မည္သူ မဆို အမွန္ ရွိသလို ၊ အမွားလည္း ရွိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔ အျမင္ ၊ အေတြးမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ပဲ တာဝန္ယူရမွာ ျဖစ္ေသာေၾကာင္႔ ထပ္ဆင္႔ကူးယူျပီး တျခားေနရာမွာ ေဖာ္ျပခ်င္တယ္ ဆိုေသာ စာခ်စ္သူ သူငယ္ခ်င္း မ်ားကို စာရဲ႕ ေအာက္တစ္ေနရာမွာ “ ကိုေဇာ္ ” ႏွင္႔ “ zaw357.blogspot.com ” ဆိုတာေလးကိုေတာ႔ ထည္႔ေပးပါလို႔ ေတာင္းဆိုခ်င္ပါတယ္။

{ ေသခ်ာတာ တစ္ခုကေတာ႔ “ ေရးတဲ႔စာ ” နဲ႔ “ စာေရးသူ ” ကို မေရာေထြးေစဖို႔ပါ။ }

ေလးစားစြာျဖင္႔
ကိုေဇာ္
~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

အဇၨတေဂၢ ပါဏုေပတံ ဗုဒၶံ သရဏံ ဂစာၦမိ။


30 March 2011

16 ဗ်ဴး ( Tag )


         ဗ်ဴး ဆိုတာ အင္တာဗ်ဴး ကို အတိုေကာက္ ခ်စ္စႏိုးနဲ႔ ေခၚတာပါ။ ဒါဆို အင္တာဗ်ဴး ဆိုတာကေရာ ဘာလဲ။ အင္တာဗ်ဴး ဆိုတာ Interview ကို ျမန္မာမႈ မျပဳဘဲ မိေမြးတိုင္း ၊ ဖေမြးတိုင္း ယူသံုးစြဲတာေပါ့။ တကယ္လို႔ Interview ကို ျမန္မာမႈ ျပဳျဖစ္ခဲ႔မယ္ ဆိုရင္ ဘယ္လို အဓိပၸါယ္ ျဖစ္လာလိမ့္ေလမလဲ။

        တြဲလ်က္ ဖြင့္ဆိုရင္ေတာ့ “ Interview  - n - ေတြ႕ဆံုေမးျမန္းျခင္း။ - vt - ေတြ႔ဆံုေမးျမန္းသည္။ ” လို႔ အဂၤလိပ္ - ျမန္မာ အဘိဓါတ္က ဖြင့္ဆိုပါတယ္။ Interview = Inter + View လို႔ နည္းနည္း ခြဲျပီး ဖြင့္ဆိုၾကည့္လိုက္မယ္ ဆိုရင္ - အတြင္းစိတ္ကို ရႈ႕ျမင္ျခင္း လို႔ ဖြင့္ဆိုရင္ သေဘာတူပါ့မလား ကၽြန္ေတာ္ ေသခ်ာ မေျပာႏိုင္ပါဘူး။

       ဒါဆို လူတစ္ေယာက္ကို အင္တာဗ်ဴး လုပ္တယ္ ဆိုရင္ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အတြင္းစိတ္ကို ရႈ႕ျမင္ေအာင္ ေတြ႕ဆံု အကဲျဖတ္တာလို႔ အနီးစပ္ဆံုး ေျပာပါရေစ။ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အတြင္းစိတ္ကို ျမင္ေအာင္ ရႈ႕ျမင္ဖို႔ ဆိုတာ သူ႕ရဲ႕ ျပင္ပ မ်က္ျမင္ အေနအေျခကို အကဲ အရင္ ျဖတ္တတ္ဖို႔ လိုမယ္ လို႔ ထင္မိတယ္။ မဟုတ္ရင္ေတာ့ “ ျဖန္း . . .ျဖန္း . . ” ဆိုတာ ၾကားလိုက္ရျပီး “ နင္ သြားလိုက္ေတာ့ . . နင္ သြားလိုက္ေတာ့ ” ဆိုတဲ႔ အသံေတြ ၾကားလာရတာ တကယ္ေတာ့ မထူးဆန္းလွပါဘူး။

       ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အင္တာဗ်ဴးကို မေရးခင္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ မ်က္ျမင္ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ နဲ႔ အေပၚယံ စိတ္အေျခခံကို နည္းနည္းေတာ့ ေျပာျပထားခ်င္ပါတယ္။ 



        လြန္ခဲ႔တဲ႔ ၇ လေလာက္က ကၽြန္ေတာ့္ဆီကို ေမးလ္ပို႔ျပီး ဒီလို ဆက္သြယ္လာဖူးပါတယ္။

ျမန္မာခ်စ္သူ mmlover-5 အစီစဥ္ကေန ကိုေဇာ့္ အေျကာင္း ကိုယ္ေရး အနည္းငယ္နွင့္ အခ်စ္ အေျကာင္းေလး အင္တာဗ်ဴးလုပ္ခ်င္လို ့၊ ကိုေဇာ္ လက္ခံနိဳင္မယ္ဆိုရင္ေပါ့။
            
                                         ခင္မင္ေလးစားစြာျဖင့္
                                         mmlover-admin

           ကၽြန္ေတာ္လည္း ေမးလ္ျပန္ကာ အခ်ိန္အားတဲ႔ တစ္ေန႔ ဟု ဆိုကာ ကၽြန္ေတာ္ အေၾကာင္းျပန္ လိုက္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔  ညီငယ္ တစ္ေယာက္ ေျပာလာေတာ့မွ ထိုဆိုက္က သူတို႔ရဲ႕ မ်က္ႏွာစာမွာကို ဘယ္ေန႔မွာ ဘေလာ့ဂါ ကိုေဇာ္နဲ႔ အင္တာဗ်ဴးပါမယ္ ဆိုျပီး တင္ထားတယ္ လို႔ ျပန္ၾကားရပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ သိလုိက္ရတဲ႔ အခ်ိန္မွာ အားနာစရာေတြေတာ့ ျဖစ္ကုန္ပါျပီ။

              တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေဝးေလေလ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေနတတ္ေပမဲ႔ ဟိုေနရာပါ ၊ ဒီေနရာပါ မေနတတ္ျပန္ဘူး။ ေက်ာင္းမွာ ဆိုရင္ ၾကက္ေျခနီ အသင္း ၊ ကရာေတး အသင္း ၊ ဂ်ဴဒို အသင္း ၊ ေရကူးအသင္း အစ ရွိသျဖင့္ ဘယ္အသင္းကိုမွ မဝင္ခဲ႔ပါ။ ေနာက္ဆံုး တစ္ေက်ာင္းလံုး မဝင္ မေနရ ဆိုေသာ “ ဟိုအသင္း ” ကိုေတာင္မွ မ်ိဳးစံု ေရွာင္ရင္း ၈ တန္းေက်ာင္းသား ဘဝမွ ၁၀ တန္းေက်ာင္းသား ဘဝအထိ မဝင္ခဲ႔ပါဘူး။ တစ္ေက်ာင္းလံုးမွာ တစ္ေယာက္တည္း က်န္တဲ႔ အထိေပါ႔။

            ေနာက္ဆံုးမွာ ဒီအသင္းကို မဝင္ရင္ ေက်ာင္းထြက္ရမယ္ ဆိုျပီး အသစ္ ေရာက္လာတဲ႔ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာၾကီးက ေျပာတဲ႔ အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္က ေက်ာင္းထြက္ျပီး ၁၀ တန္း အျပင္ေျဖခဲ႔သူပါ။ ဘာရယ္ေၾကာင့္မွ မဟုတ္ပါဘူး။ အဓိက ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ဟိုေနရာ ၊ ဒီေနရာ အဲဒီလိုေတြမွာ မပါဝင္တတ္တာေလးပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ အခု ဆိုရင္ ထိုအသင္းကို မဝင္ထားမိေလေတာ့ အခု ကၽြန္ေတာ္ ပါတီ ႏိုင္ငံေရး ” လံုးဝ ကင္းရွင္းတယ္ လို႔ ဆိုႏိုင္တာေပါ႔ဗ်ာ။ အခုေတာ့ ထိုအသင္းက ႏိုင္ငံေရးထဲမွာ ပါဝင္ေနျပီေလ။ ထားပါေတာ့ . . . ။

            ဒါေၾကာင့္ ဘေလာ့ ရပ္ဝန္းမွာလည္း ဘေလာ့ အကယ္ဒမီ ေရြးျခယ္ပြဲ တို႔ ၊ ဘေလာ့ ဘာညာေတြ ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ့္ နာမည္ မပါေအာင္ ေရွာင္ရွားခဲ႔တာပါ။ ဘာမွ မျဖစ္ဘူး ဆိုေပမ႔ဲ႔ အဲဒီလိုၾကီး ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္က မေနတတ္တာပါ။ ကၽြန္ေတာ္က ဘဝကို ေအးေဆး ရိုးရွင္းစြာပဲ ျဖတ္သန္းခ်င္သူ တစ္ေယာက္ပါ။ သူမ်ားေတြ ေအာင္ျမင္မႈ အတြက္ ျပံဳးျပီး လက္ခုပ္ တီးေပးႏိုင္သလို ၊ ၾကိဳးစားခ်င္သူေတြကိုလည္း ေဖးမ လက္တြဲ ေခၚေပးခ်င္ယံုမွ်ပဲ ရွိပါတယ္။ ငါက ဘယ္လို ဆိုျပီး မျဖစ္ခ်င္တာေတာ့ အမွန္ပါ။ ဒါက ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ စိတ္ဓါတ္ အရင္းကို ေျပာတာပါ။

           ဒီေတာ့ အထက္က  mmlover-admin ဆိုတာကိုလည္း ထိုအခ်ိန္ကတည္းက ေတာင္းပန္ စကား ဆိုခ်င္ေနတာပါ။ အခုမွ ဒီပို႔စ္နဲ႔ ေရာျပီး ေတာင္းပန္ လိုက္ပါရေစ။ ကၽြန္ေတာ္က ကိန္းၾကီး ခမ္းၾကီးျပီး ဟိုဟာၾကယ္ကာ အင္တာဗ်ဴး မခံခဲ႔တာ မဟုတ္ရရိုး အမွန္ပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ စိတ္ရင္းကိုက အဲဒီလိုေတြ လူသိေတြမ်ား ၊ ဟိုးေလး တေက်ာ္ေက်ာ္ မလုပ္ခ်င္ခ႔ဲတာပါ။ ဘဝကို ရိုးရိုးရွင္းရွင္း နဲ႔ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ ျဖတ္သန္းခ်င္သူပါ။ ကိုယ္ ျမင္တာ ၊ ေတြ႕တာ ၊ စဥ္းစားမိတာေလးကိုသာ ဘဝရဲ႕ တေကြ႕ ခဏတာ ေတြ႕ရတဲ႔ အခ်ိန္ေလးမွာ ကိုယ့္ရဲ႕ ေနရာက အျမင္ေလးကို ခ်ျပခ်င္ခဲ႔ယံုပါပဲ။

            အင္တာဗ်ဴး ဆိုေသာ အရာ နဲ႔ ထိပ္တိုက္ ရင္ဆိုင္ခဲ႔ရရင္လည္း ကၽြန္ေတာ့္က ကိုယ့္ရဲ႕ ရင္ထဲက ခံစားခ်က္ အတိုင္း ဖြင့္ဆိုမွာ ဆိုေတာ့ သူမ်ား ရင္ဘတ္ကို ထိမိမွာ မဟုတ္ပါ။ ဒါမွမဟုတ္ သူမ်ား ရင္ကို ေဆာင့္ကန္ သလိုလည္း ျဖစ္သြားႏိုင္ပါေသးတယ္။ ဒါေပမဲ႔ လူၾကိဳက္မ်ားေအာင္ ဆိုျပီး ကိုယ့္ရင္ထဲမွာ ရွိေနတာကို လိမ္လည္ျပီးလည္း မေျပာခ်င္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ မေျပာတာက ပိုေကာင္းမယ္ လို႔ ထင္မိတာပါပဲ။

            တကယ္လို႔  . . . .မလြဲသာ မေရွာင္သာ အင္တာဗ်ဴး ဆိုေသာ အတြင္းစိတ္ကို ရႈ႕ျမင္ ခံရကာ ေမးျမန္းခံရမယ္ ဆိုပါစို႔။ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ထဲမွာ ရွိတဲ႔ အတိုင္း ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္လိုမ်ား ေျဖမိမလဲ မသိပါ။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ေအာက္ပါ အတိုင္း ကၽြန္ေတာ္ မလိမ္ မညာ ေျဖမိမွာပါပဲ။  

ေမး = Blog ဆိုတာကို ဘယ္အခ်ိန္ေလာက္က သိျပီး ၊ ဘယ္လို စျဖစ္ခဲ့တာလဲဆိုတာ သိပါရေစ။

          Blog ဆိုတာကို ၂၀၀၇ စက္တင္ဘာ လက စျပီး သိခဲ႔တာပါ။ ဘယ္လို စျဖစ္ခဲ႔တာလဲ ဆိုတဲ႔ ေမးခြန္းကိုေတာ့ မရွင္းပါဘူး။ ကိုယ္က စျပီး ဘေလာ့စေရးဖို႔ ျဖစ္လာတာကို ေမးတာ ဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ဘာစာပဲ ဖတ္ဖတ္ စာဖတ္ရင္ စာေရးသူ ေနရာက ဝင္ျပီး ခံစားမိပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ငါသာ သူ႕ေနရာမွာ ဆိုရင္ ဘယ္လို ေရးမိမလဲ လို႔ ကိုယ့္ဖာသာ ေမးမိပါတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ ထိုစာေရးသူနဲ႔ မတူတဲ႔ ရႈ႕ေထာင္ကေန ကၽြန္ေတာ္ စာေတြကို ခ်ေရးမိခ်င္လာတာပါ။ ဒီစာေတြကို အရင္က စာရြက္ေပၚမွာ ေရးတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ဘေလာ့ေပၚမွာ ေရးတယ္။ ဒါကို ကၽြန္ေတာ္ Blog စေရးျဖစ္တယ္ လို႔ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။ ဘေလာ့ေပၚမွာမွ စာစေရးတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘေလာ့ဆိုတာ မသိခင္ကတည္းက စာကေတာ့ ေရးေနခဲ႔တာပါ။

ေမး = အရင္တုန္းက ဘေလာ့ ေရးတာနဲ႔ အခု နဲ႔ ဘာေတြ ကြာျခားတယ္ လို႕ထင္ပါသလဲ ၊ ဘာေတြ တိုးတက္ ေျပာင္းလဲလာျပီး ဘာေတြ မေျပာင္းလဲေသးဘူုး လို႕ထင္ပါသလဲ။

         စာေရးဆရာၾကီး ရန္ေအာင္က ေျပာဖူးပါတယ္။ ( ဘေလာ့ဂ္ဂါ ရန္ေအာင္ မဟုတ္ပါ။ ) ဆရာၾကီးက အသက္ အေတာ္ၾကီးလာေပမဲ႔ သူက မဂၢဇင္း တစ္ခုမွာ ေျပာတယ္။ “ ကၽြန္ေတာ္ မေသခ်င္ေသးဘူး။ အသက္ရွည္ခ်င္ေသးတယ္။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ အသက္ၾကီးလာေလေလ စာေရးလို႔ ပိုေကာင္းလာေလေလ ၊ အခ်က္အလက္ေတြ ပိုျပည့္စံု လာေလေလ ။ ” လို႔ ဆိုခဲ႔ပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္စရာက ဆရာၾကီး ဒီလို ေျပာျပီး ေနာက္ထပ္ ၅ လေလာက္ၾကာေတာ့ ကြယ္လြန္ သြားခဲ႔ပါတယ္။ ဒီေတာ့ ဆရာၾကီးလို ဆရာကေတာင္မွ ပိုအသက္ၾကီးေလ စာေရးရတာ ပိုေကာင္းလာေလ ၊ စာေရးသက္ ပိုမ်ားလာေလ ပိုေကာင္း လာေလ လို႔ ညႊန္းထားတဲ႔ အတြက္ ဒါဟာ အမွန္ပဲလို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေထာက္ခံ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ အရင္ နဲ႔ အခု ဆိုရင္ အခုက စာေရးလို႔ ပိုေကာင္းလာပါတယ္။

          ဒီ့ထက္ ေသခ်ာတာ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခုေတာ့ ေျပာခ်င္ပါေသးတယ္။ အခု ေရးတဲ႔ စာထက္ ေနာက္ထပ္ ေရးမဲ႔ စာက ပိုေကာင္းမွာ ေသခ်ာပါတယ္။ ဒါက ေလာကရဲ႕ အမွန္တရားလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ တိုးတတ္မႈ လို႔လည္း ေခၚခ်င္ ေခၚႏိုင္ပါတယ္။  

ေမး = ဘာေၾကာင့္ Blog ျပန္ေရးျဖစ္တာပါလဲ ေတာ္ေတာ္ၾကာ ေပ်ာက္သြားေသးတယ္ေလ။ ( ဒီေမးခြန္းကေတာ့ ဒီေကာင္ ဆိုတဲ႔ ေကာင္က ေမာင္မ်ိဳးကိုပဲ ေမးခ်င္ပံု ရပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔ ေမးထားေတာ့လည္း ေျဖလိုက္ပါတယ္။ )

           စစ္တမ္း ေကာက္လိုက္မယ္ ဆိုရင္ ဘေလာ့ေရးတယ္ ဆိုတာ ဝါသနာ တစ္ခုကိုပဲ အေျခခံကာ အင္တာနက္ေပၚမွာ ေရးေနတာ လို႔ အေျဖထြက္မွာပါ။ စိတ္ ၊ အခ်ိန္ ၊ က်န္းမာေရး ၊ စားဝတ္ေနေရး ၊ လႈမႈေရး ၊ အင္တာနက္ ၊ ကြန္ပ်ဴတာ အစရွိတာေတြကို မျပည့္စံုဘူး ဆိုရင္ေတာင္မွ သင့္တင့္ေနမွ ဘေလာ့ ဆိုတာ ေရးျဖစ္မွာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ မေရးျဖစ္ဘူး ဆိုရင္ ေတာ္ေတာ္ၾကာ ေပ်ာက္သြားတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ အထက္က အခ်က္အလက္ေတြထဲက တစ္ခုခု မျပည့္ဝလို႔ ၊ တစ္ခုခု လိုအပ္ ခ်ိဳ႕ယြင္းေနလို႔ မေရးျဖစ္ဘဲ ေပ်ာက္ေနတာ ျဖစ္မွာပါ။ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ေရးေနမိပါတယ္။ ဘေလာ့ေပၚ တင္ဖို႔ အေျခအေန မေပးတာပါ။

ေမး = အရင္ ဘယ္သူ႔ စာေတြဖတ္ရတာ အားက်မိသလဲ အခုေကာ ဘယ္လိုစာမ်ိဳးေတြ အဖတ္မ်ားပါသလဲ။

             ဘယ္သူ႕စာကို အားက်တယ္ လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေျဖလိုက္ရင္ ဘယ္သူ႕စာေတြကေတာ့ အသံုးမက်ဘူး ဆိုသလိုမ်ား ျဖစ္ေနမလား။ တကယ္တမ္း အမွန္ အတိုင္း ေျဖရရင္ ကၽြန္ေတာ္ အားက်မိတဲ႔ စာမ်ိဳး ဘေလာ့ေပၚမွာ မေတြ႕မိေသးပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဘေလာ့ေရးသူတိုင္းရဲ႕ စာေတြ အားလံုးကို ေလးစားစြာ နဲ႔ ဖတ္ျဖစ္ပါတယ္။ လူတိုင္းမွာ ကိုယ္ပိုင္ အေတြ႕အၾကံဳေတြ ရွိေနတယ္ေလ။ ဒါေတြကို ကိုယ္က မေတြ႕မၾကံဳရဘဲဲ သူ႔ရဲ႕ ရင္ထဲက စကားလံုးကို ဖတ္လိုက္တာနဲ႔ ကိုယ္တိုင္ ျဖစ္ေနသလို ခံစားႏိုင္ရင္ ကိုယ့္အတြက္ အျမတ္ပါပဲ။ Absorbing ေကာင္းဖို႔ေတာ့ လိုပါတယ္။

            ဘယ္လို စာမ်ိဳးကို အဖတ္မ်ားလည္း ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ နားလည္တဲ႔ ဘာသာနဲ႔ ေရးထားျပီး ကၽြန္ေတာ္ ဖတ္တတ္တဲ႔ စာတိုင္းကို ဖတ္ျဖစ္ပါတယ္။ မဖတ္တတ္တဲ႔ စာကိုေတာ့ ႏွာဖူးေၾကာ ရႈံ႕ ၊ မ်က္ေမွာင္ကုတ္ျပီး ဖတ္တတ္သလိုနဲ႔ အခ်ိန္ကုန္ခံ ဟန္လုပ္ မေနဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ဖတ္တတ္ေအာင္ ေရးထားတဲ႔ စာေရးသူတိုင္းကို ေလးစားမိပါတယ္။

ေမး = ဘေလာ့ကုိ လာဖတ္တဲ့သူေတြ နဲ႔ မွတ္ခ်က္ အေၾကာင္းေလးေတြေကာ ေျပာျပေပးပါအံုး။

          မွတ္ခ်က္ ဆိုတာ Comment ကို ဆိုလိုဟန္ တူပါတယ္။ ဘေလာ့ဂ္ဂါ ေမာင္မိုး နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ဒီအေၾကာင္း အေတာ္ ေျပာျဖစ္ေသးတယ္ဗ်။ သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေဆြးေႏြး ျဖစ္တဲ႔ အထဲက တခ်ိဳ႕ကို ျပန္ေျပာရရင္ . . . Comment နဲ႔ ပတ္သတ္ျပီး ကၽြန္ေတာ့္မွာ ဘာခံစားခ်က္မွ မရွိပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ရႏိုင္တဲ႔ အခ်ိန္ အားလပ္မႈမွာ ကၽြန္ေတာ္ ရ သလို စာေတြ ေရးသြားမွာပါ။ ဒါကို Comment ဘယ္ေလာက္ ရမွ ေနာက္ထပ္ အသစ္တင္မွာတို႔ ၊ ဘယ္သူ Comment လာမေပးရင္ ေနာက္ထပ္ အသစ္ မတင္ဘူး တို႔ မရွိပါဘူး။ ကိုယ္ စာေရးတာကို သူမ်ားရဲ႕ Comment နဲ႔ ထိန္းေက်ာင္းခံရတာမ်ိဳးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အျဖစ္ မခံႏိုင္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ေရးျခင္း ၊ မေရးျခင္း ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အားျခင္း ၊ မအားျခင္း နဲ႔ပဲ သက္ဆိုင္ပါ လိမ့္မယ္။

           ဒါေပမဲ႔ တစ္ခုေတာ့ ရွိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က အစိုးရိမ္ ၾကီးတဲ႔ လူဆိုေတာ့ တစ္ခါတေလ ကိုယ္ခ်ျပခ်င္တာနဲ႔ သူတို႔ နားလည္တာ တျခား ျဖစ္ေနရင္ ပိုျပီး နားလည္ေစခ်င္စိတ္နဲ႔ Comment ကို Reply လုပ္ျပီး ရွင္းျပမိတယ္။ အဲဒီမွာ ေစတနာေတြက ေဝဒနာ ျဖစ္ကုန္တာပါပဲ။ တခ်ိဳ႕က ရွင္းျပမွ ပိုရႈပ္ေအာင္ လုပ္ခ်င္ၾကတယ္ေလ။ ဒီေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕ ဘေလာ့ အေတာ္ကို ညစ္ပတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အခုေနာက္ပိုင္းေတာ့ ေရးထားတဲ႔ စာထဲမွာပဲ အာရံုစိုက္ျပီး အရိုးရွင္းဆံုးကို အေျပျပစ္ဆံုး ျဖစ္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ တင္ျပပါတယ္။ ဒါကိုေတာ့ ၾကိဳက္သလို ခံစားသြားႏုိင္ပါတယ္။ ေဇာ္ဝင္းထြဋ္ သီခ်င္းထဲကလို “ ရွင္းရင္း ရွင္းရင္း ရႈပ္လာ အမိႈက္မ်ား ” ဆိုတာမ်ိဳး မျဖစ္ေစခ်င္ေတာ့လို႔ပါ။

ေမး = ဘယ္လိုစာေတြ ေရးျဖစ္သလဲ ဘာအေၾကာင္းေတြ ေရးျဖစ္လဲ။

          တစ္ခြန္းတည္း တိုတို ေျဖရရင္ ကၽြန္ေတာ္ “ အေတြး ” ေတြပဲ ေရးပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေရးတာေတြက ဒႆန ဆန္တယ္ လို႔ ဆိုၾကတယ္။ ဒါေပမဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဒႆန ဆန္ပါေစ ဆိုျပီး တစ္ခါမွ မေရးဖူးပါဘူး။ ကိုယ္က ဖေလာ္သမားလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ဘာေတြပဲ ေရးေရး အေတြးပါျပီး “ ရသ ” တစ္ခုဆီကိုပဲ ေရာက္အာင္ ရည္ညႊန္းပါတယ္။

ေမး = အခ်စ္ အေၾကာင္းေတြ ေရးျဖစ္တာက . . . .

           ေလာကမွာ ေမတၱာတရား ဆိုတာ မခန္းေျခာက္သြားသ၍ အခ်စ္ ဆိုတဲ႔ အေၾကာင္းအရာကို ကၽြန္ေတာ္ တိုက္ဆိုင္မႈ ရွိတိုင္း ခံစားျပိး ေရးျဖစ္ေနဦးမွာပါ။ ေသခ်ာတာက ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ ေမတၱာတရား ကိန္းေအာင္းေနပါေသးတယ္။ ဒီေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာကလည္း ရွိေနဦးွမွာပါ။

ေမး = ဘာအေၾကာင္း အေရးခ်င္ဆံုးလဲ။

           ထပ္ေျပာရရင္ “ အေတြး စာစု ” ေတြပဲ ေရးခ်င္ပါတယ္။ ဒီအတြက္ပဲ အားထုတ္ ေရးပါတယ္။ 

ေမး= ဘေလာ့ရဲ့ ေကာင္းကြက္ ဆိုးကြက္ေတြေကာ ဘာမ်ားရွိတယ္လို႕ထင္ပါသလဲ။

          “ ေနရာတိုင္းမွာ ဂီတ ရွိတယ္။ ခံစားတတ္သူ အတြက္ေပါ႔ . . . ” ဆိုတဲ႔ စကားေလးကို ကၽြန္ေတာ္ ႏွစ္သက္မိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေနရာတိုင္းမွာ ေကာင္းျခင္း ၊ ဆိုးျခင္း ဆိုတာ ရွိပါတယ္။ ခံယူတတ္သူ နဲ႔ပဲ သက္ဆိုင္မယ္ လို႔ ထင္တယ္။ စိန္အဆိပ္မွာေတာင္မွ အသံုးဝင္တဲ႔ ေကာင္းကြက္ေတြ ရွိေနေသးတာပဲေလ။

ေမး= သူငယ္ခ်င္းေတြကို ဘာမ်ားေျပာခ်င္ပါေသးလဲ။ 

          သူငယ္ခ်င္း ဆိုတာ ဘေလာ့ဂါ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေျပာတာလား ၊ စာဖတ္သူ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေျပာတာလား ကၽြန္ေတာ္ မရွင္းဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဘေလာ့ဂါ သူငယ္ခ်င္းေတြကိုေရာ ၊ စာဖတ္သူ သူငယ္ခ်င္းေတြကိုပါ အားလံုးကို ျခံဳေျပာရမယ္ ဆိုရင္ . . . .“ ေျပာမွ သိ ၊ ထိမွ နာ ၊ သာမွ ေန ၊ ေစမွ သြား ၊ ခိုင္းမွ လုပ္ . . . . ” ဆိုတာ ေအာက္ေျခက လူတန္းစားေတြ အတြက္ လို႔ ဖတ္ခဲ႔ရဖူးတဲ႔ အတြက္ ဘယ္သူ႕ကိုမွ ဘာမွ မေျပာခ်င္ပါဘူး။ မေျပာဘဲနဲ႔ သိေစခ်င္တာပါပဲ။ 

*** ေမာင္မ်ိဳးရဲ႕ တဂ္ ပို႔စ္ပါ။ ***

ေလးစားစြာျဖင့္
ကိုေဇာ္
30.3.2011


Share/Bookmark

29 March 2011

16 မိုးခါးေရ ရဲ႕ အရသာ



  ငယ္ငယ္က ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ႏြားေက်ာင္းသား အေတြ႕အၾကံဳေလးကို ေျပာျပခ်င္ ပါေသးတယ္။ ႏြားေက်ာင္းသားခ်င္း တူရင္ေတာင္မွ ကၽြန္ေတာ္က အေတာ္ကို ကပ္သီးကပ္သပ္ ႏိုင္တဲ့ ႏြားေက်ာင္းသားပဲ ျဖစ္မယ္ ထင္တယ္။ ဒါကလည္း ဒီလိုပဲ ရွိပါတယ္။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ Clumsy တစ္ေယာက္ပါ။ ျမန္မာလို ထင္သာ ျမင္သာေအာင္ ေျပာရမယ္ ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ဟာ “ အာလူး ” တစ္လံုးနဲ႔ အလားသဏၭာန္ တူပါလိမ့္မယ္။

          ႏြားေက်ာင္းသား ဘဝမွာ မွတ္မွတ္ရရ ရွိခဲ႔တဲ႔ အျဖစ္အပ်က္ ေပါင္းမ်ားစြာကေန တစ္ခုကို ဥပမာ အေနနဲ႔ ထုတ္ျပခ်င္တယ္။

         “ အုန္းခြံေရာင္ အေသြးအစံုနဲ႔ ေျပးပံုမွာ ေလအလ်င္သို႔ ၊ ၾကံ့အင္စံု ခြာအခ်မွာက ၊ တစ္ခ်က္မွာ ဗိုလ္ပါ ရွစ္ေသာင္း ၊ ခပ္ေက်ာ့ေက်ာ့ေမာ့ေမာ့ လည္ဝင့္ကာ ထ၍မ်ား ပတပ္ရပ္ပံုက တိမ္ညႊန္႔ပင္ မွီကိုက္ဝါးေတာ့ မလိုလို . . . . . ”

         ဆိုေသာ စာေလးပါ။ စာေလးက တစ္ေၾကာင္းတည္း ၊ ျမန္မာလို ေရးထားတာ ဆိုေပမဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ေတာ့ နားမလည္ေသာ ဘာသာစကား တစ္ခုလိုပါပဲ။ ကေလးတစ္ေယာက္ အတြက္ ဒီလို ကယုကယင္ နဲ႔ ဖြဲ႔ႏြဲ႔သံုးစြဲထားေသာ စကားလံုးေတြက နားလည္မႈကို ရႈပ္ေထြးေစတာ အမွန္ပါ။

          ဒီေတာ့ ဘာျဖစ္လဲ။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ႏြားေက်ာင္းသား ျဖစ္ေတာ့တာပါပဲ။ “ အေမး ႏြားေက်ာင္းသား ၊ အေျဖ ဘုရားေလာင္း ” လို႔ ဆိုၾကတယ္ မဟုတ္လား။ ကၽြန္ေတာ္မွာ ေမးရျပီ။ ဒီလို ငယ္စဥ္ကေတာ့ ႏြားေက်ာင္းသား ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ အေကာင္းဆံုးနဲ႔ အနီးဆံုး ဘုရားေလာင္းလို အေျဖ ေပးမဲ႔ လူက ကၽြန္ေတာ့္ အေဖပါပဲ။ အဲ . . . ေရွးစကားနဲ႔ ဆိုရင္ “ ဖခမည္းေတာ္ ” ေပါ႔ေလ။

          အဓိပၸါယ္ နားမလည္ေသာ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ပံုစံ အတိုင္း ေတာင္ကုတ္ ၊ ေျမာက္ကုတ္ ၊ တင္ကုတ္ ၊ ေခါင္းကုတ္ နဲ႔ နားမလည္ေသာ စကားလံုးတိုင္း ဖခမည္းေတာ္ကို ပရိုမုိးရွင္းျမွင့္ကာ ျမွင့္ကာ ဘုရားေလာင္း လုပ္ခိုင္းေလ့ ရွိပါတယ္။

          “ ေဖေဖ . . . ဒီမွာ ေရးထားတာေတြက ဘာေတြလဲ။ ဘာလဲ . . . အုန္းခံြေရာင္ ၊ ဘယ္လိုလဲ ေလအလ်င္လဲ ၊ ဘာေၾကာင့္ ခြာခ်တာလဲ ၊ ပတပ္ရပ္ေတာ့ ဘာလို႔ တိမ္ညႊန္ကို ဝါးရေအာင္ တိမ္ညႊန္႔ ဆိုတာ ဘာလဲ။ ”

         အစံုေပါ႔ေလ။ ဒီအခ်ိန္မွာ ေမးစရာ ေဖေဖ သာ အနားမွာ မရွိရင္ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဆက္ျပီး ဟုိကုတ္ ၊ ဒီကုတ္ ကုတ္ျဖစ္ေနဥိးမယ္ ထင္တယ္။ အခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ကုတ္ျခင္းကို ေဖေဖက သူ႔ေခါင္းကို ကုတ္ျခင္း အျဖစ္ ေျပာင္းလဲ တာဝန္ယူပါတယ္။

         တစ္ခုေတာ့ ထူးျခားတာက ကၽြန္ေတာ္ ကံေကာင္းခဲ႔ပါတယ္။ သူမ်ား မိဘေတြလို အလုပ္ရႈပ္ေနတယ္ ၊ ဘာညာ ဆိုျပီး ေအာ္ဟစ္ ဆူပူတတ္တဲ႔ ဖခမည္းေတာ္ ထဲမွာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ခမည္းေတာ္ မပါတာ ကံေကာင္းပါတယ္။ ေဖေဖကေတာ့ သူအားတဲ႔ အခ်ိန္မွာ “ ကၽြန္ေတာ္ ေကာင္းဘိြဳင္ ၊ ေကာင္းဘိြဳင္ ကၽြန္ေတာ္ ” နားမလည္ လည္တဲ႔ အထိ တျခားေသာ ဥပမာေတြနဲ႔ အစားထိုး ရွင္းျပပါတယ္။

         အခုလည္း ဒီလိုပါပဲ။

         “ ဒီလိုသားရဲ႕။ အုန္းခြံေရာင္ ဆိုတာ အုန္းသီးရဲ႕ အေရာင္ကို ေျပာတာေလ။ ”

        “ အုန္းသီးရဲ႕ အေရာင္လို႔မွ မေရးထားဘဲ။ သူက အုန္းခြံေရာင္ ဆိုေတာ့ အုန္းမႈတ္ခြက္ရဲ႕ အေရာင္လား ၊ အုန္းသီး အလံုးၾကီးရဲ႕ အေရာင္လား ကြဲမွ မကြဲတာ။ ”

          “ ဟုတ္တယ္ ၊ မကြဲတာေတာ့ ဟုတ္တယ္။ ဒါေပမဲ႔ သူ ဆိုလိုတာ အုန္းသီးရဲ႕ နဂို မူလ အေရာင္ကို ဆိုလိုတာ . . . ”

          “ ဒါဆို ဒီျမင္းရဲ႕ အေရာင္က အစိမ္းေရာင္ၾကီးေပါ႔။ ”

          “ ဟင္ . . . အဲ . . .”

          ဟုတ္တယ္ေလ။ အုန္းသီးဆိုျပီး ေစ်းထဲ သြားဝယ္ရင္ နတ္အုန္းလုပ္ဖို႔ ခ်ိတ္ထားတဲ႔ အုန္းသီး စိမ္းစိမ္းေတြကိုခ်ည္းပဲ ေတြ႕ရတာေလ။ အုန္းသီး ရင့္ျပီ ဆိုရင္ေတာ့ သူတို႔က အုန္းသီးကို ျခစ္ဖို႔ အုန္းသီးရဲ႕ အျပင္ခြံကို အသင့္ ခြာထားတတ္ၾကတယ္ မဟုတ္လား။ ကၽြန္ေတာ္ မကုတ္ရေတာ့တဲ႔ ေခါင္းကို ေဖေဖကပဲ ထပ္ျပီး သူ႕ဖာသာ ကုတ္ပါတယ္။

           “ အဲဒီလို မဟုတ္ဘူးေလ။ သူ ဆိုလိုခ်င္တဲ႔ ျမင္းရဲ႕ အေရာင္က အုန္းသီး တစ္လံုး ေျခာက္ေသြ႔ျပီးမွ ျဖစ္လာတဲ႔ အေရာင္ ၊ ဒါကို အုန္းခြံေရာင္လို႔ ဆိုခ်င္တာ. . . ”

          “ ဒါဆိုလည္း အုန္းသီးေျခာက္ အခြံေရာင္ ဆိုျပီး ေရးပါလား ေဖေဖရာ ”

          “ ဒီေတာ့ စာရွည္တာေပါ႔ သားရာ ၊ သူက တိုတိုတုတ္တုတ္ ျဖစ္ခ်င္လို႔ေပါ႔။ ေရွးေခတ္က စကားေတြက ဒီလိုပဲ။ ”

           “ ဒါေပမဲ႔ သူတို႔က ရွင္းရွင္းလင္းလင္း မေရးထားေတာ့ သားရဲ႕ မ်က္လံုးထဲမွာေတာ့ အုန္းခြံေရာင္ ျမင္းၾကီး ဆိုရင္ ျမင္းစိမ္းၾကီးပဲ ေပၚေနေတာ့တာပဲ။ ”

           “ ေအးေပါ႔။ ဒါေပမဲ႔ အခုေတာ့ မေပၚနဲ႔ေတာ့။ အခုေတာ့ မွတ္ထားလိုက္ေတာ့ အုန္းခြံေရာင္ ဆိုတာ အုန္းသီးေျခာက္ရဲ႕ အခြံအေရာင္ . . . . ”

           “ ဒါဆို ေနာက္တစ္ခုက ဒီျမင္းက ဘာလို႔ ေက်ာ့ေက်ာ့ေမာ့ေမာ့ ဆိုျပီး ျဖစ္ေနရတာလဲ။ သူက မိတ္ကပ္လိမ္း အလွျပင္ထားလို႔လား။ ”

           “ ေဟ . . . ဘယ္ႏွယ့္ . .  ”

          ႏြားေက်ာင္းသား ဆိုတာကေတာ့ ႏြားေက်ာင္းသား အတိုင္းပဲ သူ႕ဖာသာသူ ေမးခ်င္သလို ေမးပိုင္ခြင့္ ရွိပါတယ္။ တစ္ခုေတာ့ တစ္ခုပဲ။ ေျဖရတဲ႔ လူကေတာ့ အေတာ္ က်ဥ္းက်ပ္ေစမွာ ေသခ်ာတယ္။ ႏြားေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ဥာဏ္က တထြာ ၊ တမိုက္နဲ႔ အလင္း မေတြ႕ခင္ အထိ ေမွာင္အတိ က်ေနတတ္တာကိုး။

          “ ဒီလို မဟုတ္ဘူးေလ။ ျမင္းကိုက ေသခ်ာ အသားက်ေအာင္ ေလ့က်င့္ထားတဲ႔ အတြက္ ခြာခ်တာ ၊ ေျခလွမ္းတာက အစ ၊ ၾကြၾကြရြရြေလး ျဖစ္ေနတယ္ လို႔ ဆိုခ်င္တာ။ ”

         “ ဒါဆိုလည္း ၾကြၾကြရြရြေလး လို႔ မေရးဘဲ ဘာလို႔ ေက်ာ့ေက်ာ့ေမာ့ေမာ့လို႔ ေရးရတာလဲ။ ”

         “ ဒါကေတာ့ လူဆိုတာ ကိုယ္က ၾကိဳက္တယ္ ဆိုရင္ လွၾကတာပဲေလ။ လွရင္ ယဥ္တယ္။ ယဥ္ရင္ ေက်ာ့တယ္။ ေက်ာ့ရင္ ေမာ့ေတာင္မွ ၾကည့္ရတယ္ လို႔ ေျပာခ်င္ပံုနဲ႔ တင္စားထားတာ ျဖစ္မယ္။ ”

         “ ဒီလိုကိုး။ ဒါေပမဲ႔ သူက တင္စားထားတာ ဆိုေပမဲ႔ သားလို နားမလည္တဲ႔ လူေတြကေတာ့ မိတ္ကပ္ေတြ လိမ္းျပီး ႏႈတ္ခမ္းနီဆိုး ေဒါက္ဖိနပ္ စီးျပီး လမ္းသလား ေနတဲ႔ ျမင္းၾကီးလို႔ပဲ မ်က္လံုးထဲ ျမင္ျပန္ေရာ . . . ”

          “ ဟား ဟား ဟား ျဖစ္မွ ျဖစ္ရေလ . .  ”

         “ တကယ္ ေဖေဖရ။ ေနာက္ျပီး ဘာလဲ တိမ္ညႊန္႔ ဆိုတာ။ တိမ္မွာ အညႊန္႔ရယ္လို႔ သား တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးဘူး။ အခု ဒီစာ ဖတ္ျပီးမွ ပုိေတာင္မွ ေကာင္းကင္က တိမ္ေတြကို ေမာ့ေမာ့ၾကည့္မိေသးတယ္။ တိမ္မွာ အညႊန္႔ေတြ ထြက္ေနတာ တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးေသးဘူး။ ”

         “ ဒါကလည္း အဲဒီလို မဟုတ္ျပန္ဘူးေလ။ လူေတြမွာ ကိုယ္ ႏွစ္သက္တာကို ဆိုရင္ ဒီလိုပဲ တင္စားေလ့ ရွိတယ္။ လူဆိုတာ တစ္ခုခုဆိုရင္ အထြန္႔တတ္ တတ္တယ္ ၊ အညႊန္႔ထြက္ တတ္တယ္ ဆိုတဲ႔ သေဘာပဲ။ ဒါကို ဆိုလိုခ်င္လို႔ တိမ္ေတာင္မွ ရိုးရိုးတိမ္ မဟုတ္ဘူး။ အေပၚကို အထြန္႔တတ္ ၊ အညႊန္႔ထြက္ေနတဲ႔ တိမ္ညႊန္႔ကို စားမဲ႔ ျမင္းလို႔ ေျပာခ်င္တာ။ ”

         “ ေၾသာ္ . . . ဒီလိုကိုး။ ”

         ဒီေတာ့မွ စာေလး တစ္ေၾကာင္းကို ကၽြန္ေတာ္ ႏြားေက်ာင္းသား နားလည္ေတာ့တယ္။ ဒါေပမဲ႔ ဒီလိုနဲ႔ ေျပေျပျပစ္ျပစ္ အဆင္မေျပေသးပါဘူး။ ေလာကမွာ ေျမာက္မ်ားလွစြာေသာ ႏြားေတြကို ကၽြန္ေတာ္ ဆက္ျပီး ေက်ာင္းခဲ႔ပါေသးတယ္။ ၾကီးေတာ္ရဲ႕ ႏြားမဟုတ္ေပမဲ႔လည္း ကိုယ့္ထမင္းေတာ့ ကိုယ့္ဖာသာ စားရတာပါပဲ။

        ေနာက္ထပ္ ဥပမာေလး တစ္ခု ေျပာျပပါဦးမယ္။

        “ မနက္ အိပ္ယာထ မက်ည္းေစ့ ႏွစ္ေစ့ခန္႔စားပါ။ ”

        “ ညအိပ္ယာဝင္ သံပုရာေစ့ ငါးေစ့ခန္႔ ေသာက္ပါ။ ”

        အဲဒီမွာ ကၽြန္ေတာ့္ မူးလဲေတာ့တာပဲ။ ေမေမ့ရဲ႕ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲက မက်ည္းသီးမွည့္ ဘူးထဲက မက်ည္းေစ့ေတြကိုလည္း အကုန္ ေရေဆးျပီး ထုတ္ၾကည့္မိပါတယ္။ တစ္လံုးနဲ႔ တစ္လံုး မတူ။ သံပုရာသီးထဲက သံပုရာေစ့ေလးေတြကိုလည္း ထုတ္ၾကည့္ပါတယ္။ တစ္လံုးနဲ႔ တစ္လံုး မညီ။

         ဒါဆို ေဆးအညႊန္း အတိုင္း ဆိုရင္ ဘယ္အေစ့ နဲ႔ ခ်ိန္ျပီး ေသာက္ရမလဲ လို႔ ကၽြန္ေတာ္ အေတာ္ကို ေတြးခဲ႔ရဖူးပါတယ္။ ထံုးစံအတိုင္း ဟိုကုတ္ ၊ ဒီကုတ္ နဲ႔ပဲေပါ႔။ ဒီခ်ိန္မွာ ကုတ္ရတာက အေတာ္ကို အရသာ ရွိပါတယ္။ မသိရင္ အေတြးအေခၚ ပညာရွိၾကီး လိုလိုနဲ႔ေပါ႔။ တကယ္ေတာ့ ေကာင္းဘိြဳင္ မွ်သာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ . . .

         “ အဲဒီလို အတိအက်ၾကီး မဟုတ္ဘူးေလ သားရယ္။ ထို မက်ည္းေစ့ ခန္႔ ၊ သံပုရာေစ့ ခန္႔ ဆိုျပီးေတာ့ ခန္႔မွန္းေျခကိုပဲ ေျပာထားတာပါ။ အတိအက်ၾကီးရယ္လို႔ မဆိုလိုပါဘူး။ ”

         လို႔ ေဖေဖက ေျဖပါတယ္။ ေဖေဖ့ရဲ႕ အေျဖ ဆံုးေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္က စျပီး ကၽြန္ေတာ္ ေရွးေခတ္လူေတြရဲ႕ ခန္႔မွန္းေျခ ( သို႔ )  မတိက်မႈကို အေတာ္ကို အားကုန္ စိတ္ပ်က္သြားမိတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ဟာ စကားလံုးေတြကို ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာျပီး သူတို႔ရဲ႕ ေနာက္ကြယ္က အေျခအေန တစ္ရပ္ကို စိတ္ကူးနဲ႔ ပံုေဖာ္ၾကည့္သူ တစ္ေယာက္ ျဖစ္လာခဲ႔ပါေတာ့တယ္။



           ဟိုတစ္ေန႔က “ မိုးခါးေသာက္သူမ်ား ” ဆိုတဲ႔ ပို႔စ္ကို ေရးျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ပုဂၢိဳလ္ တစ္ေယာက္က ဂ်ီေတာ့ကေန ေျပာလာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ အသက္ၾကီးသူမို႔ အစ္ကို နဲ႔ပဲ နာမ္စား သံုးမိပါတယ္။

            “ မိုးခါးေသာက္သူမ်ား ဆိုတဲ႔ စာက မွားေနတယ္။ ”

           “ ဗ်ာ . . . . . . . . ”

           တကယ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ အေတာ္ ျပာသြားပါတယ္။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ ဒီပို႔စ္ကို ေရးကတည္းက ကားေပၚမွာ ၊ ရထားေပၚမွာ MRT , LRT , KTM အစရွိေသာ ေနရာေတြမွာ အိပ္ငိုက္ရင္း ၊ အိပ္ေပ်ာ္ရင္း လိုက္ပါသူေတြကို ကၽြန္ေတာ္ ထိခိုက္ေအာင္ ေရးသလိုမ်ား ျဖစ္ေနမလားလို႔ ကၽြန္ေတာ္ စိုးရိမ္ထားမိလို႔ပါ။

            ဒါေပမဲ႔လည္း ဒီပို႔စ္ရဲ႕ စိတ္ကူးေလး ရလာပံုကေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေၾကးမံု တစ္ခ်ပ္ အျဖစ္ ရႈ႕ျမင္ရင္း ရလာတဲ႔ ပို႔စ္ပါ။ အလုပ္ ညဆိုင္း လုပ္ရတဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ ေန႔ဘက္မွာ အိပ္ရပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔ ေျပာမျပႏိုင္ေသာ မ်ားျပားလွတဲ႔ လူက်င့္ဝတ္ေတြ အရ ၊ သာေရး ၊ နာေရး ၊ လူမႈေရး ကိစၥေတြကို သြားရရင္ ကၽြန္ေတာ္ ကားေပၚမွာ ျဖစ္ျဖစ္ ၊ ရထားေပၚမွာ ျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္လံုးမွိတ္ကာ အနားယူရင္း လိုက္သြားေလ့ ရွိပါတယ္။

           တစ္ခါတေလ အိပ္ေပ်ာ္သြားမိတယ္ ၊ တစ္ခါတေလေတာ့ မွိန္းေနရင္းနဲ႔ပဲ လုိရာ ခရီးကို ေရာက္သြားပါတယ္။ တစ္ခါတေလေတာ့လည္း မ်က္စိမွိတ္ကာ မွိန္းမေနျဖစ္ေသာ အခ်ိန္ေတြမွာ အေတြးေတြနဲ႔ ဝိုးတဝါးျဖစ္မိျပီး ပတ္ဝန္းက်င္ကို မ်က္လံုးကစားျပီး ေလ့လာျဖစ္ရင္ ကၽြန္ေတာ့္လို အိပ္ငိုက္ ( သို႔ ) အိပ္ေပ်ာ္ရင္း လိုက္ပါလာသူေတြကို ျမင္ေတြ႕ရပါတယ္။ ျမင္ပါမ်ားေသာ ယဥ္ျပီးေတာ့ သူတို႔ကို ျမင္ရင္း ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ျပန္ၾကည့္ရင္း ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ထဲမွာ ဒီပို႔စ္အတြက္ အေတြးေလး ျဖစ္လာတာပါ။

            ဒါေပမဲ႔ အခုေတာ့ ေျပာတဲ႔ လူက ေျပာေနပါျပီ။ မွားေနတယ္ တဲ႔။

           “ ဗ်ာ . . . ဘာျဖစ္လို႔မ်ားလဲဗ်ာ။ ေျပာျပပါဦး။ ”

           “ ဒီလိုေလ . . .  မိုးခါး ဆိုတာ ေသာက္လို႔ မရဘူးကြ။ ေရျဖစ္မွ ေသာက္လို႔ ရတာ  . . . ၊ ဒါေၾကာင့္ မိုးခါးေရ လို႔ ေရးမွ မွန္မွာေပါ႔။ ဒါေၾကာင့္ မွားေနတယ္ လို႔ ေျပာတာ . . .”

           “ ေၾသာ္ . . . ”

            ဒီေတာ့မွ အေတာ္ကို ရင္ထဲက အပူေတြ က်သြားမိတယ္။ ( အပူက အလံုးလား ၊  အျပားလားေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာ မေလ့လာထားလိုက္မိဘူး။ ) အခုေတာ့ သူ ေျပာခ်င္တာက တျခားကိုး။

           “ ဟုတ္တယ္ မဟုတ္လား။ ဒါေၾကာင့္ မိုးခါးေရ ေသာက္သူမ်ား လို႔ ျပင္ေရးလိုက္ပါ။ ”

           သူက ဒီလို ေျပာေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ္ သူေျပာခ်င္တဲ႔ အမွား ဆိုတာကို သိေတာ့တယ္။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ရွင္းျပရပါျပီ။

            “ ခဏေလး အစ္ကို ၊ ဒီလိုဗ်။ ကၽြန္ေတာ္ နည္းနည္းေတာ့ ရွင္းျပ ပါရေစဦး။ ကၽြန္ေတာ္ ဆိုလိုတဲ႔ မိုးခါး ဆိုတာကို ဘယ္လိုမ်ား သေဘာေပါက္သြားလဲ မသိဘူး။ ”

            “ ဒါက အခုမွ သေဘာေပါက္စရာမွ မဟုတ္တာ။ ဒီပံုျပင္ ၊ ဒီအျဖစ္အပ်က္က ဟိုးအရင္ကတည္းက ပံုျပင္ၾကီးပဲဟာကို။ အခုမွ မင္းေရးလို႔မွ ျဖစ္လာတာမွ မဟုတ္တာပဲ။ ဒါ ဖတ္ခဲ႔ဖူးတာ ၾကာလွျပီပဲ။ အားလံုးလည္း ဖတ္ဖူးၾကမွာပဲေလ။ ”

            ဟာ . . ခနဲ ၊ ကၽြန္ေတာ္ ဒီဘက္က အံ့ၾသသြားတယ္။ ဒါေပမဲ႔ . . .သူကေတာ့ မသိခဲ႔ပါဘူး။

            “ မိုး ဆိုတာကို ဘယ္လိုမ်ား သေဘာေပါက္လဲ မသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ကို နည္းနည္းေလာက္ ေျပာျပပါဦး။ ”

             “ မိုး ဆိုမွေတာ့ မိုးေပါ႔ကြာ။ မိုးေရ ဆိုတာ ၾကားဖူးတယ္ မဟုတ္လား။ ေကာင္းကင္က ရြာခ်လာတဲ႔ ေရေလ ၊ ဒါကို မိုးေရ လို႔ ေခၚတယ္။ ”

             အဲဒီမွာ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ ေျပာစရာ ျဖစ္လာပါျပီ။

            “ မဟုတ္ေသးဘူးဗ်။ မိုး ဆိုတာ “ ေရ  ” ဆိုျပီး “ မိုးေရ ” ဆိုျပီး တထစ္ခ် ယူဆထားလို႔ မရပါဘူး။ ဟိုးဘုရားရွင္ လက္ထက္ မတိုင္ခင္ကတည္းက ရတနာ ေရႊေငြ ေက်ာက္သံပတၱျမားေတြ ရြာခ်ေပးေသာ “ မိုး ”  ၊ စိုေစခ်င္တဲ႔ လူေတြကို စို ၊ မစိုခ်င္တဲ႔ လူေတြကို မစိုေစတဲ႔ “ မိုး ” ၊ ေရမ်ားကို အစိုင္အခဲမ်ား ေရခဲ ပံုစံျဖင့္ ရြာခ်ေသာ “ မိုး ” ၊ ဖားအရွင္ေတြကို မိုး အျဖစ္ ရြာခ်ေသာ “ မိုး ” ၊ ငါးအရွင္ေတြ ရြာခ်ေသာ “ မိုး ” ၊ လူေတြကိုပါ ထိခုိက္ေစေသာ အက္ဆစ္ပါေသာ “ မိုး ” ၊ လူေတြကို မထိခို္က္ေစပဲ သီးႏွံမ်ားကိုသာ ပ်က္ဆီးေစေသာ အက္ဆစ္ပါေသာ “ မိုး ”  အစရွိသျဖင့္ မိုးေကာင္းကင္မွ ရြာခ်ခဲ႔ဖူးပါတယ္။

            ေကာင္းကင္မွ ရြာခ်ေသာ မိုးတိုင္းဟာ “ ေရ  ” ဆိုေသာ ပံုစံ တစ္ခုတည္းျဖင့္ က်မလာခဲ႔ပါဘူး။ အခုလို သိပၸံပညာ တိုးတတ္ေနေသာ ေခတ္မွာ ပိုလို႔ေတာင္မွ ထူးဆန္းတာေတြ ျဖစ္ေနပါေသးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္က မိုးခါးမွာ တမင္ကို ေရ ဆိုတာ မထည့္ဘဲ “ မိုးခါးေသာက္သူမ်ား ” လို႔ပဲ ေရးလိုက္တာပါ။ ”

           ရွည္ရွည္ေဝးေဝး ကၽြန္ေတာ္ ရွင္းျပေသာ္လည္း သူက မေက်နပ္ေသးပါဘူး။

           “ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေရ မဟုတ္ဘဲ ၊ ဘယ္လိုလုပ္ ေသာက္လို႔ ရမွာလဲ။ ”

           “ ဟုတ္ပါတယ္။ တကယ္ဆိုရင္ေတာ့ “ မိုးခါးေရ ေသာက္သူမ်ား ” ဆိုျပီး ျဖစ္ရမွာပါ။ ဒါေပမဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က မိုးခါး ဆိုတာ “ ေရ ” ဆိုတဲ႔ ပံုေဆာင္မႈက မဟုတ္ဘဲ တျခားေသာ ပံုေဆာင္မႈ အေနနဲ႔လည္း ျဖစ္လာႏိုင္တယ္ ဆိုတဲ႔ သေဘာနဲ႔ “ မိုးခါးေသာက္သူမ်ား ” လို႔ပဲ ေရးလိုက္တာပါ။ ”

           “ ဒါဆို မင္းက ဟိုးအရင္က ဇာတ္ေတာ္ေတြ ၊ ပံုျပင္ေတြကို ဖ်က္တာေပါ႔ ၊ ဒီလိုလား။ ”

           “ အဲ . . . . မဟုတ္ေသးဘူးဗ်။ ကၽြန္ေတာ္ ဒီလို မလုပ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ စဥ္းစားမိတာေလး နည္းနည္းေတာ့ ေျပာျပခ်င္တယ္။ ”

           “ ေျပာပါဦး . . . နားေထာင္ရတာေပါ႔။ ”

           “ ကၽြန္ေတာ္ ဒီပံုျပင္ ၊ အျဖစ္အပ်က္ေလးကို ဖတ္မိကတည္းက ၾကားထဲမွာ တစ္ခုခု လိုသလိုၾကီး ခံစားရတယ္ဗ်ာ။ ဥပမာ - မိုးခါးေရ ရြာတိုင္း လူတိုင္းက ေသာက္ရမွာလား။ ပံုျပင္ထဲမွာ ပါသလို ဘုရင္နဲ႔ ပညာရွိ ပုဏၰား မွဴးမတ္ၾကီးပဲ က်န္ျပီး ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူတို႔လည္း ဒီမိုးခါးေရကို ေသာက္ျပီး အရူးခံလိုက္ၾကတယ္ ဆိုတာမ်ိဳးေပါ႔။

          ဒီလိုေလး စဥ္းစားမိျပီး ကၽြန္ေတာ္က ဒီလို အေျခအေန ေရာက္တာေတာင္မွ မိုးခါးေရကို မေသာက္ဘူး ၊ အသက္သာ အေသခံမယ္ ဆိုတဲ႔ လူေတြလည္း ဒီကမၻာေပၚမွာ ရွိေနမယ္ လို႔ ယံုၾကည္မိတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ကၽြန္ေတာ္ “ ေမွာင္တျခမ္း ၊ လင္းတျခမ္းႏွင့္ လေကြး ” ဆိုတဲ႔ ပို႔စ္ကို ေရးခဲ႔တာပါ။ ဖတ္ဖူးလား မသိဘူး။ ”

           “ မဖတ္ဖူးပါဘူး။ ဒီထက္ ျမင့္တဲ႔ စာေတြပဲ ဖတ္တယ္။ ”

           “ ေၾသာ္ . . . ”

           တကယ္ပါ။ အမွန္အတိုင္း ေျပာရရင္ ရင္ထဲမွာ ေအာင့္ခနဲ ျဖစ္သြားေပမဲ႔ ၊ ကိုယ့္ဘေလာ့က စာေတြကို မဖတ္ဖူးတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ ေျပာတဲ႔ အတြက္ ျပန္ေတြးမိေတာ့ ျပံဳးမိျပန္ပါေလေရာ။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ဆက္ေျပာမိပါတယ္။

         “ ျပီးေတာ့ လူေတြ မိုးခါးေရ ေသာက္တယ္သာ ေျပာတယ္။ ဘာလို႔ ဒီလူေတြ မိုးခါးေရ ေသာက္ျဖစ္သြားတာလဲ။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုတာ တစ္ခါမွ မစဥ္းစားမိၾကဘူး မဟုတ္လား။ သူတို႔ မိုးခါးေရ ေသာက္ျဖစ္သြားတာ ပတ္ဝန္းက်င္ေၾကာင့္မ်ားလား ဆိုျပီးေတာ့ ေတြးမိျပီး ကၽြန္ေတာ္ ဒီ “ မိုးခါးေသာက္သူမ်ား ” ပို႔စ္ကို ေရးတာပါ။ သူတို႔လို မေသာက္ဘဲ ဆက္ျပီး အရူးေတြက အရူး လို႔ အေျပာခံေနတဲ႔ လူေတြလည္း ေလာကမွာ ရွိေနဦးမွာပါပဲ။ ”

             “ မင္း ေျပာတာ သိပ္ေတာ့ မရွင္းဘူး။ ”

            သူ႕ေလသံက ေပ်ာ့ေတာ့ ေပ်ာ့လာပါတယ္။ ဒီေလာက္ ရွင္းျပတာေတာင္မွ မရွင္းဘူး ဆိုတဲ႔ အတြက္ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘယ္လို ထပ္ရွင္းျပရမွန္း မသိေတာင္မွ ျဖစ္သြားပါေသးတယ္။

            “ ဒီလိုပါ။ မိုးခါး ရြာတိုင္း မေသာက္မိတဲ႔ လူေတြကို ေသာက္ျပီး ရူးသြားတဲ႔ လူေတြက အရူးလို႔ ဆိုၾကတယ္။ ဒီလို အေျပာမခံနိုင္တဲ႔ အတြက္ လူေကာင္းေတြကလည္း ေနာက္ဆံုုး ရူးေအာင္ မိုးခါးေရ ကို ေသာက္လိုက္ၾကတယ္။ ဒီေတာ့မွ အရူး အရူးခ်င္း တူျပီး သူတို႔ အရူးလို႔ အေျပာ မခံရေတာ့ဘူးေပါ႔။ ဒါေပမဲ႔ အရူးလို႔ ေျပာခ်င္ ေျပာပါေစ ၊ မိုးခါးေရေတာ့ မေသာက္ဘူး ဆိုတဲ႔ လူေတြ အမ်ားၾကီး ရွိေနဦးမွာပါ။ ကိုယ္ေကာင္းရင္ ေခါင္းမေရြ႕ဘူး ဆိုတဲ႔ လူေတြေပါ႔။ ဟုတ္တယ္ မဟုတ္လား။ ”

            “ ဒီလိုေတာ့လည္း ရွိႏိုင္တာေပါ့။ ”

           “ ဟုတ္ျပီ။ ဒီ မိုးခါးေရ ေသာက္တဲ႔ ပံုျပင္ေလးကိုပဲ ကၽြန္ေတာ္ ဆန္႔ျပီး ေရးထားတာ ႏွစ္ခု ရွိျပီ။ မိုးခါးေသာက္ၾကေပမဲ႔ လိုက္မေသာက္ဘဲ အေသခံတဲ႔ လူ ၊ လူေတြ မိုးခါးေရ ေသာက္ျဖစ္တာ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုျပီးေတာ့ ႏွစ္ခု ရွိပါျပီ။ ေနာက္ထပ္ ကၽြန္ေတာ္ စဥ္းစားမိတာ ရွိေသးတယ္ဗ်။ အေတြးေလးေပါ႔။ တကယ္လို႔ ေလာကမွာ ရွိတဲ႔ လူေတြ အားလံုး မိုးခါးေရေၾကာင့္ ရူးကုန္ၾကမယ္ ဆိုရင္ ၊ ျပီးေတာ့ ေနာင္တစ္ေန႔ “ မိုးခါေရ ရဲ႕ ေျဖေဆးမိုး ” ဆိုျပီး ေနာက္ထပ္ မိုး ရြာမလာႏိုင္ဘူးလား။

           ဒီလို အခ်ိန္မွာ ဆိုရင္ ရူးေနတဲ႔ လူေတြ အားလံုးက ရူးေနတာပဲ ေကာင္းပါတယ္ေလ ဆိုျပီး မိုးခါးေရ ေျဖေဆးမိုးကို မေသာက္ဘဲမ်ား ေနတဲ႔ လူေတြ ရွိလာဦးမလား ဆိုျပီး ကၽြန္ေတာ္ ဆက္စဥ္းစား မိပါေသးတယ္။ ဒါကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္ထပ္ ေရးမဲ႔ ပို႔စ္ပါ။ ဒီအခ်ိန္မွာ “ မိုးခါးေျဖေဆးမိုး ” ဘယ္သူေတြက ေသာက္ျပီး ဘယ္သူေတြက မေသာက္ဘဲ ေနၾကလိမ့္မလဲ ဆိုတာ ပိုျပီးေတာ့ စဥ္းစားစရာ ျဖစ္မလာဘူးလားဗ်ာ။ ”

           “ ဒါကေတာ့ ျဖစ္မွ မျဖစ္ႏိုင္တာကို မင္းက ေလွ်ာက္ေတြးျပီး ေရးမွာကိုး။ ”

           “ ဒီလိုေတာ့လည္း မဟုတ္ဘူးေလဗ်ာ။ ေလာကမွာ ျဖစ္မလာႏိုင္ဘူး ဆိုတာ ဘယ္ဟုတ္မလဲ။ ျဖစ္မလာေသးတာပဲ ရွိတယ္ေလ။ ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အခု ေျပာေနတာေတြ ၊ ေရးေနတာေတြကလည္း အေတြးေတြခ်ည္းပဲေလ။ တကယ္ျဖစ္လာရပါမယ္ လို႔ မေျပာပါဘူး။ ဆက္ျပီးေတာ့ ေတြးၾကည့္တဲ႔ သေဘာေလးပါပဲ။ “

           “ မိုးခါးေျဖေဆးမိုး လို႔ ဆိုရေအာင္ မင္းက “ မိုးခါးေရ ” ဆိုတာကို ဘယ္လို အဓိပၸါယ္ ဖြင့္လိုလဲ။ ”

           “ ဘာကို ေျပာတာလဲဗ် ၊ နားမလည္ဘူး။ ”

           “ ဒီလိုေလ ၊ ဆိုလိုတာက မိုးခါးေရ ဆိုတာ ဘယ္လို အနံ႔ ၊ အရသာ ရွိမလဲ လို႔ ေမးတာ။ ”

            “ အမွန္ပဲဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခါမွကို မေတြးမိပါဘူး။ ဘယ္လိုမ်ိဳးမ်ား အရသာ ရွိမလဲ အစ္ကို အထင္ကို ေျပာျပပါဦး။ ”

       “ ခင္ဗ်ားဗ်ာ ၊ မိုးခါးေရ ဆိုတဲ႔ အရသာကိုေတာင္မွ မမွန္းႏိုင္ဘဲနဲ႔ ဒါနဲ႔ ပတ္သတ္တဲ႔ စာကို ေရးေနေသးတယ္။ မွတ္ထား . . .  မိုးခါးေရ ဆိုကတည္းက “ ခါးေသာ မိုးေရ ” လို႔ဆိုတာကြ။ ”
            
          “ ဒါဆို အစ္ကို ဆိုလိုတာက မိုးခါးေရ ရဲ႕ အရသာက ခါးတယ္ ဆိုတဲ႔ သေဘာလား။ ”

          “ အစစ္ေပါ႔ကြာ။ မိုးခါးေရ ဆိုေတာ့မွ ခါးျပီေပါ႔။ ”

          ဒီေနရာကို ေရာက္လာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဒီဘက္ကေန သူ မျမင္ေပမဲ႔ အေတာ္ကို ျပံဳးမိပါတယ္။ ျပီးေတာ့ သူ႕ကို သနားသလိုလည္း ရင္ထဲမွာ ျဖစ္မိတယ္။

           “ ဒါဆိုရင္ေတာ့ အစ္ကို မွားသြားျပီဗ်။ မိုးခါးေရ ဆိုတဲ႔ သူ႕ရဲ႕ အရသာက ခါးခ်င္မွ ခါးမွာေပါ႔ဗ်ာ။ ”

           “ မိုးခါးေရ ဆိုမွေတာ့ မခါးလို႔ ခ်ဥ္ေနရမွာလား ၊ မင္းကလဲ ဒုကၡပဲ။ ”

           “ မဟုတ္ဘူး အစ္ကို ၊ ဒီအေၾကာင္းအရာကို နားလည္ဖို႔ ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ အျဖစ္အပ်က္ေလး တစ္ခု အရင္ ေျပာျပမွ ျဖစ္မယ္။ အစ္ကို နားေရာ ေထာင္ခ်င္ပါ႔မလား။ ”

            “ အင္း . . .လင္းၾကည့္ပါဦး။ ”

            “ ဒီလို အစ္ကိုရ။ ဟိုးလြန္ခဲ႔တဲ႔ ၁၉၉၂ ခုနွစ္ေလာက္က ေျခာက္ထပ္ၾကီး ဘုရားနားမွာ သရဲ အေျခာက္ခံ ရတယ္ လို႔ ဆိုတယ္။ နာမည္ အရမ္းၾကီးခဲ႔တာေပါ႔။ ဟိုးေလး တေက်ာ္ေက်ာ္ ျဖစ္ခဲ႔တာ။ အေျခာက္ခံရသူေတြကလည္း ညဘက္ ၂ နာရီေလာက္ ကားမရွိေတာ့လို႔ ျမိဳ႕ထဲကေန မူးရူး ေသာက္စားျပီး ျပန္လာၾကတဲ႔ သူငယ္ခ်င္း ေလးေယာက္ပဲ။ အစ္ကို ဒီအေၾကာင္း ၾကားမိလိုက္လား။ ”

            “ နိုး . . . . မၾကားမိလိုက္ဘူး။ ဆက္ေျပာပါဦး ၊ စိတ္ဝင္စားပါတယ္။ ”

            “ သူတို႔က ျမိဳ႕ထဲကေန ေသာက္စားျပီး အျပန္ကား မရွိေတာ့လို႔ လမ္းေလွ်ာက္ျပန္လာၾကတာ။ ေျခာက္ထပ္ၾကီး ဘုရားနားလည္း ေရာက္ေရာ သူတို႔ ေနာက္ကေန ေျခသံ အက်ယ္ၾကီးကို ၾကားလိုက္ရတယ္။ ဒီေတာ့ ဘာလဲဟ ဆိုျပီး မူးမူးနဲ႔ ေနာက္ကို လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သပိတ္ေလာက္ ရွိတဲ႔ မ်က္လံုးနီနီၾကီး ရွိတဲ႔ ထန္းပင္ေလာက္ ျမင့္တဲ႔ သရဲကို ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ ရုတ္တရက္ ဆိုေတာ့ သူတို႔ ေလးေယာက္မွာ အေၾကာက္လြန္ျပီး လန္႔ေျပး ေျပးၾကတယ္။ ဒါေပမဲ႔ သံုးေယာက္က ပြဲခ်င္းျပီး ေသသြားတယ္။ တစ္ေယာက္ကေတာ့ သြက္သြက္ခါေအာင္ ရူးသြားရွာတယ္။

            အျဖစ္အပ်က္ေလးကေတာ့ ဒါပါပဲ အစ္ကိုရာ။ အခုလည္း မိုးခါးေရ ရဲ႕ အရသာ ဆိုတာ အဲဒီလို ျဖစ္ေနျပီ။ ”

            “ ဘာဆိုင္လဲ ၊ အခု ေျပာတဲ႔ ဥပမာ နဲ႔ မိုးခါးေရ ခါးရတဲ႔ အေၾကာင္းရင္းနဲ႔ ဘာဆိုင္လို႔လဲ။ ”

        “ ဆိုင္တာေပါ႔ အစ္ကိုရာ။ အခု ဥပမာမွာ သြားတာမွ လူေလးေယာက္ ၊ သရဲ အေျခာက္ ခံရေတာ့လည္း ဒီလူေလးေယာက္ပဲ။ ဒီမွာမွ သံုးေယာက္ အဲဒီေနရာမွာတင္ ပြဲခ်င္းျပီး ေသတယ္။ အသက္မေသဘဲ က်န္ခဲ႔ပါတယ္ ဆိုတဲ႔ ေနာက္ထပ္ တစ္ေယာက္က်ေတာ့ သြက္သြက္ခါေအာင္ ရူးတယ္ လို႔ ဆိုတယ္ မဟုတ္လား။ ”

            “ ေအးေလ. . . ဒါ ဘာျဖစ္လဲ။ ”

            “ ေသတဲ႔ လူက စကားမေျပာႏိုင္ဘူးေလ။ ဒီေတာ့ သူတို႔ကို သရဲေျခာက္ပါတယ္ လို႔ ဘယ္သူက ေျပာမလဲ။ သြက္သြက္ခါေအာင္ ရူးေနပါတယ္ ဆိုတဲ႔ လူရဲ႕ စကားကို အစ္ကိုက ယံုမလား။ အရူးစကား ဆိုတာ အရူးပဲ ယံုတာ လို႔ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ၾကားဖူးတယ္။ ဒီလိုပဲ အစ္ကို မိုးခါးေရ ဆိုတာကို ေသာက္ရင္ ရူးမယ္ လို႔ ဆိုတယ္။ ဒီမိုးခါးေရကို ေသာက္မိျပီး ရူးသြားတဲ႔ လူက ေျပာတဲ႔ မိုးခါးေရ ဆိုတာ ခါးတယ္ ဆိုတဲ႔ စကားကို အစ္ကို ယံုမလား။ မိုးခါးေရကို မေသာက္ရေသးတဲ႔ လူကလည္း မိုးခါးေရရဲ႕ အရသာကို မသိႏိုင္ဘူးေလ။ ေသာက္ျပီးရင္လည္း ရူးေနျပီ။ ဒီေတာ့ မိုးခါးေရ ဆိုတာ ခါးတယ္ လို႔ ေျပာလို႔ ရပါေတာ့မလား။ ”

            “ - - - - - - ”

            “ မိုးခါးေရကို ဘာလို႔ မိုးခါး ဆိုျပီးေတာ့ နာမည္ေပးရသလဲ ဆုိေတာ့ မႏွစ္သက္လို႔ပဲ အစ္ကိုရဲ႕။ ကမၻာေက်ာ္ ေမးခြန္း သံုးခု ရွိတယ္။ ( ဖတ္ဖူးၾကမယ္ လို႔ ထင္ပါတယ္။ )
၁) ကမၻာေပၚမွာ အခ်ိဳဆံုးအရာ။
၂) ကမၻာေပၚမွာ အခါးဆံုး အရာ။
၃) ကမၻာေပၚမွာ အေပ်ာ္ရႊင္ဆံုး အခ်ိန္. . . . . . .ဆိုတဲ႔ ေမးခြန္း သံုးခုပါ။ ဒီေမးခြန္းေလးကိုပဲ ကမၻာအႏွံ႔ ပံုျပင္မ်ိဳးစံု ၊ တင္ျပပံု မ်ိဳးစံုနဲ႔ ပ်ံ႕ႏွံ႕ေနပါတယ္။ အစ္ကိုလည္း ၾကားဖူးမွာပါ။ ”

            “ - - - - - - - ”

            “ သူ႕ရဲ႕ အေျဖေတြက . . . .
၁) ကမၻာေပၚမွာ အခ်ိဳဆံုးအရာက ခ်စ္သူရဲ႕ အနမ္း။
၂) ကမၻာေပၚမွာ အခါးဆံုး အရာက ခ်စ္သူရဲ႕ အမုန္း။
၃) ကမၻာေပၚမွာ အေပ်ာ္ရႊင္ဆံုး အခ်ိန္က ခ်စ္သူနဲ႔ ေနရတဲ႔ အခ်ိန္ . . . လို႔ ဆိုတယ္။ နံပါတ္ ၂ မွာ အခါးဆံုး အရာက ခ်စ္သူရဲ႕ အမုန္းလို႔ ဆိုေပမဲ႔ တကယ္ေတာ့ အမုန္း ဆိုတာ ျမည္းၾကည့္လို႔ ရတဲ႔ အရာမွ မဟုတ္တာ။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ခါးတယ္ ဆိုတဲ႔ စကားက “ ခါးသီးတယ္ ” ဆိုတဲ႔ စိတ္ခံစားမႈ စကားကေန ယူထားတယ္လို႔ ထင္တယ္။ ကိုယ္ မႏွစ္သက္လို႔ ခါးတယ္ လို႔ ဆိုလိုခ်င္တာပါ။

             အစ္ကို ေျပာသလို အရသာက ခါးတယ္ ဆိုရင္ ဒီမိုးခါးေရကို ေသာက္ျပီး ျမည္းၾကည့္တဲ႔ လူက ရူးသြားျပီေလ။ အရူး ေျပာတဲ႔ စကားကို အစ္ကို ယံုမွာလား။ အရူး စကားကို အရူးကပဲ ယံုတယ္ လို႔ ဆိုၾကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ မယံုဘူး အစ္ကို။ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာတာ ဟုတ္ရဲ႕လား။ ”

            “ - - - - - - ”

            “ ဒါဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ ဆိုလိုတဲ႔ မိုးခါးေသာက္သူမ်ား ကို အစ္ကို သေဘာေပါက္ေလာက္မယ္ လို႔ ထင္ပါတယ္။ အစ္ကို ေျပာတဲ႔ မိုးခါးေရ ဆိုတာ ခါးတယ္ ဆိုတဲ႔ အယူအဆကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ လက္မခံႏိုင္တာ စိတ္မေကာင္းပါဘူး။ အစ္ကိုကသာ ခါးတယ္လို႔ ဆိုေနတာ အစ္ကိုလည္း ေသာက္ဖူးတာ မဟုတ္ဘူးေလ။”

             “ တကယ္ေတာ့ ဒီပံုျပင္ရဲ႕ ဆိုလိုရင္းက မင္း ေျပာသလို ဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္မွာပါ။ သူ ဆိုလိုတာက တျခား ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္ေနႏိုင္တယ္။ ”

            သူက ဒီလို ေျပာလိုက္မွ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အၾကီးမားဆံုး ဟာကြက္ကို ကၽြန္ေတာ့္ဖာသာ သြားေတြ႕ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ ခ်က္ခ်င္း ေမးလိုက္မိပါတယ္။

              “ ဒါနဲ႔ အစ္ကိုက အခု ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ “ မိုးခါးေသာက္သူမ်ား ” နဲ႔ ပတ္သတ္ျပီး လာေဆြးေႏြးတယ္ ဆိုေတာ့ အစ္ကို ကၽြန္ေတာ္ ေရးထားတဲ႔ မိုးခါးေသာက္သူမ်ား ပို႔စ္ကို အစအဆံုး ဖတ္ျပီးျပီလား။ ”

              “ မဖတ္ရေသးပါဘူး။ ဖတ္စရာလည္း မလိုဘူးေလ။ ဒီပံုျပင္က ဟိုးအရင္ကတည္းက ဖတ္ျပီးသားပဲ။ ဒီေက်ာရိုးပဲဟာကို ဘာလို႔မ်ား ထပ္ဖတ္ေနရဦးမွာလဲ။ ”

               ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ကို ဘာမွ ဆက္မေျပာမိေတာ့ပါ။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ေရးထားေသာ မိုးခါးေသာက္သူမ်ား ပို႔စ္ဟာ ဟိုးအရင္က မိုးခါးေရ ေသာက္ေသာ ဇာတ္လမ္းပံုျပင္နဲ႔ လံုးဝကို မသက္ဆိုင္ပါဘူး။ “ ေရ ” ဆိုျပီးေတာ့ ၊ “ မိုးေရ ” ဆိုျပီးေတာ့ ေတာင္မွ ပို႔စ္ထဲမွာ တစ္ခုမွ မပါပါ။ ဒါေပမဲ႔ ပို႔စ္ကို မဖတ္ ( သို႔ ) ပို႔စ္ကို ျပီးဆံုးေအာင္ မဖတ္ဘဲ ၊ ေခါင္းစဥ္ေလး တစ္ခုနဲ႔တင္ လာျပီး ေဆြးေႏြး ျငင္းခံုေသာ ေရွးရိုးစြဲ သမားေတြကို ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္လိုမ်ား ဆက္ျပီး ရွင္းျပ ေျပာရပါလိမ့္မလဲဗ်ာ။

              ကၽြန္ေတာ္ ျငိမ္သက္စြာ နဲ႔ပဲ ေနာက္ဆုတ္လိုက္ပါေတာ့တယ္။



              တကယ္ေတာ့ . . . ကၽြန္ေတာ္ဟာ အရာရာကို အသစ္တီထြင္ ဖန္တီးခ်င္မိေသာ လူတစ္ေယာက္ပါ။ ဒါေၾကာင့္ အရာရာကို မသိမသာ ၊ သိသိသာ ခြဲျခမ္း စိတ္ျဖာ မိပါတယ္။ ဒီလို အခ်ိန္မွာ အရင္က သိသလုိလို ျဖစ္ေနမိေသာ အရာေတြကလည္း သိတာထက္ မသိတာက ပိုျပီး မ်ားလာတတ္ပါတယ္။ “ မသိရင္ ေမး ၊ မစင္ ေဆး ” လို႔ ဆိုၾကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ကိုယ့္ထက္ သိမယ္ လို႔ ထင္ရေသာ လူေတြကို ေမးရ ျမန္းရေတာ့တာပါပဲ။

            ေသခ်ာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အခုထိ ႏြားေက်ာင္းသား တစ္ေယာက္ပါ။ အခုထိလည္း ေမးျမန္းေနဆဲ ၊ ကၽြန္ေတာ့္ကို စိတ္ေက်နပ္ေလာက္ေအာင္ အေျဖ ေပးႏိုင္မယ္ ထင္ရေသာ ဘုရားေလာင္းတိုင္းကို လက္ဆြဲကာ ကၽြန္ေတာ္ သိခ်င္ေသာ အရာမ်ား ၊ အခ်က္မ်ားကို ေမးျမန္းမိေနဆဲပါပဲ။ တစ္ခုေတာ့ ရွိပါတယ္။ ႏြားေက်ာင္းသားတို႔ ထံုးစံ အတိုင္း သိလိုေဇာနဲ႔ ဘုမသိ ၊ ဘမသိ စြတ္ရြတ္ ေမးျမန္းမိခ်င္ မိေနႏိုင္ပါတယ္။

             ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က “ ပံုမက် ပန္းမက် ႏြားေက်ာင္းသား ” တစ္ေယာက္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္က နည္းနည္းေလာက္သာ သိျပီး မ်ားမ်ားစားစား ေမးခ်င္ေနမိသူ တစ္ေယာက္ပါ။ အခု ဒီစာကို ဖတ္ရသူမ်ားထဲမွ မိုးခါးေရကို ေသာက္ဖူးသူမ်ား ရွိခဲ႔ပါက သူ႕ရဲ႕ အရသာေလးကို တဆိတ္ေလာက္ ေက်းဇူးျပဳျပီး ေျဖေပးခဲ႔ပါ။

“ မိုးခါးေရက ခါးပါသလား။ ”

           




           အခု တေလာ ကၽြန္ေတာ္ လူမႈေရး ကိစၥေတြနဲ႔ နည္းနည္း မအားျဖစ္သြားလို႔  ဘေလာ့ ခဏပိတ္ထားမိတယ္။ ဒီအတြက္ လာလည္သူမ်ား ၊ စာဖတ္သူမ်ား အားလံုးကို အႏူးအညႊတ္ ေတာင္းပန္ပါတယ္။

ဖတ္ေစခ်င္ေသာ ပို႔စ္မ်ား -  
- ေမွာင္တျခမ္း ၊ လင္းတျခမ္းႏွင့္ လေကြး
- မိုးခါးေသာက္သူမ်ား


ေလးစားစြာျဖင့္
ကိုေဇာ္
၂၉.၃.၂၀၁၁

Share/Bookmark

24 March 2011

17 “ လက္ ” ကဗ်ာ နွင့္ ပတ္သတ္၍



ေအာက္ပါ “ လက္ ”  ဆိုေသာ ကဗ်ာေလးကို ကၽြန္ေတာ္ ေအာက္ပါ ႏွစ္ေနရာမွာ အရင္တင္ခဲ႔ပါတယ္။

http://zaw357.multiply.com/journal/item/566 မွာ 31.8.2009 ကေရးထားတာပါ။

http://multiplygroups.multiply.com/journal/item/5/5  မွာ 1.9.2009 က သြားတင္ခဲ႔ပါတယ္။ 

ဒီဘေလာ့ ေနရာမွာေတာ့ 2/5/2010 က တင္ခဲ႔ပါတယ္။

ဒီကဗ်ာဟာ ရန္ျဖစ္လိုက္ ျပန္ျပီး ခင္ခင္မင္မင္ ျဖစ္သြားလိုက္ ျဖစ္တတ္ၾကေသာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကိုသာ ရည္ရြယ္ပါတယ္။ အဲဒီေန႔တုန္းကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္ အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုေၾကာင့္ စကားမ်ားၾကျပီး ခဏေနေတာ့လည္း ဘာမွ မဟုတ္ဘဲ ျပန္တည့္သြားၾကတာကို ျမင္မိျပီး စိတ္ကူးရကာ ခ်က္ခ်င္း ခ်ေရးလိုက္တာပါ။ တျခားေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္လည္း မရွိပါ။ ထိုသူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္က ငယ္စဥ္ကတည္းက ေပါင္းလာတဲ႔ ေယာက်္ားေလး သူငယ္ခ်င္းပါ။

သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ ဘေလာ့ေပၚတင္ျပီး သိပ္မၾကာခင္မွာ ေမးလ္ထဲကို ဟိုလူပို႔ ဒီလူပို႔နဲ႔ ပ်ံ႕ႏွံ႔ခဲ႔ပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ေသာ ေနရာေတြက ကၽြန္ေတာ္ ေပးထားေသာ ေခါင္းစဥ္ “ လက္ ” ဆိုတာကို ျပင္ဆင္ျပီး သူတို႔ ႏွစ္သက္ရာ ေခါင္းစဥ္ တပ္ကာ ေရးသူမသိဘဲ တင္ၾကပါတယ္။ မူရင္း အညႊန္းလင့္လည္း မပါပါ။ ဒါက ျဖစ္ရိုး ျဖစ္စဥ္မို႔ မထူးဆန္းေတာ့ပါ။

ထူးဆန္းတာ တစ္ခုကေတာ့ ဒီကဗ်ာကို လူတစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ္ ( ကိုေဇာ္ ) က သူ႕အတြက္ ေရးေပးတာဟု ဆိုကာ ေလွ်ာက္ေျပာေနတာကေတာ့ အေတာ္ကို ထူးဆန္းမိပါတယ္။ ကဗ်ာ အေရးမေကာင္းေသာ ကၽြန္ေတာ့္ဆီက လက္ေဆာင္ကဗ်ာ ေတာင္းသူတိုင္းကို ထိုသက္ဆိုင္ရာ ကဗ်ာရဲ႕ ေအာက္ေျခမွာ ဘယ္သူ႕ကို လက္ေဆာင္ေပးထားပါတယ္ ဟု ဆိုကာ ကၽြန္ေတာ္ ေရးေလ့ ရွိပါတယ္။ 

ဒီကဗ်ာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေယာက်္ားေလး သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ ( သို႔ ) ႏွစ္ေယာက္ကို ရည္ရြယ္၍ ေရးထားတာ ျဖစ္ေသာ္လည္း ဒီကဗ်ာကို ဘယ္သူ႕ကိုမွ လက္ေဆာင္ မေပးျဖစ္ပါ။ ဘယ္သူကမွလည္း လက္ေဆာင္ေပးပါ လို႔ မေတာင္းပါ။ သို႔ေသာ္ ဒီကဗ်ာကို ထိုသူက သူ႕အတြက္ ကၽြန္ေတာ္က ေရးေပးတာပါ ဟု ဆိုကာ သူ႕ဖာသာ ထင္ေနတာလား ၊ လူေတြ အထင္မွားေအာင္ လုပ္ေဆာင္ေနတာလား မသိေသာ သူ တစ္ေယာက္ကို ကၽြန္ေတာ္ ( 23.3.2011 ) ဒီေန႔ကမွ ရွိေၾကာင္း သိရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္လည္း အံ့ၾသသြားမိပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္က ေပးတာလည္း မဟုတ္ဘဲ ၊ ဒီကဗ်ာကို သူ႕အတြက္ ကၽြန္ေတာ္က ေရးေပးတာပါ ဟု လူအထင္မွားေအာင္ ေလွ်ာက္ေျပာေနသူ တစ္ေယာက္ကို ကၽြန္ေတာ္ အလြန္ အံ့ၾသစြာ ရႈတ္ခ်မိပါတယ္။ ကဗ်ာက ထူးထူးျခားျခား ကဗ်ာေတာ့လည္း မဟုတ္ပါ။ ဖတ္မိသူ အားလံုး ကၽြန္ေတာ့္တို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ ျဖစ္စဥ္ေတြကို သရုပ္ေပၚလာမိလိမ့္မယ္ ထင္မိပါတယ္။ ဒီကဗ်ာကို ကၽြန္ေတာ္ အခု အခ်ိန္အထိ ဘယ္သူ႕ကိုမွ လက္ေဆာင္ မေပးျဖစ္ေသးပါ။ အခုေတာ့ ဘယ္သူ႕ကိုမွလည္း ေပးေတာ့မည္ မဟုတ္။

လက္

ဟုတ္တယ္..သူငယ္ခ်င္း...
လက္တစ္ဖက္ကို ေထာင္ၾကည္႔....။
ငါ႔ဘက္က လက္ဖမိုးဆိုရင္...
မင္းဘက္က လက္ဖဝါးေပါ႔...။
ဒါက ကေလးကလားပါ...။

ငါ ေျပာတာက....
လက္တစ္ဖက္ကို ေဘးတိုက္ၾကည္႔...
အင္း...မင္းျမင္လား..။
ငါ႕ဘက္က လက္မက စရင္....
မင္းဘက္က လက္သန္းက စမယ္..။
ဒါဟာလည္း အမွန္တရားပဲ...။

လူေတြက.....
ေမွာက္ခ်ည္ ၊ လွန္ခ်ည္ လုပ္ဖို႔သာ..
သူတို႕စဥ္းစားေနၾကတာ....။
လက္ဆိုတာ....
ခုတ္လို႔ ၊ ထိုးလို႔လည္း ရေသးတယ္..။

ဘဝဆိုတာ အပိုင္းအစ တစ္ခု...
ႏိႈင္းျပ ညွိဖို႔ဆိုတာ .....
ေတာ္ေတာ္ ေတာ႔ ခက္တယ္....။

အမရာေဒဝီ လက္ဝါးေထာင္ျပတာ...
မင္းကလည္းတစ္မ်ိဳးေတြးခ်င္ ေတြးမွာေပါ႔..။
ငါကလည္း တစ္မ်ိဳးေတြးမိတယ္ေလ..။
ဒါေၾကာင္႔...ငါတို႔...
အမရာ နဲ႔ ေဝးလိုက္ရတာ ျဖစ္မယ္..။
ေဟာ....မေဟာ္သဓာကေတာ႔...
ဒီလက္ဖဝါးကို ေကာင္းေကာင္း အသံုးခ်သြားတယ္..။

ကဲပါ...သူငယ္ခ်င္း...
မင္း နဲ႔ ငါ ဘယ္ေလာက္ေဝးေဝး...
ေရာ႔ကြာ..ငါ႔လက္တစ္ဖက္..
လာကြာ....မင္းလက္တစ္ဖက္ကမ္း....
သူငယ္ခ်င္းေရ...ရွိတ္ကမ္း( Shaking )....။ ။

ကိုေဇာ္

http://zaw357.multiply.com/journal/item/566 မွာ 31.8.2009 က ပထမ ဦးဆံုး ေရးကာ တင္ထားျပီးမွ တျခားေနရာေတြမွာ ကူးယူ ေဖာ္ျပပါတယ္။

.

Share/Bookmark

23 March 2011

13 ၾကံဳရင္ ပံုျပင္ေျပာပါ ( ၄ )




       တစ္ခါက . . .

      တံငါသည္ၾကီး တစ္ေယာက္ ရွိသတဲ႔။ သူ႕မွာ သားႏွစ္ေယာက္လည္း ရွိတယ္။ သူက သူ႔ရဲ႕ ရြာမွာတင္ မဟုတ္ဘူး ၊ ပတ္ဝန္းက်င္ တံငါရြာေတြမွာကို နာမည္ေက်ာ္ တစ္ေယာက္ ျဖစ္တယ္။ သူ ဘာလို႔ နာမည္ေက်ာ္ရလဲ ဆိုေတာ႔ သူမ်ားေတြ တစ္ေနကုန္ ငါးဖမ္းေလွေလးနဲ႔ ပင္လယ္ျပင္ကို အန္တုကာ ငါးဖမ္းျပီးလို႔ ျပန္လာတာေတာင္မွ ေလွဝမ္းထဲမွာ ငါးက တဝက္ထက္ ပိုမပါၾကဘူး။ ဒါေပမဲ႔ တံငါသည္ၾကီးကေတာ႔ သူ႕ေလွဝမ္းထဲမွာ ငါးအျပည့္ ပါလာလြန္းလို႔ ေလွႏႈတ္ခမ္းက ေရျပင္နဲ႔ ထိလုမခန္း နီးကပ္ေနတတ္တယ္။

       သူမ်ားေတြ ငါးဖမ္းေလွနဲ႔ ငါးမ်ားမ်ားရေအာင္ မနက္ေစာေစာ ထြက္တဲ႔ အခ်ိန္ တံငါသည္ၾကီးကေတာ႔ အိပ္လို႔ ေကာင္းေနတုန္း။ သူမ်ားေတြ ညေန ေနေတာ္ေတာ္ေစာင္း ေမွာင္ရီပ်ိဳးမွ ျပန္လာခ်ိန္မွာ တံခါသည္ၾကီးကေတာ႔ ညေနေစာင္းေလာက္ ကတည္းက ျပန္ေရာက္ျပီး ေရခ်ိဳးကာ ရြာအႏွံ႔ လမ္းေလွ်ာက္ေနေလ့ ရွိတယ္။ ဒါေပမဲ႔ သူ႕ေလွထဲမွာက သူမ်ားေတြ မိုးခ်ဳပ္မွ ျပန္လာသူေတြထက္ ငါးေတြပိုရလာေလ့ ရွိတယ္။

        သူမ်ားေတြ တစ္ေနကုန္ ငါးဖမ္းမွ နည္းနည္းေလး ရတာကို တံငါသည္ၾကီးက ခဏေလးနဲ႔ ငါးေတြ အမ်ားၾကီး ရလာေလ့ ရွိလို႔ တံငါသည္ၾကီးေတာ႔ ငါးေတြ ေအာင္းေနျပီး ၊ ငါးအမ်ားၾကီး ရွိေနတဲ႔ ေနရာကို ေတြ႕ထားတယ္ လို႔ အားလံုးက ထင္ေနၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တံငါသည္ၾကီး ငါးဖမ္းထြက္ရာကို လိုက္သြားျပီး သူ ကြန္ပစ္ရာကို လိုက္ကာ ကြန္ပစ္ ၊ ကြန္ေထာင္ေပမဲ႔ သူ႕ေလာက္ မရၾကဘူး။ တံငါသည္ၾကီးကေတာ႔ သူ႕ေနာက္ကို လုိက္ျပီး ကြန္ပစ္ကာ ငါးဖမ္းတာကို တားဆီးျခင္းလည္း မျပဳပါဘူး။ သူ႕ဖာသာ ခပ္မဆိတ္ဘဲ ေနေလ့ရွိတယ္။

        ဒါေပမဲ႔ ငါးဖမ္းသူတို႔ ထံုးစံ အတိုင္း ဟိုဟိုဒီဒီ သြားျပီး ကြန္ပစ္ ၊ ကြန္ေထာင္ သလို တံငါသည္ၾကီးလည္း အဲဒီလိုေတာ႔ ဖမ္းဆီးေလ့ ရွိတယ္။ ဒါေပမဲ႔ အခ်ိန္တန္လို႔ အိမ္ျပန္လာျပီ ဆိုရင္ တံငါသည္ၾကီးဆီမွာ ငါးေတြ အျပည့္ပါလာေပမဲ႔ သူတို႔ဆီမွာေတာ႔ ငါးေတြ တံငါသည္ၾကီးေလာက္ ရလာေလ့ မရွိဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အားလံုးက တံငါသည္ၾကီးကို အဓိက “ ကြန္ခ်က္ ” မျပဘဲ သူ႔ဖာသာပဲ ဖမ္းဆီးတယ္ လို႔ ေနာက္ကြယ္မွာ ေစာင္းေျမာင္း ေျပာဆိုၾကတယ္။

       ဒီလိုနဲ႔ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာလာေတာ႔ တံငါသည္ၾကီးလည္း အဘိုးၾကီး ျဖစ္လာတယ္။ တံငါသည္ၾကီးရဲ႕ သားႏွစ္ေယာက္ကလည္း လူလားေျမာက္ျပီး အရြယ္ေရာက္လာၾကတယ္။ တံငါသည္ၾကီးက သူ အသက္ အရမ္းၾကီးျပီ ျဖစ္လို႔ ပင္လယ္ျပင္မွာ ထြက္ျပီးေတာ႔ ကြန္ပစ္ ၊ ကြန္ခ်ကာ ငါးမဖမ္းႏိုင္ေတာ႔ဘူး ဆိုတာကို သိလို႔ ၊ သူ႕ရဲ႕ တတ္ကၽြမ္းတဲ႔ ငါးဖမ္းနည္း အားလံုးကို တစ္ခုမခ်န္ သူ႕သား ႏွစ္ေယာက္ကို သင္ေပးခဲ့တယ္။ ငါးေတြရဲ႕ အေလ့အထ ၊ ငါးေတြရဲ႕ က်င္လည္ က်က္စားရာ ေနရာ ၊ ငါးေတြကို ဖမ္းပံုဖမ္းနည္း ၊ ငါးအုပ္ကို ခန္႔မွန္း ဖမ္းဆီးနည္း စတာေတြကို အကုန္ သင္ေပးခဲ႔တယ္။

       ဒီလို တံငါသည္ၾကီး သူ႔မွာ တတ္ကၽြမ္းတဲ႔ ငါးဖမ္းနည္း ၊ ငါးေတြရဲ႕ ဗဟုသုတေတြကို တစ္ခု မက်န္ သူ႕သား ႏွစ္ေယာက္ကို သင္ေပးျပီးေတာ႔ သူကေတာ႔ ပင္လယ္ထဲ ထြက္ျပီး ငါးဖမ္းျခင္းကို လံုးဝ စြန္႔လႊတ္လိုက္ျပီး သူ႕ဖာသာ အိမ္မွာပဲ ေအးခ်မ္းစြာ ေနထိုင္ေတာ႔တယ္။ သူ႕သား ႏွစ္ေယာက္ကေတာ႔ တစ္ေယာက္ကို ေလွတစ္စီးစီနဲ႔ ပင္လယ္ထဲကို ငါးဖမ္းထြက္ၾကတယ္။ သား ႏွစ္ေယာက္လံုးကို သူတတ္သမွ် ငါးနဲ႔ ပတ္သတ္ေသာ ဗဟုသုတ ၊ ငါးဖမ္းနည္းေတြ သင္ေပးလိုက္ေပမဲ႔ သားႏွစ္ေယာက္လံုး ငါးဖမ္းက ျပန္လာေတာ႔ ရလာတဲ႔ ငါးအရည္အတြက္က တူမေနၾကဘူး။

        ပထမဦးဆံုး ေန႔မို႔လို႔ ထင္ၾကေပမဲ႔လည္း ေနာက္ေန႔ ေနာက္ေန႔ေတြမွာလည္း ရလာတဲ႔ ငါးက မတူၾကဘူး။ ရက္ေပါင္း မ်ားစြာ ၾကာလာတဲ႔ အထိ သားႏွစ္ေယာက္ ငါးဖမ္း အတူတူ ထြက္ၾကေပမဲ႔ ျပန္ေရာက္လာတဲ႔ အခါမွာ တစ္ေယာက္ကေတာ႔ တံငါသည္ၾကီး ငါးဖမ္းတုန္းက ကဲ႔သုိ႔ ငါးေတြ အမ်ားၾကီး ရေပမဲ႔ ေနာက္ထပ္ တစ္ေယာက္ကေတာ႔ သာမာန္ေလာက္ပဲ ရတယ္။

       ဒီေတာ႔ ပတ္ဝန္းက်င္က လူေတြက သူတို႔ တုန္းကလည္း တံငါသည္ၾကီးကို ကြန္ခ်က္ပညာ လွ်ိဳထားတယ္ လို႔ ထင္တဲ႔ အတိုင္း ငါးအရနည္းလာတဲ႔ သားကိုလည္း မင္းကို ကြန္ခ်က္ပညာ မသင္ေပးဘဲ ဟိုတစ္ေယာက္ကို ကြန္ခ်က္ သင္ေပးလို႔ အတူတူ သြားတာျခင္း အတူတူ မင္းက ငါးနည္းနည္းပဲ ရေနခ်ိန္မွာ ဟိုတစ္ေယာက္ကေတာ႔ ငါးေတြ အမ်ားၾကီး ရလာတာေပါ႔ ဆိုျပီး ေဘးကေန ေသြးထိုးၾကတယ္။

        ပထမေတာ႔ မယံုေပမဲ႔ ကာလ ၾကာရွည္လာေတာ႔လည္း ငါး အရနည္းတဲ႔ သားက သူတို႔ ေျပာတာ တကယ္ ျဖစ္ႏိုင္တယ္ လို႔ ယံုၾကည္သြားတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဖခင္ တံငါသည္ၾကီးကို . . .

         “ အေဖ . . . သားခ်င္း အတူတူကို သူ႕ကို ကြန္ခ်က္ ပိုသင္ေပးလိုက္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ငါး အရ နည္းတာ မဟုတ္လား ”

        လို႔ အျပစ္တင္တယ္။ ဒါေပမဲ႔ ဖခင္ တံငါသည္ၾကီးက ဘာမွ ျပန္မေျပာဘဲ ခပ္ဆိတ္ဆိတ္သာ ေနေလ့ ရွိတယ္။ ထိုသားက မနက္ေစာေစာ ၾကိဳထြက္တယ္ ၊ ညေနမိုးခ်ဳပ္မွ ျပန္လာေပမဲ႔ ဟိုသားရဲ႕ ေလွေလာက္ ငါးဖမ္း မိေလ့ မရွိဘူး။



        ဒီလိုနဲ႔ ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာျပီး . . . .

       တစ္ရက္မွာ တံငါသည္ၾကီးက သူ႕သား ႏွစ္ေယာက္ကို ေခၚျပီး ေရကန္ၾကီး တစ္ခုဆီကို ငါးမွ်ားတံ တစ္ေယာက္ တစ္ေခ်ာင္းဆီနဲ႔ ထြက္လာခဲ႔တယ္။ ေရကန္ၾကီးကိုလည္း ေရာက္ေရာ တံငါသည္ၾကီးက ငါးေတြ ခိုေအာင္းလို႔ အေကာင္းဆံုး ေနရာက ဘယ္ေနရာလဲ လို႔ ေမးလိုက္တယ္။ ဒီေတာ႔ ႏွစ္ေယာက္ စလံုးက တျပိဳင္နက္ ေျဖၾကတယ္။ သူတို႔ ေျဖတဲ႔ ေနရာကို ေရာက္ေအာင္ တံငါသည္ၾကီးနဲ႔ သားႏွစ္ေယာက္ သြားျပီး ငါးမွ်ားဖို႔ ကိုင္းတံေလးေတြကို ုထုတ္ကာ ငါးမွ်ားခ်ိတ္မွာ အစာတပ္ကာ အသီးသီး ေနရာယူၾကတယ္။

        ထိုေရကန္ၾကီးကလည္း ငါးေတြ အလြန္ေပါတယ္။ သားအဖ သံုးေယာက္ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ အနည္းငယ္ ကြာေဝးတဲ႔ ေနရာမွာ ထုိင္ျပီး ငါးမွ်ားေနၾကတယ္။ တစ္ေယာက္ရဲ႕ ငါးမွ်ားတံကို ငါးက ဟပ္လိုက္ ၊ ဆြဲတင္လိုက္နဲ႔ ငါးေတြ ေတာ္ေတာ္ ရၾကတယ္။ တံငါသည္ၾကီးက ငါးဖမ္း အလြန္ေတာ္တဲ႔ တံငါသည္ၾကီး ဆိုေတာ့ သူ႔ရဲ႕ ငါးမွ်ားတံကလည္း ခဏပဲ ေလထဲမွာ ထားခြင့္ ရလိုက္တယ္။ ငါးမွ်ားခ်ိတ္ကို ေရထဲ ခ်လိုက္တာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္း ဆိုသလို ငါးေတြကလည္း ဟပ္ၾက ၊ ဆြဲၾကတယ္။ ဒါဆို ငါးမွ်ားတံကို ကိုင္ျပီး ျငိမ္ေနတဲ႔ တံငါသည္ၾကီးက ဆတ္ခနဲ ဆြဲတင္လိုက္ရင္ ငါးတစ္ေကာင္ ပါလာေတာ့တာပါပဲ။

         တံငါသည္ၾကီးရဲ႕ သားေတြကလည္း သူ႔ေလာက္သာ မေတာ္ၾကတာ ညံ့ေတာ့ မညံ့ၾကဘူး။ သူတို႔ရဲ႕ ငါးမွ်ားတံေလးေတြကလည္း သုတ္ခနဲ သုတ္ခနဲပါပဲ။ ဒါေပမဲ႔ သားႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ငါးဖမ္းမိတာျခင္းေတာ့ မတူၾကဘူး။ သားတစ္ေယာက္က ငါးအေတာ္ မ်ားမ်ား ဖမ္းမိတဲ႔ အခ်ိန္မွာ ေနာက္ထပ္ သားတစ္ေယာက္ကေတာ့ သာမာန္လူေတြထက္ အနည္းငယ္ေလာက္သာ ငါးမွ်ားလို႔ ရခဲ႔တယ္။ တံငါသည္ၾကီးနဲ႔ ယွဥ္လိုက္တဲ႔ အခါမွာ တစ္ေယာက္က သိပ္မကြာေပမဲ႔ ၊ ေနာက္ထပ္ တစ္ေယာက္ကေတာ့ ထက္ဝက္နီးပါးေလာက္ကို ကြာေနတယ္။ 

         ေန အေတာ္ေစာင္းလို႔ ျပန္ခ်ိန္တန္ေတာ့ တံငါသည္ၾကီးက သူ႕သားႏွစ္ေယာက္ကို ေခၚျပီး ျပန္ဖို႔ ျပင္ဆင္ၾကေတာ့တယ္။ ျပန္ဖို႔ ျပင္ဆင္ေတာ့ တံငါးသည္ၾကီး မွ်ားလို႔ မိထားတဲ႔ ငါးေတြက မ်ားျပားလွတယ္။ ေနာက္ထပ္ သားတစ္ေယာက္ကေတာ့ တံငါသည္ၾကီးကိုသာ မမွီတယ္ သူကလည္း မိထားတဲ႔ ငါးေတြ အမ်ားၾကီး ဖမ္းမိထားတယ္။ ေနာက္ထပ္ တစ္ေယာက္ကေတာ့ ဖမ္းမိတဲ႔ ငါးက တံငါသည္ၾကီးကို မဆိုထားနဲ႔ ဟိုသားတစ္ေယာက္ ေလာက္ေတာင္မွ ဖမ္းမမိခဲ႔ဘူး။ သူကလည္း သူဖမ္းမိတဲ့ ငါးေတြကို ၾကည့္လိုက္ ၊ တံငါသည္ၾကီးနဲ႔ ဟိုတစ္ေယာက္ ဖမ္းမိထားတဲ႔ ငါးေတြကို ၾကည့္လိုက္နဲ႔ ဘာလို႔ သူ ငါးဖမ္းတာ အမ်ားၾကီး မမိလည္း ဆိုတာ သူ႕ဖာသာသူ နားမလည္ႏိုင္ခဲ႔ဘူး။

         တံငါသည္ၾကီးက အသက္ အေတာ္ၾကီးျပီ ျဖစ္လို႔ တံငါသည္ၾကီး ဖမ္းလို႔ မိတဲ႔ ငါးေတြကို ညီအစ္ကို ႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္ တဝက္ ခြဲကာ ထမ္းျပီး ျပန္လာခဲ႔တယ္။ လမ္းတေလွ်ာက္ သားအဖ သံုးေယာက္ သာသာယာယာ လမ္းကေလးကို ေအးေအးေဆးေဆး ျဖတ္ေလွ်ာက္လာေပမဲ႔ ငါးနည္းနည္းသာ ဖမ္းမိခဲ႔တဲ႔ သားရဲ႕ စိတ္ထဲမွာေတာ့ အေတာ္ကို ဘဝင္မက် ျဖစ္ေနခဲ႔တယ္။ ဘာလို႔ သူ ငါးဖမ္းတာ ဒီေလာက္ နည္းနည္းပဲ ရတယ္ ဆိုတာကိုလည္း သူ႕ဖာသာသူ နားမလည္ႏိုင္ခဲ႔ဘူး။ တစ္ေနရာတည္း ၊ တစ္ကန္တည္း ၊ ဘာမွ မကြာဘဲ လွမ္းျမင္ေနရတဲ႔ ကန္တစ္ခုတည္းမွာ ငါးမွ်ားတဲ႔ အစာ အတူတူနဲ႔ မွ်ားေနရင္းကို သူက ဘာလို႔ ငါး အရ နည္းရတာလဲ ဆိုတာကို သူ အရမ္းသိခ်င္လာတယ္။

         “ အေဖ . . . . ”

         သူက မဝံ့မရဲ နဲ႔ လွမ္းေခၚလိုက္ေတာ့ တံငါသည္ၾကီးက သူ႕ကို ေစာင္းငဲ႔ၾကည့္တယ္။ ဒါေပမဲ႔ တံငါသည္ၾကီးရဲ႕ ေနာက္ထပ္ သားတစ္ေယာက္ကေတာ့ သူ႕ဖာသာသူ ထမ္းစရာ ရွိတဲ႔ ငါးေတာင္းကို ထမ္းျပီး သူ႕လမ္းကုိ သူ ေလွ်ာက္ေနတယ္။ သူ႕အေဖကို ေခၚသံ ၾကားလိုက္ေပမဲ႔ သူ႕ကို ေခၚတာ မဟုတ္လို႔ သူက လွည့္ေတာင္မွ မၾကည့္။ တံငါသည္ၾကီးက ေခၚေနတဲ႔ သားကို လွမ္းၾကည့္ျပီး ဘာလဲ ဆိုသလို ေမးဆတ္ျပတယ္။ ဒီေတာ့မွ လွမ္းေခၚလိုက္တဲ႔ သားက ဆက္ေမးတယ္။

            “ တစ္ေနရာတည္း ၊ တစ္ကန္တည္း ၊ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာ ငါးမွ်ားစာ အတူတူနဲ႔ မွ်ားေနရင္းကို ဘာလို႔ ငါးရပံုျခင္းက မတူရတာလဲ အေဖ ”

         လို႔ လွမ္းေမးလိုက္တယ္။ ဒီေတာ့မွ တံငါသည္ၾကီးက သူ ေျဖခ်င္လို႔ အခ်ိန္ေပါင္းမ်ားစြာကို ေစာင့္ဆိုင္းခဲ႔တယ္ ဆိုသလို မိန္႔မိန္႔ၾကီး ျပံဳးေလေတာ့သည္။ ျပီးမွ . . .

          “ ဘာေၾကာင့္လို႔ ငါ့သား ထင္လဲ။ ”

          “ မေျပာတတ္ဘူး အေဖ။ ”

          ဒီလို သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ အခ်ီအခ် ေျပာေနေပမဲ႔ သူတို႔ ေဘးမွာ လိုက္ပါလာတဲ႔ သားကေတာ့ သူတို႔ စကားကို နားစြင့္ေနေပမဲ႔ လွမ္းရမဲ႔ ေျခလွမ္းက မပ်က္ ၊ သူတို႔ကိုလည္း လွည့္ၾကည့္ကာ ေငးေမာျခင္း မျပဳေပ။ တံငါသည္ၾကီး ဆက္ေျပာတယ္။

          “ ငါးမွ်ားေနရင္းနဲ႔ ငါ့သား ငါးမွ်ားခ်ိတ္ခ်ထားတဲ႔ ေဖာ့တံေလးကို ဘယ္ေလာက္ အခ်ိန္ၾကာေအာင္လို႔ ေစာင့္ၾကည့္ေနလဲ။ ”

          “ တစ္ခ်ိန္လံုးပဲေလ အေဖ ”

          “ ငါးမွ်ားတံ ေဖာ့ေလးကို ထိုင္ၾကည့္ရင္း သား ဘယ္ႏွစ္ခါ ေဆးလိပ္ ထုတ္ဖြာလဲ။ ”

          “ ေသခ်ာေတာ့ မမွတ္မိေပမဲ႔ ေဆးေပါ့လိပ္ ၅ လိပ္ကုန္ခဲ႔တယ္ အေဖ ”

          “ ငါးမွ်ားတံေဖာ့ေလးကို ေစာင့္ၾကည့္ေနရင္း ေရကေရာ ဘယ္ႏွစ္ၾကိမ္ ေသာက္ခဲ႔လဲ။ ”

          “ ဒါလည္း ဘယ္မွတ္မိမလဲ အေဖရာ။ ေရဘူး ႏွစ္ဘူးစလံုးေတာ့ တတ္တတ္ေျပာင္သြားတာပဲ။ ”

          “ ငါးမွ်ားတံေဖာ့ေလးကို ေစာင့္ၾကည့္ေနရင္း အေဖ နဲ႔ ငါးမွ်ားေဖာ္မွာ ငါး ဘယ္ႏွစ္ေကာင္ မိျပီလဲ ဆိုျပီး သား ဘယ္ႏွစ္ၾကိမ္ ထၾကည့္လဲ။ “

          “ ေသခ်ာေတာ့ မမွတ္မိေပမဲ႔ ၁၀ ၾကိမ္ေလာက္ေတာ့ ရွိမယ္ ထင္တယ္။ ”

          “ ထိုင္ရာက ခဏထျပီး ေနရာကို ျပန္ထိုင္ေတာ့ ဟာ . .  ငါက ဆြဲေနတာကိုး ဆိုျပီး ဘယ္ႏွစ္ၾကိမ္ ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ ေရရြတ္မိလဲ။ ”

          “ မေသခ်ာ ေပမဲ႔ အၾကိမ္ ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ ရွိမယ္ ထင္တယ္ အေဖ။”

          “ ဒါပဲေလ ငါ့သားရဲ႕။ မင္း ဘာလို႔ ငါးအမိနည္းတာလဲ ဆိုတာ ၊ ဒါက သက္ေသျပေနတာပဲေလ။ ”

          “ ဗ်ာ . . . အေဖ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ ”

          ဒီေတာ့ တံငါသည္ၾကီးက သူ႕ရဲ႕သားကို သနားစဖြယ္ ေကာင္းေသာ လူတစ္ေယာက္ အျဖစ္ ေသခ်ာ ၾကည့္လိုက္ျပီးေတာ့ ဆက္ေျပာတယ္။

           “ တကယ္ေတာ့ အေဖက အေဖ့မွာ တတ္ထားတဲ႔ ငါးဖမ္းနည္း ၊ ငါးရွာနည္းေတြကို သားႏွစ္ေယာက္ကို အတူတူ သင္ေပးခဲ႔တာပဲ။ ငါးကို ဘယ္လို ဖမ္းရမယ္ ဆိုတာ အျပင္ ၊ ငါးေတြ ဘယ္ေနရာမွာ ခိုေအာင္းတတ္တယ္ ဆိုတာကိုလည္း အတူတူ သင္ေပးခဲ႔တာပဲ။ ကြန္ခ်က္တင္ မကဘူး ၊ ရွိသမွ် အကုန္ ပံုေပးခဲ႔တာပါ။ ဒါေပမဲ႔ . . . ငါ့သားက အေဖ့ကို ပညာအတူတူ မသင္ေပးဘူး လို႔ ထင္ေနခဲ႔တယ္ေလ။ ”

          “ - - - - - -  ”

          “ မဟုတ္ဘူး ငါ့သားရဲ႕။ တကယ္ေတာ့ ပညာသင္တာျခင္း အတူတူေတာင္မွ ကိုယ့္ရဲ႕ “ အလုပ္အေပၚမွာ စူးစိုက္မႈ ” ဆိုတာ လိုအပ္ေသးတယ္။ ပညာသင္ေပးေနခ်ိန္မွာ တတ္ေအာင္ စူးစိုက္ရမယ္။ တတ္ျပီ ဆိုရင္လည္း မေမ့ေအာင္ စူးစိုက္ရမယ္။ မေမ့ေတာ့ဘူး ဆိုရင္လည္း ေကာင္းမြန္စြာ အသံုးခ်ႏိုင္ေအာင္ စူးစိုက္ရမယ္။ အသံုးခ်ႏိုင္ျပီ ဆိုရင္လည္း အေကာင္းဆံုး အသံုးခ်ႏိုင္ေအာင္ စူးစိုက္ရတယ္။

           “ - - - -- - - - - ”

           “ အခုေတာ့ ငါ့သားက ငါးမွ်ားေနတယ္သာ ဆိုတယ္။ ဖင္က ဂဏွာမျငိမ္ဘူး။ ဟိုထလိုက္ ဒီထလိုက္နဲ႔။ ျပီးေတာ့ ကိုယ္မွ်ားလို႔ မိမွ ကိုယ္ရတယ္ ဆိုတာ သေဘာေပါက္ရမွာ။ အခုေတာ့ ဟိုလူ ငါး ဘယ္ႏွစ္ေကာင္မိျပီလဲ ဆိုျပီး ထၾကည့္ရတာ တမ်ိဳး ၊ ေဆးလိပ္ထဖြာရတာ တဖံု ၊ ေရေသာက္ရတာ တေၾကာင္း ၊ မ်ိဳးကို စံုေနတာပဲေလ။

           ဒီအခ်ိန္မွာ ငါ့သားရဲ႕ ငါးမွ်ားခ်ိတ္ကို လာဟပ္တဲ႔ ငါးကို ငါ့သား ဘယ္လိုလုပ္ သိလို္က္မလဲ။ ငါးစာကို အသာေလး ငံုထားတတ္တဲ့ ငါးဆိုရင္ ကိုယ္က ဆတ္ခနဲ ဆြဲလိုက္မွ မိတာ မဟုတ္လား။ အခုေတာ့ ကိုယ္က တျခားမွာ အာရံု ေရာက္ေနေတာ့ ဒီလို အခ်ိန္ေကာင္းေတြ လြတ္သြားတာေပါ႔ကြာ။ ဒီေတာ့ ငါ့သား ငါးအမိနည္းတာ အေဖက ကြန္ခ်က္ မျပလို႔လား ၊ ငါ့သားရဲ႕ အလုပ္ အေပၚမွာ အာရံုစိုက္မႈ နည္းလို႔လား။ ”

          “ - - - - - - - - ”

          “ ေျပာပါဦး ငါ့သားရဲ႕။ အရင္က ေလွနဲ႔ ငါးဖမ္း ထြက္ျပီး ျပန္လာရင္ ငါ့သား ငါးအရ နည္းေတာ့ အေဖက သားကို တတ္သင့္တတ္ထို္က္တာေတြ မသင္လို႔လား ၊ ကြန္ခ်က္ကို မျပလိုက္လို႔လား။ ငါ့သားရဲ႕ အလုပ္ေပၚမွာ အာရံု စူးစိုက္မႈ နည္းလို႔လား ၊ ေျဖၾကည့္စမ္းပါဦး။ ”

           ဒီေတာ့မွ သားျဖစ္သူက ရုတ္တရက္ အိပ္ယာမွ လန္႔ႏိုးသူ တစ္ေယာက္လို ဖခင္ တံငါသည္ၾကီးေျပာတဲ႔ စကားကို နားေထာင္ျပီး သူ႕ကိုယ္သူ ျပန္ျမင္ကာ အမွားကို ေတြ႕သြားေတာ့တယ္။

            “ ဟုတ္တယ္ အေဖ။ အေဖ ေျပာမွ သားကိုသား ျပန္ျပီး ျမင္ေတာ့တယ္။ သားက ေလွနဲ႔ ငါးရွာထြက္ေတာ့လည္း ဒီလိုပဲ ပိုက္ခ်ျပီး ေလွေပၚမွာ ေမွးခ်င္ ေမွးေနမိတာ။ ဒီေတာ့ ငါးအုပ္နဲ႔ ဘယ္လို လြတ္သြားတယ္ ဆိုတာကိုေတာင္မွ မစဥ္းစားမိခဲ႔ဘူး။ အခု အေဖ ေျပာမွပဲ ဒါေတြ အားလံုးက ကိုယ့္ရဲ႕ အလုပ္အေပၚမွာ စူးစိုက္မႈ နည္းခဲ႔တာ ဆိုျပီး ျပန္ျမင္ပါျပီ အေဖ။ အခု အခ်ိန္က စျပီး သား အလုပ္အေပၚမွာ အာရံု စူးစိုက္ႏိုင္ေအာင္ ျပင္ဆင္ပါေတာ့မယ္။ ”

            ဆိုျပီး ကတိေပးတယ္။ ဒီေတာ့ ဖခင္ တံငါသည္ၾကီးက ျပံဳးျပီး ေခါင္းေလး တဆတ္ဆတ္ညိတ္ကာ ေျပာသတဲ႔။

           “ ငါ့သား ကိုယ့္ဖာသာ သေဘာေပါက္သြားတာ ဝမ္းသာလိုက္တာ သားရယ္။ ေလာကမွာ လူေတြက ကိုယ္ ေအာင္ျမင္မႈ မရဘူး ဆိုရင္ ဘယ္သူကေတာ့ ဘယ္လို ပညာေတြ လွ်ိဳထားလို႔ ၊ ဘယ္သူကေတာ့ျဖင့္ မကူညီလို႔ ဆိုျပီး ေျပာတတ္ၾကတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဘယ္အလုပ္မွာ မဆို ကိုယ့္ဖာသာ ျပင္ဆင္ျပီး အာရံု စူးစိုက္ခဲ႔မယ္ ဆိုရင္ အေသးအဖြဲေလးက အစ သတိထားမိျပီး အရာရာ ျပင္ဆင္ လုပ္ကိုင္ သြားတတ္မွာပါ။ ဒါဆို ဘယ္အလုပ္မွာ မဆို ေအာင္ျမင္ႏိုင္ျပီေပါ႔။ ”



           သင့္္မွာေရာ . . . . ဘယ္အရာေတြမွာ ဘယ္သူ႕ရဲ႕ အကူအညီ မရဘူး ဆိုေသာ “ ကြန္ခ်က္ မျပဘူး  ” ဆိုကာ ျဖစ္ေနခဲ႔ဖူးပါသလား။ ဒါဆိုရင္ အခု ကိုယ္လုပ္ေနတဲ႔ အလုပ္ အေပၚမွာ မိမိ ဘယ္ေလာက္ အာရံု စူးစိုက္သလဲ ဆိုတဲ႔ အခ်က္ကို ျပန္ျပီး ေလ့လာ ဆန္းစစ္ ၾကည့္ပါ။ ကိုယ္လုပ္ေနတဲ႔ အလုပ္အေပၚမွာ အာရံု စူးစိုက္ႏိုင္ခဲ႔ရင္ ဒီအလုပ္မွာ သင္ဟာ တစ္ေန႔ ထိပ္တန္း ျဖစ္လာပါလိမ့္မယ္။

           ဒါက လွ်ိဳ႕ဝွက္ခ်က္ မဟုတ္ပါဘူး။ သတိ မထားမိေသာ အရာမွ်သာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ မိမိရဲ႕ အာရံုစူးစိုက္မႈ နည္းခဲ႔လို႔သာ ျဖစ္ပါတယ္။

         ပံုျပင္ေလးကေတာ့ ဒါပါပဲ။


ေလးစားစြာျဖင့္
ကိုေဇာ္
23.3.2011

Share/Bookmark

18 March 2011

30 ခ်စ္သူ ေခ်ာ့နည္း ( Tag )



        မုတ္သံုမိုးတို႔ အားေပ်ာ့ခဲ႔ေခ်ျပီ။ ေျမာက္ျပန္ေလက ပတ္ဝန္းက်င္ တစ္ခုလံုးကို ခပ္စိပ္စိပ္ျဖင့္ ျဖန္းပက္လ်က္ ရွိ၏။ သူနဲ႔ အတူ ပါလာေသာ အေအးဓါတ္တို႔က လွည္းေန ေလွေအာင္း ျမင္းေဇာင္းပါ မက်န္ေအာင္ တိုးဝင္ကာ စိမ့္လ်က္ရွိသည္။ ျမင္သမွ် ၊ ေတြ႕သမွ် ၊ ထိသမွ် အရာ အားလံုးက ေျခာက္ေသြ႕ကာ ေအးစက္စက္ ျဖစ္လ်က္ ရွိ၏။

       ထိုအခ်ိန္တြင္ အပန္းေျဖ ဥယ်ာဥ္ တစ္ခုရဲ႕ အလယ္မွ ေရကန္ ၊ ထိုေရကန္၏ ႏႈတ္ခမ္းသား ေဘာင္ေပၚမွာ ခ်ထားေသာ ခံုတန္းလ်ားေလး ေပၚမွာ နီရဲေနေသာ မ်က္ဝန္း တစ္စံု ႏွင့္ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ ၊ သူ႕ရဲ႕ ေဘးနားမွာ ထိုင္ေနျပီး ေကာင္မေလးဆီမွ စိတ္ဆိုးကာ ေဒါသမ်ားျဖင့္ ေဆာင့္ေအာင့္ ထြက္လာေသာ စကားလံုးမ်ားကို တစ္ခြန္းမက်န္ ေလေအးေအးျဖင့္ ေျဖရွင္းေပးေနေသာ ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္ကို ခပ္ေဝးေဝးမွ လွမ္းျမင္ေနရသည္။

          ခပ္ေဝးေဝးမွ လွမ္းျမင္ေနရေသာေၾကာင့္ သူတို႔ ေျပာေသာ စကားေတြကို ခပ္ဝါးဝါးေတာင္မွ မၾကားရပါ။ တိတိက်က် ဆိုရရင္ ဘာဆို ဘာမွ မၾကားမိပါ။ သုိ႔ေသာ္ သူတို႔ ေျပာေနေသာ စကားမ်ားကို ၾကားသိခြင့္ ရွိပါက မည္ကဲ႔သို႔ စကားမ်ား ျဖစ္မလဲ ဆိုတာ ေအးျမလွေသာ ေဆာင္းရဲ႕ ေလေအးနဲ႔ အတူ ေႏြးေနေသာ ႏွလံုးသားနဲ႔ မွ်ေဝကာ ခံစားၾကည့္လိုက္မိ၏။



ေခ်ာ့နည္း ( ၁ )

         တကယ္ေတာ့ ႏွစ္ေယာက္သား စကား အေခ်အတင္ ျဖစ္ကာ စကားမ်ားေနၾကျခင္း မဟုတ္။ တကယ္ ျဖစ္ေနတာက ေကာင္မေလးက ေကာင္ေလးကို အထင္လြဲကာ စိတ္ဆိုးျပီး စိတ္ေကာက္ေနျခင္းပင္ ျဖစ္ေလသည္။ ျပီးေတာ့ ထိုစကားမ်ားကလည္း ေကာင္ေလးကို စကားနာထိုးထားေသာ စကားမ်ားပင္ ျဖစ္ေလသည္။ နားေထာင္ၾကည့္ပါ။

          “ သူမ်ားေတြမ်ား ခ်စ္တတ္လိုက္ၾကတာ မ်က္စိေအာက္ကကို အေပ်ာက္မခံႏုိင္ၾကဘူး။ မ်က္ေတာင္ေလး တစ္ခတ္မွာတင္ ခ်စ္သူကို မေတြ႕လိုက္ရမွာ စုိးလို႔ မ်က္ေတာင္ ေတာင္မွ မခတ္ခ်င္ဘူးတဲ႔။ ကိုနဲ႔ေတာ့ ကြာပါ႔။ ကိုယ့္ခ်စ္သူ ဘယ္ဆီကို ေရာက္ေနတယ္ ၊ ဘာေတြ လုပ္ေနတယ္ ၊ ဘာေတြ ျဖစ္ေနတယ္ ဆိုတာ သတိေတာင္မွ ရရဲ႕လား။ ”

           “ ရပါတယ္ကြာ ၊ ႏြယ္က ကိုယ့္ခ်စ္သူပဲ ဟာကို သတိမရဘဲ ေနမလား။ ”

         “ အဲဒီလိုပဲ ပါးစပ္က လြယ္လြယ္ေျပာတာပဲ မဟုတ္လား ၊ ေနာက္ကြယ္က်ေတာ့ ေရာက္ခ်င္ရာ ေရာက္ ၊ ျဖစ္ခ်င္တာ ျဖစ္ ဆိုျပီး ဂရုမစိုက္ဘူး မဟုတ္လား။ ”

           “ မဟုတ္တာ ႏြယ္ရယ္။ ကိုယ္ ဘယ္ေလာက္ ဂရုစိုက္လဲ ဆိုတာသာ သိရင္ ႏြယ္ လန္႔ေတာင္မွ သြားဦးမယ္။ ”

          “ အလိုေလးေလး ၊ ျဖစ္မွ ျဖစ္ရေလ ၊ ႏြယ္က လန္႔ေတာင္မွ လန္႔ရဦးမယ္ ဟုတ္လား။ ”

           “ ဟုတ္တယ္ ၊ ေနာက္ျပီးေတာ့ အဲဒီက်မွ အေအးေတာင္မွ ပတ္တယ္ ဆိုျပီး ေျပာေနရဦးမယ္။ ”

          “ ဘယ္လို . . . . ”

           “ ဟုတ္တယ္ေလ။ ကိုက ႏြယ့္ကို ခ်စ္တယ္ ဆိုတာ သူမ်ားေတြလို မ်က္စိေအာက္က အေပ်ာက္  မခံႏိုင္ယံုတင္ ခ်စ္တာ မဟုတ္ဘူးေလ။ ”

          “ - - - - - - ”

          “ ကိုယ့္ခ်စ္သူကို ကိုက အျမဲတမ္း တသသ နဲ႔ ခ်စ္ေနတာ . . . ”

          “ ဒါနဲ႔ အေအးပတ္တာနဲ႔ ဘာဆိုင္လို႔လဲ။ ”

           “ ဆိုင္တာေပါ႔ ႏြယ္ရာ ၊ ကိုယ္က ႏြယ့္ကို “ ဖူးဖူးမႈတ္ ခ်စ္တာေလ  ” ၊ ဖူးဖူးမႈတ္ထားမွေတာ့ အေအးေတာင္မွ ပတ္ျပီေပါ႔ကြာ ”

          “ ခိ . . . မဟုတ္တာ ေျပာမယ္ ဆိုရင္ ပထမဦးဆံုး . . ”

           ခ်စ္သူရဲ႕ မ်က္ဝန္းထဲမွာ မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ ျပံဳးေယာင္ေယာင္ေလး ျဖစ္လာခဲ႔၏။ ဒါေပမဲ႔ မျပီးေသးပါ။



ေခ်ာ့နည္း ( ၂ )

          “ ဒါက ေတြ႕မွ ေျပာတာ မဟုတ္လား။ သူမ်ားေတြကေတာ့ ဘယ္ကို သြားသြား ဂရုစိုက္ရ ၊ သဝန္တိုရနဲ႔ ၊ ခ်စ္ျပေနလိုက္ၾကတာ ။ ကိုနဲ႔မ်ား တကယ္ကို ကြာတယ္။ ကိုက သဝန္ကို မတိုဘူး မဟုတ္လား။ ”

           “ အင္း . . .ဒါကေတာ့ ဟုတ္တယ္ ႏြယ္။ ကို ဝန္ခံပါတယ္။ ”

          “ ဟင္ . . ဒါဆို ႏြယ့္ကို ျဖစ္ခ်င္တာ ျဖစ္ ဆိုျပီး သဝန္မတိုဘူးေပါ႔ေလ။ သဝန္မတိုဘူး ဆိုတာ မခ်စ္လို႔ဘဲ လို႔ ဖတ္ဖူးတယ္။ ”

          “ ဒီလိုေတာ့ မဟုတ္ဘူး ႏြယ္။ ကို ေျပာခ်င္တာက တစ္မ်ိဳး . . . ”

          “ - - - -  - - - ”

           “ ႏြယ္ ေျပာသလို မခ်စ္ရင္ သဝန္မတိုဘူး ဆိုျပီး ကုိက ႏြယ့္ကို သဝန္မတိုဘူး လို႔ ႏြယ္ ထင္ေနရင္ ႏြယ္ မွားမယ္။ ကိုကလည္း ႏြယ့္ကို သဝန္တိုတာပဲေပါ႔။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ ကိုကလည္း ႏြယ့္ကို ခ်စ္တာပဲကိုး။ ဒါေပမဲ႔ ခ်စ္လို႔ သဝန္တိုတယ္ေဟ့ ဆိုျပီး ႏြယ္နဲ႔ ကိုနဲ႔ သဝန္တိုတာျခင္း ျပိဳင္ေနၾကရင္ ကိုတို႔ ေတြ႕တိုင္း ဘယ္လိုလုပ္ျပီး ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းေတာ့မလဲ။ ေပ်ာ္စရာ မေကာင္းယံုတင္ မကဘူး ၊ သဝန္တို ျပိဳင္ပြဲၾကီး ျဖစ္ျပီး စိတ္ညစ္စရာ ေကာင္းေနေတာ့မွာေပါ႔။

          ဒါေၾကာင့္ ကိုက ႏြယ့္ အျမင္မွာ ႏြယ့္ေလာက္ မခ်စ္ဘူး ၊ ဒါေၾကာင့္ သဝန္မတိုဘူး လို႔ ႏြယ္ ထင္ခ်င္ ထင္သြားပါေစ ဆိုျပီး ကိုက ေနေနတာ။ ဒါမွ ႏြယ္က ငါက ပိုခ်စ္တယ္ ၊ ဒါေၾကာင့္ ပိုျပီးေတာ့ သဝန္တိုတယ္ ဆိုျပီး ကို႕ထက္ သာေနမွာေလ။ တကယ္ေတာ့ ကိုက ႏြယ့္ကို မခ်စ္လို႔ သဝန္တိုတာ မဟုတ္ဘူး။ ခ်စ္လြန္းလို႔ သဝန္မတိုေတာ့ေယာင္ ေဆာင္ေနတာပါ။ ႏြယ္ သဝန္တိုတာနဲ႔တင္ ကိုက ႏြယ့္အခ်စ္ကို ခံယူဖို႔ အသင့္ ျဖစ္ေနျပီေလ။ ”

          “ ဟြန္း . . ကိုပိုၾကီး . . ဟုတ္လည္း မဟုတ္ဘဲနဲ႔ ”

           မ်က္ဝန္းထဲမွ မ်က္ရည္ေတြက ခန္းေျခာက္ျပီး ဆက္မက်လာေတာ့ပါ။ ျပီးေတာ့ ႏႈတ္ခမ္းကို ကိုက္ထားေပမဲ႔လည္း ခ်စ္သူရဲ႕ မ်က္ဝန္းေလးေတြက ျပံဳးလာေနပါျပီ။ ဒါေပမဲ့ . . . မျပီးေသးပါဘူး။ အမ်ား သိၾကတဲ႔ အတိုင္းပါပဲ. . . ။



ေခ်ာ့နည္း ( ၃ )

           “ အေျပာကေတာ့ ေကာင္း ၊ သူမ်ားေတြမ်ား ခ်စ္သူ မ်က္ရည္က်တာကို လံုးဝ မခံႏိုင္ဘူးတဲ႔။ ”

           “ အင္း . . .  ဘာျဖစ္ေနလို႔လဲ ကိုက . . . ”

           “ ဟုတ္တယ္ေလ . . ကိုက အခု ႏြယ္ မ်က္ရည္က်ေနတာေတာင္မွ ဘာမွ မျဖစ္သလိုပဲ ခပ္တည္တည္ပဲ ျဖစ္ေနတာ မဟုတ္လား။ ”

           “ ဒါဆိုရင္ေတာ့ ႏြယ္ မွားသြားျပီ။ ကိုက ႏြယ္ မ်က္ရည္က်ေနတာကို တမင္ က်ပါေစ ဆိုျပီး ၾကည့္ေနတာ . . ”

            “ ဘယ္လို . . . ကိုက ႏြယ္ ငိုေနတာကို ဝမ္းသာေနတယ္ေပါ႔ေလ။ ဟုတ္လား ၊ ကိုေနာ္. . . ”

           “ မဟုတ္တာ ႏြယ္ရယ္။ ႏြယ္ ငိုေနတာကို ကုိက ဝမ္းသာေနတယ္ လို႔ ကို ေျပာမိလို႔လား။ ကို ေျပာတာက ႏြယ္ မ်က္ရည္က်တာကို ကိုက တမင္က်ပါေစလို႔ ေျပာတာ။ ႏြယ့္ကို မ်က္ရည္ပဲ က်ေစခ်င္တာ . . . ”

           “ ဟင္. . . အတူတူပဲေလ။ ဒါဆို ကိုက ႏြယ္ မ်က္ရည္ က်ေစခ်င္ေနတယ္ေပါ႔ ၊ ဟုတ္လား။ ”

           “ ဟုတ္တယ္ ႏြယ္ ၊ ကို တကယ္ကို ႏြယ့္ကို မ်က္ရည္ က်ေစခ်င္ေနတာ . . ”

           “ ေၾသာ္. . . ကိုေဇာ္ ၊ ႏြယ္က မ်က္ရည္က်ျပီး စိတ္ဆင္းရဲေနမွ ရွင္က ေပ်ာ္ေနတယ္ေပါ႔ေလ။ ”

           “ အမ္ . . . ကို ဒီလို မေျပာပါဘူး။ ႏြယ္ဖာသာ ေလွ်ာက္ေတြးျပီး ေျပာေနတာ။ ကို ေျပာခ်င္တာက သုေတသန ပညာရွင္ေတြရဲ႕ အဆို အရ။ မ်က္ရည္ ခန္းေျခာက္ေနတဲ႔ လူေတြထက္ မ်က္ရည္လြယ္တဲ႔ လူေတြက မ်က္လံုးရဲ႕ အၾကည္ဓါတ္ ပိုျပီးေတာ့ ေတာက္ပျပီး လွပၾကတယ္ လို႔ ဆိုတယ္။ ႏြယ္သာ မ်က္ရည္မက်ဘဲ မ်က္ရည္ အက်နည္းျပီး မ်က္ရည္ေတြ ရွားေနမယ္ ဆိုရင္  ကိုခ်စ္တဲ႔ ႏြယ့္မ်က္ဝန္းေလးေတြမွာ အၾကည္ဓါတ္ မရွိဘဲ မြဲေျခာက္ေနမွာ စိုးလို႔ ကိုက ႏြယ့္ကို မ်က္ဝန္းမွာ အၾကည္ဓါတ္ေတြ ရွိေနေအာင္ မ်က္ရည္က်တာကို သေဘာက်ေနတာပါ။ ”

           “  - - - - - - -  ”

           အနီးနားမွာ မွန္ မရွိပါ။ ဒါေၾကာင့္ ေကာင္မေလးက သူ႕ရဲ႕ လက္ကိုင္အိတ္ထဲကေန မိတ္ကပ္ဘူးေလးကို ထုတ္ျပီး အထဲက မွန္ေလးနဲ႔ သူမ မ်က္ဝန္းေတြကို သူမ ျပန္ၾကည့္ေန၏။ ျပီးေတာ့ ေခါင္းကိုလည္း ဟိုဘက္ ဒီဘက္ ေစာင္းကာ သူမ မ်က္ဝန္းကို အခုမွ ျမင္ဖူးသလိုနဲ႔ ရႈ႕ေထာင့္မ်ိဳးစံုက ၾကည့္၏။

           “ အင္း . . . ဟုတ္ေတာ့လည္း ဟုတ္သားပဲေနာ္။ ဒါေၾကာင့္ ႏြယ့္ မ်က္ဝန္းေလးေတြက အရည္စိုျပီး ေတာက္ေနတာ ေနမယ္ေနာ္။ ”

           ကဲ. . . . ၾကည့္ဦး။ ေျပာျပန္ရင္လည္း ကိုေဇာ့္ အလြန္ ျဖစ္ဦးမယ္ ဟင္း း း း း  း

           “ ဟုတ္တယ္ . . . ဒါေၾကာင့္လည္း ကိုက ႏြယ္ ဂရုမစိုက္မိတဲ႔ မ်က္ဝန္းေလးေတြကိုေတာင္မွ ဂရုစိုက္ ေနတာေပါ႔ကြာ ”

            မ်က္ဝန္းေလးေတြမွာ အျပံဳးေလးေတြပါ မကေတာ့ပါ ၊ ႏႈတ္ခမ္းေလးေတြမွာပါ အျပံဳးေလးေတြ ထင္ဟပ္ လာသည္။ သို႔ေသာ္ မျပီးေသးပါ။ သူတို႔က မိန္းကေလးေတြ မဟုတ္လား။ နည္းနည္းေတာ့ အရစ္ ထပ္ျပီး ရွည္ပါလိမ့္ဦးမည္။



ေခ်ာ့နည္း ( ၄ ) 

            “ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ၊ ကို ႏြယ့္ကို ဂရုမစိုက္ဘူး။ ”

           “ ဟင္  . . ဒီေလာက္ ဂရုစိုက္ေနတာေတာင္မွ ျဖစ္ရျပန္ျပီ။ ”

           “ ဟုတ္တယ္ေလ။ ႏြယ့္မွာေတာ့ ကို ဂရုမစိုက္ဘူး ဆိုျပီးေတာ့ ႏြယ့္မွာ ငိုလိုက္ရတာ ၊ ႐ိႈက္လိုက္ရတာ ဘယ္ေလာက္ ေမာတယ္ မွတ္လဲ။ ဒါကို ကိုက အရင္ကတည္းက ဒီဟာက ဒီလိုပါ ၊ ဟိုဟာက ဟိုလိုပါ လို႔ ေသခ်ာ ရွင္းျပထားပါလား။ ဒါဆိုရင္ ႏြယ္ မငိုရေတာ့ဘူး ၊ ဝမ္းနည္းလို႔ မရႈိက္ရေတာ့ဘူးေပါ့။ အခုေတာ့ ႏြယ္ ဘယ္ေလာက္ ေမာတယ္ မွတ္လဲ။ အဲဒါ ကို ဂရုမစိုက္လို႔ေပါ႔။ ”

           “ ကိုက ဂရုမစိုက္တာ မဟုတ္ပါဘူးကြာ။ ကိုက တမင္ ႏြယ့္ကို အဲဒီလို ႐ိႈက္ေအာင္ ၊ ေမာေအာင္ လုပ္တာပါ။ ”

           “ ဟင္ . . . ဒါဆို ကိုက ႏြယ့္ကို ပင္ပန္းေစခ်င္လို႔ေပါ့ ဟုတ္လား။ ”

           “ ဒီလိုေတာ့လည္း မဟုတ္ပါဘူးကြာ။ ကို ဖတ္ဖူးတဲ႔ ေဆးပညာ စာအုပ္ တစ္အုပ္မွာ အငိုသန္တဲ႔ ကေလးေတြက အဆုတ္အား ေကာင္းတယ္ ၊ ငိုရင္းနဲ႔ ပိုုျပီး ႐ိႈက္ေလေလ သူတို႔ရဲ႕ အဆုတ္ေတြက ပိုျပီး သန္႔စင္ေလေလ လို႔ ဖတ္ရဖူးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ႏြယ္ ငိုတယ္ ဆိုရင္ အဆုတ္အား ေကာင္းမယ္ ၊ ငိုရင္းနဲ႔ ႐ိႈက္ရတယ္ ဆိုရင္ အဆုတ္ သန္႔မယ္ ဆိုျပီးေတာ့ ကိုက ႏြယ့္ကို ပိုျပီးေတာ့ က်န္းမာေစခ်င္ လို႔ ႏြယ္ ငိုတာ ၊ ႐ိႈက္တာေတြကို မတားဆီးတာပါ ႏြယ္ရဲ႕။ ”

            “ အမေလး . . ဆင္ျခင္ေတြကလည္း မ်ားလိုက္တာေနာ္။ ဘာကို ဘယ္လို ေျပာရမွန္းေတာင္မွ မသိေတာ့ဘူး။ ဒီကေျပာရင္ ဟိုဘက္က လွည့္ထြက္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ ဥာဏ္မ်ားတယ္ေနာ္။ ”

           “ ဥာဏ္မ်ားတာ မဟုတ္ပါဘူး ႏြယ္ရာ ၊ တကယ္ အမွန္ အတိုင္း ေျပာတာပါ။ ”

           “ ထားပါေတာ့  . . . ၊ ကို ေျပာတဲ႔ အတိုင္းေရာ ငိုတဲ႔ ကေလးက အဆုတ္အား ေကာင္းတယ္ ဆိုတာ တကယ္လား။ ”

           “ တကယ္ေပါ႔။ ဒါေၾကာင့္လည္း ကေလး ေမြးေမြးခ်င္းမွာ အျပင္ေလာကရဲ႕ ေလကို အဆုတ္ထဲ ႐ိႈက္သြင္းႏိုင္ေအာင္ ဆရာမေတြက ကေလးကို အျပင္ေရာက္တာနဲ႔ ေက်ာျပင္ကို ေျဗာတင္ျပီး ရိုက္ၾကတာေပါ႔ကြာ။ ဒီေတာ့ ကေလးက လန္႔ျပီး ငိုေတာ့တာပဲ။ ဒီလို ငိုေတာ့မွ ကေလးရဲ႕ အဆုတ္က အသက္ရွဴဖို႔ အားထုတ္ရင္း သူတို႔ အဆုတ္ေတြ အားေကာင္း လာတာေပါ့ကြာ။ ဒါေၾကာင့္ မီးဖြား ဆရာမေတြက ကေလးေတြကို အျပင္ေရာက္တာနဲ႔ ရိုက္ၾကတယ္ လို႔ ဖတ္ဖူးတာပဲ။ ”

           “ ဒါဆို ကိုက ႏြယ့္ကို အဆုတ္ အားေကာင္းေစခ်င္ လို႔ ငိုတာ ၊ ရႈိက္တာကို မေခ်ာ့တာေပါ႔ေလ။ ”

           “ ဒီလို ဆိုခ်င္လည္း ဆိုလို႔ရတာပါပဲ။ ”

           “ အင္း . . . ”

            အင္း ဆိုျပီး ေကာင္မေလးက ခဏ ျငိမ္ျပီး အၾကံထုတ္ေနပါ၏။ မိန္းကေလး ပီပီ ဒီေလာက္နဲ႔ ဘယ္ေက်နပ္ဦးမလဲေလ။ ဟုတ္တယ္ မဟုတ္လား။ ခဏၾကာေတာ့မွ . . .



ေခ်ာ့နည္း ( ၅ ) 

           “ ဒါဆို ကို႕ကို ႏြယ္ တစ္ခု ေမးမယ္။ ”

          “ အင္း . . . ေမး . . . ”

          “ တကယ္လို႔ ကိုရာ . . ၊ ဒီအခ်ိန္က ညဘက္ၾကီး ျဖစ္ေနမယ္။ ျပီးေတာ့ မိုးေကာင္းကင္မွာလည္း ၾကယ္ေတြ စံုေနမယ္ ဆိုပါစို႔ . . . ”

            “ အမ္ . . . အခုက ညဘက္ၾကီးမွ မဟုတ္တာ . . ”

           “ အင္းေလ. . . ဒါေပမဲ႔ ညဘက္ၾကီးလို႔ပဲ သေဘာထားေလ။ အခုလို ၾကယ္ေတြ စံုေနတဲ႔ ညဘက္မွာ ကို နဲ႔ ႏြယ္နဲ႔က အခုလိုပဲ ခံုေလး တစ္ခုတည္းမွာ အခုလိုပဲ ထိုင္ေနတယ္ေပါ႔ေလ. . . . ”

           “ အင္း . . . . ”

           “ ဒီအခ်ိန္မွာ မိုးေကာင္းကင္မွာ ၾကယ္ေတြကလည္း စံုေနျပီးေတာ့ ၾကယ္ေတြကို ၾကည့္ျပီး ႏြယ္နဲ႔ကို စကားေတြ ေျပာေနၾကတယ္။ ”

           “ အင္း . . . ”

           “ ဒီအခ်ိန္မွာ ၾကယ္ေလး တစ္လံုးက ေၾကြက်သြားတယ္ ဆိုပါစို႔။ ၾကယ္ေၾကြရင္ လူေတြက ဆုေတာင္းရတယ္ ၊ ဒါဆို ဆုေတာင္းျပည့္တယ္ လို႔ ဆိုၾကတယ္ေလ။ ”

            “အင္း . . . . ”

            “ ဒီလို ၾကယ္ေၾကြသြားတဲ႔ အခ်ိန္မွာ ကို ဘာဆုေတာင္းမလဲ ၊  ဒါကို ေျပာျပ . . . ”

           “ - - - - - - ”

           “ ေျပာျပေလ. . . ၊ ၾကယ္ေၾကြ သြားရင္ ကိုက ဘာဆုေတာင္းမလဲ ”

           “ ကိုလား . . . ”

            “ အင္း . . . ၊ ဘာဆုေတာင္းမလဲ ေျပာျပေလ။ ”

           “ ကိုကေတာ့ ဘာဆုမွ မေတာင္းဘူး။ ”

            “ ဟင္ . . . ဘာျဖစ္လို႔လဲ ၊ ကိုက ဆုေတာင္းျပည့္မွာ စိုးလို႔လား။ ”

            “ ဒီလိုေတာ့လည္း ဘယ္ဟုတ္မလဲ ႏြယ္ရဲ႕။ ဘယ္သူမဆိုကေတာ့ ကိုယ္ေတာင္းတဲ႔ ဆုကို ျပည့္ခ်င္တာေပါ႔။ ဒါေပမဲ႔ကြာ . . . လူေတြ ေျပာေျပာေနတဲ႔ အတိုင္းပဲ ၊ သီခ်င္းေတာင္မွ ရွိေသးတယ္ေလ။ ပုလဲလံုးေလးေတြ ဆိုတာ ကမာေကာင္ေလးေတြရဲ႕ မ်က္ရည္ေတြ ဆိုေတာ့။ က်ယ္ေျပာလွတဲ႔ မိုးေကာင္းကင္ၾကီးမွာ ၾကယ္ေတြဆိုတာလည္း ေကာင္းကင္ၾကီးရဲ႕ အေသြးအသား ၊ မ်က္ရည္ေတြပဲ မဟုတ္လား။

             ဒီလို ေကာင္းကင္ၾကီးရဲ႕ အေသြးအသား ၊ မ်က္ရည္ေတြ ေၾကြက်တာကို ကိုယ္က ၾကည့္ျပီးေတာ့ ဆုေတာင္းမွ ဆုေတာင္းျပည့္မယ္ ဆိုတာမ်ိဳးေတာ့ ကိုက မလိုခ်င္ဘူးကြာ။ ေျပာရရင္ “ သူမ်ား မ်က္ရည္က်မွ ကိုယ္က ဆုေတာင္းျပည့္မယ္ ” ဆိုရင္ေတာ့ ကို ၾကယ္ေၾကြတာကို ၾကည့္ျပီး ဆုေတာင္း မေနခ်င္ေတာ့ဘူး။ မျပည့္ရင္လည္း ေနပါေစေတာ့။ ”

            “ ဟင္ . . . . . ”

           “ ဒီလိုပဲ . . . ကိုယ့္ခ်စ္သူကိုလည္း ေကာင္းကင္ရဲ႕ မ်က္ရည္ ၾကယ္ေၾကြတာကို ၾကည့္ျပီး ဆုေတာင္း မေနေစခ်င္ဘူး။ သူမ်ား မ်က္ရည္နဲ႔ ဆုေတာင္းမွ ကိုယ့္ဆုေတာင္း ျပည့္တယ္ ဆိုတာမ်ိဳးလည္း အျဖစ္မခံႏိုင္ဘူးကြာ။ ဒါေၾကာင့္ ကိုလည္း ၾကယ္ေၾကြတာကို ၾကည့္ျပီး ကို ဆုမေတာင္းဘူး ၊ ကိုယ့္ခ်စ္သူ ႏြယ္ကိုလည္း ၾကယ္ေၾကြတာကို ၾကည့္ျပီး ဆုေတာင္း မေနေစခ်င္ဘူး။ ”

            “ အင္း. . . ဒီလို ဆိုေတာ့လည္း ဟုတ္တာပဲေနာ္။ ဒါဆို ကို႕ကိုလည္း ဆုမေတာင္း ခိုင္းေတာ့ပါဘူး။ ႏြယ္လည္း ေနာက္ဆို ၾကယ္ေၾကြတာ ျမင္ရင္လည္း ဆု မေတာင္းေတာ့ဘူး။ ”

           “ ဒါေပါ႔ . . ႏြယ္ရယ္. . . ”

           “ ကိုေျပာသလို ဆိုရင္ ၾကယ္ေၾကြတယ္ ဆိုတာ ေကာင္းကင္ၾကီး မ်က္ရည္က်တာေပါ႔ေနာ္။ အင္းေလ . . . သူမ်ား မ်က္ရည္က်မွ ကိုယ္က ဆုေတာင္းျပည့္ရမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ဘယ္ေကာင္းေတာ့မလဲ။ ႏြယ္လည္း ၾကယ္ေၾကြတာကို ၾကည့္ျပီး အရင္က ေတာ္ေတာ္ ေပ်ာ္ခဲ႔တာ ၊ အခုလို ဆိုရင္ ေကာင္းကင္ၾကီးကိုေတာင္မွ သနားဖို႔ ေကာင္းသြားျပီေနာ္။ ႏြယ္ ဆုမေတာင္းေတာ့ပါဘူး ကိုရယ္။ ”

            “ ဆုလည္း ေတာင္းေနစရာ မလိုပါဘူး ႏြယ္ရယ္။ ႏြယ့္ေဘးနားမွာ ကိုက ထာဝရ အျမဲတမ္း ရွိေနမွာပါ။ အဲဒါက ေတာင္းစရာ မလိုေသာ ဆုပါပဲ။ ”

           “ တကယ္ေျပာတာလား ကို ”

           “ တကယ္ေျပာတာေပါ႔ ႏြယ္ရဲ႕ ”

        “ ဒါဆိုရင္ေတာ့ ေကာင္းကင္ၾကီးကို ၾကည့္ျပီး ၾကယ္ေၾကြတာကို ထိုင္ေစာင့္ ေနစရာ မလိုေတာ့ဘူးေပါ႔။ ႏြယ္ လိုခ်င္တဲ႔ ဆုက အလိုလုိ ျပည့္တာေပါ႔ေနာ္။ ”

           “ ဒါေပါ႔ ႏြယ္ရယ္။ ”

           ေကာင္ေလးက ေကာင္မေလးရဲ႕ လက္ကေလးကို လွမ္းကိုင္လိုက္ေလ၏။ ထိုအခါမွာ ခုနက ငိုကာ ၊ ယိုကာ စိတ္ေကာက္ေနေသာ ေကာင္မေလးက ေကာင္ေလးရဲ႕ ေခ်ာ့ျခင္းမွာ ေပ်ာ့ေျပာင္းသြားကာ အားမရွိေတာ့ေသာ လူတစ္ေယာက္ မဟုတ္ေပမဲ႔ ေကာင္ေလးရဲ႕ ပုခံုးေပၚသို႔ ေခါင္းေလး လွမ္း၍ မွီလိုက္ေလေတာ့သည္။

           အခ်စ္ ဆိုတာ ေလာကမွာ ဒီလိုပဲ ႏုည့ံေပ်ာ့ေျပာင္းပါသည္။ အခ်စ္ ဆိုတာ ထိေတြ႕ကိုင္တြယ္လို႔ မရေပမဲ႔ တစ္ခါတေလေတာ့ သင့္ေတာ္သလို ေခ်ာ့ေမာ့ေျပာဆိုဖို႔လည္း လိုအပ္ပါေသးသည္။



       ေျမာက္ျပန္ေလတို႔က အရပ္ရွစ္မ်က္ႏွာကို သိပ္သိပ္သည္းသည္း တိုးေဝွ႔လ်က္ ရွိ၏။ ခ်မ္းေအးလွလြန္း၍ ထင္သည္ ၊ ေကာင္မေလးရဲ႕ ဦးေခါင္းက ေကာင္မေလးရဲ႕ ပုခံုးေပၚသို႔ ေပ်ာ့ေျပာင္းစြာ မီွတင္ေန၏။ ၾကားေလေသြးရင္ ေဝးမတတ္ ဆုိေသာ စကားကို ပံုပမာ ျပဳေနဟန္ျဖင့္ ေဆာင္းရဲ႕ အေအးဓါတ္ေၾကာင့္ သူတို႔ရဲ႕ ႏွစ္ကိုယ္ၾကားမွာ မ်ိဳထားမတတ္ ထိကပ္ေနၾက၏။

            ခ်စ္ျခင္းေမတၱာမွာ နယ္ၾကားမ်ဥ္း မရွိဘူး မဟုတ္ေပဘူးလား။




           အထက္ပါ အေၾကာင္းအရာမ်ားသည္ “ ခ်စ္သူ ေခ်ာ့နည္း ”  ဆိုေသာ စာအုပ္မွ ျဖစ္ပါသည္။ ထိုစာအုပ္တြင္ မသိမသာ ခ်စ္သူ ေခ်ာ့နည္း ( ၂၅ ) နည္း ႏွင့္ သိသိသာသာ ခ်စ္သူ ေခ်ာ့နည္း ( ၁၄၄ ) နည္း ပါဝင္သည္ဟု သိရွိရပါသည္။

           သို႔ေသာ္ ထိုစာအုပ္ကို ကၽြန္ေတာ္ မဖတ္ဖူးပါ။ ထို႔ျပင္ ကိုင္ၾကည့္မိဖို႔ ေနေနသာသာ ျမင္၍မွ်ပင္ မျမင္ဖူးပါ။ ဒါေပမဲ႔ ဒီစာအုပ္ထဲက အေၾကာင္းအရာကို  ခင္မင္သူ တခ်ိဳ႕က ေျပာျပ၍ အထက္ပါ အတိုင္း ကၽြန္ေတာ္ အနည္းငယ္ ေရးျပျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ထိုအျပင္ “ ခ်စ္သူ ေခ်ာ့နည္းက်မ္း ” စာအုပ္ကို ထုတ္ေဝေသာအခါ အုပ္ေရ ( ၅၀ ) သာ ထုတ္ေဝခဲ႔သည္ ဟု သိရပါသည္။ ယခုအခါ ထိုစာအုပ္ကို လူငါးေယာက္ဆီတြင္ လက္ဝယ္ပိုင္ပိုင္ ရွိေနသည္ ဟု သတင္း သိုးသိုးသန္႔သန္႔ ရရွိထားပါ၏။

            ထိုလူငါးေယာက္မွာ -

၁ ) မိုးယံ
၂ ) ေမာင္မ်ိဳး
၃ ) အုပ္ၾကီး
၄ ) ေမာင္ခ်စ္
၅ ) ေငြလမင္း တို႔ ငါးေယာက္ဆီမွာ လက္ဝယ္ပိုင္ပိုင္ ရရွိထားသည္ ဟု ၾကားသိရပါသည္။

           ဒါေၾကာင့္ မသိမသာ ခ်စ္သူ ေခ်ာ့နည္း ( ၂၅ ) နည္း ႏွင့္ သိသိသာသာ ခ်စ္သူ ေခ်ာ့နည္း ( ၁၄၄ )  နည္းကို သိခ်င္သူမ်ား ရွိပါက ထိုလူ ငါးေယာက္ဆီမွာ သြားေရာက္ ေမးျမန္းသင့္ပါေၾကာင္း ေခ်ာက္တြန္း . . . အဲ . . တိုက္တြန္း ခ်င္ပါသည္။

           အထက္ပါ ပုဂၢိဳလ္ငါးေယာက္ကလည္း မိမိတို႔ ရရွိထားေသာ “ ခ်စ္သူ ေခ်ာ့နည္းက်မ္း ” ကို ဒီအတိုင္း တစ္ေယာက္တည္း ကိုင္ထားကာ မသံုးစြဲဘဲ ၊ ထိုစာအုပ္ထဲမွ ခ်စ္သူ ေခ်ာ့နည္းမ်ားကို အျခားေသာ လူမ်ားကိုလည္း သံုးစြဲႏိုင္ရန္ မွ်ေဝေပးပါဦး ဟု “ ေမာ္ဒန္ ဆန္ဆန္ Tag ” လိုက္ပါသည္။

*** ခ်စ္သူမွ မရွိတာ ၊ မေရးတတ္လို႔ပါ ၊ ဘာျဖစ္တာ ၊ ညာျဖစ္တာ ဟု ဆင္ေျခေတြ ေပးကာ မေရးခဲ႔ရင္ ဒီတစ္သက္လံုး သာမက ၊ ေနာက္ဘဝေတြမွာပါ ခ်စ္သူ မရွိပါေစနဲ႔ဗ်ာ . . .  ကဲ မွတ္ထား. . ။ ( ကိုေဇာ္ . . .  မင္း ပိုင္သကြာ။ ) ***

ေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ၾကပါေစ :D :D

ေလးစားစြာျဖင့္
ကိုေဇာ္
18.3.2011

Share/Bookmark

15 March 2011

34 မိုးခါးေသာက္သူမ်ား



            တကယ္ေတာ့ . . .

           လူေတြသည္ သာမာန္ အားျဖင့္ေတာ့ ေကာင္းၾကပါသည္။ သို႔ေသာ္  . . .  အေျခအေန တစ္ရပ္ကို ခက္ခဲစြာ ျဖတ္သန္းခဲ႔ အျပီးမွာေတာ့ တခ်ိဳ႕လူမ်ားသည္ ေျပာင္းလဲ သြားတတ္ၾကပါသည္။



          ကားတံခါး ေဘာင္ေပၚမွာ ေမွးတင္ကာ မွီထားေသာ ကၽြန္ေတာ္ ေခါင္းက ငိုက္စိုက္က်လွ်က္ ရွိေန၏။ လမ္းေကာင္းလို႔ ဘတ္စ္က ျငိမ္ကာ လမ္းမေပၚမွာ ေျပးေနတယ္ ဆိုရင္ တံခါးေဘာင္ေပၚမွာ မီွတင္ထားေသာ ေခါင္းက ျငိမ္ေနေပမဲ႔ ခ်ိဳင့္ခြက္မ်ား ၊ အနိမ္႔အျမင့္မ်ား ေပါမ်ားေသာ လမ္းမေပၚကို ေရာက္ရင္ေတာ႔ တံခါးေဘာင္ကို မွီေနေသာ ေခါင္းက လႈပ္ခတ္စြာျဖင့္ ယိမ္းထိုးေနလ်က္ ရွိသည္။ တစ္ခါတစ္ရံ ထိုတံခါးေဘာင္ႏွင့္ပင္ တိုက္မိေနေသးေတာ့သည္။ သို႔ေသာ္ ငိုက္စိုက္က်ေနေသာ ကၽြန္ေတာ့္ဦးေခါင္းကို ကၽြန္ေတာ္ တည့္မတ္ေအာင္ ေထာင္ထားႏိုင္ျခင္း မရွိ။

          ေဘးက လူေတြရဲ႕ အျမင္မွာ ညက အလြန္ကို အိပ္ေရးပ်က္ေနေသာ လူတစ္ေယာက္ အျဖစ္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ျမင္ေနၾကလိမ့္မည္။ နံနက္ေစာေစာစီးစီး ဘတ္စ္ေပၚမွာ ဇက္က်ိဳးေအာင္ ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္ေနသူ အဖို႔ ညဘက္မွာ ဘယ္ေလာက္မ်ား အိပ္ေရး ပ်က္ေနခဲ႔လို႔ပါလိမ့္ လို႔ ေတြးမိေကာင္း ေတြးမိၾကလိမ့္ဦးမည္။

         သို႔ေသာ္ . . . .



          ဘယ္အခ်ိန္ပဲ တက္စီး တက္စီး ဒီဘတ္စ္ကို စီးရင္ ကၽြန္ေတာ္ ေနရာ ရပါသည္။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ ဒီဘတ္စ္ရဲ႕ စထြက္ရာ ဘတ္စ္ဂိတ္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္နားမွာ တည္ရွိေနခဲ႔လို႔ပါပဲ။ နံနက္ အလုပ္သြားေတာ့မယ္ ဆိုရင္ အိမ္က ထြက္လာရင္း ဘတ္စ္ ဂိတ္မွဴးဆီက “ ဘယ္ကားထြက္မလဲ အစ္ကို ” လို႔ လွမ္းေမးကာ ထိုဘတ္စ္ေပၚ တက္ထိုင္ေနလိုက္ယံုမွ်သာ။ အလွည့္က် ထြက္ခါနီး ဘတ္စ္က ထိုင္စရာ ေနရာ မရွိေအာင္ ျပည့္ေနျပီ ဆိုရင္ ဒုတိယ အေနနဲ႔ ထြက္မဲ႔ ဘတ္စ္ နံပါတ္ကို ေမးကာ ထိုဘတ္စ္ေပၚ တက္ထိုင္ေနလိုက္ယံုသာ ရွိ၏။

          ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ နံနက္ေစာေစာ အလုပ္သြားခ်ိန္ဟာ သူမ်ားေတြလို ဘတ္စ္ေပၚ ေရာက္ဖို႔ အတင္းတိုးတတ္ရေသာ ဒုကၡမ်ား ကင္းေဝးကာ လြတ္ေအး ျငိမ္းခ်မ္း၏။ အသာအယာ စထြက္ဂိတ္မွ ထိုင္စီးသြားယံုမွ်ပင္။ အလုပ္ရွိရာ ဂိတ္ကလည္း ဆူးေလ မွတ္တိုင္ မေရာက္ခင္ သံုးမွတ္တိုင္ အလိုမွာ ဆင္း၍ အသာအယာ ရံုးတြင္းသို႔ လွမ္းဝင္လိုက္ယံုမွ်သာ ျဖစ္၏။

          သူမ်ားေတြ အလုပ္အခ်ိန္မွီရန္ ဘတ္စ္ကား အလာကို ေမွ်ာ္ေငးေနရေသာ ၊ လာေနေသာ ဘတ္စ္ေပၚသို႔ အႏၱရာယ္ ကင္းကင္း ေရာက္ေအာင္ ခပ္သုတ္သုတ္ တက္လိုက္ရေသာ ၊ ဘတ္စ္ကားေပၚမွ လူစံု ၊ အနံ႔စံု ၊ အတန္းအစား မ်ိဳးစံုတို႔ရဲ႕ က်င္လည္မႈ မ်ဳိးစုံကို မတ္တပ္ရပ္ျပီး ဘဝကို အားတင္း ျဖတ္သန္းေနရေသာ လူေတြထဲမွ ကၽြန္ေတာ္က ဖာသိဖာသာ ကင္းလြတ္ခြင့္ရေန၏။

          ဂိတ္အစမွ ထိုင္လိုက္လာရင္း ေနာက္ထပ္ ရပ္လာေသာ ဂိတ္တိုင္တိုင္းကို ေဘးျပတင္းေပါက္ ဟာလာဟင္းလင္းမွ စင္းစင္းၾကီး အတိုင္းသား ျမင္ေနရ၏။  ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘတ္စ္ လာေနျပီ ဆိုတာကို ျမင္လိုက္ရရင္ ကားမွတ္တိုင္မွာ ေမွ်ာ္ေစာင့္ေနေသာ လူအုပ္ၾကီးမွာ ကေလးကို ေအာက္ခ်ထားသူက ဆက္ခနဲ ေကာက္ခ်ီ၏ ၊ ပစၥည္းေတြ ခ်ထားသူက ျဖတ္ခနဲ ေကာက္ကိုင္၏ ၊ အလုပ္ခ်ိန္မွီေအာင္ ေျပးရမည့္သူကလည္း ထမီကို ခပ္တင္းတင္း ျပင္စည္း၏ ၊ ေက်ာင္းဆရာမေလးကလည္း သူမရဲ႕ ျခင္းေလးကို ခပ္က်စ္က်စ္ေလး ပိုတိုး ဆုပ္ကိုင္လိုက္၏ ၊ ဇရာက်လာေသာ သက္ၾကီးသူ တခ်ိဳ႕ကလည္း သူတို႔ ဒူးကို အားတင္းျပီး လွမ္းတက္ဖို႔ အားယူေန၏။

           ထိုသို႔ . . . ထိုသို႔  . . . . လူေလာကရဲ႕ ျဖစ္စဥ္ အဖံုဖံုေတြကို အေဝးမွပင္ ကၽြန္ေတာ့္ ျမင္ေတြ႕ခြင့္ ရေနေပသည္။ အားတင္းမႈ ၊ မာန္ခ်ီမႈ ၊ ညည္းတြားမႈ ၊ အံခဲမႈ ၊ ျမည္တြန္ေတာက္တီးမႈ ၊ စိတ္ပ်က္အားငယ္မႈ ၊ အရွက္ကြဲမႈ ၊ ထိခိုက္ဒဏ္ရာ ရမႈ ၊ ခိုက္ရန္ျဖစ္ပြားမႈ ၊ မသမာမႈ ထုိသို႔ . . . ထုိသို႔ ေျပာမျပတတ္ေအာင္ မ်ားျပားလွေသာ လူမႈဘဝ ဇာတ္ခံုအေၾကာင္းကို ဘတ္စ္ကား စီးရင္းျခင္း တစ္ခုတည္းျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္ မ်က္စိေရွ႕ေအာက္မွာ မ်က္ဝါးထင္ထင္ ေတြ႕ျမင္ခြင့္ ရေနေပေတာ့သည္။

         “ ကမၻာၾကီး တစ္ခုလံုးကို သင္ ကယ္တင္ႏိုင္စရာ မလိုပါ။ သင့္မ်က္စိေရွ႕ေမွာက္က လူကို ကယ္တင္ႏိုင္ရင္ ကမၻာၾကီးကို ကယ္တင္ႏိုင္တာ မည္၏ ” ဆိုေသာ စကားကို သတိရမိ၏။

          ကၽြန္ေတာ့္ ကမၻာၾကီး တစ္ခုလံုးကို မကယ္တင္ႏိုင္ပါ။ သို႔ေသာ္ ဒီဘတ္စ္ေပၚမွာ ရွိေနျပီး ကၽြန္ေတာ့္ မ်က္စိေရွ႕ေမွာက္က သူတို႔ရဲ႕ အခက္အခဲေတြကို ကၽြန္ေတာ့္ တတ္ႏိုင္သေလာက္ ပါဝင္ ကူညီေပးႏိုင္တယ္ မဟုတ္ပါလား။ ကူညီမႈ ဆိုတာ ခက္ခက္ခဲခဲ ပင္ပန္းတာ မဟုတ္ပါ။ ကိုယ္တတ္စြမ္းႏိုင္တာေလး လုပ္ေပးလိုက္ရတာပဲ ဟု ကၽြန္ေတာ္ ယူဆမိသည္။

           “ ျခင္းေတာင္း ကၽြန္ေတာ့္ကို ေပးထား ၊ ကၽြန္ေတာ္ ကိုင္ထားေပးမယ္။ ”

          ဟု ဆိုတာ ေက်ာင္းဆရာမ တစ္ေယာက္ကို ကူညီႏိုင္သည္။

          “ ထမင္းခ်ဳိင့္ေပးထားေလ ၊ ကၽြန္ေတာ္ ယူထားေပးမယ္။ ”

         ဟု ဆိုကာ အလုပ္အတြက္ ထမင္းခ်ဳိင့္ သယ္လာေသာ အလုပ္သမားအား ကူညီႏိုင္သည္။ 

          “ အစ္မ ကေလးေပးထား ၊ ကၽြန္ေတာ္ ခ်ီေပးထားမယ္။ ”

         ဟု ဆိုကာ ကေလးမိခင္ကို ကူညီႏိုင္၏။ ဒါမွမဟုတ္ ေနရာမွ ဖယ္ေပးျပီး ကူညီႏိုင္သည္။

          “ အဘြား လာ လာ ၊ ဒီမွာ လာထိုင္ပါ။ ”

         ဟု ဆိုကာ အသက္အရြယ္ ၾကီးေသာ အဘိုး ၊ အဘြားမ်ားကို ထိုင္ရန္ ေနရာ ဖယ္ေပးကာ ကူညီႏိုင္၏။ ဒီလို ထိုင္ရန္ ေနရာ ဖယ္ေပးတယ္ ဆိုတာ တကယ္ေတာ့ လြယ္ကူ လွတယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါ။ ဂိတ္အစ မွတ္တိုင္ကေန ထိုင္စီးလာျပီး ဂိတ္ဆံုးဖို႔ ၃ မွတ္တိုင္ေလာက္ အလိုမွ ဆင္းရေသာ လူတစ္ေယာက္ အဖို႔ ခရီးေဝးကို ဘယ္သူမဆို သက္ေတာင့္သက္သာ ထိုင္၍သာ စီးခ်င္ၾကေပမည္။ သို႔ေသာ္ တတ္ႏိုင္သေလာက္ေတာ့ ဘတ္စ္စီးေနရင္း လူေတြကို ကူညီခ်င္ေသာ စိတ္ေၾကာင့္ အသက္အရြယ္ ၾကီးသူမ်ားကို ေနရာဖယ္ေပးကာ ထိုင္စီးေစခဲ႔သည္။

          ဘဝမွာ ဘတ္စ္စီးရင္း အမွတ္မထင္ လူေတြကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ ကူညီခြင့္ ရေနတဲ႔ အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္လည္း ေက်နပ္ ေပ်ာ္ရႊင္ေနခဲ႔ရပါ၏။ အျမဲတမ္းလည္း ေက်နပ္ ေပ်ာ္ရႊင္ရလိမ့္မည္ ဟု ယံုၾကည္ေနခဲ႔ပါသည္။

            သို႔ေသာ္ . . . .



          “ ကၽြန္မ ထမင္းခ်ိဳင့္ ေပးေတာ့ေလ ၊ ဆင္းေတာ့မယ္ ”

          “ ဗ်ာ ၊ ခုနကပဲ ဆင္းေတာ့မယ္ ဆိုျပီး လွမ္းယူသြားျပီေလ ”

          “ အို မဟုတ္တာ ၊ ကၽြန္မက ဆင္းမွ မဆင္းေသးတာပဲ ”

          “ အမ္ . . . ဒါဆို ခုနက ကၽြန္ေတာ့္ဆီက ထမင္းခ်ိဳင့္ လွမ္းယူသြားတာ ခင္ဗ်ား မဟုတ္ဘူးလား ”

          “ အို . . ကၽြန္မ ဆင္းမွ မဆင္းေသးေတာ့ ယူမွ မယူရေသးတာ ၊ ကၽြန္မ ထမင္းခ်ိဳင့္ ဘယ္ေရာက္သြားျပီလဲ ”

           “ ဒါေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း မသိဘူးေလ ၊ ခင္ဗ်ားေတာင္းတယ္ မွတ္လို႔ ေပးလိုက္တာေပါ႔ ”

          “ ဟင္ . . ရွင္ . . ရွင္ . . ဒါ တမင္ အကြက္ထြင္ျပီး ထမင္းခ်ိဳင့္ ခိုးတာ မဟုတ္လား ”

           “ ဗ်ာ . . . မဟုတ္တာဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္က ဘာလို႔ ခိုးရမွာလဲ ၊ ခင္ဗ်ား ထမင္းခ်ိဳင့္ကို ကုိင္ျပီး ကူညီတာပါ ”

          “ အို . . ဒါမ်ိဳးေတြ ရိုးေနပါျပီရွင္ ၊ ရွင္ . . . ရွင့္လူေတြနဲ႔ ေပါင္းျပီး ပစၥည္းေတြကို ကူညီသလိုလုိနဲ႔ ယူထားျပီး ခိုးေနတာ မဟုတ္လား ”

           “ ဟာဗ်ာ . . . ရာရာစစ ၊ ခင္ဗ်ားကို အလကား ကူညီတာပါဗ်ာ ”

           “ ဒါေတြ မသိဘူးရွင္ ၊ အခု ကၽြန္မ ထမင္းခ်ိဳင့္ ဘယ္လို လုပ္မလဲ ”

          “ မသိဘူးေလ ၊ ကၽြန္ေတာ္မွ မယူထားတာ ၊ ခင္ဗ်ားေတာင္းတယ္ မွတ္လို႔ ပိုင္ရွင္ပဲ ဆိုျပီး ေပးလိုက္တာေလ။ ”

           “ အခုမွ မသိဘူး မလုပ္ပါနဲ႔ ၊ ရွင္ ေလ်ာ္မလား ၊ ရဲစခန္းကို ေမာင္းခိုင္းရမလား ”

          “ ဟ . . . ကၽြန္ေတာ္ ခိုးတာမွ မဟုတ္ဘဲ ၊ ဘယ္သူ ယူသြားမွန္းမွ မသိတာ ”

           “ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ေလ ၊ ရွင့္ လက္ထဲကေန ေပ်ာက္သြားတာ ရွင္ပဲ ေလ်ာ္ရမွာေပါ႔ ”

           “ ခင္ဗ်ားဗ်ာ . . . . ကူလည္း ကူညီရေသး ”

           အဲဒီလို ေနာက္ဆံုး စကားလံုး အဆံုးသတ္ျပီးတဲ႔ ေနာက္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ အိတ္ထဲက မရွိမဲ႔ ရွိမဲ႔ ေငြေလးေတြဟာ ဘယ္သူ ယူသြားမွန္း မသိတဲ႔ စတီးခ်ိဳင့္ရဲ႕ အဖိုးအခ ျဖစ္သြားခဲ႔ရဖူးပါ၏။

          သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ကူညီမႈက အေရာင္ မပ်က္ယြင္းေသးပါ။



          “ ဟုိအစ္ကိုၾကီး ကၽြန္မ ထီးေရာ ၊ ဆင္းေတာ့မယ္ အစ္ကို ”

           “ ခုနက လွမ္းယူသြားတာေလ ”

          “ မယူရေသးဘူး ၊ ကၽြန္မမွ မဆင္းေသးတာ ”

           ဒီလို စကားကို အစ ပ်ိဳးလိုက္ကတည္းက ကၽြန္ေတာ့္ အိတ္ထဲက ပိုက္ဆံ အခ်ိဳ႕ဟာ အသြင္ေျပာင္း ေဆး ေသာက္ရန္ မလိုဘဲ ထီးအျဖစ္ ေျပာင္းလဲရန္ အတြက္ တာထြက္ဖို႔ ျပင္ဆင္ေနပါေတာ့သည္။ ဒီလို လက္ထဲမွ ပစၥည္းက ေပ်ာက္ကာ ပို္င္ရွင္က ေနာက္မွ လာေတာင္းတာမ်ိဳးကိုသာ ၾကံဳရတယ္ လို႔ မထင္ပါနဲ႔။ လက္ထဲမွာ ပစၥည္း က်န္ခဲ႔ျပီး ပိုင္ရွင္ ေပ်ာက္သြားတာမ်ိဳးလည္း ရွိခဲ႔ပါေသးတယ္ ဆိုရင္ ယံုႏိုင္ပါ႔မလား။

          “ ဟို  . . ဟို . . . ကေလး ပိုင္ရွင္ အစ္မၾကီး ၊ ဘယ္ေရာက္သြားလဲ မသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ဆင္းေတာ့မယ္ဗ် ”

           “  - - - - - - - ”

          “ ကေလး ပိုင္ရွင္ အစ္မေရ ၊ ဘယ္ေရာက္သြားလဲ မသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ဆင္းေတာ့မလို႔ပါ ”

           “ - - - - - - - ”

          ဘတ္စ္ေပၚက လူေတြ အားလံုး ဝိုင္းၾကည့္ေနေပမဲ႔ ကေလးရဲ႕ ပိုင္ရွင္ ျဖစ္ေသာ မိခင္အရင္းကိုေတာ့ ရွာလို႔ မေတြ႕ေတာ့ပါ။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ဆင္းမဲ႔ မွတ္တိုင္ ေက်ာ္လာကာ ဆင္း၍ မရေတာ့။ ပိုင္ရွင္မဲ႔ ပစၥည္းဆိုေသာ ကေလးတစ္ေကာင္က ကၽြန္ေတာ့္ လက္ထဲမွာ ငုတ္တုပ္ထိုင္ကာ ျပဴးေၾကာင္၍ ၾကည့္ေန၏။

           “ ဒီကေလး ပိုင္ရွင္ အစ္မၾကီး ၊ ဘယ္ေရာက္သြားလဲ မသိဘူး ”

          ေခၚလည္းေခၚ ၊ ေျပာလည္းေျပာရင္း ဝမ္းနည္းစိတ္ ၊ နာက်င္ ခံစားရေသာ စိတ္တို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ငုိေတာင္မွ ငိုခ်င္လာမိသည္။

           “ - - - - - - ”

          “ ကေလး ပိုင္ရွင္ ဘယ္ေရာက္သြားလဲ မသိဘူးဗ်ာ ၊ လုပ္ၾကပါဦး ၊ သူ႕ကေလး က်န္ခဲ႔ျပီ ၊ ေမ႕သြားတာလား ၊ တမင္ ထားခဲ႔တာလားဗ်ာ ”

           ဘတ္စ္ေပၚက လူအားလံုးရဲ႕ မ်က္လံုးေတြက ကၽြန္ေတာ့္ အေပၚမွာ စုျပံဳက်ေရာက္လ်က္။ တခ်ိဳ႕က ေလွာင္ေျပာင္ ၊ တခ်ိဳ႕က မဲ႔ရြဲ႔ ၊ တခ်ိဳ႕က ဂရုဏာ မ်က္ဝန္း ၊ တခ်ိဳ႕က ဥပေကၡာ အၾကည့္။ အားလံုး ကၽြန္ေတာ့္ ကိုယ္ေပၚ စုျပံဳက်လ်က္။

          “ ဒီကေလး အေမ နဲ႔ ေနရာကို ကၽြန္ေတာ္ သိတယ္ဗ် ”

       အသံၾကားရာကို လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အသက္ ၁၄ ႏွစ္ေလာက္သာ ရွိဦးမည့္ ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္ကို လွမ္းျမင္လိုက္ရသည္။ ဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ သူက “ ေမခလာ ” မဟုတ္ေပမဲ႔ ၊ သူ႕မွ မကယ္ရင္ ကၽြန္ေတာ္ ေရတိမ္ နစ္ရမဲ႔ အျဖစ္။

          “ ဒါဆို . . . လုပ္ . . . လုပ္ပါဦး ငါ့ညီရာ။ အစ္ကို ဘယ္ကို ျပန္လိုက္ပို႔ရမလဲ ”

          “ သူက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရပ္ကြက္ကဗ်။ သူ႕အေမက ကေလးေတြ အမ်ားၾကီး ေမြးထားတာ ၊ ျပီးေတာ့ ဒီလိုပဲ ေမ့သလိုလိုနဲ႔ ထားခဲ႔တတ္တယ္ လို႔ ရပ္ကြက္ထဲမွာေတာ့ ၾကားဖူးတယ္။ အခုလည္း သူ ကားေပၚ တက္လာကတည္းက ကၽြန္ေတာ္က သတိထား ၾကည့္ေနတာ။ အစ္ကို သတိမထားမိခင္မွာ သူက ကားမွတ္တိုင္မွာ ဆင္းသြားတာပဲ။ လိုက္ေတာ့ ျပမယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာတာလို႔လည္း မေျပာနဲ႔။ သူ႕အိမ္အထိလည္း လိုက္မပို႔ရဲဘူးေနာ္။ ”

         “ ေအးပါကြာ . . ေျပာလည္း မေျပာဘူး။ ေရာက္ရင္သာ ခပ္ေဝးေဝးက လွမ္းျပေပါ႔ ” 

          ဘုရား . . . ဘုရား . . . ကိုယ့္ရဲ႕ ေသြးသား ၊ သားသမီး အရင္းကို ဒီလို လက္လႊတ္စပယ္ လုပ္ရက္ ၾကေလသလား။ ေျပာရင္ ဘယ္သူ႕မွ ယံုမွာ မဟုတ္။ ကုိယ္တိုင္ေတာင္မွ အခုလို လက္ေတြ႕ မဟုတ္ရင္ ယံုမွ မဟုတ္။ ေကာင္ေလးရဲ႕ ေက်းဇူးနဲ႔ သူတို႔ ရပ္ကြက္ကို လိုက္ ၊ ရပ္ကြက္လူၾကီးေတြနဲ႔ ကေလးကို သူ႕မိဘအိမ္ ျပန္လိုက္အပ္ရေတာ့၏။ ကိုယ့္သားသမီးကို ေတြ႕တာေတာင္မွ ဝမ္းသာပံု မေပၚ ၊ ေဆာင့္ေအာင့္ကာ ဆြဲေခၚျပီး ေက်ာေပၚ ႏွစ္ခ်က္က ေျဗာတင္ေသး၏။

          ရပ္ကြက္လူၾကီးေတြကို ေက်းဇူးတင္စကား ဆိုရင္း ကၽြန္ေတာ္ လွည့္ျပန္လာေတာ့ ရံုးခ်ိန္က လြန္ယံုမက ထမင္းစားခ်ိန္ကိုပါ လြန္ေခ်ျပီ။ တကိုယ္လံုးလည္း ကေလးက ယိုထားေသာ ေသးနံ႔ေတြက ေထာင္းေထာင္းထလ်က္။ အဲဒီေန႔က ကေလး အတြက္ ဆိုျပီး အိတ္ထဲက ေငြ ၃၀၀၀ ကလည္း ထြက္သြားေသးသည္။

           ဒါေပမဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ဘတ္စ္ေပၚက လူမႈထူးခၽြန္မႈ ကူညီေရးက ေလ်ာ့ မသြားေသးပါဘူး။



          “ လာ . . . လာ အဘြား ၊ ဒီမွာ လာထိုင္လိုက္ ”

          ေနရာ လိုခ်င္လို႔ ဂိတ္ အစရဲ႕ ကားကိုေတာင္မွ အခ်ိန္ေစာင့္ျပီး စီးခဲ႔ရေပမဲ႔ အခုေတာ့ အသက္ၾကီး အဘြားအို တစ္ေယာက္ကို ကားဂိတ္မွ ၅ မွတ္တိုင္ စီးအျပီးမွာ ေနရာမွ ထကာ ဖယ္ေပးလိုက္ေလမိ၏။ ထိုအဘြားအိုကလည္း ျပံဳးကာ ေက်းဇူး စကားဆိုရင္း ဝင္ထိုင္သည္။ အခု မတ္တပ္ထရပ္ေပးေသာ ေနရာမွ ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ ဆင္းမဲ႔ အလုပ္မွတ္တိုင္ အထိ အေတာ္ကို သြားရဦးမည္။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း မတ္တပ္ ရပ္လ်က္ လိုက္ရဦးမည္။

          ဒါေပမဲ႔ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္ထက္ အသက္ၾကီးသူေတြကို ကူညီခြင့္ရတာ ဝမ္းသာမိပါ၏။ သူ ဆင္းသြားရင္ ကၽြန္ေတာ့္ ေနရာ ျပန္ရမွာပဲ မဟုတ္လား။ စိတ္ကူးေတြ ၊ အေတြးေတြနဲ႔ ယိမ္းထိုးေနေသာ ဘတ္စ္ေပၚမွာ မတ္တပ္ရပ္လ်က္ ၾကပ္ညွပ္ေနေသာ လူေတြ ၾကားမွာ စီးေမ်ာ လိုက္ပါေနမိသည္။ ၇ မွတ္တိုင္ေလာက္ လြန္လာေတာ့ ေနရာ ဖယ္ေပးခဲ႔ေသာ အဘြားက ဆင္းဖို႔ အတြက္ ထိုင္ခံုမွ ထရန္ ဟန္ျပင္ေန၏။ သူ ဆင္းရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ထိုင္ခံုကို ေနရာ ျပန္ေပးေတာ့မယ္ ဆိုေသာ အသိေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ဝင္ထိုင္ဖို႔ ဟန္ျပင္ေနမိ၏။

          “ လာ . . . လာ . . . ငါ့တူ ၊ ဝင္ထိုင္လိုက္ ။ မင္း အေမေတြေရာ ေနေကာင္းရဲ႕ မဟုတ္လား ”

           “ ဟုတ္ကဲ႔ ေကာင္းပါတယ္ အန္တီ ၊ အန္တီေရာ ေနေကာင္းရဲ႕လား ”

          “ ေကာင္းပါတယ္ကြယ္ ၊ အန္တီ သြားလိုက္ဦးမယ္ ”

          “ ဟုတ္ကဲ႔ အန္တီ ”

          ေျပာလည္းေျပာ ၊ ေနရာမွာလည္း ဝင္ထိုင္လိုက္၏။ ထိုသူက ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ မဟုတ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ေနရာဖယ္ေပးခဲ႔ေသာ အဘြားၾကီးက သူ မဆင္းခင္မွာ သူနဲ႔ သိေသာ လူငယ္ကို လက္ဆင့္ ကမ္းေပးသြားတာပဲ ျဖစ္၏။

        သူ ဆင္းရင္ေတာ့ ငါ့ကို ေနရာ ျပန္ေပးမွာပဲ ဆိုေသာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ကေလး အျမစ္ကေန ဆြဲႏႈတ္ခံရေသာ သစ္ပင္လို အနားသားေတြ ဖြာျပီး ကၽြန္ေတာ့္ ရင္မွာ ဟာ ေန၏။ ထိုင္ေနေသာ ေကာင္ေလးကိုလည္း သြားဖယ္ခိုင္းလို႔ မျဖစ္။ ဒီေနရာ ငါ့ေနရာလို႔လည္း ေျပာလို႔ ရတာမ်ိဳး မဟုတ္။ ရင္ထဲမွာ နာက်င္ ဝမ္းနည္းျခင္းက ေျပာမျပတတ္ေအာင္ ျဖစ္ေနေလသည္။

          ဒါေပမဲ႔ ဘတ္စ္ေပၚမွာ ကူညီတတ္ေသာ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ ဒါက ေနာင္တရ စရာ မဟုတ္ေသးပါ။



          “ လာပါ  . . . ထိုင္ပါ . . . အန္ကယ္ ”

          လက္ထဲမွာ တုတ္ေကာက္နဲ႔ တုန္တုန္ခ်ိခ်ိ ဦးေလးၾကီး တစ္ေယာက္ကို ထိုင္ေနရာမွ ကၽြန္ေတာ္ ဖယ္ေပးအျပီးမွာ ထိုဦးေလးၾကီးက တုန္တုန္ခ်ိခ်ိ ဝင္ထိုင္ရင္ သာဓု သံုးၾကိမ္ကို တုန္တုန္ခ်ိခ်ိပင္ ဆိုသည္။

          “ ရပါတယ္ အန္ကယ္ ”

          ဟု ဆိုကာ ပီတိေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ လြယ္အိတ္ေလးကို ျပင္လြယ္ရင္း မတ္တပ္ ရပ္ေနမိ၏။

          တစ္မွတ္တိုင္ ေက်ာ္လြန္လာ၏။

          ႏွစ္မွတ္တိုင္ ေက်ာ္လြန္လာ၏။

        သံုးမွတ္တိုင္ကို ေရာက္လာ၏။ ဒီမွတ္တိုင္မွာေတာ့ တကၠသိုလ္မွ ေက်ာင္းသူေလးေတြ တက္လာတတ္တယ္ ဆိုတာ ေန႔စဥ္ ကားစီးေနက်မို႔ ကၽြန္ေတာ္ သိေနျပီး ျဖစ္၏။ တတိယ မွတ္တိုင္မွာေတာ့ ဘတ္စ္စီးဖို႔ ကားေပၚတက္လာေသာ ေခ်ာေခ်ာ ၊ ေျဖာင့္ေျဖာင့္ ၊ ေတာင့္ေတာင့္ ၊ မိုက္မိုက္ ၊ လန္းလန္း ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ တက္လာ၏။ အႏွီ ကေလးမ ကၽြန္ေတာ့္ နေဘးနားမွာ ရပ္ေနတုန္း ရွိေသး။ အခုနက တုန္ခ်ိေနေသာ တုတ္ေကာက္ျဖင့္ အန္ကယ္က ခ်က္ခ်င္းပင္ ေျပာင္းလဲ သြားကာ . . . ရင္ေကာ့ ၊ ေခါင္းေမာ့ ၊ ခါးမတ္ကာ . . . .

           “ လာ . . ကေလးမ  လာထိုင္လိုက္ ၊ အစ္ကိုၾကီးက ေရွ႕ဆို ဆင္းေတာ့မွာ ”

          ဆိုကာ သူ႕ေမြးရင္ သူ႕ေျမးေလာက္ ရွိေသာ ေကာင္မေလးကို သူ႕ကိုယ္သူ အစ္ကိုၾကီး နာမ္စားသံုးကာ ထိုင္ရာ ေနရာကို ေလျဖင့္ ေရာင္းျပီး ၊ မ်က္စိတေညာင္း ထိုေကာင္မေလးကို အေပၚစီးမွ မိုးၾကည့္ ေနေလေတာ့သည္။ ထိုေန႔ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရင္မွာ ခံစားရျခင္းလည္း မျဖစ္မိပါ။ မနာလိုလည္း မျဖစ္မိပါ။ ဒါေပမဲ႔ တစ္ခုခုနဲ႔ ကိုင္ရိုက္ခံထားရသလို ျဖစ္ညွစ္ နာက်င္ ေနမိသည္။

           ဒီေနာက္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ရိုးရိုးစင္းစင္းေလး တစ္ခုသာ စဥ္းစားမိလိုက္ပါေတာ့သည္။

“ ငါ ကူညီတာ အရာမွ ေရာက္ရဲ႕လား ”




      “ ဝုန္း ”

          ဘတ္စ္က ဘယ္လိုမွ ေရွာင္၍ မလြတ္ေသာ ခ်ိဳင့္ၾကီးကို အရွိန္ျဖင့္ က်သြားကာ ျပန္ရုန္းတက္လာျပီး ကားလမ္းမေပၚ အလ်ားလိုက္ ေဆာင့္ေအာင့္ကာ ပစ္က်၏။ ဒါဆို ကၽြန္ေတာ္ သိလိုက္ျပီ။ ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္သို႔ သြားရာလမ္း ရွိေသာ မွတ္တိုင္ကို ေရာက္ရန္ ႏွစ္မွတ္တိုင္မွ်သာ လိုေပေတာ့မည္။

          ဘတ္စ္ေပၚမွ လူေတြ အားလံုးရဲ႕ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ဘတ္စ္ရဲ႕ တံခါးေဘာင္ကို မွီကာ ဇက္က်ိဳး အိပ္ငိုက္၍ လိုက္ပါလာေသာ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ညက အေတာ္ကို အိပ္ေရးပ်က္ထားေသာ လူတစ္ေယာက္ဟု ထင္ခ်င္ ထင္ေနပါလိမ့္မည္။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ဒီလို မဟုတ္ပါ။ ဒီလို မဟုတ္ေၾကာင္းလည္း ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္သူ႕ကိုမွ ရွင္းျပေနစရာ မလိုေတာ့ပါ။ ေရွ႕ႏွစ္မွတ္တိုင္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ဆင္းရေတာ့မယ္ မဟုတ္ပါလား။

           ဘတ္စ္ေပၚမွ ဆင္းရန္ ျပင္စရာ ရွိသည္ကို ျပင္ဆင္ကာ ဆင္းရန္ ထြက္ေပါက္ ရွိရာသို႔ တိုးထြက္ရန္ ထရပ္လိုက္ရင္း ဘတ္စ္ကားေပၚမွာ ရွိေနေသာ ထိုင္ခံုရ လူတန္းစား အားလံုးကို မ်က္လံုး တစ္ခ်က္ ေဝ့ၾကည့္လိုက္မိ၏။ ဒီအခ်ိန္မွာ ဘတ္စ္ထဲမွာ ရွိေသာ ထိုင္ခံုရ လူတန္းစားမ်ား အားလံုးက ဘတ္စ္ရဲ႕ ျပတင္းေပါက္ေဘာင္ကို လည္းေကာင္း ၊ ထိုင္ခံုရဲ႕ေနာက္ေက်ာမွီခံုကို လည္းေကာင္း မွီကာ ကိုယ္စီကိုယ္ငွ အသီးသီး အိပ္ေပ်ာ္သူက ေပ်ာ္ ၊ မ်က္လံုး မပြင့္ႏိုင္ေအာင္ အိပ္ငိုက္သူက ငိုက္ေနၾကေလေတာ့သည္။

          သူတို႔ကို ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခ်က္လွမ္းၾကည့္ရင္း ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခုခုကို သိလိုက္သလို ျဖစ္မိသည္။ ဒါေပမဲ႔ ေဖာ္ျပ၍ေတာ့ မေျပာျပတတ္။ သူတို႔ အားလံုးသည္ သူတို႔ ဆင္းရမဲ႔ မွတ္တိုင္ ႏွစ္တိုင္ အလိုေလာက္မွာ ဘယ္သူမွ သတိေပး ၊ ႏိႈးစရာ မလိုဘဲ အလိုလို သတိတရ ႏိုးလာၾကလိမ့္မည္။ ျပီးေတာ့ ဆင္းဖို႔ ျပင္ဆင္ရင္း ကၽြန္ေတာ့္လိုပဲ ထိုင္ခံုရ လူတန္းစားေတြကို မ်က္လံုး တစ္ခ်က္ေတာ့ ေဝ့ၾကည့္ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ ျပီးေတာ့ သူတို႔လည္း ကၽြန္ေတာ့္လို ေတြးမိၾကပါလိမ့္ဦးမည္။

          ေနာက္ေတာ့လည္း ေန႔ရက္ တစ္ရက္ ကူးေျပာင္းသြားပါလိမ့္ဦးမည္။ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ေနပါေစ။ ဒီေန႔ ေနဝင္ ျပီးေသာအခါမွာ မနက္ျဖန္ နံနက္ မိုးေသာက္ အလင္းေရာက္ လာရဦးမည္ မဟုတ္ပါလား။



            တကယ္ေတာ့ . . .

           လူေတြသည္ သာမာန္ အားျဖင့္ေတာ့ ေကာင္းၾကပါသည္။ သို႔ေသာ္  . . .  အေျခအေန တစ္ရပ္ကို ခက္ခဲစြာ ျဖတ္သန္းခဲ႔ အျပီးမွာေတာ့ တခ်ိဳ႕လူမ်ားသည္ ေျပာင္းလဲ သြားတတ္ၾကပါသည္။




*** လြန္ခဲ႔တဲ႔ ၅ လေလာက္က ေရးထားတဲ႔ ဝတၳဳေလးပါ။ အေျခအေန အရ အခုမွပဲ တင္လိုက္ပါေတာ့တယ္။ ***

ေလးစားစြာျဖင့္
ကိုေဇာ္
15.3.2011

Share/Bookmark
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

ဧည္႔သည္မ်ား

သြားသြားလာလာ
hidden hit counter




free counters

6.8.2010 မွ စ ကလိသည္။

.