မည္သူ မဆို အမွန္ ရွိသလို ၊ အမွားလည္း ရွိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔ အျမင္ ၊ အေတြးမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ပဲ တာဝန္ယူရမွာ ျဖစ္ေသာေၾကာင္႔ ထပ္ဆင္႔ကူးယူျပီး တျခားေနရာမွာ ေဖာ္ျပခ်င္တယ္ ဆိုေသာ စာခ်စ္သူ သူငယ္ခ်င္း မ်ားကို စာရဲ႕ ေအာက္တစ္ေနရာမွာ “ ကိုေဇာ္ ” ႏွင္႔ “ zaw357.blogspot.com ” ဆိုတာေလးကိုေတာ႔ ထည္႔ေပးပါလို႔ ေတာင္းဆိုခ်င္ပါတယ္။

{ ေသခ်ာတာ တစ္ခုကေတာ႔ “ ေရးတဲ႔စာ ” နဲ႔ “ စာေရးသူ ” ကို မေရာေထြးေစဖို႔ပါ။ }

ေလးစားစြာျဖင္႔
ကိုေဇာ္
~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

အဇၨတေဂၢ ပါဏုေပတံ ဗုဒၶံ သရဏံ ဂစာၦမိ။


01 February 2010

2 ျပႆနာ ဆိုေသာ လမ္းမမ်ား

ပ်င္းရိေပါ႔တန္ေသာသူ
သတိတရားကင္းမဲ႔ေသာသူတို႔အား
“ အာနာပါန ” တရားေတာ္ကို ငါမေဟာ။

ဗုဒၶ



မေန႕က . . .

ကၽြန္ေတာ္႕မွာ အလုပ္ခ်ိန္လည္း မဟုတ္ပဲနဲ႔ စူပါ တစ္ေယာက္ေခၚသြားတဲ႔ Customer တစ္ေယာက္ဆီကို လိုက္သြားရေသးတယ္။ တကယ္ဆို သူကလည္း အလုပ္ပိတ္ရက္ ၊ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း အလုပ္ခ်ိန္မဟုတ္ဘူး။ အိပ္ခ်ိန္။

ဒါေပမဲ႔ ဒီ စူပါ က ဘယ္သြားသြား ကၽြန္ေတာ္႕ကိုပဲ ေခၚတယ္။ လမ္းမွာ သူနဲ႔ အလာပ သလာပ ေျပာလို႔ရတာလည္း ပါတာေပါ႔ေလ။ သူ ကၽြန္ေတာ္႕ဆီကို ဖုန္းလွမ္းဆက္ေတာ႔ မနက္ ၁၁ နာရီေက်ာ္ ၊ ကၽြန္ေတာ္ မအိပ္ရေသး။ ေရခ်ိဳး စားေသာက္ျပီးရံုသာ။ သူက “ ေန႕လည္ ၂ နာရီ လာေခၚမယ္ ၊ လိုက္မလား။ ” ဆိုေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူ႕ကို အားနာတာနဲ႔ “ ေအး. . လိုက္ခဲ႔မယ္။ ” ေျပာလိုက္ျပီး ဘာမွ မလုပ္ႏိုင္ပဲ တန္းအိပ္လိုက္ေတာ႔တယ္။

သူ ကၽြန္ေတာ္႕ကို ဖုန္းဆက္ၾကိဳႏိႈး ၊ ကၽြန္ေတာ္ ေရခ်ိဳးျပီး သူ႔ နဲ႔ ခ်ိန္းထားတဲ႔ စက္ရံုေရွ႕ကို ေရာက္ေတာ႔ ၂ နာရီ။ ဒါနဲ႔ သူ႕ကားေပၚတတ္ျပီး သြားရင္းနဲ႔မွ အခု သြားရတဲ႔ ကိစၥကို သိေတာ႔တယ္။ မေန႕က မနက္က Customer က လာဝယ္သြားတာကို ကၽြန္ေတာ္္႕ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္က ပစၥည္း မွားေရာင္းလိုက္တယ္။ သူလိုခ်င္တာက ၈ ေပ အျမင္႔ ၊ ေရာင္းလိုက္တာက ၉ ေပ ။ ဒါေၾကာင္႔ ဟုိေရာက္ေတာ႔ တပ္လို႔မရေတာ႔ဘူး။

Customer ကလည္း သူ႕ဆိုင္ကို မနက္ျဖန္မွာ ဖြင္႔မွာ ဆိုေတာ႔ ဖုန္းဆက္ ေျပာတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ သူေဌးက ဒီ စူပါကို လႊတ္ျပီး သြားလဲခိုင္းတာ။ ဒါကို စူပါက ကၽြန္ေတာ္႕ကို ထပ္ျပီး “ တိုင္ကယ္ ” ခ်ိတ္သြားတယ္။

အေတာ္ကို ေဝးတဲ႔ ခရီးတစ္ခုပါပဲ။ တစ္နာရီကို ကီလိုမီတာ ၁၂၀ ေက်ာ္ေမာင္းေနတာေတာင္မွ ၃ နာရီေလာက္ သိပ္သိပ္သည္းသည္း ေမာင္းရတယ္။ အိပ္ေရးက မဝေသးတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ကားထဲမွာ ထိုင္းထိုင္းမိႈင္းမိႈင္း ။ အေဝးေျပးကားလမ္းရဲ႕ တျပန္႔တျပဴး ေက်ာခင္းထားတဲ႔ လမ္းကလည္း ညီညီညာညာ ၊ ကၽြန္ေတာ္ သူနဲ႔ စကားမေျပာပဲ ခဏၾကာလာရင္ ေလးလံလာတဲ႔ မ်က္ခြံေတြက ကၽြန္ေတာ္႕ အျမင္ေတြကို ပိပိက်တယ္။

တစ္ေနရာေရာက္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ မ်က္လံုးပိတ္မိျပီး ဘယ္ေလာက္ ငိုက္လာမိလဲ မသိဘူး။ ရုတ္တရက္ ကားကို တစ္ေယာက္ေယာက္က ကိုင္လႈပ္လိုက္သလို “ တဒုတ္ဒုတ္ ” နဲ႔ ခုန္သြားလို႔ ကၽြန္ေတာ္႕ မ်က္ခြံေတြကို အသာဆြဲလွန္ျပီး အျပင္ကို ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ ကားလမ္းက ေပၚမွာ အဝါေရာင္ မ်ဥ္းၾကားေလးေတြနဲ႔ ကားလမ္းကို ကန္႕လန္႕ျဖတ္ တားထားေသာ မ်ဥ္းဝါေတြကို ေတြ႕လိုက္ရတယ္။

ဒီေနရာမွာ နည္းနည္းေျပာျပဦးမယ္။ လူကူးမ်ဥ္းၾကား ဆိုတာ ကားလမ္းကို အလ်ားလိုက္ တားထားတာပါ။ လူေတြ အတြက္ေတာ႔ ကူးဖို႔ ကန္႕လန္ေတြေပါ႔။ အခု မ်ဥ္းေတြကေတာ႔ ကားေတြ အတြက္ပဲ ကန္႕လန္ျဖတ္တားထားျပီး လူေတြ အတြက္က ဘာမွ မဆိုင္ဘူး။ ဒီမ်ဥ္းေတြကို “ အိပ္ခ်င္ေျပမ်ဥ္း ” လို႔ေခၚတယ္ ဆိုျပီး ကၽြန္ေတာ္႔အေဖကေတာ႔ ေျပာဖူးတယ္။

ဘာလို႔ အိပ္ခ်ဥ္ေျပမ်ဥ္း ျဖစ္ရတာလဲဆိုေတာ႔ လူေတြက ကားေမာင္းတာ ၾကာလာရင္ ပ်င္းျပီးေတာ႔ အိပ္ငိုက္သြားေလ႔ရွိတယ္။ ဒီေတာ႔ လမ္းေကြ႕ေတြမွာ ငိုက္ျပီး ေတာင္ေတြနဲ႔တိုက္ ၊ ေခ်ာက္ထဲေတြ ထိုးက်သြားတတ္တယ္။ ဒီေတာ႔ ဒီလိုေနရာေတြမွာ ဒီမ်ဥ္းေလးေတြကို ကားလမ္းေပၚမွာ ကန္႕လန္႕ျဖတ္ တားထားလိုက္တယ္။

ဒီမ်ဥ္းမွာလည္း ပညာပါတယ္။ ဒီအတိုင္း ရိုးရိုးေဆးခ်ည္းပဲ မဟုတ္ဘူး။ ေဆးမသုတ္ခင္ သူ႕ရဲ႕ ေအာက္မွာ ကား သူ႕အေပၚက ျဖတ္သြားရင္ “ ဂလုပ္ ၊ ဂလုပ္ ” “ ဒုတ္ ၊ ဒုတ္ ” ဆိုျပီး ခုန္ေအာင္ သံထု ထူထူနဲ႔ ခံျပီးမွ အေပၚက ကတၱရာေစးေလာင္းျပီး ဖံုးထားတယ္။ ဒီအေပၚကမွ ေဆးအဝါ သုတ္တယ္။

ဒီေတာ႔ ဒီအေပၚက ကားေမာင္းသြားသူေတြက လမ္းျပင္ညီလို မဟုတ္ေတာ႔ ဒါကို ျဖတ္တိုင္း ဂလုဂလု နဲ႔ ခုန္ေနေတာ႔ အိပ္ငိုက္ေနသူေတြ မ်က္လံုး က်ယ္သြားေစတယ္။ ဒါေပမဲ႔ ဒါေတြ အားလံုးကို ျမိဳ႕တြင္း လမ္းေကြ႕ေတြမွာပဲ လုပ္ထားေလ႔ရွိတယ္။ အခုေတာ႔ ျမိဳ႔ျပင္ အေဝးေျပးလမ္းေပၚမွာ ဆိုေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ အံ့ၾသသြားတယ္။

ဒါနဲ႔ပဲ ဟိုးအရင္က ဖတ္ခဲ႔ဖူးတဲ႔ Jon Thone ၏ Highways ဆိုတဲ႔ စာေလးကို သြားသတိရမိတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ ျပန္ျပီး မငိုက္ျဖစ္ပဲ။ ဒီေန႕ေတာ႔ ဒီစာေလးေရးမယ္ ဆိုျပီး စာေလးကို ျပန္စဥ္းေနမိတယ္။ ဒီစာေလးကေတာ႔ ဒီလို ဘဝရဲ႕ အေဝးေျပးလမ္းမေတြကို ပံုေဖာ္ေျပာတယ္။

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

တစ္ေန႕ အရမ္းကို စိတ္ဓါတ္က်ေနတဲ႔ လူတစ္ေယာက္က စိတ္ပညာရွင္ “ မက္စ္ ” ဆီကို ေရာက္လာတယ္။ သူတို႕က စပိန္ႏိုင္ငံမွာ ေနၾကတယ္။ စိတ္ဓါတ္က်ေနသူက “ မက္စ္ ” ကို ေျပာတယ္။

“ ဆရာ ၊ ကၽြန္ေတာ္႕မွာ တစ္ေန႕တစ္ေန႕ ျပႆနာေတြ ပိုမ်ားလာတယ္ ဆရာ။ တစ္ခုျပီး တစ္ခု ေတြ႕ေနရတယ္။ ” “ ဘယ္လို ျပႆနာေတြ ပိုမ်ားလာတာလဲဗ်။ ဘာေတြမ်ား ၾကံဳေတြေနရလို႔လဲ။ ”

ဒီေတာ႔ လူနာက စိတ္ညစ္ႏြမ္းစြာ နဲ႔ သူ႕အသံတိုးတိုးကို ေလသံနဲ႔ ေျပာတယ္။

“ ဆရာရယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ျပႆနာ ကို ရင္ဆိုင္ရမွာ ေၾကာက္တဲ႔ လူေတာ႔ မဟုတ္ပါဘူး။ ”

“ ဟာ. .ေကာင္းတာေပါ႔။ ဒါအရမ္းေကာင္းတဲ႔ သေဘာထား ပဲေလ။ ”

“ ဟုတ္ပါတယ္ ဆရာ။ ဒါေပမဲ႔ အခု ကၽြန္ေတာ္႕မွာက ျပႆနာ တစ္ခုကို ရွင္းလို႔ ျပီးတယ္ ဆိုရံုပဲ ရွိေသးတယ္။ ေနာက္တစ္ ျပႆနာ တစ္ခုက ေရာက္လာတာပဲ ဆရာ။ ဒီ ျပႆနာ ကို ကၽြန္ေတာ္ ကိုင္တြယ္ ေျဖရွင္းလို႔ အဆင္ေျပသေလာက္ရွိေနျပီ ဆိုရင္ ေနာက္ထပ္ ျပႆနာ တစ္ခု ထပ္ေတြ႕ျပန္တာပါပဲ။

ဒီေတာ႔ ဆရာရယ္။ ျပႆနာေတြကို ဆက္တိုက္ ရင္ဆိုင္ေနရေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္လိုမွ ခံနိုင္ရည္ မရွိေတာ႔ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ၾကာရင္ တစ္ခုခု ျဖစ္သြားနိုင္တယ္။ ”

ဒီေတာ႔ “ မက္စ္ ” က သူ႕ကို ဘာမွ တိုက္ရိုက္ ရွင္းျပ ေျပာဆို မေနပဲ ခဏေစာင္႔ေနတယ္။ ခဏေနေတာ႔မွ. . .

“ ကၽြန္ေတာ္ ခင္ဗ်ားကို အေမရိကန္ ႏို္္င္ငံက အေဝးေျပးလမ္းေတြ အေၾကာင္းကို ေျပာျပမယ္။ ခင္ဗ်ား အေမရိကားကို ေရာက္ဖူးလား။ ”

“ မေရာက္ဖူးဘူး ဆရာ။ ”

“ ဟုတ္ျပီ။ အခု ေရာက္ျပီလို႔သာ သေဘာထားဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ အခု ေျပာျပမယ္။ အေမရိကားမွာ ရွိေနတဲ႔ တစ္ျမိဳ႕နဲ႔ တစ္ျမိဳ႕ကို ကူးသန္းေရာင္းဝယ္ေဖာက္ကားဖို႔ အေဝးေျပးလမ္းေတြ ေဖာက္ေတာ႔ ဟိုးအရင္က လမ္းဆိုတာ ေျဖာင္႔ႏိုင္သမွ် ေျဖာင္႔မွ လြယ္ကူမယ္ ၊ အဆင္ေျပမယ္ ဆိုျပီး အေဝးေျပးကားလမ္းေဖာက္တဲ႔ အဂ်ၤင္နီယာေတြက ေတာင္ေတြကို ျဖတ္ထုတ္ ၊ ေျမေတြကို ဖို႔ျပီး လမ္းေတြကို ေျဖာင္႔ႏိုင္သမွ် ေျဖာင္႔ေအာင္ တည္ေဆာက္ခဲ႔ၾကတယ္။

ဒါေပမဲ႔ သူတို႕ ထင္သလို သြားလာေရး လြယ္ကူခဲ႔ေပမဲ႔ လူအေသအေပ်ာက္ အလြန္မ်ားလာခဲ႔တယ္။ ဘာလို႔ လူေသမ်ားလာလည္း ဆိုေတာ႔ အေဝးေျပးလမ္း ဆိုတာ တစ္ျမိဳ႕နဲ႔ တစ္ျမိဳ႕ေရာက္ေအာင္ မိုင္ေပါင္းမ်ားစြာ ေမာင္းရတာ မဟုတ္လား။ ဘာမွ ေဘးမွာ ထူးထူးျခားျခားလည္း ၾကည္႔စရာ မရွိ။ ကားေပၚမွာလည္း ကိုယ္ကလြဲရင္ ဘယ္သူမွ မပါဘူး။ ေန႕စဥ္ ရက္ဆက္ ကားေမာင္းေခြကို ကိုင္ျပီး တသတ္မွတ္ထဲ ေဖာက္လုပ္ထားျပီး ျပန္႔ျပဴးညီညာေနတဲ႔ လမ္းေပၚမွာ ပ်င္းရီျငီးေငြ႕စရာ ေမာင္းေနရေတာ႔ ၾကာလာရင္ လူေတြက ငိုက္လာတယ္။

ဒီေတာ႔ တေျဖာင္႔တည္းဆိုတဲ႔ ေနရာေတြမွာ ကားေမာင္းေခြၾကီး ကိုင္ျပီး ငိုက္ေနလို႔ ဘာမွ မျဖစ္ေပမဲ႔ ၊ မျဖစ္မေန လမ္းခ်ိဳးေလးေတြ ၊ အေကြ႕ေလးေတြမွာ ခုနက ေတာက္ေလွ်ာက္ အိပ္ငိုက္ျပီး ေမာင္းလာသူေတြ ကားလမ္းေပၚကေန ေခ်ာ္က်ေတာ႔တာပဲ။
လူေပါင္းမ်ားစြာ ေသဆံုးရလို ၊ ဒုကၡိတမ်ားစြာကိုလည္း ျဖစ္လာေစတယ္။ ဒါနဲ႔ လမ္းေဖာက္တယ္ ဆိုတဲ႔ အဂ်ၤင္နီယာေတြကေတာ႔ လမ္းေျဖာင္႔ေအာင္ ေဖာက္တာ ဟုတ္ပါျပီ။ အခုလို အသက္နဲ႔ ဆံုးရံႈးမႈေတြ ျဖစ္လာတဲ႔ အခါမွာ သူတို႔ အျပန္ျပန္အလွန္လွန္ စဥ္းစားျပီး လူအမ်ား အံ့အားသင္႔ေစတဲ႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ တစ္ခုကို ခ်ခဲ႔တယ္။ ဒါက ဘာျဖစ္မယ္လို႔ ထင္လဲ။ ”

“ မ. . .မေျပာတတ္ဘူး ဆရာ။ ”

“ ဒါကေတာ႔ အေဝးေျပးလမ္းမေတြမွာ ကားလမ္းမေတြကို အရင္လို ေျဖာင္႔ႏိုင္သမွ် ေျဖာင္ေအာင္ ဆိုတာထက္ ၅ ကီလိုမီတာ ( သို႕ ) ၁၀ ကီလိုမီတာမွာ တစ္ခု အေနနဲ႔ ေျဖာင္႔ေနတဲ႔ လမ္းေတြကို တမင္ကို ေကာက္သြားေအာင္ ေကြ႕သြားေအာင္ လုပ္ျပီး ေဖာက္လုပ္ဖို႔ သေဘာတူလိုက္ၾကတာပဲ။ ”

“ ဗ်ာ။ တကယ္လား ဆရာ။ အရင္လို ေျဖာင္႔ေနတာေတာင္မွ ဒီေလာက္ ေခ်ာက္ထဲ က်ေသေနဆို ၊ အခုလို တမင္ေျဖာင္႔ေနတာကို ေကာက္ေအာင္ လုပ္လိုက္တယ္ ဆိုေတာ႔ ပို မေသကုန္ဘူးလား။ ”

“ ဟုတ္ပါတယ္။ လူေတြအားလံုးကလည္း ဒီလိုပဲ ေတြးၾကပါတယ္။ တကယ္တမ္း လက္ေတြ႕မွာေတာ႔ အိပ္ငိုက္ျပီး ေခ်ာက္ထဲ က်သြားတယ္ ဆိုတဲ႔ လူေတြ ၈၇ ရာခိုင္ႏႈန္း ေလွ်ာ႔နည္းသြားတယ္ ဆိုတာပါပဲ။ ”

“ ဟာ . . ဟုတ္လား ဆရာ။ ဘာလို႔မ်ားလဲ။ ”

“ ဟုတ္တယ္ဗ်ာ။ အမွန္ပါပဲ။ ဘာလို႔လည္း ဆိုေတာ႔ လူဆိုတာ ေျဖာင္႔တန္းသာယာေနရင္ သတိ ဆိုတဲ႔ စိတ္က မရွိေတာ႔ဘူး။ ဒီေတာ႔ ပ်င္းရိ ငိုက္မ်ဥ္း လာတတ္တယ္။ လူဆိုတာ အခက္အခဲေလးေတြ တစ္ရာရာမွာေပၚလာႏိုင္တယ္ ဆိုေတာ႔မွ အျမဲတမ္း သတိက ရွိေနျပီး ၊ ပ်င္းရိ ငိုက္မ်ဥ္းေနတယ္ ဆိုတဲ႔ စိတ္ေတြက ျဖစ္မလာေတာ႔ဘူး။

ဒီေတာ႔မွ လူက အျမဲတမ္း တတ္ၾကြေနတာ။ အျမဲတမ္း ျဖတ္လတ္ေနတာ။ ဒါေပမဲ႔ လူေတြ အားလံုးကေတာ႔ ျပႆနာ ဆိုရင္ ငါတို႕ကို ဒုကၡေပးမဲ႔ အရာလို႔ပဲ ထင္ေနတတ္ၾကတယ္။ တကယ္ေတာ႔ “ ျပႆနာ ” ဆိုတာ ကိုယ္႕ကို “ သတိ ” အျမဲတမ္း ရွိေနေအာင္ ႏႈိးေဆာ္ေပးေနတဲ႔ ေက်းဇူးရွင္ေတြပါ။


“ ဆရာ ေျပာခ်င္တာ ကၽြန္ေတာ္ အခုမွ သေဘာေပါက္ပါျပီ ဆရာ။ ဒါေပမဲ႔ တစ္ခါတစ္ေလ ကိုယ္လုပ္တာ မဟုတ္ပဲ သူ႕ဖာသာ သူ မထင္မွတ္တဲ႔ အခ်ိန္မွာ ေပၚလာတဲ႔ ျပႆနာ ေတြ ဆိုရင္ေရာ။ ဒါကို ဘယ္လို ဥပမာေပးမလဲ ဆရာ။ ”


“ ဒါကိုေတာ႔ ျမိဳ႔တြင္းက “ အိပ္ခ်င္ေျပမ်ဥ္း ” လို႔ သေဘာထားရမယ္။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ႔ အေဝးေျပးလမ္းက လမ္းေကြ႕ခ်ိဳးေတြက ဘယ္ေနရာေလာက္မွာ ရွိေနတတ္တယ္ ဆိုျပီး သိေနႏိုင္သလို ကိုယ္လုပ္ေနတဲ႔ လုပ္ငန္းရဲ႕ ျပႆနာ ေတြကလည္း ဘယ္အခ်ိန္ေလာက္ဆို ျဖစ္လာႏိုင္တယ္ ဆိုျပီး ခန္႕မွန္းေနမိႏိုင္တယ္။

ကိုယ္လည္း မထင္မွတ္ထား။ မေမွ်ာ္လင္႔ထားေသာ အခ်ိန္မွာ ျဖစ္လာတဲ႔ ျပႆနာ ေတြကေတာ႔ “ အိပ္ခ်င္ေျပမ်ဥ္း ” ေပၚမွာ ကားကို ေမာင္းလိုက္ရသလိုပဲေလ။ တဒုတ္ဒုတ္ ခုန္ေနေတာ႔မွ ကိုယ္႕ကို ပ်င္းရိ ငိုင္မ်ဥ္းေနတာကို ေျပျပီး သတိ ဝင္လာေစတယ္။ ဒီလို သေဘာထားေပါ႔ဗ်ာ။ ”

“ ဟုတ္ကဲ႔ပါ ဆရာ။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ”


--------------------------------------------------------------------------------------------------------

ဒါနဲ႔ပဲ. . ၊ ဒီစာေလးကို ကၽြန္ေတာ္ သြားျပီး သတိရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အျမဲတမ္းလိုလို ခံစားေနမိတဲ႔ ကိစၥေလးပါပဲ။

ျပႆနာ ေတြကလည္း တစ္ခုျပီး တစ္ခု ေပၚေနတာပဲ ဆိုတာမ်ိဳး ညည္းမိမယ္ ဆိုရင္ ၊

ျပႆနာ ေတြကေတာ႔ ထင္မထားရာက ေပၚေပၚလာတယ္ ဆိုျပီး ေျပာမိေနမယ္ ဆိုရင္ ၊

ျပႆနာ ေတြေၾကာင္႔ စိတ္ပ်က္ လက္ေလွ်ာ႕ခ်င္ေနမိျပီ ဆိုရင္ ကိုေဇာ္ ဆိုေသာ ကၽြန္ေတာ္႕ကို သတိမရခ်င္ေနပါ။ ဒီစာေလးကိုေတာ႔ သတိရလိုက္ပါဗ်ာ။

source; Jon Thone Highways ကို သင္႔ေတာ္သလို ျပင္ဆင္၍
ကိုေဇာ္ ခံစားပံုေဖာ္သည္။

.

Share/Bookmark

2 ေယာက္ ရဲ႕ ထင္ျမင္ခ်က္:

ေခ်ာ (အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္) said...

ကိုယ္႕ကိုယ္ကိုလဲ ဒီစာေလးနဲ႕ ျပန္အားေပးလိုက္ပါဦး
ေနေကာင္းက်န္းမာ အဆင္ေျပပါေစ..
အခ်စ္ေရးလဲ ေကာင္းပါေစဗ်ား.......

မေက said...

“ ျပႆနာ ” ဆိုတာ ကိုယ္႕ကို “ သတိ ” အျမဲတမ္း ရွိေနေအာင္ ႏႈိးေဆာ္ေပးေနတယ္ ဆိုတာကို လက္ခံတယ္ သတိအၿပင္ အသိပါေပးတယ္ေနာ္

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

ဧည္႔သည္မ်ား

သြားသြားလာလာ
hidden hit counter




free counters

6.8.2010 မွ စ ကလိသည္။

.