မည္သူ မဆို အမွန္ ရွိသလို ၊ အမွားလည္း ရွိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔ အျမင္ ၊ အေတြးမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ပဲ တာဝန္ယူရမွာ ျဖစ္ေသာေၾကာင္႔ ထပ္ဆင္႔ကူးယူျပီး တျခားေနရာမွာ ေဖာ္ျပခ်င္တယ္ ဆိုေသာ စာခ်စ္သူ သူငယ္ခ်င္း မ်ားကို စာရဲ႕ ေအာက္တစ္ေနရာမွာ “ ကိုေဇာ္ ” ႏွင္႔ “ zaw357.blogspot.com ” ဆိုတာေလးကိုေတာ႔ ထည္႔ေပးပါလို႔ ေတာင္းဆိုခ်င္ပါတယ္။

{ ေသခ်ာတာ တစ္ခုကေတာ႔ “ ေရးတဲ႔စာ ” နဲ႔ “ စာေရးသူ ” ကို မေရာေထြးေစဖို႔ပါ။ }

ေလးစားစြာျဖင္႔
ကိုေဇာ္
~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

အဇၨတေဂၢ ပါဏုေပတံ ဗုဒၶံ သရဏံ ဂစာၦမိ။


26 February 2011

14 Facebook အပါအဝင္ ပံုမ်ားကို Zoom ျဖင့္ ၾကည့္ရေအာင္



     ပထမဦးဆံုး ေျပာခ်င္တာကေတာ့ ဒီပို႔စ္ဟာ Mozilla Firefox သံုးသူမ်ား အတြက္သာ ျဖစ္ပါတယ္။ က်န္ေသာ ဘေရာက္ဇာမ်ား အတြက္ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ တျခားေသာ ဘေရာက္ဇာ သံုးသူမ်ားကိုေတာ့ ၾကိဳျပီးေတာ့ ေတာင္းပန္ ထားရမွာပါပဲ။

       ဒါဆိုရင္ ေမာ္ဇီလာ သံုးသူမ်ား အတြက္ကို ေျပာျပေပးပါ့မယ္။ ဒါေလးကို ဘာေၾကာင့္ သံုးသင့္လဲ ဆိုေတာ့ အထူးသျဖင့္ ေႏွးေကြး ေလးလံလွေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ အင္တာနက္ အေႏွးႏႈန္းနဲ႔ ဆိုရင္ google မွာ ကိုယ္ရွာေနေသာ ပံုတစ္ပံုကို ျမင္ရေအာင္ ၊ Facebook မွာ ကိုယ္ၾကည့္ခ်င္ေသာ ပံုတစ္ပံုကို ၾကည့္လို႔ရေအာင္ ဆိုတာ ထိုပံုဆီကို ေရာက္ေအာင္ သြားေနတာနဲ႔ အခ်ိန္ အလြန္ကုန္ပါတယ္။ 

     ဒါေၾကာင့္ ဒီပံုျပီး ေနာက္တစ္ပံုကို သြားၾကည့္တဲ႔ အခ်ိန္ဟာ အလြန္ၾကာလို႔ Facebook အပါအဝင္ တျခားေသာ ေနရာမ်ားမွ ပံုမ်ားကို အေသးစိတ္ ျမင္ဖို႔ အတြက္ တစ္ပံုျပီး တစ္ပံု ကလစ္ႏွိပ္ကာ သြားေရာက္ ၾကည့္ရႈ႕ရန္ မလိုေတာ့ျခင္းပါပဲ။ ေမာက္စ္ရဲ႕ ကာဆာေလးကို ကိုယ္ၾကည့္ခ်င္ေသာ ပံုေလးေပၚမွာ တင္ထားလိုက္တာနဲ႔ သူက သူ႕ဖာသာ Zoom ဆြဲျပီး ပံုၾကီး ခ်ဲ႕ေပးမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

     ဒီမွာ ကိုယ္ၾကိဳက္တာကို ေရြးျခယ္ခြင့္ ရွိပါတယ္။ အခု သံုးစြဲမဲ႔သူဟာ Facebook မွ ပံုေတြကိုပဲ Zoom ဆြဲၾကည့္မွာလား ၊ ဒါမွမဟုတ္ google image မွ ပံုေတြ အပါအဝင္ တျခားေသာ ( ၁၇ ) မ်ိဳးေသာ ေနရာမ်ားမွ ပံုေတြကို Zoom ဆြဲၾကည့္မွာလား ဆိုတာကိုေတာ့ ကိုယ့္ဖာသာ ေရြးရပါလိမ့္မယ္။ ဒီအတြက္ ပထမဦးဆံုး ေအာက္က ပံုေလးကို ႏွိပ္ျပီး အဲဒီေနရာကို သြားလိုက္ပါ။


      အဲဒီေနရာကို ေရာက္ျပီ ဆိုရင္ မ်ားလွစြာေသာ add on ေတြထဲမွ ေရြးစရာ ႏွစ္ခု ရွိပါတယ္။ အေပၚဆံုးေသာ ႏွစ္ခုကိုပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အသံုးျပဳပါ႔မယ္။ ေအာက္က ပံုေလးကို ထပ္ၾကည့္ပါ။


      ဒီေနရာကို ေရာက္ျပီ ဆိုရင္ ကိုယ္က Facebook အတြက္ပဲ သံုးမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ အေပၚက ကၽြန္ေတာ္ နံပါတ္ ( ၁ ) လို႔ ျပထားတဲ႔ Add to Firefox ဆိုတဲ႔ အစိမ္းေလးကို ႏွိပ္ပါ။ ဒီလို မဟုတ္ဘဲ ကိုယ္ကေတာ့ Facebook , google , Twitter , Wikipedia အစရွိေသာ ( ၁၇ ) မ်ိဳးေသာ ဆိုက္ေတြမွာ ရွိတဲ႔ ပံုေတြကို Zoom ခ်ဲ႕ၾကည့္ဖို႔ သံုးမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ နံပါတ္ ( ၂ ) လို႔ ျပထားတဲ႔ Add to Firefox ဆိုတဲ႔ အစိမ္းေလးကို ႏွိပ္ပါ။

       ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ Facebook တစ္ခုတည္း အတြက္ မဟုတ္ဘဲ ၊ ( ၁၇ ) မ်ိဳးလံုး ၾကည့္ဖို႔အတြက္ ဆိုေတာ့ နံပါတ္ ( ၂ ) ကိုပဲ ႏွိပ္လိုက္ပါမယ္။ အားလံုးကိုလည္း နံပါတ္ ( ၂ ) ကိုပဲ ႏွိပ္ဖို႔ အၾကံျပဳလိုပါတယ္။ 

      ဒါဆိုရင္ ေအာက္က ပံုပါ အတိုင္း Install လုပ္ရန္ အကြက္ေလး ထပ္ေပၚလာပါ့မယ္။ အားလံုးလည္း သိျပီးသား ျဖစ္မွာပါ။ ဒါေပမဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ပံုေလးနဲ႔ ေအာက္မွာ ထပ္ရွင္းျပထားပါတယ္။

      

        ဒါေလးကို ႏွိပ္လိုက္တယ္ ဆိုရင္ သူ႕ဖာသာ Install လုပ္ပါလိမ့္မယ္။ Install လုပ္လို႔ ျပီးရင္ ဒီအတိုင္း သံုးလို႔ မရေသးပါဘူး။ အခု ဖြင့္ထားေသာ ေမာ္ဇီလာကို Restart လုပ္ဖို႔ လိုပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီ Add on ေလးကို သြင္းေတာ့မယ္ ဆိုရင္ ကိုယ့္ဖြင့္ထားတဲ႔ ေမာ္ဇီလာက အရာေတြကို ( ဥပမာ - ဘေလာ့ ေရးေနရင္ အရင္ save ထားဖို႔ လိုပါတယ္။ ) ခဏ မသံုးတာ ေကာင္းပါတယ္။

        ဒီေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ္ ခဏခဏ ေျပာေနရလို႔ နည္းနည္းေလာက္ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ေမာ္ဇီလာ Restart ျဖစ္တယ္ ဆိုတာ စက္ၾကီးပိတ္ျပီး Windows Restart ျဖစ္သြားတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္ဖြင့္ထားေသာ ဘေရာက္ဇာ ေမာ္ဇီလာသာ Restart ျဖစ္သြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။  ပိုရွင္းရန္ ေအာက္က ပံုေလးကို ၾကည့္ပါ။

    

       ဒါဆိုရင္ ေမာ္ဇီလာ ဘေရာက္ဇာက ဖြင့္ထားသမွ်ေတြကို သူ႕ဖာသာ ပိတ္ျပီးေတာ့ သူ႕ဖာသာ Restart လုပ္သြားပါလိမ့္မယ္။ ျပီးရင္ေတာ့ ခုနက ကိုယ္ဖြင့္ထားသမွ် Tab ေတြ အတိုင္း ေမာ္ဇီလာ ျပန္ပြင့္လာပါလိမ့္မယ္။ ဒါဆိုရင္ သံုးလို႔ အဆင္သင့္ ျဖစ္ပါျပီ။ ေမာ္ဇီလာရဲ႕ Navigation Toolbar မွာ အျပာေရာင္နဲ႔ Z ဆိုတာေလး ေပၚလာပါလိမ့္မယ္။ အဲ . . . Navigation Toolbar ဆိုတာ www. ဆိုျပီး ရွာတဲ႔  Reload , Stop , Home , Address စတာေတြ ပါတဲ႔ ဘာတန္းေလးေပါ႔ဗ်ာ။ အခုေတာ့ အိမ္ပံုစံေလးရဲ႕ ေဘးမွာ အျပာေရာင္ေလးနဲ႔ Z ဆိုျပီး ေပၚေနပါလိမ့္မယ္။ ေအာက္က ပံုေလးကို ၾကည့္ပါ။

    
           ဒါဆိုရင္ Photo Zoom ကို စျပီး သံုးလို႔ ရပါျပီ။ ဒီ Z ကေလးရဲ႕ ညာဘက္ေဘး ေအာက္စိုက္ေနတဲ႔ ျမားေလးကို ႏွိပ္လိုက္မယ္ ဆိုရင္ သူ႕မွာ ပါတဲ႔ အသံုးဝင္ အလုပ္လုပ္ေသာ ဆိုက္ေတြကို ေဖာ္ျပထားပါလိမ့္မယ္။ ေအာက္က ပံုေလးကို ၾကည့္ပါ။

       

      ဒီလို ေပၚလာရင္ေတာ့ အဲဒီေဘာင္ေလးရဲ႕ ေအာက္ဆံုးမွာ ရွိတဲ႔ Setting ကို ႏွိပ္လိုက္ရင္ေတာ့ ေအာက္က ပံုေလး အတိုင္း ေပၚလာမွာပါ။


       ဒါဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ္က ဘယ္ဆိုက္က ပံုကိုေတာ့ Zoom နဲ႔ ၾကည့္မယ္။ ဘယ္ဆိုက္ကိုေတာ့ မၾကည့္ဘူး ဆိုျပီးေတာ့ အမွန္ျခစ္ေလးေတြ ျခစ္လိုက္ ျဖဳတ္လိုက္ လုပ္ျပီးေတာ့ ခ်ိန္းလို႔ ရပါတယ္။ အေပၚမွာလည္း Setting အေနနဲ႔ ပါပါေသးတယ္။ ဒါေတြက သိပ္မလိုအပ္လို႔ ဘာမွ မေရးေတာ့ပါဘူး။ ကုိယ့္ဖာသာ ကလိၾကည့္ပါ။

       ဒါဆိုရင္ Add on Install လုပ္လို႔ အလံုးစံု ျပီးျပည့္စံုသြားပါျပီ။ ဒါကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ အသံုးျပဳတဲ႔ အခါမွာ ဘယ္လို အသံုးဝင္တယ္ ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ ရွင္းျပပါ႔မယ္။ ပထမဦးဆံုး Facebook နဲ႔ စမ္းၾကည့္ရေအာင္္။ Facebook ရဲ႕ Home မွာ ေပၚေနတဲ႔ ပံုေတြပါ။ ေအာက္က ပံုကို ၾကည့္ပါ။


      မူရင္းျမင္ေနရေသာ ပံုေပၚကို ေမာက္စ္ရဲ႕ ကာဆာ ျမားေလးကို တင္ၾကည့္လိုက္ပါ။ ဒါဆိုရင္ ကိုယ္တင္လိုက္တဲ႔ ပံုက အလိုလို Zoom ဆြဲျပီး တတ္လာပါလိမ့္မယ္။ ေအာက္က ပံုေလး အတိုင္းေပါ႔။


       ဒီပံုကေတာ့ ပံုေတြ သိမ္းထားတဲ႔ ဖိုင္တစ္ခုကို ဖြင့္လိုက္ပါ။ ေအာက္မွာ ျပထားတဲ႔ အတိုင္း ပံုေတြ ရွိသေလာက္ အေသးေလးေတြနဲ႔ ျပထားပါလိမ့္မယ္။  ေအာက္က ပံုအတိုင္းေပါ႔။


        ဒါကို ပံုၾကီးနဲ႔ ၾကည့္ခ်င္တယ္ ဆိုရင္ ပံုကို ကလစ္ႏွိပ္ျပီး ခ်ဲ႕ၾကည့္ရပါမယ္။ အခုေတာ့ မလိုေတာ့ပါဘူး အဲဒီလို ျမင္ေနရတဲ႔ ပံုေသးေသးေလးေတြေပၚမွာ ေမာက္စ္ရဲ႕ ကာဆာကို တင္လိုက္တာနဲ႔ ပံုေတြက အလိုလို Zoom ဆြဲျပီး ၾကီးလာပါလိမ့္မယ္။ ေအာက္က ပံုကို ၾကည့္ပါ။


      လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ Profile Picture ကိုလည္း မသဲကြဲလို႔ ၊ အျပည့္မေပၚလို႔ ဆိုျပီး ကလစ္ႏွိပ္ၾကည့္စရာ မလိုပါဘူး။ အခုလိုပဲ ေမာက္စ္ ကာဆာေလး တင္လိုက္တာနဲ႔ သူက Zoom ဆြဲျပီး အၾကီး ခ်ဲ႕ေပးပါတယ္။


        အိမ္မွာ ခ်က္ျပဳတ္ျပီး Facebook မွာ ခ်က္ျပဳတ္ထားသမွ်ေတြကို တင္ကာ သူမ်ားေတြကို သြားရည္က်ေစေသာ ပံုမ်ားကိုလည္း အခုလို ေမာက္စ္ ကာဆာေလး တင္ကာ သြားရည္က်ႏိုင္ပါတယ္။ အြန္လိုင္းေပၚမွ ႏွိပ္စက္ျခင္း ကင္းရွင္းၾကပါေစ :) :)



      ဒီေလာက္ ဆိုရင္ Facebook မွ ပံုေတြ အတြက္ အဆင္ေျပေလာက္ျပီလို႔ ယူဆပါတယ္။ ကိုယ္တိုင္ စမ္းၾကည့္ပါ။ အေတာ္ကို ေကာင္းမြန္ျပီး လြယ္ကူတာ ေတြ႕ရပါလိမ့္မယ္။ တစ္ခု ရွိတာက “ အဓိက ကေတာ့ အင္တာနက္ ကြန္နက္ရွင္ အေႏွး ၊ အျမန္ကို လိုက္ျပီးေတာ့ ပံုေတြ ေပၚဖို႔ကေတာ့ ၾကာပါလိမ့္မယ္ ” ဆိုတာကိုေတာ့ အထူး ေျပာဖို႔ မလိုေပမဲ႔ ထပ္ျပီးေတာ့ သတိေပး ေျပာလိုက္ပါရေစ။

       ဒါဆို အခု ထပ္ျပီးေတာ့ Google Image က ပံုေတြကို စမ္းၾကည့္ရေအာင္။ ထံုးစံ အတိုင္း Google ကို ဝင္ပါ။ ျပီးရင္ Images ကို ထပ္သြားပါ။ ေရာက္ျပီ ဆိုရင္ ကိုယ္ၾကိဳက္တာ တစ္ခုခုကို ေရးျပီး ရွာလိုက္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ပုရြက္ဆိတ္ ဆိုျပီး ( ant ) လို႔ပဲ ရွာလိုက္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ ပုရြတ္ဆိတ္နဲ႔ ပတ္သတ္တဲ႔ ပံုေတြ အကုန္ က်လာပါလိမ့္မယ္။

       အဲဒီလို ပံုေတြထဲက ကိုယ္ၾကည့္ခ်င္တဲ႔ ပံုေပၚကို ေမာက္စ္ရဲ႕ ကာဆာေလး ခ်လိုက္ရင္ သူ႕အလိုလို Google Image က Zoom ဆြဲကာ ပံုကို ခ်ဲ႕ျပပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမဲ႔ သူခ်ဲ႕ျပတဲ႔ ပံုက အနည္းငယ္သာ ျဖစ္လို႔ ေသးငယ္ပါတယ္။ ဒါကို ဒီ Add on ေလး ထည့္ထားရင္ေတာ့ သူက Google Image က ခ်ဲ႕ေပးတဲ႔ Zoom ထက္ တင္ထားေသာ ပံုရဲ႕ နဂိုမူလ အရြယ္အစားအတိုင္း ခ်ဲ႕ျပပါလိမ့္မယ္။ ေအာက္က ပံုကေတာ့ Google Image မွ ခ်ဲ႕ျပထားေသာ ပံုႏွင့္ ထပ္၍ ခ်ဲ႕ရန္ အတြက္ Loading လုပ္ေနေသာ ပံုေလးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။


       ဒီပံုကေတာ့ Google Image မွ ခ်ဲ႕ေပးေသာ ပံုႏွင့္ Z Zoom က ခ်ဲ႕ေပးေသာ ပံုကို ယွဥ္ျပထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။


         ဒီ Add on ေလးကို ဘာလို႔ သံုးရလဲဆို အဓိက အားျဖင့္ေတာ့ စာမ်က္ႏွာ တစ္မ်က္ႏွာမွ တစ္မ်က္ႏွာသို႔ ကူးေျပာင္းေသာ အခ်ိန္ကုန္မႈကို သက္သာေစပါတယ္။ တန္းစီ ျမင္ေနတဲ႔ ပံုေတြေပၚမွာ ေမာက္စ္ရဲ႕ ကာဆာေလးကို တင္လိုက္တာနဲ႔ သူ႕ဖာသာ Zoom ဆြဲျပီး ခ်ဲ႕ေပးတာကို ၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္။ ပံုတစ္ပံုကို အၾကီးခ်ဲ႕ျပီး ျမင္ရေအာင္ စာမ်က္ႏွာ တစ္မ်က္ႏွာကေန ေနာက္ထပ္ တစ္မ်က္ႏွာ ေျပာင္းေနစရာ မလိုေတာ့ဘူးေပါ႔။

        ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ကေတာ့ အရမ္းကို အဆင္ေျပပါတယ္။ အားလံုးကိုလည္း အဆင္ေျပေျပ နဲ႔ အခ်ိန္ကုန္ သက္သာစြာ အင္တာနက္ သံုးေစခ်င္လို႔ ဒီ Add on ေလးကို သံုးေစခ်င္ပါတယ္။ စမ္းသံုးၾကည့္ပါ။

        သံုးလို႔ အဆင္မေျပဘူး ဆိုရင္ အေရွ႕က ေမာ္နီတာကို တူနဲ႔ ထုပါ။ အဆင္ေျပတယ္ ဆိုရင္ေတာ့ “ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ကိုေဇာ္ ” လို႔ ျပံဳးျပီး ျပန္ေျပာခဲ႔ယံုပါပဲ။ ဘယ္ကို ေရာက္ေနေန ကၽြန္ေတာ့္ ဘေလာ့ကို ဝင္မရရင္လည္း အဆင္ေျပေအာင္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ pdf ေလးပါ လုပ္ျပီး တင္ေပးထားပါတယ္။ လိုခ်င္သူမ်ား ေဒါင္းျပီး သိမ္းထားလိုက္ပါ။ pdf မွာ ရွိေနတဲ႔ လင့္ေတြကို ႏွိပ္ျပီးေတာ့လည္း လိုရာကို ေရာက္ႏိုင္ပါတယ္။

pdf ျဖင့္

    
        အားလံုးပဲ အဆင္ေျပၾကပါေစ။


ေလးစားစြာျဖင့္
ကိုေဇာ္
26.2.2011

Share/Bookmark

22 February 2011

25 တိတ္တခိုး ဝိညာဥ္မ်ား


အမွာ။ ။ ေအာက္မွာ ေရးထားတာေတြဟာ ဝတၳဳမဟုတ္သလို စိတ္ကူးယဥ္ ေရးထားတာလည္း မဟုတ္ပါ။ အျဖစ္အပ်က္ တစ္ခုအေပၚ ခ်ခ်ေရးထားတတ္ေသာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ မွတ္စုမ်ားသာ ျဖစ္ပါတယ္။ မွန္တယ္ ၊ မွားတယ္ ၊ တည့္တယ္ ၊ လြဲတယ္ ဆိုတာထက္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အျဖစ္အပ်က္ တစ္ခုအေပၚ ခံစားခ်က္သာ ျဖစ္၍ ထိုအတိုင္းေလးပဲ ဖတ္ေစလိုပါတယ္။


ကၽြန္ေတာ္တို႔ အလုပ္ရံုရဲ႕အေရွ႕ ညာဘက္ေထာင့္မွာ တစ္ေတာင္သာသာေလာက္ကို ေျမျမွင့္ျပီး အုတ္ျဖင့္ ကာရံကာ ေဘာင္ခတ္ထားေသာ ၅ ေပ x ၇ ေပ ေလာက္ က်ယ္ေသာ ေျမကြက္လပ္တစ္ခု ရွိ၏။ ထိုေျမကြက္လပ္ ကေလးသည္ အရင္စက္ရံုက သံုးေရအတြက္ စင္ျမင့္ၾကီး လုပ္ကာ ေရတိုင္ကီၾကီး တစ္ခု တင္ထားေသာ ေနရာ ျဖစ္၏။

ထိုစက္ရံုသည္ ေသာက္ေရသန္႔ စက္မ်ား ၊ ေရသန္႔ ဆန္ကာမ်ား ၊ ေရသန္႔ဘူးမ်ားကို လုပ္ေရာင္းေသာ စက္ရံု ျဖစ္၏။ စက္ရံု စတည္ကတည္းက ဒီေနရာမွာ လုပ္ခဲ႔တာ ျဖစ္ေပမဲ႔ မၾကာမွီ စက္ရံုမွာ လြန္စြာမွ ေအာင္ျမင္လာေသာေၾကာင့္ စက္ရံုကို လက္ရွိ တည္ေဆာက္ထားေသာ ေပ ၂၀၀ x ေပ ၄၀၀ ပတ္လည္ေပၚမွာ ဘယ္လိုမွ အဆင္မေျပေတာ့ေပ။ အရင္က ဒီစက္ရံု မေထာင္ခင္မွာ ဒီေနရာေလးဟာ ျခံဳႏြယ္ေတြျဖင့္ ပိတ္ေလွာင္ေနေသာ ကားလမ္းမ ေဘးမွ သာမာန္ အေဆာက္အအံု ပ်က္ၾကီး တစ္ခုမွ်သာ ျဖစ္၏။

ထို အေဆာက္အအံု ပ်က္ၾကီးနဲ႔ ပတ္သတ္၍ ထိုပတ္ဝန္းက်င္တြင္ သတင္းေပါင္းမ်ားစြာ ျပန္႔ႏွံ႔ေနေလ့ ရွိ၏။ ထိုအေဆာက္အအံုပ်က္ၾကီးသည္ အရင္က ႏိုင္ငံကို ႏိုင္ငံျခားသားမ်ား လာေရာက္ က်ဴးေက်ာ္၍ စစ္မက္ ျဖစ္ပြားေသာအခါ သာမာန္ ျပည္သူ ျပည္သားေတြ အေနနဲ႔ ထိုအေဆာက္အအံုၾကီးကို စစ္မက္ တိမ္းေရွာင္ေသာ ေနရာအျဖစ္ အေျချပဳ ခဲ႔ရေလ၏။ ထိုေနာက္ ပို၍ ၾကမ္းတမ္းလာေသာ စစ္ဒဏ္ကို ခံစားရေသာ အခါမွာ ထိုအေဆာက္အအံုေနရာ ပတ္ဝန္းက်င္သည္ စစ္တလင္းျပင္ ျဖစ္ခဲ႔ရေလသည္။ ထို႔အတူ မိုးေပၚမွ က်ဲခ်ေသာ ဗံုးမ်ားေၾကာင့္ ထိုအေဆာက္အအံုထဲမွာ စစ္ဗံုးဒဏ္ အခံရဆံုး ေနရာ ျဖစ္သလို ၊ အစုလိုက္ အျပံဳလိုက္ ပိတ္ေလွာင္ျခင္း ခံရကာ ေသေၾက ပ်က္ဆီးခဲ႔ရေသာ ေနရာလည္း ျဖစ္ေလ၏။ ဤအရာကား ထိုအေဆာက္အအံုနဲ႔ ပတ္သတ္ေသာ ပါးစပ္သတင္း ၊ ပါးစပ္ အတင္းပင္ ျဖစ္ေလသည္။

သို႔ေသာ္ ထိုပ်က္ဆီးေနေသာ အေဆာက္အအံု ႏွင့္ ေျမေနရာေဟာင္းၾကီးကို သန္႔ရွင္းဖယ္ရွားကာ ေရသန္႔ပစၥည္း စက္ရံုကို တည္ေဆာက္ေသာအခါ ထိုေရသန္႔ ပစၥည္းထုတ္လုပ္ေသာ စက္ရံုမွာ အခ်ိန္တို အတြင္းမွာပင္ လြန္စြာ ေအာင္ျမင္ေလခဲ႔ေလ၏။ အလုပ္ႏွင့္ ပတ္သတ္ေသာ လုပ္ငန္း ပစၥည္းမ်ားကို ထပ္မံ၍ ခ်ဲ႕ထြင္ရင္း ေနာက္ဆံုး အဆင္ေျပေအာင္ လံုးဝ ေနရာခ်ဲ႕ထြင္၍ မရေတာ့ေသာအခါ ဒီထက္ ေနရာ ပိုက်ယ္ေသာ ေျမေနရာသို႔ ေျပာင္းကာ လုပ္ငန္းကို ဆက္လက္ လည္ပတ္ရန္ ထိုအေဆာက္အအံု အေဟာင္း ေနရာကို လြဲေျပာင္း ေရာင္းခ်ကာ ေျပာင္းေရႊ႕သြားေလေတာ့သည္။



ထိုသို႔ လြဲေျပာင္း ဝယ္ယူခဲ႔ေသာ လူမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အလုပ္ရွင္ သူေဌးပင္ ျဖစ္ေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ဒီအလုပ္ကို မေရာက္ခင္မွာ သူေဌးက တျခားေသာ တိုက္ခန္းေလးတြင္ ယခု ေရာင္းခ်ေနေသာ ပစၥည္းမ်ားကို စတင္ကာ ေရာင္းခ်၍ အရွိန္ယူ ၾကိဳးစားခဲ႔ရ၏။ ေနာက္ပိုင္းမွာ ဝယ္သူေတြ မ်ားျပားလာျပီး လိုက္လံ ပို႔ေဆာင္ရေသာ အေရအတြက္သည္လည္း ပိုမို တိုးတတ္လာေတာ့မွ ေလာ္ရီကားမ်ားကိုလည္း ထပ္မံ၍ တိုးခ်ဲ႕ ဝယ္ယူကာ လိုက္လံ ပို႔ေဆာင္ေပးရန္ ေနရာက်ယ္ေသာ ေျမကြက္ကို ဝယ္ယူရန္ ၾကိဳးစား ေလေတာ့သည္။ ဒါနဲ႔ ဒီေျမကြက္ႏွင့္ အေဆာက္အအံုကို လြဲေျပာင္း ဝယ္ယူျဖစ္ခဲ႔တာ ျဖစ္၏။

ဒီအလုပ္ေနရာကို လြဲေျပာင္းဝယ္ယူျပီး အရင္ေနရာမွာ ပစၥည္းမ်ားကို ေရြ႕ေျပာင္းသည္ အထိ ကၽြန္ေတာ္ ဒီအလုပ္ကို မေရာက္ေသးပါ။ အားလံုး ေျပာင္းေရြ႕ျပီး ႏွစ္ပတ္ၾကာေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္လာခဲ႔တာ ျဖစ္၏။ ဒီေရာက္မွ ခင္မင္ရေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို “ မင္းက ေတာ္ေတာ္ ကံေကာင္းတာပဲ။ ဟိုဘက္ကေန ကြန္ပ်ဴတာေတြ ၊ အလုပ္ပစၥည္းေတြ ၊ ဘီရိုေတြ ၊ အသံုးအေဆာင္ေတြ ေရြ႕တုန္းကေတာ့ ေရာက္မလာဘူး ၊ အားလံုး ေရြ႔ျပီး ေျပာင္းျပီးျပီ ဆိုေတာ့မွ လက္တင္ အလုပ္လုပ္ဖို႔ ေရာက္လာတယ္ ” ဟု ဆိုတာ ေနာက္ေျပာင္ေလ့ ရွိ၏။ တကယ္လည္း သူတို႔ အားလံုး အေျခတည္ကာ ပံုမွန္ လည္ပတ္ေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ္ ဒီအလုပ္ကို စဝင္ျဖစ္တာ ျဖစ္သည္။

အလုပ္ကို စဝင္ကတည္းက ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္ အေဆာက္အအံု တစ္ခုလံုးရဲ႕ အေရွ႕ ညာဘက္မွာ တည္ရွိေသာ ေျမကြက္လပ္ ခပ္ျမင့္ျမင့္ကို သိပ္ျပီးေတာ့ ၾကည့္မရခဲ႔ပါ။ ဘာေၾကာင့္မွန္းကို မသိ။ သူ႕ဖာသာ ေနတာ ျဖစ္ေပမဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ မ်က္လံုးထဲမွာ ကန္႔လန္႔ၾကီး လာျဖစ္ေန၏။ ဒီေနရာမွာ အရင္က ဘာရွိခဲ႔တာလဲ ဟု စံုစမ္းလိုက္ေတာ့ အရင္က ဒီေနရာမွာ စက္ရံု တစ္ခုလံုးကို ေထာက္ပံ့ေပးေသာ ေရစည္ၾကီး တစ္ခုကို ခပ္ျမင့္ျမင့္ တည္ေဆာက္ထားခဲ႔ဖူးသည္ ဟုသာ သိခဲ႔ရသည္။

အခုေနာက္ပိုင္းေတာ့ ေရေပးေဝမႈေတြက အဆင့္ျမင့္လာကာ ၂၄ နာရီ ေရျပတ္လပ္သည္ ဟူ၍ မရွိ ၊ ေရေသာက္အတြက္ ရံုးခန္းထဲမွာ အပူ ၊ အေအးစက္ျဖင့္ အဆင္ေျပေန၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ထိုေနရာတြင္ ေရစည္ၾကီး တင္ထားစရာ မလိုေတာ့။ ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အလုပ္ရံုမွာ ေရသန္႔ပစၥည္း ထုတ္လုပ္ေသာ စက္ရံုလို ေရအင္အားလည္း မ်ားမ်ားစားစား လိုေသာ အလုပ္ရံု မဟုတ္။ ထို႔ေၾကာင့္ ထိုေျမကြက္လပ္သည္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အလုပ္ရံု အတြက္ အပို သက္သက္မွ်သာ ျဖစ္၏။ သူက သူ႕ဖာသာ ေနတာ ျဖစ္ေပမဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ မ်က္လံုးထဲမွာ ထိုေနရာက ကန္႔လန္႔ၾကီး လာျဖစ္ေန၏။

တစ္ခါတေလ ထမင္းစား နားခ်ိန္ ၊ အားခ်ိန္ ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ ထို ၅ ေပ x ၇ ေပ က်ယ္ေသာ ေျမကြက္ကို သြားေရာက္ကာ ဘယ္ရယ္မဟုတ္ ၾကည့္မိသည္။ ထူးေတာ့ ထူးဆန္းေပ၏။ အလုပ္ရံု တစ္ခုလံုး သူ႕ဖာသာ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ရွိေနသေလာက္ ထိုေျမကြက္က ထူးဆန္းစြာ ျခံဳႏြယ္ေတြျဖင့္ ရႈပ္ပြေနေလ့ ရွိသည္။ အသံုးမျပဳေသာ ေနရာ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ရႈပ္ပြေနျခင္းလည္း ျဖစ္ေပမည္။ ဘယ္ရယ္ မဟုတ္ဘဲ မၾကာခဏ သြားေရာက္ ၾကည့္မိေပမဲ႔ အုတ္ေဘာင္ျဖင့္ တစ္ေတာင္ေက်ာ္ေက်ာ္ ျမွင့္ထားေသာ ထိုေျမေနရာေပၚသို႔ မတတ္ၾကည့္မိခဲ႔ပါ။

တစ္ေန႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ထိုအုတ္ေဘာင္ေပၚကိုပါ တတ္ျပီး ၾကည့္မိ၏။ ဘာေၾကာင့္ ဒီေျမကြက္က ဒီအတိုင္း ျဖစ္ေနရတာလဲ ဆိုေသာ စူးစမ္းခ်င္စိတ္ေၾကာင့္လည္း ပါေပမည္။ အနီးနားမွာ ခ်ထားေသာ တုတ္ေခ်ာင္း တစ္ေခ်ာင္းျဖင့္ ျခံဳႏြယ္ေတြ ထဲမွ ပိုးမႊားမ်ား ထြက္သြားေစရန္ ထိုျခံဳႏြယ္မ်ားကိုလည္း အနည္းငယ္ ပုတ္ခတ္ လိုက္မိသည္။ သို႔ေသာ္ ဘာေကာင္မွ ထြက္မလာပါ။ ဖာသိဖာသာျဖင့္ တိတ္ဆိတ္ ျငိမ္သက္ေန၏။

လူတကာ မထူးဆန္းသလို လ်စ္လ်ဴရႈထားေသာ ေျမကြက္ေပၚကို တတ္ကာ ကၽြန္ေတာ္ ထိုေျမကြက္ေပၚမွာ ေပါက္ေနေသာ အပင္မ်ား ၊ ျခံဳႏြယ္မ်ားကို ဘာရယ္ မဟုတ္ဘဲ ဟိုဟိုဒီဒီ ေလွ်ာက္ကိုင္ၾကည့္မိသည္။ ထိုေနရာမွာ အလုပ္ရံု ေျမကြက္ရဲ႕ ေထာင့္က်ေနျခင္းကလည္း အသံုးမဝင္ေသာ အခ်က္ တစ္ခ်က္ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ထိုေျမကြက္မွာ ေပါက္ေရာက္ေနေသာ ႏြယ္ပင္မ်ားသည္ ေဘးမွ ျခံစည္းရိုးမ်ားကိုပင္ တြယ္ကပ္ ေပါက္ေနေလ၏။ ထိုႏြယ္မ်ားသည္ ေျမကြက္ေပၚမွာ ေပါက္ေနေသာ အပင္လတ္မ်ားကိုလည္း တြယ္ကပ္ကာ ႏြယ္တတ္ေနၾက၏။

ဘာႏြယ္ေတြမ်ားလဲ ဟု ကၽြန္ေတာ္ စူးစမ္းကာ ၾကည့္မိလိုက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္လံုးျပဴး သြားမိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ဖတ္ဖူးထားေသာ စာေပ ဗဟုသုတ အရ ႏြယ္ပင္ မွန္ရင္ လက္ယာရစ္သာ ရစ္ပတ္ေလ့ ရွိသည္ ဟု ဖတ္ရဖူးသည္။ တကယ္လည္း အိမ္မွာ စိုက္ခဲ႔ဖူးေသာ ဘူးပင္ ၊ ၾကက္ဟင္းခါးပင္ အစရွိေသာ ႏြယ္ပါေသာ အပင္မ်ားသည္ လက္ယာရစ္သာ ရစ္ပတ္၍ အထက္သို႔ တတ္ပါသည္။ အခု ဒီေျမကြက္ေပၚမွာ ေပါက္ေရာက္ေနေသာ ႏြယ္ပင္မ်ားသည္ အားလံုး လက္ဝဲရစ္သာ သူတို႔ႏွင့္ ထိစပ္သမွ်ကို ရစ္ပတ္ ႏြယ္တတ္ေနၾကသည္။

ကၽြန္ေတာ္ ဖတ္ရႈ႕ခဲ႔ဖူးေသာ စာေပ အေတြ႕အၾကံဳေတြ အရ ရိုးရိုး သာမာန္ ႏြယ္ပင္ေတြသည္ လက္ယာရစ္ ႏြယ္တတ္ၾက၍ ထူးဆန္းေသာ ႏြယ္ပင္မ်ားသာ လက္ဝဲရစ္ ႏြယ္တတ္ၾကပါသည္။ ထိုႏြယ္ပင္မ်ားသည္ ဥစၥာေစာင့္ ဟု လူသိမ်ားေသာ ေနရာမ်ားမွ ႏြယ္ပင္မ်ား ၊ သိုက္ေစာင့္မ်ားမွ ႏြယ္ပင္မ်ား ၊ ရြာေတာ္ရွင္ ၊ ျမိဳ႕ေစာင့္ စေသာ နတ္နန္းမ်ားမွ ႏြယ္ပင္မ်ား ၊ ေျမမသန္႔ေသာ ၊ သခ်ႌဳင္းကုန္း သုသာန္ ေနရာမ်ားမွ ႏြယ္ပင္မ်ား ၊ ေအာက္လမ္းနည္းျဖင့္ စီရင္ထားေသာ ေျမေနရာမ်ားမွ ႏြယ္ပင္မ်ားသာ လက္ဝဲရစ္ ႏြယ္တတ္ၾကသည္ဟု ဖတ္ရႈ႕ရဖူးပါသည္။

သို႔ေသာ္ ထိုစာအုပ္မ်ားမွ ဗဟုသုတ အေနနဲ႔သာ ဖတ္ရႈ႕ခဲ႔ရတာ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အျပင္မွာ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးပါ။ ရွိလိမ့္မည္ ဟုပင္ မထင္မိေၾကာင္း ရိုးသားစြာ ဝန္ခံလိုေပသည္။ အခုလို မထင္မွတ္ဘဲ မ်က္ဝါးထင္ထင္ ေတြ႕ျမင္လိုက္ရေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ရုတ္တရက္ အံ့ၾသသြားမိသည္။ ထို႔အတူ မေၾကာက္တတ္ေသာ ကၽြန္ေတာ့္ ကိုယ္မွ ထူးဆန္းစြာ ၾကက္သီးမ်ား ထလာမိ၏။ ေမႊးညွင္းေပါက္မ်ားမွ စူတတ္လာေသာ ၾကက္သီးမ်ားကို ငံု႕ၾကည့္ကာ ကၽြန္ေတာ္ ထူးဆန္းသလို ခံစားရမိသည္။

အခု ကၽြန္ေတာ္ လာၾကည့္ေနမိေသာ အခ်ိန္က ညေန ၃ နာရီခြဲ လက္ဖက္ရည္ေသာက္ခ်ိန္သာ ျဖစ္၏။ မိုးခ်ဳပ္ခ်ိန္ မဟုတ္ေတာ့ ေၾကာက္ရြံ႕ေနစရာ မလိုသလို ၊ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ေၾကာက္တတ္သူ မဟုတ္ပါ။ ေလလည္း မတိုက္ ၊ မိုးလည္းမရြာ ၊ ဘာဆို ဘာမွ ထူးျခားစြာ လႈပ္ရွား ေျပာင္းလဲျခင္း မရွိဘဲ ထူးဆန္းစြာ ကၽြန္ေတာ့္ ကိုယ္မွ ၾကက္သီးမ်ား ထလာခဲ့သည္။

ထပ္ေျပာရရင္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ေၾကာက္တတ္သူ တစ္ေယာက္ မဟုတ္ပါ။ သို႔ေသာ္ . . .



ထူးထူးဆန္းဆန္း ဆိုရင္ သူမ်ား အေျပာထက္ ကိုယ္တိုင္ နည္းနည္းေလာက္ ေလ့လာလိုက္ရမွ ေက်နပ္တတ္ေသာ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ ထိုေနရာသည္ စိတ္ဝင္စားစရာ အေကာင္းဆံုး ေနရာ တစ္ခု ျဖစ္လာေပသည္။ အလုပ္ မဝင္ခင္ ၊ ထမင္းစားခ်ိန္ ၊ လက္ဖက္ရည္ ေသာက္ခ်ိန္ ၊ အလုပ္အားခ်ိန္ ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္း ထိုေနရာကို ေရာက္သြားေလ့ ရွိ၏။ ဘယ္လို႔လဲ ဆိုေသာ အေမးကို ေျဖရန္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အေျဖ မရွိပါ။ စိတ္ဝင္စားမိ၍ စူးစမ္းလို စိတ္ေၾကာင့္သာ ေရာက္သြားျခင္း ဟု ေျပာႏိုင္ပါလိမ့္မည္။

အလုပ္ရံုမွာလည္း လည္ပတ္ေနေသာ္လည္း ေျပာင္းေရႊ႕ျပီး တစ္လေက်ာ္ ႏွစ္လ အေတာအတြင္းမွာ အသားက်ျခင္းေတာ့ မျဖစ္ေသးေပ။ ေျပာင္းေရႊ႕လာေသာ ပစၥည္းမ်ား အသားမက်ျခင္း ၊ တိုးခ်ဲ႕ထားေသာ ပစၥည္းမ်ားရဲ႕ အသားမက်ျခင္းတို႔ေၾကာင့္ လည္ပတ္ေနေသာ အလုပ္က သာမာန္ထက္ ပို၍ ၾကန္႔ၾကာ ေနတတ္သည္။ အထူးသျဖင့္ ေန႔ဆိုင္းထက္ ညဆိုင္းတြင္ ပို၍ လည္ပတ္မႈႏႈန္း ေႏွးေကြးေန၏။ ပံုမွန္ အသားမက်ေသးေသာေၾကာင့္ အလုပ္ကို ေလးလံေစသည္။

“ မင္း ႏွစ္ပတ္ေလာက္ ညဆိုင္းကို ဝင္ကူေပးပါလား။ ျပီးရင္ အဲဒီမွာ အလုပ္ သြက္သြက္ လည္ပတ္ႏိုင္ေအာင္ လိုတာေတြ ငါ့ကို တင္ျပေပးကြာ ”

သူေဌးရဲ႕ ဒီလို ေျပာအျပီးမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္အပတ္က စျပီး အလုပ္ ညဆိုင္းကို ဝင္ခဲ႔ရ၏။ ေန႔ဆိုင္းထက္ စာရင္ ကၽြန္ေတာ္ ညဆိုင္းကို ပိုႏွစ္သက္ပါသည္။ ေန႔ဆိုင္းရဲ႕ မ်က္လံုး ရာေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ အလုပ္လုပ္ရျခင္းထက္ စာရင္ ညဆိုင္းမွာ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ လြန္စြာမွ လြတ္လပ္သည္။ အလုပ္ရံုမွာ သူေဌး ညီအစ္ကို ၄ ေယာက္ ရွိရာမွ သံုးေယာက္က ဒီမွာ ရံုးထိုင္ျပီး တစ္ေယာက္ေသာ အစ္ကိုၾကီးသာ ကုန္ၾကမ္း ထုတ္လုပ္ေရး အလုပ္ရံုမွာ ရံုးထိုင္၏။

ကိုယ့္ရဲ႕ တာဝန္ ေက်ပြန္ေနရင္ ဘယ္သူ႔မွ ေၾကာက္စရာ မလိုေပမဲ႔ မၾကာခဏ မီတင္ေတြ ၊ ေဆြးေႏြးခ်က္ ၊ ညႊန္ၾကားခ်က္ေတြနဲ႔ ေန႔ဆိုင္း အလုပ္လုပ္ရျခင္းက စိတ္ဖိစီးမႈ အေတာ္မ်ားေလ၏။ ညဆိုင္းမွာေတာ့ အခုလို ၾကီးၾကပ္ရံု ဆိုရင္ ညဥ့္ရဲ႕ ျငိမ္းေအးမႈနဲ႔ အတူ လြန္စြာမွ ခ်မ္းေျမ့လွသည္။ အလုပ္လ်င္ျမန္ သြက္လက္ေအာင္ ထားသိုေသာ ပစၥည္းေတြကို အံဝင္ခြင္က်ေအာင္ ေနရာခ်ထားပံု ၊ အလုပ္ကို ျမန္ဆန္ေအာင္ လူအင္အား ေတာင္းဆိုရံု ၊ အထြက္ႏႈန္း တြက္ခ်က္ရံု ၊ သူေဌးထံ လိုအပ္တာမ်ား တင္ျပရံုမွ လြဲ၍ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အလုပ္မရွိပါ။ အနည္းငယ္ေတာ့ ဝင္ေရာက္ စစ္ေဆးရ၏။

မနက္ဘက္ ထုပ္ပိုးေသာ ဌာနသို႔ လိုအပ္ခ်က္ ျပည့္မွီေအာင္ ေထာက္ပံ့ေပးႏိုင္ရင္ ညဆိုင္းသမားေတြ အတြက္ တာဝန္ေက်သည္ဟု ဆိုႏိုင္ေပ၏။ ပံုမွန္လည္ပတ္ရန္ လိုအပ္တာေတြ ေျပာဆို ၊ မွတ္သား အျပီးမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ လုပ္စရာ မရွိ။



ညက ဖာသိဖာသာ အပ်ိဳတစ္ေယာက္လို ရွက္ရြံ႕တြန္ဆုတ္စြာ မ်က္လႊာခ် တိတ္ဆိတ္ေန၏။ ေမွာင္မည္းေနေသာ ညဥ့္အေရာင္ကို အံတုကာ ဝိုးတဝါး တတ္ႏိုင္သေလာက္ ထြန္းညွိေနေသာ မီးလံုးဝါဝါမ်ားသာ တြဲလဲခိုကာ အလုပ္ရံု ပတ္လည္ကို ျငိမ္သက္ထြန္းညွိ ထားသည္။

အလုပ္ရံု အေရွ႕ဘက္ ရံုးခန္းေနရာ တံခါးမွာ ပိတ္ထားျပီ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အေခ်ာထည္ ထုတ္လုပ္ေရးဌာနမွ လူမ်ား အျပင္ထြက္ရန္ လုပ္ေပးထားေသာ စက္ရံုေဘးေပါက္မွ အျပင္ကို ကၽြန္ေတာ္ ထြက္လာခဲ႔၏။ ထူးထူးေထြေထြ ကိစၥေတာ့ မရွိပါ ၊ အပ်င္းေျပ လမ္းေလွ်ာက္ဖို႔နဲ႔ ေဆးလိပ္ဖြာခ်င္လို႔သာ ျဖစ္၏။ အလုပ္ရံုရဲ႕ ေထာင့္ခ်ိဳးကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ထိုေျမကြက္လပ္ေလးက တိတ္ဆိတ္မႈေၾကာင့္ ဝိုးတဝါး ေအးစက္ ျငိမ္သက္ေန၏။ ေဆးလိပ္ဖြာရင္း လက္မွ နာမည္ကို ပင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အခ်ိန္က ထမင္းစားခ်ိန္နားကို ညႊန္ျပေနသည္။ မၾကာမွီ ထမင္းစားဖို႔ ဘဲလ္သံ ထြက္လာေပေတာ့မည္။

ေန႔ဘက္ဆိုရင္ စည္ကားလွေသာ ကင္တင္းကေလးက ညဥ့္ဘက္မွာေတာ့ တိတ္ဆိတ္မႈက တစ္တစ္ခြခြ ခြစီးကာ ေနရာယူထား၏။ ျငိမ္သက္ကာ မည္းေမွာင္ေနေလ့ ရွိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေတြးေနစဥ္မွာပင္ ထမင္းစားခ်ိန္ ဘဲလ္က ျမည္လာျပီး အလုပ္လုပ္ေနသူမ်ား ကိုယ္စီ ထမင္းထုပ္ေလးကို ဆြဲကာ ထြက္လာၾက၏။ မည္းေမွာင္ ေျခာက္ကပ္ေနေသာ ကင္တင္းကေလးကို မီးဖြင့္သူ ဖြင့္ ၊ စားပြဲေပၚ ထပ္တင္ထားေသာ ထိုင္ခံုကို ဆြဲခ်သူ ဆြဲခ်ႏွင့္ လႈပ္ရွား အသက္ဝင္လာ၏။ ကင္တင္းမွာ တပ္ထားေသာ ပန္ကာ ခပ္ၾကီးၾကီးတို႔ကလည္း တဝူးဝူး ေအာ္ျမည္ကာ ေမာင္းႏွင္၍ ေလစုပ္ထုတ္ ေပးေတာ့သည္။ ေအးေဆး ျငိမ္သက္ေနေသာ ပတ္ဝန္းက်င္က ခ်က္ခ်င္းပင္ ဆူညံကာ ပြက္ေလာရိုက္သြားေလ၏။

သူတို႔ အတြက္ ထမင္းစားခ်ိန္ တစ္နာရီ အေတာအတြင္းမွာ အလုပ္က အေၾကာင္း ၊ မိသားစု အေၾကာင္း ၊ ခ်စ္သူ အေၾကာင္း ၊ ေဝးရပ္ေျမကို လြမ္းဆြတ္ျခင္း အေၾကာင္း ၊ ပိတ္ရက္မွာ ဘယ္ကို သြားမယ္ ဆိုတဲ႔ အေၾကာင္း ၊ အေၾကာင္းေပါင္း မ်ားစြာကို ရင္ဖြင့္ကာ လွစ္ဟေဆြးေႏြး ၾကသည္။ စိတ္ဖိစီးမႈ မ်ားလွေသာ ၊ လူမႈေရးေတြနဲ႔ က်င္လည္ေနၾကရေသာ ႏိုင္ငံျခား အလုပ္သမားမ်ား ဘဝမွာ ဒီလိုနဲ႔ပဲ က်င္လည္ကုန္လြန္ကာ လည္ပတ္ၾကရသည္ မဟုတ္ပါလား။

စားေသာက္ ေျပာဆိုျပီးေတာ့ ထမင္းစားခ်ိန္ တစ္နာရီ ေစ့ကာ အလုပ္ျပန္ဝင္ရန္ ဘဲလ္သံၾကားေတာ့ သူတို႔ အားလံုး အလုပ္ခြင္သို႔ ျပန္ဝင္သြားၾကေလ၏။ ဒီအခ်ိန္ထိ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ထမင္း မစားရေသး။ သူတို႔ ထမင္းစားခ်ိန္ အျပီး နာရီဝက္ေလာက္မွ ကၽြန္ေတာ္ ထမင္းစားတာ အက်င့္လို ျဖစ္ေနခဲ႔ျပီ။ အလုပ္လုပ္သူေတြက လုပ္ေနျပီး ကိုယ္က အလုပ္က ရံုးခန္းမွာ ထမင္းထုပ္ကို ဖြင့္စားေနရင္ မေကာင္းတတ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ထမင္းကို ပစၥည္းေတြ သိမ္းဆည္းကာ စတိုထဲမွ ရံုးခန္းေလးမွာ သြားစားေလ့ ရွိသည္။

ညဘက္ဆို လည္ပတ္မႈက ပစၥည္း အထုတ္ အတြက္သာ ရွိေသာ ထိုစတိုေနရာမွာ ပိတ္ေမွာင္၍ မည္းေနေလ့ ရွိသည္။ သြားဖူး ၊ လာဖူး ၊ ေရာက္ဖူးေနၾက ေနရာဆိုေတာ့လည္း စတိုထဲမွ မီးေခ်ာင္း သံုးေခ်ာင္းေလာက္ ဖြင့္ကာ အထစ္အေငါ့ မရွိ စတိုရံုးခန္းငယ္ေလးထဲကို ေရာက္သြားပါသည္။

ထိုရံုးခန္းေလးထဲမွာ အဲယားကြန္း တပ္မထားပါ။ စတိုထဲမွာလည္း အဲယားကြန္း မရွိပါ။ ထိုရံုးခန္းငယ္ေလး အတြက္ သံုးရန္ ပန္ကာ ခပ္ေသးေသး တစ္လံုးကိုေတာ့ စားပြဲေထာင့္မွာ ပံုစံထိုင္လ်က္သား ေတြ႕ရေပလိမ့္မည္။ ထိုရံုးခန္းေလးရဲ႕ ညာဘက္ ေဘးမွာ သံတိုင္ေတြျဖင့္ ေသခ်ာ တြဲကပ္ကာ ေဖာက္လုပ္ထားျပီး တရုတ္ကပ္ မွန္မ်ား တပ္ထားေသာ ျပတင္းေပါက္ တစ္ခု ရွိသည္။ ထိုျပတင္းေပါက္မွ ၾကည့္လိုက္ရင္ အျပင္မွ ကား အသြားအလာမ်ားကို ျမင္ရေလ့ ရွိသည္။ ထိုရံုးခန္းေလးသည္ အလုပ္ရံုရဲ႕ ေဘးဘက္ရွိ ကားလမ္းမကို မ်က္ႏွာမူထားေလ့ ရွိ၏။

အရည္ေသာက္ မပါရင္ ထမင္းစားရခက္ေသာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ မျဖစ္မေန စြပ္ျပဳတ္ တစ္ခြက္ေတာ့ ပါတတ္ပါသည္။ ဒီရံုးခန္း ေသးေသးေလးမွာ ထမင္းထိုင္စားတိုင္း ကၽြန္ေတာ္ တရုတ္ကပ္ ျပတင္းေပါက္ေလးကို ဖြင့္ကာ အျပင္မွ သြားေနေသာ ကားမ်ားကို ၾကည့္မိကာ ဘာရယ္မဟုတ္ေသာ အေတြးမ်ားျဖင့္ ထမင္းစားေလ့ ရွိသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အလုပ္ရံု တည္ေနရာမွာ လမ္းေထာင့္ခ်ိဳး ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ ကားလမ္းကို မ်က္ႏွာမူထားသလို ၊ ေဘးခ်င္းလည္း ကပ္ထား၏။ ျပတင္းေပါက္မွ ၾကည့္လိုက္ရင္ ေအာက္ေျခမွာ ေရေျမာင္းတစ္ခုကို ေတြ႕ရလိမ့္မည္။

တစ္ခါတေလေတာ့ ထမင္းသာ စားေနတာ လက္တစ္ဖက္က စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ကိုင္ကာ ကၽြန္ေတာ္ စာဖတ္ေနေလ့ ရွိျပန္ပါသည္။ ဒီလို အခါမ်ိဳးဆိုရင္ စာအုပ္ထဲကို စိတ္ဝင္စားမိကာ စားျပီးသား အရိုးအရင္းမ်ားကို ေရွ႕မွ ထမင္းထုပ္ ေဖာ့ဘူးထဲကို ျပန္မထည့္မိဘဲ ေမ့ေလ်ာ့ကာ ျပတင္းေပါက္ အျပင္ကို ပစ္မိတတ္၏။ ဒါေပမဲ႔ စိတ္ထဲမွာ ဘယ္လိုမွလည္း မရွိပါ။ သတိထားမိေသာ ေန႔ရက္ေတြမွာေတာ့ ေရွ႕မွ ေဖာ့ဘူးထဲကိုသာ ထည့္ပါသည္။ ဘာစိတ္မွ မရွိတဲ႔ အတြက္ ဘာမွလည္း သတိမထားမိပါ။

ရက္အနည္းငယ္ အၾကာမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ တရုတ္ေတြ အစားမ်ားေသာ အရိုးမပါေသာဟင္း ခ်က္စားပါသည္။ ထမင္းစားေနရင္း လက္တစ္ဖက္ကလည္း စာအုပ္ကို ကိုင္ကာ ဖတ္ေနပါ၏။ အရုိး မပါေသာေၾကာင့္ အရိုးကို လြင့္ပစ္စရာ မလိုပါ။ ဖာသိဖာသာ စားေနရင္း ခဏၾကာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ထိုင္ေနေသာ ရံုးခန္း အျပင္မွ သံျပားကို တစ္စံုတစ္ခုႏွင့္ ျခစ္သံလိုလို ၊ သံျဖတ္ကတ္ေၾကးျဖင့္ ျဖတ္သံလိုလို ၾကားရသည္။ စစၾကားတုန္းကေတာ့ စာထဲမွာ စိတ္ဝင္စားေနေသာေၾကာင့္ အိမ္ေျမွာင္ကဲ႔သို႔ေသာ အေကာင္ တစ္ေကာင္ေကာင္က ကာထားေသာ သံျပားကို သူတို႔ ဘာသာဘာဝ အျမီးျဖင့္ ရိုက္ပုတ္ျခင္း ဟုသာ ထင္ခဲ႔၏။ သို႔ေသာ္ ပို၍ ပို၍ က်ယ္ေလာင္ လာခဲ႔၏။

သတိမထားမိလို႔ မရေတာ့ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္လာ၏။ ကေလးတစ္ေယာက္ ေနာက္ေျပာင္ကာ အျပင္မွ သံျပားကို သံေခ်ာင္းတစ္ခုျဖင့္ ျခစ္သြားေသာ အသံေလာက္ကို က်ယ္ေလာင္ လာသည္။ ဘယ္က ကေလး လာေဆာ့ေနပါလိမ့္ ဆိုေသာ စိတ္ျဖင့္ စားလက္စ ထမင္းထုပ္ေဖာ့ဘူးကို ျပန္မဖံုးမိဘဲ ေမ့ကာ ထြက္လာမိ၏။ ကၽြန္ေတာ္ ဒီအတိုင္း အလုပ္ရံု အျပင္ကို ထြက္ကာ ပစၥည္းထားေသာ စင္ေပၚကို တတ္၍ အလုပ္ရံုေဘးကို ၾကည့္လိုက္ေသာ အခါ ဘာဆိုဘာမွ မရွိ ၊ ဘယ္သူ႕ကိုမွ မေတြ႕။ အိမ္ေျမွာင္ ဒါမွမဟုတ္ ဒီထက္ ၾကီးေသာ အေကာင္ တစ္ေကာင္ေကာင္ရဲ႕ အျမီးပုတ္သံလို႔ပဲ ေတြးကာ အလုပ္ထဲကို ျပန္ဝင္ကာ စတို ရံုးခန္းေလးထဲသို႔ ျပန္ဝင္လာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေမ့ကာ မဖံုးမိခဲ႔ေသာ အရိုးမပါေသာ အသားတံုးမ်ား မေတြ႕ေတာ့ေပ။

ရုတ္တရက္ ကၽြန္ေတာ္ ေၾကာင္သြားသလို ျဖစ္ကာ ျပီးမွ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြကို သတိရမိ၏။ သူတို႔ ဒီလိုပဲ အျမဲတမ္း ေနာက္ေနက် မဟုတ္လား။ တစ္ေယာက္ျပီး တစ္ေယာက္ လိုက္ေမးေသာ္လည္း မည္သူ႔ဆီကမွ သတင္းမရ။ ေနာက္ေျပာင္ကာ ရုပ္တည္ထားျခင္းမ်ိဳး မဟုတ္ဘဲ ၊ သူတို႔ တကယ္ကို မေနာက္ေသာ မ်က္ႏွာ တည္တည္မ်ားသာ ျဖစ္၏။ ျပီးေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ အေၾကာင္းျပခ်က္ကလည္း ခိုင္လံုသည္။ သူတို႔ ခုနကပဲ ထမင္း စားထားၾကတာပါ တဲ႔။ ဘာမွ မေျပာသာဘဲ စိတ္ထဲမွာ အီလည္လည္ျဖင့္ အဲဒီေန႔က ထမင္းသာ က်န္ခဲ႔ေသာ ထမင္းထုပ္ကို ဆက္မစားျဖစ္ခဲ႔ပါ။



ေနာက္ေန႔ မနက္ မိုးလင္းေတာ့ . . . .

ေန႔ဆိုင္းမွ အစ္ကို တစ္ေယာက္လို ျဖစ္ေနေသာ တစ္ေယာက္ကို ညက အျဖစ္အပ်က္ကို ေျပာျပျပီး ေမးၾကည့္ေတာ့မွ သူက ျဖစ္ေၾကာင္း ကုန္စင္ကို ေမးကာ ေနာက္ေနာင္ အဲဒီေနရာမွာ တစ္ေယာက္တည္း ထမင္း မစားဖို႔ ေျပာလာေလေတာ့သည္။ သူ႔ရဲ႕ အေျဖကေတာ့ ေန႔တိုင္း အျပင္ကို အရိုးေတြ အသားစေတြ မထင္မွတ္ဘဲ ပစ္မိေနေတာ့ သူတို႔က သူတို႔ကို အစာပစ္ေကၽြးတယ္ ထင္ကာ ေန႔တိုင္း ကၽြန္ေတာ့္ ထမင္းစားခ်ိန္မွာ လာေရာက္ေစာင့္ဆိုင္း စားေသာက္ေနတာ ျဖစ္ႏိုင္သည္ဟု ဆို၏။ မေကၽြးျဖစ္ေသာေန႔ ၊ ေကၽြးစရာ မပါေသာေန႔မွာ သူတို႔ကို သတိရေအာင္ လာေရာက္ အသံေတြ ေပးတာဟု ဆို၏။ ေနာက္ေန႔ေတြ အဲဒီမွာ သြားမစားနဲ႔ေတာ့ အႏၱရာယ္ ျဖစ္ရင္ မေကာင္းဘူး ဟု ဆိုပါသည္။

သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္ေတြ႕ မ်က္ျမင္ေပမဲ႔ ယံုၾကည္လို႔ မရေသးပါ။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ထိုအရာေတြကို မယံုၾကည္ေသာေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္၏။

ဒါေပမဲ႔ ေနာက္ထပ္ သိပ္မၾကာေသာ ရက္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ကို သူေဌးက ေန႔ဆိုင္းကို ျပန္ေခၚ လိုက္ေလ၏။ “ အလုပ္က ဟိုဘက္က Lab တစ္ခုတည္းနဲ႔ မႏိုင္ဘူးကြ။ မင္း ဒီဘက္မွာပါ Lab အသစ္ဖြင့္ျပီး လုပ္ေပး ၊ QA ကို တျခားလူေတြကို လႊဲထား ၊ မင္း ခဏနား ထားလိုက္ေတာ့ ” ဟု ဆိုကာ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ခ်က္ခ်င္း Lab မင္းသား ျဖစ္ရေတာ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ထုတ္ကုန္က ရာဘာပစၥည္း ဆိုေတာ့ အဓိက ရာဘာရည္ေတြကို ဓါတ္ခြဲရသလို ၊ ထုတ္ကုန္ေတြကိုလည္း ျပန္လည္ စစ္ေဆးရသည္။

အလုပ္ရံုမွာ ေနရာသစ္ ဆိုေတာ့ လြတ္ေနေသာ အခန္းက်န္ေတြ ရွိေနေသာ္လည္း ရာဘာရည္ စစ္ေဆးရန္ သင့္ေတာ္ေသာ ေနရာကေတာ့ ပစၥည္း အေဟာင္းေတြ သိမ္းေသာ စတိုေထာင့္ခ်ိဳးမွ အခန္း တစ္ခုပင္ ျဖစ္၏။ ထိုအခန္းကို ကၽြန္ေတာ္ ဝင္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဖုန္ေတြ အေတာ္ကို တတ္ေန၏။ အခန္းမွ ပစၥည္းေဟာင္းေတြကလည္း ဟိုအရင္ စက္ရံုမွ အၾကြင္းအက်န္မ်ားလည္း ပါ၏။ လက္ရွိ စက္ရံုမွ ေျပာင္းေရြ႕လာရင္း အသံုးမလိုသည္မ်ားကိုလည္း ဒီေနရာမွာ ထည့္ထားျခင္း ျဖစ္သည္။ ဒီအခန္းကို တစ္လေနလို႔ေတာင္မွ လိုခ်င္တာ မရွိရင္ မဖြင့္ျဖစ္ေသာ အခန္း ျဖစ္သည္။

လုပ္မယ္ ဆိုေတာ့လည္း နီေပါ ႏွစ္ေယာက္ကို ေခၚကာ ႏွစ္ရက္လံုးလံုး အခန္းထဲမွ ပစၥည္းမ်ားကို တျခားေသာ အခန္းေဟာင္း တစ္ခုသို႔ ေျပာင္းရသည္။ အခန္းအေတာ္ သန္႔သြားေတာ့ ေလွာင္ကာ ပူအိုက္လာေသာေၾကာင့္ အဲယားကြန္းကို ဖြင့္ေတာ့ ဖြင့္မရ။ မဖြင့္တာ ၾကာ၍ ထင္သည္ ဂ်မ္းျဖစ္ေန၏။ လည္ရင္ ခဏသာ လည္ျပီး ဘရိတ္ကာ ခလုတ္မွာ ခဏခဏ ျပဳတ္က်ကာ ျပန္ပိတ္သြားေလသည္။

အခန္း တစ္ခုလံုး သန္႔ရွင္းေရး လုပ္ျပီးေတာ့ အဲယားကြန္းကို ျပင္ရန္ အဲယားကြန္း ျပင္ေသာသူေတြကို ဖုန္းဆက္ ေခၚရင္း ေစာင့္ေနမိ၏။ တစ္နာရီခြဲေလာက္ အၾကာမွာ အဲယားကြန္း ျပင္မဲ႔လူ လာေတာ့ ခုနက ေစ့ျပီး ပိတ္ထားေသာ တံခါးက ဖြင့္မရ။ အလုိလို ၾကပ္သြား၏။ လက္ကိုင္ဖုကလည္း လွည့္လို႔ ရေနျပီးေတာ့ကို အထဲမွာ တစ္ခုခုနဲ႔ ခံေနသလို ၊ ဆို႔ထားသလို လံုးဝကို တြန္းဖြင့္ မရဘဲ ၾကပ္ေန၏။

ဘယ္လိုမွလည္း တြန္းမရ ၊ ခုနကပဲ အလြယ္တကူ တြန္းဖြင့္ ၊ ဆြဲဖြင့္ေနေသာ တံခါးက ရုတ္တရက္ကို ၾကပ္သြား၏။ လက္တစ္ဘက္တည္းနဲ႔ တြန္းဖြင့္ရေသာ တံခါးမွာ အခုေတာ့ လူသံုးေယာက္ တြန္းတာေတာင္မွ လံုးဝ မလႈပ္။ ဘယ္လိုမွ ဖြင့္မရ။ ဒီအခန္းထဲကိုလည္း ဒီတံခါးေပါက္ တစ္ခုကပဲ ဝင္လို႔ ရ၏။ သံုးေယာက္နဲ႔ တြန္းလည္း မရ။ ေလးေယာက္ ၊ ငါးေယာက္နဲ႔ တြန္းသည္။ မရ။ တံခါးက ရုတ္တရက္ ၾကပ္သြားျခင္းကို နားမလည္ေသာ္လည္း ၾကာၾကာ နားလည္ေအာင္ ေတြးေနဖို႔ အခ်ိန္မရ။ ခပ္ျမန္ျမန္ပဲ တံခါးေဟာင္းကို ေဘးမွ သစ္ေတြကို ထြင္းကာ ဖ်က္ထုတ္လိုက္၏။ တံခါးေဟာင္းေနရာမွာ တံခါးသစ္ကို လဲတပ္ေနခ်ိန္မွာ အဲယားကြန္း ျပင္သူမ်ားကလည္း အဲယားကြန္း အေဟာင္းကို ဖုန္ရွင္း၍ သန္႔ရွင္းေရး လုပ္ရန္ မ၍ ေအာက္သို႔ ခ်သည္။

လူ ၃ ေယာက္ ပါေသာ သူတို႔ အဖြဲ႔မွာ ထံုးစံ အတိုင္း ဝင္းဒိုး အဲယားကြန္း တစ္လံုးကို ႏွစ္ေယာက္ မ လွ်င္ လံုေလာက္ေပျပီ။ အခုေတာ့ ႏွစ္ေယာက္ မ ေနရင္း မႏိုင္မနင္း ျဖစ္ကာ တပ္ထားေသာ ေနရာမွ မေရြ႕ ၊ ဒါေလးေတာင္မွ အျဖစ္မရွိရလား ဆိုကာ သူတို႔ရဲ႕ ဆရာလုပ္သူပါ ဝင္မသည္။ မရ။ ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အပါအဝင္ ၅ ေယာက္ ေခၽြးျပန္ကာ အားစိုက္၍ လက္ဖ်ံေတြ နာေအာင္ မေတာ့မွ အဲယားကြန္ တပ္ထားေသာ ေနရာမွ အျပင္ကို ထြက္လာႏိုင္သည္။ တြန္းလွည္းေလးေပၚ တင္ျပီးေတာ့ သန္႔ရွင္းေရး လုပ္ရန္ သူတို႔ တြန္းထြက္သြားေတာ့ လက္ေဆးကန္မွ ေရဘံုဘိုင္ကို ဖြင့္ကာ ကၽြန္ေတာ္ လက္ေဆးဖို႔ ေရကို ဖြင့္လိုက္ေတာ့ ေရက က်မလာ။ အျပင္ကမ်ား ပိတ္ထားလား မသိဘူး ဟု ခ်က္ခ်င္း စဥ္းစားမိသည္။

ကၽြန္ေတာ္ အားကိုးရေသာ နီေပါေလးကို လွမ္းကာ အျပင္မွ ေရဘံုဘိုင္ပိုက္ အဖြင့္အပိတ္ကို သြားဖြင့္ရန္ ေျပာလို္က္ေတာ့ သူက သြက္လက္ေပါ႔ပါးစြာ ထြက္သြား၏။ တကယ္တမ္း ေျပာရရင္ သူက ကၽြန္ေတာ့္ထက္ အသက္ၾကီးပါ၏။ ဒါေပမဲ႔ လူေကာင္က ေသးသေလာက္ အလြန္လည္း သြက္လက္သူ ျဖစ္၏။ သူမ်ားေျပာရင္ ေပကပ္ကပ္ ႏိုင္သေလာက္ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာရင္ သြက္လက္စြာ လုပ္ေပးသူ ျဖစ္သည္။ သူ႕နာမည္က ကာလုမန္း ( Kaluman ) ဟု ေခၚသည္။ သူတို႔ စကားအရ “ ကာလု ” ဆိုတာ “ အရက္ ” ကို ေခၚတာ ျဖစ္၍ man ဆိုတာကေတာ့ “ လူ ” ဟုသာ အဓိပၸါယ္ ေကာက္ခဲ႔မယ္ ဆိုရင္ သူ႕နာမည္က “ အရက္လူ ” ေပါ႔။ “ အရက္သမား ” ဟု ဆီေလ်ာ္စြာ ဘာသာျပန္ရမည္ ထင္သည္။

ဟုတ္ပါတယ္ ၊ သူက အရမ္းကို အရက္ေသာက္သူ တစ္ေယာက္ပါ။ သူ႕ဆီမွ အျမဲတမ္း အရက္နံ႔က တေထာင္းေထာင္း ထြက္ေနတတ္သည္။ အလုပ္ လုပ္ေနခ်ိန္မွာ သူ အရက္ မေသာက္ေပမဲ႔ အလုပ္နားခ်ိန္ ဆိုတဲ႔ ထမင္းစားခ်ိန္ ၊ တီးတိုင္းခ်ိန္ေတြမွာ သူက ပံုစံမပ်က္ တစ္ခြက္ ကစ္ေလေတာ့ သူက ပံုမွန္ကကို မက်ေတာ့ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အနံ႔ေတြက ထြက္ေနလို႔ သူ႕ကို ဘယ္သူ႔မွ ေသခ်ာ မခိုင္းခ်င္ၾကဘူး။ သူကလည္း လစ္ရင္ လစ္သလို အလုပ္ကို ခိုတတ္ပါသည္။ သူေၾကာက္တာ တစ္ခုပဲ ရွိ၏။ အဲဒါကေတာ့ “ OT ” ဆိုေသာ အခ်ိန္ပိုပဲ ျဖစ္သည္။ အခ်ိန္ပို မရမွာ သူ ေသမေလာက္ ေၾကာက္သည္။ သူ႕ကို ဘယ္သူ အခ်ိန္ပို ေပးမလဲ ဆိုတာကိုသာ ၾကည့္ေနတတ္သူ ျဖစ္သည္။

ညေန ၅ နာရီထိုးခါ နီးဆိုရင္ သူ႕ကို ျပန္ေတာ့လို႔ တစ္ေယာက္ေယာက္က ေျပာလိုက္ျခင္း ခံရမွာ သူ မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ႔ စိုးေၾကာက္ေနသူ ျဖစ္သည္။ ဒီအခ်ိန္မွာ သူ႕ကို ဘာခိုင္းခိုင္း မျငင္းတမ္း လုပ္သည္။ ဒီအခ်ိန္မွာ သူ႕ကို အိုတီ ေပးႏိုင္ေသာ ကၽြန္ေတာ့္ အထက္မွ မန္ေနဂ်ာ Ms.Ng ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္နားကိုသာ ကပ္ျပီး အလုပ္မွ ပစၥည္းထုတ္ေတြ ေရြ႕ရမလား ၊ ေပါင္ဒါကန္ေတြ ရွင္းရမလား ၊ ရာဘာရည္ေတြ စစ္ရမလား ဟု ေမးကာ အျမဲ အသင့္ျဖစ္ေနတတ္၏။

ေရပိုက္ အဖြင့္အပိတ္ကို ဖြင့္ရန္ ထြက္သြားျပီး ခဏ ဆိုသလိုပင္ ခ်က္ခ်င္း သူျပန္ဝင္လာကာ “ ဖြင့္ျပီးျပီ ” ဟု ဆို၏။ ေရဘံုုဘိုင္ေလးကို ဖြင့္လိုက္ေတာ့ ေရဘံုဘိုင္ေခါင္းေလးမွ ေရမ်ား က်လာသည္။ ကၽြန္ေတာ္ လက္ေဆးေနလို႔ မျပီးခင္မွာဘဲ က်ေနေသာ ေရက ရုတ္တရက္ ရပ္သြားေလသည္။ ဘာျဖစ္တာမွန္း မသိေတာ့ ဘံုဘိုင္ေခါင္းကို ထပ္၍ လွည့္ျပီး ပိတ္လိုက္ ဖြင့္လိုက္ လုပ္ေသာ္လည္း ေရက က်မလာေတာ့။ ဘာျဖစ္တာလဲကြ ဟု ဆိုကာ အလုပ္ရံု အျပင္ဘက္ကို ထြက္၍ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ခုနက “ ကာလုမန္း ” ဖြင့္ထားခဲ႔ေသာ ေရပိုက္ အပိတ္အဖြင့္ေလးက ျပန္၍ ပိတ္ေနကာ “ Close ” ဆိုေသာ ေနရာမွာ ရပ္ေန၏။

ဟာ . . . ဘယ္ေကာင္ ျပန္လာပိတ္သြားတာလဲ ဟု ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ထဲမွာ ခံျပင္းျပီး ျပန္ဖြင့္ကာ အခန္းထဲ ျပန္ဝင္ျပီး လက္ေဆးေတာ့ ေရးက ေကာင္းစြာ လာေခ်ျပီ။ Lab ( သို႔ ) ဓါတ္ခန္းတစ္ခု အတြက္ ဝယ္ထားတဲ႔ ပစၥည္း အသံုးအေဆာင္ေတြကို ကာလုမန္းတို႔နဲ႔ အတူတူ ေနရာခ်ေနရင္း တစ္နာရီေက်ာ္ေလာက္ ၾကာေတာ့ အဲယားကြန္း သန္႔ရွင္းေရး လုပ္သူတို႔က လွည္းေလးကို တြန္းကာ ျပန္ဝင္လာ၏။ အားလံုး သန္႔ရွင္းေရး လုပ္ျပီးျပီ ဟုဆို၏။ ခုနက ၅ ေယာက္ မႏိုင္မနင္း ခ်ရေသာ အဲယားကြန္းေၾကာင့္ ဝိုင္းကူဖို႔ ျပင္လိုက္ေသာ္လည္း သူတို႔ လုပ္ေနၾက အတိုင္း ႏွစ္ေယာက္တည္းနဲ႔ အသာ မ ယူကာ ျပန္လည္ တပ္ဆင္၍ ရသြားေလသည္။

ဝါယာၾကိဳးေတြ ၊ လိုအပ္ေသာ တပ္ဆင္မႈေတြ လုပ္ျပီးေတာ့ အဲယားကြန္း ခလုတ္ကို ႏွိပ္ေသာ အခါ ဘာမွ အလုပ္ မလုပ္ေခ်။ ဘာျဖစ္တာလဲ ဟု ဆိုကာ ဝါယာေတြကို ျပန္ျဖဳတ္ျပီး အားလံုး စစ္ေဆး၏။ အားလံုး အေကာင္း ၊ ျပန္တပ္ကာ ဖြင့္ေသာ္လည္း မရ။ ဒါနဲ႔ ခုနက ႏွစ္ေယာက္တည္း တပ္ဆင္လိုက္ေသာ အဲယားကြန္းကို ျပန္ျဖဳတ္ေတာ့ ႏွစ္ေယာက္နဲ႔ မႏိုင္ေတာ့ျပန္ဘူး။ စစခ်င္း ျဖဳတ္သလို ၅ ေယာက္ ဝိုင္းကာ လက္ဖ်ံေတြ တန္းေအာင္ ပင့္မ ရျပန္၏။ ေအာက္ေရာက္လာေသာ အဲယားကြန္းကို စစ္ေဆးေတာ့လည္း ဘာျပႆနာမွ မရွိ။ ဒါေၾကာင့္ ဝါယာၾကိဳးကို အရွည္ျဖင့္ တပ္ကာ စမ္းၾကည့္ေတာ့ အဲယားကြန္းက ဝူးခနဲ ခ်က္ခ်င္း ထႏိုးသည္။

အိုေက . . . ေကာင္းသြားျပီ ဟု ဆိုကာ ျပန္၍ မတင္ေတာ့ ခုနကလို ႏွစ္ေယာက္တည္း မလို႔ မၾကြ။ ၅ ေယာက္ ဝိုင္းမတာေတာင္မွ ေခၽြးျပန္ေအာင္ မယူရသည္။ အဲယားကြန္း ျပင္သူကလည္း သူ႕ တစ္သက္မွာ ဒီေလာက္ ေလးေသာ အဲယားကြန္း မျမင္ဖူးဟု ဆိုသည္။ အံဝင္ခြင္က် ျဖစ္သြားေသာ အဲယားကြန္းကို ေမာင္းႏွင္ဖို႔ ဝါယာၾကိဳးေတြကို တပ္ကာ ခလုတ္ႏွိပ္၍ ႏိႈးလိုက္ေတာ့ မႏိုးျပန္။ ဘယ္ေနရာမွာမွ ျပစ္ခ်က္ကိုလည္း ရွာမေတြ႕။ ေခါင္းေဆာင္ တရုတ္ၾကီးက အေပၚမွာ တပ္ဆင္ထားေသာ အဲယားကြန္းကို ၾကည့္ကာ “ မင္း သူေဌးကို ဖုန္းဆက္ခ်င္တယ္ ” လို႔ ဆိုလာ၏။

“ ဆက္ေလ ” ဟု ဆိုကာ သူေဌး ဖုန္းနံပါတ္ကို ေပးလိုက္ေတာ့ သူက သူတို႔ တရုတ္လိုေတြ ကိြစိ ကြစိေတြ ေျပာေလေတာ့သည္။ အေတာ္ၾကာေအာင္ ေျပာျပီးေတာ့ “ ေနာက္ေန႔မွ ငါတို႔ ျပန္လာမယ္ကြာ ” ဟု ဆိုကာ သူတို႔ လုပ္ထားေသာ ပစၥည္းေတြကို သိမ္းကာ ျပန္သြားေလေတာ့၏။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေလွာင္အိုက္ေနေသာ အခန္းထဲမွာပဲ ေနရာခ်စရာ ပစၥည္းေတြကို ေနရာခ်ေနမိသည္။ ညေနေစာင္းလာေတာ့ သူေဌး ေရာက္လာျပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို သူ႕ရံုးခန္းသို႔ လာရန္ ေခၚ၏။ ကၽြန္ေတာ္ ရံုးခန္းထဲ ေရာက္ေတာ့ သူက ျဖစ္ေၾကာင္း ကုန္စင္ ေျပာျပပါေလေတာ့သည္။

ဒီအလုပ္ရံု ေနရာဟာ အရင္က စစ္ေျမျပင္ ျဖစ္ခဲ႔ေၾကာင္း ၊ ဗံုးက်ဲခံရ၍ လူေပါင္းမ်ားစြာ ေသေၾကခဲ႔သလို ၊ ေနာက္ပိုင္းမွာလည္း ေသဆံုးေသာ လူေတြကို ျမွဳပ္ႏွံခဲ႔ေသာ ေနရာ တစ္ခုလည္း ျဖစ္ခဲ႔ဖူးေၾကာင္း ၊ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာျပီ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဒီေနရာဟာ ျမိဳ႕သစ္ေနရာ ျဖစ္လာျပီး ကားလမ္းမေဘး ျဖစ္တာေၾကာင့္ စည္ကားလာေသာ္လည္း ဒီေနရာမွာ ပထမဦးစြာ ျမွဳပ္ႏွံထားခဲ႔ေသာ မကၽြတ္မလြတ္သူမ်ား ရွိေနႏိုင္ေၾကာင္း ေျပာေလသည္။

သူေဌးမို႔လို႔ သူ႔ေရွ႕မွာ ကၽြန္ေတာ္ မရယ္မိေသာ္လည္း သူေျပာတာကို ကၽြန္ေတာ္က လက္ေတြ႕သမား ဆိုေတာ့ မယံုမိပါ။ ဘာဘာညာညာေတြကို ကၽြန္ေတာ္ မယံုၾကည္ပါ။ ျငိမ္၍သာ နားေထာင္ေနမိတယ္ သေဘာကေတာ့ လံုးဝ မက် ၊ ကၽြန္ေတာ္က လက္ေတြ႕မွ ယံုတတ္သူ တစ္ေယာက္ မဟုတ္လား။ ဒီေတာ့ ဘယ္လို လုပ္မလဲ သူေဌး လို႔ ေမးလိုက္ေတာ့ သူက သူတို႔ တရုတ္ အယူအဆ နဲ႔ မနက္ျဖန္ မနက္က်ရင္ ေကၽြးေမြးကာ အလွဴအတန္း လုပ္ေပးျပီး အမွ် ေပးကာ လြတ္ရာ ကၽြတ္ရာကို သြားခိုင္းမည္ ဟု ေျပာေလသည္။ အလွဴလုပ္ျပီး အမွ် အတန္း ေဝတာကေတာ့ ကိုယ္ေတြ ေထရဝါဒ ဗုဒၶဘာသာမွာလည္း ရွိေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ ဆက္မေျပာဘဲ ျငိမ္ေနလိုက္ပါ၏။



ေနာက္ေန႔ မနက္ အလုပ္ဝင္ေတာ့ ျပႆနာမ်ားစြာက အလုပ္မွာ ေစာင့္ဆိုင္းေနၾက ေလေတာ့သည္။ ညက အသစ္ျပင္ဆင္ထားေသာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ Lab အခန္းက တစ္ညလံုး ေဒါသတၾကီး ေအာ္ဟစ္သံမ်ား ၊ ဆဲဆိုသံမ်ား ၊ တစ္ခုခုကို ေပါက္ခြဲသံမ်ား ၾကားရသည္ ဟု ဆိုၾက၏။ သူတို႔လည္း တစ္ေယာက္ေယာက္ လုပ္ေနတာ ထင္၍ သြားၾကည့္ေတာ့ ဘယ္သူမွ မရွိ။ သို႔ေသာ္ ထိုအသံကို အားလံုးကေတာ့ ၾကားရသည္ ဟု တညီတညႊတ္တည္း ဆိုၾကေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္ မယံုေသာ္လည္း ဒီေလာက္ လူညီေအာင္ ေျပာဖို႔ မလြယ္မွန္း သိေသာေၾကာင့္ ျငိမ္သာ ျငိမ္ေနလိုကိရသည္။

ခဏၾကာေတာ့ အရင္က ၁၀ နာရီေက်ာ္မွ အလုပ္ဝင္တတ္ေသာ သူေဌးက အေစာၾကီး ေရာက္ခ် လာေလသည္။ သူ႕လက္ထဲမွာလည္း ကၽြတ္ကၽြတ္အိတ္ အၾကီး ႏွစ္လံုးျဖင့္ စားဖြယ္ ေသာက္ဖြယ္ ၊ အေမႊးတိုင္ ၊ ဖေယာင္းတိုင္ ႏွင့္ တျခားေသာ သူတို႔ တရုတ္ဆိုင္ရာ ေရႊစကၠဴ ၊ ေငြစကၠဴမ်ားလည္း ပါေလသည္။ သူက တစ္ခါသံုး ေဖာ့ပန္းကန္ေလးေတြမွာ သူကိုယ္တိုင္ ထည့္ကာ Lab ရဲ႕ အျပင္ဘက္မွ ေန၍ သူတို႔လို ဆိုင္ရာ ပိုင္ရာေတြကို ပင့္ဖိတ္ကာ ေကၽြးေမြး ေလေတာ့သည္။ ျပီးေတာ့ ေရႊစကၠဴ ၊ ေငြစကၠဴမ်ားကိုလည္း ထုတ္ကာ မီးရိႈ႕ေလ၏။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုလည္း “ မင္းလည္း လုပ္သင့္တယ္ ” ဟု ဆိုကာ လုပ္ခိုင္း၏။

ဒီဘက္က လူက ဒီလို အလွဴအတန္း လုပ္လို႔ ဟိုဘက္က ဝိညာဥ္က ရသြားတယ္ ဆိုေသာ အယူအဆကို ရာခိုင္ႏႈန္းျပည့္ ကၽြန္ေတာ္ လက္မခံႏိုင္ေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္ မျငင္းခဲ႔ပါ။ ေကၽြးေမြးကာ အေမႊးတိုင္ေတြထြန္း ၊ ေရႊစကၠဴ ၊ ေငြစကၠဴမ်ားကို မီးရိႈ႕ကာ ေကာင္းရာ မြန္ရာ ေရာက္ပါေစဟု ကၽြန္ေတာ္ အမွ် ေပးေဝ ျဖစ္ခဲ႔ပါသည္။ ဒီေနာက္ေတာ့ ထို ပန္းကန္ေတြ ထိုအရာ အားလံုးကို ဒီအတိုင္းပဲ ထားကာ အလုပ္ကို ဝင္လာခဲ႔သည္။ ေန႔လည္ ၂ နာရီေက်ာ္ေတာ့ အဲယားကြန္း ျပင္ေသာ လူေတြ ေနာက္တစ္ေခါက္ ေရာက္လာကာ သူတို႔ မေန႔က တပ္ထားေသာ အဲယားကြန္းကို ဘာမွ မျပင္ဆင္ျခင္း မရွိဘဲ။ ခလုတ္ကို ႏွိပ္လိုက္ေတာ့ ဝူးခနဲ ထ၍ အဲယားကြန္းက စတင္ လည္ပတ္ေလေတာ့သည္။

အဲယားကြန္း ျပင္ေသာ ေခါင္းေဆာင္ တရုတ္ၾကီးက မ်က္ႏွာၾကီး ျပံဳးကာ ေခါင္းညိတ္၍ ၾကည့္ေနေလ၏။ ဒီေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ္ သတိထားမိတာ မေန႕က သူ ဝင္လာေတာ့ သူ႕မွာ အဲယားကြန္း ျပင္တဲ႔ ကိရိယာေတြ အစံုအလင္နဲ႔ ဆိုေပမဲ႔ အခုေတာ့ ဘာဆို ဘာမွ ပါမလာခဲ႔ပါ။ လက္ခ်ည္း ဗလာ သက္သက္ ျဖစ္သည္။ သူ ခလုတ္ေလး ႏွိပ္လိုက္ယံုပါပဲ။ မေန႕က တပ္လိုက္ ျဖဳတ္လိုက္ လုပ္ခဲ့ရေသာ အဲယားကြန္းမွာ အခုေတာ့ သူ႕ဖာသာ အဆင္ေျပသြားေလျပီ။ အံ့ၾသလြန္း၍ အဲယားကြန္း ခလုတ္ကို ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္ ျပန္ပိတ္ကာ ခဏၾကာေတာ့ ခလုတ္ကို ျပန္ဖြင့္ၾကည့္ေတာ့ တစ္ခ်က္တည္း ဝူးခနဲ လည္ပတ္ခဲ႔ပါသည္။

မ်က္ျမင္ လက္ေတြ႕ကို ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕မွာ ျဖစ္သြားေပမဲ႔ အံ့ၾသမိေသာေၾကာင့္ မယံုႏိုင္သလို ျဖစ္ေနမိ၏။ ပိတ္လိုက္ ဖြင့္လိုက္ သံုးေလးၾကိမ္ လုပ္မိေသာ္လည္း ဘာဆို ဘာမွ မျဖစ္ခဲ႔ပါ။ တစ္ခ်က္ႏွိပ္ တစ္ခ်က္ ဝူးခနဲ ျဖင့္ လည္ပတ္ ႏိုးထသြားပါ၏။ အံ့ၾသတၾကီးျဖင့္ အဲယားကြန္းကို ၾကည့္ေနမိေသာ ကၽြန္ေတာ့္ကို အဲယားကြန္း ျပင္ေသာ ေခါင္းေဆာင္က လာေခၚကာ ျပင္ဆင္ျပီး လက္မွတ္ထိုးရန္ ေျပစာ စာရြက္ကို လာေပးေလ၏။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အလုပ္ရံုရဲ႕ ထံုးစံက ျပင္ရေသာ ဌာနရဲ႕ တာဝန္ရွိသူက ဟုတ္မွန္ေၾကာင္း လက္မွတ္ ထိုးျပီးမွ သူေဌးက လက္မွတ္ထိုးရတာ ျဖစ္၏။

သူ ေပးေသာ ေျပစာ စာရြက္မွာ လက္မွတ္ထိုးျပီး သူ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ “ ဘာလို႔လဲ ၊ ဘာေၾကာင့္ ဒီလို ျဖစ္ရတာလဲ ” လို႔ ေမးမိပါသည္။ ဒီေတာ့ သူက ကၽြန္ေတာ့္လက္ထဲမွ ေျပစာ စာရြက္ကို လွမ္းယူကာ ကၽြန္ေတာ့္ ပုခံုးကိုလည္း လွမ္းဖက္ျပီး အျပင္ကို ေခၚထုတ္ပါသည္။ ျပီးေတာ့ ေနာက္ထပ္ လက္မွတ္ထိုးရန္ သူေဌး ရံုးခန္းကို သြားရာ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာေတာ့ ရွင္းျပပါ၏။

ဒီေနရာက အရင္က စစ္ေျမျပင္ ျဖစ္ဖူးလို႔ လူေပါင္းမ်ားစြာ ေသဖူးေၾကာင္း ၊ ေနာက္ေတာ့ စစ္အတြင္းမွာ ေသတဲ႔ လူေတြကိုလည္း ဒီေနရာမွာ ျမွဳပ္ခဲ႔တယ္ ဆိုတဲ႔ အစဥ္အလာ ရွိခဲ႔ေၾကာင္း ၊ ေနာက္ေတာ့မွ ျမိဳ႕သစ္တည္ေတာ့ ဒီေနရာမွာ ေျမကြက္ေတြ ေပၚလာေၾကာင္း ၊ ဒီလို ေနရာေတြမွာ အလုပ္လုပ္ရင္ သူတို႔ကို ပူေဇာ္ရင္ အလုပ္ျဖစ္သေလာက္ သူတို႔ကို မပူေဇာ္ရင္ သူတို႔ရဲ႕ အေႏွာက္အယွက္ကို ခံရတတ္ေၾကာင္း ၊ အရင္က ဒီေနရာမွာ စက္ရံုတည္သြားတဲ႔ ေရသန္႔ ပစၥည္းစက္ရုံ ဆိုရင္ တစ္ပတ္တစ္ခါကို သူတို႔ကို ပူေဇာ္ ေကၽြးေမြးေလ့ရွိေၾကာင္း ေျပာလာ၏။

ေနာက္ေတာ့ သူတို႔ လုပ္ငန္း အရမ္းတိုးတတ္ျပီး ေျပာင္းေရႊ႕သြားေတာ့မွ မင္းတို႔ အလုပ္ရံု ေျပာင္းေရြႊ႕လာေၾကာင္း ၊ အခု အခန္းကလည္း ဟိုအရင္ အလုပ္ရံုကတည္းက ပစၥည္း အေဟာင္းေတြ ထားတဲ႔ အခန္း ဆိုေတာ့ သူတို႔မွာ ေန႔ေရာ ညပါ ေအးေဆး ေနလို႔ ရေၾကာင္း ၊ အခုေတာ့ မင္းတို႔က သူတို႔ ေနတဲ႔ ေနရာမွာ အလုပ္လုပ္ဖို႔ ျပင္ဆင္ လိုက္ေတာ့ သူတို႔မွာ ရုတ္တရက္ ေနစရာ မရွိသလို ျဖစ္သြားျပီး အနည္းငယ္ မေက်နပ္ေၾကာင္း ျပရင္း ေနွာက္ယွက္တာသာ ျဖစ္ေၾကာင္း အခုလို သူတို႔ကို ေကၽြးေမြးျပီး ေနရာ ေျပာင္းခိုင္းလိုက္တဲ႔ အတြက္ ေနာက္ဆိုရင္ ေအးေဆး သြားျပီ ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာေလေတာ့သည္။

သူ ေျပာသမွ်ကို ကၽြန္ေတာ္ ရွင္းလင္းပါသည္။ ျပီးေတာ့ ခုနကလို လက္ေတြ႕လည္း ၾကံဳခဲ႔ရပါသည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ ယံုၾကည္လို႔ မရေသးပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ထဲမွာ လိပ္ခဲတည္းတည္းသာ ရွိေနဆဲ ျဖစ္ပါသည္။ ဒါေပမဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ Lab အခန္းေလးကိုေတာ့ စတင္၍ လည္ပတ္ကာ အလုပ္စလုပ္ ခဲ႔ပါေတာ့သည္။



အခုဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ ဒီ Lab အခန္းေလးမွာ အလုပ္လုပ္ ေနခဲ႔တာ ၃ ႏွစ္ေက်ာ္လို႔ ၄ ႏွစ္နား ေရာက္ခဲ႔ပါျပီ။ အရင္က သူတို႔ႏွင့္ ပတ္သတ္ျပီးေတာ့ ကိုယ္တိုင္ မျမင္ မေတြ႕ မၾကံဳခဲ႔ရဖူးေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ရယ္ေမာခဲ႔ဖူးပါသည္။ သို႔ေသာ္ မရွိဘူး ဟုလည္း ကၽြန္ေတာ္ မျငင္းခဲ႔ပါ။ ရွိေတာ့ ရွိတယ္ ဒါေပမဲ႔ ကိုယ္ေတြ႕မွ ယံုႏိုင္မယ္ ဟုသာ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာခဲ႔ဖူးသူ တစ္ေယာက္သာ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။

ဒီႏွစ္ အပိုင္းအျခားမွာ ကၽြန္ေတာ္ Lab ခန္းေလးသည္ အျမဲတမ္း သပ္ရပ္ေနေသာ အခန္းေလး တစ္ခု အျဖစ္ အလုပ္ရံု တစ္ခုလံုးက ခ်ီးမြမ္း ေျပာဆိုခဲ႔ၾကပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ Lab ခန္းမွာ အထက္က မန္ေနဂ်ာ Ms. Ng ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ ၊ ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို အရာရာ ကူလုပ္ေပးေသာ “ ကာလုမန္း ” ဆိုေသာ လူ သံုးေယာက္ျဖင့္သာ လည္ပတ္ပါသည္။ အလုပ္မ်ားေသာ အခါမွာေတာ့ တျခားေသာ ဌာနမွ လူ ႏွစ္ဦး ၊ သံုးဦးကို ေခၚကာ ကၽြန္ေတာ္ လုပ္ခဲ႔ေသာ္လည္း သာမာန္ အားျဖင့္ေတာ့ သံုးေယာက္တည္းသာ လည္ပတ္ပါသည္။

တနလၤာေန႔မွာ စေနေန႔ ေန႔ဝက္ အထိ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အလုပ္ရံုမွာ သူေဌးျပီးရင္ Ms. Ng က အၾကီးဆံုးေပမဲ႔ စေန႔ေန႔ ေန႔ဝက္မွ တနဂၤေႏြေန႔ တစ္လံုးမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စက္ရံုမွာ အခ်ိန္ပို ဆင္းေသာ လူအားလံုးကို ကၽြန္ေတာ္သာ ထိန္းေက်ာင္းရေလ့ ရွိပါသည္။ လူကလည္း မ်ားမ်ားစားစား မရွိပါ။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ ႏိုင္ငံသားေတြက အလုပ္နားေသာေၾကာင့္ တနဂၤေႏြ ဆိုရင္ ႏိုင္ငံျခားသားမ်ား ႏွင့္သာ လည္ပတ္ရပါသည္။ သူေဌးကလည္း မလာပါ။ မန္ေနဂ်ာ Ms.Ng ကလည္း မလာပါ။

ဒီအခ်ိန္ဆိုရင္ေတာ့ တနဂၤေႏြဟာ ေလးပင္ ပ်င္းရွ ေျခာက္ေသြ႔စြာျဖင့္ ကုန္လြန္ေလ့ ရွိပါသည္။ သို႔ေသာ္ ဒီလို တိတ္ဆိတ္ေသာ ေန႔ရက္မ်ား ဆိုရင္ ပို၍ ပို၍ သိလာသလို ခံစားမိသည္။ တစ္ပတ္စာ စာရင္းေတြ အေခ်ာ မထည့္ထားေလ့ မရွိေသာ ကၽြန္ေတာ္က ဒီလို တနဂၤေႏြေန႔မွ စုျပံဳကာ စားပြဲမွာ ထိုင္ျပီး စာရင္းသြင္းေလ့ ရွိပါသည္။ Paper Work ကို ကၽြန္ေတာ္ အလြန္ပ်င္း၏။ ဒါေၾကာင့္ တျခားေန႔ေတြမွာ Production ထဲမွာသာ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေျပးလႊားေနတတ္ေသာ ကၽြန္ေတာ္ ၊ တနဂၤေႏြေန႔မွာေတာ့ Lab အခန္းထဲမွ စားပြဲမွာ ထိုင္ကာ စာရင္းေတြ သြင္းေနရသည္။

အျပင္မွာ လည္ပတ္ေနေသာ စက္သံေတြနဲ႔ လူသံေတြကို Lab အခန္းထဲကေန ကၽြန္ေတာ္ ခပ္သဲ႔သဲ႔ ၾကားေနရသည္။ စိတ္ဝင္တစား စာရင္းေတြ လုပ္ေနရင္း တစ္ခါတေလ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ ဆံပင္ေမႊးေတြ ရုတ္တရက္ ေထာင္သြားဖူး၏။ တကုိယ္လံုးမွ ေမႊးညွင္းေတြ ထလာဖူး၏။ ကိုယ္က အလုပ္ထဲမွာ စိတ္ဝင္စားေနေသာ္လည္း . . . လူ ဆိုေသာ ခႏၶာကိုယ္မွ သူ႕ဖာသာ တုန္႔ျပန္မႈ ဟုသာ ကၽြန္ေတာ္ ထင္မိသည္။ တစ္ခါတေလ စာရင္းလုပ္ေနေသာ ကၽြန္ေတာ့္ေနာက္ကေန တစ္စံုတစ္ဦးက အုပ္မိုးကာ ၾကည့္ေနသည္ ဟု ထင္ကာ ေနာက္လွည့္ၾကည့္ေသာ္လည္း ဘာမွ မရွိပါ။ ဘယ္သူ႔မွကိုလည္း မေတြ႕ပါ။

ဒီလို ခံစားမႈမ်ိဳးကို လူတိုင္း အလိုလို ခံစားဖူးၾကပါလိမ့္မည္။ ကိုယ့္ရဲ႕ အေနာက္က တစ္ေယာက္ေယာက္က ေရာက္ေနျပီ ဆိုရင္ ငါ့ေနာက္မွာ တစ္ေယာက္ေယာက္ ေရာက္ေနပါလား ဆိုေသာ ခံစားမႈ မွ်သာ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ့္ လွည့္အၾကည့္မွာ ဘယ္သူမွ ရွိမေနခဲ႔ပါ။ တစ္ခါတေလေတာ့ စာရင္းေတြ ထည့္ရင္း စိတ္ဝင္စားေနမိေသာ ကၽြန္ေတာ့္ နားထဲသို႔ လက္ေဆး ဘင္စင္ ေရဘံုဘိုင္ေခါင္းမွ ေရက်သံေတြကို ၾကားရေလ၏။ ကၽြန္ေတာ္ ထၾကည့္မိေတာ့ အမွန္တကယ္ကို ေရဘံုုဘိုင္ေခါင္းမွ ေရမ်ား က်ေနတတ္သည္။

ဒီအခါမွာ ကၽြန္ေတာ္ ေရဘံုဘိုင္ေခါင္းကို ပိတ္ကာ ျပန္လွည္ထြက္လာျပီး စားပြဲခံုမွာ ထိုင္ကာ စာရင္းေတြ စိတ္ဝင္တစား သြင္းေနေသာ ကၽြန္ေတာ္ ခဏေနေတာ့ ဘင္စင္မွ ေရက်သံ ထပ္ၾကားမိ ျပန္ပါေတာ့သည္။ ထပ္သြားၾကည့္ရင္လည္း ထပ္ပြင့္ေနေသာ ေရဘံုဘိုင္ကို ေတြ႕ရျပန္ပါသည္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ၾကက္သီးလည္း မထမိပါ ၊ ဆံပင္လည္း မေထာင္မိပါ။

ကၽြန္ေတာ္က အရင္ ရပ္ကြက္မွာကတည္းက ည တစ္နာရီ ၊ ႏွစ္နာရီမွ တစ္ေယာက္တည္း ျပန္ေနၾက ျဖစ္၍ ေၾကာက္တတ္သူ မဟုတ္ပါ။ ရပ္ကြက္ထဲမွာ လူေသ၍ မသာဖဲဝိုင္း ျဖစ္ရင္လည္း ကိုယ္သာ ဖဲ မရိုက္တာ ( ကၽြန္ေတာ္က ဖဲကို ေကာင္းေကာင္း မရိုက္တတ္ပါ။ 21 ေလာက္သာ ရိုက္တတ္သူ ျဖစ္ပါတယ္။ ) သူငယ္ခ်င္းေတြကို ၾကိဳက္တဲ႔အခ်ိန္ထိ ဖဲဝိုင္း အေဖာ္ လိုက္ေပးတတ္သူ ျဖစ္ပါ၏။ ဒါေၾကာင့္ ဒီေလာက္ကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မေၾကာက္မိပါ။

သို႔ေသာ္ ထိုင္ျပီး စာရင္း လုပ္ေနတဲ႔ အခ်ိန္ ကိုယ့္ ေနာက္ကေန တစ္ေယာက္ေယာက္က အုပ္မိုးျပီး လာရပ္ၾကည့္ေနသလို ခံစားမႈ ျဖစ္ေသာအခါ ခႏၶာကိုယ္မွ အလိုလို ၾကက္သီးေတြ ထလာတတ္ ၊ ဆံပင္ေမြႊးေတြ တစ္ေယာက္ေယာက္က ဆြဲလိုက္သလို ေထာင္လာတတ္ျခင္းကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အခုထိ နားမလည္ခဲ႔ပါ။ ဒါေပမဲ႔ ဒီအခ်ိန္မွာ ဆတ္ခနဲ ေနာက္ကို လွည့္ၾကည့္လိုက္ေသာ္လည္း ဘာဆို ဘာမွကို မေတြ႕ပါ။ ထိုအရာကေတာ့ လြန္စြာမွ ထူးဆန္း လွပါသည္။ ယံုၾကည္ဖို႔လည္း ခက္ခဲလွ၏။

တစ္ခါတေလေတာ့လည္း ရယ္ရပါေသးသည္။ တနဂၤေႏြေန႔ ဆိုရင္ ဘယ္သူ႕ဘယ္သူမွ မရွိေသာေၾကာင့္ ဒီလိုေတြ ျဖစ္လာရင္ သူကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို ေနာက္သည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ ထင္လာပါ၏။ ဒါေၾကာင့္ “ ကဲ . . . ပ်င္းတယ္ကြာ။ ငါနဲ႔ အတူတူ လာထိုင္ျပီး စကားေျပာပါလား။ ငါ ထမင္းစားသြားျပီး ျပန္လာရင္ မင္း အတြက္ အသားလံုး ဝယ္ခဲ႔မယ္။ ” ဟု ကၽြန္ေတာ့္ စားပြဲခံု ေရွ႕မွ ကုလားထိုင္ကို လက္နဲ႔ ညႊန္ျပရင္း ကၽြန္ေတာ္က ေျပာတတ္ပါသည္။ ထမင္းစား ျပန္လာျပီးရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ တကယ္ကို ဝယ္လာကာ သူ႕ကို Lab ခန္းရဲ႕ အျပင္ ဟိုတစ္ခါ သူေဌး ေကၽြးေသာ ေနရာမွာ ေဖာ့ဘူးေလးနဲ႔ ခ်ကာ ေကၽြးတတ္ပါသည္။

တစ္ခါတေလေတာ့လည္း ထမင္းစားရင္း သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ေယာက္နဲ႔ ေတြ႕ကာ စကားေျပာရင္း အသားလံုး ဝယ္ဖို႔ ေမ႔လာရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို သတိေပးသလိုႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ Lab ခန္းထဲမွာ ဖန္ထည္ ပစၥည္းေတြကို တစ္ခုခုနဲ႔ အသံထြက္ယံုမွ်သာ ရိုက္လိုက္သလို ရိုက္ကာ ဟိုေနရာက အသံထြက္ ဒီေနရာမွာ အသံထြက္ကာ သတိေပးတတ္သည္။ ပထမေတာ့ ေမ့လက္စနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေမ႔ေနပါေသးသည္။ ေနာက္ေတာ့ အၾကိမ္ေရ မ်ားလာေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ္ သတိရကာ လက္ဖက္ရည္ ေသာက္ေသာ အခ်ိန္မွာ ထြက္ကာ သြားဝယ္ကာ ေကၽြးရ ျပန္ပါသည္။

ဒီလို အခ်ိန္ဆိုရင္ ထူးျခားတာ တစ္ခုကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ Lab အခန္း တစ္ခုလံုး ဘာအမ်ိဳးအစားမွန္း မသိေသာ အနံ႔ တစ္ခုက ေမႊးၾကိဳင္လြန္းေနတာပါပဲ။ ဒါေပမဲ႔ ေနာက္ေန႔ က်ရင္ေတာ့ ဘယ္နားကမွ ထိုအန႔ံက မရျပန္ေတာ့ပါ။ ဒါကလည္း ကၽြန္ေတာ္ နားမလည္ေသာ အေျခအေန တစ္ရပ္ပင္ ျဖစ္၏။



ေနာက္ပိုင္းေတာ့လည္း ၾကာလာေတာ့ ဘာမွ မဟုတ္ေတာ့သလို ရိုးအီ သြားပါေတာ့သည္။ ဒီလို Lab ကို ေျပာင္းျပီး ၆ လေလာက္ ၾကာေတာ့ အလုပ္ကလည္း ပံုမွန္ လည္ပတ္ႏိုင္ေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္ရံု အျပင္ဘက္က ေျမကြက္လပ္ေလးကို သတိရမိေတာ့သည္။ အခ်ိန္ပိုေတြ မ်ားကာ ၊ အလုပ္ဌာန အေျပာင္းအေရြ႕ေၾကာင့္ ဒီေနရာေလးကို ကၽြန္ေတာ္ အရင္လို စူးစူးစမ္းစမ္း မလုပ္ျဖစ္ခဲ႔တာ ၾကာျပီ။ ထိုေျမကြက္လပ္ေလးကေတာ့ ျခံဳမ်ား ၊ ႏြယ္မ်ားျဖင့္ ရွင္သန္ၾကီးထြားလ်က္ပါပဲ။

ဘာမွ အမိုးအကာ မရွိေသာ အလုပ္ရံု ဝန္းၾကီးထဲမွာ ဒီေနရာေလးကို ျခံဳႏြယ္ေတြနဲ႔ ပိတ္ေလွာင္ေနတာထင္ စာရင္ အလွပန္းပင္မ်ားႏွင့္ ဆိုရင္ ပိုျပီးေတာ့ သင့္ေတာ္မလား ဆိုကာ ကၽြန္ေတာ္ အေတြးရမိ၏။ သူေဌးကို ေျပာေတာ့ သူေဌးက “ လုပ္ေလ ” လို႔ ဆိုကာ ခြင့္ျပဳေပမဲ႔ ၊ အရင္လို ျပီးျပီးေရာ လုပ္ခြင့္ မျပဳေတာ့ပါဘူး။ သူတို႔ကိုယ္တိုင္ အရင္လို အေမႊးတိုင္ ၊ ဖေယာင္းတိုင္ ၊ ေရႊေငြ စကၠဴေတြနဲ႔ စားစရာမ်ားကို ယူလာျပီး ထိုေနရာမွ ဘာညာေတြကို ေကၽြးေမြးကာ ထိုေျမကြက္ေလးကို ရွင္းလင္းဖို႔ ခြင့္ေတာင္းသည္ ဟု ဆိုသည္။

ဒီေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ့္ သူေဌး အငယ္ဆံုးကို ကၽြန္ေတာ္ အံ့ၾသမိတာ တကယ္ပါပဲ။ သူက ညီအစ္ကိုေတြ ထဲမွာ အေတာ္ကို ေျပာရခက္ျပီး ခပ္ရြတ္ရြတ္ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ပါသည္။ ျပီးေတာ့ သူက ခရစ္ယာန္ တစ္ေယာက္ ျဖစ္သည္။ စကားေျပာရတာ လက္ေပါက္ကပ္သူ ဟု အလုပ္ထဲမွာ ေက်ာ္ၾကားသူ ျဖစ္၏။ ဒါေပမဲ႔ လက္ေပါက္ကပ္သူ အခ်င္းခ်င္းမို႔ လက္ေပါက္ေခ်ာင္သြားလား မေျပာတတ္ပါ။ သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ အလြန္ကို အဆင္ေျပပါသည္။ အခုလို ဘာညာေတြကို သူယံုၾကည္စြာ ဒီလို လုပ္လိမ့္မယ္ လို႔လည္း ကၽြန္ေတာ္ မထင္မိပါ။

အခုလို ယံုယံုၾကည္ၾကည္ လုပ္ေနတာ ေတြ႕ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ သူ႕ကို ေမးမိ၏။ ဒီေတာ့ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို သူ႕အယူအဆကို ျပန္ေျပာျပပါသည္။ “ သူတို႔ကို ယံုတာ မယံုတာ ၊ ရွိတာ မရွိတထက္ သူတို႔ကို ေကၽြးေမြးျပီး အလွဴအတန္း လုပ္လိုက္တဲ႔ သေဘာပဲေပါ႔ကြာ။ အဓိကက ကိုယ္လုပ္ေနတဲ႔ အလုပ္မွာ အေႏွာက္အယွက္ ကင္းဖို႔ပဲ မဟုတ္လား။ မယံုဘူး ဆိုျပီး ဒါကို ေပခံေနလို႔ ကိုယ့္အလုပ္ ၾကန္႔ၾကာေနရင္ ဘယ္ေကာင္းမလဲ။ ” လို႔ ဆိုပါသည္။

အဲဒီလို ေကၽြးေမြးလွဴတန္းျပီးေတာ့ ၃ ရက္ၾကာမွ ထိုေနရာမွ ျခဳံႏြယ္ေတြကို နီေပါ ႏွစ္ေယာက္ကို ျမက္ပင္ျဖတ္တဲ႔ စက္နဲ႔ ရွင္းလိုက္ေလေတာ့သည္။ ျခံဳေတြကလြဲဲျပီး ဘာဆို ဘာမွ မရွိတဲ႔ ေျမကြက္လပ္ဟာ အခုလို ျခံဳေတြ မရွိေတာ့ဘဲ ေျပာင္ရွင္းရွင္းၾကီး ျဖစ္ေနေတာ့လည္း ၾကည့္ရတာ အက်ည္းတန္သလို ျဖစ္ရျပန္ပါသည္။ ဒါေၾကာင့္ အိမ္ျခံေတြမွာ စိုက္တဲ႔ အလွပင္ေတြ ဝယ္စိုက္တာမွ လံုးဝ စိုက္၍မရပါ။ စိုက္ပ်ိဳးေရးနဲ႔ ပတ္သတ္ျပီး ကၽြန္ေတာ္က မကၽြမ္းက်င္ေပမဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အလုပ္တြဲလုပ္ရေသာ ဘဂၤလားက သူတို႔ဆီမွာလည္း စိုက္ပ်ိဳးေရး ( ယာစိုက္သည္ ) လုပ္လာတာ ဆိုေတာ့ အလြန္ကို ကၽြမ္းက်င္သူ ျဖစ္ပါ၏။

ဒါေပမဲ႔ သူေရာ ကၽြန္ေတာ္ေရာ ထိုေျမကြက္ေပၚမွာ ဘယ္လိုမွ စိုက္၍ မရပါ။ ဒီေန႔ အလွပင္ေလးေတြကို ပ်ိဳးဆိုင္က ဝယ္ျပီးေတာ့ ညေနေစာင္းမွ ေသခ်ာ ေျမခ်စိုက္လည္း မနက္ျဖန္ မနက္ ဆိုရင္ ညိႈးကာ ေသေနေလျပီ။ သို႔ေသာ္ ဝယ္လာေသာ ပ်ိဳးပင္မ်ား အားလံုးကို ခ်စိုက္လိုက္ျခင္း မဟုတ္ပါ။ တခ်ိဳ႕ေသာ ပ်ိဳးပင္မ်ား က်န္ေနေသး၏။ တကယ္ဆို အတူတူ ဝယ္လာေသာ တျခား အပင္ေပါက္ေတြက ဒီအတိုင္းပင္ ပ်ိဳးပင္ အတိုင္း ရွိေနေသးပါသည္။ အဲဒီေျမေပၚ ခ်လိုက္ေသာ အပင္ေပါက္မ်ားကသာ ညိႈးႏြမ္း၍ ေသဆံုး သြားၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ လက္ေတြ႕ စိုက္ပ်ိဳးစားခဲ႔ေသာ ဘဂၤလားက သူလည္း နားမလည္ဘူး ဟု ဆို၏။ ကၽြန္ေတာ္လည္း နားမလည္ပါ။

ဒီလိုနဲ႔ တစ္လေလာက္ ေျမကြက္လပ္ အတိုင္း ျဖစ္ေနတဲ႔ ထိုေျမကြက္ဟာ ဘာပင္ စိုက္စိုက္ ေနာက္ေန႔ မနက္ ဆိုရင္ ညိႈးႏြမ္းကာ ေသေနတာ ေတြ႕ရပါ၏။ ဒါေပမဲ႔ တစ္ေန႔ေတာ့ ဘဂၤလားက သူ႕အိမ္မွ အခါေက်ာ္လြန္သြားေသာ ငရုတ္သီးေတာင့္မွည့္မ်ားကို ယူလာကာ ေနပူူလွန္းျပီး ထိုေျမကြက္တြက္ ပစ္က်ဲထားလိုက္ရာ အံ့ၾသစရာ ေကာင္းလွစြာ ငရုတ္ပင္ငယ္ေလးမ်ား ေပါက္လာေတာ့သည္။ ဘာပဲေျပာေျပာ ဘာပင္မွ စိုက္မရဘဲ ေျမဂတံုးၾကီး ျဖစ္ကာ ေျပာင္ရွင္းရွင္း ထိုေျမကြက္လပ္ေလးတြင္ အခုေတာ့ ငရုတ္ပင္မ်ား ေပါက္လာေလျပီ။

ထိုငရုတ္ပင္မ်ားကို ေျမၾကီးထဲမွာ အျမစ္ပါ ပါေအာင္ ဝွိက္တူးျပီး တစ္ေနရာတည္းမွာ ကန္႔ကာ ေသခ်ာ စိုက္ပ်ိဳးထားလိုက္ပါ၏။ ဒီအခ်ိန္က စျပီးေတာ့ ထိုေျမကြက္လပ္မွာ စိုက္ေသာ အပင္မ်ား မေသေတာ့ပါ။ စိုက္လို႔ ရျပီ ဆိုေတာ့ ဘဂၤလားက ေစ်းမွ ကန္စြန္းရြက္ပင္မ်ား တျခားေသာ စားပင္မ်ိဳးမ်ားကို ယူလာကာ စိုက္ပါေတာ့သည္။ သူ႔ရဲ႕ လက္ကလည္း တကယ္ကို စိုက္ပ်ိဳးေရးလက္ လို႔ ဆိုရမည္ ထင္သည္။ စိုက္သမွ် ျဖစ္ေျမာက္ပါသည္။ ငရုတ္ပင္မ်ားကလည္း အားလံုးေပါင္း ဆယ့္တစ္ပင္ရွိ၍ ၾကီးထြားကာ ငရုတ္သီးမ်ား သီးလာ၏။ စိုက္ထားေသာ တျခား စားပင္မ်ားလည္း ၾကီးလာ၏။ ဒါေပမဲ႔ အလွပန္းပင္ေတာ့ ဘယ္လိုမွ စိုက္၍ မရပါ။

စားပင္ ေသာက္ပင္မ်ားသာ ၾကီးထြား ျဖစ္ထြန္းလာေသာေၾကာင့္ ဒီေနရာေလးကို သူေဌးကိုယ္တိုင္ ေတာင္မွ လာလာၾကည့္ျပီး ျပံဳးေနေလ့ ရွိသည္။ ေနာက္ေတာ့ ငရုတ္သီး အေတာင့္ ၂၀ ေလာက္နဲ႔ ကန္စြန္းရြက္ ကၽြတ္ကၽြတ္အိတ္ တစ္လံုး ခူးကာ “ ဒီေနရာက စိုက္တာက သဘာဝ အတိုင္းပဲကြ ၊ ဓါတ္ေျမၾသဇာေတြ မပါဘူး။ ေစ်းက ဝယ္တာက ဓါတ္ေျမၾသဇာေတြနဲ႔ မေကာင္းဘူး ” ဟု ဆို၍ သူ႕ရဲ႕ အလုပ္ရံုထြက္ စားပင္မ်ားကို စားၾကည့္ခ်င္ေသာ စိတ္ကူးေပၚလာတယ္ လို႔ ယူဆမိပါ၏။ သူေဌးအတြက္ ခူးအျပီးမွာေတာ့ အလုပ္မွ မန္ေနဂ်ာမ်ား ၊ စူပါမ်ားကလည္း သူတို႔ အတြက္ ဆိုကာ ငရုတ္သီးမ်ား ၊ ကန္စြန္းရြက္မ်ား ၊ မုန္ညွင္းရြက္မ်ားကို ကိုယ္တိုင္ ကိုယ္က် ခူးေလသည္။

အဲဒီေန႔က ထိုေျမကြက္ေလးမွာ စိုက္ထားေသာ အပင္ေတြ ကုန္လုနီးပါး ခူးၾကသည္ဟု ဆိုႏိုင္သည္။ ကိုယ္တိုင္စိုက္ပ်ိဳးသူ ဘဂၤလားကလည္း သူ႕အတြက္ ယူသြားသလို ကၽြန္ေတာ့္ ခ်က္စားရန္ဟု ဆိုကာ ကၽြတ္ကၽြတ္ႏွင့္ တစ္လံုး ကန္စြန္းရြက္မ်ား ၊ ငရုတ္သီးမ်ား ထည့္ေပးလိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္က ခ်က္စားျခင္းထက္ ဝယ္စားတာ ပိုမ်ားေသာေၾကာင့္ သိပ္မခ်က္စားျဖစ္ပါ။ သို႔ေသာ္ ထိုေန႔ကေတာ့ ကို္ယ့္ အလုပ္က ထြက္တဲ႔ အလုပ္ထြက္ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ၊ ျပီးေတာ့ ကိုယ့္အတြက္ အခ်ိန္ကုန္ခံကာ ခူးေပးလိုက္ေသာ ဘဂၤလားေၾကာင့္ ထိုကန္စြန္းရြက္ကို ေၾကာ္စားလိုက္ပါ၏။

ေနာက္ေန႔ မနက္ အလုပ္ဆင္းေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း သာမာန္အတိုင္းပါပဲ။ ဘဂၤလားကို ျမင္ေတာ့လည္း သူလည္း ပံုမွန္ပါ။ ဒါေပမဲ႔ မေန႔က ထိုေျမကြက္လပ္မွ ခူးယူသြားေသာ ငရုတ္သီး ၊ ကန္းစြန္းရြက္ ၊ မုန္ညွင္းရြက္မ်ားကို စားမိသူ အားလံုး တစ္ေယာက္မက်န္ ဝမ္းေလ်ာၾကသည္ ဟု ဆို၏။ မနက္ ၁၀ နာရီေက်ာ္ သူေဌး ေရာက္လာေတာ့ သူကလည္း မ်က္ႏွာၾကီး ရံႈ႕မဲ႔ကာ မင္းတို႔ အဲဒီက အပင္ေတြ မစားၾကနဲ႔။ မေန႕က ငါလည္း စားျပီး ဝမ္းေလ်ာေနတယ္ ဟု ဆို၏။ ထိုအခါမွာ အလုပ္ရံု တစ္ခုလံုးမွ လူေတြကလည္း သူတို႔လည္း ဝမ္းေလ်ာတယ္ လို႔ ေျပာၾကေလေတာ့၏။ ဒါေပမဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ဘဂၤလားမွာ ဘာမွ မျဖစ္ပါ။ ထိုအရာကလည္း လြန္စြာ ထူးဆန္းေန၏။

ဒါရဲ႕ အက်ိဳးဆက္ကေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္က စျပီး ထိုေျမကြက္လပ္ေလးမွာ စိုက္ထားေသာ စားပင္ သီးပင္မ်ားကို ဘယ္သူမွ လာျပီး ခူးမစားေတာ့တာပဲ ျဖစ္၏။ တစ္ခါတေလေတာ့ တစ္ေယာက္ေယာက္က ငရုတ္သီးေလး တစ္ေတာင့္ေလာက္ေတာ့ စားတာ ဘာမွ မျဖစ္ေလာက္ပါဘူး ဟုေတြးကာ လာယူစား ဖူးပါသည္။ ထိုသူလည္း စားျပီး ခဏေနရင္ ဗိုက္နာက ဝမ္းေလ်ာျပီး ေဆးခန္းေျပးရေလေတာ့၏။ ေနာက္ေတာ့ ဘယ္သူ႔မွ လာမခူးစားေတာ့ေခ်။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ခ်က္စားတာ နည္းျပီး ဝယ္စားတာ မ်ားေလေတာ့ ဒီေနရာက သိပ္ျပီး ခူးမစားျဖစ္ပါ။ ရံဖန္ရံခါမွသာ စားျဖစ္၏။ သို႔ေသာ္ ဘာဆို ဘာမွ မျဖစ္ပါ။

အခုေတာ့ ထိုေျမကြက္လပ္ေလးမွ ၅ ေပ x ၇ ေပ က်ယ္ေသာ စိုက္ခင္းေလးကေတာ့ ဘဂၤလားရဲ႕ စားခင္းၾကီးလိုလို ျဖစ္ေနပါေတာ့သည္။



အခု ဒါေတြ ကၽြန္ေတာ္ ေရးေနတာ စစခ်င္းမွာ ကၽြန္ေတာ္ မွာခဲ႔သလို ဝတၳဳဆန္ဆန္လည္း ေရးျပေနျခင္း မဟုတ္ပါ။ ထူးျခားေသာ အေၾကာင္းအရာ အျဖစ္အပ်က္ေတြ ဆိုရင္ မွတ္ထားတတ္ေသာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ မွတ္စုမွ်သာ ျဖစ္ပါ၏။ ဒီမွာ အလုပ္လုပ္ေနတာ ၾကာျပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အရင္ကေတာင္မွ မေၾကာက္ေသးတာ ၾကာလာေတာ့ ပို၍ပင္ မေၾကာက္မိေတာ့ပါ။

တစ္ခါတေလ ကၽြန္ေတာ့္ Lab အခန္းထဲမွာ အမ်ိဳးအမည္ ေဖာ္မျပတတ္ေသာ အေမႊးရနံ႔မ်ား ရေနတာ ၊ ညဥ့္ဘက္ဆိုရင္ စကားေျပာသံ တိုးတိုးေတြ ၾကားေနရတာ ၊ တစ္ခါတေလ အခုပဲ ထားသြားေသာ ပစၥည္းမ်ား မေတြ႕ေတာ့တာ ၊ တစ္ခါတေလ ပစၥည္းေပ်ာက္ေနတယ္ ဟု ဆိုကာ ရွာေနေသာ ပစၥည္း ခဏေနေတာ့ ကိုယ့္မ်က္စိေရွ႕ စားပြဲေပၚ ေရာက္ေနတာ ၊ တစ္ခါတေလ ေရဘင္စင္မွာ ေရေတြ ဖြင့္လ်က္ ျဖစ္ေနတာ ၊ တစ္ခါတေလ Lab ထဲက ဖန္ထည္ပစၥည္းမ်ားကို အသံထြက္ေအာင္ ရိုက္ခတ္သံေတြ ၾကားေနရတယ္ ဆိုတာေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အလုပ္ရံု တစ္ခုလံုး အတြက္ မထူးဆန္းေတာ့ပါဘူး။

အခုမွ ေရာက္လာေသာ လူသစ္ တစ္ေယာက္ ဆိုရင္ေတာ့ ျဖစ္ျဖစ္ျခင္းမွာ အေၾကာက္လြန္ သြားတတ္ေပမဲ႔ အခ်ိန္ၾကာလာတာနဲ႔ အမွ် သူတို႔လည္း ရယ္ေမာ ေပ်ာ္ရႊင္ကာ မထူးဆန္းေတာ့ပါဘူး။ မထူးဆန္းဘူး ဆိုေပမဲ႔ အရင္က ဘာညာေတြကို မယံုဘူး ဆိုျပီး ေျပာခဲ႔တဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္မွ အခုေတာ့ သူတို႔လည္း ၃၁ ဘံုသားထဲက ဘံုသား တစ္ဦး အေနနဲ႔ သူတို႔ဖာသာပဲ လြတ္လပ္စြာ ေနထိုင္ခြင့္ ျပဳကာ နားလည္ထား လိုက္ပါေတာ့သည္။ သူတို႔ကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ မေႏွာက္ယွက္သလို ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လုပ္စရာ ရွိရင္လည္း သူတို႔ကို ေကၽြးေမြးကာ အသိေပးလိုက္ျခင္းျဖင့္ ေရွာင္ရွားႏိုင္ေၾကာင္း သိလာခဲ႔ရပါ၏။ ဒါဆိုရင္ သူတို႔ကလည္း ေထြေထြထူးထူး မေႏွာက္ယွက္ေတာ့ပါ။

အခုေတာ့ ေရဘံုဘိုင္ေခါင္းမွ ေရေတြ ပြင့္ေနတာ ေတြ႕ရင္ ေတြ႕တဲ႔ သူက ပိတ္သြားပါသည္။ တစ္ေနရာရာမွာ ထူးထူးဆန္းဆန္း အနံ႔ေတြ ေမႊးေနရင္ ဘာနံ႔လဲ ဟု ဘယ္သူ႕ကမွ အထူးဆန္း လုပ္ကာ စူးစမ္း မေနၾကေတာ့ပါ။ အခါၾကီး ရက္ၾကီးမ်ားမွာ အေကၽြးအေမြးနဲ႔ သူတို႔ကို ေကၽြးေမြးၾကသည္။ သူတို႔ကလည္း အခုေတာ့ ( ကၽြန္ေတာ့္ အထင္ ) စခ်င္ ေနာက္ခ်င္လို႔ အသံေတြ ေပး ၊ အနံ႔ေတြ ေပးေနတာက လြဲျပီး ဘာဆို ဘာမွ ေႏွာက္ယွက္ျခင္း မျပဳေတာ့ပါ။

၃၁ ဘံုမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မျမင္ ၊ မသိ ။ နားမလည္ႏိုင္ေသာ အျဖစ္အပ်က္ အေၾကာင္းအရာ မ်ားစြာ ရွိေနႏိုင္ပါသည္။ ဒါကို ဖာသိဖာသာပဲ လ်စ္လ်ဴရႈ႕ကာ ကိုယ္လုပ္ရမဲ႔ ကိစၥ ျဖစ္ေျမာက္ေအာင္ပဲ လုပ္တာ အေကာင္းဆံုး ျဖစ္မယ္ ထင္ပါ၏။ သူတို႕ကို ကိုယ္က ဘာေတြလဲ ဆိုကာ သိနားလည္ခ်င္မိျပီး အတင္းစူးစမ္းမိရင္လည္း အေတာ္တဆ အႏၱရာယ္ ရွိလာႏိုင္ပါသည္။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ သူတို႔ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ သာမာန္ အခ်ိန္မွာ ျမင္ေတြ႕ေနႏိုင္တာ မဟုတ္ပါ။ သူတို႔ကသာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို အျမဲတမ္း ျမင္ေတြ႕ေနႏိုင္သည္ မဟုတ္ပါလား။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ သူတို႔က “ တိတ္တခိုး ဝိညာဥ္မ်ား ” သာ ျဖစ္ပါသည္။

သူတို႔ကို “ သရဲ ၊ တေစၦ ၊ မွင္စာ ၊ သဘက္ ” ဘာညာ ဟု ဆိုကာ ကၽြန္ေတာ္ အဓိပၸါယ္ တိတိက်က်ျဖင့္ မဖြင့္ဆိုျပတတ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ အေတြးမွာေတာ့ သူတို႔ဟာ ထင္ထင္ရွားရွားျဖင့္လည္း ေနခြင့္ မရေသာ “ တိတ္တခိုး ဝိညာဥ္မ်ား ” အဆင့္ေလာက္မွာပဲ ရွိပါလိမ့္မည္။ အခု ကၽြန္ေတာ္ ေရးထားတာေတြကလည္း ဝတၳဳမဟုတ္သလို ဖန္တီးျပီး ေရးထားျခင္းလည္း မဟုတ္ပါ။ ေတြ႕ၾကံဳခဲ႔ရေသာ အျဖစ္အပ်က္ တစ္ခုကို ခ်ေရးထားေသာ အခ်ိဳးမက်သည့္ မွတ္စုမွ်သာ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။

မည္သို႔ပင္ ျဖစ္ေစ ထိုအရာမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ မယံုၾကည္ႏိုင္ေသးပါ။


ေလးစားစြာျဖင့္
ကိုေဇာ္
22.2.2011


ေတာင္းဆိုျခင္း။ ။

အခု တေလာ ဘေလာ့ေတြကို စြဲကပ္ေနတဲ႔ Malware ျပႆနာကို ျမန္ျမန္ ေျဖရွင္းေစႏိုင္ဖို႔ အတြက္ Comment ေပးသူမ်ား အေနနဲ႔ ဘယ္ေနရာမွာပဲ Comment ေရးေရး Gmail Account မဝင္ဘဲနဲ႔ Name/URL ကို ေရြးျပီးေတာ့ Name ေနရာမွာ ကိုယ့္နာမည္ကို ေရးျပီး ေရးေပးဖို႔ ေတာင္းဆိုလိုပါတယ္။ Malware ဆိုလို႔လည္း စိတ္မပူသြားပါနဲ႔။ ကြန္ပ်ဴတာေတြကို ကူးစက္တာ မဟုတ္ဘဲ ၊ blogspot ကိုပဲ အေႏွာက္အယွက္ အနည္းငယ္ ျဖစ္ေစေသာ Malware ပါ။

လြယ္ကူစြာ Comment ေပးရန္အတြက္ ေအာက္က ပံုေလးကို ၾကည့္ပါ။



ကိုေဇာ္


Share/Bookmark

21 February 2011

12 ခက္ဆစ္ ( ၅ )


ဟိုးအရင္က ေရးထားတာေတြပါ။ ေရးျပီးမွေတာ့ မထူးပါဘူး ဆိုျပီး တင္လိုက္ပါတယ္ :D




လူပ်ိဳၾကီး

ပါး နဲ႔ လက္ဝါး
မညားဖူးဘဲ
အေတြးထဲမွာ ဖ်ားေနသူ။

*** ပန္းနဲ႔ေရးတဲ႔ ပံုျပင္ မွ . . . ( http://www.zaw357.net/2010/02/blog-post_04.html ) ***



အပ်ိဳၾကီး

ဝယ္သူ ဝယ္လက္ ရွိပါလ်က္နဲ႔
တတ္ေစ်းေစာင္႔ရင္း
ကုန္ပုပ္သူ။

*** ပန္းနဲ႔ေရးတဲ႔ ပံုျပင္ မွ . . . ( http://www.zaw357.net/2010/02/blog-post_04.html ) ***



ပုစဥ္း

လူက ေျပာတယ္။

“ လွံဖ်ား ပုစဥ္းနားတာကေတာ႔ကြာ ၊ ဘာျဖစ္မွာလဲ။ ” တဲ႔။

ပုစဥ္းက တိတ္တခိုး ညည္းတယ္။

“ လွံဖ်ား ပုစဥ္းနားတာ ဆိုေပမဲ႔ ေျခတစ္ခ်က္ ေခ်ာ္ရင္ . . .
လွံသြားက တစ္ခ်က္ေဆာ္ တာပါပဲ... ၊
ေသြးသံ တရဲရဲနဲ႔။ ” တဲ႔။



ဖား

တစ္ေယာက္က ေျပာတယ္။

“ ပံုစံကိုက ကပ္ဖား ရပ္ဖား ( လွ်က္ဖား ) နဲ႔ ဖားဖားယားယားၾကီး ”

တဲ႔။ ၾကီးမားတဲ႔ သေဘာေပါ႔။

ေနာက္တစ္ေယာက္က ေျပာတယ္။

“ စည္ပိုင္းကို ဖားပ်ံကပ္ေနသလိုပဲ ”

တဲ႔။ ေသးငယ္တဲ႔ သေဘာကို ေျပာတယ္။

ဒါနဲ႔ သင္ကေရာ ဘယ္လို “ ဖား ” ပါ သလဲ။



ယာဥ္ထိန္းရဲ

သူ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ ျမင္ရင္ . . . .
သူ႕နာမည္ကို ကၽြန္ေတာ္ ၾကားရင္ . . . .
သတိရမိတဲ႔ သီခ်င္းေလး တစ္ပုဒ္ ရွိတယ္။

“ ဘယ္လို လူၾကီးလဲ . . . ဘယ္လို လူၾကီးလဲ ၊ မသိဘဲနဲ႔ လက္ျပေနပါတယ္ . . . ”


ေလးစားစြာျဖင္႔
ကိုေဇာ္

.

Share/Bookmark

16 February 2011

29 ဗယ္လင္တိုင္း လက္ေဆာင္ကိုး



မွတ္မွတ္ရရေပါ႔ဗ်ာ။ ၂၀၁၁ ဆိုတဲ႔ ဒီႏွစ္ ေဖေဖာ္ဝါရီလ ၈ ရက္ေန႔မွာ ကၽြန္ေတာ္ အြန္လိုင္းေပၚကို Gtalk ေလးနဲ႔ ခဏ တတ္လိုက္မိပါတယ္။ တတ္တတ္ခ်င္း အေကာင့္ တစ္ခုက ကၽြန္ေတာ့္ကို Invite လုပ္ထားျပီးေတာ့ လက္ခံမွာလား ၊ လက္မခံဘူးလား ဆိုျပီး Yes Or No နဲ႔ ေစာင့္ေနတယ္။

ဒါနဲ႔ လက္ခံလိုက္ပါတယ္။ လက္ခံလိုက္တယ္ ဆိုရင္ပဲ အဲဒီအေကာင့္ေလးက စိမ္းျပီးေတာ့ ခ်က္ခ်င္း လိုင္းေပၚတတ္လာပါတယ္။ သူက ရွိေနတယ္ ဆိုတဲ႔ သေဘာေပါ႔ဗ်ာ။ တတ္တတ္ခ်င္းပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ဆီကို စာ တန္းေရးေတာ့တာပဲ။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း သူနဲ႔ ျပန္ေျပာျဖစ္ပါတယ္။ သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ အေတာ္ၾကာၾကာ ေျပာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔ ဒီအေၾကာင္းေတြ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္မေျပာျပခ်င္ဘူး။

ဒီလိုဗ် . . . သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာခဲ႔တာေတြက . . . ဖတ္ျပီးရင္ေတာ့ ဘယ္သူ႕ကိုမွ ျပန္ေျပာပါနဲ႔ဗ်ာ။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ေလ. . . . . . . .



cold: ပန္းစည္း ပို႕ေဆာင္ေရးကပါ။ 01 - x x x x x x ကို ဆက္သြယ္ပါရွင္။

zaw357: ဟုတ္ကဲ႔ ၊ က်ေနာ္လည္း ပို႔ခ်င္တယ္ဗ်ာ။

cold: ဖုန္းေခၚပါ။

zaw357: ဟုတ္ ၊ ဒါေပမဲ႔ က်ေနာ္က မေလးရွားက ျဖစ္ေနတယ္။

cold: kyaw x x x x x @gmail.com ၊ အဲဒါ မေလး ကိုယ္စားလွယ္ပါ။

zaw357: ဟုတ္ကဲ႔ က်ေနာ္ ဆက္သြယ္လိုက္ပါ႔မယ္။ ဒါနဲ႔ ပန္းစည္းကို စိတ္တိုင္းက် ပံုစံ ျဖစ္ေအာင္ ေတာင္းဆိုလို႔ ရမလား မသိဘူး။

cold: ဟုတ္ကဲ႔ ရပါတယ္။

zaw357: ဒီလိုပါ ပန္းေတြ အားလံုးကို ႏွင္းဆီပန္းေတြခ်ည္းပဲ ျဖစ္ေစခ်င္တယ္။

cold: ဟုတ္ကဲ႔ ရပါတယ္။

zaw357: ျပီးေတာ့ အေရာင္ကိုလည္း အနီေရာင္ေတြ အျဖဴေရာင္ေတြ မျဖစ္ေစခ်င္ဘူး။ ပန္းေရာင္ေလးေတြ ခ်ည္းပဲ ျဖစ္ေစခ်င္တယ္။

cold: ဟုတ္ကဲ႔။

zaw357: ျပီးေတာ့ ပန္းေတြကိုလည္း ကေတာ့ပံု မစည္းေစခ်င္ဘူး။

cold: ဘာျဖစ္လို႔လဲ ရွင္။

zaw357: ကန္ေတာ့ ပံုစံထက္ က်ေနာ္က စကၠဴ ေလးေထာင့္ဘူးေလးထဲမွာ ႏွင္းဆီပန္းပြင့္ေလးေတြကို ေသခ်ာ စီျပီး ထည့္ခ်င္လို႔ပါ။

cold: စိတ္ကူးက ေကာင္းလိုက္တာရွင္ ၊ တကယ့္ကို Romantic ပါပဲ။

zaw357: ေနာက္ျပီး . . . အဲ . . နည္းနည္းမ်ား ဇီဇာေၾကာင္သလို ျဖစ္မ်ား ေနမလားဗ်ာ။

cold: ရပါတယ္ ၊ လိုအပ္ခ်က္မ်ားတဲ႔ အေလွ်ာက္ေတာ့ ဝန္ေဆာင္ခက တိုးလာမွာေပါ႔ေနာ္။

zaw357: ဟုတ္ကဲ႔ က်ေနာ္ နားလည္ပါတယ္။ ဝန္ေဆာင္ခကိုေတာ့ စိတ္မပူပါနဲ႔။

cold: ဒါဆိုရင္ ျဖစ္ပါတယ္ရွင္။

zaw357: ဝမ္းသာတယ္ဗ်ာ ၊ ဒီလို ဝန္ေဆာင္မႈေတြ ရွိလာတာကို တကယ္ကို သေဘာက်ပါတယ္။

cold: က်မတို႔ဘက္ကလည္း ဒီလို မအားလပ္တဲ႔ လူေတြ အတြက္ တစ္ဖက္တစ္လမ္းကေန ကူညီခြင့္ရတဲ႔ အတြက္ ဝမ္းသာမိပါတယ္။

zaw357: ဟုတ္ကဲ႔ ၊ က်ေနာ္ကလည္း ေက်းဇူး အထူးပါပဲ။

cold: ဒါဆို ဘာမ်ား လိုအပ္ဦးမလဲ မသိဘူး။

zaw357: ေၾသာ္. . . ဟုတ္သားပဲ ၊ ျပီးေတာ့ အဲဒီပန္းစည္းေလးမွာ ကဒ္ေလး တစ္ခုကိုလည္း ပန္းေရာင္ေလးပဲ ျဖစ္ေစခ်င္ပါတယ္။

cold: ဟုတ္ ရပါတယ္။

zaw357: အဲဒီကဒ္ေလးမွာလည္း က်ေနာ္က အျမဲတမ္း သတိရေနပါတယ္ ဆိုျပီး ေအာက္ကေန က်ေနာ့္ နာမည္ကို ေရးခ်င္တယ္။

cold: ခဏေနာ္ ၊ မ်ားေသာ အားျဖင့္ကေတာ့ ပန္းစည္းပို႔သူေတြက သူတို႔နာမည္ေတြကို မေဖာ္ျပတတ္ ၾကဘူးရွင့္ ၊ ျပီးမွ ဘယ္သူပို႔လိုက္တယ္ ဆိုတာကို ပေဟဠိ လုပ္ခ်င္ၾကတာ . . . ။

zaw357: ဒါ . . . ဒါေပမဲ႔ က်ေနာ္ကေတာ့ က်ေနာ့္နာမည္ ထည့္ခ်င္ပါတယ္။

cold: ေၾသာ္. . . ဟုတ္ကဲ႔ ၊ ဒီလိုဆိုလည္း ထည့္ေပးရမွာေပါ႔။

zaw357: ပန္းပြင့္ကိုလည္း ၈ ပြင့္ ျဖစ္ေစခ်င္တယ္။

cold: ဘာလို႔မ်ားပါလိမ့္ရွင္။

zaw357: ၈ ဂဏာန္းက က်ေနာ့္တို႔ အတြက္ လပ္ကီး နံပါတ္မို႔ပါ။

cold: ဟုတ္ကဲ႔ ျဖစ္ရပါေစ့မယ္ ၊ ဝန္ေဆာင္ခကေတာ့ က်သေလာက္ေပါ႔ေနာ္။

zaw357: ဟုတ္ကဲ႔ပါ ၊ ဒီအတြက္ကေတာ့ မပူပါနဲ႔။

cold: ဒါဆိ္ု ျပည့္စံုျပီေပါ႔ေနာ္။

zaw357: ဟုတ္ကဲ႔ ၊ ဒါေပမဲ႔ ပို႔ရမဲ႔ ေနရာက ရန္ကုန္ျမိဳ႕ထဲကေန အေတာ္ေဝးေတာ့ အားေတာ့ နာတယ္ဗ်ာ။

cold: ဒီအတြက္ေတာ့ မပူပါနဲ႔ရွင္ ၊ က်မတို႔က ရန္ကုန္ တစ္ခုတည္းတင္ လုပ္ေပးတာ မဟုတ္ပါဘူး။

zaw357: ဟုတ္လား။

cold: ဟုတ္ပါတယ္။ ရန္ကုန္ ၊ မႏၱေလး ၊ ေမျမိဳ႕ ၊ ျပင္ဦးလြင္ ၊ ေတာင္ၾကီး ၊ ပဲခူး ၊ ေမာ္လျမိဳင္ အဲဒီလို ျမိဳ႕ၾကီးေတြ အေတာ္မ်ားမ်ား ဆီကိုပါ ေရာက္ေအာင္ ပို႔ေပးပါတယ္။

zaw357: ဟာဗ်ာ . . တကယ္ကို အံ့ၾသစရာပါပဲလား။ ဒီလိုေတြ ျဖစ္လာတာ ဝမ္းသာလိုက္တာဗ်ာ။

cold: ဒါဆိုရင္ ျပည့္စံုျပီ ထင္တယ္။

zaw357: တစ္ခုေတာ့ ေတာင္းဆိုခ်င္ေသးတယ္။ အဲဒီကို ပန္းစည္းေလး ေရာက္သြားတဲ႔ အခါက်ရင္ က်ေနာ့္ကို ဓါတ္ပံုေလး တစ္ပံုေတာ့ ရိုက္ျပီး ျပန္ပို႔ေပးပါလား။

cold: ဒါက ေရာက္မေရာက္ ဆိုတာ က်မတို႔ကို မယံုတဲ႔ သေဘာလားရွင္။

zaw357: ဟာ . . . မဟုတ္ . . . မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ။ ဒီသေဘာ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒီလို ပန္းစည္းေလး ပို႔ေပးလိုက္ႏိုင္တယ္ ဆိုတာေလးကို ျပန္ျပန္ၾကည့္ျပီး က်ေနာ္ ပီတိ ျဖစ္ခ်င္လို႔ပါဗ်ာ။

cold: ေၾသာ္. . . ဟုတ္ပါျပီ။ ဒါေပမဲ႔ ဟိုဘက္က ဓါတ္ပံု အရိုက္မခံဘူး ဆိုရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲရွင္။

zaw357: ဒီအတြက္ေတာ့ မပူပါနဲ႔ဗ်ာ။ က်ေနာ္ တာဝန္ယူပါတယ္။

cold: ဒီလိုဆိုရင္ေတာ့ ျဖစ္ပါတယ္ရွင္။ ဒါေပမဲ႔ ဓါတ္ပံုရိုက္ခနဲ႔ ျပန္ပို႔ခ ဝန္ေဆာင္ခေတာ့ ပိုလာမွာေပါ႔ေနာ္။

zaw357: ဟုတ္ကဲ႔ ဒီအတြက္ေတာ့ မပူပါနဲ႔ဗ်ာ။ ဝန္ေဆာင္ခကေတာ့ အားမနာပါနဲ႔ က်သေလာက္သာ ေျပာပါ။ က်ေနာ္ သေဘာတူပါတယ္။

cold: ဟုတ္ကဲ႔ ၊ ဒါဆိုရင္ေတာ့ က်မတို႔ဘက္က အစြမ္းကုန္ ေဆာင္ရြက္ေပးပါ႔မယ္ရွုင္။

zaw357: ဟုတ္ကဲ႔ ၾကားရတာ ဝမ္းသာလိုက္တာဗ်ာ။

cold: ဒါဆိုရင္ ျပည့္စံုျပီလား မသိဘူး။

zaw357: ဟုတ္ကဲ႔ ၊ ျပည့္စံုျပီပဲ ဆိုရမယ္ ထင္တယ္။

cold: ဒါဆို ရွင္ေမ႔ေနတာ တစ္ခု က်မ ေျပာျပမယ္။

zaw357: ဟုတ္ကဲ႔ ေျပာပါ။

cold: ရွင္ ပန္းစည္းနဲ႔ အတူ ေခ်ာကလက္ေလးေရာ မထည့္လိုက္ခ်င္ဘူးလား။

zaw357: ဟာ . . . . ဟုတ္တယ္ ၊ ဟုတ္တယ္။ သူကလည္း ေခ်ာကလက္ အရမ္းၾကိဳက္တာဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားကိုေတာ့ အရမ္းကို ေက်းဇူးတင္သြားျပီ။ တကယ္ကို ေတာ္တယ္ဗ်ာ ၊ ေျပာစရာ မလိုေသာ ဝန္ေဆာင္မႈပါပဲ။ က်ေနာ္ ေခ်ာကလက္လည္း ထည့္ပါ့မယ္။

cold: ဒါဆိုရင္ ရွင္ က်မတို႔ရဲ႕ မေလး ကိုယ္စားလွယ္နဲ႔ ဆက္သြယ္လိုက္ပါရွင္။ ျပီးရင္ေတာ့ သူကို လိုခ်င္တာေတြ ၊ ျဖစ္ခ်င္တာေတြ ေသခ်ာ ေျပာျပပါ။ ရွင္ ေျပာတဲ႔ အတိုင္း သူက ေမးလ္ပို႔လိုက္ရင္ က်မတို႔က ဒီဘက္ ရန္ကုန္ကေန အားလံုး စိတ္တိုင္းက် ေဆာင္ရြက္ေပးပါ႔မယ္။

zaw357: ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဗ်ာ။ က်ေနာ္ ဆက္သြယ္လိုက္ပါ႔မယ္။

cold: ဟုတ္ကဲ႔ ၊ ဒါဆို က်မလည္း ပို႔လာတဲ႔ ေမးလ္ကို ေစာင့္ေနလိုက္ပါ့မယ္။

zaw357: ဟုတ္ကဲ႔ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဗ်ာ။ က်ေနာ္လည္း ႏွစ္တိုင္း စိတ္ထဲမွာသာ ရွိေနတာ ဒီလို ဝန္ေဆာင္မႈေတြ မရွိေတာ့ က်ေနာ့္ အဖြားဆီကို ပန္းစည္းေလးေတြ မပို႔ျဖစ္ဘူး။

cold: ရွင္ . . . . ၊

zaw357: အမ္ . . . ဘာျဖစ္လို႔လဲ မသိဘူး။

cold: ရွင္ ခုနက ဘာကို ေျပာလိုက္တာလဲ။

zaw357: ေၾသာ္ . . . က်ေနာ့္ အဖြားဆီကို ပန္းစည္းေပးဖို႔ေလ။ အခုလို ခင္ဗ်ားတို႔ရဲ႕ ဝန္ေဆာင္မႈေတြ ေပၚလာမွ က်ေနာ္လည္း အဖြားဆီကို ပန္းစည္းေလး ပို႔ႏိုင္တာလို႔ ေျပာတာပါ။

cold: ရွင္ အခု ပို႔မွာက ရွင္ ခ်စ္သူဆီ မဟုတ္ဘူးလား။

zaw357: အာ . . ေပါက္ေပါက္ရွာရွာဗ်ာ။ က်ေနာ့္မွာမွ ခ်စ္သူ မရွိတာကို . . . ။ အခု က်ေနာ္ ပို႔မွာက က်ေနာ့္ အေဖဘက္က အဖြားဆီကိုပါ။

cold: - - - - - - - - -

zaw357: အေဖဘက္က အဖြားဆီကို ပို႔ေပးခ်င္တာပါ။

cold: - - - - - - - - -

zaw357: ဟလို . . . ဟလို . . . ဘယ္ေရာက္သြားျပီလဲ မသိဘူး။

cold: ဒီမွာ ရွင္ က်မကို ေနာက္ေနတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးေနာ္။

zaw357: ဟာဗ်ာ . . မေနာက္ပါဘူး ၊ တကယ္ပါ။ က်ေနာ့္ အဖြားဆံုးသြားတာ ၁၅ ႏွစ္ေက်ာ္သြားျပီဗ်ာ။ က်ေနာ့္မွာ သူ႕ရဲ႕ အုတ္ဂူေလးဆီကို တစ္ႏွစ္တစ္ခါ ပန္းစည္းေလး ပို႔ေနက်ကို မပို႔ျဖစ္တာ အေတာ္ကို ၾကာခဲ႔ျပီ။

cold: - - - - - - - - -

zaw357: အခုလို ခင္ဗ်ားတို႔လို ဝန္ေဆာင္မႈေတြ ေပၚလာမွ အေဝးေရာက္ ေနေပမဲ႔လည္း ပို႔ျဖစ္ေတာ့ မွာေပါ႔ဗ်ာ။ သူ႕ကို သန္လ်င္ တစ္ဘက္ကမ္းက သုသာန္ နာမည္က . . . . ဟလို . . ဟလို . . . . ဘယ္ေရာက္ . . .

cold: - - - - - - - --

zaw357: ရွိေရာ ရွိေသးရဲ႕လား မသိဘူး။

cold: ရွိတယ္ ၊ ဒီမွာ ရွင္ က်မကို တမင္ လာေနာက္ေနတာ မဟုတ္လား။

zaw357: ဟာ . . . မဟုတ္တာဗ်ာ ၊ က်ေနာ္ တကယ္ . . . .. .

cold: ဘာမွ တကယ္ လာေျပာမေနနဲ႔။ ခ်စ္သူ မရွိဘဲနဲ႔မ်ား . . . . . .

zaw357: ဗ်ာ . . . . . ခ်စ္သူ မရွိတာနဲ႔ ပန္းစည္းေပးတာနဲ႔ ဘာဆိုင္လို႔လဲဗ်။

cold: ဘာလို႔ မဆိုင္ရမွာလဲ ၊ ဒီရက္ပိုင္းမွာ ဘာေန႔နဲ႔ နီးေနျပီလဲ ရွင္ မသိဘူးလား။

zaw357: ဒီေန႔က ၈ ရက္ေန႔ဗ်ာ ၊ ေနာက္ထပ္ ၄ ရက္ဆို ျပည္ေထာင္စုေန႔ ၊ အဲဒါရဲ႕ ေနာက္ေန႔ ဆိုရင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ေမြးေန႔ ေလဗ်ာ။ အဲဒီေတာ့ ဘာျဖစ္လို႔လဲ။

cold: ၾသ . . . ရွင္က ဒါပဲ သိတာ မဟုတ္လား။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ႕ ေမြးေန႔ျပီးေတာ့ေရာ ဘာေန႕လဲ သိလား။

zaw357: အမ္. . . မသိဘူးေလ။ ဘာေန႔ မို႔လို႔လဲ။

cold: က်မ မွားတာ ၊ က်မကိုက မွားတာ။ ခ်စ္သူေတာင္မွ မရွိတဲ႔ လူကို သြားျပီးေတာ့ Marketing ဆင္းမိတယ္။

zaw357: ဘာဗ် ၊ ခင္ဗ်ားက ေစာ္ေစာ္ကားကားပါလား ၊ က်ေနာ့္ ဖာသာ ခ်စ္သူ မရွိတာ ခင္ဗ်ားနဲ႔ ဘာဆိုင္လဲ။ ခင္ဗ်ား ပန္းစည္းပို႔တဲ႔ ဝန္ေဆာင္မႈ လုပ္တာ မဟုတ္လား။ က်ေနာ္က ပန္းစည္း ပို႔ခ်င္တယ္ ၊ ခင္ဗ်ားက ပို႔ေပးေပါ႔။ ဒါဆို ျပီးတာပဲ မဟုတ္လား။ ခင္ဗ်ားတို႔ ပန္းစည္းပို႔တဲ႔ ဆီက ခ်စ္သူရွိတဲ႔ လူေတြကိုမွ ပို႔ေပးမယ္ ဆိုတဲ႔ စည္းကမ္းေတြ ၊ ဥပေဒေတြ ရွိေနလို႔လား။

cold: ရွင္ဟာေလ အေတာ္ကို ေျပာရခက္မဲ႔ လူထင္ပါတယ္။

zaw357: ေအာင္မာ . . . ခင္ဗ်ားက ေျပာရခက္ေနတာဗ်။ ဘယ္ႏွယ့္ဗ်ာ။

cold: ဒီမွာ က်မ ေျပာမယ္။

zaw357: ဘာလဲ ေျပာ။

cold: က်မတို႔ ပန္းစည္းပို႔ေပးတယ္ ဆိုတာ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၁၄ ရက္ေန႔ အတြက္ ၊ အဲဒီေန႔က ကမၻာ့ ခ်စ္သူမ်ားေန႔ရွင့္။ ရွင္ သိလား။

zaw357: ဒါေတာ့ ဘယ္သိမွာလဲ။ ခင္ဗ်ားက စေျပာကတည္းက ပန္းစည္း ပို႔ေဆာင္ေရးကပါ လို႔ပဲ ေျပာေတာ့ က်ေနာ္ကလည္း အမွတ္တရ ပန္းစည္း ပို႔ေပးတဲ႔ ဝန္ေဆာင္မႈ လို႔ပဲ ထင္တာေပါ႔။ ခင္ဗ်ားတို႔ ဖာသာ ခ်စ္သူမ်ားေန႔ အတြက္ပဲ ပို႔ေပးတယ္ ဘာညာမွ မေျပာတာကိုးဗ်။

cold: ဒါကေတာ့ရွင္ ေျပာစရာလား။ ဒီေန႔ ဒီရက္ အေတာအတြင္းမွာ ပန္းစည္း ပို႔တယ္ ဆိုရင္ ခ်စ္သူမ်ားေန႔ အတြက္ ဆိုတာ အားလံုး သိၾကတာပဲ။

zaw357: က်ေနာ္ မသိဘူးေလဗ်ာ။

cold: ၾသ . . . ရွင္ကေတာ့ ဘယ္သိမလဲ ၊ ရွင္က ခ်စ္သူမွ မရွိတာကို .. . . ။

zaw357: ဟာ . . . ခင္ဗ်ားေနာ္ ၊ ဒါကိုခ်ည္းပဲ လာလာ မေျပာနဲ႔။

cold: မဟုတ္လို႔လား ၊ ခ်စ္သူ ရွိတဲ႔ လူဆိုရင္ ဒီအခ်ိန္ဆိုရင္ ခ်စ္သူမ်ားေန႔ အတြက္ ဆိုတာ အလိုလို သိတယ္။

zaw357: က်ေနာ္က မသိဘူးေလ။

cold: ေအးေလ . . ဒါေၾကာင့္ ရွင့္မွာ ခ်စ္သူ မရွိလို႔လို႔ ေျပာတာေပါ႔။

zaw357: ဟာ. . . ခင္ဗ်ား ေတာ္ေတာ္ ခက္ပါလား။ အခု ခင္ဗ်ား က်ေနာ့္ အဖြားဆီကို ပန္းစည္း ပို႔ေပးမွာလား မပို႔ဘူးလား ေျပာ . . .။

cold: ခက္ပါလား ရွင္ ၊ က်မတို႔က ခ်စ္သူရွိတဲ႔ လူေတြ အတြက္ ခ်စ္သူမ်ားေန႔မွာ ပန္းစည္း ပို႔ျပီး ဝန္ေဆာင္မႈ ေပးတဲ႔ အဖြဲ႔ရွင့္။ အသက္ မရွိေတာ့တဲ႔ လူေတြကို ပို႔ေပးတဲ႔ အဖြဲ႔ မဟုတ္ဘူး။

zaw357: ဒါဆိုလည္း ခင္ဗ်ားက လာျပီး ေၾကာ္ျငာကတည္းက ေသခ်ာ ေျပာပါလား။ အခုေတာ့ ေျပာလိုက္ရတာ . . .။

cold: က်မကလည္း ေဖာက္သည္ တစ္ေယာက္ေလာက္ တိုးမလားလို႔ ရွင့္အေကာင့္ကို အက္ျပီးေတာ့ အခ်ိန္ကုန္ခံျပီး ေျပာလိုက္ရတာရွင္။ အခုေတာ့ . . . . .

zaw357: ဘာ အခုေတာ့လဲ . . . .

cold: အခုေတာ့ ခ်စ္သူ မရွိတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ကို စကားေျပာေနလို႔ က်မ အခ်ိန္ကုန္တာေပါ႔ရွင္။ ဒီေတာ့ . . . . .

zaw357: ေအာင္မာ . . . ခင္ဗ်ားကပဲ ေျပာရတယ္ ရွိေသး။ ဒီေတာ့ ခင္ဗ်ားက ဘာျဖစ္လဲ။ ဘာျဖစ္ခ်င္လဲ။

cold: ဒီေတာ့ ရွင္လို႔ ခ်စ္သူ မရွိတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ကို Block မယ္ရွင္။ ဒါပဲ။

zaw357: ဘာဗ် ၊ အခု ႏွစ္မရွိေပမဲ႔ ေနာက္ႏွစ္ ရွိခ်င္ ရွိလာမွာေပါ႔ဗ်။ ခင္ဗ်ား ေျပာပံုက က်ေနာ္ကပဲ တစ္သက္လံုး ေရာင္းမစြံၾကီး လိုလို ဘာလိုလုိနဲ႔။

cold: က်မကေတာ့ ဒီလိုပဲ ထင္ပါတယ္ရွင္ ၊ ရွင္နဲ႔ စကားေျပာရတာ လူ႕ဂြစာၾကီး ထင္ပါတယ္။

zaw357: ဘာဗ်။

cold: ကဲ . . Block ျပီရွင္ ၊ ဘယ္ေတာ့မွ အသံုးဝင္မလာႏိုင္တဲ႔ အေကာင့္ တစ္ခုပါပဲ။

zaw357: ဘာကြ ၊ ေတာက္ . . . ေဟ့ ဒီမွာ ဒီႏွစ္ မျဖစ္ေပမဲ႔ ေနာက္ႏွစ္ ျဖစ္လာမွာေပါ႔ဗ်ာ။ ေတာက္ . . . ေျပာပံုကိုက . . . . ငါ့ကိုမ်ား။

cold: - - - - - - - -

zaw357: ေနာက္ႏွစ္မွ ခင္ဗ်ား အရမ္းေကာင္းလြန္းတဲ့ ကပ္စတန္မာ တစ္ေယာက္ လက္လြတ္သြားရျပီ ဆိုျပီး တစ္သက္လံုး ေနာင္တ ရေနလိမ့္မယ္။ ဒါပဲ။

cold: - - - - - - -

zaw357: ဒီမွာ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ဝန္ေဆာင္မႈက လံုးဝကို အသံုးမက်တဲ႔ ဝန္ေဆာင္မႈဗ်။ ခင္ဗ်ား မွတ္ထားလိုက္။

cold: - - - - - - - -

zaw357: (*$)(@#$)(&@^*(%)&Q@_%*_%_@&%_*@_%&*^

cold: - - - - - - - -

zaw357: $&^@)$^)@&_@*_%&_%&_&_&@($&

cold: - - - - - - - - -

zaw357: %&^$&)%%*^$&$&#&^$*%&*$&$%



အဲဒါပဲဗ်ာ . . . . ကၽြန္ေတာ့္မွာေလ အဲဒီေန႔က ေျပာရတာ ေမာလိုက္တာ။ အဲဒီ သူတို႔ ေျပာေျပာေနတဲ႔ ဗယ္လင္တိုင္းေဒး မတိုင္ခင္ ရက္ အနည္းငယ္ အလိုေလာက္ကေပါ႔။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အဲဒီလို ၾကံဳခဲ႔ရပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔ အဲဒီ့ အျဖစ္ကိုေလ ရွက္လြန္းလို႔ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္သူ႕ကိုမွ မေျပာျပျဖစ္ပါဘူး။ ဘယ္ေတာ့မွ ဘယ္သူ႕ကိုမွ မေျပာဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္ထားတယ္ဗ်ာ။

ကၽြန္ေတာ္ေလ . . . . ရွက္လို႔ပါ။ သူပို႔ေပးမယ္ ဆိုတဲ႔ ပန္းစည္းက ဗယ္လင္တိုင္း လက္ေဆာင္ကိုး




*** Valentine's Day မွာ ေရးထားတာပါ။ အျမင္ကပ္လို႔ မတင္ဘဲ အခုမွ တင္လိုက္ပါတယ္။ Valentine's Day မွ မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ခ်စ္သူကို ခ်စ္ခြင့္ ရေနတဲ႔ ေန႔ရက္တိုင္းဟာ Valentine's Day ပါပဲဗ်ာ။***


ေလးစားစြာျဖင့္
ကိုေဇာ္
14.2.2011


Share/Bookmark

14 February 2011

13 ေခါင္းစဥ္တူ ၊ မူကြဲမ်ား



တစ္ခါက . . .

ရုပ္ခ်င္း ခြဲမရေအာင္ တူေသာ ညီအစ္ကို ႏွစ္ေယာက္ ရွိသတဲ႔။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ဟာ ရုပ္ခ်င္း ခြဲမရေအာင္ တူယံုမက ျပဳမူေနထိုင္ပံုကလည္း တစ္ထပ္တည္းက်ေနေလ့ ရွိ၏။ သူတို႔ကို မိဘေတြကေတာင္မွ မခြဲတတ္ေအာင္ အၾကိမ္ၾကိမ္ ျဖစ္ခဲ႔ရ၏။ ဒါေပမဲ႔ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္က ရုပ္လကၡဏာေတြသာ တူတာ အေတြးမွာေတာ့ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ နည္းနည္းမွ မတူတဲ႔ အျပင္ လံုးဝကို ဆန္႔က်င္ျပီး ကြဲျပာၾကသတဲ႔။ ဒီလို ဆန္႔က်င္ဘက္ ျဖစ္ျပီး ကြဲျပားတယ္ ဆိုတာကလည္း တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ တမင္ ဆန္႔က်င္ေနတာ မဟုတ္ဘဲ။ သူတို႔ဖာသာ စိတ္ထဲက အလိုလို ျဖစ္ေပၚေနတာပဲ ျဖစ္၏။

အျဖဴတစ္ျခမ္း ၊ အနက္တျခမ္း ေဆးသုတ္ထားေသာ ေက်ာက္တံုး တစ္တံုးကို တစ္ေယာက္က ဘာလို႔ အျဖဴေရာင္ တစ္ျခမ္းသုတ္ထားရတာလဲ လို႔ ေတြးေနခ်ိန္မွာ ေနာက္တစ္ေယာက္ ဘာလို႔ အနက္ေရာင္ကို တစ္ဝက္ပဲ ျခယ္ထားရတာလဲ လို႔ စဥ္းစားေနမိတယ္ ဆိုပဲ။ အဲဒီလို အေၾကာင္းအရာတစ္ခု ၊ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခု ၊ ကိစၥတစ္ရပ္အေပၚမွာ အေတြးမတူဘဲ ဆန္႔က်င္စြာျဖင့္ သူတို႔ဟာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ရွင္သန္ခဲ႔ၾက၏။ ဒါေပမဲ႔ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ဟာ ေနာက္ေတာ့ ေအာင္ျမင္ေသာ စီးပြားေရးသမား ႏွစ္ေယာက္ ျဖစ္လာၾက၏။ ေအာင္ျမင္တာျခင္း တူေပမဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ စိတ္ကူး အေတြးေတြကလည္း ငယ္ငယ္ကလိုပဲ ဆန္႔က်င္ ကြဲျပားလ်က္ပါပဲ။

တစ္ေန႔ေတာ့ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ စာအုပ္ တစ္အုပ္ကို ထုတ္ေဝဖို႔ ေရးသားေနတယ္ ဆိုတဲ႔ သတင္းကို သူတို႔ရဲ႕ သက္ဆိုင္ရာ အသိုင္းအဝုိင္းကေန လြင့္ပ်ံလာ၏။ ႏွစ္ေယာက္ စလံုးကလည္း စီးပြားေရး ေလာကမွာ ေလးစားဖြယ္ရာ လူႏွစ္ဦးမို႔ သူ႕လူနဲ႔သူ သူတို႔ကို ေလးစားၾက၏။ သူတို႔ အေပၚမွာလည္း ပုဂၢိဳလ္စြဲေတြ ရွိေနၾကသည္။ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ေရးသားေနတယ္ ဆိုေသာ စာအုပ္ အေၾကာင္း တစြန္းတစ ထြက္လာခဲ႔ျပီးမွာေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ ကိုယ္ေရးအရာရွိ အၾကံေပး ေျပာခြင့္ရွိသူေတြက သူတို႔ရဲ႕ လူက အမွန္တကယ္ကို စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ေရးသားျပဳစုေနေၾကာင္း ဝန္ခံေျပာၾကားၾက၏။

ဒီေတာ့ သူတို႔ ေရးသားေနတဲ႔ စာအုပ္က ဘာအမ်ိဳးအစားလဲ ၊ ဘာေတြ ေရးထားမလဲ ၊ စာအုပ္ရဲ႕ နာမည္က ဘာလဲ ဆိုတာကို သူတို႔ကို ေလးစားသူမ်ား ပိုျပီး သိခ်င္လာၾကသည္။ ဒါေပမဲ႔ စာအုပ္မွာ ပါဝင္မဲ႔ အေၾကာင္းအရာမ်ားကိုေတာ့ ဘယ္သူမွ ခန္႔မွန္းဖို႔ ေနေနသာသာ စာအုပ္ရဲ႕ နာမည္ကိုေတာင္မွ မခန္႔မွန္း ႏိုင္ခဲ႔ဘူး။ တစ္ေယာက္ ေရးတဲ႔ စာအုပ္ပါ အေၾကာင္းအရာေတြနဲ႔ ေနာက္တစ္ေယာက္ ေရးတဲ႔ စာအုပ္ပါ အေၾကာင္းအရာေတြက ထံုးစံ အတိုင္းပဲ ဆန္႔က်င့္ဘက္ ျဖစ္ေနမွာလား။ ဒါမွမဟုတ္ စာအုပ္ရဲ႕ နာမည္ကစျပီး ဆန္႔က်င့္ေနမလား ဆိုကာ ေလာင္းေၾကးထပ္ကာ ယွဥ္ျပိဳင္ေျပာဆိုမႈမ်ားပင္ ျဖစ္ေပၚလာခဲ႔၏။

ဒီအခ်ိန္မွာ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ စာအုပ္ေတြကို ေရးသား ျပီးစီးလို႔ စာေပစီစစ္ေရးကို တင္ျပထားၾကျပီ ျဖစ္၏။ သူတို႔ရဲ႕ စာအုပ္ကို ဖတ္ျပီးေတာ့ စာေပစီစစ္သူမ်ားက ထုတ္ခြင့္ ျပဳရႏိုးႏိုး ၊ ျပန္လည္ကာ ျပင္ဆင္ခိုင္းရႏိုးႏိုး ျဖစ္ေနၾက၏။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ သုူတို႔ရဲ႕ စာအုပ္ႏွစ္အုပ္က တကယ္ကို တိုက္ဆိုင္လွစြာ နာမည္ တစ္ခုတည္း ျဖစ္ေနေလသည္။ စာအုပ္နာမည္က “ လူသား အားလံုးအတြက္ လိုအပ္ခ်က္ ” လို႔ ေပးထား၏။ သို႔ေသာ္ စာအုပ္ထဲပါ အခ်က္အလက္မ်ားကား ထံုးစံအတိုင္း တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ လံုးဝကို မတူညီဘဲ ဆန္႔က်င့္ဘက္ေတြ ျဖစ္ေနၾကေလသည္။

ေနာက္ဆံုးေတာ့ စာေပစီစစ္ေရးက ထိုစာအုပ္ႏွစ္အုပ္ကို နာမည္တူျဖင့္ ထုတ္ေဝခြင့္ ျပဳလိုက္ေလေတာ့သည္။ စစခ်င္း ေရာင္းခ်ေသာ ေန႔မွာကတည္းက တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ မသိေအာင္ တိတ္တိတ္က်ိတ္ေရးေသာ စာအုပ္ ႏွစ္အုပ္က ထူးဆန္းစြာ စာအုပ္နာမည္တူေနတဲ႔ အတြက္ သူတို႔ကို ေလးစားေသာ လူမ်ားက အလုအယက္ ဝယ္ယူ အားေပးၾကေလ၏။ ထိုေနာက္ ထိုစာအုပ္ပါ အေၾကာင္းအရာေတြကို ဖတ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ပို၍ပင္ အံ့ၾသရေစေတာ့သည္။

သူတို႔ရဲ႕ စာအုပ္မွာ အပိုင္းလိုက္ အခန္းလိုက္ ေခါင္းစဥ္မ်ားျဖင့္ “ က်န္းမာေရး ၊ စီးပြားေရး ၊ လူမႈေရး ၊ ပညာေရး ၊ ဘာသာေရး ” စသည္ျဖင့္ ေဖာ္ျပထားေသာလည္း ထို အခန္းေခါင္းစဥ္မ်ား ေအာက္၌ ေရးထားေသာ အေျဖ အခ်က္အလက္မ်ားမွာ တစ္ေယာက္က “ ညီမွ်ျခင္း ” ဆိုေသာ Equal ေတြကိုသာ ေရးသားထားျပီး . . .


ေနာက္ထပ္တစ္ေယာက္ကေတာ့ “ မညီမွ်ျခင္း ” ဆိုေသာ Unequal ေတြကိုသာ ေရးသားထားေလ၏။


ဥပမာ - တစ္ေယာက္ရဲ႕ “ လူသား အားလံုးအတြက္ လိုအပ္ခ်က္ ” စာအုပ္ပါ “ စီးပြားေရး ” အခန္းမွာ ကမၻာေပၚမွာ ရွိေသာ လူသား အားလံုးဟာ ညီတူညီမွ် ျဖစ္သင့္တယ္ လို႔ တစ္ေယာက္က “ ညီမွ်ျခင္း ” ေတြခ်ည္းပဲ ေရးသားထားေသာ အခ်ိန္မွာ တစ္ေယာက္က ဒီအခန္းမွာပဲ လူသား အားလံုးဟာ ညီတူညီမွ် ျဖစ္မေနသင့္ဘူး ဆိုျပီး “ မညီမွ်ျခင္း ” ေတြကိုသာ ခ်ေရးထားေလသည္။

သူတို႔ကို ေလးစားေသာ ပုဂၢိဳလ္ေတြက သူတို႔ စာအုပ္ေတြကို ဖတ္ျပီးေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ အယူအဆေတြကို ေထာက္ခံသလို ၊ သူတို႔ရဲ႕ ဆန္႔က်င္ဘက္က လူေတြကေတာ့ ထိုအခ်က္ကို ကန္႔ကြက္ ရႈတ္ခ်ၾက၏။ သန္ရာ သန္ရာကို အားျပဳသြားၾကျပီးေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ ျပိဳင္ဆိုင္မႈေတြက ျပင္းထန္လာကာ ဂုိဏ္းေတြ ကြဲျပား သြားၾကေလ၏။ ဒီအခ်ိန္မွာ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္လံုးရဲ႕စာအုပ္ပါ အခ်က္ေတြကို လံုးဝ လက္ခံေသာသူ ၊ လံုးဝ လက္မခံႏိုင္ေသာ သူ ၊ နည္းနည္း လက္ခံႏိုင္ေသာ သူ ၊ မ်ားမ်ား လက္ခံႏိုင္ေသာသူ ၊ ႏွစ္ဘက္စလံုးကို လက္ခံႏိုင္ေသာ သူ ၊ ႏွစ္ဘက္စလံုးကို ကန္႔ကြက္ေသာသူ ၊ ႏွစ္ဘက္စလံုးကို အေျခခံျပီး ဆင့္ပြား ေပၚထြက္လာေသာ သူ ဆိုကာ အမ်ိဳးမ်ိဳး ကြဲျပား သြားေလေတာ့သည္။

ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အခ်င္းခ်င္း တိုက္ခိုက္ၾကျပီးေတာ့ သူတို႔ဖာသာ သူတို႔ရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ လႈပ္ရွားမႈေတြ အတြက္ ေခါင္းစဥ္ တစ္ခုကို ရဲတင္းစြာ တပ္လိုက္ေလ၏။ ထိုေခါင္းစဥ္ကေတာ့ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ စာအုပ္ နာမည္ “ လူသား အားလံုးအတြက္ လိုအပ္ခ်က္ ” ျဖစ္ျပီးေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ အယူအဆ မူဝါဒေတြကိုေတာ့ သူတို႔ဖာသာပဲ နာမည္တပ္လိုက္ၾကတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ မူဝါဒ နာမည္ေတြကေတာ့ ရႈပ္ေထြးသလို ၊ မ်ားျပားလွေလ၏။

လူသား အားလံုးအတြက္ လိုအပ္ခ်က္မ်ား ညီတူညီမွ် ရွိေနသင့္တယ္ လို႔ ယူဆသူမ်ားက သူတို႔ကိုယ္ သူတို႔ “ ဆိုရွယ္လစ္ ” ကြ ၊ “ ကြန္ျမဴနစ္ ” ကြ လို႔ သတ္မွတ္ၾက၏။ လူသား အားလံုးအတြက္ လိုအပ္ခ်က္မ်ား ညီမွ်ေနမႈ မရွိသင့္ဘူး ဆိုသူမ်ားကေတာ့ “ အရင္းရွင္မ်ား ” အျဖစ္ သူတို႔ကုိယ္ သူတို႔ သတ္မွတ္ၾက၏။ ညီမွ်မႈ အနည္းငယ္နဲ႔ မညီမွ်မႈမ်ားမ်ား ရွိေစခ်င္ေသာသူ ၊ ညီမွ်မႈ မ်ားမ်ားႏွင့္ မညီမွ်မႈ နည္းနည္းသာ ရွိေစခ်င္ေသာသူ ၊ ကိုယ္လုပ္သမွ် လြတ္လပ္စြာ ခံစားခ်င္ေသာ သူ စေသာ ထိုသူမ်ားကလည္း သူတို႔ကိုယ္ သူတို႔ ဆီမီးဆိုရွယ္လစ္မ်ား ၊ ဆီမီးအရင္းရွင္မ်ား ၊ ဆိုရွယ္အရင္းရွင္မ်ား ၊ ကြန္ျမဴနစ္ဆန္ေသာ အရင္းရွင္မ်ား ၊ ပရိုကြန္ျမဴနစ္မ်ား ၊ ဒီမိုကေရစီမ်ား ၊ ပရုိဒီမိုကေရစီမ်ား ၊ ဆိုရွယ္ဒီမိုကေရစီမ်ား ၊ ဒီမိုကေရစီအရင္းရွင္မ်ား စသည္ျဖင့္ ေခါင္းစဥ္ တစ္ခုေအာက္မွာ မူကြဲေပါင္း မ်ားစြာ ေပၚထြန္းလာကာ ျပိဳင္ဆိုင္မႈ ျပင္းထန္လာသထက္ ျပင္းထန္လာၾကသည္။

ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာရွည္ခဲ႔ပါသည္။

ျပိဳင္ဆိုင္မႈ ဘယ္ေလာက္ထိ ျပင္းထန္လာသလဲ ဆိုရင္ သူတို႔ရဲ႕ မူလ ရည္ရြယ္ခ်က္ ေခါင္းစဥ္ ဆိုေသာ နာမည္ကိုပါ ေမ႔သြားၾကေလေတာ့သည္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ မူဝါဒက ပိုေကာင္းတယ္ ဆိုတာကိုသာ ယွဥ္ျပိဳင္ဖို႔ ျဖစ္လာၾကေလေတာ့သည္။ သူတို႔ရဲ႕ အဓိက ရည္ရြယ္ခ်က္က “ လူသား အားလံုးအတြက္ လိုအပ္ခ်က္ ” မဟုတ္ပါလား။ သို႔ေသာ္ သူတို႔ ေခါင္းစဥ္တူ ဆိုတာကို ေမ႔သြားၾကေလျပီ။ အခုေတာ့ သူတို႔မွာ မူဝါဒအတြက္ ယွဥ္ျပိဳင္မႈ ေလာက္သာ က်န္ေနပါေတာ့သည္။

တကယ္ဆို အတိတ္ကိုသာ သူတို႔ ျပန္လည္ ေမွ်ာ္ၾကည့္မိခဲ႔မယ္ ဆိုရင္ သူတို႔ရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္က ေခါင္းစဥ္တူ ၊ နာမည္တူမ်ားပဲ မဟုတ္ပါလား။




*** ဘာရယ္ မဟုတ္ဘဲ စိတ္ထဲမွာ အာသီသ ျဖစ္ျပီး ေလွ်ာက္ေရးမိတဲ႔ အေတြးသာ ျဖစ္ပါတယ္။ အျပင္ေလာကမွ အတိတ္ရဲ႕ သမိုင္းေၾကာင္းမ်ား မဟုတ္သလို ၊ လက္ရွိနဲ႔လည္း မသက္ဆိုင္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ သိတာက ေခါင္းစဥ္ နာမည္ေလးသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေခါင္းစဥ္ နာမည္က “ လူသား အားလံုးအတြက္ လိုအပ္ခ်က္ ” မွ်သာ ျဖစ္ပါတယ္။ ***


ေလးစားစြာျဖင့္
ကိုေဇာ္
14.2.2011

.

Share/Bookmark

09 February 2011

17 ရူပေဗဒ သေဘာတရား



အထက္တန္း ေက်ာင္းသားဘဝ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြဟာ အလြန္ကို ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းခဲ႔ပါ၏။ ျပီးေတာ့ စိတ္တူကိုယ္တူေတြ ျဖစ္ၾကတာ မ်ားတာေၾကာင့္ တစ္ေယာက္ရဲ႕ စိတ္ကူးကို က်န္ေသာ သူငယ္ခ်င္းေတြ လိုက္ျပီး သရုပ္ေဖာ္တဲ႔ အခါ အရမ္းကို ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းပါသည္။

သိပၸံဘာသာ ဆိုေသာ ဘာသာရပ္တစ္ခုဟာ အထက္တန္းေက်ာင္းသား ျဖစ္လာေတာ့မွ အပိုင္းပိုင္း အစိတ္စိတ္ အမႊာမႊာက်ကြဲကာ “ ရူပေဗဒ ၊ ဓါတုေဗဒ ၊ ဇီဝေဗဒ ” ဆိုျပီး ကြဲျပားလာခဲ့၏။ စဥ္းစား ေတြးေတာစရာ တစ္ခုခု ရလာခဲ႔ရင္ စစ္စစ္ေပါက္ေပါက္ ေလွ်ာက္ေတြးမိတတ္တဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ အတြက္ “ ရူပေဗဒ ” ဟာ အဓိက ဇာတ္ေကာင္ မင္းသား တစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ႔ရဖူးပါသည္။


- Work Done -


လူတစ္ေယာက္သည္ မည္မွ်ပင္ ၾကိဳးစားေနပါေစ ၊ မည္မွ်ပင္ အားစိုက္ထုတ္ပါေစ ၊ မည္မွ်ပင္ အခ်ိန္ကုန္ခံကာ လုပ္ေနပါေစ ၊ ေရြ႕လ်ားမႈ မရွိရင္ “ အလုပ္ျပီးေျမာက္မႈ ” မရွိ ဟု ဆိုၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အလုပ္ျပီးေျမာက္မႈ ဆိုသည္မွာ ေရြ႕လ်ားမႈ ရွိမွ အလုပ္ျပီးေျမာက္သည္ဟု ဆိုႏိုင္ပါလိမ့္မည္။

တျခား တျခားေသာ ရူပေဗဒ သေဘာတရားမ်ားကို ေက်ာင္းမွာ သင္ခန္းစာ အျဖစ္ သင္ၾကားခဲ႔ရျပီး ရပ္ကြက္ကို ျပန္ေရာက္ကာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေတြ႕ေသာ အခါမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရူပေဗဒကို လက္ေတြ႕ ေလ့လာ သံုးသပ္ေလ့ ရွိသည္။ အီနားရွား ဆိုရင္ ဘတ္စ္ကား စီးရင္း ဘယ္လုိ သိႏိုင္ ၊ ခံစားရႏိုင္သည္။ အလင္းျပန္ျခင္း အလင္းယိုင္ျခင္း ဆိုရင္ ဘယ္လို သိႏိုင္သည္ အစရွိသျဖင့္ ေျပာဆိုကာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ႔ၾက၏။

တစ္ေန႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းက ဆရာမက သင္လိုက္တာ “ အလုပ္ျပီးေျမာက္ျခင္း ” ဆိုေသာ “ Work Done ” ျဖစ္၏။ သူ႔ရဲ႕ အဓိပၸါယ္ အက်ဳဥ္းခ်ဳပ္ကိုက “ ေရြ႕လ်ားမႈ ရွိမွသာလွ်င္ အလုပ္ျပီးေျမာက္သည္ ” ဟူ၍ ျဖစ္သည္။ ဘယ္သူ႕ ဘယ္သူမွ ေသခ်ာ မစဥ္းစားမိေသးေသာ အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ဆီကို သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္က ေရာက္လာ၏။ သူနဲ႔ အတူ ပုစာၦျပႆနာ တစ္ခုပါ ပါလာေလသည္။

သူက အလုပ္ျပီးေျမာက္ျခင္း ဆိုေသာ သီအိုရီ အရ သူ စဥ္းစားမိေသာ ဥပမာ တစ္ခုကို ေျပာျပပါသည္။

“ ဆရာမက ေျပာတယ္ကြာ။ ေရြ႕လ်ားမႈ ရွိမွသာ အလုပ္ျပီးေျမာက္တယ္။ ေရြ႕လ်ားမႈ မရွိဘဲ ဘယ္ေလာက္ပဲ အလုပ္လုပ္ေနပါေစ ၊ အလုပ္ျပီးေျမာက္မႈ မရွိဘူး လို႔ ေျပာတယ္။ ဒါဆို ငါတို႔ အိမ္ေခါင္းရင္းက ပဲျပဳတ္သည္ အေဒၚၾကီးကို သတိရတယ္ကြာ။ သူ မနက္ မိုးမလင္းကတည္းက ပဲျပဳတ္ေတာင္းကို ရြက္ျပီးေတာ့ ရပ္ကြက္ပတ္ ပဲျပဳတ္ လို႔ ေအာ္ျပီး လိုက္ေရာင္းေနတာကြ။

မနက္ ေနျမင့္လို႔ ငါတို႔ ႏိုးျပီ ဆိုတဲ႔ အခ်ိန္က်ရင္ သူက ပဲျပဳတ္ေတာင္းေလးကို ရြက္ျပီး တစ္လမ္းဝင္ တစ္လမ္းထြက္နဲ႔ ေရာင္းလို႔ ေတာင္းထဲက ပဲျပဳတ္ေတြ ကုန္ျပီး ျပန္လာျပီ။ ငါတို႔ မနက္စာ စားဖို႔ ျပင္ေနတဲ႔ အခ်ိန္မွာ သူကေတာ့ ေန႔လည္စာ စားဖို႔ ခ်က္ျပဳတ္ေနတယ္။ ငါတို႔လည္း မနက္စာ စားျပီးေလာက္ရင္ သူက မနက္ အေစာၾကီး ထ , ထားရလို႔ တေရးတေမာေတာင္မွ အိပ္ေနျပီ။

သူ႕အတြက္ မနက္ မုိးမလင္းခင္ ပဲျပဳတ္ စေရာင္းဖို႔ ထြက္တဲ႔ ေနရာက သူ႕အိမ္ပဲ ၊ ေနျမင့္ေတာ့ ပဲျပဳတ္ကုန္လို႔ ျပန္လာေတာ့လည္း သူ႕အိမ္ပဲ။ ေရြ႕လ်ားမႈ အရ ေျပာရမယ္ ဆိုရင္ သူရဲ႕ စမွတ္နဲ႔ ဆံုးမွတ္ ျပန္ဆံုတဲ႔ ေနရာက တစ္ေနရာတည္းပဲ။ ရူပေဗဒမွာ စမွတ္နဲ႔ ဆံုးမွတ္ ဆံုေနရင္ ဒါကို “ သုည ” ( ၀ ) လို႔ ေခၚတယ္ မဟုတ္လား။ ဒါဆို သူ႕မွာ အေရြ႕ မရွိဘူးေပါ႔။ ဒါဆိုရင္ သူ မနက္ မိုးမလင္းခင္က ထျပီး တစ္လမ္းဝင္ တစ္လမ္းထြက္ ပဲျပဳတ္ ေရာင္းခဲ႔တယ္ ဆိုတာ ေရြ႕လ်ားျခင္း မရွိတဲ႔ အတြက္ အလုပ္ျပီးေျမာက္မႈ မရွိဘူး လို႔ မဆိုႏိုင္ဘူးလား။ ”

သူ႔ရဲ႕ ေမးခြန္း အျပီးမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားလံုး အံ့ၾသမႈေတြနဲ႔ ဆြံ႕အေနခဲ႔ရပါသည္။ ဘာမွလည္း မေျပာႏိုင္သလို ဘယ္လိုမွလည္း ျပန္မေခ်ပ ႏိုင္ခဲ႔ပါဘူး။ ဒါေပမဲ႔ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ရပ္ကြက္ကို မိုးမလင္းခင္ကတည္းက လွည့္လည္ကာ ပဲျပဳတ္ လို႔ ေအာ္ဟစ္ျပီး ေရာင္းခ်ကာ အခု ေနျမင့္ေနတဲ႔ အခ်ိန္မွာ အိပ္စက္ေနတဲ႔ ပဲျပဳတ္သည္ အေဒၚၾကီးကေတာ့ နားနားေနေနျဖင့္ အိပ္စက္ေနပါျပီ။

ထိုအေဒၚၾကီးကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘာမွ သြားမေျပာပါ။ သို႔ေသာ္ ထို အေဒၚၾကီး မနက္ မိုးမလင္းခင္ အေစာၾကီး ထကာ ရပ္ကြက္ပတ္၍ ပဲျပဳတ္ေရာင္းေနေသာ္လည္း သူ႕ရဲ႕ အလုပ္ဟာ အလုပ္ျပီးေျမာက္မႈ မရွ္ိဘူး ဆိုကာ ေျပာတတ္ေသာ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ လက္ေတြ႕ ျမင္ခဲ႔ ၾကံဳခဲ႔ရဖူးပါသည္။ သူက မည္သို႔ပင္ ေျပာေနေစကာမူ ပဲျပဳတ္သည္ အေဒၚၾကီးကေတာ့ မနက္ မိုးမလင္းခင္မွာ ပဲျပဳတ္ ဟု ေအာ္ကာ ေရာင္းေနဆဲပဲ ျဖစ္ပါသည္။

ပဲျပဳတ္သည္ အေဒၚၾကီးသည္ ေရြ႕လ်ားမႈ မရွိတိုင္း အလုပ္မျပီးေျမာက္ဘူး ဟု ရူပေဗဒ သေဘာတရား အတိုင္း ေတြးကာ အိမ္မွာ စိတ္ပ်က္၍ ထိုင္ေနမည္ ဆိုပါက သူ႕မိသားစု ငတ္ရမည္မွာ ပို၍ လက္ေတြ႔က်သည္ဟု ဆိုႏိုင္သည္ မဟုတ္ပါလား။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ မွတ္တမ္းထဲမွာေတာ့ ထိုကဲ႔သို႔ သူမ်ားသည္ အလုပ္မျပီးေျမာက္ေသာ သူမ်ားသာ ျဖစ္ေနပါေတာ့သည္။

ေလာက၌ ထိုကဲ႔သို႔ သူမ်ား လုပ္ေနေသာ အလုပ္ကို ၾကည့္ကာ “ အလုပ္မျပီးေျမာက္ဘူး ” ဟု ဆိုကာ ေဝဖန္သူမ်ား ရွိေနႏိုင္ပါသည္။ ထိုသို႔ေသာ သူမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ ျမင္ရေသာ အခါမွာ ရူပေဗဒ ပညာရွင္ “ အိုင္းစတိုင္း ” ပဲျပဳတ္ ေရာင္းေနေသာ ပံုကို ကၽြန္ေတာ့္ မ်က္လံုးထဲ၌ ျမင္မိေစပါသည္။ ထိုအခါ ကၽြန္ေတာ္ ျပံဳးမိပါ၏။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ အိုင္းစတိုင္း ပဲျပဳတ္ေရာင္းရင္း ေအာ္ေသာ အသံမွာ မပီကလာ ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။

“ ပဲျပဳ ”

ဟု သူ နဖူးမွ ေခၽြးေစးမ်ား ထြက္လာေအာင္ ညွစ္ထုတ္ကာ သနားစဖြယ္ ေအာ္ေနရပါေတာ့သည္။


- လႈပ္ရွားေနေသာ ဆင္ -


ကၽြန္ေတာ့္မွာ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ ရွိပါသည္။ သူ႔မွာ သူ၏ အစြဲဟု ဆိုႏိုင္ေသာ လက္သံုး စကား တစ္ခြန္း ရွိပါသည္။ ထိုစကားကို သူက အစြဲျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ ဘာစကားပဲ ေျပာေျပာ ဒီစကားကို ဆြဲယူကာ သံုးစြဲပါသည္။

“ ေရွ႕တစ္လွမ္း တိုးမဲ႔ ဆင္က ေနာက္တစ္လွမ္း ဆုတ္ေလ့ ရွိတယ္ကြ ”

ဟု သူက ဆိုကာ ကိုးကား ေျပာဆိုေလ့ ရွိပါသည္။ သို႔ေသာ္ သူ ကိုးကားေသာ စကားပံု ၊ ဆိုရိုးမွာ မွားယြင္းေနသည္ဟု သူေျပာတိုင္း ကၽြန္ေတာ္ အျမဲလိုလို ခံစားရေလ့ ရွိပါသည္။ ဒါေပမဲ႔ သူ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ ျပန္မေျပာခဲ႔မိပါ။ သူကေတာ့ ဘာကိစၥပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ထိုစကားကုိ ဆြဲယူ အသံုးျပဳေလ့ ရွိပါသည္။ ေတာ္ေတာ္ကိုလည္း ႏွစ္သက္ပံု ရပါ၏။

တစ္ေန႔ေတာ့ သူ အတန္းထဲမွာ လပတ္ စာေမးပြဲ တစ္ခုမွာ သူ က်ပါေလေတာ့သည္။ ထိုက်ေသာ ဘာသာမွာလည္း သူ အလြန္ကၽြမ္းက်င္ေသာ ဘာသာရပ္ ျဖစ္ပါ၏။ သူ႕ရဲ႕ ပညာရည္ မွတ္တမ္းကို ၾကည့္ကာ ကၽြန္ေတာ္ အံ့ၾသေနတုန္း သူက သူ ႏွစ္သက္ေသာ ထိုစကားကို ဆြဲယူကာ သံုးစြဲျပန္ပါသည္။

“ ေရွ႕တစ္လွမ္းတိုး ထိုးမဲ႔ ဆင္က ေနာက္တစ္လွမ္း ဆုတ္သလို ေပါ႔ကြာ။ ေနာက္ လပတ္မွာ ငါ ဒီဘာသာမွာ အမွတ္ အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ေစရမယ္။ ၾကည့္ထား . . . ”

ဟု ေၾကြးေၾကာ္ကာ ၾကံဳးဝါးပါသည္။ သူ ထိုဘာသာရပ္ကို ကၽြမ္းက်င္တယ္ ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ လက္ခံ ေပးႏိုင္ေသာ္လည္း အခု ဒီလမွာ ဘာေၾကာင့္ သူ က်တာလဲ ဆိုတာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မေျဖရွင္းတတ္ပါ။ ဒီအေတြးေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ေတြေဝေနတုန္း သူက သူ႕ရဲ႕ လက္သံုးစကားကို ထုတ္သံုးေတာ့ နဂို အခံကိုက မွားေနတယ္ ဟု ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ထဲမွာ ထင္ေနေသာ သူ႕လက္သံုး စကား အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာျဖစ္သြား၏။

“ မင္း စကားပံုေလးနဲ႔ မင္းေတာ့ မွန္တယ္ လို႔ ထင္ခ်င္ ထင္လိမ့္မယ္။ ငါ့ နားထဲမွာေတာ့ မွားေနသလိုပဲ သူငယ္ခ်င္း။ တကယ္ဆို ထိုးမဲ႔ဆင္က ေနာက္တစ္လွမ္း ဆုတ္တယ္ ဆိုရင္ေတာင္မွ ငါက လက္ခံခ်င္ လက္ခံမိဦးမယ္။ ထိုးစစ္ ဆင္တယ္ ဆိုတာ မႏိုင္မခ်င္း တတ္ကာ ၊ ဆင့္ကာ ေရွ႕ကို တတ္သြားတာ မဟုတ္လား။ အေျခအေန မဟန္ရင္ေတာ့ ေနာက္ျပန္ ဆုတ္လာသင့္ရင္ ဆုတ္လာ မွာေပါ႔ေလ။ ဒီလို ေရွ႕ကို အားနဲ႔ တတ္ထိုးဖို႔ အတြက္ အားယူတဲ႔ အေနနဲ႔ ေနာက္တစ္လွမ္း ဆုတ္တယ္ ဆိုရင္ ငါ လက္ခံတယ္။
အခုေတာ့ မင္း ေျပာေနတာက ေရွ႕ကို တစ္လွမ္း တိုးဖို႔ ေနာက္ကို တစ္လွမ္း ဆုတ္လိုက္တယ္ ဆိုေတာ့ ေနာက္ကို တစ္လွမ္းဆုတ္ျပီး ေရွ႕ကို တစ္လွမ္းပဲ တိုးမွာလို႔ ေျပာလိုက္တာပဲေလ။ ဒီေတာ့ ေနာက္ တစ္လွမ္း ဆုတ္ျပီးလို႔မွ ေရွ႕ကို ျပန္တတ္မွာက တစ္လွမ္းပဲ ဆိုမွေတာ့ သူငယ္ခ်င္းရာ မင္းဟာက ေနာက္ကို မဆုတ္ခင္က ေနရာပဲ မဟုတ္လား။ ဒီေတာ့ မင္းက ေရွ႕ကို ေရာက္ေအာင္ ဆက္တိုးဖို႔မွ မဟုတ္ဘဲ။ မင္းက ေရွ႕တိုးတယ္ ဆိုျပီး ျပဖို႔ အတြက္ ေနာက္ကို ဆုတ္ေနတာပဲ။ ဒီေတာ့ တကယ္ ေရွ႕တိုးျပန္ေတာ့လည္း ပထမ မူလ ရွိေနတဲ႔ ေနရာပဲေလ။

တစ္ခုခု ျဖစ္လိုက္ ေရွ႕ကို တစ္လွမ္းတိုးဖို႔ ေနာက္ကို တစ္လွမ္းဆုတ္လိုက္နဲ႔ ဆိုေတာ့ ငါ့မ်က္လံုးထဲ မွာေတာ့ မင္းက ေနရာ မေရြ႕ဘဲ ေနာက္ဆုတ္ ေရွ႕တိုး လုပ္ေနတဲ႔ ဆင္ၾကီး တစ္ေကာင္ပဲ ျဖစ္ေနတာ ပါပဲလား။ သူ႕ကို နီးစပ္ေအာင္ အျပင္ေလာကမွာ ဘာနဲ႔ ဥပမာ ေပးရမလဲ ဆိုရင္ ကေလးေတြ စီးစီးေနတဲ႔ “ လႈပ္ျမင္းရုပ္ ” ေတြလိုေပါ႔။ သူတို႔မွာ ေျခေထာက္ေတြ မပါဘူး။ အဲဒီအရုပ္ေတြမွာ ေျခေထာက္ အစား လႈပ္လို႔သာ ရတဲ႔ ေအာက္ေျခကို ခပ္ျပန္႔ျပန္႔ ပေစာက္ပံုစံ အေခ်ာင္းေတြ တပ္ထားတယ္။ ဒီေတာ့ သူတို႔ေပၚကို တတ္စီးသူ မွန္သမွ်က လႈပ္ေတာ့လႈပ္ ေနတာပါပဲ။ ဒါေပမဲ႔ ဘယ္ေတာ့မွ ခရီး မေရာက္ဘူး။ လႈပ္တုပ္ လႈပ္တုပ္ နဲ႔ပဲ ျပီးသြားတာပါပဲ။ ”

ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီလို သူ႕ကို ေျပာလိုက္ေတာ့ သူက နဖူးေၾကာေတြ ရံႈ႕ကာ အတန္ၾကာ စဥ္းစားေန၏။ ေနာက္ေတာ့ တဟားဟား ေအာ္ရယ္ျပီး . . .

“ ေအးကြ . . . မင္းေျပာမွပဲ ငါ့ရဲ႕ ဆင္ စကားပံုၾကီး မွားေနတာ သတိထားမိေတာ့တယ္။ ဟုတ္ပကြာ ၊ ေရွ႕တစ္လွမ္းေလး တိုးဖို႔ ေနာက္တစ္လွမ္း ဆုတ္ေနမွေတာ့ ဘယ္လိုလာ ခရီးေရာက္ေတာ့မလဲ ၊ လႈပ္ရွားမႈပဲ ရွိျပီး ခရီး မတြင္ေတာ့ဘူးေပါ႔ကြာ ”

ဟု ဝမ္းသာ အားရ ျပန္ေျပာပါေလေတာ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပတ္ဝန္းက်င္မွာလည္း ေရွ႕ကို တိုးစရာ ရွိတာ မတိုးဘဲနဲ႔ ေနာက္ကို ျပန္ျပန္ ဆုတ္ေနေသာ လူမ်ိဳးေတြ ေတြ႕ရ ၊ ျမင္ရ ၊ ၾကံဳရႏိုင္ပါ၏။ ထုိလူမ်ားႏွင့္ ေတြ႕ေသာ အခါ ကၽြန္ေတာ္ သူတို႔ကို လႈပ္ေနေသာ ျမင္းရုပ္ကို စီးေနေသာ ဆင္ တစ္ေကာင္ကို ျမင္ေယာင္ကာ ပံုေဖာ္ထားေလ့ ရွိပါသည္။

ေျပာမဲ႔သာ ေျပာရတာပါ။ ထိုဆင္ ခဗ်ာမွာလည္း အေတာ္ကို ဒုကၡၾကီးမားလွပါသည္။ သူ႕ရဲ႔ မတန္တဆ ခႏၶာကိုယ္ၾကီးျဖင့္ ျမင္းေပၚ တတ္ထိုင္ေနရေသာေၾကာင့္ သူတို႔ကို ကၽြန္ေတာ္ အလြန္ပင္ စိတ္ကူးထဲမွာပင္ သနားေန မိပါေသးသည္။ သူတို႔ဘဝေတြသည္ . . .

“ လႈပ္တုပ္ . . . လႈပ္တုပ္ ” မွ်သာ ျဖစ္သည္။


- ႏြားစာပင္ -


ကၽြန္ေတာ့္မွာ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ ရွိပါသည္။ သူသည္ သူလုပ္ေနေသာ အလုပ္တစ္ခုကို တစ္ေယာက္ေယာက္က အျပစ္တင္ေသာ အခါ ၊ တစ္ေယာက္ေယာက္က မကဲ႔ရဲ႕ေသာ အခါမွာ သူ႕ရဲ႕ လက္ကိုင္ ေဆာင္ပုဒ္ကို ဖြင့္ဟေလ့ ရွိသည္။ ထိုေဆာင္ပုဒ္၏ မူရင္းသည္ ဘယ္က လာလဲ ကၽြန္ေတာ္ မသိပါ။ သူကေတာ့ ဒီေဆာင္ပုဒ္သည္ “ စေကာ့တလန္ ေဆာင္ပုဒ္ ” ျဖစ္သည္ ဟု ဆိုပါသည္။

“ ႏြားေတြက ေျပာတယ္။ လူေတြဟာ ျမက္ရဲ႕ အရသာကို မသိဘူး . . . တဲ႔။ ”

ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း သံုးစြဲေသာ စကားပံုေလးက ဒီေလာက္ပဲ ရွည္ပါ၏။ အေတာ္အတန္လည္း အေတြးအေခၚ ပါပါသည္။ ႏြားေတြ စားေနေသာ ျမက္ ဆိုတာလည္း ႏြားေတြ အတြက္ေတာ့ အရသာ ရွိလို႔ စားတာ ျဖစ္ျပီး ၊ ဒီျမက္ကို လူေတြ မစားတဲ႔ အတြက္ လူေတြက ျမက္က မေကာင္းဘူး လို႔ ဆိုတာကို ႏြားေတြက ေဒါသထြက္ေလ့ မရွိဘူး ဟု သူက ဆိုခ်င္ဟန္ တူပါသည္။ သူက ေဆာင္ပုဒ္ေလးကိုသာ ေျပာျပျပီး ထိုေဆာင္ပုဒ္ရဲ႕ အနက္ကို သူက ခ်ျပကာ ရွင္းျပေလ့ မရွိပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ေတာင္ေရာက္ ေျမာက္ေရာက္သာ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ဖမ္းဆုပ္ႏိုင္ပါသည္။

တစ္ခါတေလ သူလုပ္ေနေသာ ၊ သူ တီထြင္ေနေသာ ကိစၥရပ္ တစ္ခုကို တစ္ေယာက္ေယာာက္က ဒါကေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး ဆိုတဲ႔ အခါက်ရင္ သူက သူမ်ားေတြလို “ ေခြးေဟာင္တိုင္း ထၾကည့္ရင္ အိပ္ေရးပ်က္တယ္ ” ဆိုေသာ အနည္းငယ္ ထိပါးရင့္သီးေသာ စကားလံုးကို မသံုးစြဲပဲ သူက သူ႕ကိုယ္သူ ႏြား အျဖစ္ခံကာ ထိုေဆာင္ပုဒ္ျဖင့္သာ ေခ်ပေလ့ ရွိပါသည္။

သူက ဒီလို ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေျပာင္းေျပာင္း ေျပာေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ့္ အေတြးမွာေတာ့ မင္းတို႔လည္း ဒီျမက္ရဲ႕ အရသာကို သိခ်င္ရင္ လိုက္စားၾကည့္ေပါ႔ကြာ ၊ ငါ့လို ႏြားျဖစ္ေအာင္ အရင္လုပ္ေပါ႔ ဟု ဆိုကာ စိန္ေခၚသံမ်ားျဖင့္ အတိျပီးေနသည္ ဟု ခံစားမိပါသည္။ သူကေတာ့ အျမဲတမ္း ျပံဳးလ်က္သာ ျပန္ေျပာပါ၏။ တကယ္လည္း သူ႕ကို ဘာမွ မထိပါးသလို ဖာသိဖာသာ ေနႏိုင္သူလည္း ျဖစ္၏။

ဟိုတေလာက သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေတြ႕ျဖစ္ေတာ့ သူက သူ႕ေက်ာပိုးအိတ္ထဲမွ စိမ္းစိမ္း အရည္မ်ား ပါေသာ ဘူးတစ္ဘူးကို ထုတ္တိုက္၏။ ကိြစိကြစမ်ားျဖင့္ ေရးထားေသာေၾကာင့္ ေသခ်ာ ျပဳးျပဲ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ တရုတ္စာ မဟုတ္ဘဲ ဂ်ပန္စာ ျဖစ္ပါသည္။ ဘယ္လိုပင္ ျဖစ္ေနပါေစ ဘူးေပၚရွိ တံဆိပ္မွာ ျပထားတာက ပင္စိမ္းစိမ္းေလးတို႔မွ ထုတ္လုပ္ေသာ အခ်ိဳရည္ ဟု အၾကမ္းဖ်ဥ္း သတ္မွတ္ကာ သူ႕ကို ဒါ ဘာအခ်ိဳရည္လဲ လို႔ ေမးေတာ့ သူက “ ျမက္ပင္က ထုတ္တဲ႔ အခ်ိဳရည္ ” လို႔ ဆိုပါ၏။

“ ေသာက္ၾကည့္စမ္းပါ ” လို႔ သူက ထပ္၍ တိုက္တြန္းေသာေၾကာင့္ ဘူးကို ဒီအတိုင္းဖြင့္ကာ ေမာခ်လိုက္ေတာ့ ျမက္စိမ္းနံ႔ကို လံုးဝ မရဘဲ သဘာဝ အခ်ိဳရည္ ဆိုေသာ ဓါတု ျဖည့္စြက္ အရသာ မမ်ားလြန္းေသာ အရသာ တစ္ခုကို ရလိုက္ပါ၏။ “ ဘယ္လို ေနလဲ ၊ ေကာင္းလား ” လို႔ သူ႕ရဲ႕ ထပ္အေမးကို ကၽြန္ေတာ္ ေခါင္းညိတ္ကာ အေျဖေပးလိုက္ပါသည္။ ဒီေတာ့ သူက သူ႕ထံုးစံ အတိုင္း ခပ္ျပံဳးျပံဳး လုပ္ျပီး . .

“ ဒါက ျမက္က ထုတ္ထားတာ ဆိုတာ မင္းကေတာ့ သေဘာေပါက္မွာပါ။ ငါ ျပန္ရင္ ဟိုေကာင္ေတြကို တိုက္ဖို႔ ဒီအခ်ိဳရည္ဘူးေတြခ်ည္းပဲ အေလးခံျပီး ဘူး ၂၀ ေတာင္မွ ဝယ္ထားတယ္။ ဒါမွလည္း ႏြားစားတယ္ ဆိုတဲ႔ ျမက္ေပမဲ႔ သူ႕ရဲ႕ အရသာကို လူေတြ သိရင္ လူေတြလည္း သေဘာက်မွာပါ ဆိုတာ သူတို႔ သိသြားမွာေပါ႔ကြာ။ ႏို႔မို႔ဆို လူေတြက မလြယ္ဘူးေဟ့ ၊ ကိုယ္ မစားတိုင္း အဲ . . . မလုပ္ႏိုင္တိုင္း သူမ်ား လုပ္ေနတာကို ေတြ႕ရင္ ေဘးကေန အရသာ မသိဘဲ ကန္႔ကြက္ ေျပာခ်င္ၾကတယ္။

ႏြားေတြ ဘာလို႔ ျမက္ကို စားတာလဲ ဆိုေတာ့ ႏြား အတြက္ ေကာင္းလို႔ ၊ အရသာ ရွိလို႔ ၊ အဟာရ ျဖစ္လို႔ေပါ႔ကြာ။ ျမက္တိုင္းကိုေတာ့ ႏြား မၾကိဳက္တာေတာ့ ဟုတ္တာေပါ႔။ အခုလို အခ်ိဳရွည္ ထုတ္တဲ႔ ျမက္ကိုေတာ့ ႏြားေတြ ၾကိဳက္မွၾကိဳက္ပဲ။ ႏြား မေျပာနဲ႔ေလကြာ အခု လူေတြေတာင္မွ အရမ္းကို ၾကိဳက္ေနၾကတာ။ ဒီအခ်ိဳရည္ ဂ်ပန္မွာ အခုေနာက္ပိုင္း အရမ္း ေသာက္ၾကတာကြ ”

ဟု ဆိုပါသည္။ လူေတြရဲ႕ ေလ့လာ တီထြင္မႈကေတာ့ ေၾကာက္စရာ ေကာင္းလွပါသည္။ ႏြားေတြ အရသာခံကာ စားသံုးေသာ ျမက္ရဲ႕ အရသာကိုေတာင္မွ လူေတြပါ ခံစားႏိုင္ေအာင္ တိုးတတ္သထက္ တိုးတတ္ေအာင္ တီထြင္ ၾကံဆႏိုင္ၾကေပသည္။ တခ်ိဳ႕လူမ်ားသည္ ျမက္ကို ႏြားစာ အျဖစ္သာ ျမင္ျပီး ရပ္ေနေသာ အခါမွာ တခ်ိဳ႕ေတာ့ ႏြားစာ အျဖစ္မွ လူစာ အျဖစ္ကို ေရာက္ေအာင္ ဆက္သြားႏိုင္ ၾကေပသည္။

လူ႔ပတ္ဝန္းက်င္မွာ သူမ်ားေတြ လုပ္ေနတာကို ျမင္ရင္ အျမဲတမ္း အျပစ္တင္ ၊ ေဝဖန္ ၊ ကဲ႔ရဲ႕တတ္သူမ်ား ရွိတတ္ပါသည္။ သူတို႔ကို ကၽြန္ေတာ္ ျမင္တိုင္း ျမက္မစားေတာ့ဘဲ လူေတြ ေသာက္ေနေသာ ျမက္အခ်ိဳရည္ကို လိုက္ေသာက္ ေနေသာ ႏြားမ်ားကိုသာ ျမင္ေယာင္ေနမိပါသည္။ လူေတြရဲ႕ စားနပ္ရိကၡာ ရွားပါးမႈက ႏြားေတြ အေပၚမွာပါ သက္ေရာက္ႏိုင္တယ္ မဟုတ္ပါလား။ ဒီအခ်ိန္ဆိုရင္ ႏြားဆိုတာ ျမက္ပဲ စားရတယ္ ဆိုတဲ႔ လူေတြကေတာ့ ျမက္အခ်ိဳရည္ကို ေသာက္ေနေသာ ႏြားေတြ အစား သူတို႔ “ ျမက္ ” ေတြမ်ား စားေနၾကမလား ဟု ျမက္စားေနေသာ လူေတြကို တလွည့္ ျပန္ျမင္မိပါေသးသည္။

သူတို႔သာ ျမက္ေတြကို စားရင္ ျမက္ပင္ေအာက္ေျခမွ သဲမ်ား ၊ ရြံ႕မ်ားကိုပါ ဝါးမိျပီး “ တရွပ္ရွပ္ ” နဲ႔မ်ား ရံႈ႕တြတြ ျဖစ္ေနမလား လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ျမင္ေယာင္မိပါသည္။


*** ထိုအခ်ိဳရည္ရဲ႕ နာမည္ကို မမွတ္မိလို႔ Google ကပဲ အထက္က ပံုေလးကို ရွာတင္လိုက္ပါတယ္။ ***

ျဖည့္စြက္ခ်က္။ ။ 2/09/2011 01:11:00 PM Anonymous ရဲ႕ ကူညီ ေရးသားထားခ်က္ အရ ထိုအခ်ိဳရည္မွာ ျမက္ မဟုတ္ပါ။ စပါး မ်ိဳးႏြယ္ တမ်ိဳး ျဖစ္ပါသည္။ Aojiru ဟုဂ်ပန္လို႔ ေခၚပါသည္။ http://www.aojiruusa.com/ မွာ ဝင္ေရာက္ ေလ့လာႏိုင္ပါသည္ လို႔ ဆိုပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ဂ်ပန္လို မဖတ္တတ္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္း ေျပာသေလာက္ပဲ သိရတာေပါ႔ေလ။ ျမက္ မဟုတ္ဘဲ ၊ စပါးပင္ ဆိုေတာ့လည္း ေျခာက္သြားရင္ “ ေကာက္ရိုး ” ျဖစ္ျပီး ႏြားစားတာပဲ ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း အထဲက စာသားေတြ မျပင္ေတာ့ဘဲ ေခါင္းစဥ္ကိုသာ “ ႏြားစာပင္ ” လို႔ ေျပာင္းလိုက္ပါတယ္။ ျမက္ေရာ ၊ စပါးပင္ ( ေကာက္ရိုး ) ေရာ ႏြားစာေတြပဲ မဟုတ္လား။ ျဖည့္စြက္ေပးတဲ႔ အတြက္ Anonymous ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။



မွတ္ခ်က္။ ။

ဒီဘံုဘဝမွာ ၾကံဳဆံုရတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အျဖစ္အပ်က္ေလးေတြကို ဘာစိတ္ကူးမွ မရွိဘဲ ခ်ေရးလိုက္တာပါ။ ေနမေကာင္း ျဖစ္လို႔ နားေကာင္းေကာင္းနဲ႔ နားလိုက္တာ စာကို ေရးခ်င္စိတ္ပါ မရွိ ျဖစ္သြားတယ္။ ျပီးေတာ့ လက္ေဆာင္ရထားေသာ စာအုပ္ေတြ ၊ ဝယ္ထားတဲ႔ စာအုပ္ေတြ ၊ အြန္လိုင္းက စာအုပ္ေတြကလည္း မ်ားသထက္ မ်ားလာျပီး စာေၾကြးေတြ ျဖစ္ေနလို႔ ဒီစာေတြ ဖတ္တာ မ်ားေနလို႔ စာကို သိပ္ေရးခ်င္စိတ္ မရွိေတာ့ သလို ျဖစ္သြားတယ္။ စိတ္ပါလာရင္ေတာ့ ေရးလက္စေတြ လက္စသတ္ဖို႔ အမ်ားၾကီး ရွိပါေသးတယ္။ ေရးပါ့မယ္။

က်န္းမာ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစ။


ေလးစားစြာျဖင့္
ကိုေဇာ္

Share/Bookmark
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

ဧည္႔သည္မ်ား

သြားသြားလာလာ
hidden hit counter




free counters

6.8.2010 မွ စ ကလိသည္။

.