ္ေနရင္း နည္းနည္းၾကာသြားသည္။ ဒီေတာ႔ မ်ိဳးေဇာ္က ခုနက သူ႕ကို ထိုလူ လုပ္သလိုမ်ိဳး မ်က္ႏွာၾကီး ျပံဳးျဖီးျဖီးၾကီး လုပ္ကာ “ ဟူး ” ခနဲ သက္ျပင္းကို ခ်လိုက္သည္။ မ်ိဳးေဇာ္ ဒီလို လုပ္ေတာ႔ ထိုလူက မ်က္ႏွာပ်က္သြားျပီး ဒိုးျပားကို ခ်ကာ ေတာက္လိုက္သည္။ 

ဒိုးျပားသည္ အားခပ္ဆတ္ဆတ္နွင္႔ ထြက္လာကာ မ်ိဳးေဇာ္ ရဲ႔႕ ဘယ္ဘက္အျခမ္းမွ ဇယ္သီးကို မ်ိဳးေဇာ္ ဗို္က္ေအာက္သို႔ ကပ္ျပီး မ်ိဳးေဇာ္ ေအာက္ေဘာင္ကို ထိကာ ေနာက္ထပ္ တစ္လံုးကို အားခပ္ျပင္းျပင္းနဲ႔ ဇယ္အံုထဲသို႔ ျပန္သြင္းလိုက္ေလသည္။ တကယ္႕ကို ပညာရွင္ ပီသပါေပသည္။ ဇယ္သြားရာ လမ္းေၾကာင္းႏွင္႔ ဒိုးျပား ႏိုင္နင္းမႈကိုလည္း ထင္ထင္ရွားရွား ေတြ႕ျမင္လိုက္ရသည္။ 

သို႔ေသာ္ ထိုလူ မ်က္ႏွာ ပ်က္သြားေလသည္။ သူ ဗိုက္ေအာက္ ကပ္လိုက္ေသာ ဇယ္က ဗိုက္ေအာက္မွာ ျငိမ္ေနေပမဲ႔ ဇယ္အံုထဲ ျပန္သြင္းလိုက္ေသာ ဇယ္ကေတာ႔ မဆိုသေလာက္ အားမ်ားသြား ေလေတာ႔သည္။ ဇယ္အံုကို အားထိျပင္းကာ ဇယ္ သံုးလံုး ကၽြံကာ ထြက္လာေလေတာ႔သည္။ သူထည္႔လိုက္ေသာ ဇယ္ကေတာ႔ ဝင္သြားပါသည္။ မ်ိဳးေဇာ္ရဲ႕ ဘယ္ဘက္မွာ ႏွစ္လံုး ၊ ညာဘက္မွာ တစ္လံုး မသိမသာ ထြက္လာသည္။ သို႔ေသာ္ ဇယ္သမား တစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ေတာ႔ ဝင္ထဲသို႔ ဇယ္သမား စကားနဲ႔ ေျပာရရင္ “ ဂေလာက္ ” ေပါ႔။ က်င္းထဲသို႔ က်သည္႔ သေဘာ။

ဟုတ္ပါတယ္။ ထြက္ေနတဲ႔ သံုးလံုးကို မ်ိဳးေဇာ္က ဘယ္တစ္လံုး ၊ ညာတစ္လံုးနဲ႔ ထိုးလိုက္သည္။ 

“ ဂေလာက္ ”

“ ဂေလာက္ ”

ေနာက္ထပ္ က်န္ေနတဲ႔ ဘယ္ဘက္က တစ္လံုးကို အထိုးမွာေတာ႔ ဒဲ႔မထိုးဘဲ “ ဇယ္ထိ ၊ အံုကြဲ ” ဆိုသလို ပံုစံနဲ႔ ထိုးလိုက္သည္။ တကယ္ကို အႏၱရာယ္ရွိပါ၏။ တကယ္လို႔ အထိမွားကာ က်င္းထဲ ဇယ္ တစ္လံုးမွ မဝင္ခဲ႔ရင္ ျပန္႔က်ဲေနေသာ ဇယ္မ်ားကို တစ္ဘက္က လူကို ထိုင္ထိုးခိုင္းသလို ျဖစ္ေစမွာပါ။ ဒါေပမဲ႔ ကံၾကမၼာက ကၽြန္ေတာ္တို႔ အေပၚ မ်က္ႏွာသာ ေပးသည္ဟု ေျပာရမည္လား မသိ။ မ်ိဳးေဇာ္ ေတာက္လိုက္ေသာ ဇယ္ကလည္း က်င္းထဲသို႔ ဝင္ကာ ဒိုးျပားကလည္း ဇယ္အံုကို ထိ၍ ဇယ္သီးမ်ား ထပ္ကာ ထြက္လာေလေတာ႔သည္။ 

ဒီေနာက္မွာေတာ႔. . .

“ ဂေလာက္ ” . . . . . . . ေလး

“ ဂေလာက္ ” . . . . . . . ငါး

“ ဂေလာက္ ”. . . . . . . . ေျခာက္

“ ဂေလာက္ ” . . . . . . . ခုႏွစ္

“ ဂေလာက္ ” . . . . . . . ရွစ္
 
“ ဂေလာက္ ” . . . . . . . ကိုး 

သူက တစ္လံုးေတာက္လိုက္ က်င္းထဲ ဝင္လိုက္ ၊ ဝင္တဲ႔ အလံုး အေရအတြက္ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔က ေဘးကေန လိုက္ေအာ္လိုက္နဲ႔ ပြဲက ဆူညံ့ေနေတာ႔သည္။ ျပီးေတာ႔ ေနာက္ဆံုး အလံုး။ 

“ ဂေလာက္ ” . . . . . တစ္ဆယ္။ 

ဟုတ္ပါတယ္။ ပြဲကျပီးသြားပါျပီ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေနာက္ဆံုးေတာ႔ ထိုလူရဲ႕ လက္စြပ္နဲ႔ ပိုက္ဆံ တစ္ေသာင္း မျပည္႔တာကို ယူျပီး ေအာင္ပြဲခံကာ ျပန္လာခဲ႔ပါသည္။ မ်ိဳးေဇာ္ကလည္း တစ္လမ္းလံုး ေျမေပၚကို ေျခခ်ခြင္႔ မရခဲ႔ပါ။ တစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္ သူ႕ကို ဝိုင္းျပီး ဂုဏ္ျပဳကာ ထမ္းပိုးကာ ခဲ႔ၾကသည္။ သူကလည္း လူ႕ဗလံေလးသာ ျဖစ္သည္။ 

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေအာင္ပြဲခံဖို႔ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေရာက္ေတာ႔ အားလံုးက မွာခ်င္တာ မွာေနတဲ႔ အခ်ိန္မွာ သူ႕ကုိ ကၽြန္ေတာ္ တိုးတိုးကပ္ေမးမိသည္။ 

“ မင္းကြာ တတ္လည္း တတ္ႏိုင္တဲ႔ ေကာင္ ၊ ဟိုဘဲကို ဘယ္လိုလုပ္ျပီးေတာ႔ ဘယ္နဲ႔ ေတာက္မယ္ လို႔ သြားစိန္ေခၚရတာလဲ ၊ ငါတို႔ဆို လန္႕ေတာင္မွ သြားတယ္။ ”

“ ဒါကေတာ႔ကြာ။ အေျခအေနေပၚမူတည္ျပီး စိန္ေခၚလိုက္တာပါ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကံေကာင္းသြားတာက ငါ ထင္တဲ႔ အတိုင္း ျဖစ္သြားလို႔ပဲ ”

“ ဘာလို ျဖစ္တာလဲ ”

“ ေၾသာ္. . . ငါ႔ေနာက္က မင္းတို႔ ဆီက အံ့ၾသျပီး အာေမဋိတ္သံေတြ ထြက္လာတာေလ ”

“ ေအးေလ . . ဒါကေတာ႔ ထြက္မွာေပါ႔ကြ။ မင္းက ဒီလို စိန္ေခၚမယ္ လို႔မွ မထင္ထားတာ ”

“ ဒါေပါ႔။ ဒါေၾကာင္႔မို႔လည္း ဟိုလူက ယံုျပီး မျငင္းဘဲ ျပိဳင္တာေပါ႔ကြာ ”

“ ေအးကြာ ငါတို႔ အံ့ၾသ သြားတယ္ ဆိုတာက မင္းက ဘယ္သန္ ေလ။ ဒါကို မင္း ေလာက္ကေတာ႔ ညာနဲ႔ မထိုးဘူး ဘယ္နဲ႔ပဲ ထိုးမယ္ ဆိုျပီး စိန္ေခၚလိုက္တာကို ငါတို႔က အံ့ၾသသြားတာ။ ”

“ ေအးေပါ႔ ငါက အားလံုးကိုေရာ ၊ သူ႕ကိုပါ အေၾကာင္ ရိုက္ပါတယ္ ဆိုမွ. . ”

“ တကယ္လို႔ ဟိုက ညာနဲ႔ပဲ ထိုးမယ္ ဆိုရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ ”

“ ဒီေတာ႔လည္း ငါက ဘယ္နဲ႔ပဲ ထုိးမယ္ လို႔ အတင္းေျပာမွာပဲေလ ”

“ ထားပါေတာ႔။ ဒါေပမဲ႔ ပထမပြဲမွာ မင္းက မထိုးတတ္လို႔ ဇယ္သီး ထြက္ျပလိုက္တာကေတာ႔ တကယ္ကို ပိရိတယ္။ ”

“ ဟား . . ဟား . .ဟား . ဒါမွလည္း သူက ယံုေတာ႔မွာကိုး။ ဒါနဲ႔ပဲ သူလည္း ရဲရဲတင္းတင္း ထုိးေတာ႔တာေပါ႔ကြာ။ ”

“ ဒီေတာ႔. . . . ”

“ ဒီေတာ႔မွ  ဘယ္သန္ကို ဘယ္နဲ႔ လိုက္ထိုးတဲ႔ေကာင္ကုိ မွတ္ေလာက္သားေလာက္ေအာင္ ပညာသားပါပါနဲ႔ ကစ္လာတာေပါ႔ကြာ ”

မ်ိဳးေဇာ္ ဆိုတာ အဲဒီလိုမ်ိဳးပါ။ ကိုယ္က ဘယ္သန္နဲ႔ေတာင္မွ ညာသန္ကို  ဘယ္နဲ႔ လိုက္ထိုးခိုင္းျပီး မရႈမလွ ရံႈးေစေအာင္ လက္တစ္လံုးျခား ပိပိရိရိ ဟန္ေဆာင္ ေျပာတတ္သူ တစ္ေယာက္ပါ။ ဒါေပမဲ႔ သူ႕ရဲ႕ မွတ္တမ္းေတြကေတာ႔ မဆံုးေသးပါဘူး။ 



မ်ိဳးေဇာ္ ရဲ႕ အခု ဇနီး ျဖစ္ေနသူကို ခ်စ္ေၾကာင္း ၾကိဳက္ေၾကာင္း ရင္ဖြင္႔ျပေနတုန္းက ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း ေယာက်္ားေလးေတြရဲ႕ ထံုးစံအတိုင္း အေဖာ္ လိုက္ေပးရဖူးပါသည္။ ေဝးလံလွတယ္ မဟုတ္ေပမဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ ၅ ရပ္ကြက္ေလာက္ေတာ႔ ျခားပါသည္။ ေနာက္ေတာ႔ သူတို႔ သမီးရည္းစားလည္း ခ်စ္ၾက ၊ ၾကိဳက္ၾက ၊ စိတ္ေကာက္ၾက ၊ ျပန္ေခ်ာ႔ၾကနဲ႔ ခ်စ္သူဘဝ ျဖတ္သန္းၾကမွာပါ။ 

တစ္ေန႔ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔တို႕ကို သူ႕ခ်စ္သူဆီကို သြားဖို႔ အေဖာ္ေခၚပါသည္။ အားေနေသာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကလည္း ေဘာ္ဒါ က႑နဲ႔ လိုက္သြားရပါ၏။ သူ႕ခ်စ္သူအိမ္နားက လက္ဘက္ရည္ဆိုင္မွာ ထိုင္ျပီး သူ႕ခ်စ္သူ ေစ်းအလာကို ထိုင္ေစာင္႔ၾကပါသည္။ ခဏေနေတာ႔ သူ႕လိုပဲ ညွပ္စိစိနဲ႔ သူ႕ခ်စ္သူ ေစ်းျခင္းေတာင္းေလး ဆြဲကာ မႈန္ကုတ္ကုတ္ေလး ထြက္လာပါေတာ႔သည္။ ခ်စ္သူဘဝ စိတ္ဆိုး စိတ္ေကာက္ေနၾကတယ္ ဆိုေတာ႔လည္း ေယာက်္ားေလးက စေခ်ာ႔ရမည္ ဆိုေသာ ဘယ္သူက ေရးထားမွန္း မသိေသာ ထံုးစံကို လို္က္နာေသာ အားျဖင္႔ မ်ိဳးေဇာ္က လက္ဘက္ရည္ဆိုင္မွ ထကာ သူ႕ခ်စ္သူ ေနာက္ကို လိုက္သြားပါသည္။ 

သူ႕ကို ေတြ႕ေတာ႔ ေကာက္ေနေသာ လူဆိုေတာ႔ ပို၍ ေကြးျပကာ သူ႕ခ်စ္သူက လိမ္ေကာက္ေကြးကာ လမ္းေလွ်ာက္ ပါေတာ႔သည္။ သူကလည္း ေဘးကေန ေကြ႕ေကြ႕ေကာက္ေကာက္ လိုက္ကာ ရွင္းျပကာ ေခ်ာ႔ေနပံု ရသည္။ ေနာက္ေတာ႔ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ထဲမွာ ရွိေနေသာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမင္ကြင္းကေန ေပ်ာက္သြားပါေတာ႔သည္။ သူတို႔ ခ်စ္သူ ႏွစ္ဦး စိတ္ေကာက္ ျပန္ေခ်ာ႔ ကိစၥမွာ  ကၽြန္ေတာ္တို႔ကလည္း ေထြေထြထူးထူး စိတ္မဝင္စားလွပါဘူး။ သူငယ္ခ်င္း ေခၚလို႔သာ အေဖာ္လိုက္ေပးရတာ မဟုတ္လား။

ခဏၾကာေတာ႔ သူျပန္ေရာက္လာပါေတာ႔သည္။ ေမာၾကီး ပန္းၾကီးလည္း ျဖစ္လာသည္။ ဘယ္လိုလဲ လို႔ ေမးဆတ္ျပေတာ႔ လက္ခါခါ ၊ ေျခခါခါ နဲ႔ . . . . 

 “ အဆင္မေျပေသးပါဘူးကြာ။ ေကာက္တုန္း ၊ ေကြးတုန္းပဲ ”

“ မိန္းမေတြ ဆိုတာ ဒီလိုပါပဲကြာ ”

“ ေနာက္ေတာ႔ အဆင္ေျပသြားမွာေပါ႔ ”

“ ေကာက္ခါစ ဆိုေတာ႔လည္း ဒီလိုပဲေပါ႔ ”

သူ႕ကို ဝုိင္းဝန္းျပီး ေခ်ာ႔ေမာ႔ ေျပာေနတုန္း ခဏမွာပဲ။ ဆိုင္ေရွ႕က ဆူဆူညံညံ အသံေတြကို ၾကားလိုက္ရသည္။ ဒါေပမဲ႔ ကိုယ္႕ဖာသာ သတိမထားမိပါဘူး။ ကိုယ္နဲ႔ မဆိုင္ဘူးလို႔လဲ ထင္ေနမိ၏။ ဒါေပမဲ႔ ပိုျပီး ဆူညံလာလို႔ အျပင္ကို သတိထားၾကည္႔လိုက္ေတာ႔မွ ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ ရြယ္တူ ခုႏွစ္ေယာက္ေလာက္က လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ထဲကို မဝင္ဘဲ ဆိုင္ေရွ႕ကေန ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေလးေယာက္ကို စိန္ေခၚေနေတာ႔တာကိုး။ 

သူတို႔ လက္ထဲမွာ တုတ္ေတြ ၊ စက္ဘီးက ခ်ိန္းေတြလည္း ကိုင္လို႔ ၊ ဘာမွန္း မသိဘဲ ဗလာခ်ည္ စိန္ေခၚခံရေတာ႔ နည္းနည္းေတာ႔ ေအာင္႔သက္သက္ ျဖစ္မိသား။ ဒါေပမဲ႔ သူတို႔က ရပ္ကြက္သားေတြ ျဖစ္ပံု ရသည္။  မ်ိဳးေဇာ္ ကို ဘာျဖစ္လာလဲ ေမးေတာ႔လဲ သူလည္း မသိ။ ဘာမွ မျဖစ္လာဘူး လို႔ပဲ ဆိုသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ထဲမွာ ပိုျပီး ေျပေျပျပစ္ျပစ္ ေျပာတတ္တဲ႔ ကိုသက္က ထျပီး ဆိုင္ေပါက္ဝကို ထြက္သြားသည္။

“ ေဟ႔ေကာင္ ၊ ကိုသက္ အျပင္ မထြက္နဲ႔ေနာ္ ”

“ ေအးပါ ဘာျဖစ္တာလဲ ေမးယံုေလးပါ။ မင္းတို႔ ျပင္စရာ ရွိတာ ျပင္ထား ”

လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ ဆိုေတာ႔လည္း ထုဖို႔ ၊ ေထာင္းဖို႔ တုတ္ေတြက ေပါပါသည္။ အေၾကာ္ဖိုနားမွာ ထင္းေခ်ာင္းေတြ အျမဲ အဆင္သင္႔ ရွိေနသည္။ ျပီးေတာ႔ ထိုစဥ္က ပလတ္စတစ္ခံုေတြ မေပၚေသးေတာ႔ ထိုင္ခံုေတြက ရိုးရိုးသစ္သားခံုေတြသာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ထိုင္ေသာ စားပြဲနားမွာ ခံုေတြကို စုထားလိုက္သည္။  ဝင္လာရင္ ပစ္ေပါက္ရန္။ အေၾကာ္တဲမွ ထင္းေခ်ာင္းေတြ တစ္ေယာက္ ႏွစ္ေခ်ာင္းႏႈန္း သြားယူျပီး စားပြဲေပၚ တင္ထားလိုက္သည္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ကိုကိုေအာင္က လက္ဘက္ရည္ဆိုင္မွ ဖုန္းနဲ႔ ရပ္ကြက္က ေကာင္ေတြဆီကို ဖုန္းလွမ္းဆက္သည္။ ခ်က္ဆို ဟိုေကာင္ေတြ စက္ဘီးေတြနဲ႔ ခ်က္ခ်င္း ထြက္လာၾက လိမ္႔မည္။ 

“ ဘာျဖစ္ၾကတာလဲ သူငယ္ခ်င္းတို႔ ၊ လူမ်ား မွားသလားကြာ ”

ကိုသက္က ဒီလိုပဲ အေျပာညက္သည္။ သေဘာေကာင္းတယ္ လက္သီးျပင္းတယ္ ဆိုေသာ လူစားမ်ိဳး။ ေသြးေအးတယ္ လက္ယဥ္တယ္ ဆိုေသာ လူမ်ိဳး။

“ မမွားဘူးကြ။ ခုနကပဲ ဟိုပိန္စုတ္စုတ္ေကာင္ ငါတို႔ လမ္းက ေကာင္မေလးကို လိုက္ ေႏွာင္႔ယွက္ေနလို႔ လိုက္လာတာ ”

“ ေၾသာ္. . ေၾသာ္. . ဒီလိုလား။ ဒါဆိုရင္ေတာ႔ မင္းတို႔ မွားသြားျပီ သူငယ္ခ်င္းတို႔ သူတို႔က ခ်စ္သူေတြကြ။ အခု သူတို႔ အခ်င္းခ်င္း စိတ္ေကာက္ေနၾကလို႔ အခု လာျပန္ေခ်ာ႔တာပါ။ ေႏွာင္႔ယွက္တာ မဟုတ္ပါဘုူးကြာ ”

ကိုသက္က ေျပေျပျပစ္ျပစ္ ေျပာသည္။ သူက ၅၀ - ၅၀ ဆိုေသာ လူစားမ်ိဳး။ ေအးေအးေဆးေဆး ရရင္ ေျဖရွင္းမယ္။ ေျပာလို႔ မရဘူး ဆိုရင္ေတာ႔ ဟိုဘက္ ၅၀ ထဲကို ပါသြားတတ္ေသာ လူစားမ်ိဳး။ ဒီလို ကိုသက္က ေအးေအးေဆးေဆး ေျပာျပေတာ႔ အျပင္က ဆူပူေနတဲ႔ ေကာင္ေတြ ေဝေဝဝါးဝါးနဲ႔ ခဏ ျငိမ္သြား၏။ ဟုတ္ေလာေလာေပ႔ါ။ ဒါေပမဲ႔ တစ္ေယာက္က ထျပီး ေဗြေဖာက္သည္။

“ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ငါတို႔ရပ္ကြက္ထဲမွာ သရုပ္ပ်က္တယ္ကြာ။ မင္းတို႔ ထြက္ခဲ႔ ”

ကိုသက္က ပုခံုးတြန္ျပျပီး ေအးေဆး လွည္႔ဝင္ကာ ျပန္ထိုင္ျပီး သူတို႔ကို ၾကည္႔ေနလိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လည္း ၾကည္႔ေနလိုက္သည္။ ဘယ္သူမွ မထြက္။ 

“ ေဟ႔ေကာင္ေတြ ထြက္ခဲ႔ေလကြာ ”

ကၽြန္ေတာ္တို႔ မထြက္ ေအးေအးေဆးေဆးသာ ထိုင္ေန၏။ 

“ ေဟ႔ေကာင္ေတြ မထြက္ရဲဘူးလား။ မင္းတို႔ ေတြ႕မယ္။ ”

ထိုသူက ေျပာလည္း ေျပာ အနီးမွာ ရွိေသာ အုတ္ခဲပံုသို႔ ေျပးသြားျပီး အုတ္ခဲႏွစ္လံုးကို လက္တစ္ဘက္စီမွာ ကိုင္ဆြဲျပီး ေရာက္လာသည္။ အထဲမွ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရွိရာသို႔ ပစ္သြင္းမလိုလည္း ျပင္သည္။ 

“ ေဟ႕ေကာင္ မင္း သတၱိ မရွိဘူးလား။ အေဝးက ပစ္မေနနဲ႔။ ဆိုင္ထဲမွာ လူေတြ ၊ အဘိုးအဘြားေတြ ကေလးေတြ ရွိတယ္။ ထိကုန္မယ္။ မင္းမိုက္ရင္ အထဲကို ဝင္လာရိုက္ကြာ ”

ဒီေတာ႔ ဒီေကာင္ တြန္႕သြားသည္။ ထံုးစံ အတိုင္း စကားလံုးျဖင္႔သာ လွမ္းပစ္ေတာ႔သည္။

“ ေဟ႕ေကာင္ေတြ ထြက္ခဲ႔ ”

ထစ္ခနဲဆို စိတ္က ျမန္တဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က ထျပီး ဆိုင္ဝကို ထြက္ကာ . . .

“ ငါတို႔ ဆိုင္ျပင္ကို ထြက္ေတာ႔ မင္းတို႔က ဘာလုပ္မလို႔လဲ ”

ဟိုေကာင္ေတြ ေၾကာင္အမ္းအမ္း ျဖစ္သြားသည္။ ေနာက္မွ. . .

“ ရိုက္မလို႔ ေဟ႔ေကာင္ ၊ ထြက္ခဲ႔ကြာ ”

“ ဟာကြာ။ သူမ်ား အရိုက္ခံရမွာကိုပဲကြာ။ အျပင္ကို တကူးတက ထြက္ျပီး အရိုက္ခံ မေနေတာ႔ပါဘူး။ သတၱိရွိရင္ အထဲကို လာရိုက္ကြာ။ အျပင္ထြက္ရမွာ ပင္ပန္းတယ္။ ”

ဒီလို ေျပာျပီး ကၽြန္ေတာ္ ဆိုင္ထဲ ျပန္ဝင္ျပီး ထိုင္ေနလိုက္သည္။ တကယ္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ကိုယ္႕ရပ္ကြက္က သူငယ္ခ်င္းေတြ အလာကို အခ်ိန္ဆြဲကာ ေစာင္႔ေနတာပါ။ ဒီၾကားထဲ သူတို႔ ဆိုင္ထဲ ဝင္လာရင္ေတာ႔ သူရိုက္ကိုယ္ရိုက္ ရိုက္ရမွာေပါ႔ေလ။ ထင္းေခ်ာင္းေတြကေတာ႔ အသင္႔ပါပဲ။ ဒါေပမဲ႔႔ သူတို႕ကလည္း မဝင္ရဲဘူး ဆိုတာ သိသာပါသည္။ 

ခဏေနေတာ႔ သူတို႔ရဲ႕ ေနာက္မွာ စက္ဘီးနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္ တစ္တြဲနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ တစ္စီးခ်င္းစီ ေရာက္လာၾကသည္။ ပစၥည္းကိရိယာလည္း ျပည္႔ျပည္႔စံုစံု ပါလာပံု ရပါသည္။ ဒီလူ ခုႏွစ္ေယာက္ကေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကို မဲေနလို႔ သူတို႔ ေနာက္မွာ ေရာက္ေနတဲ႔ လူေတြကို သတိထားမိပံု မေပၚပါဘူး။ တေျဖးေျဖးနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ စံုျပီ  ၊ သူတို႔ကိုလည္း အဆင္သင္႔ ဝုိင္းထားျပီးျပီ ဆိုေတာ႔မွ ရုတ္ခနဲ မ်ိဳးေဇာ္က စားပြဲေပၚမွာ တင္ထားေသာ တုတ္တစ္ေခ်ာင္းကို ဆြဲျပီး ဆိုင္အျပင္ကို ထြက္သြားသည္။

“ ေဟ႔ေကာင္ေတြ ၊ ငါ႔ခ်စ္သူကို စိတ္ေကာက္ေနလို႔ ငါက လိုက္ေခ်ာ႔တာ မင္းတို႔က ဘာျဖစ္လို႔လဲ။ မင္းတို႔နဲ႔ ဘာဆိုင္လို႔ လာပြေနတာလဲ။ ေဟ႔ေကာင္ေတြ မင္းတို႔လို ေကာင္ေတြေတာ႔ သနားတယ္ကြာ။ ငါ လူရိုက္လာတာ မနည္းေတာ႔ဘူး။ မိုက္တဲ႔ ေကာင္ တတ္ခဲ႔ကြာ။ ”

မ်ိဳးေဇာ္က ဒီလို ေအာ္ေတာ႔ ႏွစ္ေယာက္က ေရွ႕တတ္လာ၏။ ဟိုဘက္က တတ္လာေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း ဆိုင္ထဲက ထြက္ေရာ ၊ တတ္လာသူ ႏွစ္ေယာက္လည္း တြန္႕သြားျပန္သည္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ခုနက အုတ္ခဲသြားယူထားသူက သူေဘးမွာ ခ်ထားတဲ႔ အုတ္ခဲကို ကုန္းေကာက္ျပီး မ်ိဳးေဇာ္ ထံကို ပစ္မယ္ လုပ္သည္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ထိုသူ လည္ထြက္သြားသည္။ သူ႕ေနာက္မွ ကၽြန္ေတာ္႕တို႔ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္က အုတ္ခဲကို ပုတ္ခ်ျပီး လူကို ျဖတ္ရိုက္လိုက္ျခင္း ျဖစ္သည္။

“ ေျဖာင္း ”

ဆိုတဲ႔ အသံနဲ႔ အတူ သူတို႔ ခုႏွစ္ေယာက္လံုး ေနာက္ကို လွည္႔ၾကည္႔ေတာ႔ ေနာက္မွာ သူတို႔ကို ဝိုင္းထားတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေတြ႕လိုက္ရေတာ႔ အံ့ၾသသလိုနဲ႔ ေၾကာင္အီသြားသည္။

“ ေဟ႕ေကာင္ေတြ လာေလကြာ။ မင္းတို႔ ေလာက္ေတာ႔ကြာ။ ငါ လူရိုက္လာတာ မနည္းေတာ႔ဘူးကြ ”

ဟိုဘက္က ခုႏွစ္ေယာက္ကေတာ႔ တုတ္ကိုင္ ထားသူေတြ။ စက္ဘီးခ်ိန္ၾကိဳး ကိုင္ထားသူေတြ ကိုင္လ်က္နဲ႔ ေတြေဝေနသည္။

“ လာေလကြာ။ ငါ လူရိုက္လာတာ မနည္းေတာ႔ဘူးကြ။ လာစမ္းပါ ”

မ်ိဳးေဇာ္ကေတာ႔ ေပါက္ကြဲသထက္ ေပါက္ကြဲ လာသလို ေအာ္ဟစ္ေနသည္။

“ ေဟ႕ေကာင္ လာ . . . လာ  ”

မ်ိဳးေဇာ္ကို ဆြဲေခၚကာ လြတ္ေနတဲ႔ စက္ဘီးကယ္ရီယာေပၚ တင္ျပီး နင္းခိုင္းလိုက္သည္။ က်န္လူမ်ားကေတာ႔ ခဲတလြတ္ အထိ ေျဖးေျဖးခ်င္း ေနာက္ဆုတ္ျပီးမွ စက္ဘီးေပၚတတ္ျပီး ျပန္လာခဲ႔ၾကသည္။

ကုိယ္႕ရပ္ကြက္ကို ကိုယ္ျပန္ေရာက္တာေတာင္မွ ရွဴးရွဴးရွားရွား ျဖစ္ေနတဲ႔ မ်ိဳးေဇာ္ ကို ထိန္းဖို႔ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္မွာ ခဏထိုင္ရင္း စကားေျပာၾကသည္။

“ မင္း . . . မင္းေကာင္မေလးေနာက္ကို လိုက္ေတာ႔ ဘာေတြ ျဖစ္ခဲ႔လို႔လဲ ”

“ ခိြးးးးးး ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူးကြာ။ ငါ႔ဖာသာ ငါ႔ေကာင္မေလးကိုပဲ ငါေျပာတာေလ။ ”

“ ဒါဆို ဒီေကာင္ေတြက ဘာျဖစ္တာလဲ ”

“ မသိဘူးေလ။ ငါ႔ေကာင္မေလးကေတာ႔ တစ္ခါ ေျပာဖူးတယ္။ သူတို႔ ရပ္ကြက္မွာလည္း သူ႕ကို လိုက္ေႏွာင္႔ယွက္ေနတာ တစ္ေယာက္ ရွိတယ္ တဲ႔။ အခု အဲဒီေကာင္လား မသိပါဘူး။ ”

“ ေအး ဒါလည္း ျဖစ္ႏိုင္တာပဲ။ ဒါေပမဲ႔ မင္းက ဘာေတြ ေလွ်ာက္ေအာ္ေနတာလဲ ”

“ ဘာေအာ္ လို႔လဲ ”

“ ဘာလဲ ၊ ငါ လူရိုက္လာတာ မနည္းဘူးေလး ဘာေလးနဲ႔ ”

“ အဟဲ . . အဟုတ္ပဲ ေလကြာ။ ငါ ရိုက္လာတဲ႔ လူေတြ မနည္းဘူးပဲ ဟာကို ”

“ ေဟ႔ေကာင္ ၊ မသိတဲ႔ သူမ်ားေတြကိုပဲ မင္းေဖာလို႔ ရမယ္။ ဓါတ္သိေတြကြ။ ငါတို႔ ျဖစ္လိုက္တိုင္း မင္းက ေရွ႕ဆံုးက ေျပးေနၾကပဲ။ ရိုက္မဲ႔ရိုက္ ငါတို႔ပဲ ရိုက္ရတာ။ ေနာက္ဆံုး ဟိုေရာက္ ဒီေရာက္မွသာ မင္းကလည္း ပါတာ။ ဒါကိုမ်ား မင္းက လူရိုက္လာတာ မနည္းဘူးေလး ဘာေလးနဲ႔ ”

“ ဟ. . တကယ္ ရိုက္လာတာပဲ။ ငါ ရိုက္ခဲ႔တဲ႔ လူေတြ မနည္းဘူးေလကြာ ”

“ မင္းကလဲကြာ။ ဓါတ္သိေတြကို ၊ ဒါဆို ေျပာပါဦး ဘယ္မွာ မင္းက လူရိုက္ခဲ႔တာလဲ ”

“ ငါ႔ အစ္မ အိမ္မွာေလကြာ။ ငါ ရိုက္ခဲ႔တာ မနည္းဘူး ”

“ ဘာ ”

“ ငါ႔ အစ္မအိမ္မွာေလ ”

အားလံုး ရုတ္တရက္ ျငိမ္ျပီး အန္းသြားၾကသည္။ ေနာက္မွ တျပိဳင္နက္ ေအာ္ရယ္ၾကရင္း သူ႕ကိုလည္း ဝိုင္းထိုးၾကသည္။ ဒီေတာ႔မွ ဒီေကာင္က ဟီးဟီးဟားဟား နဲ႔ လွည္႔ပတ္ေျပးရင္း. . .

“ ဟဲဟဲဟဲ မင္းတို႔ကလည္းကြာ။ ငါက ဟိုမွာေတာ႔ လူရွိန္ေအာင္ ေျပာလိုက္တာပါ။ ႏို႕မို႕ဆို ငါ႔ေကာင္မေလး ရပ္ကြက္က ငါ႔ကို ျဖဲလႊတ္လိုက္တယ္ ဆိုျပီး ေျပာၾကမွာေပါ႔ကြ။ ဒါေပမဲ႔လည္း ငါ လူရိုက္လာတာ မင္းတို႔လည္း အသိပဲဟာ ”

ဒီေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရယ္လည္း ရယ္ ၊ သူရဲ႕ လက္တစ္လံုးျခား ေျပာတတ္မႈကိုိလည္း အံ့ၾသတၾကီး ျဖစ္ခဲ႔ရသည္။ သူေျပာလည္း ေျပာခ်င္စရာပါပဲ။ ဒီလို ဆိုရင္ေတာ႔ သူေျပာသလို သူ တကယ္ကို လူရိုက္ခ႔ဲတာ မနည္းလွပါဘူး။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ႔ သူ႕အစ္မက ေန႕ကေလးထိန္းေက်ာင္း ဖြင္႔ထားပါသည္။ အဲဒီအိမ္ကို သူက သူအားေနတဲ႔ ရက္ဆိုရင္ သြားဝိုင္းျပီး ကေလးေတြကို ထိန္းကာ အားကစား ဘာညာ သင္ေပးတတ္သည္။

ဒါေပမဲ႔ သူ႕အစ္မဆီကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေရာက္ရင္ သူ႕အစ္မက အျမဲျငီးျငဴကာ ေျပာတတ္သည္။

“ မ်ိဳးေဇာ္က ကေလးေတြကို သည္းညည္းမခံဘူး။ တဖတ္ဖတ္နဲ႔ အရမ္းရိုက္တာပဲဟယ္ ”

တဲ႔။ ဒါကို ကိုးကားျပီးေတာ႔ မ်ိဳးေဇာ္က ဒီေလာက္ က်ဥ္းထဲ ၾကပ္ထဲမွာေတာင္မွ လက္တစ္လံုးျခား “ ငါ လူရိုက္လာတာ မနည္းဘူး ” ဆိုျပီး ေျပာသြားႏိုင္ေသးသည္။ ဒါေပမဲ႔ ဒီအခ်ိန္အထိ သူ႕နာမည္က “ မ်ိဳးေဇာ္ ” က မ်ိဳးေဇာ္ လို႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေခၚၾကပါေသးသည္။ လက္ႏွစ္လံုးျခား မျဖစ္ေသးပါ။

သူ႕နာမည္ “ လက္ႏွစ္လံုးျခား ” ဆိုျပီး ျဖစ္လာေစတဲ႔ အေၾကာင္းကေတာ႔ ဒီလို အစျပဳပါသည္။




တစ္ေန႔ေတာ႔. . . . ေက်ာင္းက သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္က ေမြးေန႔ပြဲ သူတို႔ အိမ္မွာ လုပ္ပါသည္။ ဒါကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္း အရင္းေတြ အတြက္ ညဘက္မွာ ပါတီေလး တစ္ခုကိုလည္း လုပ္ေပးမယ္ လို႔ ဆိုသည္။ ဒါကို အားလံုး လာၾကဖို႔ ဖိတ္ထားသည္။  ျဖစ္ခ်င္ေတာ႔ ထိုေန႕ ေနာက္ေန႕မွာ မ်ိဳးေဇာ္တို႔ အိမ္မွာ ဘုရား အေနကဇာတင္ပြဲ ရွိသည္။ ဘုန္းၾကီးမ်ားကိုလည္း ပင္႔ကာ ဆြမ္းေကၽြးမည္ ျဖစ္သည္။ ဒါေၾကာင္႔ သူငယ္ခ်င္း ပါတီပြဲမွာ ေသာက္ၾက စားၾကျပီး ညနက္က မနက္မိုးလင္း အလွဴမွာ မထႏိုင္မွာကို သူ႔အေဖက စိုးရိမ္သည္။ ဒါေၾကာင္႔ မသြားနဲ႔ဟု တားသည္။

ဒီေတာ႔သူလည္း ထံုးစံ အတိုင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ကိုပါ သူ႕အေဖကို လိုက္ေျပာခိုင္းသည္။ သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလံုး ဝိုင္းျပီး တြတ္ထိုးၾကလို႔ သူ႕အေဖလည္း ေနာက္ဆံုး မျဖစ္မေန လႊတ္ရမည္ ျဖစ္လာေတာ႔သည္။ ဒါေပမဲ႔ သူ႕အေဖက တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ သူ႕ကို ကတိေတာင္းသည္။

“ သူငယ္ခ်င္း ေမြးေန႕ပါတီကို သြားတာကေတာ႔ သြားေပါ႔ကြာ။ တျခားေန႕ေတြ ဆို ေဖေဖ ဘာမွ မေျပာဘုူး။ မနက္ျဖန္က်ရင္ ကိုယ္႔အိမ္မွာလည္း အလွဴလုပ္မွာ ဒီေန႕မွာ မင္းက မူးျပီး အိပ္ေနတယ္ ဆိုတာကေတာ႔ သဘာဝ မက်ဘူး။ ဒါေၾကာင္႔ မင္းေစာေစာသြား မမ်ားၾကီး မေသာက္နဲ႔။ ညနက္နက္ မေနနဲ႔။ ေဖေဖ လာျပန္ေခၚမယ္။ ”

သူကလည္း သြားရရင္ ျပီးေရာ ဆိုျပီး မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ႔ ေခါင္းေလးကို အထပ္ထပ္ ျငိမ္႔ကာ ျပေနပါေတာ႔သည္။

“ ေဟ႕ေကာင္ မမ်ားေစနဲ႔ေနာ္ ”

“ စိတ္ခ်ပါ ေဖေဖရာ။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ဆိုေတာ႔ အားနာျပီး ေသာက္ရင္ေတာင္မွ လက္ႏွစ္လံုး ေလာက္ပါပဲ “

“ ေသခ်ာလား ေဟ႔ေကာင္ ”

“ ေသခ်ာတယ္ ေဖေဖရာ ၊ တကယ္ လက္ႏွစ္လံုးပဲ ”

သူ႕သားအေၾကာင္း သူသိေလေတာ႔ အေဖာ္ လိုက္ေျပာတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႕ဘက္ကို လွည္႔ျပီး . . .

“ ကိုေဇာ္ မင္းတို႔ လာေခၚတာေနာ္။ မင္းလည္း ၾကည္႔ထိန္းဦး။ မနက္ အလွဴက်ရင္ မင္းတို႔လည္း လာရဦးမွာေနာ္။ မင္းလည္း မမ်ားေစနဲ႔ ၾကားလား။ ဒီေကာင္႔ကိုလည္း သိပ္မေသာက္ေစနဲ႔။ ”

“ ဟုတ္ကဲ႔ပါ ဦး။ စိတ္ခ်ပါ ကၽြန္ေတာ္ သတိေပးေနပါ႔မယ္ ”

“ ေဖေဖကလည္း တကယ္ေျပာတာ လက္ႏွစ္လံုးေလာက္ပဲ ေသာက္ပါ႔မယ္ ”

ဒီလိုနဲ႔ ေျပာေျပာဆိုဆုိ သူ႕အေဖရဲ႕ စိတ္တထင္႔ထင္႔နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္း ေမြးေန႕ ပါတီကို ေရာက္လာသည္။ လုပ္ထားတာ အလွ်ံအပယ္။ ဟိုေရာက္တာနဲ႔ သူ႕အေဖ မွာတာကို မ်ိဳးေဇာ္ ေမ႕သြားေလေတာ႕သည္။ ဘီယာေတြ တစ္ဘူးျပီး တစ္ဘူး။ ဝီစကီေတြ တစ္ဝီျပီး တစ္ဝီ။ ေဘးနားက ကၽြန္ေတာ္႕မွာ မေနသာ ကိုယ္ေတာင္မွ ေကာင္းေကာင္း မေသာက္ျဖစ္ေတာ႔။

“ ေဟ႔ေကာင္ မင္းမ်ားမယ္ေနာ္။ မင္း အေဖ ေသခ်ာ မွာလိုက္ရဲ႕သားနဲ႔။ မနက္ အလွဴရွိတယ္ ေဟ႔ေကာင္ ”

“ ေအးပါကြာ နည္းနည္းေလးပါ ”

“ ဘာနည္းနည္းေလးလဲ ၊ မင္းေျပာေတာ႔ လက္ႏွစ္လံုးပဲ ေသာက္မွာပါဆို ၊ အခု မင္းေသာက္တာ လက္ႏွစ္လံုးလား ”

“ လက္ႏွစ္လံုးပါပဲကြ ”

“ ဘာကြ ၊ ဘယ္လို လက္ႏွစ္လံုးလဲ။ ဒီလိုလား ”

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေျပာေနၾက အတိုင္း လက္ညႈိးနဲ႔ လက္သန္းကိုပဲ ဆန္႕ထားျပီး လက္ခလယ္နဲ႔ လက္သန္းၾကြယ္ကို ေကြးေဖ်ာက္ထားကာ ျပလိုက္သည္။ သူက ရီေဝေဝနဲ႔ ရယ္ျပရင္း. . .

“ ဟုတ္ပါဘူးကြာ။ ရိုးရိုးတန္းတန္း လက္ညိႈးနဲ႔ လက္ခလယ္ ဆိုတဲ႔ ႏွစ္ေခ်ာင္းပူးထားတဲ႔ လက္ႏွစ္လံုးပါပဲ။ ”

“ ေအာင္မာ ေဟ႕ေကာင္ ၊ မင္းေသာက္တာ အဲဒီလို လက္ႏွစ္လံုး မကေတာ႔ဘူးကြ။ ေတာ္ေတာ႔ မင္း အေဖနဲ႔ ကိြဳင္တတ္မယ္ေနာ္။ ငါက အာမ ခံလာရတာ ”

“ ေအးပါကြာ။ ဘာမွ မျဖစ္ေစရဘူး။ ငါ႔ လက္ႏွစ္လံုးက မျပည္႔ေသးလို႔ပါကြ ”

“ ဟ မင္း လက္ႏွစ္လံုးကလည္း ဘယ္လို လက္ႏွစ္လံုးမို႔လို႔လဲ ”

“ အဟီး . . ေနာက္မွ ေျပာမယ္ကြာ။ အခု သြားထည္႔လိုက္ဦးမယ္ ”

“ ေဟ႔ေကာင္ . . . ၊ ဟာ ဂြပဲ။ ငါေတာ႔ ကိြဳင္ပူေတာ႔မွာပဲ ”

ဟိုလူ႕ကို ခ်ီးယားစ္ ၊ ဒီလူ႕ကို ခ်ီးယားစ္ရင္း သူ႕ဘယ္လိုမွန္းမသိတဲ႔ လက္ႏွစ္လံုးကို ျဖည္႔ေနရင္း ေနာက္ဆံုးေတာ႔ ဥၾသေတြပါ ဆြဲကုန္ေတာ႔တာပါပဲ။ ဒီေတာ႔ သူ႕ကို ႏွိပ္ေပးရင္း . . .

“ ေဟ႔ေကာင္ မင္းေတာ္ေတာ႔ မင္း မနက္ အလွဴမွာ မထႏိုင္ရင္ ကိြဳင္တတ္မယ္။ မေသာက္နဲ႔ေတာ႔ ”

“ ငါ . . .လ. . က္. . .ႏွ. . .စ္. . လံုး. . .ေ. .လ. .ာ. .က္. . ေ. . တ. ာ႕ . .ေ. .သ . .ာ. .က္. .ပါ. .ရ . .ေ. .စ . .ကြာ  . . ”

ဆိုျပီး အာေလး လွ်ာေလးၾကီးနဲ႔ ေျပာေလေတာ႔၏။

“ အာ . . . ဒီေကာင္ မဟုတ္ေတာ႔ဘုူး။ မင္း အေဖကို ငါ ဖုန္းဆက္ ေခၚေတာ႔မယ္။ ”

ေနာက္ဆံုး ကၽြန္ေတာ္ ဖုန္းလွမ္းဆက္ေတာ႔ သူ႕အေဖက Taxi နဲ႔ ေရာက္လာေတာ႔ မ်ိဳးေဇာ္ ေခါင္းေတာင္မွ မထူႏိုင္ေတာ႔။ ကုိယ္ကလည္း အာမ ခံမိသူ ဆိုေတာ႔ ဝိုင္းတြဲရင္း ကၽြန္ေတာ္လည္း သူ႕အေဖ လာေခၚတဲ႔ ကားနဲ႔ လိုက္ျပန္ခဲ႔ေတာ႔သည္။ မ်ိဳးေဇာ္ကေတာ႔ ဘာဆို ဘာမွ မသိေတာ႔ ၊ ဒါေပမဲ႔ မူးမုူးရူးရူးနဲ႔ သူေျပာခ်င္တာ တစ္ခုကိုေတာ႔ စြတ္ေျပာေနေတာ႔သည္။

“ ဘ. . ာ . .မွ . . .မ . . . ပူ . . .နဲ႔ . . .ငါ. . .လ. . .က္. . .ႏွ. . .စ္. . .လံုး. .ဆို. .ရ. .င္. .တ. . က. . ယ္. . ကို. . ေ. .တာ္. . ျပီ ”

“ လ. . က္. . ႏွ. . စ္. . လံုး. . ျပ. . ည္႔. . .ရ. .င္ . .ငါ. . ရ. .ပ္..မ. .ယ္. . ကြာ ၊ မ. .င္း . . က. . လဲ. . အ. . သ. ာ . ေ. . န. . စ. .မ္း. . ပါ ”

သူ႔အေဖကေတာ႔ ေဒါသေတြ ထြက္လို႔ေပါ႔။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘာဆို ဘာမွ မေျပာႏိုင္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ မေျပာလို႔လည္း မဟုတ္ ေျပာေနရင္းနဲ႔ သူက စြတ္ေသာက္ေနေတာ႔တာ။ သူတို႕အိမ္ေရာက္ေတာ႔ အလွဴအတြက္ ခ်က္ျပဳတ္ေနတဲ႔ လူေတြ ၾကားထဲကို အမူးလြန္လာတဲ႔ သားကို တြဲျပီး သူ႕အေဖကလည္း ဘယ္ဝင္ခ်င္ပါ႔မလဲ။ ကၽြန္ေတာ္ပဲ တြဲျပီး သူ႕အိမ္ခန္းထဲကို အေရာက္ပို႔ခဲ႔၏။

“ ကိုေဇာ္ မင္းလည္း ျပန္မေနနဲ႔ေတာ႔ ၊ ဒီမွာပဲ အိပ္လိုက္ေတာ႔ မနက္မွ ေရမိုး ထခ်ိဳးေပါ႔။ မင္းကေတာ႔ သိပ္မမူးဘူး ထင္တယ္။ ”

“ ဟုတ္ကဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ကို လိုက္ထိန္းေနရတာနဲ႔ ေသခ်ာကို မေသာက္ျဖစ္ေတာ႔တာ ”

“ ေအးကြာ အိပ္ေတာ႔ မနက္မွ ထ။ ေတာက္. . .ဒီေလာက္ မူးရူးေနတာေတာင္မွ လက္ႏွစ္လံုးေလးပဲ လုပ္ေနေသးတယ္။ မနက္မွ ေတြ႕ၾကတာေပါ႔ကြာ ”

တကယ္ေတာ႔ မနက္က်ေတာ႔လည္း ဒီေကာင္ လံုးဝ မထႏိုင္ပါ။ ဘုရားအေနကစာတင္ေတာ႔လည္း မႏိုး။ ဘုန္းၾကီးဆြမ္းကပ္ျပီး တရားနာေတာ႔လည္း မႏိုး။ ဧည္႔ပရိတ္သတ္ေတြကို ေကၽြးေမြး ဧည္႔ခံေတာ႔လည္း မႏိုး။ သူ႕အေဖ တစ္ၾကိမ္ ၊ သူ႕အေမ ငါးၾကိမ္ေလာက္ လာႏိႈးသည္။ သူကေတာ႔ တုတ္တုတ္ကို မလႈပ္။

ကၽြန္ေတာ္္ပဲ ထကာ သူတို႔ အလွဴကို ဝိုင္းကူ လိုက္ပါေတာ႔သည္။ အရင္ကလည္း ဒီလိုပဲ သူငယ္ခ်င္း အိမ္မွာ ဆိုရင္ အခ်င္းခ်င္း လုပ္ေပးေနၾကပါပဲ။ သူ ႏိုးလာေတာ႔ ေန႕လည္ ၂ နာရီထိုးလုျပီ။

“ အား . . .အီး . . ေခါင္းေတြ ကိုက္တယ္ ”

သူ႕ အေဖေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္္စကားေျပာေနရင္း အိပ္ခန္းထဲကေန ထြက္လာတဲ႔ မ်ိဳးေဇာ္ကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။ ေခါင္းကိုလည္း လက္နဲ႔ ဖိထားေသးသည္။ အရက္နာ က်ေနတာ ျဖစ္မည္။ ညက သူအလြန္ အကၽြံကို ေသာက္ထား၍ ျဖစ္သည္။

“ အား . . . အလွဴ စျပီလား ”

ၾကည္႔ဦး ေမးပံုကိုက။ သူ႕အေဖက မ်က္ေထာင္႔နီနဲ႔ ၾကည္႔ျပီး . . .

“ ေဟ႕ေကာင္ ေပါက္ကရေတြ လာေျပာမေနနဲ႔။ အခု ေန႕လည္ ေရာက္ေနျပီ။ မင္းဖာသာ မူးရူးျပီး အိပ္ေနျပီးေတာ႔ . . . ”

“ ဟာ အလွဴက ျပီးသြားျပီလား ၊ ဘာလို႔ သားကို မႏိႈးၾကတာလဲဗ်ာ ”

“ ေအာင္မာ ဘယ္ႏွစ္ခါ လာႏိႈးရမလဲ။ မင္းဖာသာ ဘယ္ေလာက္ ေသာက္ထားလို႔ ျပဲေနမွန္း မသိဘူး ”

“ ဟာဗ်ာ။ အမ်ားၾကီး မေသာက္ထားပါဘူးဗ်ာ။ လက္ႏွစ္လံုးေတာင္မွ မျပည္႔ဘူး။ ”

“ ေဟ႕ေကာင္ အပုိေတြ မေျပာနဲ႔။ မင္း ဒီထက္ မက ေသာက္လာလို႔ ျဖစ္တာေပါ႔ကြ။ ”

“ တကယ္ပါ အေဖရာ ၊ လက္ႏွစ္လံုးေတာင္မွ မျပည္႔ေသးပါဘူး ”

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ ဘာမွ ဝင္မေျပာပါဘူး။ မ်ိဳးေဇာ္ ေသာက္တာ လက္ႏွစ္လံုး မကတာ ေတြ႕ေနတာပဲေလ။ သူ ေျပာမယ္ ဆိုတဲ႔ ဘယ္လို လက္ႏွစ္လံုးလည္း ဆိုတာကိုသာ မသိေသးတာ။

“ ဘယ္လို လက္ႏွစ္လံုးလည္း ေျပာပါဦး ”

သူ႕အေဖက ရႈ႕တည္တည္ေမးသည္။

“ လက္ႏွစ္လံုးေလ အေဖရာ ၊ လက္ႏွစ္လံုးေပါ႔ ”

“ ေအးေလ မင္းေျပာတဲ႔ လက္ႏွစ္လံုးက ဘယ္ေလာက္ ပမာဏာလဲ။ ဘယ္လို လက္ႏွစ္လံုးလဲ ”

“ ဒီလို လက္ႏွစ္လံုးေပါ႔ဗ်ာ ”

သူက လက္ညိႈးနဲ႔ လက္ခလည္ကို ပူးျပ၏။

“ ေအာင္မာ ဒီေလာက္နဲ႔ ဒီလို မမူးဘူးကြ ”

“ တကယ္ လက္ႏွစ္လံုးပါ အေဖရာ ၊ ဒါေပမဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ လက္ႏွစ္လံုးက . . . . ”

“ ဘာျဖစ္လဲ ေဟ႕ေကာင္ ”

“ ေျခာက္ထပ္ၾကီး ဘုရား လက္ႏွစ္လံုးေလ ”

“ ဘာကြ ၊ ေခြးမသား . . . ကဲကြာ  . . . . ”

“ ဟာ . . . ”

ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ သူ႕အေမတို႕ရဲ႕ အေမဋိတ္သံေတြ က်ယ္ေလာင္သြားသည္။  မ်ိဴးေဇာ္ အေမရဲ႕ အာေမဋိတ္ “ ဟာ ” က မ်ိဳးေဇာ္ရဲ႕ အေဖ စားပြဲေပၚက ကြမ္းအစ္နဲ႔ ေပါက္လိုက္ေသာေၾကာင္႔ ျဖစ္ျပီး ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ အာေမဋိတ္သံကေတာ႔ သူေျပာတဲ႔ လက္ႏွစ္လံုးကို နားလည္ သေဘာေပါက္လိုက္လို႔ ျဖစ္သည္။ ဘယ္ေလာက္ ဆိုးျပီး ၾကံၾကံဖန္ဖန္ လက္တစ္လံုးျခား ေျပာတတ္သူ တစ္ေယာက္လဲလို႔ ကိုယ္႕ဖာသာ အရက္ေသာက္တာကိုပဲ ဘုရားၾကီးနဲ႔ ႏိႈင္းျပီး ေသာက္ရတယ္လို႔ဗ်ာ။

အင္းေလ . . သူေျပာလည္း ေျပာခ်င္စရာပါပဲ။ ေျခာက္ထပ္ၾကီး ဘုရားရဲ႕ လက္ညိႈးေတာ္ တစ္ေခ်ာင္းေတာင္မွ နည္းတဲ႔ လံုးပတ္မွ မဟုတ္တာပဲ။ ဒါကို ဒီလို လက္ႏွစ္လံုးပူး ေလာက္ပဲ ေသာက္မယ္ ဆိုေတာ႔ ဒီေကာင္မွ မမူးရင္ ဘယ္ေကာင္ မူးေတာ႔မလဲဗ်ာ။ ေၾသာ္ ၾကံၾကံဖန္ဖန္ လက္တစ္လံုးျခား ေျပာတတ္တဲ႔ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ရဲ႕ . . “ လက္ႏွစ္လံုးပဲ အရက္ေသာက္မယ္ ” ဆိုေသာ အေၾကာင္းျပခ်က္ေလးပါပဲ။



ဒါေၾကာင္႔ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာတာ ကၽြန္ေတာ္႕မွာ မ်ိဳးေဇာ္ ဆိုေသာ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ ရွိသည္။ ဒါေပမဲ႔ သူ႕ကို ဘယ္သူမွ မ်ိဳးေဇာ္ လို႔ မေခၚပဲ “ လက္ႏွစ္လံုးျခား ” လို႔ပဲ ေခၚၾကသည္။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ႔ သူ႔ရဲ႕ ျဖတ္သန္းခဲ႔ေသာ သမိုင္းမွတ္တိုင္ေတြကလည္း ဒီလိုပဲ ရွိသည္။

သူက “ လက္တစ္လံုးျခား ” ဆိုတာ ေသးလို႔တဲ႔ သူက လုပ္လိုက္ ေျပာလိုက္ရင္ျဖင္႔ဗ်ာ . . . .

“ လက္ႏွစ္လံုးျခား ” ေတြခ်ည္းပဲ။ 



ေလးစားစြာျဖင္႔
ကိုေဇာ္

.

Share/Bookmark

26 September 2010

6 အခ်ိန္ဆြဲတတ္သူ ၊ အခ်ိန္ၿဖဳန္းတတ္သူမ်ားသို႔



ကၽြန္ေတာ္တို႕ ငယ္စဥ္က သင္ယူက်က္မွတ္ခဲ႕ဖူးတဲ႕ ေမာင္ငယ္ရင္ေသြး ဆံုးမစာေလး " ေရွးသေရာအခါ ၊ ၿပည္ဗာရာ၀ယ္ ၊ ကုေဋၾကြယ္သား ၊ သူေဌးသားလွ်င္............. " ဆိုတဲ႔ စာေလးကို မွတ္မိၾကမွာပါ။ ကၽြန္ေတာ္က နည္းနည္းၿဖည္႔ ေၿပာခ်င္လို႔ပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ က်က္မွတ္ဖူးတဲ႔ သူေဌးသားဟာ ကုေဋရွစ္ဆယ္ ၾကြယ္၀ပါတယ္။

ဒီလိုပါပဲ သူနဲ႔တူရာတန္ရာ မိန္းမနဲ႔ လက္ထပ္တဲ႔ အတြက္ ထိုမိန္းမကလဲ ကုေဋရွစ္ဆယ္ ၾကြယ္၀ပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ တကယ္ေတာ႔ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ဟာ ကုေဋေပါင္း တစ္ရာ႕ေၿခာက္ဆယ္ ၾကြယ္၀ၾကပါတယ္။ ဒါနဲ႔ လိုရင္းကို ဆက္ရရင္ စာခ်ိဳးေလး ထဲကအတိုင္း သူတို႕ ကုန္ခန္းၾကလို႔ ခြက္လက္ဆြဲကာ ေတာင္းရမ္း ေနၾကရတဲ႔ အခ်ိန္။ တစ္ေန႕ ေတာင္းရမ္း စားေသာက္ၿပီး ဇရပ္ကေလးတစ္ခုမွာ ခဏမွီခို နားေနတုန္း သူတို႔ကိ္ု ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႔ သံုးေလာကထြဋ္ထား ၿမတ္စြာဘုရားက ၿမင္ေတာ႔ ၿပံဳးေတာ္မူသတဲ႔။

ၿမတ္စြာဘုရား ၿပံဳးေတာ္ မူတာကို ၿမင္ေတြ႕ရတဲ႔ အရွင္အာနႏၵာက ၿမင္ေတာ႔ အရွင္ဘုရား အဘယ္ေၾကာင္႔ ၿပံဳးပါသလဲ ဟု ေမးၿမန္း ေလသည္။ ထိုအခါ သံုးလူထြဋ္ထား ၿမတ္စြာဘုရားက ေအာက္ပါအတိုင္း မိန္႕ၾကားေလသည္။

မဟာဓန သူေဌးသားအား ၿမတ္စြာဘုရား၏ မိန္႕ၾကားခ်က္..........


၁။ တကယ္လို႔ သူတို႔ႏွစ္ဦးဟာ ပထမအရြယ္မွာ ေလာကီစီးပြား ၾကိဳးစား အားထုတ္ၾကမယ္ ဆိုရင္ ဒီၿမိဳ႕မွာ " ပထမတန္းစား သူေဌးေတြ ၿဖစ္ႏိုင္ပါတယ္ " ။ ဒါမွမဟုတ္ အိမ္ယာတည္ေထာင္ လူ႕ေဘာင္မွာ မေနဘဲနဲ႔ ရဟန္းၿပဳ ၊ ရဟန္းအမ ၿပဳၿပီးေတာ႔ သာသနာ႔ေဘာင္မွာ သီလ ၊ ပညာ ၊ သိကၡာ သံုးရပ္အက်င္႔ၿမတ္ကို က်င္႔ၾကံ အားထုတ္ၾကမယ္ ဆိုရင္ သူေဌးက " ရဟႏာၱ " ၿဖစ္ႏိုင္ပါတယ္ ၊ သူေဌးကေတာ္က " အနာဂမ္ " ၿဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။

၂။ တကယ္လို႔ ဒုတိယ အရြယ္မွာ ေလာကီစီးပြား ၾကိဳးစား အားထုတ္မယ္ဆိုရင္ ဒီၿမိဳ႔မွာ " ဒုတိယတန္းစား " သူေဌးေတာ႔ ၿဖစ္ႏိုင္ပါေသးတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ အိမ္ယာတည္ေထာင္ လူ႕ေဘာင္ကိုစြန္႔ ရဟန္းၿပဳၿပီး တရားအားထုတ္မယ္ ဆိုရင္ သူေဌးက " အနာဂမ္ " ၿဖစ္ႏိုင္ ပါတယ္။ သူေဌးကေတာ္က " သကဒါဂါမ္ " ၿဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။

၃။ တကယ္လို႔ တတိယ အရြယ္မွာ ေလာကီစီးပြားၾကိဳးစားအားထုတ္မယ္ဆိုရင္ ဒီၿမိဳ႕မွာ" တတိယ တန္းစား သူေဌး" ေတာ႔ ၿဖစ္ႏိုင္ ပါေသးတယ္။ အိမ္ယာ တည္ေထာင္ လူ႕ေဘာင္စြန္႔ၿပီး ရဟန္း တရားပြားမ်ား အားထုတ္မယ္ ဆိုရင္ သူေဌးက " သကဒါဂါမ္ " ၿဖစ္ႏိုင္ပါတယ္ ။ သူေဌးကေတာ္က " ေသာတပန္ " ၿဖစ္ႏိုင္ပါေသးတယ္။

၄။ အခုေတာ႔ သူတို႔ဟာ အရြယ္သံုးပါးကို လြန္သြားၾကၿပီ ၿဖစ္တဲ႔အတြက္ေၾကာင္႔ ေလာကစီးပြား အေနနဲ႔လည္း ဘာမွ မရွာေဖြႏိုင္ေတာ႔ဘူး။ တစ္သက္လံုး ခြက္စုတ္တစ္လံုးနဲ႔ သူတို႔ ေတာင္းစား ၾကရေတာ႔မွာပါပဲ။ တရားဓမၼ ၊ ဓမၼစီးပြားအေနနဲ႔လည္းပဲ မဂ္ဥာဏ္ ဖိုလ္ဥာဏ္ေတြ ဆိုတာ အသားထားေတာ႔ ၀ိပႆနာဥာဏ္ ေတာင္မွ ဒီတစ္သက္ေတာ႔ ၿဖစ္မွာ မဟုတ္ေတာ႔ပါဘူး။ အေတာင္က်ိဳးေနတဲ႔ ၾကိဳးၾကာငွက္ ၊ ေရမရွိ ငါးမရွိတဲ႔ အိုင္ထဲမွာ ေခြေခြေလး ၀ပ္ၿပီးေတာ႔ မႈိင္ေတြ ေနသလို ၿဖစ္ၾကရေတာ႔မယ္။

ေလာကီ စီးပြားကိုလည္း အရြယ္ရွိတုန္း မၾကိဳးစား ၊ မအားထုတ္ ၊ ဓမၼစီးပြားကိုလည္း အရြယ္ရွိတုန္း မၾကိဳးစား မအားထုတ္တဲ႔ အတြက္ေၾကာင္႔ ေရမရွိတဲ႔ အိုင္ေၿခာက္ၾကီးမွာ မႈိင္ေတြၿပီး ေငးေနရတဲ႔ အေတာင္က်ိဳး ၾကိဳးၾကာအိုေမာင္ႏွံ လို ၿဖစ္ေနပါၿပီ။
(ဗုဒၶ)




ဒါေၾကာင္႔မို႔ ....

လူအမ်ားေၿပာၾကသလို “ ဟာ ငါတို႔အရြယ္က တရားရွာရမဲ႔ အရြယ္မဟုတ္ေသးဘူး ။ စီးပြားရွာရမဲ႔ အရြယ္မဟုတ္ေသးဘူး။ အသက္ၾကီးလာ ေတာ႔မွ လုပ္တာေပါ႔ ၊ ဆိုတာေတြဟာ ဒီဥပမာေလးနဲ႔ ယွဥ္ၾကည္႔ရင္ ဘယ္ေလာက္ အခ်ိန္ၿဖဳန္း ၊ အခ်ိန္ဆြဲရာ ေရာက္သလဲ ဆိုတာ စဥ္းစားၾကည္႕ပါ။ အခ်ိန္နဲ႔အမွ် ဘ၀ အေၿခအေနေတြက ေၿပာင္းလဲ သြားႏိုင္တယ္ ဆိုတာ ထင္ရွားေစတဲ႔ ဥပမာေလးပါ။

မွတ္ခ်က္။ ။ အထက္ပါစာနွင္႕ ပတ္သတ္၍ လြဲေခ်ာ္မႈ တစ္စံုတစ္ခု ရွိခဲ႔ေသာ္ ဤတရားကို ေၿပာၾကားေသာ ဗုဒၶၿမတ္စြာဘုရား ၊ ဤတရားကို ေရးသားေသာ ဆရာေတာ္မ်ား ၊ စာေရးဆရာမ်ားမွားယြင္းမႈ မဟုတ္ပဲ ဤစာကို တဆင္႔ေရးသားေသာ ကၽြန္ေတာ္ ကိုေဇာ္ ( zaw357@gmail.com ) ၏ ညံဖ်င္းမႈသာ ၿဖစ္ပါသည္။


ေလးစားစြာျဖင္႔
ကိုေဇာ္

http://zaw357.multiply.com/journal/item/29
မွာ 2.1.2009 က ေရးထားတာပါ။




Share/Bookmark

25 September 2010

10 ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘယ္ေတာ႔ ပ်ံသန္းႏိုင္မလဲ


 
ဘာရယ္ မဟုတ္ဘဲ အရင္က စာအုပ္အေဟာင္းေလးကို ဖြင္႔ဖတ္မိေတာ႔ ဆရာတစ္ေယာက္ ေျပာထားတာေလးကို လက္ေရး ေသာ႔ေသာ႔ေလးနဲ႔ ေရးထားတာကို ေတြ႕လိုက္ရ၏။ အဲဒီတုန္းကေတာ႔ ဆရာ ေျပာသမွ် လိုက္မွတ္မိတာပါ။ လြတ္တာ ၊ က်န္တာေတြလည္း ရွိမွာေပါ႔။ ဒါေပမဲ႔ အခ်က္အလက္ အားလံုးေတာ႔ လိုက္မွတ္ထားမိပါသည္။ ဒါေၾကာင္႔ အခု ျပန္ဖတ္ေတာ႔ အားလံုးကို အဲဒီတုန္းက ေျပာေနတဲ႔ အတိုင္း ျပန္လည္ မွတ္မိလာေတာ႕၏။ အခု အေျခအေနနဲ႔ေတာ႔ ဒီေလာက္ၾကီး “ ၏ ၊ သည္ ” မေရြး မလိုေတာ႔ေပဘူး ဆိုေတာ႔ အဓိက အခ်က္ေလးကိုပဲ ဘေလာ႔ေလးမွာ “ ကၽြန္ေတာ္႔ မွတ္စု ” အေနနဲ႔ တင္လိုက္ပါသည္။

ေခတ္ေဟာင္း 

ဟိုးအရင္က နာမည္ေက်ာ္ စာဆိုတစ္ဦး ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ရွိသည္။ သူက ခ်စ္သူကိုလည္း အရမ္းခ်စ္သည္။ ဒါေပမဲ႔ အေျခအေန တစ္ရပ္ေၾကာင္႔ ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွ ႏိုင္ငံျခားသားမ်ားႏွင္႔ ပူးတြဲကာ လုပ္ေဆာင္ဖို႔ တာဝန္ျဖစ္လာသည္။ ဒါေၾကာင္႔ သူ႕ရဲ႕ လုပ္ကိုင္ရမဲ႔ ကိစၥ တာဝန္မ်ားကို ႏိုင္ငံျခားသားမ်ားႏွင္႔ အတူတူ လုပ္ေဆာင္ရသည္။ တစ္ေန႔ေတာ႔ ႏိုင္ငံျခားသားမ်ားႏွင္႔ အတူတူ လုပ္ေဆာင္ေနစဥ္ ရာသီဥတုကလည္း လြန္စြာမွ သာယာလွ၏။ ထိုအခ်ိန္ ေကာင္းကင္တြင္ ၾကီးမားလွေသာ ငွက္ၾကီး တစ္ေကာင္က အေတာင္ပံကို ျဖန္႕ကာ ပ်ံသန္းသြားေလသည္။

ထိုသို႔ ပ်ံသန္းသြားသည္ကို ထိုစာဆိုႏွင္႔ ႏိုင္ငံျခားသားမ်ားလည္း ျမင္ေလသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ စာဆိုက ရုတ္တရက္ သူ႕ရဲ႕ ဦးေႏွာက္မွ ဥာဏ္ကြန္႕ျမဴးကာ စာစပ္ေလသည္။ ဒါေၾကာင္႔ လက္တန္းကဗ်ာ တစ္ပုဒ္ကို စပ္ဆိုကာ သူ႕ေနာက္မွ ေနာက္လိုက္ တပည္႔ကို သူရြတ္ဆိုေသာ ကဗ်ာကို ကူးေစေလ၏။ 

“ ငွက္သြင္ပ်ံၾကြ ၊ မတတ္ေသာ္ျငား
x x x x ၊ x x x x
x x x x ၊ x x x x ”
 

ဟူ၍ စပ္ဆိုေလသည္။ သူစာစပ္လိုက္သည္ကို ႏိုင္ငံျခားသားက နားမလည္ပါ။ သူနားလည္တာကေတာ႔ ဒီငွက္က ဘာငွက္လဲ ဆိုတာ သူသိခ်င္လာသည္။ ဒီငွက္ ဘာလို႔ ပ်ံသန္းႏိုင္တာလဲ သူသိခ်င္လာသည္။ ဒီငွက္လို႔ ငါတို႔ ဘာလို႔ မပ်ံသန္းႏိုင္တာလဲ ဟု ေတြးမိလာသည္။ ငါတို႔လည္း ဘာလို႔ ငွက္လို႔ မပ်ံသန္းႏိုင္ရမွာလဲ ဆိုျပီး စဥ္းစားမိလာသည္။ ထို႔ေၾကာင္႔ သူ႕ေနာက္မွ သူ႕ေနာက္လိုက္ တပည္႔တစ္ေယာက္ကို လွမ္းေျပာလိုက္ေလသည္။ 

“ အဲဒီ ငွက္ေနာက္ကို လိုက္။ ေအာက္ကေန ရေအာင္ ပစ္။ ျပီးရင္ ယူလာခဲ႔။ သူ ဘာေၾကာင္႔ ပ်ံသန္းႏို္င္တာလဲ ဆိုတာကို ငါတို႔ ေလ႔လာျပီး ငါတို႔လည္း ငွက္တို႔လို ပ်ံသန္းႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစား ၾကံစည္ၾကမယ္။ ” 

ဒီလို ႏိုင္ငံျခားသားက ေျပာေတာ႔ ျမန္မာ စာဆိုၾကီးက ျပံဳးေလသည္။ သူ႕အေတြးထဲမွာ လူဆိုတာ အေတာင္မွ မပါတာ ဘယ္လိုလုပ္ ပ်ံသန္းႏိုင္မွာလဲ ဟူ၍ ျဖစ္သည္။ သုိ႔ေသာ္ ထိုအရာက သူ႕အေတြးမွ်သာ ျဖစ္ပါသည္။ ေအာက္မွ ငွက္ကို ရေအာင္ လိုက္ပစ္၍ ယူလာကာ ထိုႏိုင္ငံျခားသားတို႔က ငွက္ကို ခြဲျခား စိတ္ျဖာကာ ငွက္ကဲသို႔ မပ်ံသန္းႏိုင္ေသာ္လည္း ပ်ံသန္းသကဲ႔သို ဝဲပ်ံႏိုင္ေသာ Hand Glider ဆိုတာကို တီထြင္ကာ မိုးေကာင္ကင္သို႔ ပ်ံသန္းႏိုင္ခဲ႔ၾကေလသည္။

သို႔ေသာ္ “ ငွက္သြင္ပ်ံၾကြ ၊ မတတ္ေသာ္ျငား ” ဆိုေသာ ထိုစာဆိုမွာေတာ႔ သူဆံုးပါးသြားေသာ အထိ ထိုစာကို ရြတ္ကာ မိုးေကာင္းကင္သို႔ မပ်ံသန္းႏိုင္ခဲ႔ပါ။




ေခတ္သစ္

ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူရြယ္ အခ်ိန္မွာ ရင္ဂိုရဲ႕ နာမည္ၾကီးျပီး လူၾကိဳက္မ်ားေသာ သီခ်င္းေလး တစ္ပုဒ္ ရွိပါသည္။ လူတိုင္း ပါးစပ္ဖ်ားမွာ နာမည္ၾကီးလွသည္။
 
“ အေတာင္ပံပါရင္ မင္းဆီကို ” 

တဲ႔။ ဒါကို ယခု စာဖတ္ေနသူကေတာ႔ ဘယ္လို ထင္ျပီး ျမင္လည္း မသိပါ။ ကၽြန္ေတာ္႔သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ကေတာ႔ . . .

“ အေတာင္ပံပါရင္ မင္းဆီကို ” ဆိုေတာ႔ “ အေတာင္ပံမပါရင္ မင္းဆီကို မဟုတ္ဘူး ” လို႔ ဆိုလိုတာေပါ႔။ ဒီသီခ်င္းက အျငင္းသီခ်င္းကြ ”

လို႔ ေျပာခဲ႔ဖူးပါသည္။ သူေျပာေတာ႔လည္း ဟုတ္သလိုလိုပါပဲလား။ မလာခ်င္လို႔ တမင္မ်ား လုပ္ဆိုထားသလား လို႔ေတာင္မွ ေယာင္ေတာင္ေတာင္ ေတြးသြားမိေစပါသည္။ အေတာင္ပံပါရင္ လာခဲ႔မယ္ကြာ။ အခုေတာ႔ အေတာင္ပံမပါလို႔ မလာေတာ႔ဘူး ဆိုသလိုၾကီး ျဖစ္ေနသလိုပါပဲလား။ ဒါေၾကာင္႔. . . . . . ထိုအဆိုေတာ္နဲ႔ အတူ နားေထာင္မိသူ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေတြပါ မပ်ံသန္းႏိုင္ခဲ႔ၾကပါ။

ထိုသီခ်င္းနဲ႔ သိပ္မကြာေသာ ကာလက အေနာက္ႏိုင္ငံေတြမွာ နာမည္ၾကီးေသာ သီခ်င္းေလး တစ္ပုဒ္ရွိပါသည္။ R. Kelly ရဲ႕ I Believe I Can Fly တဲ႔။ “ ငါ ယံုၾကည္တယ္ ၊ ငါ ပ်ံသန္းႏိုင္ရမယ္ ” လို႔ ဆိုလို၏။ “ I Think , I Can ” ဆိုေသာ သေဘာမ်ိဳး။

ထိုုေၾကာင္႔ သူတု႔ိသည္ ေလယာဥ္ပ်ံမ်ား တီထြင္ၾကသည္။ ဂလိုက္ဒါမ်ား တီထြင္ၾကသည္။ ဂ်က္ေလယာဥ္ပ်ံမ်ား တီထြင္ၾကသည္။ ေလဟုန္စီးေသာ ကိရိယာမ်ား တီထြင္ၾကသည္။ သို႔ႏွင္႔ သူတို႔ေတြ ပ်ံသန္းသြားၾကပါသည္။ တစ္ေန႔ထက္ တစ္ေန႔လည္း သူတို႔ ရြတ္ဆိုၾကသည္။
 
“ I Believe I Can Fly ”
“ I Think , I Can ” 

ဒါနဲ႔ သူတို႔ထက္ တစ္ေန႕ထက္ တစ္ေန႔ ျမင္႔မားစြာ ပ်ံသန္းႏိုင္ၾကပါေတာ႔သည္။ သူတို႔သည္ လုပ္ႏိုင္သည္ဟု ဆိုသည္ထက္ ပို၍ လုပ္ႏိုင္လာၾကပါေတာ႔သည္။ သူတို႔သည္ တီထြင္ႏိုင္သည္ထက္ ပို၍ တီထြင္ ႏိုင္လာၾကပါေတာ႔သည္။



ေခတ္လြန္

  • ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ဘာေတြ ထပ္၍ သီဆိုျဖစ္ၾကမည္လဲ။ ဘာေတြ ထပ္၍ ေရးျဖစ္ၾကမည္လဲ။ ဘာေတြ ထပ္၍ ေတြးျဖစ္ၾကမည္လဲ။
  • သူတို႔ တျခားႏိုင္ငံကေရာ ဘာေတြ ထပ္၍ သီဆိုျဖစ္ၾကမည္လဲ။ ဘာေတြ ထပ္၍ ေရးျဖစ္ၾကမည္လဲ။ ဘာေတြ ထပ္၍ ေတြးျဖစ္ၾကမည္လဲ။
  • ထိုအတူ ဘယ္သူေတြက ဘယ္လို ဆက္လက္၍ ျမင္႔မားစြာ ပ်ံသန္းသြားႏိုင္ၾကမည္လဲ။ ဒါေၾကာင္႔ အခု ကၽြန္ေတာ္ ဒီစာေလးကို ေရးေနရင္း စဥ္းစားမိပါသည္။

  “ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘယ္ေတာ႔ ပ်ံသန္းႏိုင္ မလဲ။ ”
 

ေလးစားစြာျဖင္႔
ကိုေဇာ္


.

Share/Bookmark

24 September 2010

6 ဓါတ္ပံုတစ္ပံု၏ သမိုင္း



“ ဓါတ္ပံုတစ္ပံုကို ဘာနဲ႔ ဘယ္လို ရုိက္ထားတယ္။ ဒါကို ဘာနဲ႔ ထပ္ျပင္ထားတယ္ ဆိုတာကို အတိအက် ဘယ္လို သိလို႔ ရလဲ ” ဆိုျပီး ကၽြန္ေတာ္႔ကို ေမးလ္ထဲမွာ လာေမးထားသူ တစ္ေယာက္ အတြက္ ဒီပို႔စ္ေလးကို ေရးျပီး တင္လိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က အကၽြမ္းက်င္ၾကီး မသိပါဘူး။ ဘယ္သူမွလည္း မသင္ေပးပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္႔ဖာသာ ေလွ်ာက္ကလိရင္း သိထားတာေလးကို ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ ဒီလို ပံုေတြကို Analysis လုပ္ေပးတဲ႔ ေဆာ႔ဝဲလ္ေလးေတြ ရွိတယ္လို႔ ဆိုေပမဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေသခ်ာ မသံုးဖူးပါ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ ေဆာ႔ဝဲလ္နဲ႔ အကူအညီ နဲ႔ မဟုတ္ဘဲ ဒီအတိုင္း ၾကည္႔နည္းေလးကို သိသေလာက္ ေျပာျပမွာပါ။

ဒီပို႔စ္က ဘာအတြက္ကို ရည္ရြယ္တာလဲ ဆိုေတာ႔ တစ္ခါတေလ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျဖစ္တတ္ပါသည္။ ဓါတ္ပံုေတြက အမ်ားၾကီး။ ဒီေတာ႔ ဒီဓါတ္ပံုေတြကို ဘယ္ကင္မရာနဲ႔ ရိုက္ထားတာလဲ ဆိုတာ မမွိတ္မိ ျဖစ္တတ္ပါသည္။ ထိုအခါမ်ိဳးမွာ ျပန္ျပီး ရွာေဖြဖို႔ သက္သက္ပါပဲ။ ေနာက္တစ္ခ်က္ကေတာ႔ မသိေသးေသာ သူမ်ားအတြက္သာ ရည္ရြယ္ပါတယ္။ စလုပ္ၾကည္႔ရေအာင္။ 

ေအာက္ပါ အတိုင္း ကိုယ္သိမ္းထားတဲ႔ ဓါတ္ပံုေတြ ရွိေနတဲ႔ ဖိုဒါေလးကို ဖြင္႔လိုက္ပါ။


ျပီးရင္ ကိုယ္ၾကည္႔လိုတဲ႔ ဓါတ္ပံုမွာ Right Click ကို ႏွိပ္ပါ။ ေပၚလာတဲ႔ ေဘာင္ထဲက Properties ဆိုတာကို ႏွိပ္လိုက္ပါ။ 


ဒါဆိုရင္ ေအာက္ပါ အတိုင္း Box တစ္ခု ထပ္ေပၚလာပါလိမ္႔မယ္။ ဒီမွာ Details ဆိုတာကို ထပ္ေရြးလိုက္ပါ။ ျပီးရင္ ညာဘက္ ေဘးမွ Scroll ကို ေအာက္ကို ဆြဲခ်ပါ။ အဲဒီမွာ Camera ဆိုတာရဲ႕ ေအာက္မွာ ကိုယ္ရိုက္ခဲ႔တဲ႔ Camera ရဲ႕ အမ်ိဳးအစားကို ေတြ႕ရပါလိမ္႔မယ္။ အခု ပံုမွာေတာ႔ Canon Power Shot A470 နဲ႔ ရိုက္ထားတာပါ။ 


ဒီပံုမွာလည္း အထက္ပါ အတိုင္း ေရြးျပီး ဆြဲခ်ၾကည္႔လိုက္ပါတယ္။ ဒီပံုမွာေတာ႔ Canon Power Shot A3100 IS နဲ႔ ရိုက္ထားတယ္ လို႔ ျပပါတယ္။ 


ဒီပံုမွာေတာ႔ Nokia 2690 လို႔ ျပပါတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔ ဖုန္း အစုတ္ေလးနဲ႔ ရိုက္ထားတာပါ။ 


ဒါပံုမွာေတာ႔ Nikon COOLPIX S3000 လို႔ျပပါတယ္။ 


ဒီေအာက္က ပံုမွာေတာ႔ Right Click ကို ႏွိပ္ျပီး Details ကို ေရြးျပီးျပီ ဆိုရင္ Origin ဆိုတာကို ေရြးၾကည္႔မယ္ ဆိုရင္ သူ႕ေအာက္မွာ Program Name ဆိုတဲ႔ ေနရာမွာ တခ်ိဳ႕မွာေတာ႔ ဘာမွ မရွိပါဘူး။ ဒါက ဘာကို ေျပာတာလဲ ဆိုရင္ ဒီဓါတ္ပံုကို ဘာနဲ႔မွ မျပင္ထားဘူးလို႔ ဆိုတာပါ။ အခု ကၽြန္ေတာ္ ျပထားတဲ႔ ပံုကေတာ႔ Adobe Photoshop CS4 နဲ႔ ျပင္ထားပါတယ္။ ပံုကို ျဖတ္ထုတ္ထားတာပါ။ ဒီေတာ႔ အခု Origin ေနရာမွာ ဒီလို လာျပပါတယ္။


ဘယ္အခ်ိန္ ၊ ဘာကင္မရာနဲ႔ ဘယ္ေလာက္ ဆိုဒ္ ရိုက္ခဲ႔တယ္ ဆိုတာ မမွတ္မိေသာ ဓါတ္ပံုမ်ားကို အထက္ပါ နည္းအတိုင္း စမ္းသပ္ႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒီအထဲမွာ တျခားေသာ အခ်က္အလက္မ်ားကိုလည္း ႏွိပ္ျပီးေတာ႔ ဆက္လက္ ေလ႕လာၾကည္႔ပါ။ ဒီေလာက္ဆိုရင္ အားလံုးလည္း အဆင္ေျပမယ္ လို႔ ေမွ်ာ္လင္႔ပါတယ္။

ဒီေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခုေတာ႔ သတိေပးခ်င္တာ တစ္ခု ရွိပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ေသာ ဆိုက္ေတြက ကူးလာေသာ ပံုေတြမွာေတာ႔ ဒီလို ၾကည္႔ေပမဲ႔ ျမင္ရမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ႔ တခ်ိဳ႕ေသာ ပညာရွင္ေတြက သူတို႔ ဘာကင္မရာနဲ႔ ရိုက္တယ္။ ဘာနဲ႔ ျပင္ထားတယ္ ဆိုတာကို မသိေစခ်င္ၾကပါဘူး။ ဒါေၾကာင္႔ အထက္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ေဖာ္ျပထားေသာ ေနရာေတြမွာ Click ႏွိပ္ျပီး သူတို႔ အားလံုးကို ဖ်က္ကာ ေဖ်ာက္လို္က္လို႔ပါပဲ။  တခ်ိဳ႕က်ေတာ႕လည္း ျပင္လိုက္ပါတယ္။ ဒါေလး တစ္ခုေတာ႔ သတိထားပါ။ သူမ်ားဆိုက္က ကူးေသာ ( ဥပမာ - Google က ရွာတဲ႔ ) ပံုေတြ က်ေတာ႔ ဘာလို႔ မျမင္ ၊ မေတြ႕တာလဲ ဆိုျပီး လာေျပာမွာ စိုးလို႔ပါ။

ဒီလိုပဲ ကိုယ္လည္း မလိုခ်င္ဘူး ဆိုရင္ ဒီလိုပဲ ဖ်က္ထားလို႔ ရပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔ ကိုယ္႕ဖာသာ ဖ်က္ျပီး ကိုယ္႕ဖာသာ မမွိတ္မိဘဲ ျဖစ္ေနမွာလည္း စိုးရပါေသးတယ္။ ကိုယ္႔ဖာသာ သတိရရင္ ျပီးတာပဲ မဟုတ္လား။

အဆင္ေျပပါေစဗ်ာ။


ေလးစားစြာျဖင္႔ 
ကိုေဇာ္

.
Share/Bookmark

23 September 2010

11 ထီး - တာရာမင္းေဝ


Model Art တစ္ခု

ဘာရယ္ မဟုတ္ဘဲ အခု တေလာ ကိုယ္႔ဖာသာ တစ္ခုခု လိုေနသလို ခံစားေနရ၏။ ျပီးေတာ႔ Model Arts အေၾကာင္းကိုလည္း အေတာ္ကို စိတ္ဝင္စားမိျပီး ျပန္လည္ ေလ႔လာ ဖတ္ရႈေနမိပါသည္။ စာအုပ္ေတြ ၊ ကဗ်ာေတြ ၊ ပံုေတြ ၊ ရုပ္ရွင္ေတြ အေတာ္ကို ၾကည္႔ျဖစ္သည္။

ဒါေတြ ၾကည္႔ျဖစ္ ၊ ဖတ္ျဖစ္ျပီးေတာ႔ လူက ဆြတ္ပ်ံ႕သလိုလိုနဲ႔ အားေတြ ကုန္သလိုလို ျဖစ္ေနမိသည္။ ဘာလို႔လဲေတာ႔ မသိ။ တခ်ိဳ႕ပန္းခ်ီကားေလးေတြ ဆိုရင္ အရမ္းေကာင္းလြန္းလွေတာ႔ သူ႕ကို ၾကည္႔ျပီး မ်က္ႏွာ လြဲလိုက္ရင္ မ်က္လံုးထဲမွာ သူ႕အေၾကာင္းအရာက ဘာမွ မပါလာေတာ႔။ ဒါေပမဲ႔ အိပ္ျပီ ဆိုရင္ သူ႔ရဲ႕ ေကာက္ေၾကာင္းေတြက အသာအယာ လာလႈပ္ႏိႈးသလို ျဖစ္ေနတတ္သည္။ ျပီးေတာ႔ ကဗ်ာ ဆိုလည္း ဒီလိုပဲ သူတို႕ အသံေတြက ျငိမ္႔ျငိမ္႔ေညာင္းေညာင္းနဲ႔ က်ယ္လြန္းလွသည္။ ကၽြန္ေတာ္ လန္႕လန္႕ ႏိုးသြားရသည္။ ျပီးေတာ႔ ကဗ်ာ လိုလို စာေတြ ထြက္သည္။ ဒါေပမဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ထမေရးျဖစ္ အေတြးထဲမွာပဲ ျငိမ္ေနရတာ ပိုျပီး ခံုမင္သလိုလို ျဖစ္မိသည္။

ဒါနဲ႔႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္ အခု စာေရးခ်င္စိတ္ ဆိုတာထက္ စာဖတ္ခ်င္စိတ္ ပိုမ်ားေနသည္။ ဖန္တီးခ်င္စိတ္ ဆိုတာထက္ ခံစားခ်င္စိတ္ ပိုေနသည္။ သူမ်ားကို ေဝမွ်ခံစားဖို႔ထက္ ကိုယ္႔ခံစားမႈကို ပိုျပီး အေလးေပး ေနမိသည္။ တခ်ိဳ႕ေနရာေတြက ကဗ်ာေလးေတြကို သြားဖတ္ျဖစ္ပါသည္။ အခု လက္ရွိ Model Arts ထဲကေနျပီး သူတို႔ ကဗ်ာေတြကို ကၽြန္ေတာ္ ဆြဲယူျပင္ေနမိသည္။ Comment ေတာ႔ မေရးျဖစ္ခဲ႔ပါဘူး။ အျမင္ေတြ ရႈပ္ေထြး ကုန္ႏိုင္သည္ဟု ထင္မိပါသည္။ ဒါေပမဲ႔ ဘာမွ မတင္ေပမဲ႔လည္း ေန႔တိုင္း ေရာက္လာတတ္တဲ႔ စာဖတ္သူေတြကို ကိုယ္က ဖတ္ရႈ ခံစားေနျပီး သူတို႕ကိုေတာ႔ ဘာမွ ဖတ္စရာ မတင္ေပးႏိုင္ရင္ ဆိုတဲ႔ အသိကလည္း လြန္ဆြဲေနေသး၏။

ကၽြန္ေတာ္႔မွာ ေရးဖို႔ အေၾကာင္းအရာေတြ ရွိပါသည္။ သို႔ေသာ္ ဖတ္မိေနတာေတြနဲ႔ ေရးရမွာက သဟဇာတက မက်။ ဒါေၾကာင္႔ အခု ကၽြန္ေတာ္ ဖတ္မိေနတဲ႔ စာေတြ ၊ ကဗ်ာေတြ ၊ ပံုေလးေတြကို တင္ျပခ်င္ပါသည္။ အမ်ားၾကီး မဟုတ္ပဲ လက္တဆန္႕ေလာက္သာ ေဖာ္ျပမွာပါ။ ကၽြန္ေတာ္႔ ကိုယ္ပိုင္ ညစ္က်ယ္က်ယ္ အေတြး အေရးေတြကိုလည္း ဆက္လက္ ေရးသားသြားမွာပါ။

အခု ေလာေလာဆယ္ ေပးဖတ္ေစခ်င္တာကေတာ႔ လူသိနည္းလွမည္ဟု ထင္ေသာ ဆရာ တာရာမင္းေဝ ရဲ႕ စာတစ္ပုဒ္ပါ။ ၁၉၉၇ ခုနွစ္ ဒီဇင္ဘာလက English For All စာအုပ္မွာ ေရးသားထားတာ ျဖစ္ပါသည္။ အေတာ္ကို ၾကာျမင္႔လွျပီ ျဖစ္ပါသည္။ ဒါေလးကို ေဖာ္ျပေပးပါ႔မည္။ ခံစားမႈ တစ္ခုခုေတာ႔ ရမယ္ ထင္ပါသည္။ 



ထီး - တာရာမင္းေဝ

ထီး

(၁) ေနေရာင္ကိုေသာ္လည္းေကာင္း ၊ မိုးစက္ကိုေသာ္လည္းေကာင္း ကာကြယ္ရန္ လူတို႔က တီထြင္အသံုးျပဳေသာ ကိရိယာ။

(၂) လက္ကိုင္တပ္ထားေသာ အရိုးတံတြင္ ဖ်င္ရြက္တစ္ခုကို တပ္ဆင္ကာ ထိုကိရိယာကို ဖြင္႔ပိတ္ကြယ္ေဆာင္းျခင္းျဖင္႔ ရာသီဥတုဒဏ္ကို လူတို႔ ကာကြယ္ႏိုင္သည္။ 

ေႏြရာသီတြင္ အခ်ိဳ႕က ထီးေဆာင္းၾကသည္။ အခ်ိဳ႕ကား မေဆာင္းၾက ၊ ထီးသည္ ေႏြရာသီ မူးမူးကေလးတြင္ သူ၏ အသက္ကို တစ္ဝက္စ , ရခဲ႔၏။

မိုးရာသီ

ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ရာသီဥတု သံုးမ်ိဳးရွိသည္႔အနက္ မိုးရာသီသည္ အရွည္ၾကာဆံုး ျဖစ္သည္။ ဇြန္မွ ေအာက္တိုဘာအထိ မိုးရြာသည္။ 

လူတို႔သည္ အိမ္ျပင္ပသို႔ လႈပ္ရွားသြားလာရာတြင္ ထီးကို ယူသြားၾကရသည္။ မုတ္သုန္ေလ၏ အေအးဓါတ္ ၊ မုတ္သံု ရာသီ၏ မိုးေရစက္မ်ားသည္ လူတို႔ကို က်န္းမာေရး ထိခိုက္ေစတတ္၏။ မိုးေရစက္မ်ားသည္ လူတို႔ကို က်န္းမာေရး ထိခိုက္ေစတတ္၏။ ဖ်ားနာေစတတ္၏။ လူတို႔သည္ မိုးရာသီကို ထီးကိုင္စြဲ၍ ရင္ဆိုင္ၾကရေလသည္။ 

“ ေရာ႔ ” 

လူသည္ အားလံုးကို ပံုေအာေပးလိုက္သည္။ 

“ ေပး ” 

ထီးသည္ အားလံုးကို သိမ္းၾကံဳးယူလိုက္သည္။ 

ထို႕ေနာက္  

ထီးသည္ သူ႕ကိုသူ ဆြဲဖြင္႔လိုက္သည္။ 

ထီးႏွင္႔ လူ

ေက်းလက္ေတာရြာမွ လူအခ်ိဳ႕သည္ အင္ဖက္ကို ေဆာင္းၾကသည္။ အခ်ိဳ႕က ငွက္ေပ်ာရြက္ေဆာင္းျပီး အခ်ိဳ႕က ပဒုမၼာေရႊၾကာရိုးကို ထီးလုပ္၍ မိုးၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ၾကာရြက္သည္ ထီးရြက္မဟုတ္သလို ၊ ၾကာရိုးသည္လည္း ထီးရိုးမဟုတ္။

ထီးႏွင္႔ လူၾကားမွာ ခလုတ္တစ္ခုုျခားသည္။

“ ေဖ်ာင္း ”

ခလုတ္ႏွိပ္လိုက္သည္ႏွင္႔ ထီးသည္ သူ႕အရိုးကို ဆန္႕ထုတ္လိုက္သည္။ သူ႕အေရျပားကို ျဖန္႕တင္းအုပ္ကိုင္း လိုက္သည္။ ထီးသည္ ထီးအျဖစ္ လူတို႔အေပၚမွာ တာဝန္ေက်ရန္ ၾကိဳးစား၏။ 

“ သြား . . . ကၽြန္ေတာ္႕ကို ေဆာင္းျပီးသြား ”

“ ေလွ်ာက္ . . . ကၽြန္ေတာ္႕ကို ေဆာင္းျပီးေလွ်ာက္ ” 

မိုးစက္ မိုးေပါက္မ်ားက ထီး၏ ေက်ာကုန္းကို ဗံုလို တဘုန္းဘုန္း တီးၾကသည္။ သို႔ေသာ္ လူဆီသို႔ စီးႏိုင္ ပတ္ႏိုင္ျခင္း မရွိလွေတာ႔။

ဘူတာရံု

ဘူတာရံုမွာ နာရီရွိ၏။ ထိုနာရီသည္ အခ်ိန္တန္လွ်င္ ျမည္သည္။ ေဆာင္းႏွင္းရထားၾကီး ဆိုက္လာ၏။ 

“ တူ . . . . တူ ”

ေဆာင္းဥတု၏ ဥၾသဆြဲသံကို မိုးစက္တို႔ နားမခံႏိုင္ၾက။ အေနာက္ေတာင္ေထာင္႔ဆီသို႔ သူတို႕ ျပန္ဆုတ္သြားသည္။ ေျမာက္ျပန္ေလ၏ ရနံ႔ျဖင္႔ ေလာကၾကီး ေအးသန္႕သြားသည္။

“ တစ္ေဆာင္းပြင္႔ျပီေဟ႕ . .  ”

လူေတြ . . . လူေတြ . . . . 

ျမိဳ႕ေတာ္ကေန ျမိဳ႕ေတာ္ဆီ ေအာ္ေခၚၾက ၊ ေတးတေဝေဝျဖင္႔ လိပ္ျပာလိုက္ဖမ္းၾက။ အလင္းမ်က္ႏွာေတြကို မီးအိမ္ဝါေတြလို ဝင္႔ဝင္႔ျပရင္း အပ်င္းေျပ ငါးမွ်ားထြက္ၾက။

ထီးကို သူတို႔ သတိမရေတာ႔။

ထီး / အထီးတည္း / အထီးက်န္

ဟိုတုန္းကလို . . . 
ထီးကေလးကို မခ်ီၾက မပိုးၾကေတာ႔ပါ။
ထီးကေလးကို မခ်ီၾက မပိုးၾကေတာ႔ပါ။
ထီးကေလးကို မခ်ီၾက မပိုးၾကေတာ႔ပါ။
ထီးသည္ . . . . တံခါးရြက္ေနာက္တြင္ ေငးမိႈင္ တိတ္ဆိတ္ ၊ သူ႕ကိုယ္သူ ထီးလို ျပန္ပိတ္ခဲ႔ရေတာ႔၏။

တာရာမင္းေဝ
English For All , December 1997

မွတ္ခ်က္။   ။ English For All ႏွင္႔ ဆရာ တာရာမင္းေဝ တို႔၏ ခြင္႔ျပဳခ်က္ မရယူဘဲ ကူးယူေဖာ္ျပထားတာ ျဖစ္ပါသည္။ ထပ္ဆင္႔ကူးယူလွ်င္ လင္႔ခ်ိတ္ေပးေစလိုပါသည္။


ေလးစားစြာျဖင္႔
ကိုေဇာ္

.

Share/Bookmark

22 September 2010

17 မေလးရွား ဟု ေခၚပါသည္။



တကယ္ေတာ႔ ေရးခဲ႔တဲ႔ သူေတြလည္း အေတာ္ကို ေရးခဲ႔ ျပီးပါျပီ။ ဒါေၾကာင္႔ အေၾကာင္းအရာ ေတြကလည္း အေတာ္ကို ထပ္ေနခဲ႔ပါသည္။ ဆရာ ေကာင္းသန္႔ ဆိုရင္ “ ေျပးေျပးလႊားလႊား မေလးရွား သြားခဲ႔သည္။ ” ဆိုတဲ႔ စာအုပ္ကို ေရးျပီးေတာင္မွ ထုတ္ထားသလို တျခားသူေတြလည္း သူတို႔ အေတြ႔႕အၾကံဳေတြကို ပံုေဖာ္ျပီး စာအုပ္ထုတ္ ထားပါသည္။ ဒါေၾကာင္႔ ကၽြန္ေတာ္ ဒါေတြကို မေရးပါ။ အခု ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ ေလွ်ာက္ေတြးမိတာေလးေတြနဲ႔ အျမင္တခ်ိဳ႕ကို တင္ျပခ်င္ပါသည္။

မေလးရွားကို အေရွ႕မေလးရွား ႏွင္႔ အေနာက္မေလးရွားဟု ခြဲျခားထားပါသည္။ အေရွ႕မေလးရွားဟာ သဘာဝ ရႈခင္းေတာေတာင္မ်ားႏွင္႔ ျပည္႔စံုကာ အခုခ်ိန္ထိေတာင္မွ ေခတ္မမွီေသးေသာ လူမ်ား ေနျဖင္႔သာ ရွိေနေသးသည္ အထိ ေခါင္ပါသည္။ ဖြ႔ံျဖိဳးမႈ နည္းေသးသည္ လို႔ ဆိုရမည္။ ထိုေဒသမွ လူေတြကို မေလးရွား ႏိုင္ငံသားခ်င္း အတူတူေတာင္မွ သူတို႔ကို ဆာဗား ၊ ဆာရာဝတ္က လူေတြ ဆိုျပီး မေလးႏိုင္ငံသား အခ်င္းခ်င္းေတာင္မွ လူရာ မဝင္သလို ဆက္ဆံတတ္ၾကသည္။

ဒီေနရာမွာ မေလးရွားႏိုင္ငံသား အခ်င္းခ်င္းလို႔ ေျပာတာမွာ အဓိပၸါယ္ ရွိပါသည္။ မေလးရွားကို အဓိကအားျဖင္႔ ႏို္င္ငံသား သံုးမ်ိဳးျဖင္႔ ဖြဲ႔စည္းထားပါသည္။ မ်ိဳးကြဲေပါင္း မ်ားစြာ ရွိေနႏိုင္ေသာလည္း အဓိက အားျဖင္႔ လူမ်ိဳး သံုးမ်ိဳးဟု အၾကမ္းဖ်ဥ္း သတ္မွတ္ႏိုင္ၾကသည္။ ဒါေတြကေတာ႔ -

၁။ မလိုင္ယူ ဟု ေခၚေသာ မေလးလူမ်ိဳး
၂။ တရုတ္လူမ်ိဳး
၃။ တမီလ္ ဟု ေခၚေသာ အိႏၵိယ ကုလည္ လူမ်ိဳး တို႔ ျဖစ္ၾကသည္။

ဒီလူေတြထဲကို ထပ္မံ၍ ခြဲျခား စိတ္ျဖာ ႏိုင္ပါေသးသည္။ သို႔ေသာ္ ဒီေလာက္နဲ႔ပဲ ထားလိုက္ပါေတာ႔ ...။  ( ကၽြန္ေတာ္ ေျပာခ်င္တဲ႔ အဓိက အခ်က္က ဒါမဟုတ္လို႔ပါ။ ) ဒီ မေလး ၊ တရုတ္ ၊ ကုလည္ေတြမွာ ေတာင္မွ  ဆာဗား နဲ႔ ဆာရာဝပ္ က မေလး ၊ တရုတ္ ၊ ကုလည္ေတြကို သူတို႔ အခ်င္းခ်င္းေတာင္မွ ႏွိမ္ၾကပါသည္။

မေလးရွားႏိုင္ငံမွာ အဓိက ေနထိုင္ေနၾကတဲ႔ မေလး ၊ တရုတ္ ၊ ကုလည္ေတြကို ထပ္ျပီးေတာ႔ အဆင္႔အတန္း ခြဲျခားရင္ ႏွစ္မ်ိဳးစီ ထပ္ထြက္ပါသည္။

မေလးလူမ်ိဳးေတြမွာ ရာထူးခံ ၊ ရာထူးစား လို႔ ဆိုႏိုင္ေသာ ႏိုင္ငံရဲ႕ ထိပ္တန္း အသိုင္းအဝိုင္းပါ။ သူတို႕ကေတာ႔ ဝန္ၾကီးေတြ ၊ အမတ္ေတြ ဆိုေသာ အခြင္႔ထူးခံ လူတန္းစားေတြ ျဖစ္ပါသည္။ သူတို႔ကေတာ႔ သားစဥ္ေျမးဆက္ ၾကြယ္ဝသူမ်ား ျဖစ္ေသာေၾကာင္႔ အခြင္႔ထူးခံ လူတန္းစားမ်ား ဟု ဆိုႏိုင္ပါသည္။ ေနာက္ထပ္ တစ္မ်ိဳးကေတာ႔ သာမာန္ ဆင္းရဲသား လူတန္းစားေတြပါ။ သူတို႔ကေတာ႔ ငပ်င္းေတြပါ။ ညေန ၅ နာရီ မထိုးခင္ကတည္းက ျပန္ဖို႔ ျပင္ေနတဲ႔ လူတန္းစားေတြပါ။

တရုတ္လူမ်ိဳးေတြကေတာ႔ သိပ္ျပီးေတာ႔ ကြဲကြဲျပားျပား မရွိပါဘူး။ မေလးရွားႏုိင္ငံ တိုးတတ္တယ္ ဆိုတာ တကယ္ေတာ႔ တရုတ္ေတြ ေၾကာင္႔ပါပဲ။ သူတို႔ရဲ႕ စီးပြားေရးကို တိုးတက္ေအာင္ လုပ္ေဆာင္မႈေၾကာင္႔ မေလးရွားဆိုတာ တိုးတက္လာတာပါ။ မေလးေတြခ်ည္းပဲ ဆိုရင္ မေလးရွားဆိုတာ ဒီေလာက္ တိုးတက္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ တရုတ္မွာေတာ႔ အရမ္းကို ဆင္းရဲတယ္ ဆိုတာ အေတာ္ ရွားပါတယ္။ သူတို႔က မေလးရွားရဲ႕ စီးပြားေရးကို ခ်ဳပ္ကိုင္ထားတာပါ။

ကုလည္လူမ်ိဳးေတြကေတာ႔ မ်ားေသာ အားျဖင္႔ အေျခခံ ၊ ေအာက္တန္းစား လူတန္းစားေတြပါပဲ။ လုမယ္ ၊ ယက္မယ္ ၊ ကားဘီး ျဖဳတ္ခိုးမယ္ ၊ ရံုးခန္းေတြကို ဝင္ေဖာက္မယ္ ဆိုေသာ ေအာက္တန္းစား အလုပ္ကိုပဲ လုပ္ပါသည္။ ဒါေၾကာင္႔ မေလးရွားမွာ လုတယ္ ၊ ယက္တယ္ ဆိုရင္ ကုလည္ေတြသာ ျဖစ္ေနတတ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ မေလးရွားရဲ႕ IT ပညာရွင္ေတြကလည္း ကုလည္ေတြ ျဖစ္ေနပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္႔ အရင္ အလုပ္မွ ပစၥည္းစမ္းသပ္ေသာ စက္ေတြကို ဂ်ာမဏီမွ မွာယူတင္သြင္း သံုးစြဲပါသည္။ အလုပ္လုပ္ေနရင္း မေတာ္တဆ ပ်က္ခဲ႔ပါက ေခၚကာ ျပင္ရသူတို႔မွာ ကုလည္ေတြသာ ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ သူတို႔ကေတာ႔ လုယက္ ေနေသာ ကုလည္ေတြလို မဟုတ္ဘဲ အဆင္႔အတန္း ရွိေသာ ၊ ေလးစားေလာက္ေသာ ပညာရွင္ လူတန္းစားမ်ားသာ ျဖစ္ပါသည္။

ဒီလိုမ်ိဳး မေလးရွား ဆိုတာ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းမွ အထက္တန္းလႊာမ်ား ၊ စီးပြားေရးသမားမ်ား ၊ ပညာရွင္မ်ား ၊ ခိုးဆိုး လုယက္ေနသူမ်ား ၊ ဆင္းရဲသားမ်ားနဲ႔ ဖြဲ႔စည္း တည္ေဆာက္ထားပါသည္။ ကမၻာ႔ႏိုင္ငံ အသီးသီးရဲ႕ ထံုးစံ အတိုင္း စီးပြားေရး တိုးတက္ေအာင္ ၾကိဳးပမ္းသူမ်ားက တစ္ေန႔တျခား တိုးတက္လာကာ စီးပြားေရး အခ်က္အခ်ာ က်ေသာ ေနရာမ်ားကို စီးပြားေရး လုပ္ရန္ အေၾကာင္းျပဳ၍ စီးပြားေရး မလုပ္ေသာ သူမ်ား လက္မွ ေစ်းေကာင္းေပးကာ ဝယ္ယူသြားတတ္ပါသည္။



ဟုိတေလာက သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္နဲ႔ စကားေျပာ ျဖစ္လိုက္သည္။ သူနဲ႔ ေျပာရင္းမွ သူက “ ဘာလို႔ မေလးရွား ႏိုင္ငံကို ျမန္မာ အသံထြက္ အတိုင္း မေလးရွား ဆိုျပီး ေခၚတာလဲ သိလား ” ဟု ဆိုလာသည္။ သူဆိုလိုခ်င္တာက “ France ႏိုင္ငံကို ဘာလို႔ ျပင္သစ္ လို႔  ေခၚတာလဲ ” ဆိုသလို အဓိပၸါယ္ သက္ေရာက္ပါသည္။ မေလးရွား ႏိုင္ငံကို ဘာလို႔ မေလးရွား လို႔ ေခၚတာလဲ ဆိုေတာ႔ အေတာ္ကို ေျဖရၾကပ္သြားပါသည္။

ဒီေတာ႔မွ သူက သူ႕ အျမင္ကို ေျပာပါေတာ႔သည္။

မေလးရွားႏိုင္ငံမွာ အဓိက လူမ်ိဳး သံုးမ်ိဳး ရွိကာ လူတန္းစားမ်ား ထပ္၍ ကြဲျပားပါသည္။ ထိုအထဲမွ သာမာန္ ဆင္းရဲသား ျဖစ္ေသာ မေလးလူမ်ိဳးမ်ားသည္ အရင္က သူတို႔ ေနထိုင္ရာ ေနရာမ်ားကို စီးပြားေရးသမား ျဖစ္ေသာ တရုတ္ေတြကို စီးပြားေရး ပိုမို လုပ္ကိုင္၍ အဆင္ေျပႏိုင္ေစရန္ အတြက္ ေစ်းေကာင္းေပးကာ ဝယ္ယူၾကပါသည္။ ထုိအခါ မေလးမ်ားသည္ သူတို႔ ဆင္းဆင္းရဲရဲျဖင္႔ ေနရာေကာင္းေတြ ေနထိုင္ေနရသည္ကို စဥ္းစားမိကာ တရုတ္တို႔ ထံသို႔ သူတို႔ ေနထိုင္ရာ ေနရာေလးကို တန္ဖိုးၾကီးၾကီးျဖင္႔ ေရာင္းခ်ပါေတာ႔သည္။ ေရာင္း၍ ရေသာ ေငြျဖင္႔ သူတို႔သည္ အကြက္အကြင္း က်ေသာ ေနရာမ်ားမွ ေျပာင္းေရြ႕ကာ ေတာရြာမ်ားတြင္ ရလာေသာ ေငြျဖင္႔ ဝယ္ယူကာ သြားေရာက္ေနထိုင္ ၾကေလေတာ႔သည္။

ထိုအခါ မေလးရွားႏိုင္ငံ၏ အခ်က္အခ်ာ က်ေသာ ေနရာမ်ားတြင္ မေလးလူမ်ိဳးမ်ားသည္ တစ္ေန႔တျခား ရွားပါးလာျပီး တရုတ္လူမ်ိဳးမ်ားသာ  တစ္စတစ္စ ေနရာယူလာၾကသည္။ ဒါေၾကာင္႔ မေလးရွား အစိုးရသည္ မေလးရွားႏိုင္ငံ၏ အဓိက အခ်က္အခ်ာ က်ေသာ ေနရာမ်ားကို တရုတ္တို႔ လက္ထဲ ေရာက္ကာ မေလးလူမ်ိဳးမ်ား ေတာရြာမ်ားသို႔ ေရြ႕ေျပာင္းေနထိုင္ကာ မေလးလူမ်ိဳးမ်ား ရွားပါးကုန္မည္ စိုးေသာေၾကာင္႔ တခ်ိဳ႕ေသာ ေနရာမ်ားကို ေရြ႕ေျပာင္းေရာင္းခ်ျခင္း မျပဳရဟု ဆိုကာ ပိတ္ပင္တားဆီး ထားေလ၏။ သို႔ေသာ္လည္း တစ္ေန႔တျခား ျမိဳ႕ၾကီးမ်ားတြင္ တရုတ္မ်ား ပိုမို ေနရာယူလာၾကကာ မေလးမ်ားကေတာ႔ ေတာရြာမ်ားကို ေျပာင္းေရြ႕ျခင္းျဖင္႔ ရွားပါး လာေလေတာ႔သည္။

ဒါေၾကာင္႔ တစ္ေန႔ထက္ တစ္ေန႔ မေလးလူမ်ိဳးမ်ား ရွားပါးလာျပီး တရုတ္ေတြ ေနရာယူလာျခင္းကို မေလးရွား ဟု ေခၚပါသည္။ အတိုခ်ဳပ္ ေျပာရလွ်င္ “ မေလးေတြ ရွားပါးလာျခင္းကို မေလးရွား ဟု ေခၚပါသည္။ ”



ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာလည္း အဓိက အခ်က္အခ်ာ က်ေသာ ေနရာေတြကို လူမ်ားျခားမ်ားက ေစ်းေကာင္း ၊ ေၾကးၾကီးေပးကာ ဝယ္ယူေနသည္ကို ျမင္ေတြ႕ေနရပါသည္။ ထိုသို႔ ေစ်းေကာင္းရတယ္ ဆိုျပီးေတာ႔ ေျပာင္းေရြ႕သြားၾကေသာ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ားသည္ ျမိဳ႔သစ္မ်ားသို႔ ေျပာင္းေရြ႕ေနထိုင္ၾကပါသည္။ ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံသည္လည္း ျမိဳ႕၏ အဓိက က်ေသာ အခ်က္အခ်ာ ေနရာမ်ားတြင္ ျမန္မာမ်ား ရွားပါးလာျပီး လူမ်ိဳးျခားမ်ားျဖင္႔သာ ေနရာယူလာၾကသည္ကို ေတြ႕ျမင္ေနရပါသည္။

ဒါေၾကာင္႔ တစ္ေန႔ေန႕ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံ ဆိုေသာ နာမည္ကေနျပီး ေနာက္ေျပာင္ကာ နာမည္သာ ေျပာင္းသြားမယ္ ဆိုရင္ . . . ၊ မေလးေတြ ရွားပါးျပီး တရုတ္ေတြ အစားထိုး ဝင္ေရာက္လာရာမွ မေလးရွား ဟု ေခၚတြင္ ေစခဲ႔လွ်င္ . . ၊ ယခု ျမန္မာေတြ ရွားပါးျပီး လူမ်ိဳးျခားေတြ အစားထိုးဝင္လာေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံအား ဒီလိုမ်ား နာမည္ေျပာင္းကာ ေခၚၾကေလမလား ဟု ေတြးမိပါသည္။ ဒီနာမည္ကေတာ႔ . .

“ ျမန္မာရွား ”



မွတ္ခ်က္။  ။ ဘာရယ္ မဟုတ္ပါဘူး စိတ္ကုူးေပါက္လို႔ ေလွ်ာက္ေတြးမိတာေလးကို ခ်ေရးမိတာပါ။


ေလးစားစြာျဖင္႔
ကိုေဇာ္

.

Share/Bookmark

21 September 2010

9 ျမိဳ႕ျပ



ျမိဳ႕ျပ

ဘဝေတြ အေျပးျပိဳင္တိုင္း
ေငြေၾကး ပထမ ရတယ္
စားဝတ္ေနေရးက
ေျပးဆြဲေနက် လိုင္းကားေတြလို က်ပ္တယ္
စိတ္ယဥ္ေက်းမႈက
ပက္က်ိတစ္ေကာင္လို ေႏွးေကြးျပီး
ရုပ္ယဥ္ေက်းမႈက
က်ည္ဆန္ရထားလို ျမန္တယ္
မစည္ကားအပ္တဲ႔ ေနရာေတြမွာ
ၾကက္ပ်ံမက စည္ကားတယ္
ရံဖန္ရံခါ ဆိုသလို
တစ္ဦးရဲ႕ အခက္အခဲကို
တစ္ဦးက မ်က္ႏွာလႊဲ ခဲပစ္တတ္ၾကေသးရဲ႕
ဘဝရဲ႕ အခ်ိဳးအစားကလည္း
မိုးနဲ႔ ေျမလို
ဘယ္ေတာ႔မွ ထပ္တူမက်ဘူး
တကယ္ေတာ႔ ျမိဳ႕ျပဆိုတာ
ဘဝရဲ႕ မွန္တစ္ခ်ပ္
( အခ်ိန္နဲ႔အမွ် )
ဖ်တ္ခနဲ က်ကြဲြသြားႏုိင္တဲ႔ ေနရာ။

ေသာ္တာစံ ( ကေလး )
အမွတ္- ၁၇ ၊ ဇြန္လ ၊ ၂၀၁၀ ၊ စတိုင္လ္သစ္ မဂၢဇင္း။



Share/Bookmark

19 September 2010

14 ေျပာင္းျပန္မ်ား


ေဇာက္ထိုး . . အင္း. . .ကင္းျမီးေကာက္ ေထာင္တယ္ပဲ ဆိုၾကပါစို႔။ အဲဒီလို အေနအထားတဲ႔ အေလ႔အက်င္႔ မရွိဘဲ ေနတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ဟာ ကင္းျမီးေကာက္ ေထာင္ေနတယ္ ဆိုရင္ သူ႔ရဲ႕ ေခါင္းကို ေသြးလည္ပတ္မႈက ျဖစ္ျမဲ အတိုင္း မဟုတ္တဲ႔ အတြက္ ေသြးေတြက ဖိအားေပးတဲ႔ အတြက္ ေခါင္းက ခပ္ထံုထံုတဲ႔။ အျမင္ဆိုင္ရာ အာရံုေၾကာေတြကို က်ဥ္းေျမာင္းသြားေစတယ္ လို႔ ဆိုတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ လူေတြဟာ ကင္းျမီးေကာက္ ေထာင္တဲ႔ အခါမွာ အျမင္ေတြ က်ဥ္းသြားတယ္ လို႔ ဆိုတယ္။ ( ငယ္ငယ္က ဦးေလး ဆရာဝန္ တစ္ေယာက္က ေျပာဖူးတာပါ။ အရာရာဟာ အခ်ိန္နဲ႔ အမွ် ေျပာင္းလဲ ေနတယ္ မဟုတ္လား။ အခု ေခတ္မွာေတာ႔ မေျပာတတ္ေတာ႔ပါ။ )

ဒါဆို အျမင္က်ဥ္းတယ္ ဆိုတဲ႔ လူေတြဟာ ကင္းျမီးေကာက္ ေထာင္ေနသူေတြလား လို႔ ငယ္ငယ္က ေပါက္ကရ ေလွ်ာက္ျပီးေတာ႔ စဥ္းစားမိပါရဲ႕။ ေနာက္ေတာ႔လည္း ေလာကကို ေျပာင္းျပန္ ၾကည္႔ေနသူေတြဟာ အျမင္က်ဥ္းတယ္ လို႔ သတ္မွတ္ၾကျပန္တယ္။ ေလာကရဲ႕ ျဖစ္ရိုးျဖစ္စဥ္ကို ထံုးစံ မဟုတ္ဘဲ ၾကည္႔တာနဲ႔ အျမင္က်ဥ္းတယ္ လို႔ ဆိုရမလား ဆိုျပီး ရင္ထဲမွာ တစ္ေယာက္ထဲ ဘယ္သူမွ မသိေအာင္ ခုခံ ေခ်ပမိပါေသးတယ္။

ဒါေပမဲ႔ အခုေတာ႔ ေလာကကို ေျပာင္းျပန္ၾကည္႔မွ ပိုျပီး အဆင္ေျပတယ္ ဆိုသလို ျဖစ္လာျပီ မဟုတ္ပါလား။ ငယ္ငယ္က ဘာမွန္း မသိေပမဲ႔ အခု ေနာက္ေတာ႔ ေျပာင္းျပန္ ဆိုတာလည္း သူ႕ဖာသာ သူ အသံုးဝင္တယ္ ၊ ပိုျပီး အရာေရာက္တယ္ ဆိုတာ သိလာရတယ္ လို႔ဆိုတယ္။ ဒါကို သူတို႔က ဥပမာ ေပးရာမွာ “ ဘယ္သန္ ” ေတြကို ဥပမာ အေနနဲ႔ ေပးၾကပါတယ္။

“ ဘယ္ေၾကာင္႔ ဘယ္သန္ေတြ ျဖစ္လာရပါသလဲ ” လို႔ ေမးတယ္။ အေျဖကလည္း ဒီလို ဆိုတယ္။

“ ေမြးကတည္းကေတာ႔ ဘယ္သန္ ဆိုတာ မရွိပါဘူးတဲ႔။ ကိုယ္ငယ္ငယ္က အနီးကပ္ သင္ယူ ေလ႕က်င္႔ေပးတဲ႔ သူက မိမိနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ဆိုေတာ႔ သူက ညာသန္ ျဖစ္ေနတယ္ ဆိုရင္ ကုိယ္ရဲ႕ အျမင္မွာ ဘက္တူေအာင္ ဘယ္နဲ႔ လိုက္ျပီး ေလ႔က်င္႔ ကိုင္တြယ္ရာကေန ဘယ္သန္ေတြကို အစျပဳလိုက္သလို ျဖစ္ေစျပီး ဘယ္သန္ေတြ ျဖစ္လာတယ္ လို႔ ဆိုတယ္။

ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ ညီမ အငယ္ဆံုး ငယ္ငယ္က ေဖေဖ က ဘာပဲ လုပ္ျပျပ ညာသန္ ျဖစ္ေနလ်က္နဲ႔ ဘယ္ဘက္နဲ႔ပဲ လုပ္ျပပါတယ္။ ထမင္းစားတယ္ ဆိုလည္း ဇြန္းကို ဘယ္လက္နဲ႔ ကိုင္ျပီး ခပ္စားျပတယ္။ ဒီေတာ႔ ညီမနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ျဖစ္ျပီး ညီမေလး ဘက္က ၾကည္႔ေတာ႔ ညာဘက္ ျဖစ္သြားေတာ႔တာပဲေပါ႔ေလ။ ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္ကလည္း ဒီလိုပဲ ျဖစ္ပါလိမ္႔မယ္။

ဒါကို သတိမထားမိတဲ႔ ေက်ာင္းက ဆရာ ၊ ဆရာမေတြက်ေတာ႔ ဘယ္နဲ႔ ကိုင္ေနတာကို ညာနဲ႔ အတင္းသာ ေျပာင္းကိုင္ခိုင္းတာ သူတို႕ကေတာ႔ ကေလး အျမင္မွာ ဘယ္ဘက္က ကိုင္ျပဖို႔ ဆိုတာ သတိမထား မိတတ္ၾကဘူး။ ဒါေၾကာင္႔ ဒီကေလးက သင္လို႔ မရဘူး ဆိုျပီး ေျပာတတ္ၾကတယ္။ ကေလးေတြ မွာလည္း ထိပ္ေပါက္ ၊ ေခါင္းဖု ေပါ႔ဗ်ာ။ ဒါနဲ႔ ပတ္သတ္ျပီး ကၽြန္ေတာ္ “ သူမ်ားကိုလည္း အမွန္ျမင္ပါေစ ” ဆိုတဲ႔ ပို႔စ္ေလးေတာင္မွ တင္မိပါေသးတယ္။

အခုေတာ႔ သတိထားမိတဲ႔ အျပင္က အရမ္း အေရးၾကီးေသာ ေနရာေလးေတြမွာ ေျပာင္းျပန္ေတြ ျဖစ္ေနတာေလးေတြကို ပံုေလးေတြနဲ႔ တင္ျပပါ႔မယ္။ ဘာလို႔ ဒီလို ျဖစ္ေနတာလဲ ဆိုေတာ႔ လူေတြမွာ ကားေမာင္းေနရင္ ကိုယ္႔ကားေနာက္က ကားကို လူလွည္႔ၾကည္႔တယ္ ဆိုတာထက္ ေနာက္ၾကည္႔မွန္ကပဲ အၾကည္႔မ်ားပါတယ္။

မွန္ဆိုတာ ေျပာင္းျပန္ေပၚေသာ “ ပံုရိပ္ေယာင္ ” ပါ။ ဒါေၾကာင္႔ အေရးၾကီးေသာ ကားေတြကို သူတို႔ရဲ႕ အျမင္မွာ ေျပာင္းျပန္ေပၚမွာ စိုးလို႔ နဂို မူလ စာတန္းကို ေျပာင္းျပန္ ေရးထားေတာ႔ ေနာက္ၾကည္႔ မွန္ေတြထဲမွာ အတည္႔ သြားေပၚတာေပါ႔ဗ်ာ။ ဒီေတာ႔ အေရးတၾကီး ကိစၥေတြမွာ ၃၅ ရာခိုင္နႈန္း အရင္ကထက္ ပိုမို လြယ္ကူသြားတယ္ လို႔ ဆိုတယ္။

ဟုတ္ ၊ မဟုတ္ကေတာ႔ ပံုေလးေတြနဲ႔ အျပင္ေလာကမွာ သတိထားၾကည္႔ၾကရေအာင္လားဗ်ာ။









ေလးစားစြာျဖင္႔
ကိုေဇာ္

Share/Bookmark

16 September 2010

20 ကယ္ရီယာ မပါေသာ ဆိုင္ကယ္ တစ္စီးအေၾကာင္း



“ သား . . မင္းရဲ႕ အၾကင္တို႔ လင္မယား ဆီကို သြားလိုက္ဦး . . သား။ ”

ေက်ာင္းက ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း အိမ္ထဲေတာင္မွ မဝင္ရေသးဘူး။ ေမေမက ဒီလို ဆီးေျပာ၏။ ေမေမက ေျပာစရာ ရွိရင္ ေအးေဆးမွ တစ္ေယာက္တည္း ေခၚေျပာတတ္သူ။ အခုေတာ႔ အိမ္ထဲေတာင္မွ မဝင္ရေသး။ ဒါဆို ေတာ္ေတာ္ အေရးၾကီးေနလို႔သာ. . .

“ ဟုတ္ကဲ႔ ေမေမ။ သား သြားလိုက္ပါ႔မယ္။ ”

ကၽြန္ေတာ္ ေရတစ္ခြက္ ခပ္ေသာက္ျပီး ေက်ာပိုးအိတ္ကို စားပြဲတင္ျပီး အဝတ္အစား မလဲပဲ ျပန္ထြက္လာခဲ႔သည္။ ဦးတည္ရာက “ ကိုျမင္႔စိုး ” တို႔ အိမ္ကို. . .



“ သားရယ္ စဥ္းစားပါဦးလားကြယ္။ ”

ကိုျမင္႔စိုးရဲ႕ ေယာကၡမ အန္တီဝင္း အသံ။

“ စိတ္လိုက္ မာန္ပါေတာ႔ မလုပ္ပါနဲ႔ကြာ။ ေနာက္မွ ေနာင္တ ရလာခဲ႔ရင္ မေကာင္းဘူး။ ငါတို႕က ေဘးကပဲ ေျပာလို႔ ရတာ တကယ္တမ္းက်ေတာ႔ မင္းတို႕ပဲ စဥ္းစားဆံုးျဖတ္ရမွာ. . ။ ”

ဒါ. . ကိုျမင္႔စိုး သူငယ္ခ်င္း ကိုဝဏၰအသံ။

“ ေ န ာ က္ မ ျဖ စ္ ေ စ ရ ပါ ဘူ း . . . အ စ္ ကို ရ ယ္ . . . ”

ဒါ . . . ငိုရလြန္း အားၾကီးလို႔ ရိႈက္သံေတြနဲ႔ နင္ေနတဲ႔ မေအးမိစံ ရဲ႕ အသံ။ သူက ကိုျမင္႔စိုး ဇနီး။ လိပ္ခဲတင္းတင္းနဲ႔ အသံေတြကို ၾကားရျပီး ဘာမွ သဲကြဲစြာ မသိတဲ႔ ေျခလွမ္းေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ထဲကို လွမ္းဝင္လိုက္ေတာ႔ ကိုျမင္႔စိုးက အိမ္လည္က တိုင္ကို လက္နဲ႔ ဆုပ္ထားျပီး ၾကိတ္ထားရလို႔ ျပတ္ထြက္ေတာ႔ မလား ထင္ရတဲ႔ ေမးေၾကာေတြနဲ႔ ေခါင္းကို ေမာ႕ထား၏။

“ အစ္ကို . . .”

ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ကို ေခၚလိုက္ေတာ႔ သူက ဖ်တ္ခနဲ လွည္႕ၾကည္႔သည္။ ဒီေတာ႔မွ သူေခါင္းေမာ႔ထားတယ္ ဆိုတာ မ်က္ဝန္းက မ်က္ရည္ေတြကို ထိန္းထားရတာမွန္း သိလိုက္ရသည္။ ကၽြန္ေတာ္႕ကို ေတြ႕ေတာ႕မွ. . .

“ ေဟ႕ေကာင္ . . ဝဏၰ အျပင္သြားမယ္ လိုက္ခဲ႔။ လာ. . ညီ ၊ ကိုေဇာ္ မင္းလည္း လိုက္လာခဲ႔။ ”

သူ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကိုဝဏၰကုိ ေခၚျပီး အျပင္မွာ တစ္ခုခု ေျပာခ်င္ေနတာ ကၽြန္ေတာ္ ရိပ္မိလိုက္သည္။ အိမ္တံစက္ျမိတ္ေအာက္က ထြက္ခါနီးမွ မေအးမိစံ ဆီကို လွည္႔ျပီး ေျပာလိုက္၏။

“ မင္း ဆံုးျဖတ္ထားပါ။ ဘာေတြ လိုခ်င္တယ္ ဆိုတာကိုလည္း ေသခ်ာ ခ်ေရးထား။ ”

ဒီလို သူက ေျပာျပီး အိမ္ထဲကေန လႊားခနဲ ဆင္းသြားသည္။ သူ႔ေနာက္ကို ဘာမွ မသိဘဲ လိုက္ဖို႔ ကၽြန္ေတာ္ အန္တီဝင္းနဲ႔ မေအးမိစံ ကို တစ္ခ်က္လွမ္းၾကည္႔ျပီး ထြက္လာေတာ႔ ေနာက္ကေန မေအးမိစံရဲ႕ ရိႈက္သံထဲက ခ်ံဳးပြဲခ် ငိုသံကို ၾကားလိုက္ရေလသည္။ လူကသာ ကိုျမင္႔စိုး နဲ႔ ပါသြားတာ ကၽြန္ေတာ္႔ စိတ္က မေအးမိစံကိုလည္း တစ္ခုခု ေမးခ်င္ေသးသည္။

ဒါေပမဲ႔. . . လွမ္းၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ . . ကိုျမင္႔စိုး ခပ္ေဝးေဝးကို ေရာက္ေနခဲ႔ျပီ။



ကၽြန္ေတာ္တို႔ လမ္းေထာင္႔ခ်ိဳးမွာ မနက္ဆိုရင္ ဖြင္႔တဲ႔ မုန္႕ဟင္းခါးနဲ႔ အသုတ္စံု ဆိုင္ေလး တစ္ဆိုင္ရွိသည္။ မနက္ေစာေစာ ထမင္း မစားတတ္တဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ၊ လက္ဖက္ရည္ မေသာက္တတ္တဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ၊ မနက္ဆိုရင္ အဲဒီဆိုင္ေလးမွာပဲ အသုတ္တစ္ပြဲ ၊ အီၾကာေကြးနဲ႔ မုန္႕ဟင္းရည္။ ဒါ ကၽြန္ေတာ္ မနက္စာ ျဖစ္၏။

ေန႕တိုင္း စားလာတာ ေလးႏွစ္ေက်ာ္ေနျပီ ဆိုေတာ႔ ဆိုင္ပိုင္ရွင္ လင္မယားနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ ရင္းႏွီးေနခဲ႔ျပီ။ မနက္ပိုင္း ဆိုင္မွာ လူက်ေနျပီ ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ က တစ္ခါတစ္ေလ စားပြဲထိုး ျဖစ္သြားတယ္ ၊ တစ္ခါတစ္ေလ ေရာင္းသူ ျဖစ္သြားတယ္ ၊ တစ္ခါတစ္ေလ ေငြသိမ္း ျဖစ္သြားတတ္သည္။ ႏွစ္ကာလ ၾကာလာေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္လိုပဲ မနက္ဆိုရင္ ပံုမွန္ ဝယ္စားေနၾက ေဖာက္သည္ေတြမွာ ဘယ္သူက ဘာစားတယ္ ဆိုတာကို သိလာခဲ႔သည္။

တစ္ေန႕ေတာ႔ ဆိုင္မွာ အတြဲတစ္တြဲ မုန္႕ဟင္းခါး လာစား၏။ သူတို႕ကို တစ္ခါမွ ကၽြန္ေတာ္ မျမင္ဖူးပါ။ ဒီလိုပဲ တျခားသူေတြလည္း တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးၾကဘူး။ သူတို႕က ရပ္ကြက္ အသစ္ေျပာင္းလာၾကတဲ႔ သူေတြ။

“ အစ္ကိုတို႕ ဘာစားၾကမလဲ။ ”

လူက်ေနတဲ႔ အခ်ိန္ဆိုေတာ႔ စားျပီးတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က အခမဲ႔ စားပြဲထိုး ျဖစ္သြားသည္။ ထိုင္ေနရာက ကၽြန္ေတာ္႔ကို သူတို႔ ေမာ႔ၾကည္႔ျပီး အစ္ကိုၾကီးက . . . .

“ ေအးမိ ဘာစားမလဲ မွာလိုက္ေလ။ ကိုယ္ကေတာ႔ ေခါက္ဆြဲသုတ္ပဲ ၊ ပဲမႈန္႔ ေလ်ာ႔ထည္႔. . .”

ေဘးက အစ္မကို ေျပာလည္း ေျပာ ၊ သူကိုယ္တိုင္လည္း မွာတယ္။ ဒီေတာ႔ အစ္မက . . .

“ အစ္မကိုေတာ႔ မုန္႔ဟင္းခါးပဲ ေပးပါ။ ဘူးသီးေၾကာ္ထည္႔. . . ”

“ အိုေက . . . အိုေက . . ရမယ္။ ခဏေလးေနာ္။ ေခါက္ဆြဲသုတ္ ပဲမႈန္႔ေလ်ာ႔ ၊ မုန္႕ဟင္းခါး ဘူးသီးေၾကာ္နဲ႔ ဒီဘက္ဝိုင္းက . . . ”

သူတို႔ကို ေျပာေျပာဆိုဆိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ဝါရင္႔ စားပြဲထိုးလိုလိုနဲ႔ မုန္႕ေရာင္းေနတဲ႔ မၾကီး ဆီကို လွမ္းမွာလိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္႔မွာ ထူးထူးျခားျခား မဟုတ္ေပမဲ႔ လူေတြကို စိတ္မဆိုးေစပဲ ေနာက္ေျပာင္ျပီး ေခၚတတ္တဲ႔ နာမည္ေျပာင္ေလးေတြ ရွိပါသည္။ ဒီနာမည္ေျပာင္ေလးေတြကလည္း သူ႔ဖာသာ အဓိပၸါယ္ ရွိပါ၏။

အခု အသုတ္ေရာင္းတဲ႔ ဆိုင္က လင္မယားကို ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္က “ ကိုၾကီး နဲ႔ မၾကီး ” လို႔ ေခၚတတ္သည္။ သာမာန္ဆိုရင္ မထူးဆန္းေပမဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ေခၚရတဲ႔ အဓိပၸါယ္ကုိ သိသြားတဲ႔ အခါမွာ သူတို႔ စိတ္ဆိုးရ ခက္ျပီး ရယ္စရာေလးပဲ ျဖစ္သြားသည္။ ဒီနာမည္နဲ႔ ပတ္သတ္ျပီး သူတို႕ကို ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခါ ရွင္းျပဖူးပါသည္။

“ ကိုၾကီး နဲ႔ မၾကီး လို႔ ေခၚတာက ဒီလိုေလဗ်ာ။ ကိုၾကီး နဲ႔ မၾကီးတို႔ရဲ႕ အသက္က ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ဆိုရင္ ၾကားကာလကို ေရာက္ေနတာ ၊ ဒီေတာ႔ဗ်ာ ဥပမာ - မၾကီးရဲ႕ အသက္က ကၽြန္ေတာ္႔ အစ္မ အရြယ္ထက္လည္း ၾကီးေနတယ္ ဒါေပမဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ အေမထက္ေတာ႔ ငယ္ေနျပန္ေရာ။ ဒီေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္က အစ္မထက္ ၾကီးေနလို႔ “ အစ္မၾကီး ” လို႔ ေခၚမလား ၊ ဒါမွ မဟုတ္ ကၽြန္ေတာ္႔အေမထက္ ငယ္ေနလို႔ “ အေမငယ္ ” လို႔ ေခၚမလား ဒါကိုပဲ စဥ္းစားရမွာေပါ႔။ ဒီေတာ႔ဗ်ာ “ အေမငယ္ ” လို႔ ေခၚရင္ အေမၾကီးက ဘာလဲ ဆိုျပီး ျပႆနာတတ္ျပီး အေဖက ေကာင္းစား သြားႏိုင္တယ္။ ဒါေၾကာင္႔ အစ္မၾကီးထက္တဲ႔ “ မၾကီး ” လို႔ ေခၚလိုက္တာပဲ အႏၱရာယ္ ကင္းပါတယ္ဗ်ာ။ ဒီလိုပဲ “ ကိုၾကီး ” ဆိုတာကလည္း အတူတူပဲ။ ”

ဒီလို ကၽြန္ေတာ္က ေပါက္ေပါက္ရွာရွာ ေျပာေတာ႔ သူတို႕လည္း တဟားဟားနဲ႔ ပြဲက်ေတာ႔တာပဲ။ အခု အသုတ္နဲ႔ မုန္႔ဟင္းခါး လာလာစားတဲ႔ လင္မယားကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္က သူတို႔ရဲ႕ ၾကင္ၾကင္နာနာ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ခ်စ္ခင္ေနပံုကို ၾကည္႔ျပီး ခ်စ္စ ခင္စ ၾကင္နာစ ဆိုတဲ႔ အထဲက စကားလံုးေလးကို ယူကာ နာမည္ေပးလိုက္သည္။

“ အၾကင္တို႔ လင္မယား ”

ကၽြန္ေတာ္က သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ကို “ အၾကင္တို႔ လင္မယား ” ၊ “ အၾကင္တို႔ လင္မယား ” ဆိုျပီး ေခၚေနေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေခၚသံကို ၾကားရတဲ႔ လူတိုင္းကလည္း သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ထဲက တစ္ေယာက္ရဲ႕ နာမည္မွာ “ အၾကင္ ” ဆိုေသာ ၾကင္ ဆိုတာ ပါလိမ္႔မယ္ ဆိုျပီး ထင္ေနပါေတာ႔သည္။ ဒီေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေခၚတာ ၾကားလို႔ အားလံုးကလည္း သူတို႔ လင္မယားကို “ အၾကင္တို႔ လင္မယား ” လို႔ပဲ လိုက္ေခၚ ၾကပါေတာ႔သည္။ တကယ္ေတာ႔ သူတို႔ရဲ႕ နာမည္ေတြက “ ကိုျမင္႔စိုး နဲ႔ မေအးမိစံ ” ဆိုတာ ပါပဲ။ ဒါေပမဲ႔လည္း အားလံုးကေတာ႔ ႏႈတ္က်ိဳးေနပါျပီ။



အေမာတေကာ ေနာက္က ေျပးလိုက္သြားတာေတာင္မွ ေဒါသေျခလွမ္းလို႔ ေျပာလို႔ ရတဲ႔ ကိုျမင္႔စိုး လွမ္းကို ကၽြန္ေတာ္ မမွီ။ ကၽြန္ေတာ္႔ သူ႔အနားကို ေရာက္ေတာ႔ သူက လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထဲကို လွမ္းဝင္ေနျပီ။

“ ပလိန္းပဲ လုပ္ေဟ႔။ မင္းတို႔ ေသာက္မွာ မွာၾက ”

ခပ္တိုတို ျပတ္ျပတ္ေျပာျပီး ပုဆိုးကို ခပ္တိုတို ျဖစ္ေအာင္ ဆြဲတင္ျပီး ထိုင္ခ်လိုက္သည္။ ဘာမွ ေရေရရာရာ မသိေသးတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ရယ္ ၊ ေဖ်ာင္းဖ် ေျပာဆိုဖို႔ လိုက္လာတဲ႔ ကိုဝဏၰရယ္ ၊ ကၽြန္ေတာ္ နားမလည္တဲ႔ ေဒါသေတြ ထြက္ေနတဲ႔ ကိုျမင္႔စိုးရယ္ တစ္စားပြဲတည္းမွာ အတူတူ ထိုင္လိုက္ၾက၏။ စားပြဲခံုကိုပဲ အဓိပၸါယ္မဲ႔ စိုက္ၾကည္႔ေနတဲ႔ ကိုျမင္႔စိုးကို ကၽြန္ေတာ္က ေငးၾကည္႔ေနတုန္း . . .

“ ငါက တဆင္႔စကားနဲ႔႔ပဲ နည္းနည္း သိထားရတာ ၊ အားလံုးကို ေသခ်ာ သိခ်င္တယ္ကြာ။ ငါ႔ကို အကုန္ေျပာျပ. .”

ကိုဝဏၰက သူျဖစ္ခ်င္တာကို ဒဲ႕ဒိုးပင္ ခ်ေျပာသည္။ ဒါ ကၽြန္ေတာ္ သိခ်င္ေနတဲ႔ ေမးခြန္းလည္း ျဖစ္သည္။ ဒါေပမဲ႔ ကိုဝဏၰလိုေတာင္မွ ကၽြန္ေတာ္က နည္းနည္းေလးမွ မသိ။ ဘာဆို ဘာမွ ကၽြန္ေတာ္ မသိ။ ကိုဝဏၰ စကားဆံုးေတာ႔ ကိုျမင္႔စိုး မ်က္ႏွာက အခံရခက္တဲ႔ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ သြင္ျပင္ကို ေျပာင္းသြား ေလေတာ႔သည္။

“ သူနဲ႔ငါ အိမ္ေထာင္သက္က ၄ ႏွစ္ေက်ာ္ျပီ။ ငါ မထင္ထားဘူး။ ”

သူ ဆိုျပီး ကိုျမင္႔စိုး နာမ္စားသံုးသူက “ မေအးမိစံ ” ။ အိမ္ေထာင္သက္ ၄ ႏွစ္မွာ . . . . မထင္ထားဘူး ဆိုေတာ႔ . . . ဟင္ ခနဲ ကၽြန္ေတာ္ ေတြးမိေတြးရာ ေတြးမိ သြားေစသည္။ ဒါေပမဲ႔ ႏႈတ္ကေတာ႔ ထုတ္မေမးျဖစ္ပါ။ ကိုျမင္႔စိုးက ရင္ထဲက အစိုင္အခဲကို သူ႕ဖာသာ ဆက္လက္ ေဖာက္ထုတ္ခြဲသည္။

“ ငါတို႔ အိမ္ေထာင္ေရးမွာ ဘာကမ်ား အခက္အခဲ ရွိလို႔လဲ။ အရာရာ အဆင္ေျပ သာယာေနတာပဲေလ။ လြန္ခဲ႔တဲ႔ ၅ လက ငါတို႔ ထီ ၁၀ သိန္းဆု ေပါက္တာ မင္းတို႕ သိမွာေပါ႔။ ဘာမွ မလိုတဲ႔ ငါတို႔ အတြက္ ဒါက အပိုသက္သက္ ရတဲ႔ ဆုတစ္ခုပါပဲ။ ဒါေၾကာင္႔ ဘာလုပ္ရမွန္း မသိဘူး။ ဒီအတိုင္းပဲ ထားလိုက္ျပီး ဘဏ္ပဲ အပ္ရႏိုးႏိုး ၊ ေရႊပဲ ဝယ္ရႏိုးႏိုး ၊ ဘာလုပ္ရမွန္း မသိတဲ႔ အခ်ိန္မွာ ငါ႔အသိတစ္ေယာက္က ေျပာလို႔ လင္မယား ဟိုဟိုဒီဒီ သြားရင္ အဆင္ေျပေအာင္လို႔ ငါတို႔ ဆိုင္ကယ္ေလး တစ္စီးဝယ္လိုက္တယ္။ ဒါေတာ႔ မင္းတို႔ သိပါတယ္။ ”

ကၽြန္ေတာ္ေရာ ၊ ကိုဝဏၰေရာ ေခါင္းအတူတူ ျငိမ္႔ျပ လိုက္သည္္။ ကိုျမင္႔စိုးတို႔ ဝယ္လိုက္တဲ႔ ဆိုင္ကယ္ေလးကို ကၽြန္ေတာ္ေတာင္မွ ႏွစ္သက္မိေသး ၊ အိမ္က ဆိုင္ကယ္ အေဟာင္းၾကီးကိုေတာင္မွ ေဖေဖကို လဲခိုင္းဦးမယ္ လို႔ေတာင္မွ အဲဒီတုန္းက ေတြးမိပါေသးသည္။

“ ေအး သိတယ္ေလ။ ဒါက ဘာျဖစ္လို႔လဲ။ ”

“ ဘာမွ မျဖစ္ဘူး ၊ ဘာမွ မျဖစ္ခဲ႔ပါဘူး။ အရင္တုန္းကေပါ႔ေလ. . . .၊  ဟူး . . . ”

ကိုျမင္႔စိုးက ေျပာလည္း ေျပာ ေလပူေတြကိုလည္း မႈတ္ထုတ္လိုက္သည္။ ျပီးမွ. . .

“ မေန႕က သူနဲ႔ငါ ျမိဳ႕ထဲကို ဆိုက္ကယ္နဲ႔ သြားတယ္။ ထံုးစံအတိုင္း ငါက ေရွ႕က ေမာင္းျပီး သူက ေနာက္ကေန ထိုင္စီးတယ္။ ငါတို႔ ျမိဳ႕ထဲ သြားတဲ႔ အခ်ိန္က ရံုးခ်ိန္ လူစည္ခ်ိန္ ျဖစ္ေနေတာ႔ ကားလမ္းမွာ ကားေတြကလည္း မ်ားေနတယ္။ လူေတြကလည္း ရႈပ္ေနတယ္။

ဒါနဲ႔ ကားမွတ္တိုင္ တစ္ခုနားလဲ ေရာက္ေရာ ၊ အေရွ႕မွာ ကားမွတ္တိုင္မွာ ဘတ္စ္ တစ္စီးက ရပ္ထားတယ္။  ဟိုဘက္အျခမ္းက ကားမွတ္တိုင္မွာလည္း ဘတ္စ္တစ္စီးက ရပ္ထားတယ္။ ကားႏွစ္စီးက ေဘးခ်င္းကပ္ ရပ္ထားတာ မဟုတ္တဲ႔ အတြက္ ကားလမ္းကို ျဖတ္သြားခ်င္တဲ႔ ကားေတြ ၊ ဆိုက္ကယ္ေတြကေတာ႔ ဇစ္ဆြဲေမာင္းျပီး သြားၾကရတာေပါ႔။ ငါ႔ေရွ႕က ဒိုင္နာ တစ္စီးက ဒီလို ျဖတ္ေမာင္းသြားတယ္။

ဘတ္စ္ကားေတြရဲ႕ ထံုးစံ အရ ကားမွတ္တိုင္မွာ ေစာင္႔ျပီး လူေခၚေနေတာ႔ ငါကလည္း ကို္ယ္သြားစရာ ရွိတဲ႔ ခရီးကို သြားဖို႔ ဟိုဘက္ ၊ ဒီဘက္ ရပ္ထားတဲ႔ ကားႏွစ္စီးၾကားကေန ဇစ္ဆြဲေမာင္းဖို႔ အသြား ၊ ငါလည္း ငါတို႔ဘက္က ဘတ္စ္ကို ေက်ာ္ျပီးေတာ႔ ဟိုဘက္ကားလမ္းကို အေရာက္မွာ ဟိုဘက္ကလည္း ကားတစ္စီးက ဟိုဘက္က ဘတ္စ္ကို ေက်ာ္ျပီး လမ္းမေပၚတတ္လာတယ္။

ရုတ္တရက္ ဆိုေတာ႔ သူနဲ႔ ငါက ကားတစ္စီးျဖတ္သြားရံု ေနရာေလးမွာ လာေတြ႕ၾကရတာပဲ။ သူကလည္း အရွိန္နဲ႔ အလာ ၊ ငါကလည္း အရွိန္နဲ႔ အသြား တိုက္မိေတာ႔ မလို ျဖစ္ေနတဲ႔ အခ်ိန္ေပါ႔။ ဒီမွာ ငါ လုပ္စရာ ႏွစ္ခုပဲ ရွိတယ္။ ရုတ္တရက္ ဘရိတ္အုပ္ျပီး ရပ္လိုက္ဖို႔ နဲ႔ မလြတ္ တလြတ္ ျဖစ္ေနတဲ႔ ေနရာေလးကေန လီဗာကို တင္ျပီး ျဖတ္ေမာင္းသြားဖို႔ပဲ။ တကယ္ေတာ႔ ဘရိတ္အုပ္လိုက္ရင္ ငါ႔ အေနာက္က ပါလာတဲ႔ တျခားေသာ ဆိုင္ကယ္ေတြက ငါ႕ကို တိုက္မိႏိုင္တယ္။ သူတို႔လည္း ဟိုဘက္က ကားက ထြက္လာတာ အခုမွ ေတြ႕လို႔ ဘရိတ္ဆြဲမွာကိုး။ 

ဒါေၾကာင္႔ ဒီလို အေျခအေနမွာ ရပ္ဖို႔ထက္ အဲဒီလြတ္ေနတဲ႔ ၾကားကေန ျဖတ္ေမာင္းထြက္သြားဖို႔က ပိုျပီးေတာ႔ အဆင္ေျပတဲ႔ အေျခအေန ျဖစ္ေနတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ ငါလည္း လီဗာကို တင္ျပီး ကားၾကားကေန ျဖတ္ေမာင္းမယ္ ဆိုျပီး လီဗာကို အတင္မွာ . . . . ေတာက္. . .  ”

ကိုျမင္႔စိုး ရဲ႕ ေတာက္ခတ္သံက ေျပာလက္စ စကားကို ျဖတ္ျပီး ထြက္လာသည္။ ရုတ္တရက္ စကားေျပာရာကေန ေတာက္ခတ္သံ ထြက္လာေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း အလန္႕တၾကား ကိုျမင္႔စိုးကို ေမာ႔ၾကည္႔လိုက္မိသည္။ မခ်ိတင္ကဲ ဆိုေသာ မ်က္ႏွာထားနဲ႔ မျမင္ႏိုင္ေသာ အေဝးကို ေငးေန၏။ သူ ဘာဆက္ ေျပာမလဲ ဆိုျပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျငိမ္ကာ နားေထာင္ေနမိသည္။

“ ေတာက္. . . ”

ထပ္၍ ေပါက္ကြဲစြာ သူ႕ဆီမွာ ေတာက္ခတ္သံ ထြက္လာသည္။

“ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆက္ေျပာေလကြာ ၊ မင္းက ေတာက္ၾကီးပဲ ေခါက္ေနေတာ႔ ငါတို႔ ဘာမွ နားမလည္ဘူး။ ”

ကုိဝဏၰက ေျပရာ ေျပေၾကာင္း ဝင္ေျပသည္။

“ ေအး . . ငါ အဲဒီလို ကားႏွစ္စီး ၾကားထဲကို အရွိန္နဲ႔ ျဖတ္မယ္ ဆိုျပီး လီဗာ တင္မယ္ လုပ္ေနတဲ႔ အခ်ိန္မွာပဲ ငါ႔ေနာက္က ထိုင္စီးေနတဲ႔ ေအးမိစံ က သူ႔ေနာက္က အျမင္မွာ ကားႏွစ္စီးၾကားက အျဖတ္မွာ မလြတ္ဘဲ တိုက္မိျပီး ကားညွပ္သြားႏိုင္တယ္ လို႔ ထင္တယ္ တူပါတယ္။ ငါကေတာ႔ အေရွ႕က ေမာင္းသူ မဟုတ္လား။ ဒီေလာက္ အရွိန္နဲ႔ သြားရင္ လြတ္ႏိုင္တယ္ ၊ မလြတ္ႏို္င္ဘူး ဆိုတာကို သိတာေပါ႔။ ဒါေၾကာင္႔ ငါက ျဖတ္ျပီး ေမာင္းတာေလ။ သူကေတာ႔ . . . ”

“ ဒီေတာ႔ . . . ဘာျဖစ္လဲ ”

“ ငါ အဲဒီလို ျဖတ္ေမာင္းဖို႔ စျပီး လီဗာ တင္တဲ႔ အခ်ိန္မွာပဲ သူက ေနာက္ကေန ခုန္ျပီး ဆင္းလိုက္တယ္ေလ။ ”

“ ဟာ . . . ”

ဒီတစ္ခါေတာ႔ ကိုဝဏၰေရာ  ၊ ကၽြန္ေတာ္ပါ အာေမဋိတ္သံ ထြက္သြားရသည္။ ကိုယ္တိုင္ စက္ဘီးနင္းဖူးသူ ၊ ဆိုင္ကယ္စီးဖူးသူ ဆိုရင္ သိပါလိမ္႔မည္။ ကိုယ္က အေရွ႕က နင္းေနရာကေန ေနာက္က ထိုင္လိုက္သူ တစ္ေယာက္ေယာက္က ခုန္ဆင္းသြားတယ္ ဆိုရင္ အေရွ႕က နင္းေနတဲ႔ လူ ၊ ေမာင္းေနတဲ႔ လူက ဟန္ခ်က္ပ်က္ျပီး ထိန္းမႏိုင္ ၊ သိမ္းမႏိုင္ ျဖစ္တတ္ပါသည္။ အခု မေအးမိစံ က အေနာက္ကေန ခုန္ဆင္းသြားတယ္ ဆိုေတာ႔. . . .

“ ဟုတ္တယ္။ မင္းတို႔ အခု ဟာ ခနဲ ျဖစ္သြားသလိုေပါ႔။ ငါလည္း ေမာင္းေနရာကေန ဟာခနဲ ျဖစ္သြားျပီး သူခုန္ဆင္းလို္က္တဲ႔ အရွိန္နဲ႔ ဆိုင္ကယ္က ရမ္းသြားျပီး ကားႏွစ္စီး ၾကားထဲကေန ငါ မနည္းကို ရုန္းထြက္ လိုက္ရတယ္။ တကယ္ဆိုရင္ ငါ႔ဖာသာ ေအးေဆး ထြက္လိုက္ႏိုင္မွာ . .အခုေတာ႔ . . ”

“ အခုေတာ႔ အစ္ကို ဘာျဖစ္သြားေသးလဲ ”

“ ဒီမွာေလ ညီရာ ၊ ကိုေဇာ္ . . ဒီမွာၾကည္႔။ ”

ကၽြန္ေတာ္ ေမးလိုက္ေတာ႔မွ ကိုျမင္႔စိုးက သူ႕လက္ တစ္ဘက္ကို ေျမွာက္ျပသည္။ ဘယ္ဘက္ လက္ဖေနာင္႔နားမွာ ပလာစတာ တစ္ခု ကပ္ထား၏။

“ သူ ခုန္ဆင္းသြားလို႔ ယိုင္ျပီး လႈပ္ရမ္းသြားတဲ႔ အရွိန္နဲ႔ ဟိုဘက္က ကားသံျပားနဲ႔ ငါ႔လက္ကို ထိုးခြဲ မိသြားတာေလ။ ဒါေပမဲ႔. . . ဒီလက္က အနာထက္ ငါ ရင္ထဲမွာ ပိုနာတယ္။ ”

“ - - - - ”

“ ငါ႔ဇနီး ၊ ငါ႔မိန္းမ ၊ ငါ႔မယားက ငါသြားရာ ေနာက္ကို ယံုၾကည္မႈ ရွိရွိနဲ႔ လိုက္ႏိုင္သူ မဟုတ္ပါလား ဆိုတာကို သိလိုက္ရတာပဲ။ သူ႕အတြက္ အႏၱရာယ္ ျဖစ္လာေတာ႔မဲ႔ အခ်ိန္ဆိုရင္ ကိုယ္လြတ္ရုန္းျပီး ထြက္သြားမဲ႔ သူပါလား ဆိုတာ ငါ ဒီဆိုင္ကယ္ေလးကို ဝယ္စီးျပီး ကားႏွစ္စီး ၾကားထဲက ျဖတ္လိုက္ရမွ သိခြင္႔ ရလိုက္တယ္။ ”

“ - - - - ”

“ တကယ္လို႔ ငါသာ ဆိုင္ကယ္ ဝယ္မစီး ျဖစ္ဘူး ၊ ကားႏွစ္စီးရဲ႕ ၾကားထဲကေနျပီး ျဖတ္မသြားျဖစ္ဘူး ဆိုရင္ ငါ႔မိန္းမရဲ႕ အႏၱရာယ္နဲ႔ ေတြ႕လာတဲ႔ အခါမွာ ကိုယ္လြတ္ရုန္းထြက္ တတ္မႈ ကို သိလာရမွာ မဟုတ္ဘူး။ အခုေတာ႔ ငါ သိခြင္႔ရျပီ။ ဒီလို အေျခအေန ဆိုတာ ေနာက္ျပန္ဆုတ္လို႔ ရတာ မဟုတ္ဘူး။ တကယ္ဆို ငါ အဲဒီေနရာမွာ ဆိုင္ကယ္ကို အထိန္း မသိမ္း မကၽြမ္းက်င္ရင္ အခုေလာက္ဆို ငါ ကားေအာက္ ေရာက္ျပီး ေရခဲတိုက္ ေရာက္ခ်င္လည္း ေရာက္ေနႏိုင္တယ္ေလ။ ”

“ - - - - ”

“ ဒီလို ဆိုင္ကယ္ေလး စီးတဲံ႔ ေနရာမွာေတာင္မွ ငါ႔ေနာက္ကို ယံုယံုၾကည္ၾကည္နဲ႔ အျပည္႔အဝ မလိုက္ႏိုင္သူ တစ္ေယာက္ကို ငါ ဘယ္လိုလုပ္ျပီး ေရရွည္ ျဖတ္သန္းရမဲ႔ ဘဝမွာ ယံုၾကည္စြာနဲ႔ လက္တြဲသြားမလဲ။ ငါ နိမ္႔ပါးေနတဲ႔ အခ်ိန္ ၊ ငါ အားနည္းေနတဲ႔ အခ်ိန္ ၊ တခ်ိန္ခ်ိန္မွာေပါ႔ကြာ။ ငါ႔ေနာက္ေက်ာကို ဓါးနဲ႔ ထိုးျပီး မသြားပါဘူးလို႔ ဘယ္သူက အာမခံႏိုင္မလဲ ”

“ - - - - ”

“ ဒါပဲ။ ဒါေၾကာင္႔ မေန႕က အဲဒီကေန ျပန္လာျပီးကတည္းက ငါ တစ္ေယာက္တည္း အျပင္ေလွ်ာက္သြားျပီး စဥ္းစားေနတာ။ တညလံုးလည္း မအိပ္ျဖစ္ဘူး။ အခု ဒီမနက္ေရာက္ေတာ႔ အေျဖရေတာ႔တာပဲ။ ဒါကလည္း သူနဲ႔ ဘယ္လိုမွ ဆက္ျပီး ဘဝမွာ လက္တြဲသြားလို႔ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ႔ဘူး ဆိုတာပဲ။ ”

“ - - - - ”

“ ကဲ . . အားလံုး သိရျပီ မဟုတ္လား။ တကယ္လို႔ မင္းတို႔ ဆိုရင္ေရာ ဘယ္လို ဆံုးျဖတ္မွာလဲ ”

“ - - - - ”

တကယ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကိုဝဏၰဆီမွ တံု႕ျပန္ စကားသံ လံုးဝ မထြက္ခဲ႔ပါဘူး။ ကိုျမင္႔စိုးရဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ဟာ သူ႕အသက္နဲ႔ ေလာေလာလတ္လတ္ကို ရင္းျပီး ရယူသြားခဲ႔တဲ႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သိသြားလို႔ပါပဲ။ တကယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ဆိုရင္လည္း သူ႕ေနရာမွာ သူ႕ထက္မက ေပါက္ကြဲမိမယ္ ထင္ပါသည္။



အခ်ိန္ကာလေတြ ေရြ႕ေလ်ာေျပာင္းလဲ သြားေပမဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ စက္ဘီး ၊ ဆိုင္ကယ္ ေနာက္မွာ ထိုင္လိုက္မည္႕သူကို ကၽြန္ေတာ္ အျမဲတမ္း သတိထား ေစာင္႔ၾကည္႔မိတတ္ပါသည္။ ထိုသူသည္ ခ်ိဳင္႔ေဆာင္႔လို႔ ခုန္ဆင္းတတ္သူလား ၊ ဆိုင္ကယ္ ယိုင္သြားလို႔ ခုန္ဆင္းတတ္သူလား ၊ ကားၾကားထဲ ဝင္မယ္ ျပင္လို႔ ခုန္ဆင္းတတ္သူလား ဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္ အျမဲ ေစာင္႔ၾကည္႔ေနမိတတ္ပါသည္။ တကယ္လို႔ ထိုကဲ႔သို႔ လူတစ္ေယာက္က တစ္ခါ ကၽြန္ေတာ္႔ စက္ဘီး ၊ ဆိုင္ကယ္ ေနာက္မွာ လိုက္ရင္း ျဖစ္ဖူးတယ္ ဆိုပါစို႔။ ထိုသူကို ဘယ္လို အေၾကာင္းမ်ိဳးနဲ႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ ကၽြန္ေတာ္႔ စက္ဘီး ၊ ဆိုင္ကယ္ ေနာက္မွာ မတင္ေတာ႔ပါ။

တကယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္႔ ျဖတ္သန္းမဲ႔ ဘဝတေလွ်ာက္မွာလည္း ဆိုင္ကယ္ ေနာက္က ခုန္ဆင္းမည္႔ သူနဲ႔ ၾကံဳခဲ႔မည္ ဆိုပါက ကၽြန္ေတာ္ ကိုုျမင္႔စိုးရဲ႕ လမ္းစဥ္ကို လိုက္ျဖစ္မည္ ဆိုတာ မျဖစ္ခင္ကတည္းကလည္း ေသခ်ာ ေနသလိုလို ျဖစ္ေနမိပါသည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း မလြတ္မလပ္ ကားၾကားထဲ အျမဲတမ္း ျဖတ္ေမာင္းေနမည္႕သူ မဟုတ္ေၾကာင္းေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ ဖာသာလည္း ေသခ်ာစြာ သိနားလည္ပါသည္။ တကယ္၍ ျဖတ္ေမာင္းျဖစ္ခဲ႔မည္ ဆိုရင္လည္း ကၽြန္ေတာ္႔ ေနာက္မွ သူက လိုက္ထိုင္စီးႏိုင္ဖို႔ သတိၱ ၊ ယံုၾကည္မႈ ရွိရန္ လိုအပ္ပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျဖတ္သန္း က်င္လည္ေနရေသာ လူမႈ ေလာက ဘဝေတြမွာလည္း စက္ဘီးပဲ စီးစီး ၊ ဆိုင္ကယ္ပဲ စီးစီး ၊  မိသားစု တစ္ခုမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ၊ စီးပြားေရး လုပ္ငန္း တစ္ခုမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ၊ ကုမၸဏီ တစ္ခုမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ၊ အဖြဲ႔အစည္း တစ္ခုမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ၊ အစိုးရ အဖြဲ႔အစည္း တစ္ခုမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ၊ ႏိုင္ငံ တစ္ခုမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ငါကေတာ႔ အေရွ႕က လူပဲ ဆိုျပီး ေခါင္းေမာ႔ ေနလို႔ မရသလို ၊ ေနာက္ကလူ ဆိုျပီးလည္း လုပ္ခ်င္တိုင္း လုပ္ေနလို႔ မရပါဘူး။ ေနာက္ကလူက ဗရမ္းဗတာ လုပ္ရင္ ေရွ႕ကလူက ယိမ္းထိုးကာ ပ်က္ဆီးသြားႏိုင္ပါသည္။

ထို႕အတူ ေနာက္က လူကလည္း ေရွ႕ကလူကို ယံုၾကည္ဖို႔ လိုသလို ၊ ေရွ႕ကလူ ဆိုတာကလည္း အယံုၾကည္ခံႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားထားဖို႔ပါသည္။



အခုေတာ႔ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ျဖတ္သန္းခဲ႔ အျပီးမွာေတာ႔ မေအးမိစံဟာ ပုသိမ္က မိဘ အိမ္ကို အျပီးျပန္သြားသလို ၊ ကိုျမင္႔စိုးရဲ႕ အိမ္ေလးမွာ သူတစ္ေယာက္တည္း အလုပ္သြားလိုက္ ၊ အလုပ္က ျပန္လာလိုက္နဲ႔ ဆိုင္ကယ္ေလး တစ္စီးကို စီးျပီး ျဖတ္သန္း သြားေနပါသည္။ သို႔ေသာ္ သူ႕ဆိုင္ကယ္ ေနာက္မွာ လူထိုင္ဖို႔ “ ကယ္ရီယာ ” ေလး မပါေတာ႔ပါ။ သိေနတဲ႔ လူေတြကေတာ႔ ဘာမွ မေမးေပမဲ႔ မသိတဲ႔ လူေတြကေတာ႔ ကိုျမင္႔စိုးရဲ႕ ဆိုင္ကယ္မွာ ဘာလို႔ ကယ္ရီယာ ခံုေလး မတပ္တာလဲ ဆိုတာကို နားမလည္ႏိုင္ၾကပါဘူး။ 

တကယ္လို႔ ယခု စာဖတ္သူကေရာ ဒီလိုသာ ၾကံဳခဲ႔ရရင္ ဆိုင္ကယ္ေနာက္မွာ ကယ္ရီယာ တပ္ျပီး ဆက္လက္ စီးကာ လူတင္ႏိုင္ပါဦးမလား။


မွတ္ခ်က္။   ။ နာမည္လႊဲေျပာင္း ေရးထားတာက လြဲလို႔ တကယ္ကို ျဖစ္ခဲ႔တာပါ။ အခုေတာ႔ ရန္ကုန္မွာ ဆိုင္ကယ္ေတြ မစီးရေတာ႔ေသာေၾကာင္႔ ကိုျမင္႔စိုးမွာ ဆိုင္ကယ္ မရွိေတာ႔ေပမဲ႔ သူစီးေနေသာ စက္ဘီးမွာလည္း “ ကယ္ရီယာ ” မပါေတာ႔ပါဘူး။


ေလးစားစြာျဖင္႔
ကိုေဇာ္

.

Share/Bookmark
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

ဧည္႔သည္မ်ား

သြားသြားလာလာ
hidden hit counter




free counters

6.8.2010 မွ စ ကလိသည္။

.