မည္သူ မဆို အမွန္ ရွိသလို ၊ အမွားလည္း ရွိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔ အျမင္ ၊ အေတြးမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ပဲ တာဝန္ယူရမွာ ျဖစ္ေသာေၾကာင္႔ ထပ္ဆင္႔ကူးယူျပီး တျခားေနရာမွာ ေဖာ္ျပခ်င္တယ္ ဆိုေသာ စာခ်စ္သူ သူငယ္ခ်င္း မ်ားကို စာရဲ႕ ေအာက္တစ္ေနရာမွာ “ ကိုေဇာ္ ” ႏွင္႔ “ zaw357.blogspot.com ” ဆိုတာေလးကိုေတာ႔ ထည္႔ေပးပါလို႔ ေတာင္းဆိုခ်င္ပါတယ္။

{ ေသခ်ာတာ တစ္ခုကေတာ႔ “ ေရးတဲ႔စာ ” နဲ႔ “ စာေရးသူ ” ကို မေရာေထြးေစဖို႔ပါ။ }

ေလးစားစြာျဖင္႔
ကိုေဇာ္
~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

အဇၨတေဂၢ ပါဏုေပတံ ဗုဒၶံ သရဏံ ဂစာၦမိ။


16 May 2012

20 အလြမ္းေန႔ရက္



ေဝးကြာမႈ ဆိုတာ ဝန္ထုပ္ဝန္ပိုး တစ္ခုနဲ႔ တူသတဲ့။
တစ္ေယာက္တည္း က်န္ခဲ့ရသူကလည္း အားငယ္ေနမယ္ ဆိုသလို . . .
ထြက္သြားရမယ့္ သူကလည္း တစ္ေယာက္တည္း အားငယ္ သြားရမွာပါပဲ။
ဒါေပမဲ့လည္း . . . . .
အေျခအေန တစ္ခု အရ မျဖစ္မေန ခဏတာေတာ့ ခြဲခြာျပီးေတာ့ ထြက္ခြာ သြားရဦးမွာပါပဲ။

ကိုေဇာ္ ( 16-May-2012 )


Share/Bookmark

26 April 2012

11 အခ်ိဳမႈန္႔ စကား



" အခ်ိဳမႈန္႔ စကား "

သူမ်ား ေရးတဲ့ စာေလးေတြ ဟိုဖတ္ ဒီဖတ္ ဖတ္ျပီးေတာ့ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ကို က်ေနာ္က ဆရာၾကီး လုိလိုနဲ႔ ေျပာဖူးတယ္။

((( မင္း သိလား . . . အခ်ိဳ႕မႈန္႔ကို ထုတ္လုပ္တဲ့ ႏိုင္ငံေတြကေတာင္မွ မစားၾကဘူးကြ။ အဲဒါ ဘာေၾကာင့္ ဆိုတာကို သေဘာေပါက္ဖို႔ သင့္ျပီ။ )))

လို႔ . . . ဒီေတာ့ သူက ေအးေဆးပဲ ျပန္ေမးပါတယ္။

((( ဘာေၾကာင့္တဲ့လဲ။ ))))

((( အႏၱရာယ္ ရွိလို႔ . . . ေဘးထြက္ ဆိုးက်ိဳးေတြ ရွိေနလို႔ေပါ႔ကြ။ သူမ်ား ႏိုင္ငံက ထုတ္ျပီးေတာ့ ငါတို႔ႏိုင္ငံကပဲ စားေနတာ။ ထင္တာ မမွားဘူးဆိုရင္ ကမၻာေပၚမွာ အခ်ိဳမႈန္႕စားသံုးတဲ့ ႏိုင္ငံဆိုတာ ငါတို႔ ႏိုင္ငံပဲ ရွိလိမ့္မယ္ ထင္တယ္။ )))

((( ဒီေတာ့ . . . . )))

((( ဒီေတာ့ ဒါပဲေပါ႔ကြ။ သူတို႔ႏိုင္ငံေတြမွာေတာင္မွ မသံုးတာေလ။ ငါတို႔ ႏိုင္ငံေတြကလည္း အခ်ိဳမႈန္႔ကို မစားဘဲ ေရွာင္သင့္ျပီေပါ႔။ )))

((( အဲဒီလို လုပ္ဖို႔ မင္းကို ဘယ္သူက ေျပာလဲ။ )))

((( အင္း . . . အဲ . . . ဒီလိုပဲ က်န္းမာေရး စာေပေတြထဲမွာ ဖတ္ဖူးတာေလ။ )))

((( ေၾသာ္ . . . ဟုတ္မွာေပါ႔။ ဒါေပမဲ့ သူမ်ားႏိုင္ငံေတြ အသံုးနည္းတာနဲ႔ ဒါကို မေကာင္းဘူး လို႔ ေျပာျပီးေတာ့ ငါတို႔ ႏိုင္ငံက ဘာလို႔ သံုးေနၾကတယ္ ဆိုတာကိုေရာ ေတြးမိရဲ႕လား။ )))

((( အင္း . . မေတြးမိဘူး . . . ငါတို႔ ႏိုင္ငံက လူေတြ အႏၱရာယ္ ရွိပါတယ္ ဆိုတဲ့ အခ်ိဳမႈန္႔ကို ဘာလို႔ သံုးေနၾကတာလဲ။ )))

((( ဟုတ္တယ္ . . . ဒါက အေျဖပဲ။ ဘာလို႔ သံုးေနၾကရလဲ ဆိုေတာ့ ရွင္းပါတယ္ကြာ။ ဒီေလာက္ ရွင္းေနတာကို . . . )))

((( ေျပာစမ္းပါဦး. . .)))

((( ဘာလို႔ သံုးေနၾကလဲ ဆိုေတာ့ ဆင္းရဲ လို႔ေပါ႔ကြာ။ )))

((( အမ္ . . . မင္း အေျဖၾကီး ကလဲကြာ။ )))

((( ဟုတ္တယ္. . . ဆင္းရဲလို႔ ဆိုတဲ့ အထဲမွာ ႏွစ္မ်ိဳး ရွိတယ္ေလ။ ပိုက္ဆံ ဆင္းရဲတာနဲ႔ အသိပညာ ဆင္းရဲတာ . . .  အခုက ႏွစ္ခုလံုး ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ပဲ။ )))

((( အင္း . . . )))

((( တကယ္လို႔ အသိပညာ ၾကြယ္ဝလာျပီ ဆိုရင္ အရင္ထက္ေတာ့ ေရွာင္ႏိုင္ျပီ။ ဒါေပမဲ့လည္း ပိုက္ဆံ ဆင္းရဲေနရင္ေတာ့လည္း ဝယ္သံုးျဖစ္ေနဦးမွာပဲ။ ခရုဆီ သံုးဇြန္းထည့္မွ ဟင္းခ်ိဳမွာကို အခ်ိဳမႈန္႕ တစ္ဇြန္းထဲနဲ႔ အဆင္ေျပေနရင္ေတာ့ လူေတြ သံုးေနၾကဦးမွာပဲ။ ျပီးေတာ့ အခ်ိဳမႈန္႔ တစ္ဇြန္း တန္ဖိုးနဲ႔ ခရုဆီ သံုးဇြန္း တန္ဖိုး ဆိုတာကလည္း ကြာတယ္ေလ။ ))))

((( အင္းးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး )))

((( တကယ္လို႔ သူ႕တို႔မွာ အသိပညာ ဆင္းရဲေနေပမဲ့ ပိုက္ဆံ ခ်မ္းသာေနျပန္ရင္လည္း သူတို႔ကေတာ့ ဘာမွ မသိဘူး။ ဒါေပမဲ့ ပိုက္ဆံ ခ်မ္းသာတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္မို႔ အေကာင္းဆံုး ဆိုတာေတြကို ဝယ္စားႏိုင္တဲ့ အတြက္ အေကာင္းဆံုး ဆိုတဲ့ ပိုက္ဆံ တတ္ႏိုင္မွ လာဝယ္သံုးၾကတဲ့ လူေတြ အတြက္ ဖြင့္ထားတဲ့ ဆိုင္ေတြကလည္း အခ်ိဳမႈန္႔ကို ေရွာင္ျပီးသား ျဖစ္ေနေတာ့ သူတို႔မွာ အသိပညာ နည္းေပမဲ့ ပိုက္ဆံ ခ်မ္းသာတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ အလိုလို ေရွာင္ျပီးသား ျဖစ္သြားခဲ့ျပီ။ )))

((( အင္း . . . )))

((( အဲဒါေၾကာင့္ ငါ ေျပာတာ. . . ငါတို႔ ႏိုင္ငံမွာ အခ်ိဳမႈန္႔ ဆန္႔က်င့္ေရးေတြ သိပ္ေအာ္ မေနပါနဲ႔ကြာ။ အဓိက က အခ်ိဳမႈန္႕ကို ဆန္႔က်င္ဖို႔ မဟုတ္ဘူး။ အဓိက က လူေတြကို ဆင္းရဲေနတဲ့ တြင္းထဲကေန ျမွင့္တင္ေပးဖို႔နဲ႔ အသိပညာ နဲ႔ ပိုက္ဆံပါ ၾကြယ္ဝ ခ်မ္းသာေအာင္ လုပ္ေပးဖို႔က အဓိက မဟုတ္လား။ )))

((( အင္း . . . ဟုတ္ပါတယ္။ )))

သူနဲ႔လည္း စကားေျပာျပီးေရာ . . . က်ေနာ့္ စိတ္ထဲမွာ မီးလံုးေလး တစ္လံုး ပြင့္လာသလို ခံစားရတယ္။ က်ေနာ္တို႔ေရာ စားေသာက္ဆိုင္ တစ္ဆိုင္မွာ သြားထိုင္စားေတာ့ အမ်ိဳးအစား တူ ဟင္းတစ္မ်ိဳးထဲကို ေစ်းႏႈန္းကြာေနလို႔  ဘာေၾကာင့္လဲလို႔ ေမးမိရင္ ဒါက ခရုဆီနဲ႔ ခ်က္တာပါ ဆိုတဲ့ ဟင္းပြဲကို က်ေနာ္တို႔ ေစ်းနႈန္းၾကီးၾကီး ေပးျပီးေတာ့ စားမိရဲ႕လားလို႔ ျပန္ေတြးမိပါတယ္။

အင္း . . . တကယ္ေတာ့ အခ်ိဳမႈန္႔က အဓိက မဟုတ္ပါဘူးေလ။ လူေတြ ဆင္းရဲေနတာကသာ အဓိကပါပဲ။ ဆင္းရဲတယ္ ဆိုတဲ့ အထဲမွာလည္း ပိုက္ဆံ ဆင္းရဲတာ အပါအဝင္ ၊ အသိပညာ ဆင္းရဲမႈကလည္း အက်ံဳးဝင္ေနပါလိမ့္မယ္။


ေလးစားစြာျဖင့္
ကိုေဇာ္ ( 26-Apr-2012 )

.

Share/Bookmark

03 April 2012

6 ရြာျပင္မွ နရီက်ေသာ စည္းနဲ႔ဝါး


ရြာျပင္မွ နရီက်ေသာ စည္းနဲ႔ဝါး

ဟိုးက . . .
ရြာအျပင္မွာ ငါ ေနဖို႔ . . .
ခပ္ယိုင္ယိုင္ တဲတစ္လံုးထိုးထားတယ္။
ကိစၥ မရွိပါဘူး . . .
ညေနညခင္း ၾကယ္စင္ေတြ အလင္းမွာ
ျမက္သင္ျဖဴးကို ေက်ာခင္းျပီး
ငါ ေမာ့ၾကည့္ေနမယ္။
အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ . . .
ညေလသင္းသင္းက ငါ့ကို ေပြ႕ဖက္နမ္းေနမယ္။
တစ္ေယာက္တည္းေပမဲ့ ေကာင္းကင္က မိုးထားျပီး
ေျမျပင္က ငါ့ကို ရြက္ထားလိမ့္မယ္။
ဟိုးအေဝးက ပုရစ္ေအာ္သံ သဲ့သဲ့ကိုလည္း ၾကားရႏိုင္လိမ့္မယ္။
ဒါဆိုရင္ . . .
ငါ့ရဲ႕ ရင္ထဲက
အလြမ္းေတြ တဟုန္ထိုး ျမံဳေနလိမ့္ဦးမယ္။
တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ လြမ္းရတာကို
တစ္ခါတေလ ပိုခံုမင္တယ္။
ရႈ႕ျမင္လိုက္ရတဲ့ ေကာင္းကင္ တခြင္လံုးကလည္း
ေဖ်ာက္ဆိတ္ေတြနဲ႔ အျပည့္. . .
တစ္ေယာက္ဆိုတိုင္း အထီးက်န္တာ မဟုတ္ဘူး။
အေတြးမ်ားနဲ႔ ရွင္သန္ေနႏိုင္သမွ်
ငါ့မွာ ေန႔ရက္ေတြ ရွိေသးတယ္။
တိုက္ခန္းတြင္းက အဲယားကြန္းေလေငြ႕ ေအးေအးစက္စက္ၾကားမွာ
ျငီးစီစီ ျဖစ္လာတဲ့ တစ္ေန႔ . . . 
မင္းလည္း . . .
ငါ့ရဲ႕ ရြာျပင္က ဇရပ္ေလးကို
တမ္း . . တ . . . လာ . . . မိေနလိမ့္မယ္။

ကိုေဇာ္ - ( 3-Apr-2012 )




Share/Bookmark

01 April 2012

7 ဧပရယ္ဖူးလ္ေန႔ အတြက္ မဲတစ္ျပား



အရင္က ဒီလို ဧပရယ္ဖူးလ္ေန႔မွာ ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ ေပ်ာ္စရာ ဟာသေလးေတြ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ျပီးေတာ့ ေရးတတ္ပါတယ္။ အခုေတာ့ သူမ်ားကိုလည္း အရူး မလုပ္ခ်င္ပါ။ ဘယ္သူ႕ကိုမွလည္း အရူး မျဖစ္ေစခ်င္ပါ။ ဒီေန႔ဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံအတြက္ အေရးပါတဲ့ ေန႔ရက္ေတြထဲက တစ္ရက္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံတကာက ေစာင့္ၾကည့္ေနရတဲ့ ရက္ေပါ႔ဗ်ာ။ 

" ၾကားျဖတ္ ေရြးေကာက္ပြဲေန႔ " လို႔ ဆိုၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေနထိုင္တဲ့ ျမိဳ႕နယ္မွာ မဲေပးခြင့္ မရွိပါ။ ဒါေၾကာင့္ မဲကို အေဝးေရာက္ အျဖစ္ေသာ္လည္းေကာင္း ၊ ၾကိဳတင္မဲ အျဖစ္ေသာ္လည္းေကာင္း မေပးရပါ။ သို႔ေသာ္လည္း မဲေပးခြင့္ ရွိသူမ်ားကိုေတာ့ ကိုယ္ေပးေသာ တန္ဖိုးရွိ မဲတစ္မဲ အလကား မျဖစ္ရေလေအာင္ သိသင့္ သိထိုက္တာေလးေတြကို ပံုေလးနဲ႔ ရွင္းျပခ်င္ပါတယ္။

ၾကီးၾကီးျမင္ခ်င္ရင္ ပံုကို ကလစ္ႏွိပ္ၾကည့္ပါ။

ၾကီးၾကီးျမင္ခ်င္ရင္ ပံုကို ကလစ္ႏွိပ္ၾကည့္ပါ။


တကယ္လို႔ ကိုယ္ရဲ႕ ဆႏၵမဲျပားမွာ ကိုယ္ျခစ္ခ်င္တဲ့ ေနရာမွာ ျခစ္လို႔ မထင္တာတို႔ ၊ မေတာ္တဆ ( မေတာ္တဆ ျဖစ္တတ္တယ္ေလ။ )  ဖေယာင္းေတြ ေပေနခဲ့လို႔ ျခစ္မရခဲ့ရင္ အားမနာပါနဲ႔ ၊ မေၾကာက္ပါနဲ႔။ မဲရံုေကာ္မတီမွာ ျပျပီးေတာ့ အသစ္ လဲလွယ္ႏိုင္ပါတယ္။ ကိုယ္ၾကိဳက္တဲ့ ေနရာကို ျခစ္လို႔ အဆင္မေျပ မခ်င္း တစ္ရြက္ျပီး တစ္ရြက္ လွဲလွယ္ျပီးေတာ့ မဲစာရြက္ အသစ္မွာ ျခစ္ပါ။

ျခစ္တဲ့ အခါမွာလည္း ကိုယ္ၾကိဳက္တဲ့ ေနရာ တစ္ေနရာကိုပဲ အာရံုစိုက္ျပီးေတာ့ တစ္ခုရဲ႕ ေဘးမွာပဲ ( အမွန္ ) ျခစ္ေလးကို ေဘာင္ထဲကေန ေဘာင္ျပင္ မထြက္ေအာင္ ျခစ္ေပးပါ။ တျခားေနရာေတြကို မထိပါနဲ႔။ သြားလည္း မတို႔ပါနဲ႔။ ဘာမွလည္း တျခား အကြက္ေတြမွာ အမွန္ ေသာ္လည္းေကာင္း ၊ အမွား ( သို႔ ) ၾကက္ေျခခတ္ေသာ္လည္းေကာင္း မျခစ္ခဲ့ပါနဲ႔။ ဘာဆို ဘာမွ မလုပ္ပါနဲ႔။ ဒီအတိုင္းပဲ ထားခဲ့ပါ။ 

ျပီးရင္ သတ္မွတ္ထားေသာ မဲပံုးထဲကို ထည့္လိုက္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဆိုရင္ မဲေပးတာ ျပီးဆံုးျပီလို႔ ေျပာရမွာပါ။ 

ကၽြန္ေတာ့္မွာ မဲေပးခြင့္ ရွိရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ တန္ဖိုးရွိတဲ့ မဲတစ္ျပားကို တန္ဖိုးရွိေအာင္ကို အသံုးခ်ျပီးေတာ့ ေပးခ်င္ပါတယ္။ အခု တစ္ေခါက္ မဟုတ္ေသာ္လည္း တစ္ၾကိမ္ မဟုတ္ တစ္ၾကိမ္ မဲေပးရင္ေတာ့ ျဖစ္ႏိုင္ေကာင္းပါရဲ႕ဗ်ာ။ ဘယ္သူ႕ကို ဘယ္ပါတီကို မဲေပးပါလို႔ ကၽြန္ေတာ္ မဆြဲေဆာင္ ၊ မေျပာလိုေတာ့ပါဘူး။ အားလံုးလည္း ကိုယ္ပိုင္ စိတ္ဆႏၵနဲ႔ အတူ လြတ္လပ္ ျငိမ္းေအးစြာ ကြဲလြဲပိုင္ခြင့္ ရွိပါတယ္။ မိမိၾကိဳက္ရာကို မဲေပးပါ။ အထက္က ပံုေတြကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ Facebook က ယူသံုးတာပါ။ ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က မဲေပးခြင့္ ရွိရင္ ဒီပါတီကို . . .  


မဲေပးမွာ ဆိုေတာ့ ဒီပါတီနဲ႔ ပတ္သတ္တဲ့ ပံုေလးေတြကိုပဲ စုထားမိလို႔ တျခား ပါတီေတြရဲ႕ ပံုေတြ မတင္လိုက္ႏိုင္ပါဘူး။ ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ဘေလာ့ကလည္း သတင္းဘေလာ့ မဟုတ္ေလေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ႏွစ္သင္ေထာက္ခံေသာ ပါတီကိုပဲ ကၽြန္ေတာ္ ေရွးရႈ႕ တင္ျပတာပါ။ သေဘာထား ကြဲလြဲသူမ်ား လြတ္လပ္စြာ ကြဲလြဲႏိုင္ပါတယ္။ 

ဒီေန႔ေလးကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ( ကိုသက္တန္႔ခ်ိဳ ဆြဲထားတယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ မဟုတ္ရင္ေတာ့ မူရင္း ေရးဆြဲသူကို ခရက္ဒစ္ ေပးပါတယ္။ ) ပံုေလးတစ္ပံုနဲ႔ ကိုယ္စားျပဳခ်င္ပါတယ္။


ယေန႔ ဧျပီ ၁ ရက္ေန႔မွသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ တရားမႈ စိုးမိုးေသာ ၊ တရား ဥပေဒ စိုးမိုးေသာ ၊ တရားေသာ အခ်ဳပ္အခ်ာ အာဏာ တည္တံ့ခိုင္ျမဲေသာ ၊ ျပည္သူလူထု ေအးခ်မ္း သာယာစြာ ေနထိုင္ႏိုင္ေသာ ၊ ျပည္သူေတြ အားထားရေသာ အမတ္ေလာင္းေတြ ေပၚေပါက္လာပါေစဗ်ာ။


ေလးစားစြာျဖင့္
ကိုေဇာ္
1-Apr-2012

Share/Bookmark

08 March 2012

12 ငါးေထာင္တန္ ဖုန္းအေပၚ ဘေလာ့ဂါ တစ္ေယာက္ရဲ႕ အျမင္ ( Tag )




ေၾသာ္ . . . ငါးေထာင္တန္ ဖုန္းအေပၚမွာ ဘေလာ့ဂါ တစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ အျမင္ကို ေရးရမွာလား။ ဟုတ္ကဲ့ . . ဒီလိုဗ်။ လြန္ခဲ့တဲ့ လအနည္းငယ္ကေပါ႔။

ျပဳတ္ျပီးေတာ့ သုတ္စားဖို႔ အတြက္ အသားေတြကို မီးနည္းနည္းေလးနဲ႔ ျပဳတ္ထားျပီးေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ ဟိုလိုက္ဖတ္ ၊ ဒီလိုက္ဖတ္လုပ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ျဗဳန္းဆို ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းက ေရာက္ခ်လာပါ၏။ သူ႕ေကာင္မေလး အတြက္ လက္ေဆာင္ပစၥည္း ဝယ္ေပးခ်င္လို႔ အေဖာ္ လိုက္ခဲ့ဖို႔ ေခၚတာပါ။ သူကလည္း ရန္ကုန္ကို လူၾကံဳရွိတုန္း ေပးခ်င္လို႔ေပါ႔ေလ။ 

ျဗဳန္းစားၾကီး ေရာက္လာျပီး အေလာတၾကီး ေခၚေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကြန္ပ်ဴတာေလး ေကာက္ပိတ္ျပီး ေရခ်ိဳးကာ ထလိုက္သြားမိသည္။ မီးဖိုခန္းထဲမွာ မီးနည္းနည္းေလးနဲ႔ ျပဳတ္ထားတဲ့ အသားအိုးကို လံုးဝကို ေမ့သြားခဲ့၏။ အိုးၾကီးနဲ႔ ေရအမ်ားၾကီး ထည့္ျပီး မီးနည္းနည္းေလးနဲ႔ ျပဳတ္ထားတာ ဆိုေတာ့ သတိမထားမိသလို ျဖစ္သြားခဲ့၏။ ဒီလိုနဲ႔ သူနဲ႔ လိုက္သြားျပီးေတာ့ ကားေပၚမွာ ထိုင္စီးရင္း မိနစ္ ၂၀ ေက်ာ္ၾကာမွ အသားျပဳတ္အိိုးၾကီးကို သတိရေတာ့သည္။ 

" ဟာ . . ငါ့ အသားျပဳတ္အိုးၾကီး "

လို႔ ထေအာ္မိသည္။ ေဘးက သူငယ္ခ်င္းကလည္း လန္႔သြားျပီးေတာ့ ဘာလဲဟ . . ဘာလဲဟ . .ဆိုျပီး အျငိမ့္ထဲက လူရႊင္ေတာ္ ေက်ာ္ထူးလို႔ ျပန္ေအာ္၏။

" ငါ အသားျပဳတ္အိုးၾကီး ေမ့ျပီး မီးဖိုေပၚတင္ထားခဲ့မိျပီ။ "

ဒီလို သူ႕ကို အလန္႔တၾကားထပ္ ေျပာလိုက္ေတာ့ သူက . . .

" ဒါမ်ားကြာ။ မင္း သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ကို ဖုန္းဆက္ျပီးေတာ့ ပိတ္ခိုင္းလိုက္ေပါ႔။ "

လို႔ ဆို၏။ ဟုတ္သားပဲ ဟု ဆိုကာ ကၽြန္ေတာ္ ဖုန္းလွမ္းဆက္ကာ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ကို အကူအညီေတာင္းျပီး ပိတ္ခုိင္းလိုက္ပါသည္။  အခန္းမွ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း ပိတ္လိုက္ေသာ အေျခအေနမွာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အသားျပဳတ္အိုးၾကီးက ေရခမ္းကာ အနည္းငယ္ေတာင္မွ တူးခ်င္ခ်င္ ျဖစ္၍ ေနေပျပီ။ ေနာက္ထပ္ ဆယ္မိနစ္ေလာက္ဆို ေရဓါတ္ လံုးဝ ခမ္းကာ အထဲမွ အသားတံုးမ်ားပင္ ေျခာက္ေသြ႕ျပီး ကၽြမ္းေလာင္ လာေပလိမ့္မည္။

ျမိဳ႕ထဲကို ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္ေနေသာေၾကာင့္ အခန္းကို ျပန္ေရာက္ဖို႔ အနည္းဆံုး မိနစ္ ၂၀ ေက်ာ္ ၾကာေပလိမ့္မည္။ တကယ္လို႔ ကားလမ္းေတြသာ ပိတ္ေနခဲ့ရင္ နာရီဝက္ေက်ာ္ေအာင္ ပိုၾကာေနေပလိမ့္မည္။ ဒီေလာက္ ၾကာေနမဲ့ အခ်ိန္ဆိုရင္ေတာ့ ခုနကေတာင္မွ ေရခမ္းလုလု ျဖစ္ေနေသာ အသားအိုးၾကီး မီးပါ ထေလာင္ႏိုင္ေပ၏။ ေတာ္ပါေသးရဲ႕ ေဘးအခန္းက သူငယ္ခ်င္းကို အကူအညီ ေတာင္းလိုက္ႏိုင္လို႔။

ဒီလို အလြယ္တကူ အကူအညီေတာင္းလို႔ ရတာဟာ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုျပီးေတာ့ စကားဆက္ေျပာရင္း သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေဆြးေႏြးျဖစ္သည္။ ဒီေနရာမွာ အလ်င္းသင့္လို႔ ေျပာရရင္ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းက မဂၢဇင္း တခ်ိဳ႕မွာလည္း စာေရးသလို ၊ သူက ရုပ္ရွင္မွတ္တမ္း ေရးတာလည္း အလြန္ ဝါသနာ ပါသည္။ သူ႕ဝါသနာနဲ႔ သူ ဆိုပါေတာ့။ ဒီေတာ့ အေတာ္ကို တိက်ေသခ်ာသလို ၊ ဇာတ္လမ္း ဇာတ္ကြက္ က်က် ၊ ထင္သာ ျမင္သာ ျဖစ္ေအာင္ စကားေျပာတတ္သူပါ။

ဒီမွာ သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ " ပါးစပ္နဲ႔ ရုပ္ရွင္ " ရိုက္ခဲ့ၾကပါသည္။



ရုပ္ရွင္ ( ၁ )

ညဥ့္သည္ တိတ္ဆိတ္၏။ ပတ္ဝန္းက်င္ တခြင္လံုးကို သူ၏ အေမွာင္ထုျဖင့္ လႊမ္းျခံဳထားေလသည္။ တစ္ခါတရံ ဟိုမွ ဒီမွ ေအာ္ျမည္လိုက္ေသာ ညပုရစ္တို႔၏ ဆြဲဆြဲရစ္ရစ္ အသံမ်ားမွ လြဲ၍ ပတ္ဝန္းက်င္ တစ္ခုလံုး တိတ္ဆိတ္ေနသည္ဟု ဆိုရေပမည္။

ထိုသို႔ေသာ အခ်ိန္မ်ိဳးတြင္ တိတ္ဆိတ္ေနေသာ ပတ္ဝန္းက်င္ကို ဆန္႔က်င္စြာ လူသား ႏွစ္ေယာက္ အေမွာင္ထုကို အံ့တုကာ ဟိုနင္း ဒီျဖတ္ျဖင့္ အေမွာင္လမ္းမွာ ဝိုးတဝါး စမ္းတဝါးဝါးျဖင့္ ေလွ်ာက္လွမ္းလာေနၾကသည္။

" ေဟ့ေကာင္  . . သီဟ။ မင္းေျပာတဲ့ ရြာကလည္း မေရာက္ေသးဘူးလားကြာ။ "

ေမးသူရဲ႕ အသံကလည္း လိွဳက္ဖိုစြာျဖင့္ ေမာပန္းၾကီးစြာေသာ အသံ ျဖစ္ေနေလသည္။

" ေရာက္ေတာ့မယ္ ထင္တာပဲ။ ငါလည္း တစ္ခါပဲ ေရာက္ဖူးတယ္။ အဲဒီတုန္းက ဆိုတာ အခုနဲ႔ဆို ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ ေက်ာ္ျပီေလ။ အခုလို ပတ္ဝန္းက်င္ အေနအထားေတြလည္း မဟုတ္ဘူး။ "

ျပန္ေျဖသူရဲ႕ အသံမွာလည္း ေမာပန္းတၾကီး ေလရွဴထုတ္သံတို႔ ေရာစြက္ေန၏။

" အာ . . . ဒါဆို မင္းဟာက ေန႔ဘက္ေတာင္မွ မနည္း ရွာရမွာကို အခုလို ညၾကီး မိုးခ်ဳပ္ ဆိုေတာ့ ငါတို႔ ရြာကို သြားတဲ့ လမ္းအမွန္ကို ေတြ႕မွ ေတြ႕ပါ႔မလား။ "

ပထမ စေမးသူက ေျမေပၚသို႔ ေျခပစ္ လက္ပစ္ ထိုင္ခ်လိုက္ျပီး စိတ္ပ်က္စြာ ေမးသည္။

" ဒီလမ္းေတာ့ ဒီလမ္းပဲ ထင္တာပဲ။ သိပ္ေတာ့ မေဝးေတာ့ဘူး ထင္ပါတယ္။ လာပါကြာ ညၾကီးမိုးခ်ဳပ္ မထိုင္နဲ႔ ကိုေဇာ္ ၊ ေအာက္မွာ ေျမြပါး ကင္းပါးကြ။ "

သီဟက ဒီလို ေျပာေတာ့ ေျမေပၚမွာ ေျခပစ္လက္ပစ္ ထိုင္ေနေသာ ကိုေဇာ္ လန္႔သြားသလို ရုတ္ခနဲ ခုန္ထလိုက္၏။ ဒီအခ်ိန္မွာ သီဟကေတာ့ အေရွ႕က ဦးေဆာင္က သြားေနေလျပီ။ ပင္ပန္း ေမာပန္းလြန္းေသာ္လည္း မျဖစ္ေသာ အေနအထား အရ သူ သီဟ ေနာက္သုို႔ လိုက္ရေပေတာ့သည္။ မျဖစ္မေန လိုက္ရျခင္း ဆိုပါေတာ့။ သီဟကေတာ့ သူ႕လက္ထဲက ခရီးေဆာင္ လက္ႏွိပ္ဓါတ္မီးေလးနဲ႔ ဟိုဟိုဒီဒီ ထိုးကာ အေရွ႕မွာ သြားေနေလသည္။

တကယ္ေတာ့ . . . သူတို႔ စီးလာရာ ခရီးစဥ္ အဆံုး ကားဂိတ္က်မွ ဆင္းကာ ေခ်ာင္းတစ္ဘက္ကို ျဖတ္ကူးတဲ့ သဗၺန္ျဖင့္ ကူးလိုက္ရင္ သူတို႔ အလိုရွိရာ ရြာေလးကို အလြယ္တကူ ေရာက္ႏိုင္ေသာ္လည္း ေနဝင္ခ်ိန္ ဒီေရ အတက္မွာ သဗၺန္မ်ား မထြက္ရင္ မိုးခ်ဳပ္မယ္ ဆိုေသာ သီဟ စကားကို နားေယာင္ကာ ဒီလမ္း တစ္ဝက္မွ ဆင္းကာ ေတာလမ္း အတိုင္း ေလွ်ာက္ရင္ လိုရာ ရြာသို႔ ပိုျမန္ျမန္ ေရာက္ႏိုင္တယ္ ဆိုတဲ့ သီဟ ရဲ႕ ေထာက္ခံခ်က္ အရ လမ္းတစ္ဝက္မွာ ဆင္းျပီး ေတာလမ္း အတိုင္း လမ္းဆင္း ေလွ်ာက္ခဲ့တာပဲ ျဖစ္သည္။ 

အခုေတာ့ သူကိုယ္တိုင္ ထင္သလို သီဟကလည္း ေတာလမ္းကို ေသခ်ာ မွတ္မိသည္ မဟုတ္။ အရင္ တေခါက္က လာဖူးတဲ့ အခ်ိန္ကလည္း လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ ၂၀ ေက်ာ္ အတိတ္မ်ားဆီ။ အခုလို ေျပာင္းလဲလာေသာ ပတ္ဝန္းက်င္ အတိုင္းအတာ အရ သူ ဘယ္လိုမွ မမွတ္မိႏိုင္ေတာ့ေခ်။ သို႔ေသာ္ ေလွ်ာက္လာျပီးမွေတာ့ လိုရာ မေရာက္မခ်င္း ဆက္ကာ ခရီးဆက္ရေပေတာ့မည္။

ကားေပၚက ဆင္းကာ ေတာလမ္းထဲ ဝင္ကာစက မသိသာေသာ ေက်ာပိုးအိတ္က အခု ဆိုရင္ ပို၍ ပို၍ ေျခတစ္လွမ္း လွမ္းလုိက္တိုင္း ေလးလံလာ သလုိလိုပင္။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ အရာ အားလံုးကို ပစ္ခ်ထားကာ စိတ္လက္ေပါ့ပါးစြာျဖင့္ ေလွ်ာက္လိုက္ခ်င္စိတ္ကို မနည္းမ်ိဳသိပ္ ထားရေလသည္။

" ကိုေဇာ္ . . ကိုေဇာ္  . . "

" ေဟ . . . ရြာေရာက္ျပီလား။ "

သီဟ ရဲ႕ အလန္႔တၾကား ေအာ္ေခၚသံေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ေပ်ာ္သြားကာ သူ႕နား အေျပးသြားရင္း ေမးလိုက္သည္။ သူက မခ်ိဳမခ်ဥ္ျပံဳးရင္း . . .

" ရြာသြားတဲ့ လမ္းေတာ့ မေတြ႕ေတာ့ဘူးကြ။ ငါလည္း မ်က္စိ လည္သြားျပီ။ ဒါေပမဲ့ ဒီမွာ ဇရပ္ပ်က္ၾကီး တစ္ခုေတာ့ ေတြ႕တယ္။ "

" ဒါမ်ားကြာ ၊ ဒီဇရပ္ပ်က္က ဘာလုပ္ရမွာလဲ။ "

" အခု ေလာေလာဆယ္ေတာ့ အေကာင္းဆံုးက  မျမင္မကန္းနဲ႔ ညဘက္ၾကီး ေတာထဲမွာ လမ္းလိုက္ရွာမဲ့ အစား ဒီဇရပ္မွာ ဒီည အိပ္လိုက္တာ ေကာင္းမယ္ ကိုေဇာ္။ မနက္ မိုးလင္းမွ ငါတို႔ လင္းလင္းခ်င္းခ်င္း လမ္းရွာျပီးေတာ့ သြားၾကတာေပါ႔။ "

မတတ္သာ အဆံုး ကၽြန္ေတာ္ ဇရပ္ပ်က္ၾကီးေပၚ တက္ကာ ေက်ာပိုးအိတ္ကို ပစ္ခ်ျပီး ေျခပစ္လက္ပစ္ ထိုင္ခ်လိုက္ျပန္သည္။ ဇရပ္က  လြန္စြာမွ ေဟာင္းႏြမ္း ေဆြးေျမ့ေနေလျပီ။ အကာအရံ ဆိုတာ ကင္းမဲ့ေနျပီး ဇရပ္ၾကမ္းခင္းေတြက ေပါက္ျပဲလ်က္ ကၽြံက်ေနခဲ့သည္။ အမိုးေတြကေတာ့ အုတ္ကၽြတ္မိုး ထား၍ ထင္သည္ ေဆြးေျမ့ျခင္း မရွိေသာ္လည္း ဇရပ္အေပၚမွာ သစ္ပင္ၾကီးမ်ားရဲ႕ သစ္ကိုင္းမ်ား က်ိဳးက်ဒဏ္ ခံရ၍ တခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာေတာ့ ပဲ့က်ကာ မလံုျခံဳေတာ့။ ဇရပ္ေခါင္မိုးကို ေမာ့ၾကည့္ရင္း ၾကမ္းခင္းေပၚ ပစ္ခ်ထားေသာ ေက်ာပိုးအိတ္ေပၚ ေခါင္းမွီခ်ကာ လွဲခ်လိုက္မိ၏။

" ေဟ့ေကာင္ . . . ၾကမ္းျပင္မွာ လွဲအိပ္ဖို႔ မစဥ္းစားနဲ႔။ "

သီဟက ရယ္က်ဲက်ဲ ေျပာ၏။

" ဟမ္ . . . ၾကမ္းျပင္မွာ မအိပ္လို႔ မိုးေပၚ တက္အိပ္ရမွာလား။ "

ကၽြန္ေတာ္ ေပါက္ကြဲစြာ ခပ္ရြတ္ရြတ္ ေမးလိုက္ေတာ့ သူက ေျပာင္စပ္စပ္ မ်က္ႏွာေပးျဖင့္ . . .

" ဟုတ္တယ္  . .  အမွန္ပဲ။ ငါတို႔ မိုးေပၚ တက္အိပ္မွ ျဖစ္မွာ . . . "

" ဘာကြ . . ."

" ဟုတ္တယ္ ေဟ့ေကာင္။ ငါ မေနာက္ဘူး။ အခုလို ဇရပ္ ၾကမ္းျပင္မွာ အိပ္ေနလို႔ကေတာ့ က်ားစာျဖစ္ျဖစ္ ၊ စပါးၾကီးေျမြစာ ျဖစ္ျဖစ္ ငါတို႔ ႏွစ္ေယာက္ ျဖစ္သြားမွာပဲ။ "

ကၽြန္ေတာ္ လန္႔သြားျပီး ခုန္ထလိုက္မိသည္။

" ေဟ့ေကာင္ . .  မင္း ေပါက္ကရေတြ ေလွ်ာက္ေျပာျပီး မင္း မေျခာက္နဲ႔ေနာ္။ "

" ဟ . . ငါက ေျခာက္ေနတာ မဟုတ္ဘူး။ တကယ္ ေျပာျပတာ။ ငါ့အေဖရဲ႕ ရြာအေၾကာင္း ငါက ပိုသိတာေပါ႔ကြ။ အခု ငါတို႔ ေတာထဲ ေရာက္ေနတာေလ။ ခရီးက ပန္းလာတဲ့ အထဲ အခုလို ခပ္လြယ္လြယ္ ဇရပ္ၾကမ္းျပင္မွာ အိပ္ေနရင္ နည္းတယ္ေတာင္မွ ေျပာသြားလိမ့္မယ္။ "

" ဒါဆို ငါတို႔ ဘယ္မွာ အိပ္ရမွာလဲ။ "

သီဟက ေခါင္းကို ေမာ့ၾကည့္ကာ အေပၚကို လက္ညွိဳးထိုးျပသည္။ ျပီးမွ . . .

" ငါတို႔ ဇရပ္ရဲ႕ ထုပ္တန္းေပၚ တက္အိပ္ၾကမယ္။ "

" ဟာ . . မင္းကြာ ၊ ၾကံၾကံဖန္ဖန္ ၊ မေတာ္လို႔ ျပဳတ္က်မွျဖင့္ . . . "

" မက်ပါဘူးကြာ။ ဇရပ္ရဲ႕ အလယ္က ထုပ္တန္းက ႏွစ္တန္းေျပးေလကြာ။ ဒီမွာ လူတစ္ေယာက္ ေက်ာတခင္း ေအးေအးေဆးေဆး အိပ္လို႔ ရတယ္။ ကုတင္ေပၚမွာလိုေတာ့ လွိမ့္လို႔ေတာ့ မရဘူးေပ႔ါ။ ကဲ ေျပာေနတာ ၾကာတယ္။ တက္ၾကမယ္ကြာ။ "

ေျပာေျပာဆိုဆို . . သူက ဇရပ္ရဲ႕ ေဘးနံရံကေန ကုတ္ဖက္ကာ တုပ္တန္းေပၚသို႔ တက္သြား ေလေတာ့သည္။ တုပ္တန္းေပၚမွာ မအိပ္ဖူးေသာ္လည္း အပင္ေတြေပၚတက္ကာ သစ္ကိုင္းေတြ ေပၚမွာေတာ့ တက္ေဆာ့ေနက် ျဖစ္တဲ့ အတြက္ သူ ေျပာသလို ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ သိပ္ေတာ့မခက္ခဲပါ။ သူ တက္သလို ဇရပ္နံရံကေန တြယ္တက္ကာ တုပ္တန္းေပၚကို ေရာက္သြား၏။ တုပ္တန္းေပၚ ေရာက္သြားေတာ့ ထင္သလို သိပ္ျပီးေတာ့ ေနရ ထိုင္ရတာ မခက္ခဲလွပါ။ ေက်ာပိုးအိတ္ကို ေနာက္တြင္ ခုျပီးေတာ့ ခုကာ မွီၾကည့္လိုက္ေတာ့ အေတာ္ အဆင္ေျပ၏။

ဒီလိုေလး ဆိုရင္ေတာ့ တုပ္တန္းေပၚမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ မိုးလင္းသည္ အထိ ေမွးလို႔ ရသည္။ ထူးျခားတာက သတၱဝါေတြ ဒီဇရပ္ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ အေနနည္းလို႔လား မသိ။ ျခင္လံုးဝ မရွိေပ။ ညဥ့္ေလေျပကလည္း တျဖဴးျဖဴး ရွိလွသည္။ တစ္ညေနလံုး ေတာထဲမွာ ေလွ်ာက္ထားရေသာ ဒဏ္ေၾကာင့္ လူက ပင္ပန္းျခင္းကို ညဥ့္ေလႏုေအးက တိုးေဝွ႕တိုက္ခတ္ေသာေၾကာင့္ မ်က္ေၾကာမ်ား စင္းကာ ခ်က္ခ်င္းပင္ အိပ္ငိုက္လာေခ်၏။

လူက ေမွးေတးေတး ျဖစ္သြားမိတဲ့ အခ်ိန္မွာ နားထဲကို ေျခသံေတြ လိုလို ၊ ေတာတိုးသံ လိုလို ၾကားရသည္။ ပထမေတာ့ အိပ္မက္လိုလို ၊ အေတြးထဲက ပံုရိပ္လိုလို ထင္မိ၏။ ဒီအခ်ိန္မွာပဲ သီဟဆီမွ စကားသံ တိုးတိုး ထြက္လာသည္။

" ကိုေဇာ္ . . ေဟ့ေကာင္ ၊ မင္း ႏိုးေနတယ္ မဟုတ္လား။ "

" ေအး . . . လူသံ လိုလို ၊ ဘာလိုလို ၾကားရတယ္ကြ။ "

" ဟုတ္တယ္။ လူသံ ဆိုတာ ေသခ်ာရင္ေတာင္မွ မင္း မလႈပ္နဲ႔။ ျပီးေတာ့ သတၱဝါ တစ္ေကာင္ေကာင္ ျဖစ္ေနႏိုင္တယ္ေလ။ "

" ဘာျဖစ္လို႔လဲကြ။ လူေတြနဲ႔ ေတြ႕ရင္ ငါတို႔ သြားဖို႔ လမ္းေတာင္မွ ေမးလုိ႔ ရတာေပါ႔။ "

" မဟုတ္ဘူးကြ။ ညၾကီး မိုးခ်ဳပ္ေတြ႕ရတဲ့ လူဆိုတာ လူေကာင္းမွန္း မသိ ၊ လူဆိုးမွန္း မသိနဲ႔ကြ။ သူတို႔ အေျခအေန အမွန္ကို သိရေအာင္ ခဏေတာ့ ျငိမ္ေနစမ္းပါဦး။ ငါ အေျခအေန ၾကည့္ျပီးေတာ့ ေမးပါ႔မယ္။ "

" အိုေကေလ။ "

သူ ေျပာတာ အက်ိဳးသင့္ အေၾကာင္းသင့္ ျဖစ္ေနလို႔သာ ကၽြန္ေတာ္ ျငိမ္ေနလိုက္ရသည္။ စိတ္ထဲကေတာ့ သိပ္ေတာ့ ဘဝင္မက်လွ။ ေတာတိုးလာေသာ အသံေတြကေတာ့ တေျဖးေျဖး နီးလာေခ်ျပီ။ သို႔ေသာ္ သတၱဝါလား ၊ လူလား ဆိုတာ မျမင္ရေသး။ ေတာတိုးေသာ အသံ အရ ဆိုရင္ေတာ့ လူဆိုရင္ ေလးငါးေယာက္ထက္ မနည္း ၊ သတၱဝါ ဆိုရင္ေတာ့ သံုးေလးေကာင္ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။

ရုတ္တရက္ ေတာတိုးသံက ဇရပ္နားကို ေရာက္မွ ရပ္သြားေလသည္။ နားစြင့္ေနေသာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ရင္ခုန္သံက ပို၍ က်ယ္ေလာင္ လာေခ်သည္။ ဆင္မ်ားလား ၊ က်ားမ်ားလား ၊ ဒါမွမဟုတ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔လို ညမအိပ္ဘဲ ခရီးသြားေနေသာ ခရီးသြားေတြလား။ ဒါဆိုရင္ေတာ့ အဆင္ေျပျပီေပါ႔။ ဇရပ္အျပင္မွာ ရပ္ေနရာကေန ေလွကား အတိုင္း နင္းကာ ဇရပ္ေပၚသို႔ တက္လာေလသည္။ တစ္ေယာက္ ႏွစ္ေယာက္ သံုးေယာက္ . . . . . စုစုေပါင္း ေျခာက္ေယာက္တိတိ။

အေယာက္ေရတြက္ေနမွေတာ့ ဒါ လူျဖစ္ေၾကာင္း ေသခ်ာ ေနေပျပီ။ သူတို႔ တစ္ခုခုကို ပ်ာယိပ်ာယာျဖင့္ ေရာက္လာၾကသည္။ ျပီးေတာ့ ဇရပ္ အလယ္မွာ စုထိုင္လိုက္ကာ လက္ထဲမွ ဖေယာင္းတိုင္ ေသးေသးေလးကို မီးထြန္းညွိလိုက္၏။ ထြက္ေပၚလာေသာ မီးေရာင္ကိုလည္း အျပင္သို႔ ျပန္႔ႏွံ႔ သြားေစလိုျခင္း ရွိဟန္ မတူလွ။ မီးေတာက္ေလး ဖေယာင္းတိုင္မွာ စြဲျပီ ဆိုတာနဲ႔ အသင့္ပါလာတဲ့ လက္ထဲက စကၠဴျဖင့္ ကာကြယ္ ထားလိုက္ေလသည္။ ဘာလို႔ အလင္းေရာင္ကို သူမ်ား ျမင္ရမွာ ေၾကာက္သလဲ လို႔ ေတြးေနတုန္းမွာ သူတို႔ထဲမွာ ေခါင္းေဆာင္ ျဖစ္ဟန္တူသူက သူ႕အိတ္ထဲမွ စာရြက္ တစ္ရြက္ကို ထုတ္ကာ ျဖန္႔လုိက္ေလသည္။

" ဒါ . . . ရြာ အဝင္လမ္းမပဲ။ ဒါက သူၾကီးအိမ္ ၊ ဒါကေတာ့ ဆီစက္ပိုင္ရွင္ ဦးထြန္း တို႔ အိမ္ပဲ။ သူ႕ရဲ႕ ဟိုဘက္မွာ လမ္းေထာင့္ခ်ိဳး ၊ အဲဒီမွာ ႏွစ္ေယာက္ ေစာင့္ေန ၊ တစ္ေယာက္က အိမ္ေရွ႕မွာ ေစာင့္ ၊ က်န္တဲ့ ႏွစ္ေယာက္က ငါနဲ႔ အတူတူ အိမ္ထဲ ဝင္မယ္။ မလိုအပ္ဘဲနဲ႔ လက္နက္ မသံုးနဲ႔။ သူမ်ားေတြကိုလည္း ထိခိုက္ဒဏ္ရာ မရေစနဲ႔။ ငါ ေျပာတာ အားလံုး ရွင္းလား။ "

ဟင္ . . . သူ ေျပာေနတာ ပထမေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ နားမလည္ပါ။  အခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မွန္းမိေခ်ျပီ။ သူတို႔ ရြာထဲ ဆီစက္ ပိုင္ရွင္ဆီမွ ဓားျပတိုက္ရန္ ၾကံစည္ေနျခင္းပါလား။ ခုနက ေျဖေျဖေလ်ာ့ေလ်ာ့ေနမိေသာ ခႏၶာကုိယ္ တစ္ခုလံုး ေတာင့္တင္းသြားမိသည္။ ခႏၶာကိုယ္ကို ျပင္ထိုင္ရန္ သီဟ့ဘက္ကို လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သီဟက ျငိမ္ျငိမ္ေနရန္ လက္ဟန္ျဖင့္ အသာျပ၏။ အေမွာင္ထဲမွာ ျဖစ္ေသာ္လည္း ဇရပ္ၾကမ္းျပင္မွ မီးေရာင္ နည္းနည္းေၾကာင့္ သူ႔တို႔ကို ျမင္ရေသာ္လည္း ထုပ္တန္းေပၚမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရွိေနႏို္င္သည္ ဟု မထင္တာက တစ္ေၾကာင္း ၊ ထုပ္တန္းေပၚက ေမွာင္ေနတာက တစ္ေၾကာင္းေၾကာင့္ သူတို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို သတိမမူမိၾကေခ်။

" အားလံုး သေဘာေပါက္တယ္ ဆိုရင္ သြားၾကတယ္။ အခ်ိန္သိပ္မရွိဘူး။ ျမန္ျမန္သြားျပီး ျမန္ျမန္ လုပ္ၾကမယ္။ ဘယ္လို အေျခအေနပဲ ျဖစ္ပါေစ . . . ငါတို႔ အားလံုး ဒီဇရပ္မွာ ျပန္ဆံုၾကမယ္။ "

ေျပာေျပာဆိုဆိုနဲ႔ သူတို႔ တစ္ခုခုကို အေလာတၾကီး ပံုစံျဖင့္ ထြက္သြားၾကသည္။ ဖေယာင္းတိုင္ တိုတိုေလးကို မီးမႈတ္သြားသည့္တိုင္ေအာင္ ထုပ္တန္းေပၚမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရွိေနတယ္ ဆိုတာကို သတိမူမိၾက။ တကယ္လို႔ ထုပ္တန္းေပၚမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရွိေနမယ္ ဆိုတာကို သိမ်ား သိခဲ့ရင္. . . .

" ေဟ့ေကာင္ . . ."

" - - - - - - - - "

" ေဟ့ေကာင္ . . ကိုေဇာ္ . . "

သီဟက အသံ ခပ္အုပ္အုပ္ျဖင့္ ေခၚ၏။

" ေဟ . . . ဘာလဲ။ "

ကၽြန္ေတာ္ကလည္း အသံ ခပ္အုပ္အုပ္ျဖင့္ ထူးလိုက္ေလသည္။

" ေတြ႕လား။ သူတို႔ ဓားျပေတြ ျဖစ္လိမ့္မယ္။ "

" ေအး . . "

" ဒီည ရြာကို ဓားျပတိုက္ဖို႔ ထင္တယ္။ ဆီစက္ပိုင္ရွင္ အိမ္ကို တိုက္လိမ့္မယ္ ထင္တယ္။ "

" ျဖစ္ႏိုင္တယ္ ၊ ငါတို႔ ဘာလုပ္ၾကမလဲ။ "

"  ဘာလုပ္ရမလဲကြ။ ရြာကို သြားတဲ့ လမ္းက ဒီတစ္လမ္းပဲ ရွိတာေလ။ ငါတို႔ သြားေျပာခ်င္တယ္ ဆိုရင္ေတာင္မွ လမ္းက ေပ်ာက္ေနတယ္။ လမ္းသိေအာင္ သူတို႔ ေနာက္ကို လိုက္မယ္ ဆိုရင္က ကိုယ့္ေသတြင္း ကိုယ္တူးသလို ျဖစ္ေနမွာေပါ႔။ "

" ေအးကြာ။ ဓားျပတိုက္မွာကို ၾကိဳသိေနတာေတာင္မွ ဘာမွ မလုပ္ႏိုင္တဲ့ အျဖစ္ပဲ။ "

" ေတာ္ေသးတယ္ ေဟ့ေကာင္ ၊ ငါတို႔ ထုပ္တန္းေပၚမွာ ရွိေနတာကို သိလို႔ကေတာ့ ငါတို႔ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးညပဲ ဒီညက. . . ။ "

"  ဒါေတာ့ ဒါေပါ့ကြာ။ အခုလို ဓားျပတိုက္မွာကို သိေနလ်က္နဲ႔ ဘာမွ မလုပ္ႏိုင္တာကိုေတာ့ စိတ္ထဲမွာ မခံခ်င္ဘူးကြာ။ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ငါတို႔ သူတို႔ အေနာက္ကေန လိုက္သြားမလား။ "

" အာ . . မလုပ္နဲ႔ ေဟ့ေကာင္ ၊ မင္းက ေတာကၽြမ္းတာလည္း မဟုတ္ဘဲနဲ႔။ သူတို႔က ေတာကၽြမ္းလို႔ ညဘက္ၾကီး သြားတတ္ေပမဲ့ မင္းက မကၽြမ္းေတာ့ သူတို႔ ေနာက္က လိုက္သြားရမွာ သူတို႔ သိသြားရင္ တခါတည္း ေသေနလိမ့္မယ္။ "

" ဟူး . . . ဒါဆို ငါတို႔ ဘာမွ လုပ္မရေတာ့ဘူးလား။ "

" ဒါကေတာ့ ကံၾကမၼာပဲေပါ႔ကြာ။ ဒါနဲ႔ ေနဦး။ သူတို႔ ေျပာသြားတဲ့ စကားထဲမွာ သူတို႔ ဓားျပတိုက္ျပီးလို႔ ျပန္လာလို႔ ဆံုရင္လည္း ဒီဇရပ္မွာပဲ ဆံုမယ္ လို႔ ေျပာတယ္။ ငါတို႔ ဒီထုပ္တန္းေပၚမွာပဲ ေနျပီးေတာ့ သူတို႔ ဘယ္မွာ ေနလဲ ဆိုတာကို နားစြင့္ထားၾကမယ္။ ဒါက ငါတို႔ အလုပ္ႏိုင္ဆံုးေသာ အရာပဲ။ "

" သူတို႔က မိုးလင္းခါနီးမွ ျပန္လာရင္ ငါတို႔ကို ေတြ႕သြားမွာေပါ႔။ "

" မဟုတ္တာကြာ။ ဓားျပတိုက္တယ္ ဆိုတာ ငါးမွ်ားသလို အခ်ိန္ယူျပီး ေစာင့္ လုပ္ရတဲ့ အလုပ္မွ မဟုတ္တာကြာ။ ျမန္ျမန္သြား  ၊ ျမန္ျမန္တိုက္ ၊  ျမန္ျမန္ယူ ၊ ျမန္ျမန္ျပန္ ၊ ျမန္ျမန္ခြဲ . . ဒီလိုပဲ လုပ္ရတာေလ။ "

" ေၾသာ္ . . ဟုတ္သားပဲ။ "

" သူတို႔ ဒီကို ျပန္လာရင္လည္း ျမန္ျမန္ ခြဲျပီးေတာ့ ျမန္ျမန္ ေျခေယာင္ ေဖ်ာက္ၾကလိမ့္မယ္။ ဒါ မတိုင္ခင္ သူတို႔ ဘယ္မွာ ေနၾကလဲ ဆိုတာကို ေျပာတာ ၾကားမိရင္ေတာ့ ငါတို႔ ရြာထဲကို ေရာက္ရင္ ျပန္ေျပာျပႏိုင္တာေပါ႔။ ဒါေပမဲ့ တစ္ခုေတာ့ ရွိတယ္။ "

" အင္း . . ဘာလဲ။ "

" ငါတို႔ ဒီထုပ္တန္းေပၚမွာ ရွိေနတာ သူတို႔ လံုးဝ သိလို႔ မျဖစ္ဘူး။ သိသြားရင္ေတာ့ ငါတို႔ကို သတ္သြားမွာ ေသခ်ာတယ္။ "

" ေအးပါ . . ဒါေတာ့ ငါ သိပါတယ္။ "

" ဒိုင္း . . . . ဒိုင္း . . . "

" ဟာ . . . "

" ေဟာ . . . "

ရြာဘက္လို႔ ထင္ရတဲ့ ေနရာမွ ေသနတ္သံ ႏွစ္ခ်က္ ဆင့္၍ ၾကားလိုက္ရ၏။

" ဟာ . . သီဟ ၊ ဒီလူေတြ ရြာသားေတြ ၊ ဒါမွမဟုတ္ ဆီစက္ ပိုင္ရွင္ကို ပစ္သတ္လိုက္တာလား မသိဘူး။ "

" မဟုတ္ႏိုင္ဘူးကြ။ သူတို႔ ဓားျပတိုက္ျပီးလို႔ အျပန္မွာ ေနာက္ကေန ရြာသားေတြ လိုက္လာမွာ စိုးလို႔ ေျခာက္လွန္႔ပစ္တဲ့ အသံပဲ ျဖစ္မွာပါ။ "

" ေၾသာ္ . .  "

" ဒါဆိုရင္ေတာ့ ေသခ်ာတယ္ ကိုေဇာ္။ မင္း တိတ္တိတ္နဲ႔ ျငိမ္ျငိမ္သာ ေနေတာ့ သူတို႔ မၾကာခင္ ဒီဇရပ္ေပၚ ေနာက္တစ္ေခါက္ ေရာက္လာလိမ့္မယ္။ "

" ေအးပါ . . "

ေျပာလည္း ေျပာျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္လံုး ထုပ္တန္းေပၚမွာ ျငိမ္ေနမိၾက၏။ သိပ္မၾကာ . . . ပထမတုန္းက ေတာတိုးသံေတြထက္ ျပင္းထန္ေသာ အသံေတြႏွင့္ လူသံုးေယာက္ ဇရပ္ေပၚသို႔ တက္လာ၏။

" ေက်ာ္ၾကီးတို႔ အဖြဲ႔ ေရာက္မလာေသးဘူး ထင္တယ္။ "

ေဟာ . . သူတို႔ အထဲက တိုက္ရာပါ တစ္ေယာက္ နာမည္က ေက်ာ္ၾကီး ဆိုသူ ျဖစ္မည္။ ၾကံဳသလို ေျပးလႊားလာရတာ ျဖစ္၍ အတူတူ ေရာက္မလာျခင္းပင္။ သို႔ေသာ္ သိပ္မၾကာလွပါ။ ေနာက္ထပ္ ေတာတိုးသံ ၾကားရျပီး ဇရပ္ေပၚသို႔ ေနာက္ထပ္ သံုးေယာက္ တက္လာေလ၏။

" ဆရာညႊန္႔တို႔ ေရာက္ေနတာ ၾကာျပီလား။ "

" သိပ္မၾကာေသးဘူး ေက်ာ္ၾကီး ၊ မင္းတိို႔ ဘာလို႔ ေနာက္က်ေနရတာလဲ။ "

" ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဟိုဘက္က ပတ္ေျပးေတာ့ ရြာထဲက ေခြးေတြက လိုက္ေဟာင္ျပီးေတာ့ ဆြဲေနလို႔ ဆရာညႊန္႔။ ဒီေတာ့ လူေတြ ဒီဘက္ လိုက္လာလို႔ ဟိုးဘက္ကေန ပတ္ျပီးေတာ့ ဒီကို ျပန္လာရလို႔ နည္းနည္း ေနာက္က်သြားတာပါ။ "

" ကဲ . . ထားလိုက္ေတာ့ ၊ တိုက္ရာပါေတြကို မင္းတို႔ကို ခြဲေပးမယ္။ ရလာသမွ်ကို ပုဆိုးေပၚကို ျဖန္႔ခ်ထားလိုက္။ "

အထုပ္ ေသးေသး ႏွစ္ထုပ္ကို ခြဲသယ္လာေသာ လူႏွစ္ေယာက္က သူတို႔ ဆီမွ အထုပ္ေတြကို ျဖန္႔ထားေသာ ပုဆိုးေဟာင္းေပၚသို႔ စုလိုက္၏။

" ေရာ့ . . ဒါက မင္း အတြက္ ၊ ဒါက မင္း အတြက္ . . ဒါက . . . . ဒါက . . . . ေရာ့ အင့္ ယူၾကေတာ့။ "

သူတို႔ ဆရာ ခြဲေပးတာကို ယူျပီးေတာ့ အသီးသီး သူတို႔ရဲ႕ အိတ္ထဲကို ထည့္လိုက္ၾကေလ၏။

" မင္းတို႔ ငါ ဘာမွ မေျပာဘဲနဲ႔ ဘာမွ မလႈပ္ရွားနဲ႔ေနာ္။ တိုက္ရာပါေတြကို ထုခြဲတဲ့ အခါမွာလည္း သတိရွိဦး။ ငါ ဆက္သြယ္ခ်င္ရင္ မင္းတို႔ကို ပုလဲေမွာ္ထဲက အရက္ဆိုင္မွာ ဆက္သြယ္မယ္။ အားလံုး နားလည္လား။ "

" ဟုတ္ကဲ့ ဆရာညႊန္႔ . . "

" ေအး . . ဒါဆို အားလံုး လူစုခြဲမယ္။ ကိုယ္ သြားခ်င္ရာကို သြားၾကေပေတာ့။ သတိလည္း ထားၾကဦး။ "

ဆရာညႊန္႔ ဆိုသူက သူ႕အတြက္ ေဝစုကို ပုဆိုးေပၚကေန သူ႕ရဲ႕ အထုပ္ထဲသို႔ ေျပာင္းထည့္ လိုက္ေလသည္။ ေခါင္းေဆာင္မို႔ ထင္သည္ သူ႕ရဲ႕ ေဝစုက သူမ်ားေတြထက္ ႏွစ္ဆ မက မ်ားျပားလွသည္။ အသီးသီး ထြက္သြားေသာ သူ႕ရဲ႕ ဓားျပတိုက္ရာပါေတြကို တစ္ခ်က္ၾကည့္ျပီး သူကလည္း ေတာထဲသို႔ တိုးဝင္ ေပ်ာက္ကြယ္ သြားေလေတာ့သည္။

ေတာသည္ ယခုေတာ့ ဘာဆို ဘာမွ မျဖစ္ခဲ့သလိုပင္ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္လ်က္ ရွိသည္။

" ေတာက္ . . . "

သီဟ ရဲ႕ ေတာက္ခတ္သံက မုိုးခ်ံဳးသံ ကဲ့သို႔ပင္။

" ဘာျဖစ္တာလဲ ေဟ့ေကာင္  . . . . "

" ခံျပင္းလို႔ပါကြာ။ "

" ဘာကိုလဲ မင္းကလဲ။ "

" ေၾသာ္. . . မင္းမွာလည္း GSM ဖုန္း တစ္လံုးပါတယ္။ ငါ့မွာလည္း ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ လိုင္းေကာင္းပါေပ့ ဆိုတဲ့ CDMA 800 ဖုန္း တစ္လံုးပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ငါတို႔ ဒီကို ေရာက္ကတည္းက လိုင္းက မရွိေတာ့ဘူး။ လိုင္းက ရွိတယ္ပဲ ထားပါေတာ့ အခု ငါတို႔ သြားမဲ့ ရြာမွာ လက္ကိုင္ တယ္လီဖုန္း ဆိုတာ မရွိၾကဘူး။ လိုင္းဖုန္းေတာ့ ရွိပါရဲ႕။ ဒါကေတာ့ ခဏခဏ လိုင္းက ျပတ္ေတာက္ေနတယ္ လို႔ ၾကားတယ္။ "

" ဒီေတာ့ . . . "

" အခုလို ဓားျပတိုက္မယ္ ဆိုတာကို ၾကိဳသိရတာေတာင္မွ ၾကိဳတင္ျပီးေတာ့ ငါ တို႔ သတင္း မေပးလိုက္ႏိုင္ဘူး။ ငါတို႔သာ ၾကိဳသတင္း ေပးလို္က္ႏိုင္မယ္ ဆိုရင္ ရြာသားေတြ ၾကိဳတင္ျပီးေတာ့ ဓားျပေတြကို ေစာင့္ဖမ္းရံုပဲေလ။ အခုေတာ့ကြာ . . . ေတာက္. . . "

" ေၾသာ္ . . ဒါကေတာ့ကြာ။ ငါတို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ ဆက္သြယ္ေရးေတြက ရန္ကုန္ ၊ မႏၱေလး ၊ ေနျပည္ေတာ္ နဲ႔ တခ်ိဳ႕ေသာ ျမိဳ႕ေတြမွာပဲ ရေနေသးတာကိုး။ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ ျမန္မာ တစ္ႏုိင္ငံလံုး ေတာေန ရြာပါ မက်န္ေအာင္ ဆက္သြယ္ေရးေတြ ေကာင္းျပီးေတာ့ ေစ်းႏႈန္းေတြ သက္သာလာရင္ မင္းနဲ႔ ငါ အခုလို ၾကံဳေတြ႕ရတဲ့ အခါမွာ ၾကိဳတင္ ျပင္ဆင္ တားဆီးႏိုင္ေတာ့မွာေပါ႔ကြာ။ "

" ဟုတ္ပါတယ္။ အခုေတာ့ တိုးတက္မႈ ေႏွးေကြးလြန္းတဲ့ ငါတို႔ ႏိုင္ငံကိုပဲ အျပစ္တင္ရမလား ၊ ေရာင့္ရဲ တင္းတိမ္ေနတတ္တဲ့ ငါတို႔ လူမ်ိဳးကိုပဲ အျပစ္တင္ရေလမလား . . . ဟူး . . .တကယ္ေတာ့ ဒီေန႔လို အျဖစ္အပ်က္ ဆိုတာ မျဖစ္သင့္ဘူး။ ငါတို႔ တားဆီး လိုက္ႏိုင္သင့္တာ . . . "

" ဟုတ္ပါတယ္ . . ဒါေပမဲ့လည္းကြာ . . . "

" ဟုတ္တယ္ . . ဒါေပမဲ့လည္းေပါ႔ . . . ငါတို႔ ေနာင္တစ္ေန႔ လက္ကိုင္ဖုန္းေတြ  ေစ်းေပါေပါနဲ႔ ဆင္းရဲသားေတြပါ မက်န္ ဝယ္ယူ သံုးစြဲႏိုင္ျပီးေတာ့ ၊ ေတာေန ရြာပါ မက်န္ ဆက္သြယ္ေရးေတြ လ်င္လ်င္ျမန္ျမန္နဲ႔ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ေစ်းသက္သက္သာသာ နဲ႔ ဝယ္ယူႏိုင္မဲ့ ေန႔ရက္ကိုပဲ ေစာင့္ရေတာ့မွာေပါ႔ကြာ။ "

" ဟုတ္တယ္ . . ငါတို႔ ဒီလို အေျခအေနကိုပဲ ေစာင့္ေမွ်ာ္ရမွာေပါ႔။ "

" တစ္ခုေတာ့ ရွိတယ္ သူငယ္ခ်င္း . . . "

" ဘာလဲ . . . "

" ဒီလို အျဖစ္အပ်က္ေတြ ငါတို႔ ႏိုင္ငံရဲ႕ သမၼတၾကီးသာ သိသြားခဲ့ရင္ အျမန္ဆံုး အေကာင္အထည္ ေပၚလာမလားလို႔ေပါ႔။ "

" ဒါေပါ႔ကြာ။ အျမန္ဆံုး ျဖစ္လာႏိုင္တာေပါ႔။ "

" ဒါဆို ငါတို႔ ဒီအျဖစ္အပ်က္ေလးကို လူေတြ အားလံုး သိေအာင္ ေျပာျပမယ္ကြာ။ မင္း သေဘာတူလား။ "

" တူတာေပါ႔ကြာ။ ဘယ္မတူဘဲ ရွိပါ႔မလဲ။ "

" အိုေကကြာ။  ငါတို႔ အားလံုး သိေအာင္ ရုပ္ရွင္ ဇာတ္လမ္းတိုေလး ရိုက္ၾကရေအာင္. . . "

" အိုေက . . ဂြတ္ . ."

" - - - - - - - - -"



" ကိုေဇာ္ . . . "

" - - - - - - - - "

" ေဟ့ေကာင္  . . ကိုေဇာ္ ၊ မင္း ဘာေတြ ေတြးျပီး မ်က္လံုး မွိတ္ျပီး ျပံဳးေနရတာလဲ။ "

ရုတ္တရက္ ခုနက သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ေျပာမိေနတဲ့ ဇာတ္လမ္းေလးကို ကၽြန္ေတာ္ အေတြးထဲမွာ ရုပ္ရွင္ ရိုက္ရင္း ျပံဳးေနမိျခင္းျဖစ္၏။

" ေၾသာ္ . . ခုနက မင္းနဲ႔ ငါနဲ႔ ေျပာျဖစ္တဲ့ ဇာတ္လမ္းေလးကို ငါ့ စိတ္ကူးထဲမွာ ရုပ္ရွင္ ရိုက္ေနတာေလ။ "

" မင္းကေတာ့ကြာ . . . "

" အဟုတ္ကြ။ ငါ ဒီဇာတ္လမ္းေလးကို ေတာ္ေတာ္ ၾကိဳက္ေနတယ္။ ျပီးေတာ့ ထင္သာ ျမင္သာလည္း ရွိေနတယ္လို႔ ထင္တယ္။ "

" ေနဦးကြ။ ငါ အခုပဲ ေနာက္ထပ္ ဇာတ္လမ္းေလး တစ္ခု စဥ္းစားမိတယ္။ "

" ဟုတ္လား . . ေျပာစမ္းပါဦး။ "

" ဒီလိုကြ။ မင္း " စစ္ဘုရင္ နပိုလီယံ နဲ႔ သားေမႊးဆိုင္ရွင္ " ဆိုတဲ့ ႏွလံုးသား အာဟာရေလး ဖတ္ဖူးတယ္ မဟုတ္လား။ "

" ဖတ္ဖူးတာေပါ႔။ နပိုလီယံက ေတာရြာေလး တစ္ရြာကို သြားရင္းနဲ႔ ရန္သူေတြနဲ႔ ေတြ႕လို႔ ေျပးရတယ္။ ဒီေတာ့  ရန္သူ ရုရွားေတြ လိုက္လာလို႔ သားေမႊးဆိုင္ရွင္ရဲ႕ ဆိုင္ထဲကို ဝင္ပုန္း ရတယ္ေလ။ သူ႕ရဲ႕ ကိုယ္ရံေတာ္ေတြနဲ႔ ကြဲေနေတာ့ သူလည္း ေၾကာက္ေနတာေပါ႔။ ဒီမွာ သားေမႊးဆိုင္ရွင္က သူ႕ကို သားေမႊးပံု ေအာက္မွာ ပုန္းခိုင္းထားတယ္။ ရုရွားေတြ လာေတာ့ ဟိုဘက္ ထြက္သြားတယ္လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ ရုရွားစစ္သားေတြက သားေမႊးပံုေတြကို ေသနတ္မွာ တပ္ထားတဲ့ ဓားနဲ႔ ထိုးၾကည့္ေသးတယ္။ ျပီးေတာ့မွ ျပန္ထြက္သြားတာ ဒီမွာ သားေမႊးဆိုင္ရွင္က နပိုလီယံကို ရန္သူေတြသာ ေတြ႕သြားရင္ အသတ္ ခံရေတာ့မယ္ ဆိုတာကို သိေနေတာ့ သားေမႊးပံု ေအာက္ထဲမွာ ေနရတုန္းက ဘယ္လို ခံစားရလဲ လို႔ ေမးတယ္ေလ။ ဒါကို နပိုလီယံက လက္ေတြ႕နဲ႔ သက္ေသျပလိုက္တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေလး မဟုတ္လား။ "

" မွန္တယ္။ အစစ္ပဲ။ ငါ ဒါေလးကို အခု ဆင့္ပြား စဥ္းစားေနမိျပီး ဇာတ္လမ္းေလး အျဖစ္ ပံုေဖာ္ေနတာမိတာကြ။ "

" ဟုတ္လား . . လုပ္စမ္းပါဦး။ မင္း စိတ္ကူးေလးကို . . . ငါလည္း လိုက္ေတြးႏိုင္မယ္ ဆိုရင္ ငါ ဇာတ္လမ္း ရုပ္ရွင္ေလး ရိုက္မယ္ကြာ။ "

" ဒီလိုကြ . . . . ."

" - - - - - - - - "



ရုပ္ရွင္ ( ၂ )

" - - - - - - - - "

" ဦးကို ကူညီပါ ငါ့တူရယ္ . . . ကူညီပါ။ "

အသံလည္း ၾကားရင္း ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ကုန္စံုဆိုင္ထဲသို႔ ဦးေလးၾကီး တစ္ဦး အေလာတၾကီး ဝင္ေရာက္လာေလသည္။

" ဦးကို ကူညီပါ ငါ့တူ . . "

" ဘာမ်ားျဖစ္လို႔လဲ ဦးေလးရဲ႕။ "

" ဦး . . . ေနာက္ကို ရန္သူေတြ လိုက္ေနလို႔ပါကြယ္။ "

" မျဖစ္ႏိုင္တာပဲ ဦးရယ္။ ဒီေခတ္ ဒီအခါမွာ ရန္သူရယ္လို႔ မရွိေတာ့ပါဘူး။ "

" ရန္သူဆိုတာ မင္း ထင္သလို စာအုပ္ထဲက ရန္သူေတြေတာ့ ဘယ္ဟုတ္မလဲကြယ္။ သူတို႔က ဦးနဲ႔ ယွဥ္ျပိဳင္ဘက္ ပါတီက လူတခ်ိဳ႕ေပါ႔ကြယ္။ "

" သူတို႔က ဦးကို ဖမ္းမိရင္ ဘာလုပ္မလို႔လဲ။ "

" သူတို႔က ဦးကို ဖမ္းမိရင္ သူတို႔ အလိုရွိရာကို အတင္းအက်ပ္နည္းနဲ႔ ေတာင္းဆိုၾကမွာေပါ႔ကြယ္။ "

" သူတို႔က ဦးဆီက အတင္းအက်ပ္ေတာင္းဆိုရေအာင္ ဦးက ဘယ္သူ မို႔လို႔လဲ။ "

ကၽြန္ေတာ္ ဒီလို ေမးလိုက္ေတာ့ သူက ဟိုဘက္ ဒီဘက္ လွည့္ၾကည့္ျပီးေတာ့မွ ခပ္တိုးတိုး ဆို၏။

" ဦးက သမၼတၾကီးေလကြယ္။ "

" ဗ်ာ . . . မျဖစ္ႏိုင္တာဗ်ာ။ သမၼတၾကီးက ဒီလို လမ္းေပၚမွာ တစ္ေယာက္တည္း ေလွ်ာက္ေနရတယ္လို႔ . . . "

" တကယ္ပါ ငါ့တူရယ္။ ဦးက တိုင္းျပည္နဲ႔ ျပည္သူေတြရဲ႕ စားဝတ္ေနေရး အဆင္မွ ေျပရဲ႕လားလို႔ ရုပ္ဖ်က္ျပီးေတာ့ လာစစ္ေဆးတာပါ။ ဒီေတာ့ ကားကလည္း အစုတ္ေလးပဲ စီးခဲ့ရတာေပါ႔။ ဒီလို စီးလာရင္းနဲ႔ ကားက ကားစုတ္ဆိုေတာ့ ပ်က္တယ္ေလ။ ဒီမွာ ျပင္ေနရင္းနဲ႔ ဦးလည္း ဟိုဟိုဒီဒီ ေလွ်ာက္ၾကည့္ေနမိတယ္။  အဲဒီလို အခ်ိန္မွာ ဦးရဲ႕ ရုပ္ဖ်က္ထားတဲ့ ေခါင္းေပါင္းက ကၽြတ္က်သြားျပီးေတာ့ ဦးရဲ႕ ယွဥ္ျပိဳင္ဘက္ တျခား ပါတီက သေဘာထား တင္းမာသူေတြက ဦးကို ေတြ႕ျပီးေတာ့ အတင္းအက်ပ္ လုပ္ဖို႔ လိုက္လာေနၾကတာပါပဲ။ "

" ဦးေျပာတာ တကယ္ေရာ ေသခ်ာရဲ႕လား။ ဦးက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံရဲ႕ သမၼတၾကီး ဆိုတာ တကယ္ပဲလား။ "

" တကယ္ပါ ငါ့တူရယ္။ ဦးကို ကယ္တင္ပါ။ "

" ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း အခုလို ျမိဳ႕နဲ႔ အရမ္းေဝးေနတဲ့ ေနရာကို ေရာက္ေနတာ ဆိုေတာ့ သူမ်ားေတြ ေျပာေျပာေနတဲ့ ရုပ္ျမင္သံၾကားလည္း မၾကည့္ဖူးပါဘူး ၊ သတင္းစာလည္း မဖတ္ဖူးဘူး ၊ ဂ်ာနယ္ေတြလည္း မေရာက္တဲ့ ေနရာ ဆိုေတာ့ ဦးကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံရဲ႕ သမၼတၾကီး ဟုတ္လား မဟုတ္လား ဆိုတာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ တကယ္ကို မသိဘူး။ ဒါေပမဲ့ တစ္ေယာက္ စကား တစ္ေယာက္ နားနဲ႔ ေျပာေနတာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သမၼတၾကီးက ျပည္သူေတြရဲ႕ အသံကို အရမ္းနားေထာင္တတ္တဲ့ သမၼတၾကီးလို႔ ေျပာေနၾကတယ္။ အားလံုးကလည္း ေလးစားခ်စ္ခင္ၾကတယ္။ ဦးေလး ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံရဲ႕ သမၼတၾကီး ျဖစ္ျဖစ္ မျဖစ္ျဖစ္ပါ ၊ လူတစ္ေယာက္ကို ကယ္တင္တာကေတာ့ ေကာင္းပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ကယ္ပါ႔မယ္။ "

" ေက်းဇူးပါပဲ ငါ့တူရယ္။ "

" ဒါေပမဲ့ ဦးကို ကၽြန္ေတာ္က ဘယ္လို ကယ္တင္ရမွာလဲ။ "

" ဦးရဲ႕ ကိုယ္ေစာင့္အဖြဲ႕ ၊ ကုိယ္ရံေတာ္ေတြကို ဦး . . ဒီမွာ ရွိေနတဲ့ အေၾကာင္းေလးကို ဖုန္း လွမ္းဆက္ေပးရံုပါပဲ။ "

" ဗ်ာ . . . ဘယ္လို  . . . "

" ဟုတ္တယ္ေလ။ ဦး ဒီမွာ ရွိေနတယ္ ဆိုတာကို သူတို႔ သိေအာင္ ဖုန္းေလး ဆက္ေပးရံုပါပဲ။ "

" ျဖစ္ရေလ ဦးရယ္။ ဦးက ဒီေနရာကို အခုမွ ေရာက္ဖူးတာကိုး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အရပ္ေဒသက ျမိဳ႕နဲ႔  အလွမ္းေဝးပါတယ္ ဦးရယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီမွာ ရုပ္ျမင္သံၾကား မမိ သလို ၊ သတင္းစာလည္း မေရာက္ဘူး။ ဒီလိုပဲ ဆက္သြယ္ေရး ဆိုတာကလည္း အရမ္းကို ေဝးလံေခါင္းပါးလြန္းလို႔ တယ္လီဖုန္းဆုိတာ သူမ်ားေတြ ေျပာလို႔ ၾကားဖူးတယ္ ဆိုရံုပဲ ရွိတာပါ။ "

" ေဟ . . . ဟုတ္လား။ "

" ဟုတ္ပါတယ္။ "

" ဒါဆို မင္းမွာ ဖုန္း မရွိဘူးေပါ့။ "

" ဟုတ္ကဲ့ မရွိပါဘူး။ သူမ်ား ေျပာေနတဲ့ လိုင္းဖုန္းလည္း မရွိဘူး ၊ ျခင္းဖုန္းလည္း မရွိဘူး ၊ ဟမ္းဖုန္းလည္း မရွိပါဘူး။ GSM လည္း မရွိဘူး။ CDMA ေရာ မရွိဘူး . . . ဘာဆို ဘာမွ မမိပါဘူး။ "

"  ဒါဆို မင္းတို႔ အေရးေပၚ ကိစၥ ၾကံဳလာရင္ ဘယ္လို လုပ္ရလဲကြာ။ "

" ကၽြန္ေတာ္တို႔လား . . "

" ေအးေလ . . "

" ကၽြန္ေတာ္တို႔ အေရးေပၚ ကိစၥ ၾကံဳလာရင္ ဘယ္လိုလုပ္ရလဲ ဆိုေတာ့ . . အခု ဦးလိုပဲ လုပ္ရတာေပါ႔ ဦးရယ္။ "

" ဘယ္လိုလဲကြ။ ရွင္းျပပါဦး။ "

" ဦးလိုပဲေလ။ ကိုယ္ ရွိေနတယ္ ဆိုတဲ့ ေနရာကေန ကိုယ္ ေျပာခ်င္တယ္ ဆိုတဲ့ ေနရာ မေရာက္ေရာက္ေအာင္ ေျခလ်င္ ေလွ်ာက္ျပီးေတာ့ ၊ ဒါမွမဟုတ္ ေျပးလႊားျပီးေတာ့ သြားရတာေပါ႔ ဦးရယ္။ "

" ေဟ . . . "

" ဟုတ္ပါတယ္ ဦး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လို ဆက္သြယ္ေရးေတြ ခက္ခဲေနတဲ့ ေနရာက လူေတြ အဖို႔ေတာ့ တန္ဖိုးၾကီးပါတယ္ ဆိုတဲ့ ဆက္သြယ္ေရး ပစၥည္းေတြ မကိုင္ႏိုင္ပါဘူး။ တကယ္လို႔ ကိုင္ႏိုင္တယ္ပဲ ထားပါဦး။ ဆက္သြယ္ေရး ဧရိယာရဲ႕ ကန္႔သတ္ခ်က္ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မသံုးႏိုင္ပါဘူး။ "

" ေၾသာ္ . . ."

" တကယ္လို႔ေပါ႔ ဦးရယ္။ "

" - - - - - - - "

" ဆက္သြယ္ေရး ဧရိယာေတြ က်ယ္ဝန္းလာမယ္။ ဆက္သြယ္ေရး ပစၥည္း တန္ဖိုးေတြလည္း က်ဆင္းလာမယ္။ ဆက္သြယ္ေရး သံုးစြဲခေတြလည္း သက္သာလာမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားလံုးဟာ လူနဲ႔ ရင္းျပီးေတာ့ ေျပးလႊား ဆက္သြယ္ေနရတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဆက္သြယ္ေရး ကိရိယာေလးနဲ႔ ဆက္သြယ္လိုက္ျပီးေတာ့ အဆင္ေျပေျပ အသံုးျပဳႏိုင္တာေပါ႔ ခင္ဗ်ာ။ "

" ဒါဆို အခု မင္း ဦးကို ဘယ္လို ကူညီမွာလဲ။ ဦး ေနာက္မွာ သေဘာထား တင္းမာတဲ့ အဖြဲ႔က လူေတြ လိုက္လာေနၾကျပီ။ "

" စိတ္မပူပါနဲ႔ ဦး။ ဦးကို ကၽြန္ေတာ္ ရေအာင္ ဖြက္ထားျပီးေတာ့ ဦး ဆက္သြယ္ေစခ်င္တဲ့ ေနရာကို ေရာက္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္ ေျပးလႊားျပီးေတာ့ ေရာက္ေအာင္ သြားျပီးေတာ့ ကူညီပါ႔မယ္။ "

" - - - - - - - - "

" တခ်ိဳ႕လူေတြ ၊ တခ်ိဳ႕ေနရာေတြ အတြက္ တယ္လီဖုန္းလို ခလုတ္ကေလးေတြ ႏွိပ္လုိက္ျပီးေတာ့ ဆက္သြယ္လိုက္လို႔ ခ်က္ခ်င္း သိျပီးေတာ့ ခ်က္ခ်င္းေတာ့ အဆင္မေျပႏိုင္ေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔လို ဆင္းရဲသား ၊ အဆက္အသြယ္ ေခါင္းပါးတဲ့ ေနရာက လူေတြ အတြက္ကေတာ့ ဒီနည္းပဲ ရွိတယ္ မဟုတ္လား။ "

" - - - - - - - - "

" လာပါ ဦး။ ဦး ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အိမ္ေအာက္ထပ္က ပစၥည္း သိုေလွာင္ခန္းထဲမွာ ပုန္းေနပါ။ ဒီေနရာကို ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အိမ္သားေတြ အျပင္ တျခား ဘယ္သူမွ မသိႏိုင္ပါဘူး။ ဦး အတြက္ လံုျခံဳမွာပါ။ "

" - - - - - - - -"

ထိုသမၼတၾကီးလည္း သိုေလွာင္ခန္းထဲမွာ ေအးေဆး သက္သာစြာျဖင့္ ပုန္းေအာင္းေနေလေတာ့သည္။

ဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ ထိုလူငယ္ေလးဟာ သူ႕ကုန္စံုဆိုင္ကို ေရာက္လာေသာ သေဘာထား တင္းမာသူမ်ားကုိ သူ႕ကုန္စံုဆိုင္ထဲမွာ ဘာမွ မရွိဘူး ဆိုကာ ဝင္ရွာေစျပီးေတာ့ ဆိုင္မွာ သူ႕ရဲ႕ ဇနီးကို ထားခဲ့ကာ သမၼတၾကီးကို ေဘးကင္းေစရန္ ရည္ရြယ္၍ သမၼတၾကီးရဲ႕ ကိုယ္ရံေတာ္ေတြ ရွိေနတဲ့ ေနရာကို ေရာက္ေစရန္ ေျခေထာက္ ႏွစ္ေခ်ာင္းကို အားျပဳကာ ေျပးလႊား၍ ဆက္သြယ္ေပးေနရေလေတာ့သည္။

တခ်ိဳ႕က နံပါတ္ကေလးမ်ားကို လက္ေခ်ာင္းကေလးမ်ားျဖင့္ ႏွိပ္ျပီးေတာ့ လြယ္ကူစြာ ဆက္သြယ္ေနႏိုင္ခ်ိန္မွာ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ တစ္ေနရာမွ သတင္း တစ္ခုကို တျခားေနရာသို႔ ေရာက္ေစရန္ လူအား ၊ အခ်ိန္အားထုတ္ကာျဖင့္ ဆက္သြယ္ေနၾကရသည္။

တကယ္ေတာ့ လူသား အားလံုး အတူတူပင္ မဟုတ္တံုေလာ့။ သင္ေရာ ၊ ကၽြႏ္ုပ္ေရာ ၊ တျခားသူေတြေရာ အားလံုး လြယ္ကူ သက္သာေစႏိုင္ေသာ ဆက္သြယ္ေရး ကိရိယာမ်ားကို လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ေနခ်ိန္မွာ ဘာေၾကာင့္မ်ား လြယ္ကူ သက္သာေသာ ဆက္သြယ္ေရး ကိရိယာမ်ားကို မလုပ္ေဆာင္ၾကပါသနည္း။ ဘာေၾကာင့္ပါနည္း။

ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခုေတာ့ ေျပာခ်င္ပါသည္။ ယခု ကၽြန္ေတာ္ ေရးေနေသာ ေနရာေတြမွာ သမၼတၾကီး ဆုိကာ ထည့္ေရးထားသူမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံကို အေျချပဳ ေရးထားျခင္း မဟုတ္ပါ။ တခါက ရုရွားျပည္မွာ တိုင္းခန္းလွည့္လည္ရင္း အျဖစ္အပ်က္ေလး တစ္ခုကို သတိရလို႔ ထည့္ေရးလိုက္တာပါ။ သင္သည္ မည္သူပင္ ျဖစ္ေနပါေစ။ တစ္ေန႔ " ထိုသမၼတၾကီး " ကဲ့သို႔ အခက္အခဲ မေတြ႕ၾကံဳရပါဟု မည္သူမွ တပ္အပ္ေသခ်ာစြာ မေျပာႏိုင္ပါ။ ထုိအခ်ိန္မွာ သင့္ကို ကူညီ ဆက္သြယ္ေပးမည့္ ဆက္သြယ္ေရး ပတ္ဝန္းက်င္သည္ ယခုကဲ့သို႔ အလြန္ ေခါင္းပါးေနပါက သင္မည္က့ဲသို႔ ခံစားရမည္နည္း။ ထိုအခ်ိန္မွာ ကံေကာင္းလွစြာေသာ ထိုသမၼတၾကီး ကဲ့သို႔ ကူညီမည့္သူ သင့္မွာ မေတြ႕ခဲ့ဟု ဆိုပါလ်င္. . . . . သင္၏ ကံၾကမၼာသည္ အဘယ္ကဲ့သို႔ ျဖစ္လာမည္နည္း။

မိမိရဲ႕ တကိုယ္ေကာင္းက်ိဳးကိုသာ ၾကည့္၍ အမ်ားျပည္သူရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္ကို လ်စ္လ်ဴရႈ႕သူေတြကို သဘာဝကလည္း လက္ပိုက္ေတာ့ ၾကည့္ေနလိမ့္မည္ မဟုတ္ပါ။ တစ္ေန႔ တူေသာ အက်ိဳးကို ခံစားရေသာ အခါမွာ သင္ မည္ကဲ့သို႔ ေနာင္တ တရားႏွင့္ ေျဖသိမ့္ေနႏိုင္မည္နည္း။  ကံကို ယံုၾကည္ပါ။ ကံ ကံ၏ အက်ိဳးကို ေမ့မထားပါနဲ႔ ဟုသာ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာလိုပါသည္။



ကၽြန္ေတာ္ ဘေလာ့ဂါ တစ္ေယာက္ပါ။

" ငါးေထာင္တန္ ဖုန္းအေပၚ ဘေလာ့ဂါ တစ္ေယာက္ရဲ႕ အျမင္ " ဆိုကာ ကိုသက္တန္႔ခ်ိဳက Tag လာေသာ အခါမွာ ဟိုးအရင္က " လြတ္လပ္ရုပ္ရွင္ " ရိုက္ကူးသူမ်ားရဲ႕ စိတ္ကူးေတြကို ပံုေဖာ္ၾကတာကို ကၽြန္ေတာ္ ၾကည့္ရင္း ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ကူးထဲမွာ ျဖစ္တည္ေနတဲ့ ဖုန္းနဲ႔ ပတ္သတ္ေသာ ဇာတ္လမ္းတုိ ငါးခုထဲမွ ေလာေလာဆယ္ ႏွစ္ခုကို တင္ျပလိုက္ပါတယ္။  ဒီဇာတ္လမ္းေလးေတြနဲ႔ ပတ္သတ္လို႔ ဘယ္သူ႕ကိုမွ ထိခိုက္ေစလိုျခင္း မရွိပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ ထံုးစံအတိုင္း ဟိုလိုလို ဒီလိုလို ျပံဳးစရာ အေတြးေလး ျဖစ္ေအာင္ ေရးထားရံုပါပဲ။

ကိုသက္တန္႔ခ်ိဳကေတာ့ ေအာက္ပါ ေမးခြန္းေလးေတြကို ေျဖခိုင္းထားပါတယ္။ 

၁။ ယခု ဆက္သြယ္ေရးက ခ်ထားေပးမယ့္ ႏွစ္သိန္း၀န္းက်င္ ဖုန္းကို တန္ဖိုးနည္းဖုန္းလို႔ သင္ၿမင္ပါသလား။

၂။ ငါးေထာင္တန္ဖုန္းေပၚလာေစဖို႔ စေတကာကပ္ၿခင္း နဲ႔ တီရွပ္မ်ား ၿပဳလုပ္ၿခင္းအေပၚ သင္ဘယ္ လိုၿမင္ မိပါသလဲ။

၃။ ငါးေထာင္တန္ ဖုန္းေပၚလာေစဖို႔ စုေပါင္းလက္မွတ္ ထုိးၿပီးလႊတ္ေတာ္ကို တင္ၿပၿခင္းအေပၚ သင္ဘယ္ လိုၿမင္မိ ပါသလဲ။

၄။ ငါးေထာင္တန္ ဖုန္း မ်ားေပၚေပါက္လာေစဖို႔ သင့္အေနနဲ႔ ၾကိဳဆိုပါသလား။

၅။ ငါးေထာင္တန္ ဖုန္းအေပၚ သင့္အၿမင္ေလး တစ္ပိုဒ္ေလာက္ခ် ေရးေပးပါ ။

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဒါေတြကို အခ်က္ေတြနဲ႔ သီးသန္႔ မေျဖခဲ့ေတာ့ပါဘူး။ ဒါေတြ အားလံုးကို ျခံဳျပီးေတာ့ အထက္က ဇာတ္လမ္းတိုေလး ႏွစ္ခုကိုပဲ ေရးေပးလိုက္ပါတယ္။ ေက်နပ္ၾကလိမ့္မယ္လို႔ ယူဆပါတယ္။

ဟိုတစ္ေန႔က တစ္ေနရာမွာ တစ္ေယာက္ေသာ လူတစ္ေယာက္က ေအာက္ပါ အတိုင္း ေရးသြားပါတယ္။

" ငါးေထာင္တန္ ဖုန္း ဟုတ္လား။ မျဖစ္ေစခ်င္ပါဘူးကြာ။ ငါတို႔က ဖုန္းကို ၃၅ သိန္းေတာင္မွ ေပးဝယ္ထား ရတာ။ အခုလို ငါးေထာင္တန္ ဖုန္းေတြ ထုတ္ေပးေတာ့ ငါတို႔ အရင္က ဝယ္ထားတဲ့ လူေတြ ေသျပီေပါ႔။ " 

တဲ့။ ျဖစ္မွ ျဖစ္ရေလဗ်ာ။ အေတာ္ကို အတၱၾကီးတဲ့ လူေတြပါလား။ ကိုယ္လို သူလို လူတိုင္း ဆက္သြယ္ေရး ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ တန္ဖိုးနည္း ဖုန္းေတြ သံုးႏိုင္တာကို မၾကည္ျဖဴႏိုင္တဲ့ လူ ရွိေနေသးတာပဲကိုး။ ဒီလို လူနည္းစုကို ၾကည့္ျပီး ၊ လူနည္းစု အရင္းရွင္ေတြကို ၾကည့္ျပီးေတာ့ အမ်ားျပည္သူေတြ လိုအပ္ေနတဲ့ ေစ်းႏႈန္းသက္သာျပီးေတာ့ ဆက္သြယ္ေရး ေကာင္းမြန္ေသာ ဖုန္းေတြကို မထုတ္ေပးႏိုင္ဘူး ဆိုရင္ေတာ့ တစ္ခုခုေတာ့ မွားေနျပီလို႔ ဆိုရမွာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံက လူသားေတြရဲ႕ ကံၾကမၼာပဲေပါ႔ဗ်ာ။

ဒါေပမဲ့ ဒီလို အတၱၾကီးေနတဲ့ လူေတြ ၊ သေဘာထား တင္းမာေနၾကတဲ့ လူေတြ ၊ သူတို႔ရဲ႕ သားသမီးေတြ ၊ သူတို႔နဲ႔ ပတ္သတ္ေနတဲ့ သူေတြ တစ္ေန႔ေန႔ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ အထက္က သမၼတၾကီးလို ေသေရး ရွင္ေရး အသက္တမွ် အကူအညီ လိုေနတဲ့ အခ်ိန္က်မွ လူေတြ အားလံုး အတြက္ ဆက္သြယ္ေရး ဆိုတာ အေရးၾကီးပါလား လို႔ ေနာင္တေတြနဲ႔ မေတြးမိၾကပါေစနဲ႔လို႔ ဆုေတာင္းေပးရင္းနဲ႔ တန္ဖိုးနည္း ငါးေထာင္တန္ ဖုန္းအတြက္ လႈပ္ရွားသူေတြ ၊ အားၾကိဳး မာန္တက္ ေဆာင္ရြက္ေနတဲ့ လူေတြ အားလံုးကို ေလးစားစြာျဖင့္ ဤပို႔စ္ကို ေရးသားကာျဖင့္ ဂုဏ္ျပဳလိုက္ရပါသည္။


*** သက္တန္႔ခ်ိဳ ရဲ႕ Tag ပို႔စ္ပါ။ ***


ေလးစားစြာျဖင့္
ကိုေဇာ္
8-Mar-2012

Share/Bookmark

04 March 2012

11 3-Mar-2012 မႏၱေလး သို႔




ပထမ တစ္ၾကိမ္ လြဲေခ်ာ္မႈက ဒုတိယ အၾကိမ္ အတြက္ ပို အင္အား ေကာင္းေအာင္ ျပင္ဆင္မႈ ျဖစ္သြားေစတယ္ ဆိုတာကို က်ေနာ္ သင္ခန္းစာ ယူမိသြားတယ္။ ျပီးေတာ့ စိတ္ဓါတ္ေတြ ပိုျပီးေတာ့ ျပင္းျပ ထက္သန္သြားေစတယ္ ဆိုတာကိုလည္း က်ေနာ္ သတိျပဳမိတယ္။ ျပီီးေတာ့ ပိုျပီးေတာ့ စုစုစည္းစည္း ျဖစ္သြားေစတယ္ ဆိုတာ က်ေနာ့္ကို သင္ၾကားျပသတယ္။ 

ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ မႏၱေလး ရဲ႕ 3-Mar-2012 . . .။ 

ေလးစားစြာျဖင့္
ကိုေဇာ္
Share/Bookmark

29 February 2012

14 ေလနဲ႔အတူ လြင့္ေမ်ာေသာ စာ


" ေလနဲ႔အတူ လြင့္ေမ်ာေသာ စာ "

က်ေနာ္ အရင္လို စာေတြ မဖတ္ျဖစ္တာ ၾကာျပီ။
မေတြ႕ျဖစ္ေအာင္ သူေရာ ၊ က်ေနာ္ေရာ ေရွာင္ေနမိတယ္။
သို႔ေသာ္ . .
ေတြ႕တာနဲ႔ က်ေနာ္ ဒီလို " ဖတ္ " မိေပမဲ့ ဒီလိုေတာ့ " ဖက္ " ထားမိပါသည္။
ေဟာက္ေတာင္မွ ေဟာက္လို႔ . . .။
ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ နာရီ အေဟာင္းတစ္လံုးကို ဝယ္မလို႔ သြားၾကည့္ျဖစ္တယ္။
ေရာင္းသူက ဘိုလို မႈတ္ျပီးေတာ့ ေျပာတယ္ . . . " စက္ကင္း ( Second ) " တဲ့။
က်ေနာ္ မဝယ္ျဖစ္ခဲ့ေတာ့ပါ။
" စက္ကင္းမဲ့ေနပါတယ္ " ဆိုေနမွ ဘာလုပ္ရေတာ့မွာလဲ။
ေနာက္ထပ္ နာရီ တစ္လံုးကိုလည္း ၾကည့္မိပါတယ္ . . 
အမ်ိဳးအစား ေကာင္းတယ္ " အိုးရီးရင့္ ( Orient ) " လို႔ ဆိုတယ္။
သူေျပာတဲ့ အသံက မပီေတာ့ " အိုးရီးပဲ " လို႔ ျဖစ္ေနသည္။
က်ေနာ္ မဝယ္ျဖစ္ခဲ့ျပန္ပါ။
" စက္မပါဘဲ အိုးခ်ည္းးပဲ " ဆိုမွေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္ နာရီက သြားပါေတာ့မလဲ။
က်ေနာ္ ထိုဆိုင္မွ ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။
ဒါနဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ဖိနပ္နဲ႔ တံျမက္စည္း လွဲေနမိတယ္။
မထူးပါဘူး ဖံုေတြ ပိုပို ထူလာတယ္။ ေပ လို႔ . .  ပြ လို႔ . . .
တယ္လီဖံုး အသံျမည္ရင္  . . . .
" ဟယ္လို " လို႔ ထူးရမလား . .
" ဟဲလို " လို႔ ထူးရမလား . . .
" ဟလို " လို႔ ထူးရမလား . . .
" Hello " လို႔ ထူးရမလား . . .
" Helo " လို႔ ထူးရမလား . . .
" ဝယ္ " လို႔ ထူးရမလား . . .
" မိုးရွိ  . . .မိုးရွိ  . .  " လို႔ ထူးရမလား . . .
စဥ္းစားေနတာနဲ႔ပဲ ဖုန္းက ျပန္က်သြားတယ္။
ေနာက္တစ္ခါ လာရင္ေတာ့ လက္ဟန္ေျခဟန္နဲ႔ပဲ ထူးလိုက္ေတာ့မယ္။
ဒါေပမဲ့ . . ေနာက္ေတာ့ ျမန္မာလိုပဲ ထူးလိုက္မိတယ္။
" အမိန္႔ရွိပါ " လို႔ . . . .
ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ဟိုဘက္က ေခၚတာက အလုပ္ထဲက တရုတ္မ ျဖစ္ေနတယ္။
သူမက နားမလည္ပါ။
ဒါနဲ႔ပဲ သူေရာ ၊ က်ေနာ္ေရာ ေလေတာ္ေတာ္ ကုန္သြားပါတယ္။
ေနာက္ဆံုးေတာ့ မနက္ျဖန္ သူေဌးနဲ႔ လာေတြ႕ပါလို႔ ေျပာသြားတာပါ။
ေလမိုးက အေၾကာင္းထူးရင္ ေျမာင္းတူးျပီး ေျပာင္းဖူးစိုက္ပါတဲ့။
သူ႕ကို ၾကံဳရင္ ေျပာျပေပးပါ . . . ေျမာင္းတူးတဲ့ ေခတ္ကုန္ျပီလို႔ . . ။
အခုေတာ့  . . .ရမ္းစိုက္ေနက်တာပါပဲ။
ဒါကိုပဲ ေပါက္ေပါက္ ေမ်ာက္ေမ်ာက္လို႔ ေခၚသတဲ့။
( ေမ်ာက္ေတြ အပင္ေပါက္ စိုက္ေနသလိုေပါ႔။ )
ေတာေျပာင္းျပီး စေကာေတာ့ မေရာင္းပါနဲ႔။
အခုေခတ္က ဆန္ျပာတဲ့ ေခတ္ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။
စက္နဲ႔ ၾကိတ္ျပီးေတာ့ အလိုလို ျပာေပးတဲ့ ေခတ္ ျဖစ္ေနျပီ။
ေလွ်ာက္ေရာင္းရင္ ေျခတိုပါလိမ့္မယ္။
အမယ္အိုၾကီး တစ္ေယာက္ ငိုေနသည္။
သူမ ဘာလို႔ ငိုေနသည္ ဟု ထင္ပါသလဲ။
( ဘာလို႔လဲ ) ဟု က်ေနာ့္ကို ျပန္မေမးပါနဲ႔။
က်ေနာ္က မသိလို႔ ေမးတာပါ။ ဒါက အရိုးရွင္းဆံုး ေျပာတာပါ။
ဖေနာင့္ႏွင့္ တင္ပါး တသားတည္း က်ေအာင္ ေျပးဖူးခ်င္တယ္။
သို႔ေသာ္ . . . ေသခ်ာ စဥ္းစားေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ပါ။
ေျပးရင္လည္း ေမာရံုပဲ ရွိမွာေပါ႔။ က်ေနာ္ မေျပးျဖစ္ေတာ့ပါ။
အတိသယ ဝုတၱိ ထင္ပါရဲ႕. . .
ေျခတိုျခင္းကို ဆိုလိုခ်င္ပံု ရပါသည္။
ေရွ႕ေန အလုပ္သည္ ေျခတိုသည္ဟု ၾကားဖူးပါသည္။
သူတို႔လည္း တင္ပါးနဲ႔ တသားတည္းမ်ား က်ေနေလလိမ့္မလား။
သို႔ေသာ္ . . .  ေရွ႕ေနမ်ားတြင္ အထီးတင္ မက  ၊ အမ မ်ားပါ ရွိေနေသာေၾကာင့္
က်ေနာ္ စစ္တမ္း မလုပ္ရဲပါ။
ဝက္ကေလး လို႔ ဆိုတိုင္း Saluu Lay လို႔ မထင္ၾကပါနဲ႔
ဝက္သားေပါက္ကေလးလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။
ဝက္သားေပါက္ကေလးလိုမ်ိဳးျဖင့္ Angel Shaper ျပန္ဝေနေလသည္။
သို႔ေသာ္ . . . သူမက အသံေကာင္းေနတံုးပင္။
( ေတာ္ပါေသးရဲ႕ အေလွ်ာက္ေကာင္းေပလို႔ )
ဒီေန႔ ကိုသာဝ အလြန္ေပ်ာ္ေန၏။
အေပ်ာ္လြန္ေနသည္ဟုလည္း ဆိုႏိုင္သည္။
အလည္လြန္ေနေသာ သူကဲ့သို႔ပင္ သူ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ ေနာ္မယ္ကို ျပန္ေရာက္မည္ မထင္ပါ။
သြားခ်င္ရာ သြားပါေစ သူ စိတ္ခ်မ္းသာဖို႔ပဲ မဟုတ္လား။
ဖဘ မွ ဓါတ္ပံုမ်ား စာမ်ားကို ၾကည့္ျပီး
လူက အတိတ္ကို ျပန္ေရာက္ေရာက္သြားသလို ျဖစ္ရသည္။
ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ . . .
လြန္ခဲ့ေသာ တစ္နာရီက ရွယ္ထားေသာ ပံုကို ေနာက္တစ္ေယာက္က ထပ္ရွယ္ျပန္သည္။
ထို႔အတူ ေနာက္ တပတ္မွာ ေနာက္တစ္ေယာက္က ထပ္ရွယ္ျပန္ေလသည္။
ဒါန႔ဲပဲ က်ေနာ္သည္ ေရွ႕သို႔ မေရာက္ျဖစ္ေတာ့ပါ။
အတိတ္မွာ ခ်ာခ်ာလည္ေနပါေတာ့သည္။
က်ေနာ့္မွာ လူလည္ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ ရွိသည္။
လူလည္ ဆိုတာ သူ႕ဖာသာသူ ေျပာတာပါ။
သူသည္ ေတာ္ေတာ္လည္း လည္ပါသည္။
သို႔ေသာ္ သူလည္တာက လည္ဝယ္တာ မဟုတ္ဘဲ . .
ဒီေနရာမွာပဲ ပတ္ခ်ာလည္ေနေသာ သူမ်ိဳး ျဖစ္သည္။
ထို႔ေၾကာင့္ သူသည္ လူလည္ၾကီး ျဖစ္ေနေလေတာ့သည္။
ကိုလင္းဦး ၏ " တမ္းတ ေကာ္ဖီ " ကို ထပ္ဖတ္ရင္း
က်ေနာ္ အခု ေကာ္ဖီေသာက္ေနမိသည္။
က်ေနာ္ ေကာ္ဖီမစ္ကို မၾကိဳက္ပါ။ ဘလက္ေကာ္ဖီကိုသာ ႏွစ္သက္သည္။
သို႔ေသာ္ အခု ေသာက္ေနတာ ေကာ္ဖီမစ္ ျဖစ္သည္။
Mix ဟု ေရးထားေသာ္လည္း က်ေနာ္ ေရေႏြးႏွင့္ ထပ္ေရာ ရျပန္ေလသည္။
သို႔ေသာ္ . . . ဒီေနရာမွာ တစ္ခုေျပာခ်င္ပါသည္။
ေရေႏြးဟု ဆိုေသာ္လည္း တကယ္ေတာ့ ေရပူနဲ႔မွ ေဖ်ာ္၍ ေကာင္းပါသည္။
ေရေႏြးနဲ႔ ဆိုရင္ အားလံုး ေကာင္းစြာ မေပ်ာ္ပါ။
ဒါဆို ဘာေၾကာင့္ ေရပူနဲ႔ ေဖ်ာ္တယ္ လို႔ လူေတြ မေျပာၾကပါသနည္း။
( မသိပါ။ )
ဟုတ္ပါတယ္ . .က်ေနာ္လည္း မသိပါ။
မခင္ဦးေမသည္ ဘေလာ့မွာ ပဲခူး ( ၆ ) ေရးတင္ထားတာ ဖတ္လိုက္ရ၏။
" ပခိုး ဆိုျပီးေတာ့ ပဲခူးမွာ ဆင္းသြားတယ္ " ဆိုေသာ ဟာသေလးကို သြားသတိရ မိသည္။
မမကြန္ေရာ ဘယ္မွာ ဆင္းသြားပါသနည္း။
( မသိပါ။ )
က်ေနာ္ မသိတာေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားေနပါေရာလား။
ဒီေန႔ ထမင္း မစားပါ။
ေပါင္မုန္႔ တစ္ထုပ္ဝယ္ျပီးေတာ့ ေတြ႕ကရာ ညွပ္ကာ အစံု လုပ္စားျဖစ္သည္။
ငါးပိရည္ ႏွင့္ေတာင္မွ တိုစားလိုက္ပါေသးသည္။
ငါးပိရည္ စားသူ ႏွင့္ မစားသူတို႔ တိုက္ပြဲ ျဖစ္ၾကသည္။
က်ေနာ္ကေတာ့ ဘယ္ဘက္ကမွ မပါခ်င္ပါ။
သို႔ေသာ္ . . . မစားသူ မ်ားေလ ေစ်းႏႈန္းက်ေလလို႔ ထင္မိပါသည္။
ဝယ္လိုအားနည္းရင္ ေစ်းႏႈန္းက်မည္ မဟုတ္ပါလား။
ဒါေပမဲ့ . . . တျခားေသာ သီအိုရီ တစ္ခု အရ
ဝယ္လိုအားနည္းရင္ ထုတ္လုပ္မႈ က်ပါသည္။
ထုိ႔အတူ ထုတ္လုပ္မႈ ကုန္က်စရိတ္က မကာမိပါ။
ဒီ့အတြက္ ကုန္ေစ်းႏႈန္း တက္ရျပန္ေလေတာ့သည္။
ဒါနဲ႔ပဲ ငါးပိရည္ တိုက္ပြဲက ၾကာရွည္ေနေလေတာ့သည္။
သူတို႔ ျဖစ္ေနတဲ့ တိုက္ပြဲကို က်ေနာ္ တေယာထိုး၍ ၾကည့္မေနပါ။
ငါးပိရည္ကို ေပါင္မုန္႔နဲ႔ တို႔စားရင္း ၾကည့္ေနမိသည္။
( ေကာင္းပါသည္. . . စားလို႔ )
လိုက္စားၾကည့္ပါလို႔ ဘယ္သူ႕ကိုမွ က်ေနာ္ မဖိတ္ေခၚခ်င္ပါ။
ဝယ္လိုအား မတက္ေစခ်င္သလို ၊ ထုတ္လုပ္မႈကိုလည္း မေလ်ာ့က်ေစခ်င္ပါ။
မည္သို႔ပင္ ျဖစ္ေစ . . . 
တစ္ခါေလာက္ေတာ့ က်ေနာ္ ေသေသခ်ာခ်ာ ရူးၾကည့္ဖူးခ်င္သည္။
ဘုရားေဟာ အရ လူေတြ အားလံုးက တစ္ခုခုမွာ အရူးေတြခ်ည္းပဲလို႔ မကိုးကားၾကပါနဲ႔။
ဒါက ေယဘုယ်ကုိ ဆိုလုိခ်င္တာပါ။
က်ေနာ္ကေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာ ရူးၾကည့္ဖူးခ်င္တာ။
သို႔ေသာ္ . . . အခ်ိန္မရေသးပါ။
အခ်ိန္ေရာ ၊ အရွိန္ေရာ ယူရပါဦးမယ္။
ဘယ္ေလာက္ပဲ ျမင့္တက္ေနပါေစ . . . အရွိန္ကုန္ရင္ေတာ့ ျပန္က်ရစျမဲပါ။
ဒါေၾကာင့္ ဘယ္သူမွ မာန္မတက္သင့္ပါ။
ယေန႔ အင္တာဗ်ဴး တစ္ခုကို ေျဖလိုက္ရသည္။
( ေအာင္လား ) လို႔ မေမးပါနဲ႔။
ေအာင္မွတ္ေပးဖို႔က သူ႕အပိုင္း ျဖစ္ျပီးေတာ့
က်ေနာ္ကေတာ့ အေကာင္းဆံုး ေျဖလိုက္ဖို႔ပဲ ျဖစ္ပါသည္။
မျပီးေသးပါ။
မနက္ျဖန္မွာ ေနာက္ထပ္ သူေဌးနဲ႔ အေက်အလည္ ထပ္ျပီးေတာ့ ညွိႏိႈင္းရဦးမယ္။
ညွိရတယ္ ဆိုေပမဲ့ ကိုယ့္ဘက္က ေတာင္းဆိုရမွာေတြပါ။
တကယ္ေတာ့ . . . ေတာင္းဆိုခြင့္ ရမယ္ ဆိုရင္ သူ႕ဆီက တစ္ခုပဲ ေတာင္းဆိုခ်င္ပါတယ္။
( တကယ္ပါ။ ) က်ေနာ္ အိမ္ျပန္ခ်င္တယ္။
ဒီအလုပ္မွာ က်ေနာ္ ဘာမွ ပရက္ရွာ မရွိပါ။
ထို႔ေၾကာင့္ က်ေနာ္ အလြန္ပ်င္းသည္။
ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ့္မွာ တံုးသြားသည္ဟု ခံစားရသည္မွာ ၾကာခဲ့ျပီ။
တကယ္ေတာ့ သူေဌးနဲ႔လည္း မေတြ႕ခ်င္ပါ။
သူကလည္း ေခ်ာ့ေျပာလိမ့္မည္ ဆိုတာ က်ေနာ္ သိသည္။
ဒါေပမဲ့ . . . က်ေနာ္ကလည္း ငိုေနျခင္း မဟုတ္ပါ။
ဒီေတာ့ သူနဲ႔ က်ေနာ္ နည္းနည္းေတာ့ ခက္ေနလိမ့္မည္။
( ဒီလို မဟုတ္ရင္ ) ေတာ္ေတာ္ကို ခက္ၾကလိမ့္မည္။
မငိုေနသူကို ေခ်ာ့ရတာက အလြန္ခက္ေၾကာင္း မနက္ျဖန္မွာ သူ သိရေပေတာ့မည္။
ဘယ္လိုပင္ ျဖစ္ေနပါေစ . . .
တစ္ေန႔မွာ 24 hours သာ ရွိသည္။
သူ႕ရဲ႕ အခ်ိန္ တစ္မိနစ္စာ နဲ႔ က်ေနာ့္ရဲ႕ အခ်ိန္ တစ္မိနစ္စာ တန္ဖိုးခ်င္း မတူပါ။
ဒါကို သူ သေဘာေပါက္ရင္ . . . .
သူ က်ေနာ့္ကို သိပ္ၾကာၾကာ ေဆြးေႏြးလိမ့္မည္ မထင္ပါ။
သူ သေဘာမေပါက္ရင္လည္း  . . . .
က်ေနာ္က အခ်ိန္ဆြဲေသာ နည္းနဲ႔ သူ႕ကို သင္ၾကား ျပသေပးပါမည္။
ဒါကိုမွ သူက ေခါင္းမာေနရင္ . . .
က်ေနာ္ သူ႕ကို " သန္း " ျပပါမည္။
ေခါင္းမွ သန္း ေတာ့ မဟုတ္ပါ. . .  " ဝါး " ခနဲ သန္းျပမွာပါ။
က်ေနာ္ အိပ္ခ်င္ျပီ. . .
က်ေနာ္ အိပ္ပါေတာ့မည္။
အားလံုးပဲ ေပ်ာ္ရႊင္ေသာ ေန႔ရက္မ်ားကို ပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ၾကပါေစဗ်ာ။
( သို႔မဟုတ္ )
ဒီေန႔မွာ အင္တာဗ်ဴး ေျဖမယ့္ သူမ်ား အားလံုးလည္း အဆင္ေျပစြာနဲ႔ ေျဖဆိုႏိုင္ၾကပါေစ။


ကိုေဇာ္ ( 29-Feb-2012 )





Share/Bookmark

24 February 2012

8 အေတြး ၊ အျမင္ မတူေသာ မွတ္စု



အေထြေထြေၾကာင့္ စာရွည္ရွည္ေတြ မေရးႏိုင္ေသးေပမဲ့ စိတ္ကေတာ့ ေရာက္ပါတယ္။ ေရးေနရင္းနဲ႔ ဆက္ေရးလို႔ မရ ျဖစ္ျဖစ္ျပီး ရပ္သြားတတ္တာပါ။ ဒါနဲ႔ပဲ ေရးေနရင္း မေရးျဖစ္ ျဖစ္ေနတာေပါ႔ဗ်ာ။ စာကလည္း မေရးျဖစ္တာ ၾကာျပန္ေတာ့လည္း မေရးခ်င္ေတာ့ျပန္ဘူး။

ေနာက္တစ္ခ်က္က စာေရးခ်င္စိတ္ ဆိုတာကလည္း သူမ်ားစာေတြရဲ႕ စာကို လိုက္ဖတ္ျဖစ္ဖို႔ နဲ႔ ဖတ္ျပီးသား စာေတြကို ဆင့္ပြား ေတြးဖို႔ အခ်ိန္ ရဖို႔ေတာ့ လိုတယ္ဗ်။ အဲ . . . ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ ေျပာတာပါ။ ဒါမွလည္း ဆင့္ပြား ေတြးမိရင္း စာေရးခ်င္စိတ္က ျပင္းျပင္းျပျပ ျဖစ္ေပၚလာတာ။ မဟုတ္ရင္ေတာ့ စိတ္ကသာ စိတ္ထဲမွာ ေရးျဖစ္ေနတာ လက္က ကီးဘုတ္ေပၚကို မေရာက္ ျဖစ္ေနမိတယ္။ ကီးဘုတ္ေပၚကို ေရာက္ျပန္ေတာ့လည္း ခဏပဲ။ အေရးတၾကီး တျခား ကိစၥေတြဘက္ကို ေရာက္သြားျပီးေတာ့ ဆက္ျပီး ေရးမရေတာ့ဘူး။ စိတ္ကူးေတြကလည္း ေပ်ာက္ကုန္ျပန္ေရာ။ ေသခ်ာတာကေတာ့ အရင္ေလာက္ ဘေလာ့ေရးဖို႔ နဲ႔ လိုက္ဖတ္ဖို႔ အခ်ိန္ မေပးႏိုင္ေတာ့တာပါ။

ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ပါေစ။ စိတ္ကူးေလး ေပၚလာတုန္း ၊ အရင္က အေၾကာင္းေလးေတြကို ျပန္သတိရတဲ့ အခါေလးေတြမွာေတာ့ ေမ့ မသြားေအာင္ ကမန္းကတန္း စိတ္ကူးေလးေတြကို အျမန္ ခ်ေရးထားလိုက္တာေတြ ရွိေနပါတယ္။ စာရွည္ရွည္ မေရးႏိုင္တဲ့ အခ်ိန္ ၊ စာေရးဖို႔ စိတ္ေပ်ာက္ေနတဲ့ အခ်ိန္ေလးမွာ ေရေမာ္တာေတြ ေရတက္လာေအာင္ " ေရခ်ဴ " ရသလို ၊ အခုလည္း စာေရးခ်င္စိတ္ေလး ျပန္ေကာင္းေကာင္း ေပၚလာေအာင္ စိတ္ကူးေပၚရာ စာေလးေတြကို " စာခ်ဴ " တဲ့ သေဘာနဲ႔ တင္ပါရေစဦး။

အခ်ိန္ေလး ရျပီး စာေရးခ်င္စိတ္ေလး ျပန္ျဖစ္လာရင္ေတာ့ အရင္လို ခပ္ရွည္ရွည္ေလးေတြ ေရးပါ႔မယ္။ အခုေတာ့ ခပ္တုိတို အေတြး မွတ္စုေလးေတြကို တင္လိုက္ပါတယ္။




အဲဒီ့ေန႔ကို မွတ္မွတ္ရရ ျပန္ေျပာျပရရင္ ေလေလး တသင္းသင္းနဲ႔ ညေနခင္းပါ။ တိမ္ေတာက္ေနလို႔ ထင္တယ္။ အရာရာဟာ လွပေျပျပစ္ေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အလြန္ခင္ေသာ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ ေရကန္ၾကီး တစ္ကန္နားမွာ ညေနခင္းရဲ႕ ေလသင္းသင္းနဲ႔ ေတာက္ပ ျပဳစားေနေသာ တိမ္ေရာင္ေတြ ၾကားမွာ စကားေတြ ဟိုေရာက္ ဒီေရာက္ ေျပာရင္း လမ္းေလွ်ာက္ေနခဲ့ၾကတယ္။

ခင္မင္ေပါင္းသင္း လာခဲ့ေသာ သူငယ္ခ်င္းေတြ ထဲမွာေတာ့ ဒီသူငယ္ခ်င္းဟာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ စိတ္ခ်င္း အမ်ားဆံုး တိုက္ဆိုင္သူလို႔ ေခါင္းစဥ္ တပ္ရင္ ရပါတယ္။ တစ္ခါတေလ စိတ္ခ်င္း တိုက္ဆိုင္လြန္းလို႔ အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုကို ျပိဳင္တူ ေျပာမိတာ အၾကိမ္ၾကိမ္ပါပဲ။ ဒီလို တိုင္ဆိုင္ျပီးရင္ ထပ္ကာ ျပိဳင္တူ ရယ္မိတတ္ၾကတာလည္း တူပါေသးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံတဲ့ အခါမွာ သူနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ စကားမ်ားရတာ ၊ စိတ္အခန္႔ မသင့္ျဖစ္ရတာ မရွိသေလာက္ပါပဲ။ ျပႆနာတက္ ရတယ္ ဆိုတာကေတာ့ မရွိခဲ့ပါဘူး။

အခုလို ေအးေအးေဆးေဆး လမ္းေလွ်ာက္ထြက္တဲ့ အခါ ၊ တစ္ခုခု လိုလို႔ ရွာေဖြ ဝယ္ယူရမယ့္ အခါေတြမွာ သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ အတူတူ သြားေလ့ ရွိပါတယ္။ စိတ္တူ ၊ အေတြး ၊ အျမင္ တူေတာ့ သြားရ လာရတာ အေတာ္ကို အဆင္ေျပတာပါ။ အခုေတာ့ ဘာရယ္ ရည္ရြယ္ခ်က္ မရွိဘဲနဲ႔ ခပ္ၾကီးၾကီး ေရကန္ၾကီး ေဘးနားမွာ လမ္းေလွ်ာက္ ထြက္လာတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေလွ်ာက္ေနတဲ့ ေရကန္ၾကီးရဲ႕ ေဘာင္ၾကီးၾကီး ဟိုဘက္ အျခမ္းမွာေတာ့ ျမန္မာ ပန္းခ်ီကားေတြမွာ ျမင္ေနက် ပံုေလး ျဖစ္တဲ့ မိုးခိုးေတြ တလူလူ အူေနတဲ့ ညေနခင္း အေၾကာ္ဆိုင္ေလးကို လွမ္းျမင္ရပါတယ္။

သိပ္ေတာ့ မေကာင္းလွပါဘူး။ ဘူးသီးေၾကာ္ ဆိုရင္ ေရႊၾကည္ ပါျပီးေတာ့ မြ ေနမွ ၾကိဳက္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ ဒီဆိုင္က တန္းေတာ့ မဝင္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဒီေရကန္ၾကီး ပတ္ဝန္းက်င္မွာ သူကေတာ့ ဘုရင္မ တစ္ဆူ ျဖစ္ခဲ့ပါေသးတယ္။ အဲ . . . ဘုရင္မ ဆိုေတာ့ ကြင္း ( Queen ) လို႔ ေခၚတယ္ မဟုတ္လား။ ဒီဆုိင္ေလးကလည္း အခုေတာ့ ကြင္းထဲက ေရကန္ၾကီး နားမွာ ေရာင္းေနတာပါပဲ။ ထားပါေတာ့ေလ။ မရွိ မျဖစ္ ဆိုသလို ဒီကန္ၾကီးကို ေရာက္ရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဒီအေၾကာ္ဆုိင္ေလးမွာ ဝင္စားၾကပါတယ္။ ဘူးသီးေၾကာ္သာ မေကာင္းတာ ပဲကပ္ေၾကာ္ နဲ႔ မႏၱေလး ပဲေၾကာ္မွာေတာ့ အေတာ္ကို ဆြဲေဆာင္မႈ ရွိေအာင္ ေကာင္းပါတယ္။ အဲ . . . ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ေပါ႔ေလ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရပ္ကြက္ကေန ဒီေရကန္ၾကီးဆီကို ေရာက္ေအာင္ ၾကားထဲက ရပ္ကြက္ တစ္ခုကို ျဖတ္ရပါေသးတယ္။ ျပီးေတာ့ လမ္းခ်ိဳးေလးထဲ ဝင္လိုက္ရင္ ဒီေရကန္ၾကီးရဲ႕ ကန္ေဘာင္ဆီကို တန္းတက္လိုက္ရံုပါ။ ထိုကန္ေဘာင္ကေန ဟိုဘက္ ကန္ေဘာင္ကို လွမ္းေမွ်ာ္ ၾကည့္လိုက္ရင္ ခုနက ေျပာခဲ့တဲ့ မီးခိုး တလူလူနဲ႔ အေၾကာ္ဆိုင္ေလးကို ျမင္ရပါျပီ။ ညေန ေလတသင္းသင္း နဲ႔ တိမ္ေတြ အေရာင္ လူးလူးေတြ ၾကားမွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လည္း အထူးအေထြ အေရးတၾကီး မရွိေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆးပဲ လွမ္းေလွ်ာက္ကာ သြားပါတယ္။

ရပ္ကြက္ထဲက ေရကန္ၾကီးရဲ႕ ကန္ေဘာင္ ဆိုတုိင္းလည္း အထင္ေတာ့ မေသးေကြးလိုက္ပါနဲ႔။ စက္ဘီး ႏွစ္စီး ေဘးခ်င္းယွဥ္ျပီးေတာ့ ျပိဳင္နင္းသြားလို႔ ရေအာင္ကို က်ယ္ဝန္းပါတယ္။ ဒီလို ကန္ေဘာင္ က်ယ္က်ယ္ေပၚမွာ စကားကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခပ္က်ယ္က်ယ္ ေျပာျခင္း မဟုတ္ေပမဲ့ ခပ္ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပဲ ေတာင္ေရာက္ ေျမာက္ေရာက္ ေျပာသြားပါတယ္။ ကန္ေဘာင္ရဲ႕ ေထာင္ခ်ိဳးေလး ေရာက္ရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘယ္ဘက္ကို ခ်ိဳးေကြ႕ျပီးေတာ့ ေနာက္ထပ္ ထပ္ေလွ်ာက္ျပီးရင္ေတာ့ ဒီကန္ေဘာင္ေပၚမွ သစ္ပင္ၾကီး အရင္းမွာ ပတ္လည္ဝန္းရံျပီး ေဆာက္ထားတဲ့ သစ္သားထိုင္ခံုေလး တစ္ခုလည္း ရွိေနပါေသးတယ္။ ဒီထိုင္ခံုေလးကို ေက်ာ္သြားျပီးမွ အေၾကာ္ဆိုင္ေလးကို ေရာက္မွာပါ။

ကန္ေဘာင္ေလးရဲ႕ ေထာင္ခ်ိဳးေလး မေရာက္ တေရာက္ေလာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခ်ိဳးေကြ႕မဲ့ ဘက္ကေန အရွိန္ ခပ္ျပင္းျပင္းနဲ႔ နင္းလာတဲ့ စက္ဘီး တစ္စီးကို ျမင္လိုက္ရတယ္။ စက္ဘီး နင္းသူကုိ မၾကည့္မိခင္မွာဘဲ ဘာကိုမ်ား ဒီေလာက္ အေလာတၾကီး နင္းေနပါလိမ့္ ဆိုျပီး ေတြးမိပါတယ္။ ေတြးေနတုန္းမွာပဲ ထိုစက္ဘီးက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေလွ်ာက္လာတဲ့ ကန္ေဘာင္ဘက္္ကို ရုတ္ခနဲ ခ်ိဳးေကြ႕လာပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ သိပ္မနီးေသးေပမဲ့ ေဝးေတာ့လည္း မေဝးပါဘူး။ ထင္သာ ျမင္သာ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ျဖစ္ေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ စက္ဘီးနဲ႔ စက္ဘီး နင္းလာသူကို ေသခ်ာ ၾကည့္မိေတာ့တယ္။

စက္ဘီးကေတာ့ မိေက်ာင္းဘီးလို႔ ေခၚတဲ့ Crocodile စက္ဘီး ခရမ္းႏုေရာင္ လွလွေလးပါ။ စက္ဘီးေလးက အသစ္ဆိုေတာ့ ညေန တိမ္ေတာက္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဆိုေတာ့ ပိုျပီးေတာ့ ၾကြားၾကြားဝါဝါ ျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။ စက္ဘီးရဲ႕ ဘားတန္းမွာလည္း သိုးေမႊးၾကိဳး လွလွေလးေတြနဲ႔ အေတာ္ကို ပနံရေနေအာင္ လွပတင့္တယ္ပါတယ္။ ဒ့ါအျပင္ မဟုတ္ေသးပါဘူး။ ဒီစက္ဘီးေလးကို ထိန္းေက်ာင္းလာတဲ့ လူသားကလည္း လွတပတ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ပါပဲ။ သူကလည္း သူ႕စက္ဘီးနဲ႔ လိုက္ဖက္ ညီမွ်စြာ ခရမ္းႏုေရာင္ေလးကို ဝတ္ထားခဲ့ပါတယ္။ အေပၚက တီရွပ္ ခရမ္းႏုေရာင္နဲ႔ ေအာက္ကေတာ့ ေဘာင္းဘီတိုကို ခရမ္းႏုေရာင္ နဲ႔ လိုက္ဖက္ ညီေနခဲ့ပါတယ္။

သူ႕ရဲ႕ ဝတ္ပံုစားပံုနဲ႔ လိုက္ဖက္ ညီမႈကို နားလည္လို႔ ရေပမဲ့ သူ႕ရဲ႕ ဘာလို႔ စက္ဘိီးကို ကန္ေဘာင္ေပၚ တက္ျပီးေတာ့ အျမန္နင္းေနတယ္ ဆိုတာကိုေတာ့ နားလည္လို႔ မရပါဘူး။ သူကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကိုလည္း သတိမထားႏိုင္ဘူး ၊ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းကိုလည္း သတိ မထားအားဘူး ၊ ပတ္ဝန္းက်င္ကိုလည္း ဂရုမစုိက္ပါဘူး။ သူ႕ဖာသာ စက္ဘီးကို ျမန္သထက္ ျမန္ေအာင္ နင္းဖို႔ပဲ သူ အာရံု ရွိေနပံု ေပၚပါတယ္။ နီးသထက္ နီးလာျပီး ျမန္သထက္ ျမန္လာတဲ့ သူမ နဲ႔ သူမရဲ႕ စက္ဘိီးေလးကို ေသခ်ာ ၾကည့္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာပဲ သူမနဲ႔ စက္ဘီးေလးက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေဘးကေန ဝွီးခနဲ အရွိန္ျပင္းစြာနဲ႔ ျဖတ္ေက်ာ္ သြားပါေတာ့တယ္။

သူမလည္း ျဖတ္ေက်ာ္ သြားျပီးေရာ အေတြး ၊ အျမင္ ၊ စိတ္ကူးေတြ တူတတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ ျပိဳင္တူ ၾကည့္လိုက္ျပီးေတာ့ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ စကားတစ္ခြန္းစီ ျပိဳင္တူ ေျပာမိၾကတယ္။ ျပိဳင္တူ ဆိုေပမဲ့ သူက အနည္းငယ္ ေစာေတာ့ သူ ေျပာတာကို ကၽြန္ေတာ္ အရင္ ေျပာျပပါ႔မယ္။ သူက ဒီလို ေျပာပါတယ္။

" လူ ရိုက္ျပီး စက္ဘီးကို လု ထားလိုက္ရကြာ "

တဲ့။ တကယ္လုပ္မယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ စက္ဘိီးေလးက တကယ္ကို လွတပတေလးမို႔ သူက ကၽြန္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ ထံုးစံ အတိုင္း အရႊန္းေဖာက္ျပီးေတာ့ ေျပာတာပါ။ ဒီအခ်ိန္မွာ သူ႕ထက္ အနည္းငယ္ပဲ ေနာက္က်ျပီးေတာ့ ျပိဳင္တူ နည္းပါး ေျပာျဖစ္သြားတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ စကားကေတာ့ . . .

" စက္ဘီး ရိုက္ျပီး လူကို လုထား လိုက္ရကြာ။ "

လို႔ ေျပာမိတာပါ။ ဒီလို ေျပာမိျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အခ်င္းခ်င္း တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ၾကည့္ျပီး ျပံဳးမိၾကပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ဘာရယ္ မဟုတ္ဘဲ ျဖစ္ရပ္ေလး တစ္ခုကို အေတြး ၊ အျမင္ အျမဲတမ္း လိုလို တူေနတတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ကြဲျပားသြားတဲ့ အေတြးေလးပါ။

ျပီးေတာ့လည္း ျပီးသြားခဲ့တာပါပဲ။ စက္ဘီး အျပင္း နင္းသြားတဲ့ ခပ္လွလွ ေကာင္မေလးကိုေရာ ၊ ေကာင္မေလး အျပင္း အနင္းခံသြားရတဲ့ ခပ္လွလွ စက္ဘီးေလးကိုေရာ စိတ္ထဲမွာ မရွိၾကေတာ့ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ေက်ာ္ျဖတ္ သြားျပီးတာနဲ႔ ဒီေကာင္မေလးနဲ႔ စက္ဘီးေလးက ကၽြန္ေတာ္တို႔ အျမင္ ၊ အေတြးထဲကေန ေပ်ာက္သြားခဲ့တာပါ။ ေက်ာ္ျဖတ္သြားတဲ့ ေကာင္မေလးရဲ႕ အေနာက္ပိုင္း နဲ႔ စက္ဘီးေလးရဲ႕ အေနာက္ပိုင္းကိုလည္း လိုက္ၾကည့္ စရာ မလိုခဲ့ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ ေကာင္မေလး နဲ႔ စက္ဘီးေလးရဲ႕ ေရွ႕ဘက္ အျမင္ကိုပဲ ပိုင္းျဖတ္ျပီးေတာ့ ေျပာခဲ့ၾကတာပါ။

ဘာလို႔ လွတပတ ေကာင္မေလးက စက္ဘီး လွလွေလးကို ဒလၾကမ္း အျပင္းနင္းသြားတာလဲ ဆိုတာလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ သိဖို႔ မလိုခဲ့ပါဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ျပီးသြားခဲ့ပါတယ္။



တခ်ိဳ႕ကို အခု တေလာ ကၽြန္ေတာ္ ျမင္ေနရတယ္။ အထူးသျဖင့္ ဘေလာ့ တစ္ခုနဲ႔ Facebook ေပၚမွာ သူမ်ားေတြက ေဒါင္း ဆိုတာ ဘယ္လို လွတယ္ လို႔ ေျပာရင္ သူတို႔က ေဒါင္း တစ္ေကာင္ရဲ႕ လွပပါတယ္ ဆိုတဲ့ အေရွ႕ပိုင္းကို မျမင္တတ္ၾကဘဲ ၊ ကေနတဲ့ ေဒါင္း တစ္ေကာင္ရဲ႕ ေထာင္ေနတဲ့ အျမီးရဲ႕ အေနာက္ဘက္က ေပၚေနတဲ့ ေဒါင္း ဖင္ေျပာင္ကိုပဲ စိတ္ထဲမွာ ရွိေနတတ္ၾကပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ သူတို႔ မွားေနတယ္ဗ်ာ။ ကေဒါင္း ဆိုတာ ကေဒါင္း ပါပဲ။ ခြပ္ေဒါင္းက ခြပ္ေဒါင္းပါ။ ကတဲ့ ေဒါင္း နဲ႔ ခြပ္တဲ့ ေဒါင္း ဆိုတာ တူမွ မတူတာ။ ေဒါင္း ဆိုတိုင္း ကမယ္ ဆိုျပီးေတာ့ ေဒါင္းရဲ႕ အေနာက္ဘက္ကိုသာ သူတို႔ လိုက္ျမင္ေန ၾကည့္တတ္ၾကတာကိုေတာ့ အံ့ၾသမိပါရဲ႕။

အေနာက္ကို ၾကည့္ျပီးေတာ့ အရသာ ခံေနတတ္တဲ့ လူေတြ အတြက္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အၾကံေပးခ်င္တာက ေဒါင္းကို ၾကည့္ျပီးေတာ့ ဖင္ေပၚေနတာကို ေဝဖန္ေနမဲ့ အစား " မႏုႆီဟ " ကို ၾကည့္ျပီးေတာ့ ပီတီ ျဖစ္ေနတာက သူ႕အတြက္ ပိုျပီးေတာ့ သင့္ေလ်ာ္မယ္ လို႔ ထင္ပါတယ္။ မႏုႆီဟ ဆိုတာ ဖင္ႏွစ္ခြ နဲ႔ မဟုတ္လား။ ဖင္ၾကည့္ရတာ ႏွစ္သက္သူတို႔ အဖို႔ " မႏုႆီဟ " က သူတို႔ အတြက္ ပိုျပီးေတာ့ ေက်နပ္ စရာ ေကာင္းမယ္ ထင္ပါတယ္။

အဲ . . . ေျပာရင္းနဲ႔ " ခြပ္ေဒါင္း " ေတြ ၊ " ကေဒါင္း " ေတြ ၊ " မႏုႆီဟ " ေတြပါ ပါကုန္မိျပန္တယ္။



တကယ္ေတာ့ အေပၚက စက္ဘီး စီးသြားတဲ့ ေကာင္မေလးရဲ႕ ျဖစ္စဥ္ အေပၚမွာ ျမင္လိုက္ၾကတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္ အေတြးေတြကို အေကာင္အထည္ ေဖာ္ၾကမယ္ ဆိုရင္ ေကာင္မေလးလည္း ဖူးေယာင္ သြားႏိုင္သလို ၊ စက္ဘီးေလးလည္း ဒဏ္ရာ ရသြားႏုိင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းက ေကာင္မေလးကို ရိုက္ျပီးေတာ့ စက္ဘီးကို ယူမယ္ ဆိုတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း စက္ဘီးကို ရို္က္ျပီးေတာ့ ေကာင္မေလးကို ယူမယ္ လို႔ ေျပာခဲ့တယ္ မဟုတ္လား။ တကယ္သာ လုပ္ခဲ့မိရင္ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း စက္ဘီးကို ရိုက္ ၊ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းကလည္း ေကာင္မေလးကို ရိုက္နဲ႔ ျဖစ္ၾကရလိမ့္မယ္။ ျပီးေတာ့မွ ကိုယ္လိုတာကို ယူၾကရမွာေပါ႔ေလ။

ဒါေပမဲ့ . . . တကယ္ေတာ့ မွားပါတယ္။

အျမင္ မတူ ၊ အေတြး မတူ ၊ အယူအဆ မတူတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ တစ္ဘက္လူရဲ႕ လိုခ်င္ေသာ အရာကို ဖ်က္ဆီးပစ္စရာ မလိုပါဘူး။ တစ္ဘက္သားကို ထိခိုက္ျပီးမွ ကိုယ့္လိုအပ္ခ်က္ကို ရယူစရာ မလိုပါဘူး။ အခု ကၽြန္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္နဲ႔ စက္ဘီး လွလွေလး စီးလာတဲ့ ေကာင္မေလး လွလွေလးတို႔ ကိစၥမွာလည္း ဘယ္သူက ဘယ္အရာကိုမွ ရိုက္စရာ မလိုဘဲ ယူလိုက္ႏိုင္တာပဲ မဟုတ္ပါလား။ ကိုယ္လိုခ်င္တာ ရဖို႔ အတြက္ တျခားေသာ တစ္ဘက္သားကို ထိခိုက္တယ္ ဆိုတာ အေတာ္ကို ဆိုးရြားတဲ့ အလုပ္ပဲ မဟုတ္ပါလား။

ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဗ်ာ။ စာဖတ္သူမ်ား ခင္ဗ်ာ။ အခု တေလာ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေတာ္ေတာ္ကို ခက္ေနတယ္။

တစ္ခါတေလ ဘာရယ္ မဟုတ္ဘဲ။ ဒီလို စာေတြ ခ်ေရးခ်င္မိလို႔ ေရးလိုက္တာပါ။ ဟိုးအရင္ ငယ္ငယ္က ျဖစ္ခဲ့ ၊ ၾကံဳခဲ့တာ ဆိုေပမဲ့ အခုမွ ပိုေတြးမိတာပါ။ အရင္ကေတာ့ ခပ္လြယ္လြယ္ပဲ " ရိုက္လု လိုက္မယ္  " လို႔ ေျပာမိတာပါ။ အခုေတာ့ အျမင္ ၊ အေတြး ၊ စိတ္ကူး မတူတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရန္သူ ျဖစ္စရာ မလိုပါဘူး ဆိုတာ ကၽြန္တာ္ သိလာခဲ့ပါျပီ။

အားလံုးရဲ႕ မွ်ေျခ တစ္ခုမွာ အေကာင္းဆံုး အေျခအေန တစ္ရပ္ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ တည္ေဆာက္ႏိုင္တာပဲ မဟုတ္ပါလား။

တစ္ခု ရွိတာကေတာ့ " လိုက္ေလ်ာညီေထြ ျဖစ္တတ္ဖို႔နဲ႔ ကိုယ့္ဘက္က သေဘာထား မတင္းမာမိဖုိ႔ပဲ  " မဟုတ္ပါလားဗ်ာ။

ေလးစားစြာျဖင့္
ကိုေဇာ္
24-Feb-2012

Share/Bookmark

22 February 2012

8 အိုဘယ့္ . . . တိုင္ရီ



အိမ္း  . . . ဒါေတြ ဒီလို ေရးေရးမိေနလို႔ စာမေရးဘဲ ရပ္ထားတာ ခင္ဗ်။ ဒါကို အခုေတာ့ မေနႏိုင္ မထိုင္ႏိုင္ ေရးမိျပန္ပါျပီေလ။ 

ေရးမိေတာ့မွလည္း မထူးပါဘူး။ တန္းလန္းေတာ့ ရပ္မထားေတာ့ဘူး။ ( ဒီလို လုပ္ထားမိတဲ့ ပို႔စ္ေတြက မ်ားေနျပီ။ ) ျပီးေအာင္ ဆက္ေရးလိုက္ပါေတာ့မယ္။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာလည္း လူေတြထဲက သာမန္ လူတစ္ေယာက္ အတိုင္း နီးရာ ဓါး . . . အဲေလ. . . နီးရာ ဥပေဒကို ေၾကာက္တတ္သူပါ။ ဒါေပမဲ့ တစ္ခုေတာ့ ရွိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္ေတာ့မွ တစ္ဖက္ေစာင္းနင္း ေဝဖန္ မေျပာပါဘူး။ ေဝဖန္ျခင္းကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္က မၾကိဳက္ႏွစ္သက္ေလေတာ့ ျဖစ္သင့္တာေလး ၊ လိုအပ္ခ်က္ေလးေတြကို ပညာရွိ သတိျဖစ္ခဲေတြ ၾကားထဲကမွ ကၽြန္ေတာ့္လို ကေလး အေတြးေလးနဲ႔ ေရးျပ ၾကည့္တာပါ။ ( တစ္ခါတေလက်ေတာ့ လူၾကီးေတြက မျမင္လိုက္ေပမဲ့ ကေလးက ျမင္တတ္ ၊ ေတြ႕တတ္ ၾကတယ္ မဟုတ္လား။ ) 

ဒီလိုလည္း ဒီလိုပဲ အင္တာနက္ထဲက ျမင္မိသမွ် ၊ ေတြ႕မိသမွ် ေလးေတြကို ကေလး အျမင္ ၊ ကေလး ရႈ႕ေထာင့္ေလးကေန ခ်ေရးၾကည့္မိပါတယ္။ အျဖစ္ေလးေတြက ဒီလိုဗ်။



တိုင္ရီ ဆိုတဲ့ ဖိနပ္ စက္ရံုကို ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ တကယ္ကို မသိေပါင္ဗ်ာ။ အခု ႏွစ္ပတ္ အတြင္းမွ သိခဲ့တာပါ။ ဘာတဲ့. . . ဆႏၵျပတယ္ ဆိုလားပဲ။ ျမန္မာမွန္ရင္ ၾကက္ေခါင္းဆိတ္ မခံကေတာ့ ဟိုး ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဘိုးေဘးဘီဘင္ကတည္းက ရွိခဲ့တာ အမွန္ပဲ မဟုတ္ရိုးလားဗ်ိဳ႕။ အခုေတာ့ ဘယ္က ဘယ္လို စျဖစ္တယ္ ကၽြန္ေတာ္ မသိလိုက္ေသးတဲ့ အခ်ိန္မွာ သူတို႔ ဆႏၵျပေနၾကျပီ ဆိုပဲ။

တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မျဖစ္ေစခ်င္ပါဘူး။ ဖြံ႔ျဖိဳးတိုးတက္ဖို႔ အားယူေနတဲ့ အခ်ိန္ . . . ၊ ပိတ္ဆို႔တားဆီးမႈေတြ ဖြင့္လွစ္ေတာ့မယ္ လို႔ ျပင္ဆင္ေနတဲ့ အခ်ိန္ . . . ၊ ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွ ကုမၸဏီမ်ား လာေရာက္ ရင္းႏွီးဖို႔ ျပင္ဆင္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ . . . ျမန္မာ အလုပ္သမားေတြ ဆႏၵျပၾကတယ္ ဆိုေတာ့ တယ္လည္း မ်က္ႏွာ မလွဘူးေပါ႔ဗ်ာ . . ေနာ့။ ဝင္လာမယ့္ ကုမၸဏီေတြမ်ား ေနာက္ျပန္လွည့္သြားမလား ဆိုျပီးေတာ့ စိုးရိမ္မိတာပါ။ ဒါေပမဲ့လည္း ျဖစ္ျပီ ဆိုေတာ့မွေတာ့ ျဖစ္ျပီေပါ႔။

ဒီလို ျဖစ္ၾကေတာ့ ႏိုင္ငံဖြံ႕ျဖိဳးတိုးတက္ေအာင္ လာေရာက္ ရင္းႏီွးဖို႔ ျပင္ဆင္ေနၾကတဲ့ ႏိုင္ငံျခား ကုမၸဏီေတြ အေနနဲ႔ လက္တြန္႔သြားမလားလို႔ ကၽြန္ေတာ္က မဆီမဆိုင္ ၾကားက ဝင္ျပီးေတာ့ စိုးရိမ္လိုက္ေသးဗ်။ ဟိုတေလာကလည္း ႏိုင္ငံျခားသားေတြ မ်က္လံုးျပဴးသြားၾကရတယ္ ဆိုတဲ့ သတင္းကို ဖတ္လိုက္ရေသးတယ္။ သူတို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ လာေရာက္ ရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံခ်င္ေပမဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ ေျမကြက္ေစ်း အရင္းအျမစ္က မတရားၾကီးေနေတာ့ သူတို႔ ခ်င့္ခ်ိန္ေနၾကတယ္ ဆိုပဲ။ အခုလို ထပ္ျဖစ္ေတာ့ ငါတို႔ေတာ့ ထပ္မ်ား ေနာက္က်ေနဦးမလားဟဲ့ ဆိုကာ ကၽြန္ေတာ္ စိုးရိမ္မိတာပါ။

စိုးရိမ္တာ စိုးရိမ္တာပါပဲ ၊ ျဖစ္တာကလည္း ျဖစ္ေနျပီ။ တကယ္တမ္း ျဖစ္ၾကျပီ ဆိုေတာ့ လက္သည္းဆိတ္ေတာ့ လက္ထိပ္နာတတ္ၾကတယ္ မဟုတ္လား။ ကိုယ့္ႏိုင္ငံသား ျမန္မာေတြ တစ္ေန႔လံုး အလုပ္လုပ္ တာေတာင္မွ 0.97 ေဒၚလာ ( တစ္ေဒၚလာေတာင္မွ မျပည့္ပါ။ ) ျပည့္ေအာင္ မရၾကတဲ့ လုပ္ခ လစာ အတြက္လည္း တကယ္ကို ဝမ္းနည္းမိပါတယ္။

ဒီေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ္ ေတြးမိတာေလးကို ေရးၾကည့္ပါမယ္။ အလုပ္ရွင္ေတြ အေနနဲ႔ကလည္း တစ္ေနရာကိုမွ ျမန္မာက်ပ္ေငြ ၇၅ က်ပ္ေလးကေန ၁၅၀ က်ပ္ တိုးေတာင္းတာကို တင္းခံေနျပီးေတာ့ ၁၀၀ က်ပ္သာ တိုးေပးပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ အလုပ္ရွင္ေတြ အေနနဲ႔ စဥ္းစားၾကည့္ပါ။ အလုပ္သမား တစ္ေယာက္ကို ေပးရတယ္ ဆိုတဲ့ လုပ္ခလစာထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ ကိုယ့္ အတြက္ က်န္မွ သူတို႔ အလုပ္ လုပ္ၾကတာပါ။ ဒီေတာ့ တစ္ရက္ အလုပ္သမား တစ္ေယာက္  အလုပ္ မဆင္းလို႔ သူ႕ကို သူနဲ႔ လုပ္ခ ၁၀၀၀ က်ပ္ ( ဆိုပါစို႔ ) သက္သာတယ္ ဆိုရင္ . . . ။ သူ႕ကို ကိုယ္ မေပးလိုက္ရတာက ၁၀၀၀ က်ပ္ ဆိုေပမဲ့ ဒီအလုပ္သမားကေန ရရွိလာမယ့္ လုပ္အားခကေန ရရွိလာမယ့္ အျမတ္ဝင္ေငြက ၁၀၀၀ က်ပ္ မကပါ။ ၂၀၀၀ က်ပ္ ျဖစ္ႏိုင္သလို ၊ ၃၀၀၀ က်ပ္လည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။

 ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဆိုလိုခ်င္တာက အလုပ္သမား တစ္ေယာက္ အလုပ္ မဆင္းဘူး ဆိုရင္ ဒီအလုပ္သမား အတြက္ ေန႔တြက္ခ ေပးရတာ သက္သာတာေပါ႔ကြာ ဆိုေတာ့ တကယ္ေတာ့ နလပိန္းတံုးေတြ ေျပာတာပါ။ ဒီအလုပ္သမား တစ္ေယာက္ကေန ရရွိလာမယ့္ လုပ္အား အျမတ္ေငြက ကိုယ့္မွာ ဒီ့ထက္ ပိုပါတယ္။ ဒီေတာ့ အလုပ္သမားေတြ ေတာင္းဆိုတဲ့ တိုးတက္ လစာ ဆိုတာကလည္း တကယ္ကို သူတို႔ အတြက္ က်ပ္တည္းေနလို႔ပါ။ တိုးတက္ေနတဲ့ ကုန္ေစ်းႏႈန္း အရ သူတို႔လည္း ဘယ္လိုလုပ္ျပီးေတာ့ အသက္ရွဴေခ်ာင္ႏိုင္ပါ႔မလဲဗ်ာ။ တစ္နာရီ လုပ္ခ ၁၀၀ က်ပ္ ဆိုတာက ဘဲဥ တစ္လံုးေတာင္မွ ဝယ္မစားႏိုင္တာဗ်ာ။ တိုးေပးသင့္ပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ အလုပ္ရွင္ သူေဌးဘက္က ၾကည့္ေတာ့လည္း ဒီလို ေတာင္းဆိုလို႔ အလြယ္တကူ လိုက္ေလ်ာလိုက္ရင္ ေနာက္ဆိုလည္း ဒီလိုပဲ ေတာင္းဆိုမွာ စိုးရိမ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ဒါဆိုရင္လည္း ကၽြန္ေတာ္ ေျပာသလိုမ်ိဳး . . . သူတို႔ကို ေပးလိုက္လို႔ ကုန္က်စရိတ္ထက္ အခုလို ကိုယ့္ အလုပ္ကို ရပ္ထားရလို႔ ကိုယ္နစ္နာရတဲ့ ဝင္ေငြကို ျပန္လည္ကာ ႏိႈင္းယွဥ္ ၾကည့္ေစခ်င္တယ္။ ျမန္မာေတြမွာ အေန အစားေလး ေခ်ာင္ရင္ ခဏခဏ ေအာ္ဟစ္ေတာင္းေနရတာကို ရွက္တတ္ၾကတဲ့ အမ်ိဳးပါဗ်ာ။ အရမ္းၾကီးလည္း မစိုးရိမ္ၾကပါနဲ႔ အလုပ္ရွင္ၾကီးတို႔။

ျပီးေတာ့ တိုင္ရီ အလုပ္သမားမ်ား အေနနဲ႔ကလည္း အခုဆိုရင္ ႏွစ္ပတ္ေက်ာ္ အထိ တင္းခံကာ ဆႏၵျပခဲ့ၾကျပီးျပီေလ။ အလုပ္ရွင္ သူေဌးကလည္း ၇၅ က်ပ္ကေန ၁၀၀ က်ပ္ အထိ တိုးေပးေပမဲ့ မေလာက္ငလို႔ တစ္ေန႔ကို ၁၅၀ က်ပ္ အထိ ရေအာင္ ေတာင္းဆိုေနတယ္ လို႔ ၾကားရပါတယ္။ အခု အခ်ိန္မွေတာ့ ေတာ္လိုက္ၾကရေအာင္ . . ၊ ေပးသေလာက္ ၁၀၀ က်ပ္နဲ႔ လုပ္လိုက္ၾကမယ္ ဆိုျပီးေတာ့ ေနာက္ဆုတ္လို႔ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ဒါဆိုရင္ ေနာက္ထပ္ . .  ေနာက္ထပ္ ဘယ္ေတာ့မွ အခြင့္အေရးေတြ မရႏိုင္ေတာ့သလို ၊ ျမန္မာေတြကို ဒီလို ပံုစံခြက္နဲ႔ လုပ္လို႔ ရပါတယ္ ဆိုတဲ့ အစဥ္အလာၾကီးကလည္း ျဖစ္လာမွာပါ။ ဒါေၾကာင့္ လုပ္မိမွေတာ့ ျပီးဆံုးသည့္ တိုင္ေအာင္ လုပ္ၾကရမွာပါပဲ။

ဒါေပမဲ့ သူတို႔ေတြက တစ္လကို သံုးေသာင္းေတာင္မွ မျပည့္ေသာ လခနဲ႔ ( တခ်ိဳ႕ေတာ့ ငါးေသာင္းေက်ာ္ ၊ တခ်ိဳ႕က ေျခာက္ေသာင္းေက်ာ္ ရၾကပါတယ္။ ) အလုပ္လုပ္ေနရသူေတြသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီ့ထက္မ်ား ပိုရရင္ အေနအထိုင္ ေခ်ာင္လည္ရပါေစ ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ေလး သီးသန္႔နဲ႔သာ လုပ္ေနၾကတာပါ။ သူတို႔ သူေဌးျဖစ္ၾကီးလည္း ရည္ရြယ္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဒီလို မေလာက္င လုိ႔သာ သူတို႔ရဲ႕ ဆႏၵေတြကို ထုတ္ေဖာ္ျပသၾကတာပါ။ ဒါေပမဲ့ ဒီလို ေလာက္ငေအာင္လို႔ ရဖို႔ ေတာင္းဆိုရန္ ဘယ္ေလာက္မ်ား သူတို႔ရဲ႕ အလုပ္မလုပ္ဘဲနဲ႔ အပိုေငြနဲ႔ ေတာင့္ခံ ရပ္တည္ႏိုင္မလဲ။ ဒီေတာ့ သူတို႔မွာ အခက္အခဲေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ ရင္ဆိုင္ေနၾကမွာ ၊ ရင္ဆိုင္ေနရင္း အံက်ိတ္ထားရမွာ မလြဲပါဘူး။

အခုေတာ့ အလုပ္ရွင္ သူေဌးက ေရျဖတ္ထားတယ္ ဆိုတဲ့ သတင္းကိုလည္း ၾကားရျပန္ပါတယ္။ တာဝန္ ရွိသူေတြကလည္းဗ်ာ ကိုယ့္ေျမေပၚမွာ လာဖြင့္တဲ့ ကုမၸဏီတစ္ခုကို ၾကည့္တယ္ ဆိုရင္လည္း ကိုယ့္ေျမေပၚက ကိုယ့္ႏိုင္ငံသားေတြကို ပိုၾကည့္သင့္ပါတယ္။ တာဝန္ရွိသူေတြ ဆိုတာကလည္း ဝင္ေရာက္ေျဖရွင္း ေပးေပမယ့္ ေအာင္ျမင္မႈ မရရွိဘူးလို႔ သိရပါတယ္။ ေအာင္ျမင္ေအာင္ မလုပ္ႏိုင္ဘဲနဲ႔ ဘာလို႔ တာဝန္ ရွိသူလို႔ နာမည္ တပ္ေနတာလဲ ဆိုတာကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ နားမလည္ႏုိင္ေသးပါဘူး။

သို႔ေသာ္ ဘာတာဝန္မွ မရွိေသာ သူေတြကေတာ့ ၾကားရေန ဝင္ျပီးေတာ့ ေရျဖတ္ေတာက္ခံေနရေသာ အလုပ္သမားေတြကို ေသာက္ေရ အပါအဝင္ အစားအေသာက္မ်ားလည္း လွဴဒါန္းေနတယ္လို႔ သိရ ၊ ျမင္ရပါတယ္။ လုပ္သင့္ပါတယ္ ၊ ျဖစ္သင့္ပါတယ္။ ဒါ တိုင္ရီက အလုပ္သမား အတြက္ပဲ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါ ျမန္မာတႏိုင္ငံလံုးနဲ႔ ဆိုင္တာပါ။ ဆရာ ဦးဘုန္း ( ဓါတု ) ေဟာသြားတဲ့ စာေပေဟာေျပာပြဲထဲကလို ကိုယ့္မွာ လာမျဖစ္လို႔ " အသာေတာ့ မေနလိုက္ပါနဲ႔။ "  " အသာေနရင္ အေသနာတယ္ " လို႔ ဆရာဦးဘုန္းကေတာ့ သာဓကေလးေတြနဲ႔ ေဟာသြားပါတယ္။

အခု အလုပ္သမားနဲ႔ အလုပ္ရွင္ တိုက္ပြဲဟာ တိုင္ရီနဲ႔ပဲ ဆိုင္တာ မဟုတ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာတႏိုင္ငံသားလံုးနဲ႔ ဆိုင္ပါတယ္။ ဒီလိုပဲ ကၽြန္ေတာ္က ျမင္မိတယ္ ၊ ခံစားမိပါတယ္။ အစားအေသာက္ ၊ ေသာက္ေရ လွဴသူေတြ အားလံုးကိုလည္း ေက်းဇူး အထူးတင္ေၾကာင္း ဒီေနရာကေန မွတ္တမ္း တင္အပ္ပါတယ္။

စဥ္းစားၾကည့္ပါဦးဗ်ာ။ ေဖာက္ ခနဲ အေအးဗူးေလး တစ္ဗူးကို ( ဥပမာ - Coke ေပါ့ ) ေဖာက္ေသာက္ဖို႔ ေမာ့လိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ျမန္မာေငြ ငါးရာက်ပ္ က်တယ္ ဆိုပါစို႔။ ဒီဗူးေလးကို ကုန္ေအာင္ ေမာ့ေသာက္လိုက္မဲ့ အခ်ိန္မွာ တစ္နာရီေတာ့ မၾကာပါဘူး။ ဒီေနရာမွာ Coke ဗူး မဟုတ္ဘဲ ဘီယာဗူး ဆုိရင္ေတာ့ ပိုဆိုးသြားျပီေပါ႔။ ဒီလို တစ္နာရီ မၾကာတဲ့ ဗူးတစ္ဗူးကို ေသာက္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဒီအေအးဗူး တစ္ဗူးဖိုး ရေအာင္ တိုင္ရီက အလုပ္သမားေတြ ဘယ္ႏွစ္နာရီေလာက္မ်ား အလုပ္လုပ္ေနၾကရမလဲ။

အခုလို သူတို႔ မိသားစု အက်ပ္အတည္းကို ေျဖရွင္းႏိုင္ဖို႔ တိုက္ပြဲဝင္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကိုယ္ ဂြပ္ ခနဲ ေမာ့ေသာက္လိုက္မဲ့ အေအးဗူး ( သို႔ ) ဘီယာဗူးေငြထဲမွ သူတို႔အတြက္ ( သို႔ ) သူတို႔ဆင္ႏြဲေနေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံကို ကိုယ္စားျပဳေသာ တိုက္ပြဲ အတြက္ တတ္ႏိုင္တဲ့ ဘက္က တတ္ႏိုင္သေလာက္ လွဴဒါန္းၾကပါဦးလို႔ ႏိႈးေဆာ္လိုက္ပါတယ္။ 

လွဴဒါန္းေနသူေတြ အားလံုးကိုလည္း ဝမ္းေျမာက္ ဝမ္းသာ သာဓု ေခၚပါတယ္ဗ်ာ။

ေလးစားစြာျဖင့္
ကိုေဇာ္
22-Feb-2012

Share/Bookmark

23 January 2012

13 ၾကံဳရင္ ပံုျပင္ ေျပာပါ ( ၅ )



လူေတြမွာ အမ်ိဳးမ်ိဳး အစားစား ရွိတတ္ၾကတယ္ မဟုတ္လား။ တခ်ိဳ႕က ဘာရယ္ မဟုတ္ ၊ ကိုယ့္အျမင္ ကိုယ့္အေတြးေတြကို တိုက္ရိုက္ ခ်ေရးျပၾကသလို ၊ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့လည္း ပံုတို ပတ္စေလးေတြ ၊ စကားပံုေလးေတြ ၊ ဆိုရိုးစကားေလးေတြ ၊ ပံုျပင္ေလးေတြနဲ႔ ေျပာတတ္ၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ပံုျပင္ေတြကို ခ်စ္တယ္။

အခုတေလာ တိုက္ပြဲ ျပင္းထန္ေနတဲ့ Facebook ေပၚမွာ ဟိုဟိုဒီဒီ လိုက္ဖတ္ရင္းနဲ႔ ဟိုးအရင္က ပံုျပင္ေလးေတြကို ျပန္သတိရမိပါတယ္။ သတိရတဲ့ ပံုျပင္ထဲက ႏွစ္ပုဒ္ကို ဟိုးအရင္က ကၽြန္ေတာ့္ကို အိပ္ယာဝင္ ပံုျပင္ေတြ အေနနဲ႔ အဘြား ျဖစ္သူက ေျပာျပခဲ့ဖူးျပီး ကၽြန္ေတာ္ နားေထာင္ခဲ့ရဖူးတဲ့ အတိုင္း ျပန္လည္ ေဝမွ်လိုက္ပါတယ္။



ပံုျပင္ ( ၁ )

တစ္ခါက . . .

ရြာၾကီး တစ္ရြာမွာရွိတဲ့ လူေတြ အားလံုးဟာ ေၾကာက္ရြံ႕ထိတ္လန္႔စြာနဲ႔ ေနေနၾကရသတဲ့။ သူတို႔ေတြ ဘာကို ေၾကာက္ေနၾကတာလဲ ဆိုရင္ သူတို႔ ရြာကေန အျပင္ကို သြားမယ္ ဆိုရင္ ေတာအုပ္ၾကီး တစ္ခုကို ျဖတ္ေက်ာ္ကာ သြားၾကရသည္။ အဲဒီ့ ေတာအုပ္ၾကီးထဲက ေက်ာက္ဂူၾကီးထဲမွာ ေနထိုင္တဲ့ ဘီလူးၾကီး တစ္ေကာင္ဟာ လာသမွ် လူေတြကို ဖမ္းဆီးျပီးေတာ့ စားေသာက္ေလ့ ရွိ၏။ လူေတြက ေၾကာက္တာေတာ့ ေၾကာက္တယ္ ဘယ္လို သုတ္သင္ ရွင္းလင္း ရမယ္ ဆိုတာေတာ့ မသိခဲ့ၾကဘူး။ ဒါေပမဲ့ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ခံစားလာရေတာ့ ဒီဘီလူးၾကီးကို ရွင္းလင္းသုတ္သင္ပစ္ဖို႔ စဥ္းစားလာၾက၏။ ဒါေပမဲ့လည္း ဘယ္သူက ဦးေဆာင္ျပီးေတာ့ ရွင္းလင္းမယ္ ဆိုတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ကို ရွာမရေတာ့ ဒီအတိုင္းပဲ လက္ပိုက္ၾကည့္ေနရသတဲ့။

ဒီလိုနဲ႔ တစ္ေန႔မွာေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ ရြာေလးကို လူငယ္ေလး တစ္ေယာက္ ေရာက္လာခဲ့၏။ သူက ကိုယ္ခံပညာ သိုင္းကၽြမ္းက်င္သူ တစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ ဒါနဲ႔ ထိုလူငယ္ေလးက ေတာအုပ္ထဲမွာ မင္းမူေနတဲ့ ဘီလူးၾကီးကို ႏွိမ္နင္းမယ္ ဆိုျပီးေတာ့ လူငယ္ေလးက ဆ္ို၏။ ေနာက္ေတာ့ သူက ေတာအုပ္ထဲကို တတ္ၾကြစြာ ဝင္ေရာက္ သြားေလေတာ့သည္။ ဒါေပမဲ့ သူ႕ကို ျပန္ထြက္လာႏိုး ျပန္ထြက္လာႏိုးနဲ႔ ရြာက လူေတြက ေမွ်ာ္လင့္ေနေပမဲ့ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မထြက္လာေတာ့ဘူးတဲ့။

ဒီလိုနဲ႔ အခ်ိန္ တစ္ပတ္ေလာက္လည္း ၾကာေရာ ေတာအုပ္ထဲမွာ ဟိုးအရင္က ဘီလူးၾကီး ေပ်ာက္ကြယ္ သြားကာ သိုင္းကၽြမ္းက်င္ေသာ ဘီလူးၾကီး တစ္ေကာင္ ေပၚထြက္လာသတဲ့။ ဒီေတာ့ ရြာသားေတြ အရင္က ဘီလူးထက္ ပိုျပီးေတာ့ ေၾကာက္ရြံ႕လာခဲ့ၾကရ၏။ အရင္က ရိုးရိုး ဘီလူးထက္ သိုင္းတတ္ေသာ ဘီလူးကို ပိုေၾကာက္လာရေတာ့သည္။ အခ်ိန္ကာလ တစ္ခုၾကာတဲ့ အထိ သိုင္းကၽြမ္းေသာ ဘီလူးၾကီးကို ဘယ္သူမွ မဖီဆန္ရဲေတာ့ဘူးတဲ့။

တစ္ေန႔က်ေတာ့ သူတို႔ရဲဲ႕ ရြာေလးကို ဓါးကိုင္ထားေသာ လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ ေရာက္လာခဲ့သည္။ သူက သူ႕ကိုယ္သူ ဓါးသိုင္းပညာရွင္လို႔ ဆို၏။ ရြာသားေတြကို ေၾကာက္လန္႔ေအာင္ ေျခာက္လွန္႔ေနေသာ သိုင္းကၽြမ္းတဲ့ ဘီလူးၾကီးကို သုတ္သင္ေပးမယ္ လို႔ ေၾကြးေၾကာ္ကာ ေတာထဲကို ဝင္သြားေလေတာ့သည္။ ဒါေပမဲ့ ေတာထဲက ဘာသံမွ မၾကားရဘဲ ဓါးကိုင္ထားတဲ့ လူငယ္ေလးပါ ျပန္မထြက္လာေတာ့ဘဲ ေပ်ာက္ကြယ္သြားေတာ့သည္။

ဒီလိုနဲ႔ တစ္ပတ္ေလာက္ ၾကာေတာ့  ေတာအုပ္ထဲမွာ ဓါးကိုင္ေသာ ဘီလူးၾကီး တစ္ေကာင္ ေသာင္းက်န္း ေျခာက္လွန္႔ေနေတာ့သည္။ ရြာသားေတြ အားလံုးလည္း အရင္က ရိုးရိုးဘီလူးထက္ သိုင္းတတ္တဲ့ ဘီလူး ၊ သိုင္းတတ္တဲ့ ဘီလူးထက္ အခု ဓါးကိုင္တဲ့ ဘီလူးကို ပိုျပီးေတာ့ ေၾကာက္ရြံ႕လာခဲ့ၾကရ၏။ ဓါးကိုင္တဲ့ ဘီလူးကလည္း အရင္က ဘီလူးေတြနဲ႔ ဘာမွ မဆိုင္ေအာင္ ပိုျပီးေတာ့ ရက္စက္ သတဲ့။ ဒီလိုနဲ႔ အခ်ိန္ကာလ တစ္ခုၾကာတဲ့ အထိ ဓါးကိုင္တဲ့ ဘီလူးကို ဘယ္သူ႕မွ မဆန္႔က်င္ရဲေတာ့ဘူးတဲ့။

တစ္ေန႔က်ေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ ရြာေလးကို လွံကိုင္ထားတဲ့ လူငယ္ေလး တစ္ေယာက္ ေရာက္လာျပန္၏။ သူက လွံသိုင္းပညာရွင္လို႔ ဆို၏။ ရြာသားေတြကို ေႏွာက္ယွက္ေနေသာ ဓါးကိုင္ ဘီလူးၾကီးကို သုတ္သင္မယ္လို႔ ေၾကြးေၾကာ္သည္။ ျပီးေတာ့ ဓါးကိုင္ ဘီလူးၾကီး ရွိရာ ေတာအုပ္ထဲသို႔ ႏွိမ္နင္းမယ္ ဆိုကာ ဝင္သြားေလေတာ့သည္။ ဒါေပမဲ့ သူဝင္သြားျပီးေတာ့ ဘာသံမွ မၾကားရေတာ့ဘဲ လွံကိုင္ေသာ လူငယ္ေလးပါ ျပန္မထြက္လာေတာ့ဘူးတဲ့။

ီဒီလိုနဲ႔ တစ္ပတ္ေလာက္ ၾကာေတာ့ ေတာအုပ္ထဲမွာ လွံကိုင္ေသာ ဘီလူးၾကီးတစ္ေကာင္ ေပၚထြက္လာျပီးေတာ့ ရြာသားေတြကို ေသာင္းက်န္း ေျခာက္လွန္႔ ေႏွာက္ယွက္ေနေတာ့၏။ လွံကိုင္ေသာ ဘီလူးၾကီးကလည္း အရင္က ဘီလူး ၊ သိုင္းဘီလူး ၊ ဓါးဘီလူးေတြနဲ႔ ဘာမွ မဆိုင္စြာ ပိုျပီးေတာ့ ရက္စက္ ၾကမ္းၾကဳတ္လာသတဲ့။ ဒီိလိုနဲ႔ အခ်ိန္ကာလ တစ္ခု ၾကာတဲ့ အထိ ထိုလွံကိုင္ေသာ ဘီလူးၾကီးကို ဘယ္သူမွ မဆန္႔က်င္ရဲေတာ့ဘူးတဲ့။

တစ္ေန႔က်ေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ ရြာေလးကို ေလးနဲ႔ျမား ကိုင္ထားေသာ လူငယ္ေလး တစ္ေယာက္ ေရာက္လာခဲ့သည္။ သူက သူက ျမားပစ္ ဝိဇၨာ ဟု ဆိုသည္။ ရြာသားေတြကို ေႏွာက္ယွက္ေနေသာ လွံကိုင္ထားေသာ ဘီလူးၾကီးကို ႏွိမ္နင္းမည္ဟု ဆိုသည္။ ထို႔ေနာက္ သူ႕ရဲ႕ ေလးနဲ႔ျမားကို ယူကာ ဘီလူးရွိရာ ေတာအုပ္ထဲသို႔ ဝင္ေရာက္သြားေလေတာ့သည္။ ဒါေပမဲ့ သူ ဝင္ေရာက္သြားျပီးတဲ့ေနာက္ ဘာသံမွ မၾကားရေတာ့ဘဲ ေလးနဲ႔ျမား ကိုင္ထားေသာ လူငယ္ေလးပါ ျပန္မထြက္လာေတာ့ဘူးတဲ့။

ဒီလိုနဲ႔ တစ္ပတ္ေလာက္လည္း ၾကာေရာ ေတာအုပ္ထဲမွာ ေလးနဲ႔ျမား ကိုင္ေသာ ဘီလူးၾကီး တစ္ေကာင္ ေပၚထြက္လာခဲ့သည္။ ထိုေလးနဲ႔ျမားကိုင္ေသာ ဘီလူးၾကီးက အရင္က ရိုးရိုးဘီလူး ၊ သိုင္းကၽြမ္းေသာ ဘီလူး ၊ ဓါးကိုင္ေသာ ဘီလူး ၊ လွံကိုင္ေသာ ဘီလူးေတြထက္ ပိုဆိုးလာကာ ပို၍ ရက္စက္လာေလေတာ့သည္။ ထိုအခါမွာ ရြာသားေတြက ဟိုးအရင္က ဘီလူးေပါင္းမ်ားစြာထက္ အခု ေလးနဲ႔ျမား ကိုင္ထားေသာ ဘီလူးကို ပို၍ ေၾကာက္ရြံလာၾကေတာ့သည္။

ဒီလိုမ်ိဳး အေျခအေနေတြ အခ်ိန္အခါေတြ မ်ားစြာ ေျပာင္းလဲလာေသာ အခါမွာ ရြာသားေတြက စဥ္းစားလာၾက၏။ " ငါတို႔မွာ ရိုးရိုးဘီလူးကို ေၾကာက္ေနရတဲ့ အထဲ သိုင္းတတ္တဲ့ ဘီလူးက ေပၚလာလို႔ ပိုေၾကာက္ၾကရတယ္။ သိုင္းတတ္တဲ့ ဘီလူးကို ႏွိမ္နင္းလို႔ မရွိေတာ့ဘူး ဆိုေပမဲ့ ဓါးကိုင္တဲ့ ဘီလူးေပၚလာလို႔ ပိုျပီး ေၾကာက္ရျပန္တယ္။ ဓါးကိုင္တဲ့ ဘီလူးေပ်ာက္သြားျပန္ေတာ့လည္း ပိုဆိုးတဲ့ လွံကိုင္တဲ့ ဘီလူးေပၚလာျပန္တယ္။ လွံကိုင္တဲ့ ဘီလူးေပ်ာက္သြားျပန္ေတာ့လည္း အခုဆို အရမ္းဆိုတဲ့ ေလးနဲ႔ျမားကိုင္တဲ့ ဘီလူးေပၚလာျပန္တယ္။ ေနာက္ . . . ဒီအတိုင္းသာ ဆက္ေနရင္ ဒီ့ထက္ ဆိုးတဲ့ ဘီလူးေတြပဲ ထပ္ေပၚလာဦးမယ္ ထင္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ငါတို႔ ရြာသားေတြရဲ႕ စည္းလံုး ညီညႊတ္မႈနဲ႔ပဲ ဒီေလးနဲ႔ျမားကိုင္ထားတဲ့ ဘီလူးကို ႏွိမ္နင္းရမယ္။ "

ဆိုျပီးဆံုးျဖတ္ကာ ရြာသားေတြ စုေပါင္းျပီးေတာ့ ေလးနဲ႔ျမား ကိုင္ထားတဲ့ ဘီလူးကို ႏွိမ္နင္းလိုက္ေတာ့သည္။ ေလးနဲ႔ျမား ကိုင္ထားတဲ့ ဘီလူးကို ႏွိမ္နင္းျပီးလို႔ ဘီလူးၾကီး ေသသြားေတာ့မွ သူေနထိုင္ရာ ေက်ာက္ဂူၾကီးထဲကို ဝင္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဒီေက်ာက္ဂူၾကီးထဲမွာ ရတနာ ေက်ာက္သံပတၱျမားေတြက အျပည့္ပဲကိုး။ ဒီရတနာေတြရဲ႕ ေလာဘနဲ႔ လူစင္စစ္ကေန ဘီလူး ျဖစ္ျပီးေတာ့ ဒီေနရာက ရတနာေတြကို သူမ်ားေတြ လာယူမွာ စိုးေသာ စိုးရိမ္စိတ္ေၾကာင့္ ရြာသားေတြကို ေႏွာက္ယွက္ကာ ရက္စက္ေနၾကေတာ့တာ ျဖစ္တယ္ ဆိုတာ ရြာသားေတြ အားလံုး သေဘာေပါက္သြားၾကေတာ့၏။

ဒါနဲ႔ ေသသြားေသာ ေလးနဲ႔ျမားကိုင္ ဘီလူးအေလာင္းကို ေျမျမွုဳပ္ျပီးေတာ့ ေက်ာက္ဂူထဲမွာ ရွိေသာ ရတနာေတြကို ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာ သယ္ယူကာ ရပ္ရြာ အတြက္ ေကာင္းက်ိဳးမ်ားကို သယ္ပိုးေဆာင္ရြက္ကာ ေပ်ာ္ရႊင္စရာေကာင္းျပီး စိုးရိမ္ ထိတ္လန္႔ဖြယ္ မရွိေသာ ရြာေလး တစ္ရြာ ျဖစ္လာခဲ့ပါေတာ့သည္။

ပံုျပင္ေလးကေတာ့ ဒါပါပဲ၊



ဒီပံုျပင္ေလးကိုေတာ့ ငယ္ငယ္တုန္းက အေပၚမွာ ကၽြန္ေတာ္ ေရးျပထားတဲ့ အတိုင္း အဲဒီေနရာေလာက္ အထိပဲ ကၽြန္ေတာ္ နားေထာင္ခဲ့ရပါသည္။ အခုေတာ့ ဒီပံုျပင္ေလးကို ေရးေနရင္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ဆက္စဥ္းစားေနမိ၏။

ထိုပံုျပင္ရဲ႕ အဆံုးသတ္မွာလို ေက်ာက္ဂူထဲက ရရွိလာတဲ့ ေက်ာက္ျမတ္ရတနာေတြကို အညီအမွ် ေဝခြဲ မယူဘဲ သူတို႔ရဲ႕ ရပ္ရြာလူၾကီး ( သို႔ ) ေခါင္းေဆာင္က လက္ဝါးၾကီးအုပ္ကာ ေလာဘစိတ္နဲ႔ ယူေဆာင္သြားခဲ့မယ္ ဆိုရင္ အရင္က ေလးနဲ႔ျမား ကိုင္ေသာ ဘီလူး အပါအဝင္ ဘီလူးေပါင္းမ်ားစြာထက္ ပို၍ ဆိုးေသာ ဘီလူး တစ္ေကာင္မ်ား ထပ္မံ ေပၚေပါက္ လာေလဦးမလားလို႔ ကၽြန္ေတာ္ ဆက္စဥ္းစား ေနမိပါေတာ့သည္။



ပံုျပင္ ( ၂ )

တစ္ခါက . . .

တိုင္းျပည္ တစ္ျပည္မွာ အလြန္ဆိုးေသာ ၊ အလြန္ပင္ ရက္စက္ ၾကမ္းၾကဳပ္ေသာ ဘုရင္ တစ္ပါး အုပ္စိုးသတဲ့။ ထုိဘုရင္က ျပည္သူလူထုရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္ေတြ ၊ ေတာင့္တခ်က္ေတြ ၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ၊ ေတာင္းဆိုခ်က္ေတြကို ဘယ္ေတာ့မွ မျဖည့္ဆည္းေပးတဲ့ အျပင္ အျမဲတမ္း လ်စ္လ်ဴရႈ႕ေနသတဲ့။

တိုင္းသူျပည္သားေတြ ငတ္မြတ္ေခါင္းပါးလာျပီးေတာ့ ဆင္းရဲမဲြေတလာမႈေၾကာင့္ လိုအပ္ခ်က္ေတြကို သြားေရာက္ေတာင္းဆိုသူေတြေတာ့ ရွိခဲ့ဖူးပါ၏။ သို႔ေသာ္ ဆူပူမႈျဖင့္ တုိင္းျပည္ မျငိမ္မသက္ေအာင္ လုပ္တယ္ ဆိုေသာ အေၾကာင္းျပခ်က္ျဖင့္ ထိုသို႔ ေတာင္းဆိုသူမ်ားကို ဖမ္းဆီးလိုက္ေလ့ရွိသည္။ ဒီလိုနဲ႔ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာလာေလေတာ့ လိုအပ္ခ်က္ကို ေတာင္းဆိုရဲသူက ေတာင္းဆိုလုိက္ ဘုရင္က ဖမ္းဆီးလိုက္ ဆိုတာေၾကာင့္ ဘယ္သူမွ မေတာင္းဆိုရဲၾကေတာ့ဘူး။ ေတာင္းဆိုသမွ် လူေတြ အားလံုးကလည္း ဖမ္းဆီးခံၾကရတာကိုး။

ဒီလိုနဲ႔ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ထပ္ၾကာေအာင္ သူတို႔ ငတ္မြတ္စြာ ၊ ဆင္းရဲစြာ ထပ္ေနၾကရ၏။ ဒါေပမဲ့ တစ္ေန႔ေတာ့ သူတို႔ထဲက တစ္ေယာက္ေသာ ေခါင္းေဆာင္က အၾကံ တစ္ခု ရ၏။ ဒီအၾကံက သူတို႔ရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္ေတြကို ဘယ္လိုမွ ေတာင္းဆိုလို႔ မရတဲ့ ဒီဘုရင္ကို ျမန္ျမန္ေသေအာင္လို႔ သူတို႔ အားလံုး စုေပါင္းက စိတ္ညႊတ္ျပီးေတာ့ ဆုေတာင္းၾကမယ္ လို႔ အဆိုတင္သြင္းသည္။ အားလံုးေသာ သူေတြကလည္း ဘုရင္ကို မုန္းတီးေနတာ ဆုိေတာ့ သူ႔ရဲ႕ အၾကံအစည္က အထေျမာက္သြားေလသည္။

ဒါနဲ႔ တိုင္းသူျပည္သားေတြဟာ ျမိဳ႔ထဲ ရပ္ကြက္ထဲမွာ ေပၚေပၚတင္တင္ လုပ္လို႔ မရတဲ့ အတြက္ ရြာတစ္ရြာရဲ႕ အေနာက္ဘက္မွာ ရွိတဲ့ ေဝးလံေခါင္ပါးေသာ အရပ္ေဒသမွာ ရွိတဲ့ ေက်ာက္ဂူၾကီး တစ္ဂူထဲမွာ တိတ္တဆိတ္ က်င္းပၾကသည္။ တိတ္တဆိတ္လို႔ ဆိုရတာကေတာ့ အားလံုးက အသံျပိဳင္နဲ႔ " ရွင္ဘုရင္ၾကီး ေသပါေစ " လို႔ ေအာ္ဟစ္ ဆုေတာင္းေနမယ္ ဆိုရင္ သူတုိ႔အားလံုး အသံက ဟိန္းထြက္လာျပီးေတာ့ ေက်ာက္ဂူ အျပင္ဘက္ အထိ ေရာက္ျပီးေတာ့ ဘုရင့္ရဲ႕ ဘက္ေတာ္သားေတြ ၾကားသိကာ သူတု႔ိ အားလံုး ဖမ္းဆီးခံရကာ ဒုကၡ ေရာက္ကုန္မွာ စိုးလို႔ပဲ ျဖစ္၏။

ဒါေၾကာင့္ သူတို႔ဟာ မျဖစ္မေန အေနနဲ႔ တစ္ပတ္ကို တစ္ၾကိမ္ ၊ အားလပ္သူမ်ားက တစ္ပတ္ကို ႏွစ္ၾကိမ္ ၊ ဒီထက္ အားလပ္သူမ်ားကေတာ့ တစ္ပတ္ကို သံုးၾကိမ္ ၊ အလုပ္အကုိင္ မရွိေသာ သက္ၾကီးရြယ္အိုေတြကေတာ့ ေန႔စဥ္ ေက်ာက္ဂူထဲကို သြားေရာက္ကာ " ဘုရင္ၾကီး ေသပါေစ " လို႔ ရြတ္ဆိုကာ ဆုေတာင္းၾကသည္။ သူတို႔မွာ ဒီလို လူမသိေအာင္ က်ိတ္ဆုေတာင္းရံုက လြဲျပီး တျခား ဘယ္နည္းနဲ႔မွလည္း ေျဖရွင္းစရာ နည္းလမ္း မရွိခဲ့ၾကဘူး မဟုတ္လား။

ဒီလိုနဲ႔ ေန႔ရက္မွာ လေျပာင္း ၊ လမွ ႏွစ္ကူး လာခဲ့၏။ အစ ပထမကေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ ရင္တြင္း ခံစားခ်က္မ်ားကို လြတ္လပ္စြာ ေဖာ္ထုတ္ႏိုင္ျခင္း မလုပ္ႏိုင္လို႔ သူတို႔ဟာ ေက်ာက္ဂူထဲမွာ လြတ္လပ္တိတ္ဆိတ္စြာ ဆုေတာင္းျပီး က်ိန္စာ တိုက္ေနခဲ့ၾကျခင္း ျဖစ္ေပမဲ့ လူေတြ အားလံုး တညီတညႊတ္ထဲ ေလးနက္စြာ ဆုေတာင္းေနၾကလို႔ စူးရွေသာ ေမတၱာ သက္ေရာက္ကာ ပို၍ ထက္ျမက္လာခဲ့ေလေတာ့သည္။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ သိပ္မၾကာခင္ အခ်ိန္မွာ သူတို႔ ႏိုင္ငံက ဘုရင္ၾကီးဟာ လူေကာင္း ပကတိကေန ရုတ္တရက္ ေသဆံုး သြားခဲ့သည္။

ဘုရင္ၾကီး ေသဆံုးသြားတယ္ ဆိုတဲ့ သတင္းလည္း ၾကားေရာ ေက်ာက္ဂူထဲမွာ တိတ္တဆိတ္ ဆုေတာင္းျပီး က်ိန္စာ တိုက္ေနခဲ့ၾကေသာ တိုင္းသူျပည္သား မ်ားစြာ လမ္းမေပၚ တက္ျပီး ေပ်ာ္ရႊင္စြာနဲ႔ ကခုန္ၾက၏။ သူတို႔ကို ဆိုးသြမ္းစြာ ၊ ယုတ္မာစြာ အုပ္ခ်ဳပ္ေနခဲ့ေသာ ဘုရင္ၾကီး ေသဆံုးကာ အခုဆို သူတို႔မွာ ေနာက္တက္မည့္ ဘုရင္ေၾကာင့္ ေအးခ်မ္းစြာ ေနၾကရေတာ့မယ္ လို႔ သူတို႔ ေမွ်ာ္လင့္လိုက္လို႔ပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔ရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မွားသြားခဲ့သည္။ ေနာက္ထပ္ တက္လာေသာ ဘုရင္က အရင္က ေသဆံုးသြားေသာ ဘုရင္ထက္ လြန္စြာမွ ဆိုးသြမ္းေနေလသည္။

လိုအပ္ခ်က္ေတြ အတြက္ ေတာင္းဆိုတဲ့ တိုင္းသူျပည္သားေတြကို ဖမ္းဆီးရံုတင္ မကဘူး။ ၾကီးစြာေသာ အျပစ္ဒဏ္ေတြကိုပါ ေပး၏။ ဆူပူေသာ တိုင္းသူျပည္သားေတြကိုလည္း ရက္စက္စြာ ႏွိပ္ကြပ္၏။ ဒီလိုနဲ႔ ပို၍ ဆိုးေသာ မင္းတစ္ပါးကို တိုင္းသူျပည္သားေတြ ရရွိခဲ့ေလေတာ့သည္။ ဒီေတာ့ သူတို႔ ဟိုးအရင္တုန္းကလိုပဲ ေက်ာက္ဂူၾကီးထဲကို သြားကာ တိတ္တဆိတ္နဲ႔ ေနာက္ထပ္လာတဲ့ ဘုရင္ ျမန္ျမန္ေသေအာင္ ဝိုင္းျပီးေတာ့ ဆုေတာင္းၾက၏။ သူတို႔ရဲ႕ ဝိုင္းဝန္း ဆုေတာင္းၾကတဲ့ စိတ္ဓါတ္ ၊ ေမတၱာ အစြမ္းက ၾကီးမားတာလား မေျပာတတ္ပါ။ ေနာက္တက္လာတဲ့ ဘုရင္က သိပ္ၾကာၾကာ ထီးနန္းမွာ မစံစားလိုက္ရဘဲ ဘာေရာဂါမွ မရွိဘဲ ေသဆံုးသြာ၏။

အခုလို ေနာက္တက္လာတဲ့ ဘုရင္လည္း ရုတ္တရက္ ေသဆံုးသြားေတာ့ တိုင္းသူျပည္သားေတြက ဒါဟာ သူတို႔ အားလံုး တညီတညႊတ္တည္း ဝိုင္းဝန္း ဆုေတာင္းၾကလို႔ ဆိုတာကို ပို၍ လက္ခံလာၾက၏။ သူတို႔ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေနမယ္ လို႔ စဥ္းစားေနစဥ္မွာပဲ ေနာက္ထပ္ ဘုရင္ တစ္ပါးက နန္းတက္လာေလသည္။ ထိုဘုရင္သည္ ဟိုးအရင္က ဘုရင္ေတြထက္ ပို၍ ရက္စက္ ၾကမ္းၾကဳပ္လာ၏။ ပို၍ အညွာအတာ ကင္းမဲ့လာ၏။ ထို႔ျပင္ သူက တိုင္းျပည္ အုပ္ခ်ဳပ္ေနေသာ ဘုရင္ေသေအာင္လို႔ တိုင္းသူျပည္သားေတြ စုျပီး ဆုေတာင္းရြတ္ဆိုေနတာကို သိေနေလသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ သူက ဘုရင္ ျဖစ္လာနဲ႔ တျပိဳင္နက္ သူ႔ကို ေသပါေစ ဆိုျပီးေတာ့ ရြတ္ဆို ဆုေတာင္းေနေသာ ေနရာမ်ားကို စံုစမ္းကာ ျပင္းထန္စြာ အေရးယူေလေတာ့သည္။ ဒီေတာ့ တိုင္းသူျပည္သားေတြမွာ ပို၍ လံုျခံဳေသာ ေနရာကို ရွာေဖြကာ ဘုရင္ မသိႏိုင္ေသာ အေျခအေနက်မွ ဆုေတာင္းရေလေတာ့သည္။ ထိုသို႔ ဘုရင္က ပို၍ ဆိုးလာသလို ၊ တိုင္းသူျပည္သားေတြကလည္း ဘုရင့္ အေပၚမွာ ပို၍ မုန္းတီးလာၾကေလေတာ့သည္။ သူတို႔မွာ တျခားလည္း လုပ္စရာ မရွိ ၊ လုပ္လို႔လည္း မရတဲ့ အတြက္ . . . သူတို႔ လုပ္ခြင့္ ရေသာ ဆုေတာင္းျခင္း တစ္မ်ိဳး ျဖစ္ေသာ ဘုရင္ ျမန္ျမန္ေသပါေစ ဆိုတဲ့ ဆုေတာင္းျခင္းကိုသာ ပို၍ စူးစိုက္စြာ လုပ္ေဆာင္ ၾကေလေတာ့သည္။

ဒီလိုနဲ႔ တိုင္းသူျပည္သားေတြရဲ႕ ခ်စ္ခင္မႈ ဆိုေသာ ေမတၱာစိတ္ကို မရဘဲ ၊ မုန္းတီးမႈ ဆိုေသာ က်ိန္စာေတြသာ ရေသာ ဘုရင္ဟာလည္း သိပ္ၾကာၾကာ မခံဘဲ ဘာေရာဂါမွ မရွိလ်က္ ရုတ္တရက္ ေသဆံုးသြားျပန္ေလေတာ့သည္။ ဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ ရြတ္ဆို ဆုေတာင္းပြဲဟာ တိုင္းျပည္မွာ လြန္စြာမွ ထင္ေပၚေက်ာ္ၾကားေနခဲ့ျပီ။ ေနာက္တက္လာမဲ့ ဘုရင္ကလည္း ဒီအေၾကာင္းကို ၾကားသိထားခဲ့ျပီးသား ျဖစ္၏။ ဒီေတာ့ သူကလည္း သူ ဘုရင္ ျဖစ္လာတာနဲ႔ တျပိဳင္နက္ သူ႕ကို ေသပါေစ ဆိုျပီးေတာ့ ရြတ္ဆို ဆုေတာင္းလို႔ မရေအာင္ ပိုျပီးေတာ့ ရက္စက္စြာ ႏွိမ္နင္းေလးေတာ့သည္။ ဆုေတာင္းပြဲ ရွိေနေသာ ေနရာေတြကို စံုစမ္းကာ ႏွိမ္နင္း၏။ ဖမ္းဆီး၏။ အက်ဥ္းခ်ေလသည္။

ဒီလိုနဲ႔ ေနာက္တက္လာေသာ ဘုရင္က ပိုျပီး ပိုျပီး ရက္စက္ လာေလေတာ့သည္။ ဒါေပမဲ့ ဆုေတာင္းသူမ်ားကလည္း ပို၍ လံုျခံဳေသာ ေနရာကို ရွာေဖြကာ ဆုေတာင္းလ်က္ ၊ က်ိန္စာ တုိက္လ်က္ပါပဲ။ လူထု အေပါင္းရဲ႕ က်ိန္စာကို ခံစားရေသာ ဘုရင္ ခဗ်ာမွာလည္း ေရရွည္ သက္ဆိုး မရွည္ႏိုင္ဘဲ ဘာေရာဂါမွ မရွိေလဘဲ ရုတ္တရက္ ေမတၱာစူးကာ ေသဆံုးရျပန္ေလသည္။ ထို႔ေနာက္ ဒီထက္ ဆိုးေသာ ဘုရင္ တစ္ပါး နန္းတတ္လာေလေတာ့သည္။ ဒီေတာ့ တိုင္းသူျပည္သားေတြကို ပို၍ ရက္စက္စြာ ႏွိမ္နင္းျပန္ေလသည္။ ျပည္သူေတြကလည္း က်ိန္စာတိုက္ၾကျပန္သည္။

ဒီလိုနဲ႔ ဘုရင္ အသစ္တစ္ပါးျပီး တစ္ပါး တတ္လာလိုက္ ၊ တက္လာေသာ ဘုရင္ အသစ္ကလည္း ဟိုးအရင္က ဘုရင္ေတြထက္ ပို၍ ဆိုးလာကာ ပို၍ ရက္စက္လာေလေတာ့သည္။ ဒီမွာ တိုင္းသူျပည္သားေတြကလည္း က်ိန္စာ တိုက္လိုက္နဲ႔ သူတို႔ လံုးလည္ ခ်ာလည္ လည္ေနေလေတာ့သည္။

ဒီေန႔ေတာ့ တိုင္းျပည္မွာ ေလးစားရေသာ ဘုန္းေတာ္ၾကီး တစ္ပါးက အၾကံေကာင္း တစ္ခုကို ရေလ၏။ သူ႕အၾကံေကာင္းကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို႔ သူ႕ရဲ႕ ဒကာေတြကို ဖိတ္ေခၚကာ ေအးေဆးစြာ ေျပာျပေလသည္။ ပထမေတာ့ သူ႕ရဲ႕ ဒကာေတြက လက္မခံေပ။ ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလို႔လည္း ဆိုၾက၏။ ေနာက္ေတာ့ ဘုန္းေတာ္ၾကီးရဲ႕ ဆိုလိုရင္းကုိ သေဘာေပါက္ကာ ဘုန္းေတာ္ၾကီး ေျပာဆိုတဲ့ အတိုင္း လိုက္နာကာ က်င့္သံုးပါမည္ ဟု ဝန္ခံ ကတိျပဳလိုက္ေလေတာ့သည္။

ဘုန္းေတာ္ၾကီးရဲ႕ အေတြးက ထူးျခားတယ္ မဟုတ္ေပမဲ့ ဆန္းၾကယ္မႈေတာ့ ရွိ၏။ တိုင္းသူျပည္သားေတြ ဘုရင္ အဆက္ဆက္ ဆိုးလြန္းလို႔ ဆိုကာ ျမန္ျမန္ေသေၾကေအာင္ ဆုေတာင္းက်ိန္စာေတြ တိုက္ခဲ့ၾက၏။ ထိုသို႔ လုပ္ခဲ့တဲ့ အတိုင္းလည္း ထိေရာက္စြာ ထိုဘုရင္ေတြသည္ လ်င္ျမန္စြာ နန္းသက္ မၾကာဘဲ ေသဆံုးခဲ့ၾကရသည္။ ထိုသို႔ က်ိန္စာ တိုက္ျခင္းေတြ ဘုန္းေတာ္ၾကီးေတြ မပါေပမဲ့ ကန္႔ကြက္ျခင္းေတာ့ မရွိခဲ့။ ေသဆံုးသြားေသာ ဘုရင့္ ေနရာမွာ ေနာက္ထပ္ တက္္လာေသာ ဘုရင္က ေရွ႕က ဘုရင္ထက္ ပို၍ သာလြန္ကာ ဆိုးသြမ္းေနေလသည္။ ဒီေတာ့ တိုင္းသူျပည္သားေတြ ဒီဘုရင္ ေသေအာင္ ထပ္က်ိန္စာ တိုက္ၾကျပန္ေလေတာ့သည္။

ဒီလိုနဲ႔ ဘုရင္ အသစ္ေသလိုိက္ ၊ ေနာက္ထပ္ အသစ္တက္လာလိုက္ ၊ တတ္လာတဲ့ ဘုရင္က အရင္ ဘုရင္ထက္ ဆိုးေနလိုက္ ၊ တိုင္းသူျပည္သားေတြ က်ိန္စာတိုက္လိုက္ ၊ ေသဆံုးသြားလိုက္ ၊ ေနာက္ထပ္ အသစ္ တတ္လာလိုက္ ၊ တတ္လာတဲ့ ဘုရင္ အသစ္ကလည္း အရင္က ဘုရင္ေတြထက္ ဆိုးလာလိုက္နဲ႔ ငါတို႔ လံုးလည္ ခ်ာလပတ္ ရမ္းေနခ့ဲရျပီ။ အခုေတာ့ ဒကာတို႔ ဒီလို မလုပ္သင့္ေတာ့ဘူး ဟု ဘုန္းေတာ္ၾကီးက ဆို၏။ အခု လက္ရွိ ဘုရင္ကို မေကာင္းဘူး ဆိုကာ က်ိန္စာတိုက္တယ္ ဆုိပါစို႔။ ဒီဘုရင္က ေသဆံုးျပီး ေနာက္ထပ္ တတ္လာေသာ ဘုရင္က ပို၍ ဆိုးေနမည္ ဆိုပါက ဒကာတို႔ရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္ ျဖစ္ေသာ ဘုရင္ေကာင္း ဆိုတာကို ဘယ္မွာ ရလာပါေတာ့မည္နည္း။

ဒါေၾကာင့္ လုပ္သင့္တာက အခု လက္ရွိ ဘုရင္သာ ေသသြားျပီး ေနာက္ထပ္ ပိုဆုိးေသာ ဘုရင္သစ္ တတ္မလာေလေအာင္ လက္ရွိ ဘုရင္ကိုပဲ အေကာင္းဘက္ကို ေျပာင္းလဲႏိုင္ေအာင္ အသက္ရွည္ေစဖို႔ ဝိုင္းျပီး ဆုေတာင္းေပးရင္ မေကာင္းဘူးလား ဟု ဘုန္းေတာ္ၾကီးက ျမိ္န႔္ၾကားေလသည္။ အစ ပထမမွာ တိုင္းသူျပည္သားေတြက လက္မခံ ၊ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဟု ဆိုေပမဲ့ သူတို႔လည္း သိေတာ့ သိေနခဲ့ျပီ။ ဒါနဲ႔ ေနာက္ဆံုးမွာ ဘုန္းေတာ္ၾကီး ေျပာတဲ့ အတိုင္း လက္ခံျပီး သူတို႔ ရြတ္ဆိုကာ " ဘုရင္ ျမန္ျမန္ ေသပါေစ " ဆိုတဲ့ က်ိန္စာ အစား ၊ " ဘုရင္ သက္ေတာ္ ရာေက်ာ္ ရွည္ကာ က်န္းမာပါေစ ၊ ျပည္သူလူထုကို ေစာင့္ေရွာက္ပါေစ။ " ဆိုတဲ့ ဆုေတာင္းကို ေျပာင္းဆုေတာင္းခဲ့ၾကသည္။

ဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ ေနာက္ထပ္ တတ္လာတဲ့ ဘုရင္ၾကီးက သူ႕အေပၚမွာ တိုင္းသူျပည္သားေတြ ဟိုးအရင္က ဘုရင္ေတြလိုပဲ " ျမန္ျမန္ေသပါေစ " လို႕ပဲ ဆုေတာင္းေနမယ္ လို႔ ထင္ေနခဲ့ျပီး သူလည္း က်ိန္စာ သင့္ကာ ျမန္ျမန္ေသေတာ့မွာပဲ လို႔ ထင္ေနခဲ့၏။ ဒါေၾကာင့္ တိုင္းသူျပည္သားေတြ က်ိန္စာတိုက္မဲ့ ေနရာေတြကို စံုစမ္းေနခဲ့၏။ စံုစမ္းလို႔ ရသမွ် ေနရာေတြကိုလည္း ဆက္လက္ ဆုေတာင္းလို႔ မရေအာင္ နည္းမ်ိဳးစံုနဲ႔ ေႏွာက္ယွက္ ဟန္႔တားသည္။ ဒီလိုနဲ႔ လေပါင္း အေတာ္ ၾကာတဲ့ အထိ ဘုရင္ၾကီး မေသဆံုးေပ။ သူ႕အရင္က ဘုရင္ေတြ ဆိုရင္ လ အနည္းငယ္သာ ဘုရင္အျဖစ္ စံစားရကာ ေသဆံုး ၾကရေလသည္။ အခုေတာ့ လမွ ႏွစ္ေတာင္မွ ကူးေတာ့မည္ သူ ဘာဆို ဘာမွ မျဖစ္။

ဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ တုိင္းသူျပည္သားေတြဟာ ဘုန္းေတာ္ၾကီးရဲ႕ ဆိုဆံုးမမႈ ေအာက္မွာ အားလံုး တညီတညႊတ္တည္း ဘုရင္ကို ေသပါေစ ဆိုျပီး က်ိန္စာ မတိုက္ေတာ့ဘဲ ၊ ဘုရင္ၾကီး အသက္ရွည္ပါေစ ၊ ျပည္သူေတြရဲ႕ ဆႏၵကို ျဖည့္ဆည္းေပးႏိုင္ပါေစ ဟုသာ ဆုေတာင္းေမတၱာ ပို႔ေနခဲ့ၾကေတာ့သည္။ အခ်ိန္ၾကာလာတာႏွင့္အမွ် တိုင္းသူျပည္သားေတြရဲ႕ ေမတၱာပို႔မႈကလည္း ပိုျပီးေတာ့ အင္အား ေကာင္းလာခဲ့၏။ ဘုရင္ၾကဲီး လအနည္းငယ္နဲ႔ မေသရံုမက ႏွစ္စြန္းေတာင္မွ ဘာဆို ဘာမွ မျဖစ္။ က်န္းမာလ်က္ပါပဲ။ ဒီအခ်ိန္မွာ ဘုရင္ၾကီးက အေတာ္ကို အံ့ၾသလ်က္ ရွိေနခဲ့ျပီ။

ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ သူ စံုစမ္းခိုင္းလို႔ တိုင္းသူျပည္သားေတြ ဟုိးအရင္ကလို ဆုေတာင္းပြဲေတြ လုပ္ေနတုန္း ဆိုတာကိုလည္း သတင္းက ရ၏။ ထိုဆုေတာင္းပြဲေတြမွာ ဘာေတြ ဆုေတာင္းေနတယ္ ဆိုတာ သူက မသိေပမဲ့ သူ႕အထင္ေတာ့ " ဘုရင္ ျမန္ျမန္ေသပါေစ " လို႔ဆုိေတာင္းေနတာပဲ ျဖစ္ရမည္ ဟု သူက ထင္၏။ ဒါေၾကာင့္ ထုိဆုေတာင္းပြဲေတြ မလုပ္ျဖစ္ေအာင္ သူ နည္းမ်ိဳးစံုနဲ႔ ေႏွာက္ယွက္ဟန္႔တားေလ့ ရွိသည္။ အခုေတာ့ ဒီလို ဆုေတာင္းပြဲေတြ တိုင္းသူျပည္သားေတြ လုပ္ေနရင္းန႔ဲကို သူ အသက္မေသ ၊ အသက္ရွည္ကာ က်န္းမာလ်က္ ရွိေနေလသည္။

ဒါဆို တုိင္းသူျပည္သားေတြ ဘာေတြကိုမ်ား ဆုေတာင္းေနၾကသလဲ လို႔ သူ သိခ်င္လာသည္။ ဒါေၾကာင့္ တစ္ညေသာ အခါမွာ ဘုရင္ၾကီးဟာ သူ႕ရဲ႕ လူယံုနဲ႔ အတူ ရုပ္ဖ်က္ကာ တိုင္းသူျပည္သားေတြ လွ်ိဳ႕ဝွက္စြာ ဆုေတာင္းေသာ ဆံုရပ္ေနရာကို တိတ္တဆိတ္ စံုစမ္းကာ သာမာန္လူ အသြင္ျဖင့္ သြားေရာက္ေလေတာ့သည္။ တိုင္းသူျပည္သားေတြ ဆုေတာင္းေနေသာ ေနရာကို ေရာက္ေတာ့ သူ႕အထင္ထက္ လြန္စြာမွ မ်ားျပားေသာ ဆုေတာင္းေနသူေတြကို ျမင္ရေလေတာ့သည္။ သူကလည္း ေရာေယာင္ လိုက္ပါသြားကာ ဆုေတာင္းသူ လိုလိုျဖင့္ အထဲကို လိုက္ဝင္သြားေလေတာ့သည္။

အထဲကို ရုပ္ဖ်က္ထားေသာ ဘုရင္ၾကီး ေရာက္သြားေတာ့ ဆုေတာင္းေနသူမ်ား၏ အသံမ်ားကို ၾကားရေလေတာ့သည္။ တကယ္ေတာ့ ဆုေတာင္းေနသူမ်ားက တိီးတိုး ရြတ္ဆိုၾကျခင္းမွ်သာ ျဖစ္၏။ သို႔ေသာ္ လူေပါင္းမ်ားစြာရဲ႕ ရြတ္ဆိုမႈ ဆိုေတာ့ အသံေတြကို ထင္ရွားစြာ ၾကားရေလေတာ့သည္။

" တိုင္းျပည္ကို အုပ္ခ်ဳပ္ေနေသာ ဘုရင္ၾကီး က်န္းမာပါေစ ၊ ခ်မ္းသာပါေစ ၊ ျပည္သူ လူထုရဲ႕ အက်ိဳးကို သယ္ပိုးႏိုင္ပါေစ။ "

ဆိုေသာ အသံကို ဘုရင္ၾကီး လံုးဝ မေမွ်ာ္လင့္ထားဘဲ ၾကားလိုက္ရေလေတာ့သည္။ ဒီအသံကို ၾကားလိုက္ရေတာ့ ဘုရင္ၾကီးရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ ေႏြးခနဲ ျဖစ္သြားကာ ေခါင္းထဲမွာလည္း မိုက္ခနဲ ခံစားလိုက္ရသည္။ သူ႕ရဲ႕အထင္မွာ တိုင္းသူျပည္သားေတြက သူ႕ကို ေသပါေစ ဆိုကာ က်ိန္စာ တိုက္ေနမယ္ လို႔ သူက ထင္ထားခဲ့ေပမဲ့ တကယ္ေတာ့ တိုင္းသူျပည္သားေတြက သူ႕ကို ဆုေတာင္းေမတၱာ ပို႔သေနခဲ့ၾကတာ မဟုတ္ပါလား။

အထင္နဲ႔ အျမင္ လြဲမွားမႈကို လက္ေတြ႕ ျမင္ခဲ့ရေသာ ဘုရင္ၾကီးဟာ အျပန္လမ္း တေလွ်ာက္မွာ မ်ားစြာေသာ အေတြးေတြနဲ႔ နန္းေတာ္ကို ျပန္လာခဲ့၏။ ငါကသာ ငါ့အေပၚမွာ က်ိန္စာ တိုက္ေနမွာပဲ ဆိုျပီးေတာ့ တားဆီးခဲ့တဲ့ ဆုေတာင္းပြဲေတြမွာ သူတို႔က တကယ္ေတာ့ ငါ့အေပၚမွာ ဆုေတာင္းေမတၱာပို႔သေနတာပါလား။ ငါကသာ သူတို႔ကို ႏွိပ္ကြပ္ေနတာ တကယ္ေတာ့ သူတို႔က ငါ့ကို ေကာင္းက်ိဳးလုပ္ေပးဖို႔ ဆုေတာင္းေနၾကတာပါလား ဆိုတဲ့ အသိေတြ ၊ ေနာင္တေတြနဲ႔ ျပန္လာခဲ့သည္။

ဒီလိုစိတ္ကူးေတြနဲ႔ အသိတရားေတြ ရသြားခဲ့တဲ့ ဘုရင္ၾကီးဟာ ေနာက္ေန႔ မနက္မိုးလင္းတယ္ ဆိုတာနဲ႔ တျပိဳင္နက္ သူ႕ရဲ႕ တုိင္းျပည္မွာ ရွိေသာ တိုင္းသူျပည္သားေတြရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္ကို ျဖည့္ဆည္းေပးရံုသာ မက ဆုေတာင္းရြတ္ဆိုပြဲမ်ား ၊ လိုအပ္ခ်က္မ်ားကို လာေရာက္ေတာင္းဆိုပြဲမ်ားကို လြတ္လပ္စြာ ျပဳလုပ္ခြင့္ေပးျပီးေတာ့ တိုင္းသူျပည္သားေတြရဲ႕ တကယ့္ လိုအပ္ခ်က္မ်ားကိုလည္း ျဖည့္ဆည္းေပးကာ ေပ်ာ္ရႊင္စြာနဲ႔ တိုင္းသူ ျပည္သားေတြ ခ်စ္ေသာ ဘုရင္ တစ္ပါး အျဖစ္နဲ႔ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ စိုးစံရင္း အသက္ၾကီးရင့္ထိတိုင္ေအာင္ အုပ္ခ်ဳပ္ကာ မင္းလုပ္သြားခဲ့ရေလေတာ့သည္။

ဒီဘုရင္ၾကီးကို အတုယူျပီးေတာ့ ေနာက္ထပ္ တတ္လာတဲ့ ဘုရင္ေတြ အားလံုးကလည္း ဒီဘုရင္ၾကီး အတုိင္းပဲ ဆက္လက္ တိုင္းသူျပည္သားေတြရဲ႕ ဆုေတာင္းမႈေတြကို လြတ္လပ္စြာ လုပ္ပို္င္ခြင့္ ေပးျပီးေတာ့ ၊ တိုင္းသူျပည္သားေတြရဲ႕ ရင္တြင္းအသံေတြကိုလည္း နားေထာင္ကာ ျဖည့္ဆည္းေပး၍ ေကာင္းမြန္စြာ အုပ္ခ်ုဳပ္ေပးေနေလေတာ့သည္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ တိုင္းသူျပည္သားေတြရဲ႕ စုေပါင္းရြတ္ဆိုကာ ဆုေတာင္းတဲ့ ဆုေတာင္းကေတာ့  . . . .

" ဘုရင္မင္းၾကီး က်န္းမာ ခ်မ္းသာပါေစ ၊ အသက္ရွည္ပါေစ ၊ တိုင္းျပည္ရဲ႕ အက်ိဳးကိုလည္း တိုးတတ္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ပါေစ။ "

ဆိုေသာ သံျပိဳင္ရြတ္ဆိုသံမ်ားပဲျဖစ္ပါေတာ့သည္။

ပံုျပင္ေလးကေတာ့ ဒါပါပဲ။



ဒီပံုျပင္ေလးကိုေတာ့ ငယ္ငယ္တုန္းက အေပၚမွာ ကၽြန္ေတာ္ ေရးျပထားတဲ့ အတိုင္း အဲဒီေနရာေလာက္ အထိပဲ ကၽြန္ေတာ္ နားေထာင္ခဲ့ရပါသည္။ အခုေတာ့ ဒီပံုျပင္ေလးကို ေရးေနရင္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ဆက္စဥ္းစားေနမိ၏။

ဒီလို ဘုရင္မ်ိဳးသာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တိုင္းျပည္မွာ ရွိေနခဲ့မယ္ ၊ ရွိေနခဲ့တယ္ ဆိုရင္ေပါ႔ေလ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တိုင္းသူျပည္သားေတြရဲ႕ ရင္ထဲက တကယ္ကို ရြတ္ဆိုခ်င္ေနတဲ့ အသံေတြကို ဒီလို တိုင္းျပည္ကို အုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့ ဘုရင္ၾကီး ျပည္သူေတြထဲ အထိ ရုပ္ဖ်က္ဝင္ေရာက္ကာ လာေရာက္ နားေထာင္ႏိုင္ပါေစ . . . လို႔သာ။



ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္တုန္းက နားေထာင္ခဲ့ရေသာ ပံုျပင္ေလးေတြပါ။ အခုလို အရြယ္မွာ ျပန္လည္ ေတြးၾကည့္ေတာ့ ထပ္ျပီးေတာ့ ကြန္႕ခ်င္ေသာ အေၾကာင္းအရာေလးေတြ ေပၚလာမိ၏။ ဒါကလည္း ေကာင္းေစခ်င္တဲ့ စိတ္ေစတနာနဲ႔ပါ။ အေျခအေန ေပးရင္ တျခားေသာ ပံုျပင္ေလးေတြ ဆက္ေရးပါဦးမယ္။ ျဖစ္ႏိုင္မယ္ ဆိုရင္ေပါ႔ . . . ဒီပံုျပင္ေလးေတြကို ကေလးေတြရဲ႕ စိတ္ ၊ နား ၊ ရင္ထဲ ေရာက္ေအာင္ " ၾကံဳရင္ ပံုျပင္ အျဖစ္နဲ႔ ေျပာျပေပးပါ။ "


ဘာလိုလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ စုထား ၊ စိတ္ကူးပံုေဖာ္ထားတဲ့ ပံုျပင္ေလးေတြကို " ၾကံဳရင္ ပံုျပင္ ေျပာပါ " ေခါင္းစဥ္ ေအာက္မွာ ေရးခဲ့တာ အခုဆို နံပါတ္ ( ၅ ) ေတာင္မွ ေရာက္လာခဲ့ျပီ။ အားေပးသူ အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ အရင္က ပံုျပင္ေလးေတြကို ဆက္ဖတ္ခ်င္ရင္ - 







ေလးစားစြာျဖင့္
ကိုေဇာ္
23-Jan-2012

Share/Bookmark

15 January 2012

12 ဝိုင္းေတြးၾကည့္ရေအာင္


ေလးစားရပါေသာ စာဖတ္သူမ်ား ခင္ဗ်ာ။

၁၂ ရက္ေန႔က ကၽြန္ေတာ္ စာေရးေနပါေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေရးေနရင္း ရင္ခုန္စရာ သတင္းကို ၾကားျပီးေတာ့ ျဖစ္မွ ျဖစ္ပါ႔မလား ဆိုတဲ့ အေတြး ၊ ျဖစ္မ်ား ျဖစ္ခဲ့ရင္ ဆိုတဲ့ အေတြးေတြေၾကာင့္ စာလည္း ဆက္မေရးႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။ ေမာတာ နဲ႔ ေပ်ာ္တာ ေရာသြားတယ္ ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ။ ဒါနဲ႔ပဲ ေနာက္ေန႔ ၁၃ ရက္လည္း ေရာက္ေရာ ကိုယ့္အမ်ိဳးေတြ မပါဘဲနဲ႔ကို အလြန္ကို ေပ်ာ္သဗ်ာ။ ဝမ္းလည္း လႊတ္သာတယ္။ 

ဒါနဲ႔ပဲ ဒီေန႔ အထိ စာေရးဖို႔ ျပန္ပ်င္းသြားျပန္ေရာ ဆိုပါေတာ့။ ဒါေပမဲ့ ဒီေန႔ေတာ့ ေပ်ာ္စရာ ႏွစ္သစ္ကူးျပီး ေပ်ာ္စရာ သတင္းေတြ ၾကားအျပီးမွာ ရယ္စရာ ေပ်ာ္စရာေလး ျဖစ္ေအာင္ " ပံုအေတြး " ပံုေလး တစ္ပံုကို တင္လုိက္ပါတယ္။ ဒီပံုေလးကို ၾကည့္ျပီးေတာ့ လြတ္ေနတဲ့ စာေနရာမွာ ဘာျဖည့္ေရးရင္ ေကာင္းမလဲလို႔ ဝုိင္းေတြးၾကည့္ရေအာင္ဗ်ာ။ 

အေပ်ာ္ေပါ႔။ 

ဒါေပမဲ့ ဒီလို ကိုယ္ေတြးလိုက္တဲ့ အေပ်ာ္ အေတြးေလးက ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ မတ္လဆိုရင္ သံုးသိန္းက်ပ္နဲ႔ ေရာင္းမဲ့ စီမံခ်က္အစား ျမန္မာႏုိင္ငံသား အားလံုး လြယ္ကူစြာ သံုးစြဲ ဝယ္ယူႏိုင္ေသာ ၅၀၀၀ က်ပ္တန္ ဟန္းဖုန္း စီမံခ်က္ အတြက္ အေထာက္အကူသာ ျဖစ္လာခဲ့မယ္ ဆုိရင္ အခုလို ေတြးရ ေရးရတာေလးက ေပ်ာ္စရာေလး အျပင္ ပီတိေလးပါ ျဖစ္လာရမွာေပ႔ါဗ်ာ။ 

ဒီပို႔စ္ေလးရဲ႕ ေခါင္းစဥ္ " ဝိုင္းေတြးၾကည့္ရေအာင္ " ဆိုတာေလးကို ထပ္ႏွိပ္လိုက္ပါ။ ဒါဆိုရင္ ပို႔စ္ရဲ႕ ေအာက္ေျခမွာ " x ရဲ႕ ထင္ျမင္ခ်က္ " ဆိုတာေလးကို ႏွိပ္ျပီးေတာ့ Comment ေရးျပီး အေတြးေလးကို ထားခဲ့ႏိုင္သလို ၊ ပို႔စ္ရဲ႕ ေအာက္ေျခမွာ ေပၚလာေသာ Facebook Plus In Comment Box ေလးမွာလည္း ေရးထားခဲ့လို႔ ရပါတယ္။ 

ေပ်ာ္စရာ အေတြးေလးေပါ႔ဗ်ာ။ အမွတ္တရေလး ေရးခ့ဲၾကပါဦး။

 


ဒီပံုေလးရဲ႕ မူရင္း ကာတြန္း ဆရာက " ဟာက်ဴလီ " လို႔ သိရပါတယ္။ သူ႕ဆီကေန တိုက္ရိုက္ ခြင့္ေတာင္းထားျခင္း မရွိပါဘူး။ Facebook ကေန ကၽြန္ေတာ္ ယူတင္လိုက္တာပါ။

ေလးစားစြာျဖင့္
ကိုေဇာ္
15-Jan-2012
Share/Bookmark

06 January 2012

17 " ယံုၾကည္ခ်က္ " ဆိုေသာ စကားလံုး တစ္လံုးအေၾကာင္း



နိဒါန္း

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရပ္ကြက္ကို " လွေတာသား ရပ္ကြက္ " လို႔ ေခၚရမလား ၊ " ပခန္းသား ရပ္ကြက္ " လို႔ ေခၚရမလား ၊  ဒါမွမဟုတ္ " ခ်ီပါသား ရပ္ကြက္ " လုိ႔ ေခၚရမလား ၊ ဒါမွမဟုတ္ " စကားေတာင္စား ရပ္ကြက္ " လို႔ ေခၚရေလမလားပါပဲ။ စကားကပ္သပ္ေျပာတာတို႔ ၊ အသစ္အဆန္း လုပ္ေျပာတာတို႔ ၊ စကားကို ပံုပမာျပဳေျပာတို႔ အရမ္းကို ခံုမင္ၾကပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ဥပမာေလးေတြနဲ႔ ေျပာျပပါမည္။



ရပ္ကြက္ေတြတိုင္းမွာ သာမာန္အားျဖင့္ ရွိၾကသလို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရပ္ကြက္ထဲမွာလည္း ဇယ္ေတာက္ခံုဝိုင္းတို႔ ၊ အံစာဝိုင္းတို႔ ၊ ေဂၚလီ အနီးအေဝး ပစ္တမ္းတို႔ ၊ ဒိုးဇက္ ဆက္နည္းတို႔ ျခိမ့္ျခိမ့္သဲသဲ ရွိပါသည္။ အားၾကိဳးမာန္တတ္ကို ကစားၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ ဒီလိုပဲ အားကစားနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ေဘာလံုးအသင္းလိုက္ ဆိုလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရပ္ကြက္က လူၾကီး ၊ လူငယ္ အသင္းကို တျခား ရပ္ကြက္ လူေတြ မယွဥ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ကို ထက္ထက္သန္သန္ ရွိပါ၏။

တစ္ေန႔ေတာ့ ကေလးေတြ ကစားေနတဲ့ ဇယ္ေတာက္ခံုဝိုင္းကို ကၽြန္ေတာ္ ေဘးကေန ၾကည့္ေနမိသည္။ ကေလးကစားတဲ့ ဇယ္ေတာက္ခံုဝိုင္း ဆိုလို႔ အထင္မေသးေလနဲ႔ ေတာ္ရံုတန္ရံု လူၾကီး တစ္ေယာက္ကို တစ္လံုးမွ မရေအာင္ ပြဲျပတ္ေတာက္ႏိုင္သူေလးေတြ ျဖစ္၏။ ( ဒီဇယ္ေတာက္ခံုနဲ႔ ပတ္သက္ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ " လက္ႏွစ္လံုးျခား " ဆိုျပီးေတာ့ ေရးဖူးပါေသးသည္။ ) သူတို႔ ဇယ္ေတာက္ေနတာ ေတာက္ေပါ႔ ရိုးရိုး မေတာက္ဘူး ၊ ပါးစပ္ကလည္း ေတာင္စဥ္ေရမရေတြ ေလွ်ာက္ေျပာေနေလ့ ရွိသည္။ 

အခုလည္း ကၽြန္ေတာ္ သူတို႔ပြဲကို ေဘးကေန ၾကည့္ေနတုန္း ပြဲတစ္ပြဲျပီးသြားတိုင္း " ႏိုင္လင္း " လို႔ ေခၚတဲ့ ကေလးက တစ္ပြဲျပီးလို႔ ႏိုင္ေသာ ပြဲေၾကးကို လွမ္းယူရင္း ပါးစပ္က သီခ်င္း တစ္ပုဒ္ကို ညည္းဆို ဆိုေလသည္။ ဒီသီခ်င္းက . . . . 

" စီးပြားေရး ပိတ္ဆို႔တာ ဒို႔ မမႈပါ ၊ သယံဇာတေတြ ေပါတဲ့ ေျမ  . . . . x x x x x x x "

တဲ့ေလ။ ၾကည့္ဦး။ တကယ္ေတာ့ သူ ဇယ္ပြဲႏိုင္တာနဲ႔ သီခ်င္းနဲ႔ ဘာဆိုင္ လို႔လဲ မဟုတ္ဘူးလား။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔မို႔လို႔ ဒီလို အေျခအေနနဲ႔ ဒီလို သီခ်င္းကို အပ္ဆက္မိေအာင္လို႔ စိတ္ကူးရျပီး ဆိုတတ္ပါေလရဲ႕ ဆိုျပီး ကၽြန္ေတာ္ ျပံဳးမိခဲ့သည္။



ဒါက သူတို႔ရဲ႕ ဥာဏ္ရႊင္ပံုကို ေျပာခ်င္တာပါ။ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ စကားနာထိုးရင္ သံုးတဲ့ စကားလံုးေလးေတြကလည္း အလြန္လွပါ၏။ တခ်ိဳ႕ေသာ လူၾကီးေတြ ဆိုရင္ နင္ပဲ ငဆ ျဖစ္ကာ ဆဲဆိုႏိုင္ေသာ အေျခအေနကိုေတာင္မွ သူတို႔ရဲ႕ အသံုးအႏႈန္းေလးေတြက အလြန္ ယဥ္ေက်း၏။ ဒီလုိ . . .

အေျခအေန တစ္ရပ္မွာ သူတို႔ ကစားေနရင္း တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ စိတ္အခန္႔မသင့္ ျဖစ္ျပီး စကားမ်ား ၾကတယ္ ဆိုပါစို႔။ ဒီလို အေျခအေန ဆိုရင္ တစ္ေယာက္က  . . . .

" )(@&()&@()& ^*&@(* "

ဆိုကာ ဆဲလိုက္တယ္ ဆိုရင္ . . . ၊ ေနာက္ထပ္ တစ္ေယာက္က ျပန္တံု႔ျပန္တာေလးေတြကို ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ သေဘာက်မိ၏။

" မင္းကြာ . . . အမိ မယုတ္ခ်င္စမ္းပါနဲ႔။ "

တဲ့။ ဘယ္ေလာက္မ်ား ႏုည့ံညင္သာ လိုက္လဲလို႔ပါ။ အေမကို ထိရင္ ဘယ္သူမွ မခံႏိုင္ေလေတာ့ အခု ကိုယ္ေျပာတဲ့ စကားေၾကာင့္ ကိုယ့္အေမကို ထိခိုက္ေလေတာ့ ေတာ္ရံုဆို ဒီကေလးေတြ ၾကားထဲမွာေတာင္မွ နင္ပဲငဆ ဆဲသံကုိ မၾကားရေတာ့ဘူး။

ဒီလိုပါပဲ။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ျဖစ္ေလ့ျဖစ္ထလို႔ပဲ ေျပာရမလား ၊ ဘယ္လို စိတ္ကူးေတြလည္းေတာ့ မသိပါ။ ဟိုးအရင္က ျမန္မာႏိုင္ငံကို ဘတ္စ္လုပ္ဖို႔ ဟီးႏိုးကားၾကီးေတြ အသစ္ေရာက္လာေတာ့ ဒီကားၾကီးေတြရဲ႕ ထိုင္ခံုေတြက ခ်က္ပလက္ ဘတ္စ္ကားေတြရဲ႕ ထိုင္ခံုလို မဟုတ္ဘူး။ ဆိုဖာကူရွင္ေတြနဲ႔ ဆိုေတာ့ ထိုင္ရတာ အေတာ္ကို ျငိမ့္ပါသည္။ ဒါေပမဲ့ ဒီလို ထိုင္ခံုေတြနဲ႔ ထိုင္ရတာကို ဇိမ္က်တယ္ လို႔ မထင္ၾကတာလား ၊ ဒါမွမဟုတ္ တင္ပါး ျငိမ့္တဲ့ ဒဏ္ကိုပဲ မခံတတ္လာလား မသိပါ။ ထိုကားၾကီးမ်ားရဲ႕ ဆိုဖာမ်ားကို ဓါးျဖင့္ ခြဲၾက၏။ ထိုင္ခံုေတြမွာ ေပါက္ကရေတြ ေလွ်ာက္ေရးၾက၏။

ဒီလို အေျခအေနေတြမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရပ္ကြက္ထဲက ကားသမားေတြကေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ ဟီးႏိုးကားကူရွင္ ေနာက္မွီမွာ ေနာက္က ထိုင္ေနသူ ျမင္သာဖုိ႔ ေရးထားေလ့ ရွိသည္။ ဒါကေတာ့ . . . .

" အဖယုတ္ကာ ကားကူရွင္မ်ားကို လက္ မသရန္းပါနဲ႔။ "

တဲ့ေလ။  အားလံုးေတာ့ မဟုတ္ေပမဲ့ အရင္ထက္ေတာ့ သတိထားမိသြားၾကကာ ဆင္ျခင္သြားလိမ့္မယ္ ထင္ပါ၏။

ဒါနဲ႔တင္လား ဆိုေတာ့ မဟုတ္ေသးပါ။ အျခားအျခားေသာ အေၾကာင္းအရာေတြ ကိစၥ ရပ္ေတြမွာ သူတို႔ သံုးႏႈန္း ေျပာဆိုတဲ့ စကားလံုးေတြဟာ အရမ္းကို ႏုညံ့သိမ္ေမြ႕လြန္းပါသည္။ အခု အထက္မွာ ေျပာျပခဲ့တာေတြက ဘာရယ္ မဟုတ္ပါဘူး။ နမူနာ အေနနဲ႔ ေျပာျပတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာခ်င္တာက ဒီလိုမ်ိဳး စကားလံုးေတြကို ေသခ်ာ ခြဲျခမ္း စီစစ္တတ္ေသာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ ဟိုတေလာက စကားေျပာျဖစ္ခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းေလးပါ။ 

ဒီလိုဗ် . . . . ။



ဒီလို ရပ္ကြက္ထဲမွ သူငယ္ခ်င္း တခ်ိဳ႕နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ တခ်ိဳ႕ေသာ စကားေတြ ေျပာျဖစ္ခဲ့၏။ အေျခအေန အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရပ္ကြက္ထဲကေန အျပီးပိုင္ စြန္႔ခြာသြားတာ ရွိသလို ၊ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ရပ္ကြက္ေန ကၽြန္ေတာ့္လုိမ်ိဳး ေဝးကြာေနၾကရေသာ သူငယ္ခ်င္းေတြထဲက တစ္ေယာက္ ဆိုပါေတာ့။

ထံုးစံအတိုင္း သာေၾကာင္း မာေၾကာင္း ၊ ေျပာင္းလဲမႈေတြ အေၾကာင္းကို ေျပာရင္းနဲ႔ ဘယ္သူေတြကေတာ့ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ ေသသြားၾကျပီးေတာ့ ေသရတဲ့ အေၾကာင္းရင္းကလည္း အရက္ေၾကာင့္ ျဖစ္တဲ့ အေၾကာင္း။ ဘယ္သူေတြကေတာ့ အသက္ၾကီးေနတာေတာင္မွ မေသေသးဘဲ အသက္ရွည္ေနတဲ့ အေၾကာင္းေတြ ၊ သူတို႔ အသက္ရွည္ရတဲ့ အေၾကာင္းရင္းကေတာ့ မဝေရဆာ စားျပီးေတာ့ အဆီက် အသားက်စ္ကာ ေသြးသား လည္ပတ္မႈ ေကာင္းေနတာမ်ားလား ဆိုျပီး အရႊန္းဖြဲ႔ကာ ေျပာျဖစ္ခဲ့တယ္။

ေျပာေနရင္းနဲ႔ " ယံုၾကည္ခ်က္ " ဆိုေသာ စကားလံုးေလး တစ္လံုးဆီကို ေရာက္သြားခဲ့သည္။ စကားလံုး ၾကြယ္ဝေသာ ၊ စကားေတြကို ေသခ်ာ တိက်စြာ ေလ့လာ ခြဲျခမ္းတတ္ေသာ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ ျဖစ္တဲ့ အတြက္ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို ဆက္ျပီး ရွင္းျပခဲ့သည္။

ဟုတ္ေတာ့လည္း ဟုတ္ပါ၏။ အခုတေလာ ဘာရယ္ မဟုတ္ ၊ ေလလိႈင္းထဲမွာေရာ ၊ ဂ်ာနယ္ေတြထဲမွာေရာ ၊ ရုပ္ရွင္ေတြ ဗီဒီယိုေတြ ၊ သတင္းဌာနေတြမွာေရာ ေနရာတိုင္း လိုလို ဒီ " ယံုၾကည္ခ်က္ " ေၾကာင့္ အက်ဥ္းက်ခံေနရေသာ . . . . ဆိုတဲ့ စကားလံုးကို အေတာ္မ်ားမ်ားကို ၾကားေနရ၏။ ဒီစကားလံုးကို ဘယ္သူက စျပီးေတာ့ တီထြင္ လိုက္တာလဲ ကၽြန္ေတာ္ မသိပါ။ ဒါေပမဲ့ ဒီစကားလံုးကို ၾကားတိုင္း တစ္ခုခု မွားယြင္း ေနသလို ခံစားရတာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ ဘယ္ေနရာမွာ မွားယြင္းေနလဲ ဆိုတာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ လံုးဝကို စဥ္းစား မရခဲ့ပါဘူး။

" ယံုၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္ အက်ဥ္းက်ခဲ့ေနရေသာ " ဆိုေသာ လူေတြကို ဘယ္သူလို သတ္မွတ္လဲ ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ ရွင္းျပဖို႔ လိုမယ္ မထင္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဘာလို႔ ဒီစကားလံုးကို ေရြးသံုးတာလဲ ဆိုတာကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ နားမလည္ႏိုင္ပါ။ သာယာေပ်ာ့ေျပာင္းလို႔မ်ားလား ၊ ႏုညံ့ညင္သာလို႔ မ်ားလား ၊ လူၾကားေကာင္းေအာင္လို႔မ်ားလား။ တစ္ခုခုေတာ့ တစ္ခုခု ရွိမွာပါ။ အမွန္အတိုင္း ေျပာရရင္ စိတ္ထဲမွာ ဒီစကားလံုး အတြက္ မတင္မက် ျဖစ္ေနေပမဲ့ ဘာရယ္လို႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မေျပာျပတတ္ပါ။ ဒီလိုပဲ တအံုေႏြးေႏြး ျဖစ္ေနခဲ့၏။

အခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ စကားေျပာေနရင္း ဒီစကားလံုး ဆီကို ေရာက္သြားပါေတာ့သည္။ ဒီေတာ့မွ သူငယ္ခ်င္းက ခပ္မာမာ အသံနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာ၏။

" မင္းကြာ . . . သူမ်ားေတြ သံုးႏႈန္းတိုင္း ဒီစကားလံုးကို မသံုးစမ္းပါနဲ႔။ "

" ေဟ . . ဘာျဖစ္လို႔လဲ။ "

" ဘာလဲ . . . ဘာယံုၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္ အက်ဥ္းက်ခံေနရသူေတြလဲ။ ဒီမွာ သံုးထားတဲ့ " ယံုၾကည္ခ်က္ " ဆိုတဲ့ စကားလံုးရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကို မင္း ဘယ္ေလာက္ နားလည္သလဲ။ "

" ဟာ . . . ယံုၾကည္ခ်က္ ပါဆိုေနမွ ယံုၾကည္ခ်က္ပဲေပါ႔ကြ။ ဒါကို ဘယ္လို ထပ္ နားလည္ရဦးမွာလဲ။ "

" ေအး . . ငါလည္း ထင္ပါတယ္။ ဒီမွာကြ ငါ ေျပာျပမယ္။ မင္း ေသခ်ာ စဥ္းစားရင္း နားေထာင္ၾကည့္။ "

သူက ေရွ႕မွာ ခ်ထားတဲ့ အေအးဗူးထဲက အေအးေတြကို ဖန္ခြက္ထဲက ေရခဲေတြေပၚကို ခပ္ျမင့္ျမင့္မွ ဆြဲကာ ေလာင္းခ်လိုက္ျပီးေတာ့ ဆတ္ခနဲ ေကာက္ယူျပီး ေမာ့ေသာက္ခ်လိုက္၏။

" ငါ ေျပာမယ္။ လမ္းမွာ လမ္းေလွ်ာက္ျပီးေတာ့ အလုပ္သြားဖို႔ ျပင္ေနတဲ့ ကေလးမ တစ္ေယာက္ရဲ႕ တစ္ေန႔ လုပ္ခ လစာဟာ ၂၀၀၀ က်ပ္ ဆိုပါေတာ့ . . . . "

" အင္း . . ."

" သူ႕အတြက္ ဒီေန႔ မနက္ အလုပ္သြားမယ္ ၊ ညေန အလုပ္က ျပန္လာမယ္။ ဒါဆို သူ ၂၀၀၀ က်ပ္ ရလာမယ္။ ဒါဆို သူ႕အတြက္ အလုပ္ျပီးေျမာက္တယ္။ တစ္ေန႔စာ အလုပ္ျဖစ္တယ္ ေပါ့ကြာ။ ဒီေနရာမွာ ၂၀၀၀ က်ပ္ ဆိုတာဟာ သူ႕အတြက္ ဒီေန႔ ေန႔တစ္ရက္ရဲ႕ " ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ "ပဲ။ ဒီလို အလုပ္သြားလိုက္ရင္ ငါ ၂၀၀၀ က်ပ္ ရလာမယ္ ဆိုတဲ့ " ယံုၾကည္ခ်က္ " ပဲ။ ဒါကို မင္း လက္ခံလား။  "

" ေအး . . လက္ခံတယ္။ "

" ဟုတ္ျပီ။ လူေတြ ဘာလို႔ ထီထိုးၾကလဲ။ ကံစမ္းတယ္လို႔ မေျပာနဲ႔။ သူတို႔ တကယ္ေတာ့ ဒီထီေပါက္ရင္ ရလာမယ္ ဆိုတဲ့ ပိုက္ဆံကို ေမွ်ာ္လင့္လို႔ ထိုးၾကတာ။ ကံစမ္းတာပါကြာ။ ေပါက္ရင္ ကံေကာင္းတယ္ဟ လို႔ ယူဆျပီးေတာ့ ပရဟိတ ဌာနေတြကို အကုန္လွဴမယ္လို႔ မင္း ယူဆေနလား။ မဟုတ္ဘူး။ တကယ္ေတာ့ ဒီထီလက္မွတ္ကေန ေပါက္လို႔ကေတာ့ကြာ။ ဘာလုပ္မယ္ ၊ ညာလုပ္မယ္ ဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေၾကာင့္ ထိုးၾကတာပဲ။ ဒီလို ေမွ်ာ္လင့္လို႔ ရေနတယ္ ဆိုကတည္းက သူတို႔မွာ ဒီလို ေမွ်ာ္လင့္စရာ ရွိေနလို႔ေပါ႔။ ဒါဟာ " ယံုၾကည္ခ်က္ " ပဲ။

ထီထိုးပါ . . . ေပါက္ခ်င္ ေပါက္မယ္ ၊ မေပါက္ခ်င္ မေပါက္ဘူး။ ေပါက္ရင္လည္း ေပးခ်င္ ေပးမယ္ ၊ မေပးခ်င္ မေပးဘူး ဆိုျပီးေတာ့ မယံုၾကည္ရဘူး ဆိုရင္ လူေတြ ထီဆိုတာကို ထိုးပါေတာ့မလား။ အဲဒါပဲ။ လူဆိုတာ " ယံုၾကည္ခ်က္ " ေၾကာင့္ လုပ္ၾကတာ။ ဒါကိုေရာ မင္း လက္ခံလား။ "

" အင္း . . . ဒီအထိလည္း လက္ခံတယ္။ "

" အိုေက . . ဒါဆို ဆက္ေျပာမယ္။  "

" - - - - - - - "

" လူတစ္ေယာက္ မိန္းမယူေတာ့မယ္ကြာ။ သူ ယူမွာကလည္း သူနဲ႔ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ခ်စ္ခဲ့ရေသာ သူ႕ရဲ႕ ခ်စ္သူကိုပဲ။ ဟုတ္ျပီ . . . သူ ဘာလို႔ မိန္းမ ယူရတာလဲ။ သူနဲ႔သူ႕ခ်စ္သူရဲ႕ ဘဝႏွစ္ခုကို အတူတူ ေပါင္းစပ္လိုက္ျပီး ဘဝတစ္ခု အတူတူ တည္ေထာင္ႏိုင္မယ္လို႔ သူ " ယံုၾကည္ခ်က္ " ရွိေနလို႔ပဲ မဟုတ္ဘူးလား။ "

" အင္း . . ဟုတ္တာေပါ႔။ "

" ဒီေနရာမွာ ဒီမိန္းမ ယူလိုက္လို႔ကေတာ့ ဘာျဖစ္လာမလဲ မသိပါဘူးကြာ ဆိုတာမ်ိဳး။ ေပ်ာ္စရာကေတာ့ တစ္စက္မွကို ေကာင္းမွာ မဟုတ္ပါဘူး ဆုိတာမ်ိဳး ၊ ဒီလို " ယံုၾကည္ခ်က္ " တစ္စက္ကေလးမွ မရွိဘဲနဲ႔ ဘယ္သူက အိမ္ေထာင္ျပဳခ်င္ပါေတာ့မလဲ။ အခုေခတ္မွာ အိမ္ေထာင္ျပဳဖို႔ ခက္ကုန္ၾကတယ္ ဆိုတာ တစ္ေယာက္ အေပၚ တစ္ေယာက္ ယံုၾကည္ခ်က္ေတြ နည္းသြားၾကလို႔လည္း ပါတယ္။ "

" အင္း . . ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ဆက္ေျပာပါဦး။ "

" ဟုတ္ျပီ . . . ေနာက္တစ္ခု။ ဟြန္ဒီ လုပ္ငန္းနဲ႔ တရားမဝင္ ေငြလႊဲေနတဲ့ ေငြလႊဲဌာနက ေငြလက္ခံတဲ့ စာေရးေလးက သူ တစ္ေန႔စာ လက္ခံထားတဲ့ ေငြေတြကို ယူျပီးေတာ့ ထြက္ေျပးတယ္ ဆိုပါစို႔။ ျမန္မာေငြ သိန္း ၃၀၀ ပါသြားတယ္ပဲထား။ သူ ဘာလို႔ ဒီလို လုပ္ရတာလဲ။ ငတ္လို႔လား ၊ ခ်မ္းသာခ်င္လို႔လား ၊ သူ႕အတြက္ ရွိေနတဲ့ အခက္အခဲ တစ္ခုခု ေျပလည္သြားခ်င္လို႔လား။ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ေနပါေစ။ ဒီေငြ သိန္း ၃၀၀ နဲ႔ ငါ ဘဝ အေျပာင္းအလဲေလး တစ္ခု ျဖစ္သြားႏုိင္တယ္ ဆိုတဲ့ "  ယံုၾကည္ခ်က္ " ေၾကာင့္ သူ ဒီေငြေတြကို ဘတ္ေျပးတာပဲ မဟုတ္လား။ "

" အင္း . . . "

" ဒီေနရာမွာ ဒီ့ထက္ အေရးၾကီးတာ ေျပာျပဦးမယ္။ ဒီေငြေတြကို သူရတာကေတာ့ ဟုတ္ပါျပီ။ သူ႕ဘဝအတြက္လည္း အေျပာင္းအလဲလည္း ျဖစ္သြားႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီေငြေတြကို ယူျပီးေတာ့ ထြက္ေပါက္က ထြက္လိုက္တာနဲ႔ အဖမ္းခံရမယ္ ဆိုတာကို သူ သိေနတယ္ ဆိုရင္ေရာ သူ ဒီေငြေတြကို ယူျဖစ္ပါဦးမလား။ ဘယ္ယူျဖစ္မလဲ မဟုတ္ဘူးလား။ ဒီေငြေတြကိုလည္း ရမယ္။ ျပီးေတာ့ သူ႕အတြက္လည္း အဖမ္းအဆီး မခံရဘူး ဆိုတဲ့ " ယံုၾကည္ခ်က္ " ရွိမွသာ သူ ဒီေငြေတြကို အလစ္သုတ္ ေျပးေတာ့မွာေပါ႔။ "

" ဟုတ္တာေပါ႔ . . မွန္တယ္။ "

" အဲဒါပဲ . . . ေလာကမွာ ေနရာတကာ မွာ " ယုံၾကည္ခ်က္ " ဆိုတာ ရွိေနတာကြ။ သူခိုးကလည္း ခိုးရင္ လြတ္မယ္ ဆိုတဲ့ " ယံုၾကည္ခ်က္ " ရွိမွသာ ခိုးတာေပါ႔။ ဓါးျပကလည္း ဓါးျပေတာ့ တိုက္မယ္ . . .ဒါေပမဲ့ သူ လြတ္မယ္ ဆိုတဲ့ " ယံုၾကည္ခ်က္ " ရွိမွသာ သူ တိုက္မွာေပါ႔။ လူရႊင္ေတာ္ကလည္း သူ ျပက္လံုးထုတ္ရင္ ပရိတ္သတ္ၾကီး ရယ္ၾကလိမ့္မယ္ ဆိုတဲ့ " ယံုၾကည္ခ်က္ " နဲ႔ သူ ျပက္လံုးေတြ ထုတ္  ၊ ဟာသေတြ ေျပာေနတာေလ။ သူ႕ဟာသေတြကို ပရိတ္သတ္က ရယ္ၾကမွာ မဟုတ္ပါဘူးဆိုတာ သိေနရင္ သူ လူရႊင္ေတာ္ေတာင္မွ လုပ္ပါေတာ့မလား။ "

" အင္း . . . "

" အခု ငါ ေျပာခ်င္တာက ဒါပဲ။ ဘာလဲကြာ။ သူခိုးကလည္း သူ လြတ္မယ္ ဆိုတဲ့ " ယံုၾကည္ခ်က္ " နဲ႔ ဝင္ခိုးတယ္။ ဒါေပမဲ့ မလြတ္ဘူး။ ေထာင္က်တယ္။ ဓါးျပကလည္း တိုက္ျပီး ေျပးလို႔ လြတ္မယ္လို႔ " ယုံၾကည္ခ်က္ " နဲ႔ ဓါးျပတိုက္တယ္။ ဒါေပမဲ့ မလြတ္ဘူး။ ဒီေတာ့ ေထာင္က်တယ္။ လူလိမ္ကလည္း ငါလိမ္လို႔ ရမွာပါ ဆိုတဲ့  " ယံုၾကည္ခ်က္ " နဲ႔ လိမ္တယ္ကြာ။ ဒါေပမဲ့ သူလိမ္တာ မပိရိလို႔ အဖမ္းခံရျပီးေတာ့ ေထာင္က်တယ္။ အလစ္သုတ္သူကလည္း သူ လစ္မယ္ ထင္တဲ့ " ယံုၾကည္ခ်က္ " နဲ႔ အလစ္သုတ္တယ္ကြာ။ ဒါေပမဲ့ လူမိျပီးေတာ့ ေထာင္က်တယ္။ "

"  - - - - - - -  "

" ႏိုင္ငံေတာ္မွာ ရာထူးေတြ ရထားျပီးေတာ့ ျပည္သူေတြ ယံုၾကည္ေအာင္ မေနဘဲနဲ႔ လာဘ္စားတဲ့ အရာရွိၾကီးေတြကြာ။ သူတို႔ကလည္း ငါ လုပ္တာ ဘယ္သူ႕မွ မသိဘူး ၊ ဘယ္သူ႕မွ မေျပာရဲပါဘူး ဆိုတဲ့ " ယံုၾကည္ခ်က္ " နဲ႔ လာဘ္စားတယ္။ ဒါေပမဲ့ လူေတြက အထက္ကို တိုင္ေတာ့ သူ အလုပ္ျပဳတ္ျပီးေတာ့ ေထာင္က်တယ္။ အိုစမာဘင္ လာဒင္ . . . လူေတြ မထင္တဲ့ အိမ္ၾကီးထဲမွာ ေအာင္းေနတယ္ကြာ။ ဒီမွာ ေနရင္ သူ လံုျခံဳမယ္ ဆိုတဲ့ " ယံုၾကည္ခ်က္ " နဲ႔ သူေနတာေလ။ သူသာ ဒီလို အဖမ္းခံရမယ္ ၊ ေသမယ္ ဆိုတာ သိရင္ သူ ေနပါဦးမလား။ ဟုတ္တယ္ မဟုတ္လား။ "

" ဟုတ္တယ္ အစစ္ေပါ႔။ "

" ေအး . . ဒါဆို ငါ ေျပာခ်င္တာ ဆံုးျပီကြာ။ x x x x လုပ္လို႔ သက္ဆိုင္ေသာ ဥပေဒ ၊ ပုဒ္မေတြနဲ႕ ျငိစြန္းလို႔ ေထာင္က်ရတာပဲကြာ။ ဘာျဖစ္လဲ " x x x x အမႈ " ေပါ႔။ ဒါကိုမ်ား ဘာလဲ " ယံုၾကည္ခ်က္နဲ႔ အက်ဥ္းက်ခံရတာ " တို႔ ဘာေတြ ေလွ်ာက္ေျပာ ၊ ေလွ်ာက္ေရးေနတာ မွန္းကို မသိဘူး။ "

" - - - - - - - "

" ဒီမွာ သူငယ္ခ်င္း . . . . လူဆိုတာ " ယံုၾကည္ခ်က္ " နဲ႔ပဲ အလုပ္လုပ္ေနၾကတာ မဟုတ္ဘူးလား။ ဒီ " ယံုၾကည္ခ်က္ " ေလး လမ္းလြဲသြားလို႔ အမွားေတြ ၾကံဳရ ၊ အဖမ္းဆီး ခံၾကရတာေလ။ ဒါကို ဘာေၾကာင့္ " ယံုၾကည္ခ်က္ " ဆိုတဲ့ စကားလံုးကို ကာဗာ အျဖစ္အသံုးခ်ေနရတာလဲ။ ကိုယ္ လုပ္တဲ့ အလုပ္ရဲ႕ တန္ဖိုးကို တျခားေသာ လူေတြလုပ္တဲ့ အလုပ္နဲ႔ တန္းတူ ဘာလို႔ ခ်နင္း ပစ္လိုက္ရတာလဲ။ "

" - - - - - - - - "

" မူးယစ္ေဆးဝါး ေရာင္းသူကလည္း သူ႕ " ယံုၾကည္ခ်က္ " နဲ႔သူ ၊ ေပ်ာက္ေစဆရာကလည္း သူ႔ " ယံုၾကည္ခ်က္ " နဲ႔သူ ၊ နတ္ကေတာ္ကလည္း သူ႔ " ယံုၾကည္ခ်က္ " နဲ႔သူ ၊ လမ္းေဘးမွာ မ်က္လွည့္ျပျပီးေတာ့ ေဆးေရာင္းေနတဲ့ လူကလည္း သူ႕ " ယံုၾကည္ခ်က္ " နဲ႔။ အားလံုးက ကိုယ္ပိုင္ " ယံုၾကည္ခ်က္ " နဲ႔ အလုပ္လုပ္ေနၾကတာပါပဲ။ ေအး . . . သူတို႔ရဲ႕ " ယုံၾကည္ခ်က္ " က လမ္းလြဲသြားလို႔ သူတို႔ အျပစ္ဒဏ္ ခံၾကရတာ မဟုတ္ဘူးလား။ ဒီေတာ့ . . .  "

" - - - - - - - - "

" သူတို႔ကလည္း သူတို႔လည္း " ယံုၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္ အက်ဥ္းက်ခံရသူေတြပါ " လို႔ ေျပာရင္ မင္း ျငင္းႏုိင္မလား။ သူတို႔ေျပာတာလည္း ဟုတ္ေနတာပဲေလ။ ဒီေတာ့ x x x x  နဲ႔ အက်ဥ္းက်တဲ့ လူေတြကို " ယံုၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္ အက်ဥ္းက်ေနေသာ " ဆိုျပီး ေျပာတာ ငါ လံုးဝကို သေဘာမတူဘူး။ လူတိုင္း လူတိုင္းကေတာ့ " ယံုၾကည္ခ်က္ " နဲ႔ လုပ္ေနကိုင္ေနၾကတာပဲ မဟုတ္လား။ သူတို႔ရဲ႕ လုပ္ရပ္က မွန္တာ နဲ႔ မွားတာ ဆိုတာပဲ ကြာလိမ့္မယ္။ ဒါကို အုတ္ေရာေရာ ၊ ေက်ာက္ေရာေရာ နဲ႔ " ယံုၾကည္ခ်က္ " ကို ခုတံုး လုပ္ျပီးေတာ့ မေျပာစမ္းပါနဲ႔ကြာ။ "

" - - - - - - -  "

" မင္းကို ငါ ထပ္ေမးလိုက္ဦးမယ္။ "

" အင္း  . . . "

" မင္း ဒီစကားကို ဘယ္ကေန ၾကားရတာလဲ။ "

" ဒါကေတာ့ ေသခ်ာ မသိဘူးကြ။ ဟိုကေျပာ ဒီကေျပာ ၊ ဟိုက ၾကား ဒီကၾကားနဲ႔ ၾကားတာပါပဲ။ သူတို႔က ေျပာေတာ့ ငါလည္း သူတို႔ ေျပာတဲ့ အတိုင္း လုိက္ေျပာမိတာေပါ႔။ "

" ေအး . . . ငါလည္း ထင္ပါတယ္။ သူမ်ားက " ယံုၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္ အက်ဥ္းက်ေနသူေတြပါ " လို႔ ေျပာတိုင္း ၊ စကားလံုး လွလွေလး ဆိုတိုင္း လိုက္မေျပာစမ္းပါနဲ႔ကြာ။ အဲဒီလို စကားလံုးရဲ႕ ေနာက္မွာ အဓိပၸါယ္ေတြ အမ်ားၾကီး ရွိတယ္။ မင္း မွတ္ထား . . . လူတိုင္းက " ယံုၾကည္ခ်က္ " ေၾကာင့္ အလုပ္လုပ္ေနသူေတြခ်ည္းပဲ။ သူတို႔မွာ " ယံုၾကည္ခ်က္ " မရွိရင္ သူတို႔ ဘယ္လုပ္ပါ႔မလဲ။ အဓိက က သူတို႔ရဲ႕ လုပ္ရပ္က ေကာင္းျခင္းလား ၊ ဆိုးျခင္းလား ၊ လူသား အားလံုးကို အက်ဳိးျပဳႏိုင္တာလား ၊ သူတို႔ရဲ႕ ကိုယ္က်ိဳးအတြက္လား ဆိုတာက အဓိက မဟုတ္ဘူးလား။ "

" ဟုတ္ပါတယ္ . . . . "

" ေအး. . . . အခု ငါ ေျပာေနတာေတြကလည္း ငါ့ရဲ႕ " ယုံၾကည္ခ်က္ " ပဲျဖစ္လိမ့္မယ္။ မွားလား ၊ မွန္လား ဆိုတာကေတာ့ မင္း ဖာသာ စဥ္းစားေပါ႔။ တခ်ိဳ႕ေသာ လူေတြက သူတို႔ရဲ႕ ကိုယ္က်ိဳးထက္ အမ်ား အက်ိဳးကို ၾကည့္ျပီးေတာ့ " ယုံၾကည္ခ်က္ " အတြက္ အလုပ္လုပ္ေနၾကတာကြ။ ဒါကို အုတ္ေရာေရာ ေက်ာက္ေရာေရာ ကိုယ္က်ိဳးသမားေတြရဲ႕ " ယံုၾကည္ခ်က္ " အတြက္နဲ႔ အသက္ရွင္ လုပ္ကိုင္ေနတာနဲ႔ မေရာပစ္လိုက္စမ္းပါနဲ႔ကြာ။ "

" - - - - - - - - - "

အဲဒီေန႔က မိုးအုပ္ေနပါ၏။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ့္ ရင္ထဲမွာ လင္းလင္းရွင္းရွင္းပဲ ရွိေနခဲ့ပါသည္။ အရာရာဟာ ျပတ္ျပတ္သားသား ထင္ရွားလွပါသည္။



နိဂံုး

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရပ္ကြက္ကို " လွေတာသား ရပ္ကြက္ " လို႔ ေခၚရမလား ၊ " ပခန္းသား ရပ္ကြက္ " လို႔ ေခၚရမလား ၊  ဒါမွမဟုတ္ " ခ်ီပါသား ရပ္ကြက္ " လုိ႔ ေခၚရမလား ၊ ဒါမွမဟုတ္ " စကားေတာင္စား ရပ္ကြက္ " လို႔ ေခၚရေလမလားပါပဲ။ စကားကပ္သပ္ေျပာတာတို႔ ၊ အသစ္အဆန္း လုပ္ေျပာတာတို႔ ၊ စကားကို ပံုပမာျပဳေျပာတို႔ အရမ္းကို ခံုမင္ၾကပါသည္။

ဒီလို အထဲမွာမွ ကၽြန္ေတာ္က စကားလံုးေတြကို ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာ တတ္မႈ အနည္းဆံုးေသာ လူတစ္ေယာက္ ၊ စကားလံုး အသစ္အဆန္းေတြ သံုးစြဲမႈ အနည္းဆံုး လူတစ္ေယာက္ ၊ သူမ်ားေျပာတိုင္း လိုက္ျပီးေတာ့ နားေယာင္ကာ ေျပာတတ္သူ တစ္ေယာက္မွ်သာ ျဖစ္ပါသည္။ ျပီးေတာ့ အလြန္တံုးေသာ သူ တစ္ေယာက္လည္း ျဖစ္ေနျပန္၏။ 

ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အခု တေလာ ကိုယ္လည္း လိုက္မမွီႏိုင္ေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို စိတ္ဝင္တစား ေလွ်ာက္ဖတ္ေနမိ ၊ ေလွ်ာက္ေရးေနမိေသာေၾကာင့္သာ ျဖစ္ပါသည္။  ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ အေတြးေတြမ်ား မွန္ေလမလား ဆိုေသာ " ယံုၾကည္ခ်က္ " ေသးေသးေလးနဲ႔ ေလွ်ာက္ေရးေနမိျခင္းမွ်သာ ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ တျခားသူေတြရဲ႕ " ယံုၾကည္ခ်က္ " ကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မသိႏိုင္ ၊ နားမလည္ႏိုင္ေသးပါ။ 

မည္သို႔ပင္ ျဖစ္ေစ . . . လာဖတ္သမွ် အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါသည္။



ထပ္ဆင့္အညႊန္း ပို႔စ္ - လက္ႏွစ္လံုးျခား



ေလးစားစြာျဖင့္
ကိုေဇာ္
6-Dec-2011

Share/Bookmark
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

ဧည္႔သည္မ်ား

သြားသြားလာလာ
hidden hit counter




free counters

6.8.2010 မွ စ ကလိသည္။

.