မည္သူ မဆို အမွန္ ရွိသလို ၊ အမွားလည္း ရွိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔ အျမင္ ၊ အေတြးမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ပဲ တာဝန္ယူရမွာ ျဖစ္ေသာေၾကာင္႔ ထပ္ဆင္႔ကူးယူျပီး တျခားေနရာမွာ ေဖာ္ျပခ်င္တယ္ ဆိုေသာ စာခ်စ္သူ သူငယ္ခ်င္း မ်ားကို စာရဲ႕ ေအာက္တစ္ေနရာမွာ “ ကိုေဇာ္ ” ႏွင္႔ “ zaw357.blogspot.com ” ဆိုတာေလးကိုေတာ႔ ထည္႔ေပးပါလို႔ ေတာင္းဆိုခ်င္ပါတယ္။

{ ေသခ်ာတာ တစ္ခုကေတာ႔ “ ေရးတဲ႔စာ ” နဲ႔ “ စာေရးသူ ” ကို မေရာေထြးေစဖို႔ပါ။ }

ေလးစားစြာျဖင္႔
ကိုေဇာ္
~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

အဇၨတေဂၢ ပါဏုေပတံ ဗုဒၶံ သရဏံ ဂစာၦမိ။


27 May 2011

25 ဆင္ႏွာေမာင္းမ်ား



ဆင္ နဲ႔ ပတ္သတ္ျပီး စကားပံု ၊ ဆိုရိုးစကား မ်ားစြာ ရွိပါလိမ္႔မည္။ သို႔ေသာ္ ဒီစာမွာေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ ႏွစ္မ်ိဳးကိုပဲ ဆြဲယူသံုးစြဲခ်င္ပါသည္။ ဒီစကားပံု ၊ ဆိုရိုးစကားေလးကေတာ့  . . .
  • ဆင္သြားရင္ လမ္းျဖစ္တယ္။ 
  • ဆင္ရဲ႕အား ႏွာေမာင္းဖ်ား
ဆိုေသာ စကားပံု ၊ ဆိုရိုးစကားေလး ႏွစ္ခုကို ဒီစာေလးမွာ ကၽြန္ေတာ္ သတိတရ ထည့္ေရးခ်င္ပါသည္။



ဆင္ ဆိုတာေတြက အုပ္ဆိုင္းေနေသာ ေတာထဲမွ ျခံဳႏြယ္ေတြကို သူတို႔ရဲ႕ ႏွာေမာင္းျဖင့္ ဆြဲယူ၍ ရွင္းထုတ္ကာ သစ္ကိုင္းေတြကို ခ်ိဳး ၊ ျခံဳေတြကို ဆြဲႏုတ္ ၊ ပိတ္ၾကပ္ေနေသာ ႏြယ္ေတာထဲသို႔ သူတို႔ကိုယ္ခႏၶာကို တိုးဝင္ကာ လမ္းျဖစ္ေစ၏။ ဆင္ တစ္ေကာင္ရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ မည္မွ်ပင္ ၾကီးေစကာမူ သူ႕ရဲ႕ အား ဆိုေသာ ႏွာေမာင္းကသာ ျခံဳႏြယ္ေတြကို ဆြဲယူ ရွင္းလင္းမႈ မလုပ္ခဲ့ရင္ သူ႕ရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္က ပိတ္ေလွာင္ေနေသာ ျခံဳေတာထဲသို႔ တိုးဝင္ႏိုင္လိမ့္မည္ မဟုတ္ပါ။

ဒါေၾကာင့္ ဆင္တစ္ေကာင္ရဲ႕ အဓိက အားကို သူ႕ရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္လို႔လည္း မသတ္မွတ္ၾက ၊ သူ႕ရဲ႕ ၾကီးမားလွစြာေသာ ေျခေထာက္ေတြလို႔လည္း မသတ္မွတ္ၾက ၊ သူ႕ရဲ႕ ခၽြန္ထက္လွစြာေသာ အစြယ္လို႔လည္း မသတ္မွတ္ၾက ၊ အားလံုးက သတ္မွတ္ထားၾကသည္မွာ ဆင္တစ္ေကာင္ရဲ႕ အား ဆိုတာ သူ႕ရဲ႕ ႏွာေမာင္း ဟုသာ သတ္မွတ္ထားၾကပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ငယ္ငယ္က ဆင္လုပ္တမ္း ကစားၾကမည္ ဆိုရင္ ပုဆိုးကို က်စ္ကာ ဆင္ႏွာေမာင္း အျဖစ္လုပ္ျပီး မိမိရဲ႕ ေခါင္းေတြ စြပ္ကာ ဆင္လုပ္တမ္း ကစားၾကဖူး၏။ ဆင္ရဲ႕ အစြယ္ကို မလုပ္ ၊ ဆင္ရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ကို မလုပ္ ၊ ဆင္ရဲ႕ ေျခေထာက္ကို မလုပ္ ၊ ဆင္ရဲ႕ ႏွာေမာင္းကိုသာ ဆင္ တကိုယ္လံုးကို ကိုယ္စားျပဳကာ ဆင္လုပ္တမ္း ကစားၾကပါသည္။ ဒါဆို ဆင္ေဟ့ ဆိုရင္ “ ႏွာေမာင္း ” ကိုသာ အဓိက ထားကာ သတိျပဳမိၾကသည္ မဟုတ္ပါလား။ ဒါဆို ဆင္ရဲ႕ အားက ႏွာေမာင္း ဆိုေသာ စကားပံု ၊ ဆိုရိုးစကားေလးကိုလည္း သိပ္ျပီးေတာ့ ေထြေထြထူးထူး ျငင္းဖို႔ လိုမယ္ မထင္ပါဘူး။

ဒီလို ႏွာေမာင္းကို အားျပဳေသာ ဆင္က ျခံဳႏြယ္ေတြကို သူ႕ရဲ႕ ႏွာေမာင္းနဲ႔ ဆြဲယူရွင္းလင္းျပီး သူ႕ရဲ႕ ၾကီးမားလွေသာ ေျခေထာက္ေတြနဲ႔ နင္းကာ နင္းကာ ခႏၶာကိုယ္ၾကီးနဲ႔ တိုးဝင္ လိုက္ေသာအခါမွာ ေနာက္က လိုက္သူေတြ အတြက္ အဆင္သင့္ နင္းဝင္စရာ “ လမ္း ” ျဖစ္လာပါေတာ့သည္။ ဒီေတာ့ ဆင္သြားရင္ လမ္းျဖစ္တယ္ လို႔ ဆိုၾကေတာ့တာပါပဲ။ ထိုသို႔ ျဖစ္လာေသာ လမ္းေပၚမွာ ေနာက္က လူေတြ ေအးေဆးစြာျဖင့္ ျခံဳႏြယ္ေတြကို ရွင္းလင္းစရာ မလိုဘဲ ေလွ်ာက္လို႔ ရသြားပါေတာ့သည္။



ဒါေပမဲ႔ . . . ျဖစ္စဥ္က ဒီမွာတင္ မျပီးေသးပါဘူး။ ေနာက္ထပ္ ဆက္ရန္ က်န္ေနပါေသး၏။ ဆင္သြားရင္ လမ္းျဖစ္သည္ ၊ ဆင္ရဲ႕ အားက ႏွာေမာင္းဖ်ား ဆိုေပမဲ့ ေတာ္ရံုတန္ရံု လူေတြ သတိမထားမိေသးေသာ အျဖစ္အပ်က္ အေၾကာင္းအရာေလးက ရွိေနပါေသးသည္။

ဒါကေတာ့ ဆင္ ဆိုတာကလည္း အျမဲတမ္း တည္ျမဲေနေသာ သတၱဝါ မဟုတ္ပါ။ သူကလည္း ေသြးနဲ႔ကိုယ္ ၊ သားနဲ႔ကိုယ္ ဆိုေတာ့ သူလည္း အသက္က ၾကီးလာရပါေတာ့သည္။ ဆင္ ေတြ အသက္ၾကီးလာျပီ ဆိုရင္ အိုလာတယ္လို႔ လူေတြလိုပဲ ေခၚရမွာေပါ႔။ ဒီေတာ့ ဆင္ပ်ိဳကေန ဆင္အိုၾကီး ျဖစ္လာျပီေပါ႔။ လူအိုရင္ ခါးေတြ ကိုင္း ၊ နားေတြ ထိုင္းလာသလို ၊ ဆင္အိုေတာ့ သူ႕ရဲ႕ ႏွာေမာင္းေတြက ကိုင္းလာပါေတာ့သည္။ အရင္က သန္ပါတယ္ ၊ စြမ္းပါတယ္ ဆိုတဲ့ သူရဲေကာင္းေတြေတာင္မွ ဇရာ ဆိုေသာ အသက္က ေထာက္လာရင္ သူတို႔ရဲ႕ က်စ္လ်စ္ပါတယ္ ဆိုတဲ့ လက္ေမာင္းေတြကလည္း ေပ်ာ့တြဲကာ “ လက္ပ်ဥ္း ” က်လာသလိုမ်ိဳး။

ဆင္ေတြမွာက်ေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ သန္မာပါတယ္ ဆိုတဲ႔ ႏွာေမာင္း ၊ ခြန္အား ေကာင္းပါတယ္ ဆိုတဲ့ ဆိုတဲ့ ႏွာေမာင္းက ဇရာ က်လာျပီး အသက္ၾကီးလာတဲ့ အခါမွာေတာ့ ကိုယ့္ႏွာေမာင္းေတာင္မွ ကိုယ္ေျမာက္ေအာင္ မေျမွာက္ႏိုင္ေတာ့ဘဲ ေအာက္မွာပဲ တြဲလြဲက်ေနတတ္ေတာ့၏၊ ဒီအခ်ိန္ဆိုရင္ သူတို႔အတြက္ အရင္က အသံုးဝင္ပါတယ္ ဆိုတဲ့ ႏွာေမာင္းက အခုေတာ့ ေျမာက္ေအာင္ေတာင္မွ မေျမႇာက္ႏိုင္ေတာ့တဲ့ အတြက္ လမ္းေလွ်ာက္လိုက္တိုင္း အေရွ႕ကေနျပီးေတာ့ အေႏွာက္အယွက္ ေပးေနေတာ့တာပါပဲ။

အဲဒီ အေႏွာက္အယွက္ကေတာ့ “ ကိုယ့္ရဲ႕ ႏွာေမာင္းကို ကိုယ္ျပန္နင္းမိေနျခင္းပါ။

ေျခလွမ္းေလး တစ္လွမ္း ႏွစ္လွမ္းေလွ်ာက္ ၊ အားအင္ ခ်ိနဲ႔ေနျပီး တြဲလြဲက်ေနတဲ့ ကိုယ့္ရဲ႕ ႏွာေမာင္းကို ကုိယ္က ျပန္နင္းမိ။ “ ညႊံ႕ ” ဆိုျပီးေတာ့ နာနာက်င္က်င္ေအာ္ ၊ မရွိမဲ့ ရွိမဲ့ အားေလးနဲ႔ ကိုယ့္ရဲ႕ ႏွာေမာင္းၾကီးကို ပင့္ေျမႇာက္ျပီး လမ္းေလွ်ာက္ ၊ အားက မသန္ေတာ့ ၾကာၾကာ ေျမႇာက္မထားႏိုင္ ၊ ျပန္ျပီးေတာ့ တြဲလြဲက် ၊ တစ္လွမ္း ႏွစ္လွမ္းေလွ်ာက္ ၊ ကိုယ့္ႏွာေမာင္း ကိုယ္နင္းမိ။ နာနာက်င္က်င္ေအာ္ . . . . . . . . . . .

ဒါနဲ႔ပဲ။ အသက္ၾကီးလာတဲ့ ဆင္တစ္ေကာင္နဲ႔ သူ႕ရဲ႕ ႏွာေမာင္း လံုးခ်ာ ပတ္ခ်ာလည္ ရမ္းေနေတာ့တာပါပဲ။



ဒီလိုပါပဲ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကမၻာၾကီးရဲ႕ လူ႔ေလာကၾကီးကို ေထာက္ပံ့ေပးေနတဲ့ “ သီအိုရီေတြ ” ၊ “ သေဘာတရားေတြ ” ၊ “ အယူအဆေတြ ” ဆိုတာကလည္း “ ဆင္ႏွာေမာင္း ” လိုပါပဲ။ 

ဘာမွ မျမင္မကန္းနဲ႕ အုပ္ဆိုင္းေနတဲ့ လူ႔သေဘာ ၊ လူ႔ေလာကၾကီးကို အယူအဆ အသစ္ ၊ သီအိုရီ အသစ္ တစ္ခုက ေမွာင္ပိန္းေနတဲ့ ေတာအုပ္ထဲက ထြက္ဖို႔ လမ္းရွင္းေပးတဲ့ ဆင္ႏွာေမာင္း တစ္ခုလို ျခံဳႏြယ္ေတြကို ရွင္းလင္းေပးျပီးေတာ့ ၊ ထိုအယူအဆ ၊ သီအိုရီ ေဖာက္သြားရာ လမ္းေၾကာင္းကေတာ့ ဆင္သြားတဲ့ လမ္းေၾကာင္းလို ေနာက္လူေတြ အတြက္ ေအးေဆးသက္သာစြာ ေလွ်ာက္လွမ္း ႏိုင္ဖို႔ “ လမ္း ” ျဖစ္ေစႏိုင္ပါသည္။

ဒါေပမဲ႔ . . . ဆင္ႏွာေမာင္းရဲ႕ ဥပမာ အတိုင္းပါပဲ။ သီအိုရီ ၊ အယူအဆ ၊ အေတြးအေခၚ ဆိုတာကလည္း သူ႕အခ်ိန္ အတိုင္းအတာ တစ္ခု အေတာအတြင္းမွာပဲ မွန္ကန္ တည္ျမဲေနႏိုင္မွာပါပဲ။ ဒီအခ်ိန္ကို ေက်ာ္လြန္လာရင္ေတာ့ ထိုသီအိုိရီ ၊ အယူအဆ ၊ အေတြးအေခၚကလည္း အသက္ၾကီးလာေသာ ဆင္ တစ္ေကာင္လို ကိုယ့္ႏွာေမာင္း ကိုယ့္ဖာသာ ျပန္နင္းေနေတာ့မွာပါပဲ။

“ ညႊံ႕ . . . ညႊံ႕ . . .  ”  နဲ႔ေတာ့ ေအာ္သံ ၾကားရခ်င္မွ ၾကားရမွာေပါ႔ေလ။ 



ေတာ္ေတာ္ကို ၾကာခဲ့ပါျပီ။ ဒီေတြ႕ရွိခ်က္ကို ဖတ္ရေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ အူလည္လည္ ျဖစ္သြားမိ၏။

ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္ကတည္းက သိထားတာက ၾတိဂံမွာ အနားသံုးနား ရွိသလို သူ႔မွာ ေထာင့္သံုးေထာင့္လည္း ရွိ၏။ သူ႕ရဲ႕ အတြင္းေထာင့္ သံုးေထာင့္ ေပါင္းျခင္းက ၁၈၀ ဒီဂရီနဲ႔ ညီသည္ ဟုသာ သိထားခဲ့သည္။ သခ်ာၤပံုေသနည္း အရဆိုရင္ေတာ့ ဒီလိုေပါ႔။

x = 180

ဒါေပမဲ့ အခု ေနာက္ထပ္ ေနာက္ထပ္ေသာ သခ်ာၤေတြ႕ရွိခ်က္ေတြ အရ ၊ ထိုသီအိုရီ နဲ႔ ထိုသီအိုရီ ကို ယွဥ္တြဲျပီးေတာ့ တြက္လိုက္တဲ့ အခါမွာ ၾတိဂံရဲ႕ အတြင္းေထာင့္ သံုးခု ေပါင္းလဒ္က ၁၈၀ ထက္ ၾကီးေနတယ္လို႔ တြက္ျပၾကသည္။ သခ်ာၤပံုေသနည္း အရ ဆိုရင္ေတာ့ ဒီလိုေပါ႔။

x ) 180

ဒါနဲ႔လည္း မျပီးေသးပါဘူး။ ေနာက္ထပ္ သခ်ာၤ ပညာရွင္ တစ္ေယာက္က သူ႕ရဲ႕ သီအိုရီေတြ ၊ ေဖာ္ျမဴလာေတြနဲ႔ ခ်ျပျပီးေတာ့ တြက္ခ်က္ျပလိုက္တဲ့ အခါမွာ ၾတိဂံရဲ႕ အတြင္းေထာင့္ သံုးခု ေပါင္းလဒ္က ၁၈၀ ဒီဂရီထက္ ငယ္ေနျပန္ပါေလေရာ။ သခ်ၤာပံုေသနည္း အရ ဒီလိုေပါ႔။

x ( 180

( ဒီေနရာမွာ HTML Code အရ Greater Than , Less Than Sign ေတြ ေရးလို႔ မရလို႔ ဒီလို ( ) နဲ႔ ေဖာ္ျပတာကိုေတာ့ နားလည္ေပးပါ။ ) ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဟိုးငယ္ငယ္က သင္ခဲ့ရတဲ့ ၾတိဂံရဲ႕ အတြင္း သံုးနားေပါင္းျခင္းက ၁၈၀ ဒီဂရီနဲ႔ ညီပါသည္ ဆိုတဲ့ သီအိုရီ ၊ ေဖာ္ျမဴလာကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ အတည္ျပဳကာ ယူလို႔ မရေတာ့ျပန္ပါဘူး။

ဟိုတေလာကလည္း ဖတ္လိုက္ရပါေသး၏။ နယူတန္ရဲ႕ တတိယ နိယာမက ေနရာတကာမွာ မမွန္ေတာ့ပါဘူး တဲ့။ ျပီးေတာ့ ကမၻာေျမၾကီးမွာကို ကမၻာ့ဆြဲအား ကင္းလြတ္ေနတဲ့ ဇံု ရွိေနျပန္ပါေသးသည္ တဲ့။ ေနာက္ျပီးေတာ့ ဟိုးအရင္က ရွာေဖြ ေတြ႕ရွိထားတဲ့ သိပၸံပညာရွင္ ၊ ရူပေဗဒ ပညာရွင္တို႔ရဲ႕ သီအိုရီေတြကလည္း ေနာက္ထပ္ အသစ္ေတြ႕ရွိလာတဲ့ သီအိုရီေတြ ၾကားမွာ ဘယ္လိုမွ လိုက္ေလ်ာညီေတြ မျဖစ္ေတာ့တာေတြကိုလည္း ၾကားရပါေသးသည္။

ဟိုးအရင္က လူသား ဆိုတာကို ထာဝရ ဘုရားရွင္ကေန ဖန္ဆင္းတာ ဆိုျပီးေတာ့ လက္ခံယံုၾကည္ လာၾကျပီးေတာ့ ၊ အခုေတာ့ လူသား ဆိုတာ ဘုရားရွင္က ဖန္ဆင္းလိုက္တဲ့ အထူးလူသားေတြ အျဖစ္ ကိုယ့္ကိုယ့္ကိုယ္ အထင္တၾကီး ျဖစ္ေနတဲ့ လူသားေတြ အားလံုးက အခုမွ ခ်က္ခ်င္းၾကီး “ ဒါဝင္ ” ရဲ႕ ဆင့္ကဲေျပာင္းလဲမႈ သီအိုရီ ( Human Evolution ) အရ လူဆိုတာ ေမ်ာက္ကေန ဆင္းသက္လာတာ ဆိုျပီး ခ်က္ခ်င္း အျမီးေတြ ျပန္စမ္းရကာ ငွက္ေပ်ာဖက္ေတြနဲ႔ ျပန္စားေနၾကျပန္ပါေလေရာ။

ဒါဝင္ရဲ႕ ဆင့္ကဲ ေျပာင္းလဲမႈ သီအိုရီေလး နည္းနည္း အေျခတည္ယံု ရွိေသး။ ေနာက္ထပ္ အသစ္ေပၚလာတဲ့ ပညာရွင္ေတြက လူရဲ႕ အရိုးအဆစ္ ၊ သြားလာပံု ၊ စားေသာက္ေနထိုင္ပံု အစရွိတာေတြနဲ႔ ေကာက္ခ်က္ဆြဲျပီးေတာ့ လူဆိုတာ ေမ်ာက္က ဆင္းသက္လာတာ မဟုတ္ေၾကာင္း ေထာက္ျပၾကျပန္ပါေလေရာ။ ဒီလိုနဲ႔ လူကို ဒါဝင္ နဲ႔ ဘုရားက လြန္ဆြဲျပီးေတာ့ ဖန္တီးေနၾကျပန္ပါသည္။ ဒီလို အသံေတြ ၾကားရျပီး အခု တစ္ခါ ဒါဝင္ရဲ႕ ဆင့္ကဲ ေျပာင္းလဲမႈ သီအိုရီကပဲ ပို၍ ျဖစ္ႏိုင္ေခ်ရွိေၾကာင္း အားလံုးက သေဘာတူညီၾကျပီး အသံေလးေတြ တိတ္ဆိတ္ခဲ့ရ၏။ ဘာပဲ ေျပာေျပာ သူ ဖန္ဆင္းထားပါတယ္ ဆိုျပီး ဟိတ္ဟန္ ထုတ္ခဲ့တဲ့ ထာဝရ ဘုရားရွင္ ခမ်ာမွာေတာ့ အရွက္က ကြဲခဲ့ရေလျပီ။

ဒီလိုနဲ႔ လူ ဆိုတာ ေမ်ာက္က ဆင္းသက္လာတယ္ ဆိုတဲ့ သီအိုရီကို လက္ခံျပီး ျငိမ္သက္မလို ရွိေသး။

ေဟာ . . . စတီဖင္ ေဟာ့ကင္း ( Stephen Hawking ) ဆိုေသာ ရူပေဗဒ ပညာရွင္က ကမၻာၾကီးကို ဘုရားရွင္က ဖန္ဆင္းတာ လံုးဝ မဟုတ္ေၾကာင္း သူ႕ရဲ႕ ေတြ႕ရွိခ်က္ကို ကိုးကားျပီးေတာ့ စာအုပ္ ထုတ္ေရးပါေလေတာ့သည္။ ဒီစာအုပ္ကို မထုတ္ျဖစ္ေအာင္ တားဆီးသူေတြက တားဆီးၾကပါေသးသည္။ ဒီစာအုပ္ပါ အေၾကာင္းအရာေတြ အရ ဆိုရင္ ထာဝရ ဘုရားရွင္ကလည္း “ ဒါဝင္ ” ေၾကာင့္ လူကို ဖန္ဆင္းတယ္ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းကေနျပီးေတာ့ သူ မဖန္ဆင္းဘဲနဲ႔ ဖန္းဆင္းတယ္ ေျပာထားမိလို႔ တစ္ရွက္က ရထားျပီးျပီ။

အခုလို စတီဖင္ ေဟာ့ကင္း က ထပ္ျပီးေတာ့ . . . . “ ကမၻာၾကီးက ထာဝရ ဘုရားရွင္ ဖန္ဆင္းတာ မဟုတ္ဘူး ” ဆိုျပီး သက္ေသထူလိုက္ရင္ ထာဝရ ဘုရားရွင္ ခမ်ာမွာ တစ္ရွက္က ႏွစ္ရွက္ ျဖစ္ရေတာ့မယ္ မဟုတ္လား။ ဒါေၾကာင့္ ဒီစာအုပ္ မထုတ္ျဖစ္ေအာင္ ဝိုင္းျပီးေတာ့ တားဆီးၾကတာပါ။ ဒါေပမဲ့ စတီဖင္ ေကာ့ကင္းကလည္း ေတာ္ရံုတန္ရံုလူမွ မဟုတ္တာ။ မသန္မစြမ္း ဝွီးခ်ဲနဲ႔ကို တျခားေသာ ေျခေကာင္း လက္ေကာင္း သိပၸံပညာရွင္ေတြ ေလးစား အားက်ခဲ့ရသူ။ သူကေတာ့ ကမၻာ့တြင္းနက္ ( Black Hole ) ကိုလည္း ရွာေဖြ ေတြ႕ရွိထားသူ။ အရွိကို အရွိအတိုင္း သူကေတာ့ သူ ရွာေဖြ ေတြ႕ရွိတာကို တင္ျပဦးမွာပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ ထာဝရ ဘုရားရွင္ အတြက္ေတာ့ အရွက္ေတြ ထပ္ကြဲကိန္း ၾကံဳမွာေပါ႔ေလ။

ဒါေပမဲ႔လည္း အေရွ႕က သြားႏွင့္တာ ၾကာျပီ ျဖစ္တဲ့ ထာဝရ ဘုရားရွင္ရဲ႕ ဆင္တိုး လမ္းေၾကာင္းၾကီးက ၾကာလာေတာ့လည္း ျပန္လည္ျပီးေတာ့ မရွင္းမရွင္း ျဖစ္လာေစတယ္ နဲ႔ တူပါ၏။ ျပီးေတာ့ ဒီဆင္ကလည္း ၾကာေတာ့ သူ႕ရဲ႕ ႏွာေမာင္းကို သူ မသယ္ႏိုင္ေတာ့ဘဲ ေျမၾကီးကို ဒရြတ္တိုက္ကာ သူ႕ဖာသာ တက္နင္းမိေနပါလိမ့္မည္။ ေသေသခ်ာခ်ာ နားေထာင္ၾကည့္မယ္ ဆိုရင္ သူ႕ရဲ႕ ႏွာေမာင္းကို သူျပန္နင္းမိလို႔ နာက်င္မႈေၾကာင့္ ထြက္တဲ့ အသံေတာင္မွ ၾကားရႏိုင္ပါလိမ့္မည္။

“ ညႊံ႕ . . . ညႊံ႕ . . ”



ဘာလို႔ ကၽြန္ေတာ္ ဒီစာကို ေရးတာလည္း ဆိုရင္ တျခားေသာ ေထြေထြထူးထူး မရွိပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ေရးထားတဲ့ စာေတြကိုလည္း အားလံုး အလံုးစံု လိုက္ေတြးဖို႔ မလိုသလို ၊ လိုက္လုပ္ဖို႔လည္း မလိုပါဘူး။ ( လုပ္လည္း လုပ္မွာ မဟုတ္ပါဘူးေလ။ ) ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အေတြး ၊ အယူအဆ ၊ အသိဥာဏ္ ဆိုတာ အခ်ိန္နဲ႔ အမွ် ေျပာင္းလဲ ေနတာ မဟုတ္လား။ ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္လည္း ဒီလိုပဲ အခ်ိန္နဲ႔ အမွ် ေျပာင္းလဲ ေနပါသည္။ ေျပာင္းလဲေနတာလည္း ေသလည္း ေသခ်ာပါ၏၊

ဒီေတာ့ အခု အခ်ိန္မွာ ေတြးလိုက္ ဖတ္လိုက္ရတဲ့ အယူအဆ တစ္ခု ၊ သီအိုရီ တစ္ခု ၊ အေတြး တစ္ခုက အခုေန အခ်ိန္မွာ ကိုယ္နဲ႔ ကိုက္ညီရင္ ကိုက္ညီေနပါလိမ့္မည္။ မကိုက္ညီရင္လည္း လြဲေနႏိုင္တာပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ အခု လြဲေနတဲ့ အရာတစ္ခုကလည္း တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ကိုယ္နဲ႔ ျပန္ျပီးေတာ့ တိုက္ဆိုင္ေနႏိုင္ပါေသး၏။ ဒီလိုပဲ အခု ေလာေလာဆယ္ ကိုယ့္ခံစားလို႔ ရေနတဲ့ အရာေတြကလည္း ေနာင္အခ်ိန္မွာ ဘယ္လိုမွ လက္ခံလို႔ မရေတာ့တာေတြလည္း ျဖစ္လာႏိုင္ပါေသးသည္။

ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ သီအိုရီ ၊ အယူအဆ ၊ သေဘာတရား ေတြရဲ႕ ထံုးစံကိုက “ ဆင္ႏွာေမာင္းမ်ား ” ႏွင့္ သေဘာတရား တူပါသည္။ ဒါေၾကာင့္ သက္တမ္း ရွည္ၾကာလာတဲ့ အခါမွာ ကိုယ့္ရဲ႕ အင္အားေတြက ေနာက္ထပ္ ေပၚလာတဲ့ အသစ္ေတြလို က်န္းမာ သန္စြမ္းမႈ မရွိေတာ့ဘဲ ၊ ကိုယ့္ႏွာေမာင္း ကိုယ္ မသယ္ႏိုင္ေတာ့တဲ႔ ဆင္တစ္ေကာင္လို ကိုယ့္ႏွာေမာင္း ကိုယ္ျပန္နင္းမိ ေနေတာ့မွာပါပဲ။ နင္းတာကေတာ့ နင္းမိပါေစေပါ႔။ ဘာျဖစ္လဲ။ ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူး။ ေသေသခ်ာခ်ာကို ကိုယ့္ႏွာေမာင္းကိုယ္ ျပန္ျပန္နင္းတာ ခံေနရမွာပါပဲ။

ဒါေပမဲ့ တစ္ခု ရွိတာက ထာဝရ ဘုရားရွင္ေတာင္မွ သိပၸံပညာရွင္ေတြ ၊ ရူပေဗဒပညာရွင္ေတြ ၊ သတၱေဗဒ ပညာရွင္ေတြ ေဖာ္ထုတ္လိုက္လို႔ တစ္ရွက္က ႏွစ္ရွက္ ျဖစ္ရေသးတာပဲေလ။ ထာဝရ ဘုရားရွင္ေတာင္မွ ကိုယ့္ႏွာေမာင္း ကိုယ္ျပန္နင္းမိျပီးေတာ့ “ ညႊံ႕ . . ညႊံ႕ . . ” နဲ႔ ျဖစ္ေနေသးတာပဲ။ ကိုယ့္လို သာမာန္ လူသား တစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ကေတာ့ ေျဖသာပါေသးသည္။ ကိုယ္လည္း လိုက္ျပီး “ ညြံ႕ ” ႏိုင္ပါ၏။

ဒါေၾကာင့္ေပါ႔ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ ေရးတဲ့ စာေတြမွာ အယူအဆ မတူတာ ၊ ေခတ္ေနာက္က်တာ ၊ အေတြးအေခၚ ေဝးတာေတြ ပါေနတယ္ ဆိုရင္ေတာ့ “ ေၾသာ္. . . . ကိုေဇာ္ မေျပာနဲ႔။ ထာဝရ ဘုရားရွင္ေတာင္မွ သူ႕ႏွာေမာင္း သူနင္းမိေသးတာပဲေလ။ ” ဆိုျပီးေတာ့ ဒါဝင္ ၊ စတီဖင္ ေဟာ့ကင္း အစ ရွိသူတို႔ ထုတ္ေဖာ္ခ်က္ ၊ တင္ျပခ်က္ေတြကို ျပန္လည္ ၾကားေယာင္မိျပီးေတာ့ နားလည္ ေပးႏိုင္ၾကပါေစဗ်ား။


ေလးစားစြာျဖင့္
ကိုေဇာ္
27.5.2011

Share/Bookmark

24 May 2011

14 စပ္မိစပ္ရာ ဘာညာကိြကြ ( ၃ )





နိဒါန္း 

တစ္ကြက္ . . .
ႏွစ္ကြက္ . . .
သံုးကြက္. . .
ေျခစံုခ် . . .
ျပီးေတာ့ . . . ေနာက္ထပ္ . . .
တစ္ကြက္ . . .
ႏွစ္ကြက္ . . .
ေျခစံုခ် . . .
ေနာက္ျပန္ ခုန္လွည့္ . . .
တစ္ကြက္ . . .
ႏွစ္ကြက္ . . .
ေျခစံုခ် . . . .
တစ္ကြက္ . . .
ႏွစ္ကြက္ . . .
သံုးကြက္ . . .
ေအာင္ျမင္ျပီ။
ဒိုးျပားေလးကို ခ်ိန္ကာ ဆကာနဲ႔ ေနာက္ထပ္ တစ္ကြက္ကို ပစ္ . . .။
ဒီလိုနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္က “ ကုလားမစည္း ” နင္းခဲ့ဖူးပါသည္။



( VI )

“ အခု . . . ေနာက္ထပ္ အသက္ရွင္ဖို႔ ၅ မိနစ္ပဲ အခ်ိန္က်န္ေတာ့မယ္ ဆိုရင္ ကိုၾကီး ဘာလုပ္မလဲ။ ”

လို႔ ဟိုေန႔က ကၽြန္ေတာ့္ ညီမက ေမးပါ၏။ ၅ မိနစ္ ဆိုတဲ့ အခ်ိန္က အလြန္နည္းပါသည္။ သိပ္မ်ားမ်ားစားစား စဥ္းစားေနဖို႔ အခ်ိန္ မရွိပါ။ ဒါေၾကာင့္ ျမန္ျမန္ထက္ထက္ စဥ္းစားကာ အေျဖေပးရပါ၏။ စဥ္းစားေနတာ အခ်ိန္ၾကာသြားတာနဲ႔ လုပ္စရာ အခ်ိန္ မရွိဘဲ ျဖစ္သြားႏိုင္ပါသည္။

၅ မိနစ္ . . .

၅ မိနစ္ . . .

၅ မိနစ္ . . .

အရမ္းကို တိုေတာင္းလြန္းတဲ႔ အခ်ိန္ေလးပါ။ ဒီေလာက္ပဲ ရတဲ႔ အခ်ိန္မွာေတာ့ ငါ ဟိုဟာ မလုပ္ရေသးဘူး။ ငါ ဒီဟာ လုပ္စရာ ရွိေသးတယ္ ၊ ငါ ဟိုဟာက မျဖစ္မေန လုပ္ရမွာ ဆိုျပီး လုပ္စရာေတြကို စဥ္းစားတာနဲ႔တင္ အခ်ိန္က ကုန္သြားႏိုင္ပါသည္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီလို ဘဝမွာ အသက္ရွည္ဖို႔ ၅ မိနစ္ပဲ အခ်ိန္က်န္ေတာ့တယ္ဆိုရင္ ဘာကေတာ့ မလုပ္ရေသးဘူး ၊ ဘာကေတာ့ လုပ္သင့္တာ ဆိုျပီး ေတြးေတာ ပူပန္ေနဖို႔ကို အခ်ိန္ မရွိေတာ့ပါဘူး။

ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ဘဝမွာ ရွင္သန္ဖို႔ အခ်ိန္ ၅ မိနစ္ေလးပဲ က်န္ေတာ့တယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဟိုဟာ မလုပ္ရေသးဘူး ၊ ဒါကေတာ့ လုပ္ရဦးမယ္ ၊ ဒါကေတာ့ လုပ္သင့္တယ္ ဆိုျပီး ေတြးေတာ ပူပန္ မေနေတာ့ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ လက္ရွိလုပ္ေနတဲ့ အလုပ္ကိုပဲ အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ေအာင္ ဆက္လုပ္သြားခ်င္ပါသည္။

ဒါဆို ကၽြန္ေတာ့္ဘဝရဲ႕ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ဆိုတဲ့ ၅ မိနစ္က ျပည့္စံုပါျပီ။ ေဟာ  . . . ေျပာရင္း ဆိုရင္း  . . . .

“ ေဒါင္ ” . . . .

ျပည့္ျပီ။



( V )

နည္းနည္းေပါ႔ဗ်ာ။ ရူပေဗဒရဲ႕ သေဘာတရားေလး တစ္ခုကို နည္းနည္းေလာက္ ေျပာၾကည့္ၾကရေအာင္ . . ။

ရူပေဗဒရဲ႕ သေဘာတရားထဲမွာ အရာဝတၳဳတစ္ခုကို အေပၚကို ေျမွာက္တင္လိုက္မယ္ ဆိုရင္ သူဟာ သူ႕ရဲ႕ အရွိန္ရွိတဲ႔ အတိုင္း အေပၚကို တတ္သြားမွာပဲ ျဖစ္ပါသည္။ တတ္ရင္း တတ္ရင္းနဲ႔ ေနာက္ဆံုးေသာ အေျခအေနမွာ အေပၚကို အရွိန္နဲ႔ တတ္သြားတဲ့ အရာဝတၳဳက အေျခအေန တစ္ရပ္မွာ ရပ္ ( တန္႔ ) သြားတယ္လို႔ ယူဆရပါသည္။ ( နည္းနည္းေျပာပါရေစ ) ရူပေဗဒရဲ႕ သေဘာတရားမွာ “ ဒီလို ျဖစ္ပါတယ္ ” ဆိုတာထက္ “ ဒီလို ယူဆပါတယ္ ” ဆိုေသာ စကားကို ပိုျပီးေတာ့ သံုးတတ္ၾကပါသည္။

ဒီလို အထက္ကို အရွိန္နဲ႔ တတ္သြားတဲ႔ အရာဝတၳဳေလးက တတ္ရင္း တတ္ရင္းနဲ႔ ေနာက္ဆံုး အေျခအေနမွာ အေပၚကို တတ္ဖို႔ အရွိန္မရွိေတာ့တဲ႔ အခ်ိန္မွာ ခဏေလး တန္႔သြားပါေတာ့၏။ ရပ္သြားျခင္း မဟုတ္ပါ။ ရပ္တယ္ ဆိုတာနဲ႔ တန္႔တယ္ ဆိုတာ လံုးဝကို မတူပါ။ ဒီလို တန္႔သြားတဲ႔ အခ်ိန္မွာ အရွိန္က မရွိေတာ့ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဒီအေျခအေနကို မူတည္ျပီးေတာ့ ရူပေဗဒ ပုစာၦတစ္ခုကို တြက္မယ္ ဆိုရင္ သုည ဟု ယူဆက တြက္ၾကပါသည္။

တြက္ၾကမယ္ ဆိုတဲ့ အခါမွာ ပုစာၦတစ္ခုရဲ႕ အေျခအေနအရ “ ေပါင္း ၊ ႏုတ္ ၊ ေျမွာက္ ၊ စား ” ( + , - , x , / ) ဆိုတဲ႔ အေျခအေနေတြနဲ႔ တြက္ထုတ္တဲ႔ အခါမွာေတာ့ ထိုအေျခအေနေလးက အေျခအေန ေျပာင္းသြားပါေတာ့၏။
  • ေပါင္းျခင္းကို သံုးျပီး ပုစာၦတြက္တဲ့ အခါမွာ သူ႕ရဲ႕ သုညတန္ဖိုးကို ထည့္သြင္းတြက္ခ်က္မႈ မရွိသေလာက္ တျခားေသာ ဂဏာန္း ပုစာၦမ်ားကို ေအးေဆးစြာ တြက္ထုတ္သြားယံုပါပဲ။ 
  • ႏုတ္ျခင္းကို သံုးျပီး ပုစာၦတြက္တဲ့ အခါမွာေတာ့ သူ႕ရဲ႕ တန္ဖိုးဟာ အေရွ႕အေနာက္ကို လိုက္ျပီးေတာ့ တန္ဖိုးက လကၡဏာ ေျပာင္းသြားေလ့ ရွိပါသည္။
  • စားျခင္းကို သံုးျပီးေတာ့ ပုစာၦတြက္တဲ့ အခါမွာေတာ့ သူ႕ရဲ႕ တန္ဖိုးက အံ့ၾသဖို႔ ေကာင္းစြာ သူ႕ကို မူတည္ျပီး စားရင္ အေျဖက သုည ( 0 ) ပဲ ရျပီးေတာ့ သူကေနျပီး သူမ်ားကို စားရင္ေတာ့ ( * ) သာ ထြက္ပါသည္။ ( တြက္ၾကည့္ပါ။ )
  • အေျမႇာက္ကို သံုးျပီးေတာ့ ပုစာၦတြက္တဲ့ အခါမွာေတာ့ သူ႕ကို အေရွ႕မွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ၊ အေနာက္မွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္ေနရာမွာ ထားျပီးေတာ့ တြက္တြက္ သူ႕ရဲ႕ အေျဖက သုည (0) ပဲ ထြက္ပါေတာ့သည္။ 
  • သို႔ေသာ္ ထူးဆန္းတာ တစ္ခုကေတာ့ သူက ထပ္ကိန္းဆိုတဲ့ ေနရာကို ေရာက္သြားရင္ ထိုအေျဖက  . . . . .  . . ??????
ဒီလိုပါပဲ။ ဘာရယ္ မဟုတ္ပါဘူး။ အေပၚကို တတ္သြားတဲ့ အရာဝတၳဳ တစ္ခုရဲ႕ အရွိန္ကုန္သြားျခင္း ( သုည ) ဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္ သိပ္ျပီးေတာ့ ဘဝင္မက် ျဖစ္ပါသည္။ ျပီးေတာ့ ထုိကဲ႔သို႔ အရာေတြရဲ႕ ေျပာင္းလဲမႈေတြကို မုန္းပါသည္။



( IV )

ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ႏွမ ( ညီမ ) အလတ္မ အေၾကာင္း နည္းနည္းေတာ့ ေျပာျပခ်င္ပါသည္။ သူက အေတာ္ကို ေအးေဆးတဲ့ လူတစ္ေယာက္လို႔ ေျပာလို႔ရပါ၏။ သြက္သြက္လက္လက္နည္းျပီး လႈပ္ရွားမႈ အေတာ္ ေႏွးေကြးသူပါ။ ဒါေပမဲ့ စကားေတြ တတ္ပါတယ္ ၊ စကားလံုးေတြ အသစ္အဆန္းေတြကို အရမ္းသံုးတတ္ပါတယ္ ဆိုတဲ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ၊ စာေတြ ဖတ္ျပီး အရမ္း ဆရာလုပ္တဲ့ အငယ္ဆံုး ညီမကို သူေျပာလိုက္တဲ့ စကားလုံးေတြ ၾကားလိုက္ရရင္ ပက္လက္လန္သြားေလ့ ရွိ၏။

ဟိုးအရင္က သူနဲ႔ စကားေျပာေနတယ္ ဆိုရင္ ထံုးစံအတိုင္း သူ႕ကို ဟိုဟာ ဝယ္ေပးမယ္ ၊ ဒီဟာ ဝယ္ေပးမယ္ ဆိုျပီး ေျပာမိတယ္ ဆိုပါစို႔။ သူကလည္း မွတ္ထားမွာပါပဲ။ ေနာက္ေတာ့ ဝယ္ေပးျဖစ္တာ ရွိသလို ၊ မဝယ္ေပးမိတာလည္း ရွိမွာပါပဲ။ ဒါကို သူက မွတ္ထားျပီးေတာ့ ေနာက္ထပ္တစ္ခါ ဒီလိုပဲ ေျပာမိရင္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာေလ့ ရွိတာက “ အင္း . . . ဟိုးေရွးေရွးတုန္းက ဆိုျပီး . . .  ပံုေျပာျပန္ျပီ ”  ဆိုျပီး ျပန္ေျပာေလ့ရွိသည္။ ထိုစဥ္က “ ပံုေျပာတယ္ ” ဆိုတဲ့ စကားက ေခတ္မစားေသးပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ သူကေတာ့ အဲဒီကတည္းက စသံုးေနတာပါပဲ။

တစ္ခါတေလ ေမာင္ႏွမေတြ စၾက ေနာက္ၾကျပီးေတာ့ သူ႕ကို ကၽြန္ေတာ္က လည္ပင္းညွစ္သလိုနဲ႔ ေနာက္ျပီးေတာ့ သူ႕လည္ပင္းကို ညွစ္ကိုင္ရင္း “ ငါ့ကို ေၾကာက္ျပီလား ” ဘာညာဆိုျပီးေတာ့ စေလ့ရွိ၏။ ဒီလို အခ်ိန္ဆိုရင္ သူက အလြန္ယားတတ္ေလေတာ့ တြန္႕လိမ္ေနေလ့ ရွိ၏။ ျပီးေတာ့ သူ႕လည္ပင္းကို ညွစ္ထားေသာ ကၽြန္ေတာ့္လက္ကို ျပန္ရုန္းေလ့ ရွိသည္။ ဒီအခ်ိန္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း သူ႕ကို ေနာက္ျပီးေတာ့ “ မွတ္ျပီလား ၊ မင္း ဘာေကာင္လဲ ၊ ငါ ဘာေကာင္လဲ သိျပီလား။ ” ဆိုျပီး ေနာက္ေလ့ ရွိပါသည္။ ဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ ဒီစကားက အေတာ္ကို အသံုးမ်ားေသာ စကားလံုး ျဖစ္ေနပါျပီ။

ကၽြန္ေတာ္က သူ႕ကို ဒီလို စေနာက္ရင္း “ မင္း ဘာေကာင္လဲ ၊ ငါ ဘာေကာင္လဲ သိျပီလား။ ” ဆိုကာ လည္ပင္းကို ညွစ္ထားေတာ့ သူက ရုန္းရင္း ကန္ရင္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပန္ေျပာတဲ့ စကားကို ၾကားလိုက္ရေတာ့ သူ႕ကို ခ်ဳပ္ထားတဲ့ လက္ကို ေျဖျပီးေတာ့ကို အားရပါးရ ရယ္မိပါေတာ့သည္။ သူေျပာတဲ့ စကားကိုလည္း နားေထာင္ၾကည့္ဦးေလ။

“ ငါက ေထာင္ထြက္ကြ။ ”

တဲ့။ “ မင္း ဘာေကာင္လဲ ၊ ငါ ဘာေကာင္လဲ ” ဆိုျပီးေတာ့ ယွဥ္ေျပာေတာ့ သူက ပိုေၾကာက္ေအာင္ တစ္ခါတည္းနဲ႔ ေျပာခ်လိုက္တာပါ။ သူနဲ႔ ပတ္သတ္ျပီးေတာ့ ေျပာစရာ စကားလံုး အသစ္အဆန္းေတြ အမ်ားၾကီး ရွိပါသည္။ ၾကံဳရင္ ၾကံဳသလို ေျပာပါဦးမည္။ အခုေတာ့ သူ႕ဆီက ေနာက္ဆံုးၾကားရတဲ႔ Update စကားလံုး တစ္လံုးကို ေျပာျပခ်င္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ဒီေလာက္ အစပ်ိဳး ေရးေနတာပါ။

ဟိုေန႔က ညီမအငယ္ ရဲ႕ ကိစၥနဲ႔ ပတ္သတ္ျပီးေတာ့ ကိစၥ တခ်ိဳ႕ကို သူနဲ႔ ေျပာေတာ့ သူ႕ဆီက စကားတစ္ခုကို ထူးထူးဆန္းဆန္း အေနနဲ႔ ၾကားရျပန္ပါေလေရာ။ အရင္က ၾကားမိတဲ့ စကားေတြက “ အေရးၾကီးရင္ ေသြးနီးတယ္။ ” တို႔ ၊ “ ေသြးက စကားေျပာတယ္။ ” တို႔ပဲ ၾကားဖူးတာပါ။ အခုေတာ့ သူက တျခားေသာ စကားလံုးနဲ႔ ဥပမာေပးကာ ပံုပမာ ျပဳပါသည္။ သူေျပာတဲ့ ဥပမာ စကားလံုးက ဒီလိုပါ။

“ ဒါကေတာ့ ကိုၾကီးရာ ၊ ေသြးဆိုတာ ေရထက္ ပ်စ္ပါတယ္။ ”

တဲ့ေလ။ သူမ်ားေတြ အတြက္ေတာ့ မသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ေတြးစရာ ျဖစ္သြားတာပါပဲ။ ဟုတ္တယ္ ေသြးဆိုတာ ေရထက္  ပ်စ္၏။ ေရဆိုတာက ေလ်ာခနဲပါပဲ။



( III )

“ ကိုေဇာ္ . . . ျမတ္ပါ။ မွတ္မိလား။ ”

ဆိုျပီးေတာ့ ဟိုတစ္ေန႔က ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ Facebook ( ဖဘ ) ရဲ႕ ပံုတစ္ခု ေအာက္မွာ လာေရးပါသည္။ သူက မွတ္မိလား ဆိုေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ လံုးဝ မမွတ္မိပါ။ ဒါေၾကာင့္ စဥ္းစားရပါေတာ့၏။ ဘယ္သူပါလိမ့္။ စုစုျမတ္ လား ၊ ျမတ္စႏၵီ လား ၊ ျမတ္ျမတ္မိုး လား ၊ ျမတ္သူဇာဝင့္ လား ၊ ျမတ္နႏၵာတင့္ လား . . . . လား . . . လား ေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ စဥ္းစားလိုက္တာ သူငယ္ခ်င္းေတြ နာမည္သာ မွတ္မိသေလာက္ေတြ ကုန္သြားပါ၏။ သို႔ေသာ္ သူက ေမးထားသလို မမွတ္မိပါ။ သူကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့ကို မွတ္မိေနတာ ေသခ်ာသလို ရွိ၏။

“ ျမတ္လို႔သာ ေျပာတယ္။ မွတ္မိလားသာ ဆိုတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ မမွတ္မိဘူးဗ်။ ျမတ္ ဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္ မသိဘူး။ စဥ္းစားမရဘူး။ ”

ဆိုျပီး ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ေမးရပါေတာ့၏။ ဒါေပမဲ႔ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို မေျဖပါ။ ဒီလိုနဲ႔ ေနာက္ထပ္ ၃ ရက္ေလာက္ေနေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ္တင္ေသာ Status တစ္ခုရဲ႕ေအာက္မွာ တင္ျပီးျပီးခ်င္း သူက လာျပီးေတာ့ ေရးျပန္ပါ၏။

“ ကိုေဇာ္ . . . ျမတ္ပါ။ မွတ္မိလား။ ”

ေဟာ လုပ္ျပန္ပါျပီ။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း မမွတ္မိပါဘူး။ သူ႕နာမည္ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္ ၾကားဖူးတဲ့ နာမည္ မဟုတ္။ အေရွ႕က အဂၤလိပ္ နာမည္ကို ယူထားျပီးေတာ့မွ အေနာက္က “ ျမတ္ ” ဆိုတာသာ ပါေလ၏။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္ေနရင္ေတာင္မွ သူ႕နာမည္ကို ကၽြန္ေတာ္ မသိေတာ့ မမွတ္မိႏိုင္။ ဒီေတာ့ ေသခ်ာေအာင္ ေမးရပါေတာ့မည္။

“ မမွတ္မိပါဘူး ခင္ဗ်ား။ ျမတ္ ဆိုတာကသာ ျမတ္ပါ . . . ျမတ္ပါ လာလုပ္ေနတာ။ ကၽြန္ေတာ္က မမွတ္မိဘူး။ ဘယ္သူလဲ ေသခ်ာ ေျပာျပပါ။ ”

ဒီလို ကၽြန္ေတာ္က ေမးမွပဲ ကၽြန္ေတာ္ ေသခ်ာ သိရေတာ့မွာ မဟုတ္ပါလား။ သူ႕ကို ဒီလို ေရးထားကာ ျပန္ေမးထားျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ေနရာကို သြားရာ သူ ဘယ္သူလဲ ဆိုျပီး သြားၾကည့္မိပါ၏။ သူ႕ရဲ႕ ဓါတ္ပံု တင္ထားတာလည္း မေတြ႕။ သူ႕ရဲ႕ အေၾကာင္းကိုလည္း မေတြ႕။ ေနာက္ဆံုး သူ႕ျမန္မာ နာမည္ေတာင္မွ ေသခ်ာ မေတြ႕။ ဒီေတာ့ သူ ဘယ္သူလဲ ၊ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္း ၊ မိတ္ေဆြ ၊ အသိေဟာင္းလား ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ဘယ္လိုမွ စဥ္းစားလို႔ မရဘူး ျဖစ္ေနပါေတာ့သည္။

ဒီအခ်ိန္မွာပဲ သူက အေပၚမွာ ေမးထားတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ စာကို အေၾကာင္းျပန္လာပါသည္။

“  ျမတ္က ကိုေဇာ့္ရဲ႕ အခုမွ ခင္မဲ့ မိတ္ေဆြသစ္ပါ။ ”

တိန္ ခနဲ ေနေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ တင္းသြားမိပါသည္။ ဘယ္ႏွယ့္ အခုမွ ခင္မဲ့ မိတ္ေဆြကလဲ . . . . ကေတာက္. . . . ။

“ ဘယ္ႏွယ့္ဗ်ာ။ အခုမွ ခင္မဲ့ မိတ္ေဆြသစ္ကုိ မွတ္မိလား . . . မွတ္မိလား . . . ဆိုေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္ မွတ္မိမလဲ။ ခင္ဗ်ားဗ်ာ အူေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႔။ တစ္ခါလာလည္း ျမတ္ပါ. . . . ျမတ္ပါ . . . မွတ္မိလား ဆိုေတာ့ . . ၊ မသိရင္ဘဲ အရင္ကပဲ ခင္ဖူးသလိုလို ၊ ေတြ႕ဖူးသလိုလို ၊ ၾကံဳဖူးသလိုလို ၊ ဆက္သြယ္မႈေတြပဲ ရွိေနသလိုလိုနဲ႔။ မသိတဲ့ လူေတြသာ ဒီစာကို ဖတ္မိရင္ ဘယ္လိုေတြ ထင္ၾကမလဲ။ ”

လို႔ ျပန္ေရးလိုက္မိပါေတာ့သည္။ ဒီေတာ့ သူက . . . .

“ မိတ္ေဆြသစ္ေလ။ အခုမွေရာ စျပီး ခင္ေတာ့ေရာ မရဘူးလား။ ဒီလိုေတြ ဆိုရင္ ရွင့္ကို ခင္တာေတြ အားလံုးကလည္း အေပၚယံေတြပဲ ျဖစ္လိမ့္မယ္။ ရွင့္မွာ မိတ္ေဆြစစ္ ၊ မိတ္ေဆြမွန္ ရွိလာမွာ မဟုတ္ဘူး။ ”

လို႔ ဆိုပါေတာ့သည္။ သူနဲ႔ပဲ မိတ္ေဆြစစ္ ျဖစ္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ကို “ ကိုေဇာ္ . . . ျမတ္ပါ ၊ မွတ္မိလား ” ဆိုျပီး လာေမးရင္ ကၽြန္ေတာ္က သိလည္း မသိဘဲနဲ႔ မွတ္မိသလိုလို ဟန္ေဆာင္ လိုက္ျပီးေတာ့ “ ဟုတ္ကဲ႔. . . မွတ္မိပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔ သိေတာ့ မသိဘူး။ ဘယ္သူ႕ကိုမွေတာ့ ျပန္မေျပာပါနဲ႔ေနာ္ ” ဆိုျပီး လုပ္ရေတာ့ မလိုလို။ ဘယ္လိုၾကီးမွန္းကို မသိပါဘူးဗ်ာ။

ဒါနဲ႔ သူ ဘယ္သူလဲ ၊ ဘာလဲ ဆုိတာကို ေသခ်ာ သိခ်င္လို႔ သူ႔ရဲ႕ မ်က္ႏွာစာကေနျပီး သူသြားတဲ့ ေနရာေတြကို လိုက္ၾကည့္ေတာ့ သူက ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ဒီလို လုိက္လုပ္ေနတာကိုး။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ သူ႕ကို ျပန္ျပီးေတာ့ Gmail ေတာင္းျပီးေတာ့ “ Special Account ကေန အက္လိုက္မယ္ေနာ္ ”  တ္ို႔ ဘာတို႔ သူ႕ကို ျပန္ေျပာထားတာ ေတြ႕ရပါေတာ့သည္။ သူဟာနဲ႔ သူေတာ့ အဆင္ေတြကို ေျပလို႔။

သူ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ မသိပါ။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ့္ အထင္ေတာ့ ေယာက်ာ္းၾကီး တစ္ေယာက္ေယာက္ကပဲ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ပံုစံနဲ႔ အားအားယားယား ေလွ်ာက္ေနာက္ေနတာလား မေျပာတတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္မွာေတာ့ ေက်ာင္းတုန္းက သူငယ္ခ်င္းမ်ားလား လို႔ “ ျမတ္ ” နာမည္ေတြ ပါတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို စဥ္းစားလိုက္ရတာ ေခါင္းကို ပူေရာ။ ဟုတ္တယ္ေလ . . .သူက “ မွတ္မိလား ” ဆိုေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေဟာင္းေတြ မ်ားလားေပါ႔။ အခုေတာ့ သူက “ အခုမွ ခင္မဲ့ မိတ္ေဆြသစ္ ” တဲ့ . . .ခိြးးးးးးးးးးး။

အဲဒီလိုပါပဲဗ်ာ။ အခုမွ ခင္မဲ့ဟာကို မွတ္မိလား ဆိုေတာ့ ဘယ္ေလာက္မ်ား အူေၾကာင္ေၾကာင္ ႏိုင္လိုက္သလဲ လို႔ေလ။ စိတ္ေတြလည္း ပ်က္လို႔။ ဒီအခ်ိန္မွာပဲ အဲဒီေနရာကို ေနာက္ထပ္ Comment တစ္ခု ဝင္လာ၏။ သြားဖတ္ၾကည့္ေတာ့ . . . .

“ ကိုေဇာ္ . . . . နန္းပါ။ မွတ္မိလား။ ”

ဆိုျပီး ဖတ္လိုက္ရေတာ့တာပါပဲ။ ဟိုက္ ဘယ္သူလဲ ဆိုျပီး မ်က္လံုးျပဴးျပီးေတာ့ လာေရးသူ နာမည္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့မွ လာေနာက္သူက “ နန္းေလေျပႏု  ” ျဖစ္ေန၏။ ေတာ္ေတာ္ကို ေလတဲ့ ေန႔ပါပဲ . . . စိတ္ပိန္လိုက္တာ ေျပာမေနနဲ႔ေတာ့ . . .   ဟူး . . . . 

“ ဟလို  . . . စာဖတ္သူ . . . ကၽြန္ေတာ္ ကိုေဇာ္ပါ။ မွတ္မိလား :P ”



( II )

ဟိုတေလာက သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္နဲ႔ စကားေျပာျဖစ္ေတာ့ အိုစမာဘင္ လာဒင္ကို အေသ ပစ္ခတ္ျပီးေတာ့ အဖမ္း မခံရေသးပါဘူး။ အၾကမ္းဖက္မႈေတြနဲ႔ ပတ္သတ္ျပီးေတာ့ သူနဲ႔ ေျပာမိေတာ့ သူက အၾကမ္းဖက္သမား နဲ႔ လူဆိုး ဆိုသူေတြရဲ႕ အေပၚမွာ သူ႕ရဲ႕ အျမင္ေတြကို ေျပာပါသည္။ ဒီအထဲကမွ တခ်ိဳ႕ေသာ သူေဆြးေႏြးတဲ့ အခ်က္ေတြက အလြန္ကို ေကာင္းပါ၏။

“ လူဆိုးတစ္ေယာက္ ၊ အၾကမ္းဖက္သမား တစ္ေယာက္ကို ေထာင္ခ်တယ္ ဆိုတာ ဘာလို႔လို႔ ထင္လဲ။ ”

ဟု သူက ေမး၏။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ကိုယ့္အထင္ကို ေျပာခ်လိုက္ပါသည္။

“ အျပစ္ေပးတာေလ။ သူ႕ရဲ႕ မေကာင္းတဲ့ လုပ္ရပ္ေတြ အတြက္ ေထာင္က် ခံခိုင္းျပီးေတာ့ အျပစ္ကို ခံယူခိုင္းတာ။ ”

“ ဒါပဲလား။ ”

ဟု ကၽြန္ေတာ့္ အေျဖ စကားျပီးေတာ့ သူက ေမး၏။ ကၽြန္ေတာ့္ အထင္ေတာ့ ဒါပဲ လို႔ ထင္သည္။

“ ဒါပဲ မဟုတ္ဘူးလား။ သူ႕ရဲ႕ အျပစ္အတြက္နဲ႔ သူ ေထာင္ထဲမွာ အျပစ္ဒဏ္ကို ခံရတယ္ေလ။ ဒါပဲေပါ႔။ ဘာက်န္ေသးလို႔လဲ။ ”

“ မဟုတ္ဘူး။ ဒါပဲ မဟုတ္ဘူး။ က်န္ေသးတယ္။ ”

“ ဘာက်န္ေသးလို႔လဲ။ လုပ္စမ္းပါဦး။ ”

“ တကယ္ေတာ့ အၾကမ္းဖက္သမား တစ္ဦး ၊ လူဆိုး တစ္ဦးကို အျပစ္ေပးတဲ့ အေနနဲ႔ ေထာင္ခ်ထားလိုက္တယ္ ဆိုတာ သူ႕ကို အျပစ္ေပးယံုတင္ မဟုတ္ေသးဘူး။ ျပင္ပမွာ ရွိေနတဲ့ ေအးေဆးစြာ ေနထိုင္ၾကေသာ လူေကာင္းေတြကို ကာကြယ္ လိုက္တာလို႔လည္း ဆိုႏိုင္တယ္။ သူသာ အျပင္မွာ ရွိေနရင္ သူ႕ေၾကာင့္ တျခားေသာ လူေကာင္းေတြ အၾကမ္းဖက္ ခံရျပီးေတာ့ မ်ားစြာ ေသေၾက ၾကရဦးမယ္ေလ။

သူ႕ကို ေထာင္ခ်ုျပီးေတာ့ ထိန္းခ်ဳပ္ထားမွ ျပင္ပက လူေတြ ေအးေဆးစြာနဲ႔ ေနထိုင္ႏိုင္ၾကမယ္ မဟုတ္လား။ ဒါေၾကာင့္ လူဆိုး တစ္ဦးကို ေထာင္ခ်လိုက္တယ္ ဆိုတာ သူ႕ကို အျပစ္ေပးတာ ၄၀ % ဆိုရင္ လူေကာင္းေတြကို ကယ္တင္လိုက္ႏိုင္တာ ၆၀ % ေလာက္ ရွိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ လူဆိုးကို အျပစ္ေပးလိုက္တယ္ ဆိုတာ လူေကာင္းေတြကို ကယ္တင္လိုက္တာလို႔လည္း ဆိုႏိုင္တယ္။  ”

သူ႕ရဲ႕ စကားဆံုးေတာ့ ကာတြန္းကားေတြထဲကလို ေျပာရရင္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ဦးေႏွာက္ထဲမွာ မီးလံုးေလး တစ္လံုး ဖ်တ္ခနဲ လင္းသြားပါေတာ့သည္။ မွန္တယ္။ အျပစ္ရွိသူကို အျပစ္ေပးလိုက္တယ္ ဆိုတာ အျပစ္မဲ့သူေတြကို ကာကြယ္ လိုက္တာနဲ႔လည္း တူညီသည္။



( I ) 

တကယ္ေတာ့ ေသခ်ာ စဥ္းစားၾကည့္စမ္းပါဗ်ာ။ မ်ဥ္းျပိဳင္ႏွစ္ေၾကာင္းဟာ အင္ဖန္နတီ ( Infinity ) လို႔ ေခၚတဲ့ ေနရာတစ္ခုမွာ ထိဆံုၾကတယ္ လို႔ ယူဆၾကသည္။ ထိဆံုၾကသည္ လို႔ လံုးဝကို မမွတ္ယူပါနဲ႔။ ထိဆံုၾကသည္ ဟု ယူဆယံုပဲ ယူဆေပးထားပါ။ 

ဒါဆို ေျပာင္းျပန္ ဆက္စပ္ေတြးေတာျခင္း အရ ဟိုးအေဝး အင္ဖန္နတီမွာ ထိဆံုေနတဲ့ မ်ဥ္းတစ္ေၾကာင္းရဲ႕ ဆံုမွတ္တစ္ခုဟာ လက္ရွိဆိုေသာ ေနရာတစ္ခုကို ေရာက္လာတဲ့ အခ်ိန္မွာ မ်ဥ္းျပိဳင္ ျဖစ္ေနလိမ့္မယ္ လို႔ ယူဆလို႔ ရတာေပါ႔။ မ်ဥ္းျပိဳင္ ျဖစ္ေစရမည္လို႔ မဆိုပါနဲ႔။ ယူဆယံုပဲ ယူဆလိုက္ရင္ပဲ ရပါျပီ။

ဒါဆို ခင္ဗ်ား နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း အယူအဆ တစ္ခု မ်ဥ္းျပိဳင္ ျဖစ္ေနတယ္ ဆိုပါစို႔။ ဒါဟာ ဝမ္းနည္းစရာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ အခု လက္ရွိ မ်ဥ္းျပိဳင္ ျဖစ္ေနတယ္ ဆိုတာ ေနာင္တစ္ခ်ိန္က်ရင္ ဆံုမွတ္ တစ္ခုမွာ ဆံုေတြ႕ရႏိုင္တယ္ လို႔ ယူဆလို႔ ရႏိုင္တာပဲ မဟုတ္လား။ 

ဒီလိုပဲ။ အခု ခင္ဗ်ား နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ အယူအဆ တစ္ခုမွာ ဆံုမွတ္က်ျပီးေတာ့ ထိစပ္ေနတယ္ ဆိုတာကလည္း ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ ဘယ္လိုမွ ေစ့စပ္လို႔ မရေအာင္ အေတြးအေခၚ ၊ အယူအဆက ေဝးကြာျပီး ယွဥ္ျပိဳင္မႈေတြ ျဖစ္လာႏိုင္တာပဲ လို႔ ယူဆလို႔ ရႏိုင္တာပဲ မဟုတ္လား။

ဒါဆို ေသခ်ာတယ္ဗ်ာ။ ခင္ဗ်ား နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က အခု လက္ရွိ အခ်ိန္မွာလား ၊ အင္ဖန္နတီ အခ်ိန္မွာလား ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ တစ္ေနရာရာမွာ ထိဆံုရင္ေတာ့ တစ္ေနရာရာမွာ ယွဥ္ျပိဳင္စြာနဲ႔ ကြဲလြဲေနၾကရမွာပါပဲ။ ဒါကိုက ေပ်ာ္စရာပါပဲေလ။

ဘဝ ဆိုတာလည္း ဒီလိုပါပဲ။ ဒါကိုပဲ ဘဝလို႔ ေျပာတာ ျဖစ္မယ္ လို႔ ယူဆလို႔လည္း ရပါသည္။



( 0 )

သူ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ အဆိုေတာ္ တစ္ေယာက္ ဆိုတာထက္ ပိုျပီးေတာ့ မသိပါ။ သိလည္း မသိခ်င္ပါ။ သိစရာလည္း မလိုပါ။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ သိေနတယ္ ဆိုတဲ့ သူ႕ရဲ႕ အဆိုေတာ္ အေျခအေနေလး တစ္ရပ္မွာေတာ့ သူဆိုတဲ့ သီခ်င္း တခ်ိဳ႕တေလကို ကၽြန္ေတာ္ ႏွစ္သက္မိခဲ့ဖူးပါသည္။ ဒီေလာက္ပါပဲ။

ဟိုတစ္ေန႔က အသိတစ္ေယာက္က ေပးတဲ့ လင့္ကေန တဆင့္ ဗီဒီယိုေလး တစ္ခုကို ၾကည့္လိုက္ရပါသည္။ ထိုဗီဒီယိုကေတာ့ ႏိုင္ငံေတာ္ သမၼတၾကီး ရဲ႕ လြတ္ျငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္ေၾကာင့္ ထိန္းသိမ္းျခင္း ခံရရာမွ ျပန္လည္ လြတ္ေျမာက္လာေသာ ေဇယ်ာေသာ္ရဲ႕ အင္တာဗ်ဴး ဗီဒီယိုေလးပါ။ အရင္တုန္းက သူစကားေျပာတာ ဘယ္လိုေနလဲ ကၽြန္ေတာ္ နားမေထာင္ဖူး၍ မသိပါ။ အခုေတာ့ သူ႕ရဲ႕ စကားေျပာသံေတြက အရမ္းကို တည္ျငိမ္ ေအးေဆးသြားတယ္ လို႔ ထင္မိပါသည္။

“ သံုးႏွစ္ . . . သံုးႏွစ္ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့္ကို စဥ္းစားခိုင္းထားတယ္။ အခုလို စဥ္းစားျပီးေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ္ ပိုျပီးေတာ့ သိလာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒါဟာ လုပ္သင့္ပါတယ္ . . . . .  . . . ”

ဆိုကာ သူက ေျပာပါသည္။ ဘယ္ဟာ လုပ္သင့္တာလဲ ၊ ဘာလဲ ၊ ညာလဲ ကၽြန္ေတာ္ မသိပါဘူး။ ေျပာလည္း မေျပာခ်င္ပါဘူး။ ကိုယ္နဲ႔လည္း ဥာဏ္မမွီစြာနဲ႔ အလွမ္းေဝးတယ္ လုိ႔ ထင္မိပါေသးသည္။ ဒါေပမဲ့ အသိေပးလို႔ သြားၾကည့္မိတဲ့ ေနရာကေနျပီးေတာ့ သူေျပာတဲ့ စကားကို နားေထာင္ၾကည့္မိျပီးေတာ့ သူ႕ရဲ႕ ဟန္ပန္ ၊ ေျပာပံု ဆိုပံုေတြကို ေလ့လာ အကဲျဖတ္မိတာေလးပဲ ေျပာခ်င္တာပါ။ တျခား ဘာဘာညာညာေတြ ကၽြန္ေတာ္ မသိပါဘူး။ မေျပာပါဘူး။

ကၽြန္ေတာ္ ေျပာခ်င္တာကေတာ့ သူက အရမ္းတည္ျငိမ္ ရင့္က်က္သြားသလို ျဖစ္သြားသည္။ ေျပာတာ ဆိုတာ တည္ျငိမ္ျပီး ဣေျႏၵ ရလာသည္။ ပိုျပီးေတာ့ တည္ၾကည္သြားသည္ ဟု ကၽြန္ေတာ္ အရင္က သူေျပာတာ ဆိုတာေတြကို မၾကည့္ဖူးဘဲနဲ႕ ေကာက္ခ်က္ခ်မိသည္။

ဒါဆို . . .

မိဘ ၊ ေဆြမ်ိဳး အသိုင္းအဝိုင္းက အလိုလိုက္ျပီးေတာ့ လႊတ္ထားလို႔ အျပင္မွာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ဆိုးသြမ္း ေသာင္းက်န္းေနေသာ လူ နဲ႔ ဒီလို ထိန္းသိမ္းခံရျပီးတဲ႔ လူကို ယွဥ္ကာ နိႈင္းယွဥ္မိတာေလးပါ။ တျခား ဘာဘာညာညာေတြ ကၽြန္ေတာ္ မေတြးမိပါ။ တကယ္လည္း သိလည္း မသိပါ။

ဒီလိုသာ ဆိုရင္ ျပင္ပမွာ လြတ္လပ္စြာ နဲ႔ အထိန္းအကြပ္မဲ့စြာ ဆိုးသြမ္းေနေသာ လူနဲ႔ ျပဳျပင္ျပီးေသာ လူကို ကြဲျပားျခားနား ေစလိုက္သလို ျဖစ္သြားေစပါေတာ့သည္။

ဒီလိုသာ ဆိုရင္ေတာ့ အရာရာကုိ ေသခ်ာ ျပန္လည္ စဥ္းစားဖို႔ လိုေနျပီလို႔ ေတြးမိပါသည္။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ သူတို႔ဟာ ပိုျပီးေတာ့ တည္ျငိမ္ကာ သတၱိေကာင္းလာပါသည္။ ပိုျပီးေတာ့ ရဲရင့္လာၾကပါသည္။



နိဂံုး

ကုလားမစည္းရဲ႕ ေနာက္ဆံုးဆိုေသာ
ထိပ္ဆံုးကြက္ကို ေရာက္တဲ့ အခါမွာ
ကိုယ့္ရဲ႕ ပစ္ဒိုးျပားကို ေနာက္ျပန္စမ္းျပီးေတာ့ ေကာက္ရပါေတာ့သည္။
ေဘးက စည္းေတြကို မထိဘဲနဲ႔
ေအးေဆးစြာ ေကာက္လို႔ ရျပီးရင္ေတာ့  . . .
ကိုယ္ ခုန္လာေသာ အကြက္ေပၚကို ေနာက္ျပန္ ပစ္လိုက္ရေတာ့သည္။
ကိုယ္ပစ္လိုက္တဲ့ ပစ္ဒိုးျပားေလးက ေနရာလြတ္ေပၚကို က်ရင္
ကိုယ့္အတြက္ ေနာက္ထပ္ အိမ္တစ္လံုးရမည္။
ဒီအိမ္ေပၚကို ကုိယ္က ေျခစံုခ်ခြင့္ ရွိျပီးေတာ့
သူမ်ားကေတာ့ ေျခတစ္ဘက္ေတာင္မွ ေျခခ်ခြင့္ မရွိေတာ့ဘဲ ခုန္ေက်ာ္ၾကရမည္။
ဒါေပမဲ့ . . . အခု ေနာက္ျပန္ပစ္လိုက္ေသာ ပစ္ဒိုးေလးက
ရွိျပီးသား ကိုယ့္အိမ္ေပၚကို က်ရင္ မီးေလာင္တယ္ ဆိုျပီး
အရင္က ရွိေနတဲ့ အိမ္ေလးကို ပယ္ဖ်က္ေပးလိုက္ရ၏။
သူမ်ားအိမ္ေပၚ က်ေတာ့လည္း သူမ်ားအိမ္ မီးေလာင္သည္ ဟု ဆိုကာ ပယ္ဖ်က္ျပန္သည္။
ပစ္ဒိုးေလး စည္းေပၚက်ေတာ့လည္း ေဖာင္းတယ္ ဆိုျပီး
ေနာက္တစ္ၾကိမ္ ထပ္ေစာင့္ကာ ပစ္ရျပန္သည္။
ဒါကိုက ကုလားမစည္း ကစားနည္း ျဖစ္သည္။
ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ေနပါေစ. . . .
ကိုယ့္ရဲ႕ နယ္ေျမခ်ဲ႕ထြင္မႈက
တစ္ခါတေလ ကိုယ့္ေနရာ မီးေလာင္ခံရႏိုင္သလို . . .
တစ္ခါတေလ သူမ်ားေနရာကိုလည္း မီးေလာင္ခံရႏိုင္တာပါပဲ။
ဒါေပမဲ့  . . .  .
မီးေလာင္ခံရမွာ စိုးလို႔ ဆိုျပီး မပစ္လို႔လည္း မရျပန္ဘူး။
ဘဝရဲ႕ ရပ္တည္မႈကလည္း ကုလားမစည္းနင္းသလိုပါပဲ။
ခုန္ရ ၊ ေျခစံုရပ္ရ ၊ မျမင္မကန္းနဲ႔ စမ္းရ ၊
မၾကည့္ဘဲနဲ႔ ပစ္ရ ၊ ေအာင္ျမင္မႈရ ၊ ဆံုးရံႈးမႈ ၾကံဳရ
ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ေနပါေစ . . .
ပြဲမျပီးမခ်င္း အလွည့္ေရာက္လာရင္
ေနာက္တစ္ၾကိမ္ ဒိုးျပားေလးကို ပစ္ရဦးမွာပါပဲ။


ေလးစားစြာျဖင့္
ကိုေဇာ္
24.5.2011

Share/Bookmark

22 May 2011

19 အပ်ိဳၾကီး တစ္ေယာက္ရဲ႕ “ လူ ” မွတ္စု



ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္နားမွာ အပ်ိဳၾကီး တစ္ေယာက္ရွိတယ္။ သူ႕နာမည္ ေဒၚၾကိဳင္လို႔ ေခၚတယ္။ အသက္ကေတာ႔ အဲဒီအခ်ိန္ကတည္းက ေမေမတို႔ထက္ ၾကီးတယ္။ ၅၀ ေက်ာ္။ (ဘေလာ႔ဂါ အပ်ိဳၾကီးေတြလည္း ထိုနည္း၄င္းျဖစ္မွာပါပဲ :P ) သူကေတာ႔ “ ဖေလာ္ ” နဲ႔ ေက်ာင္းျပီးထားေတာ႔ နည္းနည္းေတာ႔ ဆန္းျပီး ၊ အေတြးေတြက မ်ားမ်ားေတာ႔ လန္းတယ္။ ေျပာလိုက္ရင္လည္း ပိႆေလးနဲ႔ ေဘးပစ္။

ဒါေပမဲ႔ သူက စာေပကေတာ႔ ဝါသနာအိုး။ ဘာအိုးလည္းေတာ႔ မသိေပမဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေတာ႔ ၾကီးမယ္ ထင္တယ္။ ဘာလို႔လည္းဆို သူေရးထားတဲ႔ စာေတြကလည္း အျပင္းစားေတြ ၊ ေရေရာ ေသာက္လုိ႔ မရဘူး။ မီးေတာက္။ ကၽြန္ေတာ္႕ကိုေတာ႔ ေတာ္ေတာ္ ခင္ရွာတယ္။ ေတြ႕တာနဲ႔ ဆံပင္ျဖဴ ႏႈတ္ေပးဆိုတာခ်ည္းပဲ။ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္ေတာ္ကလည္း လူသာငယ္တာ ပိုးက မငယ္ဘူး။ စာဖတ္တဲ႔ခ်င္တဲ႔ ပိုး။

သူ႔အိမ္မွာ ေရးထားတဲ႔ မွတ္စုေတြ ၊ ကဗ်ာေတြ ၊ ေဆာင္းပါးေတြ ၊ ဝတၳဳေတြ ဆိုတာက ပြထေနတာပါပဲ။ ဒါေတြကို ကၽြန္ေတာ္က ဖတ္ခြင္႔ရတယ္။ ေရးခ်က္ကလည္း အျမင္သစ္ အေတြးသစ္ေတြနဲ႔။ လက္ေဇာင္းကလည္း ထက္ပါ႔။ တစ္ခုရွိတာက သူအေရးအသားေတြက ျပင္းေတာ႔ အခု ကၽြန္ေတာ္႕ဖာသာ ေရနည္းနည္း ေရာထားတယ္ဗ်ာ။

အခု ေအာက္က စာေလးကေတာ႔ သူေရးထားတဲ႔ စာေတြထဲက တစ္ခုပါပဲ။ စာအုပ္အေဟာင္းၾကားထဲက ျပန္ေတြ႕လို႔ တင္လိုက္တာပါ။ “ လူ ” ဆိုတာကို သူျမင္သလို သရုပ္ခြဲထားတယ္။ တစ္ခုခုေတာ႔ ရလိမ္႕မယ္ ထင္ပါတယ္။

“ လူ ”

ေလာကမွာ လူအမ်ိဳးမ်ိဳး ၊ အေထြေထြ ရွိပါတယ္။

၁။ တခ်ိဳ႕ ပုဂၢိဳလ္ေတြက်ေတာ႔ မရွိေသးေသာ ၊ မသိေသးေသာ အရာမ်ားကို စိတ္ကူးျဖင္႔ပင္ စဥ္းစားပံုေဖာ္ ၊ သိျမင္ခံစား ၊ သေဘာေပါက္ႏိုင္ၾကသည္။
ဥပမာ - နယူတန္ ၊ အက္ဒီဆင္ ၊ အိုင္းစတိုင္း။

၂။ တခ်ိဳ႕ပုဂၢိဳလ္ေတြက်ေတာ႔ တျခားပုဂၢိဳလ္ေတြ ေရးထားတာေတြ ေရးေရးေတြ႕ရွိ ထားေသာ စိတ္ကူးမ်ား သေဘာတရားမ်ားကို ၾကီးက်ယ္ေအာင္ သိျမင္ခံစား ၊ သေဘာေပါက္ႏိုင္ၾကသည္။
ဥပမာ - ရိုက္ညီေနာင္။

၃။ တခ်ိဳ႕ပုဂၢိဳလ္ေတြက တျခားပုဂၢိဳလ္ေတြ ေတြ႕ရွိထားေသာ စိတ္ကူး သေဘာတရားမ်ားကို သူတို႔ကပါ ထပ္တူထပ္မွ် သိျမင္ခံစား ၊ သေဘာေပါက္ လြယ္ၾကသည္။
ဥပမာ - သုေတသန လုပ္ငန္းမ်ား။

၄။ တခ်ိဳ႕ပုဂၢိဳလ္ေတြက်ေတာ႔ တျခားပုဂၢိဳလ္ေတြရဲ႕ စိတ္ကူးသေဘာတရားမ်ားကို ေျပာျပရံုျဖင္႔ ၾကားနာခံစား ၊ သေဘာေပါက္ လြယ္ၾကသည္။
ဥပမာ - ေအာက္လက္ငယ္သားမွ ေခါင္းေဆာင္သို႔။

၅။ တခ်ိဳ႕လူေတြက်ေတာ႔ တျခားပုဂၢိဳလ္ေတြရဲ႕ စိတ္ကူး သေဘာတရားမ်ားကို စာအုပ္ဖတ္ရံုျဖင္႔ သိျမင္ခံစား ၊ သေဘာေပါက္လြယ္ၾကသည္။
ဥပမာ - လင္ကြန္း ၊ ဝါရွင္တန္။

၆။ တခ်ိဳ႕ပုဂၢိဳလ္ေတြက်ေတာ႔ တျခားပုဂၢိဳလ္ေတြရဲ႕ စိတ္ကူး သေဘာတရားမ်ားကို စာအုပ္အျဖစ္ဖတ္ရံု သေဘာမေပါက္ ၊ ဖြင္႔ဆို ရွင္းျပသြန္သင္မွ သိျမင္ခံစား ၊ သေဘာေပါက္ႏိုင္ၾကသည္။
ဥပမာ - ေက်ာင္းဆရာမွ တပည္႔သို႔။

၇။ တခ်ိဳ႔ပုဂၢိဳလ္ေတြက်ေတာ႔ တျခားပုဂၢိဳလ္ေတြရဲ႕ စိတ္ကူးေတြကို စာအုပ္ဖတ္ျခင္း ၊ ဖြင္႔ဆို ရွင္းျပသြန္သင္ျခင္း ႏွစ္မ်ိဳးလံုးမွ ခပ္ေရးေရး သေဘာေပါက္ၾကသည္။
ဥပမာ - အသင္ရခက္ေသာ တပည္႔မ်ိဳး။

၈။ တခ်ိဳ႕ပုဂၢိဳလ္ေတြက်ေတာ႔ တျခားပုဂၢိဳလ္ေတြရဲ႕ စိတ္ကူး သေဘာတရားမ်ားကို ဘယ္လို သြန္သင္ရွင္းျပ ရွင္းျပ ထံုေပေပ နဲ႔ သေဘာမေပါက္ဘူူး ျဖစ္ၾကသည္။
ဥပမာ - မိမိသိထားသမွ်ကိုသာ မွန္တယ္လို႔ ထင္ေနေသာသူ။

၉။ တခ်ိဳ႕ပုဂၢိဳလ္ေတြက်ေတာ႔ တျခားပုဂၢိဳလ္ေတြရဲ႕ စိတ္ကူး သေဘာတရားမ်ားကို ဘယ္လို သြန္သင္ရွင္းျပပါေစ သေဘာမေပါက္ရံုမက ျဖစ္ႏိုင္ပါမလားလို႔ ေတြးေနမိျပီး ကိုယ္႔စိတ္ထဲက အတိုင္းသာ လက္ခံတတ္သူ။
ဥပမာ - ဆင္ကို စမ္းေနေသာ မ်က္မျမင္ ပုဏၰားမ်ား။

၁၀။ တခ်ိဳ႕ပုဂၢိဳလ္ေတြက်ေတာ႔ တျခားပုဂၢိဳလ္ေတြရဲ႕ စိတ္ကူးသေဘာတရားမ်ားကို ဘယ္လိုမွ သေဘာမေပါက္ႏိုင္ရံုမွ် မက “ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး ” ၊ “ မဟုတ္ႏိုင္ဘူး ” လို႔ “ ဘူး ” ခံျငင္းဆန္တတ္ေသာသူ။
ဥပမာ - မိမိသိသမွ်ကိုသာ အယူသီးထားတတ္သူမ်ား။

ထိုကဲ႔သို႔ေသာ နံပါတ္ ( ၁၀ ) မွ လူတန္းစားမ်ိဳးကို ထိုအပ်ိဳၾကီးက ဒီလို မွတ္ခ်က္ျပဳပါတယ္။  

*** ဖင္လွန္ျပေတာင္မွ ဖင္မွန္းမသိ ၊ ဖင္မွန္းသိတာေတာင္မွ ဖင္ႏႈတ္ခမ္းမွာ ဘာရွိမွန္း မသိဘူး။ အိတ္ရႈံ႕မွတ္လို႔ ပိုက္ဆံ ထည့္ေနတယ္။ ***


ေလးစားစြာျဖင့္
ကိုေဇာ္ တင္ျပသည္။
25.2.2010

Share/Bookmark

20 May 2011

20 အျပံဳးမ်ားႏွင့္ လမ္းခြဲျခင္း



နိဒါန္း

ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္ကတည္းက ေဖေဖရဲ႕ အလုပ္ထဲကို ေက်ာင္းပိတ္ရက္ စေန ၊ တနဂၤေႏြနဲ႔ တျခားေသာ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြမွာ လိုက္သြားရေလ့ ရွိ၏။ ဘာမွ ေထြေထြထူးထူး လုပ္စရာ မလိုဘူး ဆိုေပမဲ႔ ေဖေဖကေတာ့ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္ေတာ့္ အထင္အရ အသားကုန္ ေမာင္းခဲ့တာပါ။ သူ႕ရဲ႕ အလုပ္ရံု တစ္ခုလံုးကို တံျမက္စည္း လွည္းခိုင္းသည္။ တံျမက္စည္း လွည္းတယ္ ဆိုတာမ်ား ဆိုျပီး မထင္ပါနဲ႔။ ေဖေဖ ကၽြန္ေတာ့္ကို တံျမက္စည္း လွည္းခိုင္းတာ ရိုးရိုး တံျမက္စည္းနဲ႔ မဟုတ္ဘဲ ၄ လက္မေလာက္သာ ရွိတဲ႔ ေဆးသုတ္ေသာ စုတ္တံတစ္ေခ်ာင္းျဖင့္ လွည္းရျခင္း ျဖစ္၏။

အဲဒီတုန္းကေတာ့ ေဖေဖက ငါ့ကို ေမာင္းတယ္ ၊ တမင္ အႏိုင္က်င့္ ခိုင္းတယ္ ဆိုျပီး ဝမ္းနည္းစိတ္ ဘာညာလည္း မျဖစ္မိပါဘူး။ ဘာပဲ လုပ္လုပ္ စိတ္ဝင္တစား ကၽြန္ေတာ္က လုပ္တတ္တဲ႔ အတြက္ ေပ်ာ္ေနတာပါပဲ။ ေနာက္ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စက္မႈ လုပ္ငန္းဆိုတာ အေသးစိတ္ လုပ္ငန္းေတြ အတြက္ ပစၥည္းေတြကိုလည္း အေသးစိတ္အတြက္ သံုးရန္ ပစၥည္း တန္ဆာပလာ ဆိုျပီး ရွိေနတတ္ပါသည္။ ဒီပစၥည္းေတြရဲ႕ တန္ေၾကးကလည္း ၾကီးပါသည္။ ဒါေၾကာင့္ တျခားေသာ ေဖေဖ့ရဲ႕ အလုပ္သမားေတြကို မခိုင္းဘဲ ဖုန္သုတ္ ၊ တံျမက္စည္းလွည္း ၊ သန္႔ရွင္းေရး ကိစၥေတြကို ကၽြန္ေတာ့္ကို ခိုင္းျခင္း ျဖစ္၏။ 

ေဖေဖ့ အလုပ္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဒါပဲ ခိုင္းတယ္ ဆိုေပမဲ႔ တျခားေသာ တတ္သင့္ တတ္ထိုက္တာမ်ားကို ပါးစပ္က ေျပာဆို သြန္သင္ပါသည္။ တခ်ိဳ႕ေသာ အေၾကာင္းအခ်က္မ်ားကေတာ့ ေဖေဖ့ရဲ႕ လုပ္ပံု ကိုင္ပံုေတြကို မ်က္စိျဖင့္ ျမင္ယံုျဖင့္ ေလ့လာခြင့္ ရ၏။ အထူးသျဖင့္ အလုပ္သမားေတြ အေပၚမွာ ေဖေဖ ထားတဲ့ စိတ္ဓါတ္ ၊ သေဘာထား ၊ လုပ္ေဆာင္မႈ ၊ စီမံခန္႔ခြဲမႈ စတာေတြကို ေလ့လာခြင့္ ရသလို ၊ လိုရင္လည္း လိုသလို ေဖေဖက ေျပာဆို သင္ေပးေလ့ ရွိ၏။ ေဖေဖ့ အေပၚမွာ အလုပ္သမားေတြရဲ႕ ထူးျခားခ်က္ကေတာ့ လက္ရွိ သူတို႔ အလုပ္လုပ္ေနတဲ႔ အခ်ိန္မွာလည္း အရမ္းကို ေလးစား ခ်စ္ခင္သလို ၊ ဒီအလုပ္ကေန အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ထြက္သြားျပီးတဲ႔ အလုပ္သမားကလည္း ေဖေဖ့အေပၚမွာ အခင္မင္ မပ်က္ ခ်စ္ခင္ေနတာပါပဲ။

ဟိုတေလာကလည္း ေဖေဖ့ရဲ႕ အလုပ္သမားေဟာင္း တစ္ေယာက္နဲ႔ လမ္းမွာ ဆံုမိေတာ့ သူက “ ေဖေဖ ေနေကာင္းလား ” လို႔ သတိတရကို ေမးရွာပါေသးသည္။ သူ အလုပ္ကေန ထြက္သြားတာ ၁၀ ႏွစ္ေက်ာ္ ရွိခဲ႔ေပမဲ့ ေဖေဖ့ကို သတိတရနဲ႔ ခ်စ္ခင္ေနဆဲပါပဲ။ ဒီလို တစ္ေယာက္တည္းလား ဆိုေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ အလုပ္မွာ အတူတူ လုပ္ေနတဲ့ ေဖေဖ့ရဲ႕ အစ္ကိုေတြ ရွိေပမဲ႔ အလုပ္သမားေတြ အားလံုးက ေဖေဖ့ကိုပဲ သတိတရ နဲ႔ ခ်စ္ခင္စြာ ေမးျမန္းၾကေလ့ ရွိ၏။ ထူးျခားခ်က္ တစ္စံု တစ္ရာ ရွိေနမယ္ ဆိုတာ သိေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ မသိ ၊ မျမင္တတ္ေသးပါ။

တစ္ေန႔ေတာ့ ေဖေဖ့ကို တိုက္ရိုက္ေမးမိေတာ့ ေဖေဖက အလုပ္သမားေတြ အေပၚမွာ ထားတဲ႔ သူ႕ရဲ႕ သေဘာထားနဲ႔ စီမံခန္႔ခြဲမႈကို ေျပာျပပါ၏။

“  တခ်ိဳ႕က အလုပ္သမားေတြကို ပိုက္ဆံ ေပးျပီး ခိုင္းေနတာပဲ ဘာျဖစ္လဲ လို႔ ထင္တတ္တယ္။ ဒါေပမဲ့ တကယ္ေတာ့ ဒီလို မဟုတ္ဘူး။ တကယ္ေတာ့ အလုပ္သမား ဆိုေပမဲ့ ကိုယ့္အလုပ္ကို သူက ကူညီျပီး လည္ပတ္ေပးေနသူ တစ္ေယာက္ပဲ မဟုတ္လား။ သူတို႔ကို ေပးရတဲ႔ လုပ္ခက ၁၀၀ ဆိုရင္ အဲဒီ ၁၀၀ တန္တဲ႔ လုပ္အားကေန ကို္ယ္ရလာမဲ့ တန္ေၾကးက ၃၀၀ ဆိုလည္း ဟုတ္တယ္။ ၅၀၀ ဆိုလည္း ဟုတ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႔ တစ္ေယာက္ အလုပ္လာမလုပ္လည္း ငါ ၁၀၀ ပဲ ထိခို္က္တယ္ လို႔ ေတြးတာ အေတာ္ မွားတယ္။ တကယ္ဆို ကိုယ့္မွာ လာထိခုိက္တာက သူ႕ကို ေပးရတဲ႔ လုပ္အားခ ၁၀၀ မဟုတ္ဘူး။ အဲဒီကေန ဆင့္ပြားျပီးေတာ့ ထြက္လာမဲ့ တန္ဖိုးပဲ။ ”

“ - - - - - - - ”

“ ဒါေပမဲ႔ တခ်ိဳ႕ေသာ အလုပ္သမားေတြမွာေတာ့ မေကာင္းတဲ့ စိတ္ဓါတ္ေတြ ရွိတတ္ပါတယ္။ ငါ ဘယ္ေလာက္ အရာေရာက္ေနျပီ ၊ ငါ အခုေန အလုပ္ထြက္မယ္ ေျပာရင္ ငါ့ကို လက္လႊတ္လို႔ မရတာနဲ႔ ငါ့ကို ဖားေနရမယ္ ၊ မ, ေနရမယ္ ၊ ေတာင္းပန္ေနရမယ္ လို႔ ထင္တတ္တယ္။ ဒီေတာ့ အလုပ္မ်ားပါျပီ ဆိုရင္ အလုပ္ မဆင္းဘူး။ အလုပ္ရႈပ္ေနျပီ ဆိုရင္ အလုပ္ထြက္မယ္ ဆိုျပီး ျခိမ္းေျခာက္ ေျပာဆိုတတ္ၾကတယ္။ ဒီလို လူေတြ အတြက္ ကိုယ္က ၾကိဳတင္ျပီးေတာ့ ျပင္ဆင္ ထားရမယ္။ တကယ္လို႔ သူသာ အလုပ္ ျဗဳန္းစားၾကီး ထြက္သြားရင္ ဟန္မပ်က္ လည္ပတ္ေနႏိုင္ေအာင္ သူ႕ေနရာမွာ တစ္ေယာက္ အျမဲတမ္း အဆင္သင့္ ဆိုျပီး ရွိေနေအာင္ ျပင္ဆင္ထားရမယ္။ ”

အစရွိသျဖင့္ ေျပာျပျပီး လက္ေတြ႕ ျဖစ္လာတာေတြနဲ႔ သင္ေပးခဲ့ဖူး၏။ ေဖေဖ သင္ေပးတာေတြက မ်ားလွျပီး လက္ေတြ႕ေတြ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အားလံုးကုိ စာျဖင့္ ပံုေဖာ္ ခ်ျပဖို႔ ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒီလို ေဖေဖ့ရဲ႕ ေျပာဆို သြန္သင္မႈေတြထဲကမွ အခု ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ တိုက္ဆိုင္စြာ ထိေတြ႕မိေနေသာ ျဖစ္ရပ္ တခ်ိဳ႕ကို ေျပာျပခ်င္ပါသည္။



ျဖစ္ရပ္ ( ၁ )

အခု တေလာ အလုပ္မွ လူ တခ်ဳိ႕ ျပန္ဖို႔ စီစဥ္ေနၾကပါ၏။ ဒီလကုန္မွာ ႏွစ္ေယာက္ ျပန္ျပီး ေရွ႕လကုန္မွာ ေနာက္ထပ္ သံုးေယာက္ ျပန္ၾကပါလိမ့္မည္။ ဘယ္သူ မဆိုေတာ့ အခ်ိန္တန္ အိမ္ျပန္ၾကရမွာပါပဲ။ ဒါေပမဲ႔ အိမ္ျပန္ခ်ိန္မွာ ႏႈတ္ဆက္ ၾကတဲ႔အခါမွာ ဘယ္လိုမ်ား လုပ္ေဆာင္မိတတ္ၾကမလဲ ဆိုျပီး ကၽြန္ေတာ္ သတိထား ၾကည့္မိပါ၏။

လူတိုင္း လူတိုင္းမွာ ဒီလို အက်င့္ေတြ ရွိေနတယ္ လို႔ ေျပာျခင္း မဟုတ္ပါ။ အခု ျပန္မဲ့ လူႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ သူတို႔ အလုပ္လုပ္ခဲ့သမွ် စိတ္ေက်နပ္မႈကိုမ်ား ေမ့ထားျပီး သူတို႔ကို လိုဘ မျပည့္ေစတဲ့ သူေဌးကို သင္ခန္းစာ ေပးမယ္ ဆိုျပီး ပစၥည္းရဲ႕ ထိပ္ဖ်ားေလးေတြ က်ိဳးသြားရင္ေတာင္မွ ေရာင္းလို႔ မရေတာ့တဲ့ ပစၥည္းဆိုရင္ ဒါေလးေတြကို ဘယ္သူမွ မသိေအာင္ ခ်ိဳးပစ္၏။ လက္ခံစာရင္းေဟာင္းမ်ား သိမ္းထားတာ စတိုခန္း အေဟာင္းထဲမွ စာရင္းမ်ားကို ေရဘူးထဲမွ ေရေတြပဲ တစ္ေယာက္ေယာက္က မေတာ္တဆ ဖိတ္သလိုလိုနဲ႔ ေရေတြ ေလာင္းခ်ထား၏။

သူတို႔ရဲ႕ လုပ္ရပ္ေတြက ခ်က္ခ်င္းေတာ့ ဘယ္သူမွ မရိပ္မိႏိုင္ပါဘူး။ ျပီးေတာ့ စတိုေဟာင္းထဲမွာ သိမ္းထားတဲ႔ စာရင္းေတြ ဆိုေတာ့လည္း အေရးတၾကီး အထူးတလည္ အေနနဲ႔လည္း CCTV ကင္မရာေတြ ဘာေတြလည္း မတပ္ထားဘူးေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ တစ္ခုခု ျဖစ္ရင္ ခ်က္ခ်င္း မသိႏိုင္ေသာ ေနရာ ဆိုပါေတာ့။ ကိုယ္က အနည္းငယ္ေလး လုပ္လိုက္ယံုနဲ႔ ပ်က္ဆီးမႈေတြ ျဖစ္သြားႏိုင္ေပမဲ့ သူတို႔ ဆင္ျခင္ သတိထားမိပံု မေပၚပါဘူး။

ဒီထက္ သတိမထားမိတာကေတာ့ ငါကေတာ့ ျပန္ေတာ့မွာ ဒီလိုလုပ္သြားလို႔ ေနာက္မွ သိျပီး ေနာက္မွာ က်န္ေနတဲ့ လူေတြ ဘယ္လို အခက္အခဲနဲ႔ ၾကံဳျပီး က်န္ေနခဲ့မလဲ ၊ ေနာက္ထပ္ ဘယ္လို ထိန္းခ်ဳပ္မႈေတြ စည္းကမ္းေတြနဲ႔ ၾကံဳေနရမလဲ ဆိုတာေတြကို သူတို႔ စဥ္းစားမိပံု မရပါဘူး။ ငါ့လက္က လြတ္ရင္ျပီးေရာ ဆိုျပီး လုပ္ခ်င္ၾကပံုရျပီး က်န္ေနခဲ့တဲ႔ လူေတြ အမုန္းေတြ ပြားျပီး က်န္ေနခဲ့မယ္ ဆိုတာ သတိမရၾကပါဘူး။

ဒီလို အျဖစ္အပ်က္နဲ႔ ပတ္သတ္ျပီး ျမန္မာ စကားေလး တစ္ခြန္းက ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း ရွိခဲ႔ပါသည္။ ဒီစကားေလးကေတာ့ “ ထြက္ခတ္ ခတ္တယ္။ ” လို႔ ဆို၏။



ျဖစ္ရပ္ ( ၂ )

သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္း ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္နဲ႔ သူက တဆင့္ခံ သူငယ္ခ်င္းလို႔ ဆိုရမယ္ ထင္ပါသည္။ ထိုသူငယ္ခ်င္းဆီကို ဟိုတစ္ေန႔က ေရာက္သြားေတာ့ သူက ၁၁ လပိုင္းက်ရင္ အျပီးျပန္ေတာ့မယ္ လို႔ ဆိုပါ၏။ သူက ဒီအလုပ္မွာ သက္တမ္း အရွည္ၾကာဆံုး ၊ လုပ္သက္ အရင့္ဆံုး ၊ အကၽြမ္းက်င္ဆံုး ဆိုေတာ့ သူ႕ကို သူေဌးက အေတာ္ကို အားကိုးပါသည္။ အားကိုးသည့္ နည္းတူ သူ႕ကို ေပးထားေသာ လုပ္ခ လစကလည္း အေတာ္ကို ေကာင္းပါ၏။

ဒါေပမဲ႔ သူနဲ႔ ေတြ႕တိုင္း သူက ႏိုင္ငံသား တရုတ္ေတြ ရေသာ လခကို လက္ညိႈးထိုးျပကာ ႏိႈင္းယွဥ္ျပတတ္၏။ ဒါေၾကာင့္ သူ ဘယ္ေတာ့မွ မျငိမ္းခ်မ္း။ ကၽြန္ေတာ္ သတိထားမိသေလာက္ ၃ လ တစ္ခါ ၊ ၄ လ တစ္ခါေလာက္ လခ တိုးတိုးေတာင္းေနတတ္၏။ ကၽြန္ေတာ့္ အျမင္အရေတာ့ အလြန္ကို ဆိုးေနျပီ ဟု ေကာက္ခ်က္ခ်မိသည္။ သူ႕ကို အားကိုးရတယ္ ၊ လုပ္ငန္းကၽြမ္းက်င္တယ္ ဆိုတဲ့ အားသာခ်က္နဲ႔ သူေဌးကလည္း သူ႕ကို အစစ ေျပာစရာ မရွိေအာင္ ေပးပါသည္။ ဒါေပမဲ႔ သူ႕ရဲ႕ လိုဘကိုေတာ့ မျပည့္ခဲ့ေခ်။

ျပီးခဲ့တဲ႔ လကုန္က ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ဆီကို သူငယ္ခ်င္း ေခၚလို႔ ေရာက္သြားျပန္ပါေသး၏။ သူ႔ဆီက စကားၾကားရ၏။ သူ ျပန္ေတာ့မယ္ ဟု ဆိုသည္။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေသာ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ အေမးကို သူက ေျဖသည္။ သူေဌးက ကပ္ေစးနည္းလြန္းသည္ ဟု သူက ဆိုသည္။ ျပီးေတာ့ သူက ဆက္ေျပာပါ၏။ “ ငါ ရွိေနတာကို တန္ဖိုး မထားတတ္ဘူး။ ငါ့တန္ဖိုးကို သိေအာင္လို႔ ပညာေတာ့ ျပရမယ္။ ဒါေၾကာင့္ အခု အလုပ္သမား လိုေနတာေတာင္မွ ဘာမွမေျပာဘဲ ႏွစ္ေယာက္စာ လုပ္ေနတယ္။ ငါျပန္ခါနီးရင္ အလုပ္က အရမ္းက်တဲ႔ အခ်ိန္ျဖစ္ေအာင္ တမင္ ခ်ိန္ျပန္တာ။ ဒီအခ်ိန္ဆိုရင္ ငါ ျပန္တာနဲ႔ အလုပ္သမားက ႏွစ္ေယာက္စာ သူ တစ္ခါတည္း လိုသြားမွာ ဒီေတာ့မွ အလုပ္ကမ်ား ၊ လူက လူသစ္ေတြ ဆိုေတာ့ သူတို႔ ဒါမွ ေဒါင္ခ်ာစိုင္းေနမွာ ျမင္ေယာင္ေသးတယ္။ ဒါမွ င့ါတန္ဖိုးကို သိမွာ. . .”

ဟု စိတ္အား ထက္သန္စြာ ေျပာျပပါသည္။ ၾကားရတာ မယံုႏိုင္စရာနဲ႔ မႏွစ္ျမိဳ႕စရာပါပဲ။ ဒါေပမဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေျပာပိုင္ခြင့္က မရွိပါ၊ သူ႕ရဲ႕ စိတ္ဓါတ္နဲ႔ သေဘာထားကိုလည္း အေတာ္ကို အံ့ၾသသြားမိပါသည္။ ေနာက္ထပ္ ထပ္မေတြ႕ရေတာ့ဘူး ဆိုရင္ေတာင္မွ ကိုယ့္အေပၚမွာ တသသ ျဖစ္ျပီး ေအာက္ေမ့ လြမ္းဆြတ္ကာ က်န္ေနေအာင္ အျပံဳးနဲ႔ လမ္းမခြဲဘဲ ၊ ဘာလို႔မ်ား အမုန္းနဲ႔ လမ္းခြဲရတာပါလိမ့္ လို႔ ေတြးမိပါ၏။

ဒီလို အျဖစ္အပ်က္နဲ႔ ပတ္သတ္ျပီး ျမန္မာ စကားေလး တစ္ခြန္းက ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း ရွိခဲ႔ပါသည္။ ဒီစကားေလးကေတာ့ “ ထြက္ခတ္ ခတ္တယ္။ ” လို႔ ဆို၏။



ျဖစ္ရပ္ ( ၃ )

သူငယ္ခ်င္း မက်တက်ျဖင့္ သိကၽြမ္းကာ ခင္မင္ရေသာ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ ရွိပါသည္။ သူ႔ဆီက ျမန္မာႏိုင္ငံကို အျပီး ျပန္ေတာ့မယ္ ၾကားေတာ့ အေတာ္ကုိ စကားေျပာျဖစ္လိုက္ပါ၏။ အဆင္မေျပလို႔ ျပန္တာ မဟုတ္ဘဲ။ အိမ္က ျပန္ေခၚလို႔ ျပန္မွာ ျဖစ္တဲ႔ အတြက္ သူ႕ရဲ႕ အလုပ္က အေတာ္ကို အထိုင္က်ေနေသာ အလုပ္ ျဖစ္ပါသည္။ ဒါေပမဲ႔လည္း မိသားစုက ျပန္ေစခ်င္တဲ႔ အတြက္ သူျပန္ရေတာ့မွာပါ။ သူနဲ႔ စကားစပ္မိျပီး ေျပာျဖစ္ေတာ့ သူက ရင္ဖြင့္၏။

“ အလုပ္ကလူေတြကို ပညာေပးတဲ႔ အေနနဲ႔ အခုထိ ထြက္စာ မတင္ေသးဘူး။ ထံုးစံကေတာ့ သံုးလၾကိဳျပီးေတာ့ ထြက္စာ တင္ရမွာ ဆိုေပမဲ့ အခုေတာ့ လတ္တေလာ အေရးတၾကီး ျပန္ရသလိုလိုနဲ႔ တစ္လေလာက္မွာ ကပ္ျပီး ထြက္စာတင္မယ္။ ဒါမွ သူတို႔ ေနာက္ထပ္ အသစ္ေခၚရင္လည္း ငါ့ေနရာကို ေရာက္လာတဲ့ အသစ္ကို သင္ဖို႔ အခ်ိန္ သိပ္မရမွာ။ ငါ ဒီမွာ ဘယ္ေလာက္ ၾကိဳးစား လုပ္ခဲ့ရတယ္ ဆိုတာ ဒါမွ သူတို႔ သိမယ္။ ”

သူ႔ဆီက ေျပာတဲ့ စကားကို နားေထာင္ေနရင္း ကၽြန္ေတာ္ အိပ္မက္ မက္ေနသလို ျဖစ္ေနမိ၏။

“ သံုးလ ဆိုရင္ လူသစ္ကို သင္ဖို႔ အခ်ိန္ ေကာင္းေကာင္းရတယ္ေလ။ အခုလို အနီးနားကပ္မွ တစ္လတည္းနဲ႔ ဆိုရင္ ဘယ္လိုမွ အကုန္သူ႕ကို သင္ဖို႔ မလြယ္ဘူး။ ဒါမွ ငါကည္း သင္သလိုလိုနဲ႔ ဒီအတို္င္း ဟိုဟာ ဒီဟာ ေျပာရင္း ထားလိုက္ယံုပဲ။ ျပီးရင္ ကိုယ့္ဖာသာ ျပန္သြားမယ္။ သူတို႔ဖာသာ လံုးလည္လိုက္ျပီး က်န္ခဲ့လိမ့္မယ္။ ဒီေတာ့မွ ငါရွိတုန္းက ဘယ္ေလာက္ တန္ဖိုး ရွိတယ္ ဆိုတာကို သူတို႔ သိလာလိမ့္မယ္။ ”

ေနာက္ထပ္လည္း သူက ဆက္ျပီး ေျပာေနေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ နားထဲ သူ ေျပာေနတဲ႔ အေၾကာင္းအရာေတြ မဝင္ေတာ့ပါဘူး။ ႏႈတ္ဆက္ခါနီးက်ရင္ ဘာလို႔မ်ား အျပံဳးနဲ႔ လမ္းမခြဲႏိုင္ၾကတာလဲ လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ထပ္ျပီး စဥ္းစားမိေနလို႔ပါပဲ။ ကိုယ့္ေနရာမွာ အစားထုိး လုပ္ေနသူနဲ႔ လုပ္ခဲ့ေသာ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မ်ားက “ သူေပါ႔ အရင္က ဒီေနရာမွာ လုပ္သြားတာ အရမ္းေတာ္တယ္။ သူမရွိေတာ့တာ အရမ္းဆံုးရံႈးရတယ္။ သူ႕ေနရာမွာ အသစ္ေရာက္လာတဲ႔ သူကို သူ႕ရဲ႕ လုပ္ပံုလုပ္နည္းေတြ အကုန္သင္ေပးသြားေပမဲ့ သူ႕ေလာက္ မလုပ္ႏိုင္ဘူး။ ” ဆိုျပီး တသသ ျဖစ္ေနကာ က်န္ေနခဲ့ရမယ့္ အစား အခုေတာ့ ၾကားလိုက္ရရင္ျဖင့္ အသံေတြက မခ်ိဳျမိန္လွပါဘူး။

“ အဲဒီ တစ္ေယာက္ေပါ႔။ အလုပ္က ထြက္သြားခါနီးမွာ ေနာက္ထပ္ သူ႕ေနရာကို ေရာက္လာတဲ့ သူကို ဘာမွ မသင္ေပးသြားဘူးေလ။ ဒီေတာ့ ေနာက္ထပ္ ေရာက္လာသူကလည္း အိုးနင္းခြက္နင္း ျဖစ္တာေပါ႔။ သူကေတာ့ ဖုတ္ဖတ္ခါျပီး ထြက္သြားေပမဲ့ က်န္ေနခဲ့သူ အားလံုး အဆင္မေျပျဖစ္ေအာင္ ေသခ်ာ မသင္သြားဘူး။ ” ဆိုတဲ႔ အသံေတြသာ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ပို၍ ပို၍ က်ယ္ေလာင္စြာ ၾကားလာခဲ့ၾကရပါသည္။ လမ္းခြဲရမွာျခင္း အတူတူ ဘာလို႔မ်ား “ အျပံဳး ” နဲ႔ လမ္းမခြဲဘဲ ၊ “ အမုန္း ”  နဲ႔ လမ္းခြဲခ်င္ၾကရတာလည္း လို႔ ကၽြန္ေတာ္ အခုထိ စဥ္းစားလို႔ မရႏိုင္ပါ။

ဒီလို အျဖစ္အပ်က္နဲ႔ ပတ္သတ္ျပီး ျမန္မာ စကားေလး တစ္ခြန္းက ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း ရွိခဲ႔ပါသည္။ ဒီစကားေလးကေတာ့ “ ထြက္ခတ္ ခတ္တယ္။ ” လို႔ ဆို၏။



ျဖစ္ရပ္ ( ၄ )

ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ကိုယ္ေတြ႕ ျဖစ္ရပ္ေလး တစ္ခု ရွိပါေသးသည္။ ဟိုးအရင္ ကုန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္က အဖြဲ႔ေလး တစ္ခုကို ဖိတ္ေခၚမႈ တစ္ခုေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္သြားပါ၏။ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ေန႔မွာတင္ မ်က္လံုးျပဴးရသည္။ ထိုအဖြဲ႔မွာ ခုတ္ၾက ၊ ထစ္ၾက ျဖစ္ေန၍ ျဖစ္၏။ ဘာရယ္ ညာရယ္ ကၽြန္ေတာ္ မသိပါ။ ျဖစ္ေစခ်င္ေသာ စိတ္ၾကီးသူေတြရဲ႕ စိတ္အေလာလို႔ ဆိုရမည္ ထင္ပါသည္။ ျငင္းခုန္ကာ ပြက္ေလာရိုက္ေနၾက၏။ ဘာေတြ ဘာျဖစ္ေနမွန္း မသိတဲ႔ လူသစ္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ မ်က္လံုးေလး ေပကလပ္ ေပကလပ္နဲ႔ ၾကည့္ေနရတာပါပဲ။

ေနာက္ေတာ့ အဖြဲ႕ေတြကြဲကာ အစုေတြ ဖြာထြက္ကုန္၏။ သူ႕လူ ငါ့လူနဲ႔ အဖြဲ႕ေတြ ပြားကုန္ေလေတာ့သည္။ ျမန္မာတို႔ရဲ႕ ထံုးစံကိုက ဒီလိုလား လို႔ အဲဒီအခ်ိန္ကတည္းက ကၽြန္ေတာ္ စဥ္းစားမိပါသည္။ ဟိုးအရင္ ဖဆပလ ေခတ္ကတည္းက ျမန္မာမွန္ရင္ ကြဲလာလိုက္တာ အပိုင္းပိုင္း အစိတ္စိတ္ပါပဲ။ ဟိုတေလာကေတာင္မွ ၾကားလိုက္ရပါေသး၏။ စကၤာပူမွာ လုပ္တဲ႔ စာေပေဟာေျပာပြဲမွာ ႏွစ္ပိုင္းကြဲျပီးေတာ့ ၂၄.၄.၂၀၁၁ နဲ႔ ၃၀.၄.၂၀၁၁ ဆိုကာ တစ္ပတ္ပဲ ျခားျပီး က်င္းပတာ ေတြ႕ရပါ၏။ ( Source; Here

လူငယ္အၾကိဳက္ ၊ လူၾကီး အၾကိဳက္ ကြဲသြားလို႔ ဆိုျပီးေတာ့ သတင္းၾကားရေပမဲ႔ အခုလို တစ္ပတ္နီးပါးပဲ ျခားျပီး က်င္းပေတာ့ လူတိုင္းက ႏွစ္ပြဲလံုး တတ္ျဖစ္ဖို႔ မလြယ္ေတာ့ပါဘူး။ ကိုယ္နဲ႔ အေနေဝးေပမဲ့ ဒီလိုမ်ိဳး မျဖစ္ေစခ်င္တာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။ အခုေတာ့ ဟိုးအရင္ လက္ထက္ကတည္းက ျမန္မာရဲ႕ အသင္းအဖြဲ႕ေတြ ဆိုရင္ အပိုင္းပိုင္း ကြဲလာလိုက္တာ အခု ဒီအဖြဲ႔ေလးက အစ အကြဲကြဲ အျပားျပား ျဖစ္ေနခဲ့ျပီ။ အုတ္ေအာ္ ေသာင္းနင္းနဲ႔ ေနာက္ဆံုး ဘယ္လိုမွ ညွိႏိႈင္းလို႔ မရတဲ႔ အဆံုးမွာ ထြက္သူေတြက ထြက္ကုန္ၾက၏။

ထိုိသို႔ ထြက္သူထဲမွ တစ္ေယာက္ သူ အရင္က ထိုအဖြဲ႔ေလးမွာ သူ ရွိစဥ္က အဖဲြ႔၏ လိုဂို ၊ နဖူးစည္း မ်ားကို ေရးဆြဲေပးထားသူ တစ္ေယာက္ ျဖစ္၏။ အခုလို သူလည္း ထြက္သြားေရာ သူေရးဆြဲေပးထားေသာ လိုဂို နဲ႔ နဖူးစည္းကို အသံုးျပဳခြင့္ မေပးေတာ့ဘူး ဟု ဆိုေလေတာ့သည္။ ဒီအေၾကာင္းၾကားစာ ေမးလ္ကို ဖတ္လိုက္ရေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ တကယ္ကို အံ့အားသင့္သြားခဲ့ပါ၏။ ငယ္ငယ္က ၾကည့္ခဲ့ရေသာ ဗီဒီယို ဇာတ္လမ္းထဲမွ ေဗလုဝရဲ႕ “ ငါ မပါရရင္ ငါ့ရဲ႕ ေဘာလံုး ျပန္သိမ္းမယ္ ” ဆိုတဲ႔ ဟာသ သရုပ္ေဆာင္ကြက္ကေလး အတိုင္း ခံစားရမိပါေတာ့သည္။

ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ေနပါေစ။ ပိုင္ရွင္က သေဘာမတူတဲ႔ အတြက္ ထိုအဖြဲ႕မွာ လက္ရွိသံုးေနေသာ လိုဂို နဲ႔ နဖူးစည္းကို ျဖဳတ္ေပးလိုက္ရပါေတာ့သည္။ ရုတ္တရက္ ဆိုေတာ့ ထိုအဖြဲ႔ဆိုက္ေလးမွာ လိုဂို မရွိ ၊ နဖူးစည္း မရွိနဲ႔ ရက္အေတာ္ၾကာ ျမင္မေကာင္း ျဖစ္ေနခဲ့ရသည္။ ေနာက္ေတာ့မွ တျခားေသာ ဒီဇိုင္းနာ တစ္ေယာက္က ဆြဲေပးေသာ လိုဂို နဲ႔ နဖူးစည္း ရေတာ့မွ အဆင္ေျပသြားပါေတာ့သည္။ တကယ္ဆို ထိုသူ စဥ္းစားမိမယ္ ဆိုရင္ သူ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ ေျပာျပခ်င္ပါေသးသည္။ ဆိုက္တစ္ခု ၊ အဖြဲ႔ေလး တစ္ခု ေအာင္ျမင္ေနတယ္ ဆိုတဲ႔ ကာလပတ္လံုး ကိုယ္ေရးဆြဲေပးထားတဲ႔ လိုဂို ၊ နဖူးစည္းက တစ္ခ်ိန္လံုး အသက္ဝင္ေနမွာပါ။ ဒီဆိုက္ေလး ေအာင္ျမင္ေနသမွ် ကာလပတ္လံုး ကိုယ့္ရဲ႕ လိုဂို ၊ နဖူးစည္းေလးကို ၾကည့္ျပီး ပီတိ ျဖစ္ေနႏိုင္တယ္ ဆိုတာ ထိုသူကို သိေစခ်င္ပါသည္။

အခုေတာ့ အဆင္ေျပေနတဲ႔ အခ်ိန္မွာ အျပံဳးေတြ တေဝေဝ နဲ႔ ဟီးဟီးဟားဟား ျဖစ္ေနၾကျပီးေတာ့ အဆင္မေျပလို႔ လမ္းခြဲ ၊ ႏႈတ္ဆက္ၾကေတာ့မယ္ ဆိုတဲ႔ အခ်ိန္က်ေတာ့မွ မျပံဳးႏိုင္ဘဲ အမုန္း အစိုင္အခဲ ေတြနဲ႔ ျဖစ္ေနၾကတာ တကယ္ကို အံ့ၾသစရာပါပဲ။

ဒီလို အျဖစ္အပ်က္နဲ႔ ပတ္သတ္ျပီး ျမန္မာ စကားေလး တစ္ခြန္းက ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း ရွိခဲ႔ပါသည္။ ဒီစကားေလးကေတာ့ “ ထြက္ခတ္ ခတ္တယ္။ ” လို႔ ဆို၏။



နိဂံုး

မ်ားေသာအားျဖင့္ လူေတြမွာ ရွိေနတတ္တဲ့ စိတ္ေလးတစ္ခုက ေလာကမွာ ငါ မရွိရင္ မျဖစ္ဘူး ဆိုတဲ့ စိတ္က အေတာ္ အံ့ၾသဖို႔ ေကာင္းပါ၏။ တကယ္ေတာ့ ေလာကမွာ ဘယ္သူ မရွိရင္ မျဖစ္ဘူး ဆိုတာ မရွိပါဘူး။ ေလာကရဲ႕ နိယာမ အရ သူ႕ဖာသာ အဆင္ေျပစြာ ဆက္လက္ လည္ပတ္သြားမွာပါပဲ။ ဒီအျဖစ္အပ်က္ေလးေတြကို ကၽြန္ေတာ္ အခု တေလာ ျပန္လည္ခံစားမိရင္း ဟိုေန႔က Facebook မွာ စာေလး တစ္ေၾကာင္းေရးလိုက္မိပါတယ္။ အဲဒီစာေလးကေတာ့ ေအာက္ပါ အတိုင္းပါပဲ။

လူေတြရဲ႕ စိတ္ဓါတ္ကို ေရရွည္ေပါင္းၾကည့္မွ သိႏိုင္တယ္။ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ေျခထိုးခံ ၊ အပုပ္ခ် ၊ အတင္းအဖ်င္းေျပာ ၊ ေနာက္ေက်ာက ထိုးတဲ႔ ဓါးေတြ ဆိုတာ ေရရွည္မွ ျမင္ႏိုင္တယ္။ တကယ္ေတာ့ ခင္မင္တုန္းက အျပံဳးနဲ႔ ဆက္ဆံခဲ႔ရင္ ႏႈတ္ဆက္ရမဲ႔ အခ်ိန္မွာလည္း အျပံဳးနဲ႔ လမ္းခြဲသင့္တယ္။ အခုေတာ့ ျမန္မာေတြေျပာေနက် စကားလိုေပါ႔။ ႏႈတ္ဆက္ခါနီး ဆိုရင္ “ ထြက္ခတ္ ခတ္သြားတတ္ၾကတယ္။ “ အံ့ၾသစရာပါပဲ။



ဒီစာေလး ေရးမိတာကလည္း တျခား ရည္ရြယ္ခ်က္ မရွိပါဘူး။ အလိုတူလို႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ၊ အလိုမတူဘဲနဲ႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားလံုးဟာ တစ္ေန႔ေန႔ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ခြဲခြာၾကရမွာ မဟုတ္လား။ ဒီလို အခ်ိန္မွာ အမုန္းမ်ားနဲ႔ မႏႈတ္ဆက္မိဘဲ ၊ အျပံဳးမ်ားနဲ႔ ႏႈတ္ဆက္ေစခ်င္တာေလးပါပဲ။ 




ေလးစားစြာျဖင့္
ကိုေဇာ္
20.5.2011

Share/Bookmark

15 May 2011

15 တစ္စက္ေလာက္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ခ်န္ထားပါ



အမွန္တရား ဆိုတာကို
ပံုေပၚဖုိ႔ ဆိုတာ အေျခအေန တစ္ရပ္လိုတယ္။
အမွားတစ္ခု ဆိုတာကို
ထင္ေပၚဖုိ႔ ဆိုတာလည္း အေျခအေန တစ္ရပ္လိုတယ္။
အဲဒီ အေျခအေနကို “ ႏႈိင္းယွဥ္မႈ ” လို႔
ဘယ္သူေတြ သေဘာတူတူ မတူတူ 
ကိုယ့္ဖာသာ အသာတၾကည္ ေယဘုယ် သတ္မွတ္လိုက္တယ္။

ဘင္လာဒင္ရဲ႕ ေခါင္းကို ေသနတ္နဲ႔ ႏွစ္ခ်က္ ပစ္သတ္ခံလိုက္ရတယ္ လို႔ လက္ဆုပ္လက္ကိုင္ မရွိတဲ႔ သတင္းတစ္ရပ္ကို ေလလိႈင္းကေနျပီးေတာ့ ယံုၾကည့္ႏိုင္ေလာက္ေသာ လူပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္က တည္တည္တ့ံတံ့ ေျပာတယ္။ အၾကမ္းဖက္မႈေတြ ျပီးဆံုးသြားဖို႔ အစျပဳေနပါျပီ လို႔ ဆိုေနတုန္း ပါကစၥတန္ စစ္သင္တန္းေက်ာင္းကို အၾကမ္းဖက္သူေတြက အေသခံ ဗံုးခြဲတယ္။ လူ ၈၀ ေလာက္ ေသျပီး ၁၂၀ ေလာက္ ဒဏ္ရာ ရတယ္။ ဘင္လာဒင္ ေသတာကို ဘာနဲ႔ ဘယ္လို နိႈင္းယွဥ္ ျပရမလဲ မသိတတ္ေသးဘူး။ ပါကစၥတန္ နဲ႔ အာဖဂၢန္ကေတာ့ ဘယ္လို ႏိႈင္းယွဥ္မလဲ မသိႏိုင္ဘူး။ ေသသူေတြက ေသျပီး ဒဏ္ရာေတြ ဗလပြနဲ႔ လူေတြကို ေဆးရံုက ႏိႈင္းယွဥ္ၾကရတယ္။

ဆက္ဒမ္ ဟူစိန္ကို ဖမ္းမိေတာ့ သူ႕ရဲ႕ မုတ္ဆိတ္ေတြက အေတာ္ကို ရွည္ေနေလျပီ။ မျပဳျပင္ မသုတ္သင္ရတာ ၾကာခဲ႔ျပီ မဟုတ္လား။ သူ႕ကို ဖမ္းမိတဲ႔ အခ်ိန္မွာ သူ႕လက္ထဲမွာ မုတ္ဆိတ္ရိတ္ဖို႔ က်ဴတ္ရွိမေနဘူး ၊ တိပ ညွိေနဖို႔ ကက္ေၾကး ကိုင္မထားဘူး။ သူ႕လက္ထဲမွာ ပစၥတိုလို႔ အမ်ားက ေခၚၾကတဲ႔ ေသနတ္တစ္လက္ ရွိေနတယ္။ သူနဲ႔ အနီးဆံုးကို ပစ္လို႔ ရတာကေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ပဲ။ ဒါေပမဲ႔ သူ႕ကိုယ္ သူ မပစ္ဘဲ အမိသာ ခံခဲ့တယ္။ သူ႕ကို မိရင္ ဘာလုပ္ခံရမယ္ ဆိုတာ သိေပမဲ႔ သူကေတာ့ အမိပဲ ခံခဲ့တယ္။ ငါ လုပ္ခ်င္တာ လုပ္ခဲ့ျပီးျပီ ဆိုျပီး ၾကိဳးတစ္ေခ်ာင္းကို လည္ပင္းမွာ ခပ္တင္းတင္း အဆြဲခံျပီး သမိုင္းတြင္ေစေအာင္ သူ႕ကိုသူ ႏိႈင္းယွဥ္ျပသြားခဲ့တယ္။ တန္တာ မတန္တာကေတာ့ အီရတ္ရဲ႕ သမိုင္း ႏိႈင္းယွဥ္မႈပဲေပါ႔။ ဒါေပမဲ႔ ျပည္သူေတြ အေတာ္ အထိနာတယ္။

အမွန္တရားအတြက္ အသက္ကို စြန္႔လႊတ္မယ္ ဆိုျပီး အဲဒီခြက္ထဲက အရည္ေတြကို မေသာက္ခင္ “ ဒီေဆးရည္ရဲ႕ အာနိသင္က ဘယ္လို ရွိလဲ။ ” လို႔ ဆိုကေရးတီးက အရင္ ေမးေသးသတဲ့။ “ ဒီေဆးရည္ဟာ ေျခလက္ေတြ ထံုက်င္လာမယ္ ၊ ေျခလက္ေတြ မလႈပ္ခ်င္ မရွားခ်င္ ျဖစ္လာမယ္။ ႏွလံုးခုန္ႏႈန္း ေႏွးသြားမယ္။ မ်က္ေၾကာေတြ စင္းလာျပီး အိပ္ခ်င္လာမယ္။ ျပီးေတာ့ ႏွလံုးက ေသြးခုန္ႏႈန္းက ေႏွးသထက္ ေႏွးလာမယ္ . . . . ေႏွးလာမယ္ . . . ေႏွးလာမယ္ . . . ေႏွးလာမယ္. . . . ေနာက္ဆံုး . . .  .ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ . . . . ” ဆိုျပီး ေဆးအာနိသင္ကို ေျပာျပတဲ့ အာဏာပါးကြက္သားရဲ႕ အသံ တိုးတိမ္သြားတဲ႔ အခ်ိန္မွာ “ ဒီေဆးခြက္ . . . အဲ . . ဒီအဆိပ္ခြက္ ငါ့ကို ေပးေတာ့ ၊ ငါ စမ္းေသာက္ၾကည့္ခ်င္လာျပီ။ ” လို႔ ဆိုေတာ့။ ထြက္ေျပးဖို႔ အဆင္သင့္ ျဖစ္ေနပါျပီ ဆိုတဲ႔ လူကလည္း ဆိုတယ္။ “ အမွန္တရား ဆိုတာကို အဆိိပ္ခြက္ကို ေမာ့ေသာက္ျပျပီးေတာ့ သက္ေသထူမယ္။ ” လို႔ သူက ဆိုေတာ့ စီခနဲ မခ်ိတင္ကဲ ငိုသံေတြ ထြက္လာတယ္။ “ ဒီအဆိပ္ကေတာ့ အညင္သာဆံုးပါပဲ။ ” လို႔ ဆိုျပီး အသံ တိုးတိမ္သြားျပီး ေျခလက္တုန္ယင္ေနတဲ႔ အာဏာပါးကြက္သား ရဲ႕ လက္ထဲက အဆိပ္ခြက္ကို ေမာ့ေသာက္ အျပီး ဆိုကေရးတီး “ ေအ့ ” ခနဲ က်ိဳ႕မထိုးခဲ့ဘူး လို႔ သင္ ဆိုႏိုင္ပါလား။

တန္သည္ မတန္သည္ ၊ ျဖစ္သင့္သည္ မျဖစ္သင့္သည္ ၊ လုပ္သင့္သည္ မလုပ္သင့္သည္ ၊ မွန္သည္ မွားသည္ ဆိုတာ တကယ္ေတာ့ အေျခအေန တစ္ရပ္ေပၚမွာ “ ႏိႈင္းယွဥ္မႈ ” ေလး တစ္ခုပါပဲ။

ျဖစ္ႏိုင္မယ္ ဆိုရင္ . . .
ဆိုကေရးတီး ေသာက္သြားတဲ႔
အဆိပ္ခြက္ထဲက
အဆိပ္ တစ္စက္ေလာက္ေတာ့
ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ ခ်န္ထားေပးပါ။
မွန္၏ မွား၏ ဆိုတာ
အေျခအေန တစ္ရပ္မွာေတာ့
“ ႏိႈင္းယွဥ္မႈ ” တစ္ခု အေနနဲ႔
ေနာက္လူေတြ လုပ္ေဆာင္ပါလိမ့္မည္။
ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ကေတာ့
ထို အဆိ္ပ္တစ္စက္ လ်က္လိုက္ရဖို႔ပါပဲ။


ေလးစားစြာျဖင့္
ကိုေဇာ္
15.5.2011

Share/Bookmark

11 May 2011

2 ဘေလာ့ဂ္ ေရးသူမ်ားသို႔ စာေလးတစ္ေစာင္ – ႏုႏုရည္ (အင္းဝ)



ျမန္မာ့ စာေပသမိုင္းမွာ သူမတူေသာ စာေပေရးသား တင္ျပခ်က္နဲ႔ အခ်ိန္တို အတြင္း တဟုန္ထိုး ေအာင္ျမင္လာသူ ႏွစ္ေယာက္ ရွိခဲ့ပါတယ္။ ဆရာ တာရာမင္းေဝ နဲ႔ ဆရာမ ဂ်ဴး ပါ။ သူမတူေသာ အေတြး အေရးေၾကာင့္ အခ်ိန္တို အတြင္းမွာ ေမးခြန္းမ်ားစြာ နဲ႔ အုတ္ေအာ္ေသာင္းနင္း ပြက္ေလာရိုက္ ေအာင္ျမင္လာခဲ့သူ ႏွစ္ဦးပါ။ 

ဒါေပမဲ့ အမ်ိဳးသမီး စာေရးဆရာမေတြထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ ေလးစားေသာ စာေရးဆရာမထဲမွာ ဆရာမ ႏုႏုရည္ ( အင္းဝ ) က အဓိက ေနရာမွာ ပါဝင္ပါတယ္။ အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုကို ရႈ႕ေထာင့္မ်ိဳးစံုက ေနရာမလပ္ေအာင္ ေတြးေတာ တင္ျပႏိုင္သူ အျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္ ေလးစားမိပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ဆရာမရဲ႕ အေရးအသား ေတြထဲမွာ ေခတ္ကာလရဲ႕ ပံုရိပ္ေတြနဲ႔ အသားတည္း က်ေအာင္ ေရးသား တင္ျပႏိုင္ျခင္းက ပိုမိုျပီး စြဲေဆာင္မႈ ေကာင္းေစပါတယ္။ 

ဓေလ့စရိုက္ တစ္ခုကို ေရးတယ္ ၊ ယဥ္ေက်းမႈ ရိုးရာ တစ္ခုကို ပံုေဖာ္တယ္ ဆိုရင္ေတာင္မွ ေခတ္ေဟာင္း အေရးအသားထက္ လက္ရွိေခတ္ရဲ႕ ပံုရိပ္ေတြကို ထင္ဟပ္ေအာင္ ဆြဲေဆာင္ေရးသား ႏိုင္သူ အျဖစ္ ဆရာမကို ကၽြန္ေတာ္ အလြန္ကို ေလးစားခဲ့ပါတယ္။ အေနွးတင္ျပကြက္ ၊ အျမန္ေရးခ်က္ အစရွိေသာ ေရးကြက္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကလည္း ကၽြန္ေတာ္ အပါအဝင္ စာဖတ္သူတိုင္းကို စြဲေဆာင္ေစပါတယ္။

အခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေလးစားရေသာ ဆရာမက “ ဘေလာ့ဂ္ ေရးသူမ်ားသို႔ စာေလးတစ္ေစာင္  ” လို႔ ေခါင္းစဥ္ တပ္ကာ ျမစ္က်ိဳးအင္းမွ တဆင့္ ဘေလာ့ဂါ အားလံုးသို႔ အမွတ္တရ စာေလး တစ္ေစာင္ေရးသားက ေပးပို႔လာပါတယ္။

ဒီစာထဲမွာ ဆရာမရဲ႕ ဘေလာ့ေပၚမွာ စာေရးသူေတြ အေပၚ အျမင္ ၊ သေဘာထားကို ေတြ႕ျမင္ႏိုင္သလို ၊ ရသ စာေပကို တစိုက္မတ္မတ္ ေရးသားေနၾကတဲ႔ စာေရးဆရာေတြကို တခ်ိဳ႕ေသာ သူေတြက ေမးေျပာ ေျပာေနတဲ႔ “ ရသ စာေပ တိမ္ေကာသြားျပီလား ” ဆိုေသာ စကားသံေတြကိုလည္း “ ရသ စာေပ ဆိုတာ လူ႔ယဥ္ေက်းမႈၾကီး တခုလံုး ေပ်ာက္ကြယ္ မသြားသေရြ႕ ၊ အျမဲရွိေနမွာပါ။ ”  ဆိုေသာ အေျဖစကားသံျဖင့္ ၾကက္သီးထဖြယ္ ဆင့္ပြားၾကားေယာင္ ခံစားရမိပါတယ္။

ေနာက္တစ္ခုက ဘေလာ့ေပၚမွာ စာေရးသားေနေသာ ဘေလာ့ဂါမ်ားရဲ႕ ရင္တြင္း ခံစားခ်က္မ်ားကို စုစည္းကာ ျပိဳင္ပြဲေလး လုပ္ျပီး “ ရသစာေပ ” မ်ားကို ေရြးျခယ္ေပးေနေသာ “ ရသဝတၳဳတို ေရြးျခယ္ျခင္း ” ေနရာေလးမွာလည္း ေနာက္ထပ္ ေနာက္ထပ္ေသာ ျပိဳင္ပြဲမ်ားမွာ ဆရာမ ႏုႏုရည္ ( အင္းဝ ) က ပါဝင္ကာ ရသ ဝတၳဳတိုမ်ားကို အကဲျဖတ္ ေပးမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း သတင္းေကာင္း ပါးလိုပါတယ္။

ဆရာမ ႏုႏုရည္ ( အင္းဝ ) ရဲ႕ ဘေလာ့ ၊ ဘေလာ့ဂါ ေတြအေပၚမွာ ထားေသာ သေဘာထား ၊ အေတြး ၊ အျမင္ မ်ားကို ဖတ္ရႈ႕ခံစားႏိုင္ေစရန္ ဆရာမ ေပးပို႔လာတဲ႔ အတိုင္း လက္ေရးမူကို အားလံုးပဲ ဖတ္ရႈ႕ကာ ဆင့္ပြား ခံစားႏိုင္ၾကေစဖို႔ မူရင္း အတိုင္း တင္ျပလိုက္ပါတယ္။









ေလးစားစြာျဖင့္
ကိုေဇာ္
11.5.2011

Share/Bookmark

10 May 2011

20 လတ္တေလာ စိတ္ဆႏၵမ်ား ( Tag )



တခ်ိဳ႕ကေတာ့ “ တတ္စာ မစားဘူး ” တဲ႔။ ဒါကေတာ့ သူတို႔နဲ႔ မတည့္လို႔ ျဖစ္မွာပါ။ တတ္စာတိုင္းက ကိုယ့္ကို ဒုကၡေပးတာ မဟုတ္ပါဘူး။ မတည့္မွသာ ကိုယ့္ကို ဒုကၡေပးမွာပါ။ သူမ်ားအတြက္ “ တတ္စာ ” ဆိုေပမဲ႔ ကိုယ့္ အတြက္က်ေတာ့ “ ဓါတ္စာ ” ျဖစ္ခ်င္လည္း ျဖစ္ေနမွာေပါ႔။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ကေတာ့ ဘယ္သူပဲ လာ Tag Tag ခင္မင္လို႔ Tag တာပဲ ေရးေပးပါတယ္။ ျပီးေတာ့ သူမ်ားရဲ႕ အေတြးထဲကို ကိုယ္က လိုက္ျပီးေတာ့ ေတြးရတာ ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းပါတယ္။ အေတြးသစ္ ၊ အျမင္သစ္ေတြလည္း ရတတ္ပါတယ္။ အခု Tag စာေလးကေတာ့ ကိုကိုအိမ္ ( မႏၱေလး ) ရဲ႕ Tag စာပါ။ သူေရးထားတဲ႔ အတိုင္းပဲ အရွိကို အရွိအတိုင္း ရင္ဘတ္တူခ်င္း ခံစားလို႔ ရေအာင္ ေရးလိုက္ပါတယ္။

( ၁ ) အစားခ်င္ဆံုး အစားအစာ - တြင္းေတာင္က ပိုးေကာင္ေလးေတြ။ ( ပုစြန္ေျခာက္လို လုပ္ထားတာ။ )

( ၂ ) ေန႕တိုင္းစားျဖစ္တဲ့ အစား - ေခါက္ဆြဲ ၊ ညွပ္ေခါက္ဆြဲ ၊ ထမင္းနဲ႔ ဟင္း။

( ၃ ) အလိုခ်င္ဆံုး ေရေမႊး - အၾကိဳက္ဆံုး ဆိုျပီး မေတြ႕ေသးေတာ့ အလိုခ်င္ဆံုး ဆိုတာလည္း ျဖစ္မလာ ေသးဘူး။

( ၄ ) သံုးျဖစ္ေနတဲ့ ေရေမႊး - Deshine ( ေယာက်္ားသံုးေတာ့ ဟုတ္ပံုမရဘူး။  Image ) မ်ားေသာ အားျဖင့္ေတာ့ Roll On ပဲ သံုးျဖစ္တာပါ။ ေရေမႊးဆိုျပီး လာေမးေတာ့လည္း ေျပာျပရတာ။

( ၅ ) အလိုခ်င္ဆံုး ေမြးေန႔ လက္ေဆာင္ - “ အလိုရွိတိုင္း မေတာင့္တ ၊ မေၾကာင့္က်ပဲ ျပည့္စံုပါေစ ”  ဆိုတဲ႔ ဆုေတာင္းေပးေသာ စကား။

( ၆ ) အလိုခ်င္ဆံုး ဖုန္း - လူ႔စိတ္ကေတာ့ အခက္သားလား။ အခုထိေတာ့ Nokia E7 ကို ၾကိဳက္တယ္။

( ၇ ) သံုးျဖစ္ေနတဲ့ ဖုန္း - Sony Ericsson Xperia x8

( ၈ ) အရူးသြပ္ဆံုး အရာ - အခုေတာ့ ဘာမွ စြဲစြဲလမ္းလမ္း မရွိေတာ့ဘူး။

( ၉ ) အနီးစပ္ဆံုး ဂီတ - ခံုေပၚမွာ လက္ေခါက္နဲ႔ အသံထြက္ေအာင္ တီးျပီး ေျခေထာက္က စည္းခ်က္လိုက္ေနရင္း ထြက္တဲ႔ အသံ။ ( ပါးစပ္ကေတာ့ သီခ်င္းညည္းေနမွာေပါ႔ေလ။ )

( ၁၀ ) အလိုခ်င္ဆံုး စာအုပ္ - အရာရာနဲ႔ ကင္းလြတ္ေသာ စာအုပ္ ( ဒါေပမဲ႔ ရွားတယ္။ )

( ၁၁ ) အခုဖတ္ျဖစ္ေနတဲ့ စာအုပ္ - Rhonde Byrne ရဲ႕ The Secret ကို ညီညီႏိုင္ ဘာသာျပန္ ထားတဲ႔ “ လွ်ိဳ႕ဝွက္ခ်က္ ” စာအုပ္။

( ၁၂ ) အၾကားခ်င္ဆံုး စကား - ကၽြန္ေတာ္ / ကၽြန္မ / ငါ စိတ္ အရမ္းခ်မ္းသာေနတယ္။

( ၁၃ ) အျဖစ္ခ်င္ဆံုး ဆႏၵ - လူတိုင္းကို ေပ်ာ္ရႊင္ေစခ်င္တယ္။ ( ဒါေပမဲ႔ ကိုယ္က ဘာေကာင္မွ မွ မဟုတ္ဘဲ။ )

( ၁၄ ) အလိုခ်င္ဆံုး ဆု - ဆုမေတာင္းတတ္ဘူး ၊ ဆုသာ ပန္တတ္ပါတယ္။

( ၁၅ ) အသြားခ်င္ဆံုး ေနရာ - နိဗၺာန္။

( ၁၆ ) သြားျဖစ္ေနတဲ့ ေနရာေတြ - အလုပ္ ၊ အိမ္ ၊ ျပီးေတာ့ ေစ်းဝယ္ရန္ ေမာလ္တခ်ိဳ႕။

( ၁၇ ) အၾကည့္ခ်င္ဆံုး ရုပ္ရွင္ - မသိေတာ့ မၾကည့္ခ်င္ဘူး။ သိေတာ့ ၾကည့္ခ်င္လာတယ္။ ၾကည့္ခ်င္ေတာ့ ၾကည့္မိသြားတယ္။ ဒီေတာ့ အၾကည့္ခ်င္ဆံုးဆိုျပီး မရွိေတာ့ဘူး။

( ၁၈ ) အေျပာခ်င္ဆံုး စကား - စိတ္ခ်မ္းသာ ၊ ကိုယ္က်န္းမာၾကပါေစ။

( ၁၉ ) အယံုၾကည္ဆံုး လူသား - သံုးလူထြတ္ထား ဗုဒၶျမတ္စြာ ဘုရား။ ျပီးေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္။

( ၂၀ ) မယံုၾကည္ဆံုး အရာ - ပဲ႔တင္သံ နဲ႔ တူေသာ အတင္းအဖ်င္း စကားမ်ား။

( ၂၁ ) အမုန္းဆံုး အရာ - အစြန္းဆိုတာကို မေတြ႕ေသးတဲ႔ အတြက္ အမုန္းဆံုး ဆိုတာလည္း မရွိေသးဘူး။

( ၂၂ ) အေသာက္ျဖစ္ဆံုး အေအး - ေရခဲေရက လြဲရင္ေတာ့ ကိုကာကိုလာ ေသာက္ျဖစ္တယ္။

( ၂၃ ) လတ္တေလာ အထိေတြ႔ဆံုး အရာ - ထိတာေရာ ၊ ေတြ႕တာေရာ ဆိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ကို ရွားတယ္။ ထိျခင္းမွာ မ်က္လံုးနဲ႔ မရသလို ၊ ေတြ႕ျခင္းမွာလည္း လက္ေတြ ၊ ေျခေထာက္ေတြနဲ႔ မရျပန္ဘူး။ ဒီေတာ့ ထိေတြ႕တဲ႔ အရာ ဆိုလို႔ “ မ်က္လံုးထဲ ဝင္တဲ႔ ေရ ”  လို႔ပဲ ေျပာရမယ္။

( ၂၄ ) မေကာင္းတဲ့ က်န္းမာေရး -  အိပ္ေရးပ်က္တာ မ်ားရင္ေတာ့ ေခါင္းအေတာ္ မူးေနာက္ေနာက္ ျဖစ္တယ္။ ဒီေလာက္ပါပဲ။

( ၂၅ ) အေကာင္းဆံုး အေဖာ္ -  ကိုယ္ပိုင္ ေတြးေတာ ဆင္ျခင္မႈ။

( ၂၆ ) လက္ရွိ အၾကိဳက္ဆံုး သီခ်င္း - ဝိုင္ဝိုင္း - ေတြ႕ဆုံခြင့္ ၊ Westlife - My Love , Lay My Love On You.

( ၂၇ ) အေၾကာက္ဆံုး အလုပ္ -  ေစတနာနဲ႔ ျပဳမူလိုက္ေပမဲ့ သူမ်ားကို ထိခိုက္သြားေစႏိုင္မည့္ အလုပ္။

( ၂၈ ) တန္ဖိုးအထားဆံုး အရာ - ေမတၱာတရား။

( ၂၉ ) အေၾကာက္ဆံုး တိရိစာၦန္ -  အဲဒီ တိရစာၦန္ ကိုက္ရင္ မေသဘဲနဲ႔ ဒုကၡိတ ျဖစ္ေစႏိုင္ေသာ တိရစာၦန္။ ( ဘာလဲေတာ့ မသိဘူးေပါ႔။ ရွိခ်င္မွလည္း ရွိလိမ့္မယ္ေလ။ လူဆိုတာ ေတြးမိေတြးရာ ေၾကာက္မိေၾကာက္ရာ ေၾကာက္တတ္တာပဲ မဟုတ္လား။ ဥပမာ -  ေခြးရူး အကိုက္မခံရဖူးေပမဲ႔ ေခြးရူး အကိုက္ခံရမွာ ေၾကာက္ေနသလိုမ်ိဳးေပါ႔။ )

( ၃၀ ) ေတြ႕ျဖစ္ေနတဲ့ ဘေလာ့ဂါေတြ - မိုးယံ ၊ ေနေဇာ္လင္း ၊ အုပ္ၾကီး ၊ Angel Shaper ၊ ဏီအဲဝိုင္ ၊ ခိုင္ႏုငယ္ ၊ ရဲထြန္းေဇာ္။

( ၃၁ ) အျပင္သြားတိုင္းပါတဲ့ ပစၥည္း -  ေသာ့ ၊ ဖုန္း ၊ ပိုက္ဆံအိတ္ ၊ ဖတ္စရာ တစ္ခုခု။

( ၃၂ ) သြားျဖစ္ေနတဲ့ ေနရာေတြ - ေထြေထြထူးထူး မရွိပါဘူး။ မသြားမျဖစ္ သြားရတဲ႔ ေနရာေတြကို သြားျဖစ္ေနတယ္။

( ၃၃ ) စိတ္အညစ္ဆံုး အခ်ိန္ -  ျဖစ္ေနတဲ႔ ျပႆနာကို “ မေျဖရွင္းနဲ႔ေတာ့ ” ဆိုျပီး တားဆီးခံရတဲ႔ အခ်ိန္ ျဖစ္မယ္။

( ၃၄ ) အေနခ်င္ဆံုး ေနရာ - မရွိေသးပါဘူး။

( ၃၅ ) ၾကားလိုက္မိတဲ့ ဟာသေလး တစ္ခု - ကၾကီး ဆိုတဲ႔ ရြာမွာ ေနတဲ႔ လူေတြ အားလံုးက လိမ္ေျပာ တတ္ၾကတယ္။ သူတို႔ စကားကို လံုးဝ ယံုလို႔ မရဘူး။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ ငါကလည္း ကၾကီးရြာသားပဲ. . . .တဲ႔။

( ၃၆ ) ေပးခ်င္တဲ့ သတင္း တစ္ခု -  ၁၀ ရက္အတြင္း မုန္တိုင္း ျဖစ္ေပၚလာႏိုင္တယ္ တဲ႔။

( ၃၇ ) အေပ်ာ္ဆံုးျဖစ္မယ့္ အခ်ိန္ -  ျဖစ္ခ်င္တဲ႔ အရာ ကိုယ့္မွာ ျဖစ္ေျမာက္ ေအာင္ျမင္ သလို သူမ်ားလည္း ျဖစ္ေျမာက္ ေအာင္ျမင္ တဲ႔ အခ်ိန္ေပါ႔။

ဒီလို Tag ပို႔စ္ေလး ေရးရတာ ေပ်ာ္ဖို႔လည္း ေကာင္းပါတယ္။ သူ႕ရဲ႕ နဂို Tag ထားတဲ့ ေခါင္းစဥ္က “ လတ္တေလာအျဖစ္ခ်င္ဆံုးဆႏၵေတြနဲ႕ျဖစ္ေနတာေတြ ” ဆိုေတာ့ ေခါင္းစဥ္က အတန္ငယ္ ရွည္ေနလို႔ “ လတ္တေလာ စိတ္ဆႏၵမ်ား ” လို႔ပဲ ေခါင္းစဥ္တပ္လိုက္ပါတယ္။ ေခါင္းစဥ္ထဲက အတိုင္းပဲ လတ္တေလာ ဆိုတဲ႔ အတြက္ အခု လက္ရွိ အခ်ိန္ေလး ေလာက္ပဲ ျဖစ္မွာပါ။ နည္းနည္းၾကာသြားျပီး လတ္တေလာကေန ေျပာင္းသြားရင္ အခု ေရးထားတဲ႔ စိတ္ဆႏၵမ်ားလည္း ေျပာင္းခ်င္ ေျပာင္းသြားပါလိမ့္ဦးမယ္။ 

ျပီးေတာ့ ေလာကမွာ အေရးအၾကီးဆံုးက “ လိုအပ္ခ်က္ ” ကို ပီပီျပင္ျပင္ ျမင္ေယာင္ ၾကည့္မိတတ္ဖို႔ပါ။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ လူေတြ အားလံုးက “ လိုအပ္ခ်က္ ” လိုလိုနဲ႔ တကယ္ေတာ့ “ လိုအင္ဆႏၵ ” ေတြထဲမွာပဲ က်င္လည္ ေနမိတတ္ၾကပါတယ္။ “ လိုအင္ဆႏၵ ” ဆိုတာ တကယ္ေတာ့ “ လိုအပ္ခ်က္ ” မဟုတ္ပါဘူး။ လိုအပ္ခ်က္မွသာ တကယ္ကို စစ္မွန္တဲ႔ အရာေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ အခုေတာ့ စိတ္ဆႏၵေတြမွာေတာင္မွ “ လတ္တေလာ စိတ္ဆႏၵမ်ား ”  ဆိုေတာ့ ဒီခံစားခ်က္ေတြက အခ်ိန္နဲ႔ အမွ် ေျပာင္းလဲမႈ လြယ္ကူစြာနဲ႔ ေျပာင္းလဲ သြားႏိုင္ပါတယ္။

Tag ပို႔စ္ရဲ႕ ထံုးစံ အတိုင္း ေနာက္ထပ္ ခင္မင္သူမ်ားကိုလည္း ဆက္တဂ္ လိုက္ပါဦးမယ္။ စိတ္ထဲ ရွိတာေလးကို ေရးေပးၾကပါဦး . . . .  ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ေလးေပါ႔ ။

၁။ ကိုအျဖဴေလး
၂။ မေရႊစင္ဦး
၃။ မကိကိ
၄။ မိုးယံ
၅။ အုပ္ၾကီး
၆။ ခႏြဲ
၇။ ဝက္ဝံေလး
၈။ ရဲထြန္းေဇာ္

ေလးစားစြာျဖင့္
ကိုေဇာ္
10.5.2011


Share/Bookmark

08 May 2011

22 ေမေမ့ရဲ႕ ငါးေျခာက္ဘူးေလး



လူတိုင္း လူတိုင္းမွာ အစြဲတစ္ခုေတာ့ ရွိလိမ့္မယ္ ထင္တယ္။ ျပီးေတာ့ လူတိုင္း လူတိုင္းမွာ စိတၱဇ တစ္ခုစီလည္း ရွိလိမ့္မယ္ ထင္တယ္။ ဒီလိုပဲ စိတၱဇ ဆန္ေသာ အစြဲေလး တစ္ခု ကၽြန္ေတာ့္မွာ ရွိတယ္။ အခုေတာ့ သိပ္ျပီး ထူးထူးျခားျခား မျဖစ္ေတာ့ေပမဲ႔ ငယ္ငယ္ကေတာ့ ထိုအစြဲက ေတာ္ေတာ္ကို ဆိုးဝါးလြန္း အားၾကီးခဲ႔တယ္။

သူမ်ားေတြ အတြက္ေတာ့ ရယ္ခ်င္စရာ ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္ေနလိမ့္မယ္။ ဒါေပမဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ကေတာ့ တကယ္ကို အရူးအမူး အစြဲအလမ္း တစ္ခု ျဖစ္ေနခဲ႔တယ္။ သူမ်ားေတြ ၾကားဖူးေနၾက စကားပံု ၊ ဆိုရိုး စကားေလး အရေတာ့ “ လူမမာ အမဲေျခာက္ေတာင္းတယ္။ ” ဆိုတာသာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္က်ေတာ့ ဒီစကားေလးက အေရးမပါေတာ့ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ေတာ့ အမဲေျခာက္က သြားရည္က်စရာ မဟုတ္ပါ။ ေနမေကာင္း ျဖစ္ျပီးကာစ နလံထကစ လူမမာ တစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ပါးစပ္ထဲမွာ ခံစားေတြ႕ကာ စားခ်င္ေနတာက “ ငါးေျခာက္ဖုတ္ ” မွ်သာ ျဖစ္ပါတယ္။ လူမမာ ငါးေျခာက္ဖုတ္ ေတာင္းတယ္ လို႔ ျပင္ေျပာရမလိုပါပဲ။

ငါးရံ႕ေျခာက္ေလးကို မီးေႏြးေႏြးနဲ႔ ဖုတ္ျပီး ခပ္ဖြဖြေလး ထု ၊ ျပီးေတာ့ ပဲဆီေလး ဆမ္းထားတဲ႔ ငါးေျခာက္ဖုတ္ေလးကို နလံထကာစ လူမမာ ျဖစ္တဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ဆန္ျပဳတ္ေလးနဲ႔ စားရင္ အလြန္ကို ခံစားေတြ႕ပါတယ္။ Nike ဆိုရင္ အမွန္ျခစ္ေလးက သူ႕ရဲ႕ အထိမ္းအမွတ္ လိုဂို ျဖစ္ေနသလို ေနမေကာင္း ျဖစ္ျပီးကာစ နလံထကာစ လူမမာ ကိုေဇာ္ ရဲ႕ လူမမာစာ ဆိုရင္ “ ငါးေျခာက္ဖုတ္ ” ဆိုတာ ေျပာစရာ မလိုေအာင္ကို ျဖစ္ေနတတ္တယ္။

ကိုေဇာ္ ေနမေကာင္း ျဖစ္ျပီေဟ့ ဆိုရင္ ေစ်းထဲက ငါးေျခာက္ဆိုင္ေတြမွာ မိုးတြင္းမို႔ ငါးရံ႕ေျခာက္ မရွိရင္ေတာင္မွ မရရေအာင္ တျခားေသာ ေစ်းၾကီးေတြ အထိ သြားကာ ကၽြန္ေတာ့္ အေမက ဝယ္ေကၽြးတတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေနမေကာင္းျပီးကာစ နလံထ လူမမာ ကိုေဇာ္ နဲ႔ ငါးေျခာက္ ဆိုတာ မခြဲေကာင္းစရာေသာ အရာ တစ္ခုလို ျဖစ္ေနပါေတာ့တယ္။



ကၽြန္ေတာ္က က်န္းမာေရး အေတာ္ကို ေကာင္းပါတယ္။ ဒါကို အားကိုး အားထားျပဳျပီးလည္း အိပ္ေရးပ်က္ေတြ အရမ္းခံလို႔ ကၽြန္ေတာ့္ မိဘေတြက “ ငယ္တုန္းမွာ က်န္းမာေရး ေကာင္းေနတာကို အလြဲသံုးစား မလုပ္ဖို႔ ” အျမဲေျပာတတ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ကၽြန္ေတာ္ပါပဲ။ တျခားေသာ အေျခအေနေတြေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ေနမေကာင္း ျဖစ္ခဲပါတယ္။ အိပ္ေရးပ်က္တာ မ်ားလြန္းလို႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္ ေနမေကာင္း ျဖစ္ရတာ ခဏခဏေပါ႔။

ေနမေကာင္း ျဖစ္ျပီးျပီ ဆိုရင္လည္း နလံထကာစ လူမမာ ျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္ “ ငါးေျခာက္ ” ကို မီးဖုတ္ျပီး ဆီရႊဲရႊဲေလးနဲ႔ စားခ်င္ျပန္တာပါပဲ။ ဒီအခ်ိန္မွာ တျခားေသာ ဘာေတြ ညာေတြ လာေကၽြးေကၽြး စားခ်င္စိတ္ကို မရွိ။ ခံတြင္း မေတြ႕။ မထိ ၊ မကိုင္ခ်င္။ ငါးေျခာက္ဖုတ္မွ ငါးေျခာက္ဖုတ္ ပဲ စားခ်င္ပါတယ္။



မိဘတစ္ေယာက္ရဲ႕ စိတ္ပူပန္မႈ နဲ႔ သားသမီး အေပၚမွာ ထားတဲ႔ ေမတၱာစိတ္က နည္းနည္းမဟုတ္ ၊ အေတာ္ကို မ်ားမ်ားစားစား ထူးဆန္းပါတယ္။ လတိုင္း လတိုင္း စာအုပ္ အသစ္ေတြ ထြက္ရင္ ကၽြန္ေတာ္ ဝယ္စုေနက် စာေရးဆရာေတြကို ေမေမက မွတ္ထားေလ့ ရွိတယ္။ ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ၾကိဳက္တဲ႔ အဆိုေတာ္ေတြကို ေမေမကလည္း သိေနေလ့ ရွိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ၾကိဳက္တတ္တဲ႔ အဝတ္အစား ဆိုလည္း ေမေမက မွတ္မွတ္သားသား ရွိတယ္။

ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဒီကို ေရာက္ျပီး သိပ္မၾကာဘူး။ ေလးျဖဴရဲ႕ လိပ္ျပာ အေခြ ထြက္တယ္။ ေမာင္လွမ်ိဳး ( ခ်င္းေခ်ာင္းျခံ ) ရဲ႕ သရုပ္ေဆာင္ေကာင္းတဲ႔ည စာအုပ္ထြက္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ တျခား တျခားေသာ ကၽြန္ေတာ္ ႏွစ္သက္ရာေတြ အသစ္ထြက္တယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ထြက္သမွ် ၊ ေပၚသမွ် ဒီမွာ ဝယ္လို႔ ရပါတယ္ ဆိုတာကို ေမေမ နားဝင္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ႏွစ္ေလာက္ ေျပာယူခဲ႔ရတယ္။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ ေလးျဖဴ - လိပ္ျပာ ေခြထြက္ေတာ့လည္း CD အေျခအေနမွာတင္ ေခြဝယ္ကာ ေမေမက စာတိုက္ၾကီးကေန မွတ္ပံုတင္လုပ္ကာ ပို႔တယ္။ ဝတၳဳစာအုပ္ေတြ ထြက္ေတာ့လည္း စာတိုက္ၾကီးက ပို႔တယ္။ ဂန္႔ေဂါ ပုဆိုး အကြက္ဆန္းဆန္းေတြ ေတြ႕ရင္လည္း စာတိုက္က ပို႔တယ္။

သို႔ေသာ္ . . . ေမေမသာ ပို႔ေနတာပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ဆီကို တစ္ခုမွ မေရာက္။ မွတ္ပံုတင္ လုပ္ကာ ပိုခၾကီးၾကီးနဲ႔ စာတိုက္ၾကီးကို ေပးလိုက္ရေပမဲ့ ထို ပို႔လိုက္တယ္ ဆိုတဲ႔ ပစၥည္းေတြ တစ္ခုမွ ကၽြန္ေတာ့္ဆီကို မေရာက္။ ဒီဘက္မွာ ရွိေနတဲ႔ စာတိုက္ၾကီးကို သြားေမးေတာ့ ဒီေန႔ရက္က ထြက္လာတဲ႔ အထုပ္ မရွိ။ ထိုနံပါတ္နဲ႔ အဝင္ အထုပ္ မရွိလို႔ ဆိုတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ဆီကို တစ္ခု ဆို တစ္ခုမွကို မေရာက္။ လကုန္ တစ္ခါ ၊ လလယ္ တစ္ခါ ဘာပို႔လိုက္ျပီ ၊ ညာပို႔လိုက္ျပီ ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ျမိဳ႕နယ္ စာတိုက္ကို သြားေမးရ ၊ မလာဘူး ဆိုရင္ စာတိုက္ၾကီးကို သြားေမးရနဲ႔ အေတာ္ကို ေဒါင္းေတာက္ခဲ႔ဖူးတယ္။ ဒါေပမဲ႔ . . . ပစၥည္း တစ္ခုမွကို လက္ခံရျခင္း မရွိခဲ႔။

ထိုစဥ္အခါက DHL တစ္ခုက လြဲလို႔ အခုေခတ္မွာလို EMS ေတြ ဘာေတြလည္း မရွိေသးပါ။ DHL ရဲ႕ ပို႔ခတန္ဖိုးနဲ႔ ပို႔ဖုိ႔က်ေတာ့ ဘယ္လိုမွ အဆင္မေျပ။ ျပီးေတာ့ ျမန္မာဆိုင္မ်ားမွ ပစၥည္းမ်ားကို အျပန္အလွန္ ၊ အစုန္ အဆန္ ပို႔ေပးေနတယ္ ဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္ လံုးဝကို မသိခဲ႔။ ဒါေၾကာင့္ ပစၥည္း ပို႔လိုက္ျပီ ဆိုရင္ ေမွ်ာ္လိုက္ရတာ လည္ပင္း မိုးထိ မတတ္။ နားစြင့္လို္က္ရတာ နားက ဂ်မ္ဘိုလို ျဖစ္ေတာ့ မတတ္ပါပဲ။ ဒါေပမဲ႔ . . . . ဘယ္မွာ ဘယ္ေနရာမွာ လြဲေခ်ာ္မွန္း မသိဘဲ ၊ အိမ္ကေန ေမေမ ပို႔လိုက္ေသာ စာ နဲ႔ ပစၥည္း ဆိုရင္ စာသာ ေရာက္လာတက္ျပီး ပစၥည္းကေတာ့ “ ပလံု ” သြားတက္ျမဲ ျဖစ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ လံုးဝကို လက္ခံ ရရွိျခင္း မရွိေပ။

ဒီမွာ ဝယ္လို႔ ရတယ္။ လိုခ်င္တာ အားလံုး ရတယ္ ဆိုကာ အတန္တန္ ေျပာေနရင္း ၊ အၾကိမ္ၾကိမ္ သက္ေသျပရင္းနဲ႔ တစ္ႏွစ္ေလာက္ အၾကာမွာမွ ပို႔သမွ် မရေသာ ပစၥည္းအေထြေထြကို ေမေမ မပို႔ေတာ့ေပ။ ဒါေတာင္မွ ဘာလိုလဲ ၊ ဘာစားခ်င္လဲ လို႔ အျမဲတမ္း ေမးေနတတ္တယ္။ ရတယ္ ဒီမွာ သား လိုတာ မွန္သမွ် ဝယ္စားမယ္ ဆိုလို႔ ေျပာကာ ေမေမ ေျပာသမွ်ကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ တကယ္ကို ဝယ္စားပါတယ္။ ဒီေတာ့မွ ေမေမလည္း သူစိတ္ထဲမွာ ပို႔ခ်င္ေနမွာ ျဖစ္ေပမဲ႔ မပို႔ျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။



ထံုးစံ အတုိင္းပဲ ကိစၥ မ်ားေျမာင္ လူတို႔ ေဘာင္ ဆိုတဲ႔ အတိုင္း အေထြေထြ ကိစၥေတြနဲ႔ အလုပ္ေတြ ရႈပ္ျပီး လြန္ခဲ႔တဲ႔ ႏွစ္လေက်ာ္ေလာက္က ကၽြန္ေတာ္ တစ္ပတ္ေက်ာ္ ၊ ၁၀ ရက္ေလာက္ ေကာင္းေကာင္း မအိပ္ရခဲ႔ပါ။ တစ္ရက္ ၊ ႏွစ္ရက္ ၊ သံုးရက္ ဘာမွ မျဖစ္ေပမဲ႔ တစ္ပတ္ေက်ာ္ေလာက္ အိပ္ေရးက ပ်က္သြားေတာ့ လူက ပန္းျပီး ကၽြန္ေတာ္ ဖ်ားပါေတာ့တယ္။ အရမ္းကို အားနည္းသြားလို႔ ထင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ ျပန္မေကာင္းဘဲ တေရွာင္ေရွာင္ ျဖစ္ေနခဲ႔တယ္။ အားလည္း အလြန္နည္းသြားတယ္။

ေနမေကာင္းရာမွ အနည္းငယ္ သက္သာလာေတာ့ ေမေမနဲ႔ ဖုန္းေျပာျဖစ္တယ္။ ဒီေတာ့ ေနမေကာင္း ျဖစ္ရာကေန ျပန္ေကာင္းခါစ ၊ နလံထူေနစ ဆိုေတာ့ ပါးစပ္ကလည္း ေသာက္ေဆး အရွိန္ေတြေၾကာင့္ ပ်က္ေနတယ္။ ဘာကိုမွလည္း ဟက္ဟက္ပက္ပက္ မစားခ်င္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ႔ ထံုးစံ အတိုင္း နလံထူကာစ ကၽြန္ေတာ္ စားခ်င္တာကလည္း “ ငါးေျခာက္ဖုတ္ကို ဆီရႊဲရႊဲေလး ဆမ္းထားတာပဲ ” စားခ်င္ေနခဲ႔တယ္။

ေမေမနဲ႔ စကားေျပာေနရင္း ဘာရယ္ မဟုတ္ဘဲ “ ငါးေျခာက္ဖုတ္ စားခ်င္လိုက္တာ ေမေမရာ ” လို႔ ေျပာမိေတာ့ ေမေမက “ ေမေမ ပို႔ေပးရမလား ” လို႔ ေမးတယ္။ ဒီေတာ့မွ “ မပို႔နဲ႔ ေမေမ ဒီမွာ ဝယ္စားလို႔ ရပါတယ္ ” လို႔ ေျပာရေတာ့တယ္။ ဒါဆိုလည္း “ သား ဝယ္စားေလ ” လို႔ ေမေမက ေျပာေတာ့ “ သား . . . ကိုယ္ မပူေတာ့တာနဲ႔ သြားဝယ္မယ္ ေမေမ ” လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ ေမေမ့ကို ေျပာခဲ့တာ ႏွစ္သိမ့္ယံု သက္သက္ မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ တကယ္ကို ငါးေျခာက္ေလး ဝယ္ျပီး ဖုတ္ေတာ့ မဖုတ္ေပမဲ႔ ေၾကာ္ျပီး စားျပီးပါျပီ။



ျပီးခဲ့တဲ႔ လက လူၾကံဳနဲ႔ ေမေမ့ဆီက ပို႔လိုက္တာ ပါလာတယ္ ဆိုိုလို႔ ကၽြန္ေတာ္ သြားယူပါတယ္။ ပလတ္စတစ္အိတ္နဲ႔ ေသခ်ာ ထုပ္ထားလို႔ အထဲက ဘာလဲ ဆိုတာကို မသိခဲ့ပါဘူး။ အိမ္ကို ျပန္ေရာက္ေတာ့မွ ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ပလတ္စတစ္အိတ္နဲ႔ ႏွစ္ထပ္ ထုပ္ထားျပီး အထဲက ေကာ္ဘူးေလးနဲ႔ ထည့္ကာ ၊ ဒီအထဲမွာမွ ပလတ္စတစ္နဲ႔ ထပ္ထုပ္ထားတဲ႔ “ ငါးေျခာက္ဖုတ္ ဆီဆမ္း ” ေလးကို ေတြ႕ရေတာ့တာပါပဲ။ 

ဒီငါးေျခာက္ဖုတ္ေလး လက္ခံရတဲ႔ အခါမွာ ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ မျဖစ္ယံု မက ေဒါင္ေဒါင္ေတာင္မွ ျမည္ေနပါျပီ။ ဒါေပမဲ႔ ေမေမရဲ႕ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ငါ့သားက အခုမွ နလံထူကာစ  လူမမာလို႔ပဲ ထင္ေနလား မသိပါဘူး။ ငါ့သား ငါးေျခာက္ဖုတ္ မစားရေသးဘူး လို႔ ထင္မွတ္ေနတယ္ ထင္ပါတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ရင္လည္း ေနမေကာင္းတုန္းက မေကၽြးလုိ္က္ရလို႔ အခု လူၾကံဳရွိတုန္း လူၾကံဳကိုလည္း အားနာနာနဲ႔ ေပးခ်င္တာေလး ေပးလိုက္တယ္ ထင္ပါတယ္။ အရင္လို စာတိုက္က ပို႔ရင္ ေပ်ာက္သြားမွာ စိုးလို႔ သူ သိသမွ် ေသခ်ာေအာင္ လူၾကံဳနဲ႔ မေရာက္ေရာက္ေအာင္ ပို႔လိုက္တာပါပဲ။ 

ကၽြန္ေတာ္ ဒီငါးေျခာက္ဘူးေလးကို ကိုင္ျပီး ငိုင္ေနမိတယ္။ ေမေမ ပို႔ေပးလိုက္တဲ႔ ငါးေျခာက္ဘူးေလးထဲက ငါးေျခာက္ကို ကၽြန္ေတာ္ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဒီငါးေျခာက္ဟာ ေမေမရဲ႕ လက္နဲ႔ မီးဖုတ္ ၊ ထုေထာင္း ၊ ႏြာကာ ၊ စိတ္ပုိင္းျပီး ထည့္လိုက္ေပးလိုက္တဲ႔ ငါးေျခာက္ ဆိုတာ သိသာလြန္းပါတယ္။ ဒီငါးေျခာက္ေလးကို ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္လို စားရက္ပါ႔မလဲ။ ငါးေျခာက္ေလးေတြက ဘူးေလးထဲမွာ တိတ္တဆိတ္နဲ႔ ခပ္ေကြးေကြးေလးေတြ ျငိမ္သက္ေနတယ္။

ျပီးေတာ့ ေမေမ မသိရွာပါဘူး။ ဒီငါးေျခာက္ေလး ကၽြန္ေတာ္ လက္ထဲကို ေရာက္လာတဲ႔ အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ဆီမွာ မီးဖုတ္ ၊ ဆီဆမ္းျပီးသား အသင့္စားႏိုင္ေသာ ငါးေျခာက္ထုပ္ေလး သံုးထုပ္က ရွိေနပါေသးတယ္။ ဒါေပမဲ႔ ေမေမ့ရဲ႕ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ေနမေကာင္းရာက ေနေကာင္းလာေသာ နလံထ လူမမာ ကၽြန္ေတာ္ စားဖို႔ ငါးေျခာက္ ရွိမွ မရွိပါ႔မလား ၊ စားမွ စားပါ႔မလား ဆိုတဲ႔ စိတ္ေၾကာင့္ မေရာက္ ၊ ေရာက္ေအာင္ လူၾကံဳနဲ႔ ထည့္ေပးလိုက္တာပါ။

 
ကၽြန္ေတာ့္မွာ ရွိေနတဲ႔ ေရႊပုစြန္မွ ငါးေျခာက္ထုပ္မ်ား

ေမေမ့ရဲ႕ ငါးေျခာက္ဘူးေလး

ကၽြန္ေတာ့္ဆီကို ေမေမ့ရဲ႕ ငါးေျခာက္ဘူးေလး ေရာက္လာတဲ႔ အခ်ိန္မွာ ေရႊပုစြန္က ငါးေျခာက္ထုပ္ သံုးထုပ္မွာ တစ္ထုပ္ကိုသာ ေဖာက္စားျဖစ္ပါေသးတယ္။ ႏွစ္ထုပ္ေက်ာ္ေက်ာ္ က်န္ေနေသးတယ္ေပါ႔ေလ။ ဒါေပမဲ႔ အဲဒီေန႔ ညေနက ကိုယ္တိုင္ ထမင္းခ်က္စားရမွာ ပ်င္းတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ထမင္းပူပူေလး ခ်က္ျပီး ေမေမ့ရဲ႕ ငါးေျခာက္ဘူးေလး ထဲက ငါးရံ႕ေျခာက္ေလးကို တစ္ကိုက္ျပီး တစ္ကိုက္ ကိုက္ကာ ထမင္းစားလိုက္ရတာ အေတာ္ကို ျမိန္ပါတယ္။ ေဒါင္ေဒါင္ျမည္ ေနေကာင္းရာကေန လူက ျပန္ျပီးေတာ့ေတာင္မွ လူမမာလို ျပန္လည္ ခံစားသြားမိပါေသးတယ္။

ၾကံဳရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ႔ဗ်ာ။ ေရႊပုစြန္က ငါးေျခာက္ကို ဝယ္စားၾကည့္ပါ။ ဆားလြတ္ ငါးရံ႕ေျခာက္ေတြပါ။ အရမ္းခ်ိဳသလို အေတာ္လည္း စားေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ေတာ့ ေသခ်ာတယ္။ အဲဒီေန႔က စားရတဲ႔ “ ေမေမ့ရဲ႕ ငါးေျခာက္ဘူးေလး ” ထဲက ငါးေျခာက္ေတြေလာက္ေတာ့ ေစးေစးပိုင္ပိုင္ အရသာ မရွိတာ ေသခ်ာေနခဲ့ပါတယ္။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ ေရႊပုစြန္ ငါးေျခာက္ေတြမွာ ေမေမ့ရဲ႕ သူ႕သားကို စားေစခ်င္ေသာ ေမတၱာေတြ မပါဘူးဗ်ာ။ ေမေမ့ရဲ႕ ငါးေျခာက္ဘူးေလး ထဲမွာေတာ့ ငါးေျခာက္သာ မျပည့္ရင္ ေနမယ္ ၊ ေမတၱာေတြကေတာ့ အျပည့္ေပါ႔ဗ်ာ။

ကၽြန္ေတာ္ ေကာင္းခ်င္ေကာင္းခဲ႔မယ္။
ကၽြန္ေတာ္ ဆိုးခ်င္ ဆိုးခဲ့မယ္။
ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ေနခဲ႔ပါေစ . . . 
အေမ့ကို ဂရုစိုက္ခြင့္ရေသာ
အေမ့ကို ခ်စ္ခင္ခြင့္ရေသာ
အေမ့ကို ေလးစားခြင့္ရေသာ
အေမ့ကို အေမ လို႔ ေခၚခြင့္ရေသာ ေန႔ရက္တိုင္းက ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ေတာ့ “ အေမမ်ားေန႔ ” ေတြပါပဲ။
ကမၻာေပၚမွာ ရွိေသာ မိခင္တိုင္း ( သို႔ ) အေမတိုင္း က်န္းမာခ်မ္းသာစြာနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစ။   ။


*** ၈.၅.၂၀၁၁ အေမမ်ားေန႔ ( သို႕ ) မိခင္မ်ားေန႔ အတြက္ အမွတ္တရ ***


ေလးစားစြာျဖင့္
ကိုေဇာ္
8.5.2011

Share/Bookmark

04 May 2011

21 ရင္ခုန္သံရဲ႕ တျခားတစ္ဘက္



သူငယ္ခ်င္း သီခ်င္းေရးဆရာက ေျပာတယ္။
အတိတ္ေတြကို ျပန္ေတြး
ကိုယ့္ႏွလံုးသားကို ဗံုလိုတီးျပီး
အခ်စ္ကို တူးေဖာ္မိတဲ႔ ညတိုင္း
သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ေတာ့ ေရးျဖစ္တယ္တဲ႔။

သူငယ္ခ်င္း ကဗ်ာဆရာက ေျပာတယ္။
အတိတ္ေတြကို ျပန္ႏူး
ကိုယ့္ႏွလံုးသားကို ဗဟုိျပဳျပီး
အခ်စ္စာမ်က္ႏွာေတြကို ျပန္လွန္မိတိုင္း
ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ေတာ့ ေရးျဖစ္သတဲ႔။

ကၽြန္ေတာ္ . . .
အတိတ္ေတြကို ျပန္ဝါး
ကိုယ့္ႏွလံုးသားကို စာလိုစီျပီး
စာတစ္ပုဒ္ေလာက္ ခ်ေရးမိရင္. . .
ဒါ . . ဝတၳဳ  ျဖစ္ေလမလား။



ဒီေျမ ၊ ဒီေလ ၊ ဒီပတ္ဝန္းက်င္ အေငြ႔အသက္ကို ထိေတြ႕ခြင့္ မရတာ အေတာ္ကို ၾကာခဲ႔ျပီ။ မွတ္မွတ္ရရ ေနာက္ထပ္ ႏွစ္လဆိုရင္ ဆယ္စုႏွစ္ တစ္ခုေတာင္မွ ရွိေပေရာ့မည္။ ဒီေျမ ၊ ဒီေလ ၊ ဒီပတ္ဝန္းက်င္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ စိတ္ဝိညဥ္မ်ား ေပါ့ပါးလြတ္လပ္စြာ ပ်ံသန္းခဲ႔ဖူးသည္။

အဲဒီတုန္းက ကၽြန္ေတာ့္မွာ ခ်စ္သူ တစ္ေယာက္ ရွိခဲ႔ဖူးသည္။ ကၽြန္ေတာ္က သူမကို ခ်စ္တယ္ ဆိုတာထက္ သူမက ကၽြန္ေတာ့္ကို ပိုခ်စ္တယ္ ဆိုတဲ႔ ခံစားမႈကို ကၽြန္ေတာ္ နဲ႔ အနီးနား ပတ္ဝန္းက်င္က အားလံုး နင့္နင့္နဲနဲ ခံစားၾကရဖူးသည္။ တစ္ခါတေလ သူမ ကၽြန္ေတာ့္ကို ခ်စ္တဲ႔ ခ်စ္ျခင္းအတြက္ ေဘးနားက သူငယ္ခ်င္းမ်ားကေတာင္မွ ၾကားဝင္ကာ မနာလို ခံျပင္း ျဖစ္တတ္ၾကေသးသည္။

ျဖစ္မယ္ဆိုလည္း ျဖစ္စရာပါ။ အေပါင္းအသင္း အေပ်ာ္အပါးမ်ားေသာ ကၽြန္ေတာ္က သူမကို သိပ္ျပီး အခ်ိန္မေပးႏိုင္ေပမဲ႔ သူမကေတာ့ သူမရဲ႕ အခ်ိန္တိုင္း ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ ျဖစ္ေနတတ္သည္။ ေက်ာင္းခ်ိန္ ေနာက္က်တတ္ေသာ ကၽြန္ေတာ္က အတန္းကို ကျပာကယာ လာလမ္း အတိုင္းက မလာဘဲ ျဖတ္လမ္းက လမ္းၾကံဳသလို လာမိတိုင္း လာရာလမ္းက ကၽြန္ေတာ္ မလာမခ်င္း ေစာင့္ေနတတ္တဲ႔ သူမကို ေမ့ေနတတ္သည္။ 

အတန္းထဲေရာက္လို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြက သူမနဲ႔ အတူတူ ဘာလို႔ မလာတာလဲ လို႔ ေမးမွ သူမ ကၽြန္ေတာ္ လာေနက်လမ္းမွာ ေစာင့္ေနတယ္ ဆိုတာမ်ိဳးကို သိရကာ ေစာင့္ေနတဲ႔ ေနရာမွာ သူမကို သြားေခၚရျမဲ ျဖစ္၏။ “ ေပါ့ေလ်ာ့မႈ ” လို႔ မိန္းကေလး သူငယ္ခ်င္းေတြက စြပ္စြဲက်ေပမဲ႔ ေယာက်္ားေလး သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ “ အေလးမထားမႈ ” လို႔ သတ္မွတ္ၾက၏။ သို႔ေသာ္ သူမကေတာ့ ဘယ္လိုမွ မသတ္မွတ္ဘဲ ထိုအရာကို သူမရဲ႕ ခ်စ္ျခင္း ဆိုတဲ႔ ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွ မႈန္တိမႈန္ဝါး သာမာန္ အေၾကာင္းအရာ အျဖစ္သာ ထည့္သြင္းခဲ့သည္။

ကၽြန္ေတာ့္ သူမရဲ႕ အေလးစား ဂရုစိုက္ ေစာင့္ဆိုင္းတတ္မႈကို ဘာလို႔ သတိမထားမိရတာပါလိမ့္။



ကၽြန္ေတာ့္ ေမေမေျပာသလို ေဘာလံုး ဆိုရင္ အၾကီးျဖစ္ျဖစ္ အေသးျဖစ္ျဖစ္ ၊ လူမ်ားမ်ား နည္းနည္း ၊ အရြယ္တူတူ မတူတူ ကၽြန္ေတာ္ ရူးသြပ္၏။ လမ္းေဘးမွာ ကေလးေတြ ေကာ္ေဘာလံုးေလးနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္စီ ခြဲကန္ေနရာကေန တိုင္းနဲ႔ ျပည္နယ္ ပြဲေတြကို ေအာင္ဆန္းကြင္းထဲ အထိ ကၽြန္ေတာ္ မက္မက္ေမာေမာ ၾကည့္ခဲ႔၏။ ေဘာပြဲ တစ္ပြဲရဲ႕ ရင္ခုန္ရမႈကို ဘာနဲ႔မွ မလဲႏိုင္ခဲ့။ ေသြးဆူရစ္မူးမႈကို ဘာနဲ႔မွ မတူညီခဲ့။

သူမနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ လက္ခ်ာခ်ိန္ေတြ အျပီး ၊ လက္ေတြ႕လုပ္အျပီး ၊ ကင္တင္းမွာ တစ္ခုခု စားျပီး ကားရပ္နားဝန္းမွာ ဖုန္တလံုးလံုး ျဖစ္ေနျပီ ဆိုရင္ ေသခ်ာျပီ ဟိုေကာင္ေတြ ၄ ေယာက္ေၾကး ဂိုးက်ဥ္း ကန္ေနၾကျပီ။

“ ဟိုနား သြားၾကည့္ရေအာင္ ေက ”

လို႔ ေျပာတိုင္း မ်က္လႊာခ်ျပ ၊ ေခါင္းျငိမ့္ကာ လိုက္ေလ်ာတတ္တဲ႔ သူမက ကၽြန္ေတာ့္ေဘးနားမွာ ပါလာျမဲ ျဖစ္၏။ ေနပူက်ဲက်ဲမွာ တဖုန္းဖုန္း တဒိုင္းဒိုင္း ကန္ေနတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ နားေရာက္ရင္ ေတြ႕တဲ႔ သူငယ္ခ်င္းတိုင္းက . . . .

“ ကိုေဇာ္  . . . တစ္ေနရာ လူစားဝင္ကြာ။ ”

ဟု ဆိုကာ ေခၚျမဲ ၊ ဒီအခ်ိန္ ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း အေပၚက ဝတ္ထားတဲ႔ အက်ႌကို ခပ္သြက္သြက္ ခၽြတ္ျပီး စြပ္က်ယ္နဲ႔ ေက်ာပိုးအိတ္ထဲမွာ အျမဲတမ္း ပါတတ္တဲ႔ ေဘာင္းဘီတိုကို လဲကာ အသင္းသား ျဖစ္သြားျမဲ ျဖစ္၏။ ထိုအခ်ိန္ဆိုရင္ေတာ့ သူမက ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေက်ာပိုးအိတ္ေစာင့္ ၊ ဖိနပ္ေစာင့္ ၊ အဝတ္ထိန္းေတြ ျဖစ္သြားတတ္သည္။

ကၽြန္ေတာ္ ဂိုးတစ္ဂိုးသြင္းလိုက္ႏိုင္တိုင္း သူမကပါ ႏႈတ္ဖ်ားက “ ဂိုး ” လို႔ လက္ေျမႇာက္ကာ လိုက္ေအာ္တတ္ျပီး တားဆီးထားတဲ႔ တစ္ဖက္ အသင္းသားကို ျဖတ္ေက်ာ္လိုက္ႏိုင္ျပီး ဂိုးသြင္းဖို႔ ျပင္လိုက္တိုင္း “ ကန္ ” ၊ “ ကန္ ”  ဆိုကာ ေဘးက အားမလို အားမရ ျဖစ္တတ္၏။ တစ္ဖက္ အသင္းသားကို ျဖတ္ေက်ာ္ျပီးမွ အေနာက္က ဆြဲဆြဲ ၊ ေျခပဲ လွမ္းထိုးထိုး ကၽြန္ေတာ္ ဟန္ခ်က္ပ်က္သြားရင္ သူမပါ ေဘးက ၾကည့္ေနရာက လဲေတာ့မလို ျဖစ္ကာ ခႏၶာကိုယ္ေလး လိုက္ယိုင္ျပီး ဆူပုတ္ကာ ပြစိ ပြစိ နဲ႔ တစ္ဖက္ အသင္းသားေတြကို ေဝဖန္တတ္ေသး၏။

အခ်ိန္အနည္းငယ္ၾကာလို႔ ေရဆာလာရင္ သူမ်ားေတြလို ကင္တင္းကို ေျပးေသာက္စရာ မလို ၊ သူမက ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ အဆင့္သင့္ ဝယ္ထားျပီး ျဖစ္၏။ သူမ ကမ္းေပးတဲ႔ ေရဗူးထဲက ေရကို ပိုက္ေလးနဲ႔ စုပ္ေသာက္ေနတုန္း ေခၽြးေတြနဲ႔ ေပပြေနတဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ မ်က္ႏွာနဲ႔ လည္ပင္းတဝိုက္ကို တစ္ရွဴးႏွစ္ထပ္နဲ႔ သူမက ခပ္ဖြဖြ သုတ္ေပးျမဲ ျဖစ္၏။ ဒီလို အခ်ိန္ဆိုရင္ ေနာက္ထပ္ တစ္ၾကိမ္ ေဘာလံုးျပန္ကန္ဖို႔ အင္အားေတြ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ျပန္လည္ ျပည့္ဝလာျမဲ ျဖစ္တယ္ ဆိုတာကို အခုလို ျပန္ေတြးမိမွ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္လည္ ခံစားလာရ၏။

ႏိုင္ႏိုင္ ၊ ရံႈးရံႈး ေဘာလံုးပြဲ ျပီးလို႔ သန္႔စင္ခန္းမွာ ေျခလက္ေဆးျပီး ထြက္လာတဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေကာ္ရစ္တာမွာ သူမက ထိုင္ကာ သူမ လြယ္အိတ္ထဲမွာ အဆင္သင့္ ေဆာင္ထားတဲ႔ ပလာစတာေလးေတြကို ကိုင္ကာ ပရုတ္ဆီဗူးေလးနဲ႔   အသင့္ေစာင့္ေနျမဲ ျဖစ္၏။

“ ဒီေလာက္ကေတာ့ ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူး ေကရဲ႕ ”

လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာေနေပမဲ႔ . . . .

“ ကြန္ကရစ္ အခင္းေပၚမွာ ေျခဗလာနဲ႔ ကန္တာကို ေျခေထာက္အစြန္းေတြ ပြန္းကုန္ျပီေလ ၊ ၾကည့္ပါလား။ ဒါကို ေဆးလိမ္းျပီး ပလာစတာ မကပ္ထားရင္ အနာထဲ ပိုးဝင္ျပီး အနာရင္းမွာေပါ႔။ ”

လို႔ ဆိုကာ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ပရုတ္ဆီလိမ္းကာ ပလာစတာ ကပ္ေပးျမဲ ျဖစ္၏။ ဒီလို အခ်ိန္မွာ သူမရဲ႕ ဆံေကသာ ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေလးေတြက သူမ ပုခံုးထက္မွ ဝဲက်ေနတတ္၏။ ေနာက္ေန႔ ေက်ာင္းေရာက္တာနဲ႔ သူမ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေျခေထာက္က ပြန္းရာ ပဲ႔ရာေတြကို ထပ္ၾကည့္ကာ ပလာစတာ အသစ္လဲေပးျပီး ေဆးထည့္ေပးဦးမယ္ ဆိုတာကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ ၾကိဳတင္ သိေနခဲ႔ပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္ ဘာလို႔မ်ား သူမရဲ႕ ဂရုစိုက္ စိုးရိမ္တတ္မႈေတြကို သတိမထားခဲ႔မိပါလိမ့္။ နီးေနလြန္းလို႔မ်ား ကၽြန္ေတာ္ မျမင္ခဲ႔တာလား။ ဒါေၾကာင့္ မျမင္လြန္းခဲ႔လို႔ပဲ ေဝးသြားခဲ႔ရတာလား။



အသက္မက
လက္ဖက္မက
ခ်စ္ရပါ၏ . . . ဂိြ

ဆိုကာ ကၽြန္ေတာ္က သူမကုိ ေနာက္္ေျပာင္ကာ သမိန္ေပါသြပ္ စာအုပ္ထဲက ကဗ်ာေတြ ေရးေပးရင္ သူက တခစ္ခစ္နဲ႔ ရယ္ျပီး . . .

“ ကိုကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ေပါက္ကရ ေရးတတ္တယ္။ ”

လို႔ ေျပာသလို . . . .

၁ ၊ ၂ ၊ ၃ ၊ ၄ . . . .
၁၅၀၀ ျပည့္မွ ခ်စ္ၾကေၾကး ဆိုရင္ . . .
ခရီးေဝးပါတယ္ ခ်စ္သူရယ္။
အခ်စ္မွာ ကိန္းဂဏာန္း မရွိဘူး။

ဆိုကာ ကၽြန္ေတာ္က ကဗ်ာေရးေပးရင္လည္း သူမက ေသခ်ာ အသံထြက္ဖတ္ျပီး . . .

“ ကိုက အခ်စ္မွာ ကိန္းဂဏာန္း မရွိဘူး ဆိုေပမဲ႔ ေကကေတာ့ ကိန္းဂဏာန္း ရွိတယ္။ ကိုနဲ႔ ခ်စ္သူ ျဖစ္ခြင့္ရတဲ႔ ေနရက္ေတြ ဒိုင္ယာရီထဲမွာ တစ္ေန႔တျခား ပိုပိုမ်ားလာတယ္။ ျပီးေတာ့ ကို႕ကို ကိန္းဂဏာန္း အရ ဆိုရင္ ထပ္တိုးႏႈန္းနဲ႔ ခ်စ္ခ်စ္လာတယ္။ ”

လို႔ ဆိုတတ္၏။

သိပ္ေတာ့ မထူးဆန္းပါဘူး ၊
ကၽြန္ေတာ္က အတၱ ရပ္ဝန္းမွာ . . .
အနတၱ ခပ္သန္႔သန္႔ပဲ ျဖစ္ခ်င္ခဲ႔တာကိုး။

အဲဒီလို တစ္ခါတေလ ကၽြန္ေတာ္က ခပ္ရင့္ရင့္ ကဗ်ာေတြ ေရးျဖစ္ခဲ႔ရင္လည္း သူမက အထပ္ထပ္ဖတ္ကာ . . . .

“ ေက သေဘာမေပါက္ဘူး ကိုရယ္ ၊ ဘာကို ဆိုလိုခ်င္တာလဲ။ ကိုကေရာ ဘာလို႔ အနတၱ ခပ္သန္႔သန္႔ ျဖစ္ခ်င္ရတာလဲ။ ”

လို႔ ကေလးငယ္ တစ္ေယာက္ရဲ႕ အျပစ္ကင္းတဲ႔ မ်က္ႏွာမ်ိဳးနဲ႔ ေမးတတ္ေသး၏။ သူမကို သေဘာေပါက္ေအာင္ ေျပာဆို ရွင္းျပျပီးရင္ သူမက မ်က္ဝန္းေတာက္ေတာက္ေတြနဲ႔ . . . .

“ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္ေရးတဲ႔ စာေတြ ကဗ်ာေတြ အားလံုးကို ခ်စ္တယ္ ၊ ၾကိဳက္တယ္။ ကို ဘာပဲ ေရးေရး ေကကေတာ့ ကိုေရးသမွ် သိမ္းထားမွာပဲ။ ”

လို႔ ဆိုကာ သူမရဲ႕ ဒိုင္ယာရီ စာအုပ္ၾကားထဲမွာ ေန႔စြဲနဲ႔ အတူ သိမ္းထားလိုက္ျမဲ ျဖစ္၏။ ဒီလို သူက ကၽြန္ေတာ့္ အေပၚ အမွတ္တရ သတိတရ ရွိေနေပမဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ လြန္႔လြန္လြန္းစြာ သူမရဲ႕ ေမြးေန႔ကိုေတာင္မွ ေမ့ခ်င္ခ်င္ ျဖစ္ေနတတ္ပါသည္။ မွတ္မထားတာ မဟုတ္ေပမဲ႔ သူမနဲ႔ ပတ္သတ္ျပီးေတာ့ အမွတ္မရမိတဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို ကၽြန္ေတာ္ အခုလို ေဝးသြားမွ အျပစ္တင္ရမယ္မွန္း ေသခ်ာစြာ သိရပါေတာ့သည္။

ကၽြန္ေတာ္ ဘာလို႔မ်ား သူမရဲ႕ ဂရုစိုက္တတ္မႈ နဲ႔ အမွတ္တရေတြကို အေရးတယူ မရွိခဲ႔တာပါလိမ့္။ သူမကိုေရာ ဘာလို႔ ဂရုမစိုက္မိတာပါလိမ့္။



သူမကို ကၽြန္ေတာ္က “ ေက ” လို႔ပဲ အတိုေကာက္ ေခၚေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ပတ္သတ္ျပီး သူမကို ရင္းႏီွးခဲ့ရတဲ႔ သူ အားလံုးကလည္း “ ေက ” လို႔ပဲ ေခၚၾကပါေတာ့၏။ အရင္ကတည္းက သူမနဲ႔ ရင္းႏွီးခင္မင္ခဲ႔တဲ႔ သူမ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကေတာ့ သူမကို “ ေကခိုင္ ” လို႔ ေခၚၾကပါ၏။ ဒါေပမဲ႔ သူမ နာမည္က ေလးလံုးပါေသာ နာမည္တစ္ခုသာ ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ သူမရဲ႕ အိမ္ကလည္း သူမကို “ ေကခိုင္ ” လို႔သာ ေခၚပါသည္။

တစ္ခါတေလ ေက်ာင္းသားကဒ္ ေဝေသာ အခါ ၊ လက္ေတြ႕စာေမးပြဲမွ အေျဖလႊာေတြ ျပန္လာေပးေသာ အခါမွာ အတန္းထဲမွာ မ်ားေသာ အားျဖင့္ ရွိမေနတတ္တဲ႔  ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အေျဖလႊာကို သူမကပဲ ယူထားလိုက္ေလ့ ရွိျပီး ၁၀ ၾကိမ္ တစ္ၾကိမ္မွ် တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ၾကံဳေတာင့္ၾကံဳခဲ နာမည္ေခၚကာ ယူထားရမဲ႔ စာရြက္စာတန္းေတြ ဆိုရင္ သူမရဲ႕ ေလးလံုးတြဲ နာမည္ကို ကၽြန္ေတာ္က နားမယဥ္စြာဘဲ မၾကားမိလုိက္ပါ။ ဒါေၾကာင့္ ယူမထားလိုက္မိခဲ႔ပါ။

ဒီအခါမွာ အျပင္က ျပန္လာတဲ့ သူမနဲ႔ အေပါင္းအေဖာ္ေတြက ေမးရင္ ကၽြန္ေတာ္ ေဝေဝဝါးဝါး ျဖစ္သြားေလ့ ရွိသည္။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သူမနာမည္ ေလးလံုး အျပည့္အစံုကို နားမယဥ္ခဲ့ျခင္းပါပဲ။ သူမကေတာ့ ဘာမွ မျဖစ္သလို စားပြဲေရွ႕က ဆရာဆီက နာမည္ေျပာကာ သြားထုတ္ယူလိုက္ေပမဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ ပြစိ ပြစိလို႔ မျပီးႏိုင္ခဲ့ပါ။

“ ကိုယ့္ခ်စ္သူ တစ္ေယာက္လံုးရဲ႕ နာမည္ကို မက်က္မိရဘူးရယ္ လို႔ကြာ။ ”

“ ေအးေလ. . . ဒီနာမည္ေလးေတာင္မွ မမွတ္မိဘူးတဲ့ ၊ အံ့ပါရဲ႕ဟယ္. .  ”

ဒီလို ေဝဖန္ေပမဲ႔ သူမကေတာ့ ဘာမွ မျဖစ္သလိုဘဲ ကၽြန္ေတာ့္ဘက္က ကာကြယ္ ေျပာဆိုတတ္ပါသည္။

“ ေၾသာ္. .  . နင္တို႔ကလည္း ကိုက ငါ့ကို “ ေက ” လို႔ပဲ ေခၚေနၾက ဆိုေတာ့ နာမည္အရင္းနဲ႔ စိမ္းေနလို႔ပါ။ အဓိက က နာမည္ကို ခ်စ္တာမွ မဟုတ္တာ လူကို ခ်စ္တာ ဟုတ္တယ္ မဟုတ္လား ကို ”

လို႔ ကာကြယ္ ေျပာဆိုတတ္ေပမ႔ဲ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အျပစ္ရွိသူ တစ္ေယာက္ဆိုေတာ့ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ မရယ္ႏိုင္ခဲ့ပါ။ ဒါေပမဲ႔ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ ဆိုရင္လည္း ေနာက္တစ္ခါ ကၽြန္ေတာ္ နားမယဥ္ဘဲ သူ႕နာမည္ကို ေမ့ေနခဲ့မိတာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အဲဒီလို သူမ အေပၚမွာ ထိုကဲ႔သို႔ အေလးမထားမိသလို ျဖစ္ေနတတ္ပါေသးသည္။ ဒါေပမဲ႔လည္း သူမကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ အေပၚမွာ တစ္ခါမွ မပ်က္မကြက္ အရာရာမွာ သတိတရ ရွိေနခဲ့ပါသည္။ တကယ္ေတာ့ တမင္ လုပ္တာ မဟုတ္ခဲ့ပါ။ အုတ္ႏွစ္ခ်ပ္ၾကားမွာ ေလေျပတိုး သလို ေခ်ာေခ်ာေမာေမာ ဖာသိဖာသာ ျဖတ္သန္းသြားမိယံုပါပဲ။

ကၽြန္ေတာ္ ဘာလို႔မ်ား သူမအေပၚမွာ ဂရုမစုိက္မိ ၊ အေလးမထားမိသလို ျဖစ္ခဲ႔တာပါလိမ့္။



ကၽြန္ေတာ္ ပတ္ဝန္းက်င္ကို ေသခ်ာ ျပန္လည္ ျခံဳငံုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၁၀ ႏွစ္ဆိုေသာ အတိုင္းအတာဟာ ဘာမွ မဟုတ္သလိုဘဲ ကုန္ဆံုးခဲ့တာ ျဖစ္သည္။ ဒဂံုတကၠသိုလ္ရဲ႕ ပင္လယ္ကဗီြးပင္ေတြကလည္း အရင္က ၁၀ ႏွစ္ထက္ နည္းနည္းမွ်သာ ပိုမို ျမင့္မားလာခဲ့သည္။ အရင္က အရိပ္ရေအာင္ ဆိုျပီး စိုက္ထားခဲ႔ေသာ အပင္ၾကီးမ်ားမွာ အခုေတာ့ အခက္အလက္ စံုျပီး ေနေရာင္ကို အံတုေပးေနႏိုင္ခ့ဲျပီ။

ကင္တင္းေတြကေတာ့ ေနရာအႏွံ႔မွာ ပိုလို႔ပင္ မ်ားလာခဲ႔ျပီ။ အေဆာင္ ( ၃၇ ) ဆိုတဲ႔ ရူပေဗဒ အေဆာင္ ကေတာ့ အရင္က ေက်ာင္းေဆာင္ အသစ္ ျဖစ္ေပမဲ႔ အခုေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ သခ်ၤာေဆာင္က ေနာက္မွ ေဆာက္တာဆုိေတာ့ သခ်ၤာေဆာင္ေလာက္ မသစ္ေတာ့ျပီ။ အရင္ကေတာ့ သခ်ၤာေဆာင္ ဆိုတာ ရိုးရိုး ႏွစ္ထပ္ေဆာင္ေတြသာ ျဖစ္သည္။ ထိုစဥ္ကေတာ့ ဒဂံုတကၠသိုလ္မွာ ေလးထပ္ေဆာင္ ဆိုလို႔ ရူပေဗဒေဆာင္က ပထမဦးဆံုး ျဖစ္၏။ ေနာက္ေတာ့မွ ရုကၡေဗဒ နဲ႔ သတၱေဗဒေဆာင္ေတြ ျဖစ္လာခဲ့တာ ျဖစ္၏။

သခ်ၤာေလးထပ္ေဆာင္ၾကီး ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာင္းမွာ မရွိေတာ့ပါ။ ဒီမတိုင္ခင္မွာေတာ့ ရူပေဗဒက ငါတို႔ ေက်ာင္းသားေတြက ရူပေဗဒ ဆိုသလိုပဲ “ ရူပါ ” ကလည္း အေတာ္ ျဖဴးသကိုး။ ဒါေၾကာင့္ ေက်ာင္းကလည္း ခပ္ျမင့္ျမင့္ထားတာ ဆိုျပီး သခ်ၤာမွ သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ အျမဲေနာက္ေလ့ ရွိခဲ့ဖူးသည္။ ဒါေပမဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ေရာ ၊ ေကေရာဟာ ရူပေဗဒ ေက်ာင္းသားေတြေပမဲ့ သခ်ၤာေဆာင္က သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔သာ ေပ်ာ္ေနခဲ့ၾကပါသည္။ လက္ေတြ႔ခ်ိန္ျပီးရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရူပေဗဒ ေဆာင္မွ ရွာမေနနဲ႔ ၊ မရွိေတာ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သခ်ၤာေဆာင္က သူငယ္ခ်င္းေတြဆီ ေရာက္ေနျပီ။ သူတို႔ က်ဴတိုရီရယ္ ရွိေနရင္ သခ်ၤာေဆာင္ ကင္တင္းမွာ ေက န႔ဲ ကၽြန္ေတာ္ စားေသာက္ရင္း သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေစာင့္ေနၾကမည္။

သူငယ္ခ်င္းေတြ က်ဴတိုရီရယ္ ျပီးရင္ ကင္တင္းမွာ ပြက္ေလာညံေနမည္။ ေဘာလံုးခ်ိန္းကန္ဖို႔ ရွိရင္ ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာပိုးအိတ္ေလး လြယ္ကာ သြားမည္။ ေက့ကို လိုက္မပို႔ျဖစ္ေတာ့ဘဲ ေက်ာင္းကားနဲ႔ ျပန္ဖို႔ ေျပာမည္။  ျပီးရင္ေတာ့ ေခၽြးသံ တရြဲရြဲ ကၽြန္ေတာ္ ေဘာလံုး ကန္ေနဦးမည္။

ဒီလိုညေနေစာင္း ေဘာလံုးခ်ိန္းကန္ရင္ ေနာက္က်တတ္လို႔ ေကကေတာ့ ေစာင့္မေနႏိုင္ေတာ့ ဒါဆိုရင္ . . .

“ ကို ေျခေထာက္ေတြ ပြန္းကုန္ ခိုက္မိကုန္မယ္ေနာ္ ၊ သတိထားဦး ”

ဟု စုိးရိမ္ တၾကီး လွမ္းေျပာလိမ့္ဦးမည္။

“ ဟုတ္ကဲ့ပါ ခင္ဗ်ားးးးးးးးးးး ”

လို႔ ကၽြန္ေတာ္က ရႊတ္ေနာက္ေနာက္ ေျပာကာ ေက့ကို လက္ျပျပီး သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ကစားကြင္းရွိရာကို လွမ္းသြားျဖစ္မည္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ေက ဘယ္လို ေက်ာင္းကားနဲ႔ျပန္သြားတယ္ ဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္ သတိရေနမိမည္ မဟုတ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ေတြက ေဘာလံုးဆီမွာသာ ရွိေနမည္။

ကၽြန္ေတာ္ သူမကို တကယ္ကိုပဲ ဂရုတစိုက္ မရွိခဲ့မိဘူးလား။ အခု ေနခ်ိန္မွာ ဒါေတြက ေႏွာင္းေနာင္တေတြ ျဖစ္ေနမိတာလား။ သူမရဲ႕ ဂရုတစိုက္ ရွိမႈေတြကို ျပန္လည္ ေတာင့္တာေနမိတာလား ကၽြန္ေတာ္ မေျပာတတ္ပါ။



“ ကိုေဇာ္. . . ”

“ - - - - - - ”

“ ေဟ့ေကာင္ . . . ကိုေဇာ္ ”

နားနားကပ္ကာ ဒုတိယအၾကိမ္ ေခၚလိုက္မွ ကၽြန္ေတာ္ အသိဝင္လာေတာ့၏။

“ ဘာေတြမ်ား ဒီေလာက္ သေဘာက်ျပီး မ်က္ႏွာၾကီးက ျပံဳးျဖီးျဖီးၾကီး ျဖစ္ေနရတာလဲ။ ”

“ ေၾသာ္ . . . လြန္ခဲ့တဲ႔ ၁၀ ႏွစ္က အခ်ိန္ေတြကို ျပန္သတိရေနတာပါ။ အတိတ္ေတြကို စားျမံ့ဳျပန္ေနတယ္ လို႔ ဆိုပါေတာ့။ ”

ဒီသူငယ္ခ်င္းက ကၽြန္ေတာ္တို႔ အထက္တန္းေက်ာင္းက သူငယ္ခ်င္းေတြထဲမွာ ရွားရွားပါးပါး ဓါတုေဗဒကို တစ္ေယာက္တည္း ေရာက္သြားသူ ျဖစ္၏။ ရူပေဗဒ နဲ႔ သခ်ၤာမွာသာ သူငယ္ခ်င္းေတြ မ်ားေသာေၾကာင့္ ဓါတုေဗဒေဆာင္ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ သိပ္မေရာက္ျဖစ္။ အခုေတာ့ မေရာက္တာ ၾကာျပီ ျဖစ္တဲ့ ေက်ာင္းေျမဝန္းကို လိုက္လည္ဖို႔ သူက ဖိတ္ေခၚျခင္း ျဖစ္၏။ သူကေတာ့ အခု ဓါတုေဗဒေဆာင္မွာ ဆရာ ျပန္ျဖစ္ေနေလျပီ။

“ အတိတ္ကို ျပန္ဝါးမိတဲ့ လူေတြက ပထမဦးဆံုး ၾကည္ႏူးစရာေတြကို အရင္ သတိရတတ္တယ္တဲ႔။ ျပီးမွ တေျဖးေျဖး ေၾကကြဲစရာေတြ ပါလာတတ္တယ္ ဆိုပဲ။ ”

ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ကို ထူးဆန္းသလို ဖ်တ္ခနဲ ၾကည့္လိုက္ျပီး . . . .

“ ဟာ . . . တယ္ဟုတ္ပါလား ငါ့ေကာင္ၾကီး။ ငါနဲ႔ မေတြ႕ျဖစ္တဲ႔ ၁၀ ႏွစ္ အေတာအတြင္းမွာ အေတာ္ကို တိုးတတ္လာတာပဲ။ စာေတြ ေပေတြ ေတာ္ေတာ္ လိုက္ဖတ္ျဖစ္ပံု ရတယ္။ ”

“ ဟဲဟဲ . . . ဒါေပါ႔ကြ ”

“ ဒါဆို လုပ္စမ္းပါဦး။ ခုနက ငါ ဘာအတိတ္ေတြကို စားျမံဳ့ျပန္မိေနမယ္ လို႔ ထင္လဲ။ ”

သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို ေတြးေတြးဆဆ ၾကည့္ရင္း . . .

“ ငါ ထင္တာ မမွားဘူး ဆိုရင္ေတာ့ မင္းနဲ႔ ပထမႏွစ္ေရာ ၊ ဒုတိယႏွစ္ေရာ တြဲျဖစ္ခဲ့တဲ႔ မင္းရဲ႕ ေကာင္မေလးကို ျပန္သတိရေနတာပဲ ျဖစ္ရမယ္။ ”

“ - - - - - - ”

ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ကို ဘာစကားမွ မျပန္ႏိုင္ဘဲ ဆြံအလ်က္ မတ္တပ္ရပ္လ်က္ႏွင့္ပင္ ယိုင္ထြက္သြား၏။ ဒူးက ခႏၶာကိုယ္ရဲ႕ အားကို မခံႏိုင္သလို အံ့ၾသမႈက ခ်ဥ္ဆီေတြကို ရုတ္တရက္ အားနည္းသြားေစသည္။

“ ဟုတ္ရဲ႕လားကြ။ ”

“ အစစ္ပဲကြာ။ ငါ ခုနက မင္း စာသင္ခန္းထဲ ဝင္ေနတဲ႔ အခ်ိန္မွာ ငါ ေက်ာင္းဝန္းထဲကို အေဆာင္အေပၚထပ္က ၾကည့္ေနရင္း အတိတ္က သတိရစရာေတြ အားလံုးကို ျပန္ျမင္ေယာင္ေနမိတယ္။ ဒါေပမဲ႔ မလိမ္တမ္း ေျပာရရင္ သူနဲ႔ အေၾကာင္းေတြကို အမ်ားဆံုး ျပန္သတိရေနမိတယ္။ ”

“ ေၾသာ္. . . ဒါကလည္း ျဖစ္သင့္ပါတယ္ကြာ။ ဒါနဲ႔ . . .မင္းေကာင္မေလး နာမည္က  . . .အင္း . . .အဲ . . “ ေက ” လား မသိ . . . အဲ . . . ဟုတ္တယ္။ ဘာတဲ့ . . .“ ေကခိုင္ ” ဆိုလားေနာ္။ ဟုတ္တယ္ မဟုတ္လား။ ”

“ ဟုတ္တယ္။ မင္းေတာင္မွ မွတ္မိသားပဲ။ ၁၀ ႏွစ္ေတာင္မွ ၾကာခဲ့့ျပီကို မင္းေတာင္မွ သူ႕ကို သတိတရ ရွိေနခဲ့ေသးတာပဲ။ ”

ဒီေတာ့ သူက ေခါင္းကို ခပ္သြက္သြက္ ခါျပ၏။

“ ဒီလို မဟုတ္ဘူးကြ။ ေက်ာင္းျပီးေတာ့ မာစတာ ထပ္တက္ျပီး ေက်ာင္းမွာ ဆရာျပန္လုပ္တဲ႔ အထဲမွာ ငါတို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြထဲက ၆ ေယာက္ေလာက္ ေက်ာင္းမွာ ရွိတယ္ေလ။ မင္းက ေက်ာင္းနဲ႔ အဆက္ျပတ္သြားလို႔ မသိတာ ေနမယ္။ ”

“ ဟုတ္လား . . မင္း အျပင္ ဘယ္သူေတြ ေက်ာင္းမွာ ဆရာ ျပန္လုပ္ေနတာလဲ။ ”

“ သန္႔ဇင္ ၊ ေက်ာ္ဝင္းလိႈင္ ၊ ယုဇန ၊ ျမင့္မိုရ္ထြန္း ၊ ေအမီထြန္းျမတ္ ၊ ယုယုေအး ၊ သူတို႔နဲ႔ကေတာ့ ငါနဲ႔က သူငယ္ခ်င္းေတြ ဆိုေတာ့ အဆက္အသြယ္ ရွိေတာ့ သူတို႔ ေက်ာင္းမွာ ဆရာ ျပန္လုပ္ေနတယ္ ဆိုတာကို ငါ သိတယ္ကြ။ မင္း ေကာင္မေလးနဲ႔ကေတာ့ မင္းနဲ႔ ဆံုမွ သူ႕ကို တဆင့္သိရတာ ဆိုေတာ့ မ်က္မွန္းပဲ တန္းမိတာ သိပ္ျပီးေတာ့ မခင္ဘူးေလ။ ေအး . . .အခု သူကလည္း ေက်ာင္းမွာ ဆရာမ ျပန္လုပ္ေနတယ္။ ”

“ ေဟ . . .တကယ္လား။ ”

ရုတ္တရက္ ဝမ္းသာသြားမႈက အထြတ္အထိပ္ကို ေရာက္သြားသည္။

“ တ. . . .တကယ္ . . . .တကယ္ ေျပာတာလား ေဟ့ေကာင္ ”

“ ဟ . . . တကယ္ေပါ႔ကြ။ ဒါေပမဲ႔ သူနဲ႔ငါက သူငယ္ခ်င္းေတြ မဟုတ္ေတာ့ သူ ဆရာမျပန္လုပ္ေနတယ္ ဆိုတာကို ရုတ္တရက္ မသိဘူးကြ။ ျပီးေတာ့ ရူပေဗဒ နဲ႔ ဓါတုေဗဒ ဆိုတာကကလည္း ပထမႏွစ္ေလာက္ပဲ အဆက္အဆံက ရွိေတာ့ သတိမထားမိသလို မၾကံဳမိ ၊ မဆံုမၾကဘူးေပါ႔။ ေနာက္မွ မင္းတို႔ အေဆာင္မွာ ဆရာျပန္လုပ္ေနတဲ႔ သန္႔ဇင္ ဆီကို သြားလည္ေတာ့မွ “ ေက့ ” ကို ျပန္ေတြ႕မိတာ။ ”

“ ေၾသာ္ . . . ”

“ ငါလည္း ေသခ်ာေအာင္ သန္႔ဇင္ကို ေမးလိုက္ေတာ့ သန္႔ဇင္က ဟုတ္တယ္ . . . ဒါ ကိုေဇာ့္ ေကာင္မေလးပဲ လို႔ ေျဖေတာ့မွ ငါလည္း ေသခ်ာျပီလို႔ မွတ္ထားလိုက္မိတာ။ မင္းကလည္း ေက်ာင္းကေန ထြက္သြားျပီးကတည္းက လံုးဝ အဆက္အသြယ္ ျပတ္သြားတာကိုး။ ”

“ ဟုတ္ေတာ့ ဟုတ္ပါတယ္ကြာ။ ငါကလည္း ငါပဲ. . . ။ ဒါနဲ႔ . . . သူကေရာ ငါ့ကို အရင္လို သတိရေနပါဦးမလား မသိဘူး။ ဘာေတြမ်ား ေျပာင္းလဲ ကုန္ျပီလဲ မသိဘူး။ ”

“ ဟ . . ဒါကေတာ့ကြာ။ မင္းေတာင္မွ အရင္က ပိန္ေညာင္ေညာင္ ငါးေဖာင္ရိုးကေန အခုေတာ့ ဗိုက္ပူပူနဲ႔ အဆီပိတ္ေနတဲ့ လူၾကီး ျဖစ္လာေသးတာပဲေလ။ သူလည္း ေျပာင္းလဲမႈေတာ့ ရွိမွာေပါ႔။ ”

“ ဟဟဟဟဟ . . . ေခြးေကာင္ ၊ ငါ့ကိုမ်ား ဗိုက္ပူသေဘး ၊ အဆီပိတ္သေလးနဲ႔။ ”

“ မဟုတ္လုိ႔လား . . . . ဟားဟား . . ”

“ ငါ့ကိုပဲ လာမေျပာနဲ႔။ မင္းကေရာ . . . ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ျပန္ၾကည့္ဦးေလ . . . မည္းမည္းလံုးလံုးၾကီး ျဖစ္ေနျပီ။ ”

“ ေၾသာ္. . . ဒါကေတာ့ ဒဂံုေနက ျပင္းတယ္ေလကြာ။ ဒီေလာက္ေတာ့ မည္းမွာေပါ႔ . . . ဟဲဟဲ . . ”

“ ဟား . . . ဟား . . . ဟား . . . ”

ႏွစ္ေယာက္ စလံုးရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ရယ္ေမာသံ ခပ္အုပ္အုပ္က ဓါတုေဗဒရဲ႕ အေဆာင္ ေပၚတီကို ေအာက္မွာ ျပန္႔ႏွံ႔ေနခဲ့၏။ ခဏေနေတာ့ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ၾကည့္ျပီး ရယ္ေနတာကို ရပ္ကာ သူ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ ေျပာလိုက္သည္။

“ ငါ . . . ရူပေဗဒေဆာင္ကို သြားခ်င္တယ္ကြာ။ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ၊ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ သူ႕ကို ငါ သြားေတြ႕ခ်င္တယ္။ ”

“ အင္း . . သြားေလ။ ငါလည္း အခု အားေနတာပဲ။ သြားစို႔ . . ”

ဓါတုေဗဒေဆာင္ကေန ရူပေဗဒေဆာင္ကို ေျခဦးတည့္လိုက္ေတာ့ ေနေရာင္က ခပ္ျပင္းျပင္း ထိုးက်ကာ ျဖာေဝေန၏။ တကယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးနားမွာ ေက သာဆိုရင္ “ ထီးေဆာင္းရေအာင္ ကို ” လို႔ ေျပာကာ သူမရဲ႕ ထီးေလးကို ထုတ္ေပးလိမ့္ဦးမယ္။ အခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ လက္ဗလာနဲ႔ အကာအကြယ္မဲ႔လ်က္ . . . .။



အသက္ေတြကလည္း မငယ္ၾကေတာ့ျပီ။ ဒါေပမဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ ရင္ဘတ္ထဲက ၁၀ ႏွစ္ေက်ာ္ ျငိမ္သက္ကာ အိပ္ေပ်ာ္ေနေသာ ႏွလံုးသားကေတာ့ ႏုည့ံလတ္ဆတ္စြာပဲ အရင္လို ျပန္လည္ကာ ခပ္သြက္သြက္ ခုန္ႏႈန္းျမင့္ေနခဲ႔၏။ ျပီးေတာ့ ေကနဲ႔ ေတြ႕ရမယ္ ဆိုတဲ႔ အသိစိတ္ေၾကာင့္ တုိးကာ တိုးကာ ခုန္လာခဲ႔ေလသည္။

အေတာ္ ေလွ်ာက္ရေသာ ဓါတုေဗဒေဆာင္ နဲ႔ ရူပေဗဒေဆာင္ ၾကားမွာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေျခလွမ္း သြက္သြက္ေတြကို ဆရာဟန္နဲ႔ ပုပုဝဝ သူငယ္ခ်င္းက ေမာပန္းၾကီးစြာနဲ႔ မေျပးယံုတမည္ လိုက္ေလရ၏။ ပုပု ဝဝ မည္းမည္း အရာဝတၳဳၾကီးတစ္ခု အရွိန္ျပင္းစြာ လိမ့္လာေသာ ပံုကို မ်က္လံုးထဲမွာ ပံုေဖာ္ၾကည့္ျပီး ျမင္ႏိုင္ပါသည္။

“ ေဟ့ေကာင္ ေျဖးေျဖးေလွ်ာက္ပါကြာ။ ငါ့ႏွယ္.  . .  ေမာလိုက္တာ . . ”

“ ေၾသာ္ . . . ေအး . . . ဟီး . . .  ငါလည္း ေတြ႕ခ်င္ေဇာ နဲ႔ ေလာသြားတယ္။ ”

“ ၁၀ ႏွစ္ေလာက္ ေပ်ာက္ခ်င္ရာ ေပ်ာက္ ၊ ေရာက္ခ်င္ရာ ေရာက္ေနျပီးေတာ့မွကြာ။ အခုလို ေက်ာင္းမွာ ရွိတယ္ ဆိုေတာ့မွ ျဖစ္ေနတာ အေလာတၾကီး . . .”

“ ေအးပါကြာ . . ေအးပါ . . . ေျဖးေျဖး ဆိုလည္း ေျဖးေျဖး ေလွ်ာက္ပါ့မယ္။ ”

“ ဟုတ္တယ္ေလ . . . မင္းက ေလာေနတယ္ပဲထား . . ေကခိုင္က ဒီေန႔ ေက်ာင္းမလာဘူး ဆိုရင္ မင္း ဘာလုပ္မလဲ။ ”

အေျပးေကာင္းေနတဲ႔ ျမင္းကို ဇတ္ၾကိဳးသတ္လိုက္သလို ၊ အရွိန္ရေနတဲ႔ စက္ဘီးကို ေနာက္က ေဆာင့္ဆြဲလိုက္သလို ၊ အသြားျမန္ေနတဲ႔ ေလွကို ေက်ာက္ခ်လိုက္သလို . . . ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေျခလွမ္းေတြ ရုတ္ခနဲ အားဆုတ္သြားသလို ျဖစ္သြား၏။

“ ဟုတ္ေတာ့လည္း ဟုတ္တာပဲ။”

“ ဘာမွ ဟုတ္ေတာ့လည္း ဟုတ္တယ္ လုပ္မေနနဲ႔။ မင္းကိုက ျဖစ္မိရင္ လြန္ကို လြန္တယ္။ ”

“ ျဖစ္မိရင္ မဟုတ္ပါဘူး သူငယ္ခ်င္းၾကီးရယ္ ၊ ခ်စ္မိရင္ပါ. . . . ”

“ ခိြးးးးးးးးးး ေတာ္ . . ေတာ္. . ဒီေတာ္ကီေတြ ေကခိုင့္ကိုပဲ ရမယ္။ ငါက ေကခိုင္ မဟုတ္ဘူးေနာ္။ ”

“ ဟား . . ဟား . . . ဟုတ္ပါတယ္။ ေကကလည္း မင္းလို မည္းမည္း ပုပု ဝဝၾကီး မဟုတ္ေလာက္ပါဘူး။ ”

“ ဒီအသက္ ဒီအရြယ္ေတြ ေရာက္ေနျပီပဲကြာ။ မင္းတို႔ ငါတို႔ေတာင္မွ ဒီေလာက္ ဝလာေသးတာ ၊ သူလည္း နည္းနည္းေတာ့ အရင္ထက္ ဝလာတယ္ကြ။ မိန္းကေလး ဆိုေတာ့လည္း မိန္းကေလးအရ အလွအပေတြနဲ႔ေတာ့ ထိန္းထားတာေပါ႔ေလ။ ”

“ ေအးေပါ့ . . . ၊ ဒါနဲ႔ . . မင္း သူနဲ႔ တစ္ခါမွ စကား မေျပာျဖစ္ဘူးလား။ ”

“ ေအး . . မေျပာျဖစ္ဘူး။ သူနဲ႔ငါက ဒီေလာက္မွ မခင္တာကြာ။ မင္းနဲ႔ တြဲသြားတြဲလာမို႔သာ ငါက မ်က္မွန္းတန္းမိေနယံု ျဖစ္ေနတာ။ ျပီးေတာ့ ေျပာစရာကလည္း မရွိဘူးေလ။ ”

“ ေၾသာ္. . . ဟုတ္တာေပါ႔ . . ”

သူေျပာတာကို ေထာက္ခံတဲ႔ အေနနဲ႔ သံေယာင္ လိုက္လိုက္မိ၏။ ရူပေဗဒေဆာင္ကေတာ့ ဟိုးအရင္ ဆယ္ႏွစ္တုန္းကလိုပဲ မ်က္ႏွာစာမွ ေပၚတီကိုက ဒဂံုတကၠသိုလ္ေနေရာင္ကို ကာကြယ္ရင္း အရိပ္ေပးကာ ေအးျမေနေစသည္။ အရင္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ ထိုင္ေနခဲ့ဖူးေသာ ခံုေလးမ်ား ၊ ရပ္ေနခဲ့ဖူးေသာ ေကာ္ရစ္တာမ်ား ၊ စာသင္ခဲ့ဖုူးေသာ စာသင္ခန္းမ်ားက အရင္အတိုင္း မေျပာင္းလဲ ေက်ာင္းသားသစ္မ်ားျဖင့္ အသက္ဝင္လႈပ္ရွားလ်က္ ရွိ၏။

ေက်ာင္းသားေဟာင္းဆိုေပမဲ႔ အခုလက္ရွိ ေက်ာင္းသားသစ္ေတြေလာက္ေတာ့ ေက်ာင္းနဲ႔ ရင္းႏွီးကၽြမ္းဝင္မႈ မရွိေတာ့ေပ။ သို႔ေသာ္ ဒီေနရာနဲ႔ငါ ရင္းႏွီးဖူးတယ္ ဆိုေသာ အသိက ရင္ထဲကို ျဖတ္ခနဲ ဝင္လာကာ အရာရာဟာ ေနတစ္စင္း ထြန္းလင္းေနလ်က္နဲ႔ပင္ ထိုင္းမိႈင္းသြားသလို ျဖစ္ေနသည္။ သြားလာခဲ့ဖူးေသာ ေနရာပင္ ျဖစ္လင့္ကစား ဘယ္ကို သြားရမယ္ မွန္းမသိ ျဖစ္ေနမိ၏။

“ တတိယထပ္ကို အရင္သြားမယ္ ၊ အဲဒီမွာ သန္႔ဇင္ ရွိေနတယ္။ ”

သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ ေလာေဆာ္မႈေၾကာင့္ အတိတ္ေတြနဲ႔ ထံုသီေနတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ကို လွည့္ၾကည့္ကာ ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္ယံုသာ ညိတ္ျပမိသည္။ ေလွကားေပၚကို တစ္ထစ္ခ်င္းစီ နင္းတက္ေနတဲ့ ေျခလွမ္းေတြက ဟိုအရင္ အတိတ္က သူမ နဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေျခလွမ္းမ်ားကို ျပန္လည္ ျမင္ေယာင္ေစ၏။

“ သန္႔ဇင္ . . . လက္ခ်ာခ်ိန္ ျဖစ္ေနမလား မသိဘူး။ ”

“ - - - - - - ”

“ လက္ခ်ာခ်ိန္ဆိုရင္လည္း ခဏေတာ့ ထိုင္ေစာင့္ေနၾကတာေပါ႔ကြာ။ ”

“ - - - - - - - ”

သူ ေျပာသမွ်ကို ဘာဆို ဘာမွ စကားမျပန္မိေတာ့ ေခါင္းညိတ္ျပျခင္းျဖင့္သာ သေဘာတူေၾကာင္း ျပမိ၏။ လူက အိပ္မက္ထဲမွာ လမ္းေလွ်ာက္ေနရသူလို အတိတ္ကို ေရာက္သြားလိုက္ ၊ လက္ရွိ အေျခအေနကို ျပန္ေရာက္လာလိုက္နဲ႔ ရႈပ္ေထြးေနေစသည္။ ဒီစာသင္ခန္းေတြမွာ ေက နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ အတူတူ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးစြာ ေနခဲ့ဖူး၏။ ကၽြန္ေတာ့္ အေပၚမွာ အရာရာ ဂရုတစိုက္မႈမ်ားနဲ႔ ေကက ရွိခဲ့သေလာက္ ကၽြန္ေတာ္က သူမကို ဂရုမစိုက္မိခဲ့။

“ လက္ခ်ာခန္းမွာ မရွိဘူးကြ။ နားေနခန္းမွာလား မသိဘူး။ ငါ သြားရွာဦးမယ္။ မင္း ဒီေကာ္ရစ္တာမွာပဲ ခဏေစာင့္ေန. . . ျဖစ္တယ္ မဟုတ္လား။ ”

“ - - - - - - ”

သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ အဆိုကို ေခါင္းညိတ္ျပကာပဲ သေဘာတူ ျပလိုက္၏။ သူကတေရြ႕ေရြ႕ ထြက္ခြာသြားေတာ့မွ ေကာ္ရစ္တာရဲ႕ အကာ အုတ္ေဘာင္ကို ေဖးတြယ္ မွီကာ ရပ္လိုက္မိ၏။ ဒီေနရာ ဒီရပ္ဝန္းမွာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ေက တို႔ရဲ႕ ေနရက္မ်ားစြာ ကုန္လြန္ေစခဲ့ဖူးသည္။ သတိတရ အမွတ္ရစရာမ်ားစြာ ရွိခဲ့ဖူးသည္။ သူမ အေပၚ ဂရုစိုက္မႈ နည္းခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ေတာင္မွ အခုေနအခ်ိန္မွာ ဒီေလာက္ သတိရေနခဲ့ရင္ ေက ဆိုရင္ ဘယ္ေလာက္ေတာင္မွ အခုေန အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ကို သတိရေနလိမ့္မလဲ။

အေတြးမ်ားနဲ႔တင္ ရင္ထဲမွ ပို၍ တဒိတ္ဒိတ္ ခုန္လာေစသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ရပ္ေနေသာ ေကာ္ရစ္တာ ေထာင့္ခ်ိဳးကလည္း လက္ခ်ာခ်ိန္လား ၊ လက္ေတြ႕ခ်ိန္လား ၊ အတန္းျပီးခ်ိန္လား ဘာမွန္း မသိေပမဲ့ တိတ္ဆိတ္မႈေၾကာင့္ အားလံုးဟာ ထံုသီေနခဲ့သည္။ အခုမွ ပတ္ဝန္းက်င္ကို သတိတရ ၾကည့္မိေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ အနီးနား ေကာ္ရစ္တာ ေထာင့္ခ်ိဳးမွာ ထိုင္ခံုရွည္ တစ္လံုးကို ထံုးစံ အတိုင္းခ်ထား၏။ ထိုထိုင္ခံုမွာ အတန္ငယ္ ဝေသာ အမ်ိဳးသမီး တစ္ေယာက္က ထိုင္ကာ သူမရဲ႕ နေဘးမွ အမ်ိဳးသမီးသံုး အေပါ့စား အိတ္ငယ္ထဲမွ ပစၥည္း တစ္ခုခုကို အသည္းအမဲ ရွာေဖြေန၏။

သူမကို ကၽြန္ေတာ္ စိတ္မဝင္စားပါ။ အခု ေလာေလာဆယ္ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ စိတ္အဝင္စားဆံုး လူသားက “ ေက ” သာ ျဖစ္၏။ သို႔ေသာ္ အခု ကၽြန္ေတာ့္ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ တိတ္ဆိတ္လွသည္။ လႈပ္ရွားေနေသာ သက္ရွိ လူသား အျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ တစ္ခုခုကို ရွာေဖြေနဟန္ ရွိေသာ ထိုအမ်ိဳးသမီးသာ ရွိသည္။ ဘာမွလုပ္စရာ မရွိဘဲ တစ္ခုခုကို ထိုင္ေစာင့္ေနရေသာ လူသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ လုပ္မိလုပ္ရာ ထံုးစံ အတိုင္း ကိုယ့္နေဘးနားမွာ လႈပ္ရွားေနေသာ ထိုအမ်ိဳးသမီးကို ကၽြန္ေတာ္ ခဏေငးၾကည့္ေနမိသည္။

ေကာ္ရစ္တာေပၚမွာ ခ်ထားေသာ ထိုင္ခံုရွည္မွာ သူမက ထိုင္ရာ ကၽြန္ေတာ့္ဘက္ကို ေဘးတေစာင္းထက္ ပိုျပီး ေနာက္ေက်ာေပးထားျခင္း မဟုတ္ေသာ အေနအထားမ်ိဳးျဖင့္ တစ္ခုခုကို သည္းသည္းမဲမဲ ရွာေဖြေန၏။ ထိုတစ္စံုတစ္ခုကို ရွာေဖြ၍ မေတြ႕တိုင္း ထိုအိတ္ငယ္ထဲမွာ ပစၥည္းေတြကို တစ္ခုျပီး တစ္ခု ထုတ္ကာ ခံုရွည္ေပၚကို တင္လိုက္၏။ သူမ ဘာကို သဲၾကီးမဲၾကီး ရွာေနတာပါလိမ့္။ ဘာရယ္ မဟုတ္ဘဲ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ဝင္စားသြားမိသည္။

သူမရဲ႕ မ်က္ႏွာကို ကၽြန္ေတာ္ သူမရဲ႕ ေနာက္ေက်ာေပးထားသလို အေနအထားေၾကာင့္ ေသခ်ာ မျမင္ရပါ။ တစ္ခုခုကို သူမ သဲၾကီးမဲၾကီး ရွာေဖြေနတယ္ ဆိုတာဟုသာ ကၽြန္ေတာ္ သေဘာေပါက္မိ၏။ ထိုအရာက ဘာမ်ားပါလိမ့္ဟု ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ဝင္စားမိယံုသာ ျဖစ္၏။ ရွာရင္းနဲ႔ ထိုအိတ္ငယ္ထဲမွ ထမင္းဘူး ၊ ေရဘူး ၊ မုန္႔ထုပ္မ်ားက ထိုင္ခံုေပၚကို ေရာက္သြားျပီး အိတ္ထဲမွာ ပစၥည္းနည္းသြားတဲ႔ အခ်ိန္မွ သူမက သူမ လိုခ်င္တာကို ေတြ႕လိုက္ရသလို အထဲကို လက္ႏိႈက္ယူလိုက္ျပီး ေက်နပ္သြားေသာ ဟန္ကို ျမင္လိုက္ရသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုပစၥည္းက ဘာလဲ ဆိုတာကို ေနာက္ေက်ာေပးထားေသာ ဟန္ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ မျမင္ရပါ။

သူမ ရွာေဖြျပီး ေတြ႕ရွိသြားေသာ ပစၥည္းကို လက္ထဲမွာ ကိုင္ရင္း ခုနက ထုတ္ထားေသာ ထိုင္ခံုရွည္ေပၚမွ ေရဘူး ၊ ထမင္းဘူး နဲ႔ မုန္႔ထုပ္မ်ားကို တစ္ခုခ်င္းစီ အစီအရီ ျပန္ထည့္ေန၏။ စိတ္ရွည္ လက္ရွည္ သူမ ရွာေဖြကာ လက္ထဲမွာ ကိုင္ထားေသာ ပစၥည္းက ဘာမ်ား ျဖစ္မလဲ လို႔ ကၽြန္ေတာ္ အေတြးထဲမွာ စဥ္းစားေနမိ၏။ သူမကေတာ့ အိတ္ထဲကို ပစၥည္းေတြ ထည့္ေနတာကို ဂရုစိုက္ေန၍ ကၽြန္ေတာ္ ဆိုေသာ လူသားတစ္ေယာက္ သူမနဲ႔ အနီးအနား ေကာ္ရစ္တာမွာ ရွိေနတယ္ ဆိုတာကိုေတာင္မွ ဂရုျပဳမိပံု မရပါ။

ထိုင္ခံုရွည္ေပၚသို႔ ထုတ္ထားေသာ ပစၥည္းေတြထဲမွ ေနာက္ဆံုး ပစၥည္းလို႔ ထင္ရတဲ႔ ထီးကို ထည့္အျပီးမွာေတာ့ သူမက သူမ ရွာေဖြထားေသာ ပစၥည္းကို ကိုင္ကာ အသင့္ အေနအထားျဖစ္ေအာင္ ခႏၶာကိုယ္ကို တစ္ခ်က္ျပင္ထိုင္ကာ ဆံပင္မ်ားကို ေနာက္သို႔ လက္ျဖင့္ ပင္ကာ သပ္တင္လိုက္၏။ ရွာထားေသာ ပစၥည္းကို လက္ထဲမွာ ကိုင္ထားရင္း ဆံပင္ကို အသပ္ ၊ ဆံပင္နဲ႔ ျငိကာ သူမရဲ႕ လက္ထဲက ပစၥည္းေလးက ေကာ္ရစ္တာ ၾကမ္းျပင္သို႔ လြင့္ကာ က်သြား၏။ က်က်ခ်င္း သူမကလည္း ထိုပစၥည္းေလးကို ေကာက္ရန္ ခႏၶာကိုယ္ကို ထိုင္ရာမွ ကုန္းကာ အားယူလိုက္သည္။

ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ခုနက သူမ အသည္းအသန္ရွာေနတဲ႔ ပစၥည္းေလးက ဘာလဲ ဆိုတာကို သိခ်င္စိတ္ျဖင့္ က်သြားရာ ပစၥည္းကို လိုက္ၾကည့္လိုက္မိေတာ့ ထိုပစၥည္းေလးက “ ပလာစတာ ” ေလး တစ္ခုမွ်သာ ျဖစ္၏။ “ ေၾသာ္ . . . ပလာစတာကိုး ” ဟု စိတ္မွာ ေတြးမိရင္း ကုန္းေကာက္ေနေသာ ထိုအမ်ိဳးသမီး မ်က္ႏွာကို ၾကည့္လိုက္မိေတာ့ ေနာက္ေက်ာေပးေနေသာ အေျခအထား မဟုတ္ေတာ့ေသာေၾကာင့္ သူမ မ်က္ႏွာကို ေဘးတေစာင္းသာသာျဖင့္ ျမင္ခြင့္ရသည္။ ဒီအခ်ိန္မွာပဲ သူမကလည္း ပလာစတာေလးကို ကုန္းေကာက္ရင္းမွ သူမရဲ႕ ပတ္ဝန္းက်င္နားမွာ ေနာက္ထပ္ လူတစ္ေယာက္ ရပ္လ်က္ ရွိေနပါလား ဆိုေသာ အသိစိတ္ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ ဘက္ကို မ်က္ႏွာမူလာသည္။

“ ဟင္ . . . ေက . . . ”

ဟုတ္သည္။ အမွန္ပဲ။ အစစ္။ တကယ္ကိုသူမဟာ အနည္းငယ္ ျပည့္ဝန္းလာေသာ မ်က္ႏွာ ၊ အတန္ငယ္ထက္ ဝလာေသာ ခႏၶာကိုယ္ေတြကို ပိုင္ဆိုင္ထားေပမဲ႔ မမွတ္မိေတာ့ေလာက္ေအာင္ ေျပာင္းလဲ သြားျခင္း မရွိေသာ ေက ပါပဲ။ လြန္ခဲ့ေသာ ဆယ္ႏွစ္တာ ကာလက ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ေဝးကြာသြားေသာ ခ်စ္သူ။ ရူပေဗဒမွာပဲ ျပန္ျပီးေတာ့ ဆရာမ လုပ္ေနေသာ ခ်စ္သူ . . ။ အဲ . . . ခ်စ္သူေဟာင္း။

“ ဟယ္ . . . ကို . . . ကိုေဇာ္ . . . . ”

သူမရဲ႕ မ်က္ဝန္းမ်ားက က်ယ္ဝန္းသြား၏။ ႏႈတ္ခမ္းမ်ားက အံ့ၾသမႈေၾကာင့္ ခပ္ဟဟ ျဖစ္သြား၏။ ပလာစတာေလး ကုန္းေကာက္ေနဟန္မွာ ရုတ္တရက္ မတ္တပ္ ရပ္ျပီးသား ျဖစ္သြား၏။ ေသခ်ာရဲ႕လား ၊ မေသခ်ာဘူးလား ဆိုေသာ ဇေဝဇဝါ ဟန္နဲ႔ မတ္တပ္ရပ္ကာ ေျခလွမ္းတို႔က လွမ္းေလွ်ာက္လာ၏။

“ ဟို ကိုေဇာ္ . . . ကိုေဇာ္ မဟုတ္လား။ ”

“ ဟုတ္တယ္ . . ေက ေနာ္ . . . ။ ”

“ ဟုတ္တယ္ ကိုေဇာ္ . . ။ မေတြ႕ရတာေတာင္မွ ႏွစ္ေတြ အေတာ္ၾကာျပီေနာ္။ ”

ဝမ္းနည္းမႈ မဟုတ္ေသာ အံ့ၾသမႈ စကားသံျဖင့္ သူမရဲ႕ ႏႈတ္က ထြက္လာ၏။

“ ဟုတ္တယ္ ၊ ကိုယ္လည္း ေက်ာင္းနဲ႔ လံုးဝကို အဆက္ျပတ္သြားတယ္။ ”

“ အခုေရာ ေက်ာင္းကို ဘာလာလုပ္တာလဲ။ ”

ကိုယ္ ေက့ဆီကိုလာတာေလ။ ကိုယ္ ေက့ကို လာရွာတာလို႔ အခုခ်က္ခ်င္း ဖြင့္ေျပာလိုက္ရရင္ ေကာင္းမလား။ ျခင့္ခ်ိန္ေတြေဝေနကာ အေတြးေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ မႈန္ေဝေနခဲ့သည္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ေကာ္ရစ္တာရဲ႕ ေထာင့္ခ်ိဳးမွ “ က်ား ” လို႔ ေရးထားေသာ သန္႔စင္ခန္းမွ ေယာက်္ား တစ္ေယာက္နဲ႔ ကေလးငယ္ တစ္ေယာက္ ေျပးထြက္လာ၏။ ထိုကေလးငယ္က သန္႔စင္ခန္းထဲမွ ေတာက္ေလွ်ာက္ ေျပးထြက္လာကာ သူမရဲ႕ လက္ကို လွမ္းဆြဲလိုက္သည္။

“ ေမေမ  . . . ေရေသာက္ခ်င္တယ္။ ”

ဝုန္းခနဲ ကမၻာၾကီး သြက္သြက္ခါသြားသလို အေတြးေတြရဲ႕ ႏႈန္းကို ကၽြန္ေတာ္ ခ်က္ခ်င္း မလိုက္ႏိုင္ေတာ့ဘဲ မ်က္လံုးမ်ား ျပာေဝသြားကာ လူက အနည္းငယ္ မူးေနာက္ေနာက္ ျဖစ္သြား၏။ သို႔ေသာ္ ခႏၶာကိုယ္က ယိုင္ထြက္ မသြားသလို တခဏ ဆိုတဲ႔ အခ်ိန္ေလးအတြက္ မ်က္ႏွာ အမူအရာကိုလည္း မပ်က္ေအာင္ ခ်က္ခ်င္း ထိန္းလိုက္ႏိုင္ခဲ့၏။

ဒီကေလးက သူမကို ေမေမ လို႔ေခၚေနပါလား။

ဒီကေလးက ေက့ကို ေမေမလို႔ ေခၚေနပါေရာလား။

ဒီကေလးနဲ႔ ေကက ဘာေတြ ျဖစ္ႏိုင္မလဲ။

ဒါဆို ဒီကေလးနဲ႔ အတူတူ သန္႔စင္ခန္းက ထြက္လာတဲ႔ အမ်ိဳးသားကေရာ ဘယ္သူ ျဖစ္ႏိုင္လဲ။

ထိုအမ်ိဳးသားကေရာ ေကနဲ႔ ဘယ္လိုေတြ ပတ္သတ္ေနႏိုင္လဲ။

ေက ထုတ္တိုက္ေသာ ေရဘူးမွ ေရကို ေသာက္ျပီးေတာ့လည္း ကေလးက ထပ္ကာ ဟုိဟာ ဒီဟာ ေျပာေန၏။ သုိ႔ေသာ္ အေတြးထဲမွာ နစ္ျမွဳပ္ျပီး ကၽြန္ေတာ္ ေသခ်ာ မၾကားရေတာ့. . . ။

“ ေအး စားရမွာေပါ႔ သားရဲ႕။ ေမေမ သားကို ေစာင့္ေနတာပဲ ၊ အိတ္ထဲမွာ ပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔ အခုေတာ့ ကင္တင္းမွာ ထမင္း အရင္စားရမယ္။ ျပီးမွ မုန္႔စား ဟုတ္ျပီလား။ ”

သူမကေတာ့ ကေလးငယ္ရဲ႕ လက္ကို ကိုင္ကာ ငံု႔ကိုင္းျပီး ေခ်ာ့ေမာ့ေျပာလိုက္၏။ ဒီအခ်ိန္မွာပဲ သူမ အနားကို သန္႔စင္ခန္းမွ ပံုမွန္ေျခလွမ္းနဲ႔ ေလွ်ာက္လာေသာ အမ်ိဳးသားက သူမနားကို ေရာက္လာ၏။ ထုိသူက ဘယ္သူလဲ ဆိုေသာ ေအးေဆးတည္ျငိမ္ေသာ မ်က္ဝန္းျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ၾကည့္ကာ ဘယ္သူပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဆိုျပီး အသိအမွတ္ျပဳေသာ ႏႈတ္ခမ္းမ်ားျဖင့္ မသိခင္ကတည္းက ျပံဳးျပ၏။ ေခါင္းညိတ္ကာ ျပန္လည္ ျပံဳးျပျပီး ကၽြန္ေတာ္ ေက့ဘက္ကို လွည့္ၾကည့္လို္က္ေတာ့ ေကကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပံဳးျပ၏။

“ ကိုေဇာ္ . .  . ဒါ ေက့ရဲ႕ ခင္ပြန္း ကိုေသာ္ေမာ္ ဆိုတာေပါ႔။ ”

ဘာမွန္း မသိေသာ အရာတစ္ခုက ရင္ဝကို လာေဆာင့္သလုိ အင့္ခနဲ ခံစားလိုက္ရသည္။ ဒါေပမဲ႔ ျပံဳးေနတဲ႔ မ်က္ႏွာကေတာ့ ဘာခံစားမႈမွ မေပၚႏိုင္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္က ဟန္ေဆာင္ ေကာင္းပါသည္။

“ ကိုေမာ္ . . . . ဒါက ေက့ရဲ႕ ပထမႏွစ္ေရာ ၊ ဒုတိယႏွစ္ေရာ အတူတူ ေက်ာင္းတတ္ခဲ့တဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေလ။ ကိုေဇာ္ ဆိုတာေပါ႔ . . . . နာမည္ရင္းက . . . . အဲ . . . အဲ . . . ဟဲ႔ . .  . ငါ . . နာမည္ အျပည့္အစံု ေမ့ေနျပီ။ ”

“ ေၾသာ္. . . ကၽြန္ေတာ့္ နာမည္ “ ေဇာ္ x x ” ပါ။ သူငယ္ခ်င္း အားလံုးကေတာ့ “ ကိုေဇာ္ ” လို႔ပဲ ေခၚၾကပါတယ္။ ေကခိုင္တို႔နဲ႔ အတန္းတူ အခန္းတူ သူငယ္ခ်င္းေတြထဲက တစ္ေယာက္ပါ။ ”

ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ နာမည္ အျပည့္အစံုနဲ႔ မိတ္ဆက္လိုက္ကာ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ရန္ လက္လွမ္းလိုက္၏။ ေၾသာ္ . . . ငါ့နာမည္ အျပည့္အစံုကိုေတာင္မွ ေမ့ေနပါေရာလား။ ဟိုဘက္က ကိုေသာ္ေမာ္ကလည္း အလိုက္သင့္ လက္ကမ္းကာ ဆြဲယူ လႈပ္ရမ္းလိုက္ျပီး စကားဆက္သည္။

“ ဟုတ္ကဲ့ ေတြ႕ရတာ ဝမ္းသာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ေသာ္ေမာ္ပါ။ လူခ်င္း မေတြ႕ဖူးေပမဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ကိုေဇာ့္ အေၾကာင္းကို ေက့ဆီက အျမဲၾကားရပါတယ္။ ”

“ ဗ်ာ . . . ” ဆိုေသာ အာေမဋိတ္က ႏႈတ္ခမ္းက ကၽြံက်ေတာ့မည့္ဆဲဆဲ ႏႈတ္ခမ္းကို တင္းတင္းေစ့ကာ ရင္ထဲမွာပဲ လိႈဏ္သံေပါက္ကာ တိုးဝင္ေပ်ာက္ကြယ္သြားေစသည္။

“ ဟုတ္ကဲ႔ ေတြ႕ရတာ ဝမ္းသာပါတယ္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေက်ာင္းနဲ႔ အဆက္ျပတ္ေနတာနဲ႔ ဒီေန႔မွ ဓါတုေဗဒက သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ဆီကို လာရင္း ဒီမွာ ဆရာ လုပ္ေနတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းဆီ လာတာ။ လာရင္းနဲ႔ အခုလို တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ကိုယ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ျပန္ေတြ႕ရတာ ဝမ္းသာမိတယ္။ ”

“ ဟုတ္ကဲ႔ . . . ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ဒီေန႔ သားက ေက်ာင္းပိတ္ေတာ့ သူ႕အေမ ရွိတဲ႔ ေက်ာင္းထဲကို သြားခ်င္တယ္ ပူဆာတာနဲ႔ လိုက္ပို႔ရင္း ေရာက္လာတာ။ ”

“ ေၾသာ္ . . . ဟုတ္ကဲ႔။ ”

“ ကိုေဇာ္ေရာ . . . အိမ္ေထာင္ေတြ ဘာေတြ က်ျပီလား။ ”

ဟာ. . . ကေတာက္. . . ဒီေကာင္ ၊ ဒါ ေမးစရာလား။

“ ဟုတ္ကဲ႔ . . . အဲ . . မက်ေသးပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ မယူျဖစ္ေသးပါဘူး။ ”

မယူရေသးဘူး လို႔ ေျပာလိုက္ရင္ ကိုယ့္ကိုပဲ ယူမဲ႔သူ မရွိသလိုလို ထင္ဦးမယ္ . . . ေတာက္  . . .။

“ ဟာ . . . ဒါဆို လုပ္ေတာ့ေလ။ အသက္ အရမ္းၾကီးသြားရင္ မေကာင္းဘူး။ ကိုယ့္သားသမီးေတြ ငယ္ကုန္လိမ့္မယ္။ သိပ္ျပီးေတာ့ မစဥ္းစားနဲ႔ေတာ့ဗ်။ ”

“ ဟုတ္ . . မစဥ္းစားပါဘူး . . အဲ . . . ဟို . . အင္း . . . စဥ္းစားေနပါတယ္။ ဟိုဟာ . . . အင္း . . . စီစဥ္ေနတုန္းပါ။ အဲဒီလို . . . . အဲဒါပါပဲ. . .အင္း . . . အဲဒီလို . . ။ ”

“ စီစဥ္ေနတုန္း ဆိုလည္း ျမန္ျမန္လုပ္ဗ်။ အသက္ေတြက မငယ္ေတာ့ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဆိုရင္ ၾကည့္ ၊ အခုဆို ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ သားက အခု အသက္ ၇ ႏွစ္ရွိျပီဆိုေတာ့ ဘာပဲ ေျပာေျပာ ကိုယ့္မ်ိဳးဆက္ အတြက္ တစ္ပိုင္းေတာ့ စိတ္ခ်ရတာေပါ႔ေလ။ ”

ေအာင္မာ . . ဒါ ၾကြားစရာလား။ မသိရင္ ကၽြန္ေတာ္ကပဲ ကိုယ့္မ်ိဳးဆက္ အတြက္ အိပ္ယာဝင္တိုင္း အိပ္မေပ်ာ္ဘဲ ပူပန္ေနတဲ့မဲ႔ ပံုနဲ႔ . . . . ၊

“ ဟုတ္တာေပါ႔။ ကေလးက ၇ ႏွစ္ေတာင္မွ ရွိေနျပီကိုး။ ကေလးက ေကနဲ႔ ပိုတူတယ္ ထင္တယ္။ ေခ်ာတယ္။ ”

ကဲ . .  . မွတ္ထား။ အေဖ နဲ႔ တူရင္ ရုပ္ဆိုးမွာ လို႔ မေျပာယံုပဲ။ မတတ္ႏိုင္ဘူးေလ. . . ကိုယ္လည္း ဝိတ္တန္းမတူတဲ႔ လက္ေဝွ႕သမားလို မ်က္ႏွာထိုးမရေတာ့ မွီရာ လွမ္းထိုး ရတာေပါ႔။ ေနာက္ေတာ့မွ ေနာက္အေၾကာင္း . . . . ၊ ေဖာင္း ( Foul ) ေတာ့မွ ေဖာင္းေပါ႔။

“ ဟုတ္တယ္ဗ်။ ရုပ္ရည္ကေတာ့ အေမနဲ႔ ပိုတူတယ္။ ကၽြန္ေတာ္န႔ဲ တူတာ ဆိုလို႔ ျဖတ္ထိုးဥာဏ္ ေကာင္းတာနဲ႔ ထိုးထြင္းသိတတ္တာပဲ။ ဒါေလး အေဖနဲ႔ အေတာ္တူတယ္ဗ်ာ။ ”

အမ္ . . .လုပ္ျပန္ျပီ။ “ ဘယ္လို ဘဲတုန္းဟ . . . အတင္းၾကီး ပါလား ” ဆိုျပီး စိတ္ထဲက ေရရြတ္မိ၏။ ဘယ္သူမွလည္း သူ႕ကို ဘာမွ မေျပာဘူး။ ဒါမွမဟုတ္ . . . တစ္ေယာက္ကပဲ တစ္ခုခု အရင္က ေျပာတာ ခံထားရလို႔လား မသိ။

“ သား ဒီနားကို လာ ၊ ခုနက ေဘာလံုးကန္ထားလို႔ ပြန္းေနတဲ႔ ေျခေထာက္ကို ေဆးထည့္ျပီး ပလာစတာ ကပ္ရေအာင္ . . . ”

“ ေဆးမထည့္ခ်င္ဘူး ၊ ေမေမ့ ေဆးက စပ္တယ္။ ”

“ မထည့္ရင္ အနာရင္းလာမွာေပါ႔ . . . လာပါ . . . သားရဲ႕။ ”

“ ဟင့္အင္း . . ထည့္ဘူး . . ”

ေၾသာ္. . . ခုနက ေက အသည္းအသန္ အိတ္ထဲက ရွာေနတဲ႔ ပလာစတာက ဒီကေလး ေျခေထာက္မွာ ေဘာလံုးကန္ရင္း ပြန္းတာကို ကပ္ေပးဖို႔ပဲ။

“ သားက ေဘာလံုးကန္တာေတာ့ အရမ္း ဝါသနာ ပါတယ္ဗ်ာ။ ဘယ္သြားသြား တျခား ကစားနည္းထက္ ေဘာလံုးကန္တာကို သူ ပိုစိတ္ဝင္စားတယ္။ ”

“ ဒါဆို ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ တူတာေပါ႔ ” လို႔ မေျပာျဖစ္ပါ။ ကုိယ္နဲ႔မွ ဘာမွမဆိုင္ဘဲ။ ဒါမွ အၾကီးအက်ယ္ ေဖာင္းကုန္မွာ. . . ဒါေၾကာင့္ . . .အာေမဋိတ္ပဲ ျပဳလိုက္၏။

“ ေၾသာ္. . . ”

“ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေဘာလံုးဆိုတာ လံုးလံုးၾကီး ဆိုတာက လြဲလို႔ က်န္တာ ဘာမွ မသိပါဘူး။ အသင္းေတြကိုေတာင္မွ ဘယ္ဟာ ဘာဆိုတာ ေသခ်ာ ခြဲျခား မသိဘူး။ ဘယ္သူေတြ ဘယ္အသင္းမွာ ဆိုတာ ပိုေဝးျပီေပါ႔။ ”

“ ထင္ပါတယ္။ ဒီေလာက္ ခႏၶာကိုယ္ၾကီးနဲ႔ ဆိုရင္ ဘယ္လိုလုပ္ျပီး ေဘာလံုးကန္လို႔ ျဖစ္မလဲ။ ” ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ထဲက ေတြးေနမိ၏။

“ ဟုတ္တာေပါ႔ေလ။ ေဘာလံုးဆိုတာကလည္း သူ႕ဖာသာ ဝါသနာပါမွ ျဖစ္တာဗ်။ ”

ေကာ္ရစ္တာ ေထာင့္ခ်ိဳး ထိုင္ခံုရွည္ေပၚမွာေတာ့ ေကန႔ဲ ကေလးေလးရဲ႕ ေျခေထာက္ကို ပလာစတာ ကပ္ျခင္းကို ရုန္းရင္းဆန္ခတ္ ပံုစံျဖင့္ ျမင္ေနရသည္။ ဒီလူကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ျမင္ဖူးပံုေတာ့ မေပၚ ၊ သို႔ေသာ္ တစ္ခါက ေက နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ ပတ္သတ္မႈကိုေတာ့ အတြင္းက်က် သိထားပံု ရ၏။

“ ကိုေဇာ္ အခု ကဗ်ာေတြ ၊ စာေတြ ေရးျဖစ္ေသးလား။ ”

“ ဗ်ာ . . . ဘာကို ေျပာတာလဲ။ ”

“ ေၾသာ္ . . . အရင္ ေက်ာင္းသား ဘဝတုန္းက ကဗ်ာေတြ ၊ စာေတြ ေတာ္ေတာ္ ေရးျဖစ္တယ္ ဆိုလို႔ပါ။ ”

“ ဒါက ဝါသနာ အရ ေရးတာပါဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္က စာေရးဆရာ လုပ္စားဖို႔ အစီအစဥ္ မရွိပါဘူူူး။ ဒါေၾကာင့္ စိတ္ကူးေပၚလာရင္ေတာ့ ေရးေတာ့ ေရးျဖစ္ပါတယ္။ ငယ္ငယ္ကေလာက္ေတာ့ မေရးျဖစ္ေတာ့ဘူးေပါ႔။ ”

“ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဘာသာျပန္ေတြနဲ႔ စီးပြားေရး စာအုပ္ေတြက လြဲျပီး တျခား စာေတြ သိပ္မဖတ္ျဖစ္ဘူး။ အထူးသျဖင့္ ကဗ်ာေတြ ဆိုရင္ ပိုေတာင္မွ ဆိုးေသးတယ္။ ဘာမွကို နားမလည္ဘူး။ ဘာေတြ ေရးထားမွန္းလည္း မသိဘူး။ ”

အင့္ခနဲ နင္သြားသလို ခံစားလိုက္ရ၏။ ဒီလူ ေထာက္လက္သီး ေတာ္ေတာ္ေကာင္းပံု ရသည္။ ကိုယ္ကေတာ့ သူ႕ေလာက္ လက္တံ မရွည္ေတာ့ ေထာက္လက္သီးကို မသံုးႏိုင္။ အနီးကပ္မွ ဝိုက္လက္သီးကို အားကိုးရမည္။

“ ဒါကေတာ့ ျဖစ္တတ္ပါတယ္ေလ။ အႏုပညာ ဆိုတာကလည္း လူတိုင္း နားလည္ဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ အႏုပညာဆိုတာ ေရွးတုန္းက ေက်ာက္ေခတ္ေတြမွာ မတြင္က်ယ္ေသးဘူး။ လူ႕ယဥ္ေက်းမႈ ျဖစ္တည္လာေလေလ ၊ အႏုပညာဆိုတာ ပိုျပီးေတာ့ ဖြံ႕ျဖိဳးတိုးတတ္လာေလေလပဲ မဟုတ္လား။ ဒါေၾကာင့္ ယဥ္ေက်းမႈ ထြန္းကားတ႔ဲ ႏိုင္ငံေတြမွာ အႏုပညာကို တခမ္းတနား အေနနဲ႔ ေတြ႕ၾကရတာ။ ဒါေၾကာင့္ ပညာရွိေတြက ေျပာၾကတာ “ အႏုပညာ ဆိုတာ လူ႕ယဥ္ေက်းေတြ အတြက္သာ ” တဲ႔။ ”

ကဲ . . . ကၽြန္ေတာ္လည္း ျပန္ဝိုက္ လိုက္မိျပီ။ မေကာင္းေတာ့ ဒီေနရာမွာ ၾကာၾကာကို ေနလို႔ မေကာင္းေတာ့။ ဒီေနရာမွ ျမန္ျမန္ခြာမွ ျဖစ္မည္။ သူကလည္း ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္သူဆိုတာကို ခေရေစ့ တြင္းက် သိထားပံု ရသည္။ ျပီးေတာ့ ေကနဲ႔ ပတ္သတ္မႈ အားလံုးကိုလည္း အလြတ္က်က္ထားသလို မွတ္မိေနပံု ရ၏။ မ်က္ႏွာေတြ ျပံဳးျပီး ေျပာေနေပမဲ႔ စကားလံုးေတြက ခ်ိတ္ေတြနဲ႔ ဟိုခ်ိတ္ ဒီခ်ိတ္ ျဖစ္လာရင္ မေကာင္းေတာ့ဘူး။ ေက ကေတာ့ ဘာမွ သိပံု မရ။ သူ႕သားရဲ႕ ေျခေထာက္ကို ပလာစတာ ကပ္ေပးဖို႔ အလုပ္က အခု အခ်ိန္မွာ သူ႕အတြက္ အေရးအၾကီးဆံုး ကိစၥ ျဖစ္ေနပံု ရသည္။

“ ဟုတ္ေတာ့ ဟုတ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔ အႏုပညာကို ခိုလံႈခံစားေနသူေတြဟာ အရူးရဲ႕ တစိတ္တပိုင္း တစ္ခုနဲ႔ အတူတူပဲ လို႔ ဖတ္ခဲ့ရဖူးတယ္။ ”

လုပ္လာျပန္ျပီ “ ဘားနက္ေရွာ ” စာအုပ္ထဲက ဇာတ္ေကာင္ေတြရဲ႕ စကားလံုးေတြ လာရြတ္ျပဦးမယ္။ ခက္ေတာ့ ခက္ေနျပီ။

“ အမွန္ပဲဗ်ာ . . ၊ အစစ္ေပါ႔။ ဒါေပမဲ႔ အဲဒီစာအုပ္ရဲ႕အစမွာ ဒီလို ေရးထားေပမဲ႔ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ “ အႏုပညာ ဆိုတာ အရူးေတြကိုေတာင္မွ ျပန္လည္ တည္ျငိမ္လာတယ္ ” ဆိုျပီး ဇာတ္သိမ္းသြားတာ ဖတ္ရမွာေပါ႔။ ”

“ မဖတ္ရပါဘူး။ အဲဒီစာအုပ္ကို စိတ္မဝင္စားေတာ့လို႔ ျပီးေအာင္ မဖတ္ဘူးဗ် ”

ေဟာ . . . ၾကည့္။ ဘယ္လို လူပါလိမ့္ေနာ္။ ေကရယ္ . . . နင္ ဘယ္လိုလူနဲ႔မ်ား သြားေတြ႕ပါလိမ့္။ လူ႔ဂြစာၾကီးပါလား။ ငါေတာ့ ၾကာၾကာ ဆက္ေနလို႔ မျဖစ္ဘူး ထင္တယ္ လို႔ ေတြးေနမိခ်ိန္မွာပဲ။

“ ဟာ . . . မင္းက ေကခိုင္တို႔နဲ႔ ေတြ႕ေတာင္မွ ေတြ႕ေနျပီကုိး . . ”

ဆိုတဲ႔ အသံနဲ႔ သန္႔ဇင္ နဲ႔ သူရ ေရာက္လာ၏။ ကၽြန္ေတာ္ အေတာ္ကို ေနရ ထိုင္ရတာ သက္သာသြားသည္။ ဒီလူနဲ႔ စကားေျပာရတာ အေတာ္ကို အဆင္မေျပ။ အတင္းၾကီးကို ဝင္ေရာက္ တိုးေဝွ႕ တိုက္ခိုက္ေနသလို ခံစားရသည္။ ကိုယ္လည္း သူ႕ကို ဘာမွ မလုပ္ထားဘဲနဲ႔။ အေတာ္ ေလဖို႔ ေကာင္း၏။

“ ေအး . . . ဟုတ္တယ္။ မထင္မွတ္ဘဲ အျပင္မွာ ထိုင္ေနတဲ႔ အခ်ိန္မွာ ေတြ႕တာပဲ။ ”

“ ေၾသာ္. . . ဒါဆို ေကခိုင့္ အမ်ိဳးသားန႔ဲေရာ မိတ္ဆတ္ေပးျပီးျပီလား။ ”

“ အင္း . . ျပီးျပီ။ ဒါေၾကာင့္ အခု မိတ္ျဖစ္ေဆြျဖစ္ စကားေျပာေနၾကတာ . . . ”

မိတ္ျဖစ္ေဆြျဖစ္ စကားေျပာေနတာကလည္း ထ , ထိုးမတတ္ပါပဲ။ မ်က္ႏွာေတြသာ ျပံဳးေနၾကတာ စကားလံုးေတြနဲ႔ ေထာက္လက္သီးေတြ ၊ ဝုိက္လက္သီးေတြ ၊ ပင့္လက္သီးေတြ ၊ ျဖတ္လက္သီးေတြနဲ႔ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ထိုးေနၾကတာ။

“ ဗိုက္ဆာတယ္ ေမေမ ၊ ဗိုက္ဆာတယ္ . . . ”

ကၽြန္ေတာ္တို႔ မတ္တပ္ရပ္ စကားဝိုင္းထဲကို တစ္ခြန္ႏွစ္ခြန္း ဝင္ေျပာလိုက္ ၊ သူ႕သားကို လိုက္ဆြဲလိုက္ လုပ္ေနတဲ႔ ေက့ကို သူ႕ရဲ႕ သားေလးက ေျပာ၏။ ကေလးဆီကို အၾကည့္ေရာက္သြားေတာ့ ကေလးက ေက့လက္ကို ေျခကန္ဆြဲကာ ကင္းတင္းဘက္ကို လက္ညိွဳးညႊန္လ်က္ ေအာ္ေနေလျပီ။

“ ကဲ . . . ငါတို႔ ေနာက္မွ ေတြ႕တာေပါ႔ ေကခိုင္ ၊ ကေလးလည္း ဗိုက္ဆာေနျပီနဲ႔ တူတယ္။ သြားလိုက္ပါဦး။ ”

ကေလးကို လက္ညိွဳးထိုးျပျပီး သန္႔ဇင္က စကားစကို ျဖတ္သည္။ ျပီးေတာ့မွ ေက့ အမ်ိဳးသားဘက္ကို မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ျပီး . . .

“ ကိုေသာ္ေမာ္ကိုလည္း တစ္ခါေတြ႕ရင္ တစ္ခါ ပိုခန္႕လာတာပါပဲလားဗ်။ ကေလး ဗိုက္ဆာေနျပီ ထင္တယ္။ သြားေကၽြးလိုက္ပါဦး။ ေနာက္ေတာ့ ေတြ႕တာေပါ႔ဗ်ာ။ ”

“ ဟုတ္ကဲ႔ . . . . ေနာက္မွ ေတြ႕မယ္ ကိုသန္႔ဇင္ေရ . . . ခဏ ခြင့္ျပဳဦးေနာ္။ ”

သန္႔ဇင္က အိမ္ရွင္လို ျဖစ္ေန၍ အားလံုးကို တစ္လွည့္စီ ဧည့္ဝတ္ျပဳကာ ႏႈတ္ဆက္၏။ တစ္ေယာက္ခ်င္းစီ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ရင္း ထိုလူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ ျဖစ္ေတာ့ . . . .

“ သြားလိုက္ပါဦး ကိုေဇာ္ ၊ ေနာက္ေတာ့မွ ထပ္ေတြ႕ၾကတာေပါ႔ေနာ္. . . ”

“ ဟုတ္ကဲ႔ . . . . ေနာက္ေတာ့ ေတြ႕တာေပါ႔ဗ်ာ။ ”

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ရိုးရိုးသားသား ႏႈတ္ဆက္ေပမဲ႔ သူက လက္ဆြဲထားတာကို ျဖဳတ္လုိက္ျပီးမွ . . . .

“ မဂၤလာေလး ဘာေလး ေဆာင္ျဖစ္တယ္ ဆိုရင္လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို လွမ္းဖိတ္လိုက္ဦးဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ လာခဲ့ပါဦးမယ္။ ”

“ ေၾသာ္. . . ဟုတ္ . . . ကဲ့ . . . ဖိတ္လိုက္ပါ့မယ္။ ”

“ ဒါဆို ဒါဘဲေနာ္. . . ေနာက္ေတာ့ ထပ္ေတြ႕တာေပါ႔။ အားလံုးပဲ သြားဦးမယ္ဗ်ာ။ ”

“ - - - - - - ”

ကေလး လက္ကို တစ္ေယာက္ တစ္ဘက္က ဆြဲျပီး ကၽြန္ေတာ့္တို႔နားက ထြက္သြားတဲ႔ ေက နဲ႔ သူ႕အမ်ိဳးသားကို ၾကည့္မိရင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ သံုးေယာက္လံုး တစ္ေယာက္ မ်က္ႏွာကို တစ္ေယာက္ ၾကည့္လိုက္မိ၏။



“ အဲဒါပဲကြာ . . . ဒီဘဲၾကီးက ေတာ္ေတာ္ အူတိုပံု ရတယ္။ ငါ့ကိုလည္း ေကခုိင္နဲ႔ ပတ္သတ္ခဲ့ဖူးတဲ့ မင္းရဲ႕ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ ဆိုျပီး သိထားေတာ့ စကားေျပာရင္ ေထ့လံုးေငါ့လံုးေတြနဲ႔ အျမဲ ေျပာတယ္။ ငါကေတာ့ နားလည္ေပးႏိုင္ပါတယ္ကြာ။ ဒါေၾကာင့္ ဘာမွ မေျပာဘဲ ေရွာင္ေျပာပဲ ေျပာတာပါပဲ။ ”

သန္႔ဇင္က သူနဲ႔ ေကက အျမဲတမ္း အေဆာင္တူေနေတာ့ ထိုလူနဲ႔ ၾကံဳရ ဆံုရ ဖန္မ်ားလို႔ မထူးျခားေတာ့သလို ဆို၏။

“ ေအးကြာ . . . ငါကေတာ့ ဒီတစ္ခါပဲ ဆံုဖူးေသးေတာ့ . . . ၊ အခုလို သူက အတင္းၾကီးကို လိုက္ဖဲ့ေနေတာ့ ငါကလည္း ျပန္ေျပာမိသြားတယ္။ ေတာ္ေသးတယ္ အေျခအေန အရမ္းမဆိုးခင္ အခ်ိန္မွာ မင္းတို႔ ေရာက္လာလို႔ေပါ႔။ ”

“ သူကလည္း အခု အခ်ိန္မွာ ေက့ရဲ႕ အရင္ အခ်ိန္ေတြကို ျပန္ေတြးျပီးေတာ့ သတိတရ နဲ႔ အတိတ္က အေၾကာင္းေတြကို ေတြးျပီး ျပန္ျဖစ္ေနတာပါကြာ။ ေက ကေတာ့ . . . . ”

ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ သူရ ေခါင္းေတြ ဆတ္ခနဲ ျဖစ္ျပီး သန္႔ဇင္ကို လွမ္းၾကည့္လို္က္ရင္း ေမးလိုက္သည္။

“ ေက က ဘာျဖစ္လို႔လဲ။ ”

“ ေၾသာ္ . . ေက ကေတာ့ သူ႕ရဲ႕ သားက လြဲလို႔ ဘာဆို ဘာကိုမွ သတိရပံု မရေတာ့ပါဘူး။ ဒါေပမဲ႔ အရင္က ျဖစ္ခဲ့တဲ့ အတိတ္ကို ျပန္ေတြးမိျပီး ျပန္လြမ္းေနတဲ့ လူေတြက အမ်ားသား မဟုတ္လား။ ”

သန္႔ဇင္က သူ႕ရဲ႕ စကားအဆံုးမွာ ေျပာရင္း ကၽြန္ေတာ့္ကို မထိတထိ မ်က္လံုးေစြရင္း လွမ္းၾကည့္၏။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာကိုမွ မေျပာႏိုင္ပါ။ ဒါေပမဲ႔ ေသခ်ာတာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ထဲမွာ ရယ္ခ်င္ေနမိသည္။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ႏႈတ္ခမ္း ေထာင့္ခ်ိဳးေလးမ်ားကလည္း ေကာ့တတ္ကာ အထက္သို႔ ေကြးေနၾကပါလိမ့္မည္။



သူငယ္ခ်င္း သီခ်င္းေရးဆရာက ေျပာတယ္။
အတိတ္ေတြကို ျပန္ေတြး
ေရးမိတဲ႔ သီခ်င္းက 
အက္ရာ ဗလပြနဲ႔  . . . တဲ႔။

သူငယ္ခ်င္း ကဗ်ာဆရာက ေျပာတယ္။
အတိတ္ေတြကို ျပန္ႏူး
ေရးမိတဲ႔ ကဗ်ာက
အရာရာ မြတတ . . . တဲ႔။

ကၽြန္ေတာ္ . . .
အတိတ္ေတြကို ျပန္ဝါး
စာတစ္ပုဒ္ေလာက္ ခ်ေရးမိတယ္။
ဒါေပမဲ့ . . . ဝတၳဳ  မျဖစ္ခဲ့ပါ။

ကၽြန္ေတာ္ေလ . . .
လြမ္းမယ္ ၾကံကာမွ . . .
ရည္ရြယ္ခ်က္ မသိေတာ့ဘူး။   ။  



** ဒီဝတၳဳမွာ သံုုးထားေသာ ကဗ်ာတိုမ်ားမွာ ေရးလက္စ ကဗ်ာရွည္ထဲမွ ေကာက္ႏႈတ္သံုးစြဲထားပါသည္။ **




ေလးစားစြာျဖင့္
ကိုေဇာ္
4.5.2011

Share/Bookmark
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

ဧည္႔သည္မ်ား

သြားသြားလာလာ
hidden hit counter




free counters

6.8.2010 မွ စ ကလိသည္။

.