မည္သူ မဆို အမွန္ ရွိသလို ၊ အမွားလည္း ရွိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔ အျမင္ ၊ အေတြးမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ပဲ တာဝန္ယူရမွာ ျဖစ္ေသာေၾကာင္႔ ထပ္ဆင္႔ကူးယူျပီး တျခားေနရာမွာ ေဖာ္ျပခ်င္တယ္ ဆိုေသာ စာခ်စ္သူ သူငယ္ခ်င္း မ်ားကို စာရဲ႕ ေအာက္တစ္ေနရာမွာ “ ကိုေဇာ္ ” ႏွင္႔ “ zaw357.blogspot.com ” ဆိုတာေလးကိုေတာ႔ ထည္႔ေပးပါလို႔ ေတာင္းဆိုခ်င္ပါတယ္။

{ ေသခ်ာတာ တစ္ခုကေတာ႔ “ ေရးတဲ႔စာ ” နဲ႔ “ စာေရးသူ ” ကို မေရာေထြးေစဖို႔ပါ။ }

ေလးစားစြာျဖင္႔
ကိုေဇာ္
~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

အဇၨတေဂၢ ပါဏုေပတံ ဗုဒၶံ သရဏံ ဂစာၦမိ။


25 May 2010

17 စက္ဘီးစီးျခင္း အႏုပညာ



ရတနာျမင္း ” လို႔ တံဆိပ္တပ္ထားျပီး “ ဗမုတ္တစ္ရာ ” ဆိုတဲ႔ ျမန္မာ - တရုတ္ ဖက္စပ္ စက္ဘီး အသစ္ေလး တစ္စီး ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္က ရွိခဲ႔ဖူးပါတယ္။ အရင္က စီးေနရတဲ႔ BMX စက္ဘီးျပီးေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႕ဘဝမွာ ပထမဦးဆံုး စက္ဘီးအသစ္ေလး ရဖူးျခင္းပါ။ အရင္က စက္ဘီး အၾကီးၾကီးဆိုရင္ ေဖေဖ႔ရဲ႕ ဘားတန္းၾကီးနဲ႔ စက္ဘီးအေဟာင္း ၊ ဦးေလးရဲ႕ ျပိဳင္ဘီးေတြကိုပဲ တတ္ခြေနရတယ္။ အခုကေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း စီးရလြယ္တဲ႔ မိန္းမစီး စက္ဘီၤးေလး။

မလိမ္မိုး မလိမ္မာ ၊ တိမ္ေတြ ျပာတိုင္း ရင္ခုန္ၾကည္ႏူး ေနတတ္တ႔ဲ ဆယ္႔ေလး ၊ ဆယ္႔ငါး အရြယ္မွာ ကၽြန္ေတာ္က ဒီစက္ဘီးေလး စီးျပီး ညေနဆိုရင္ အိမ္နဲ႔ ခပ္လွမ္းလွမ္းက တံတားေပၚကေန ေနဝင္မဲ႔ အခ်ိန္ေတြကို သြားၾကည္႔မိတယ္။ ေနေရာင္ေတြ တျဖည္းျဖည္း မွိန္ညိဳလာျပီး ေနမင္းၾကီး ငုပ္လွ်ိဳးသြားတာကို ကၽြန္ေတာ္ သြားၾကည္႔ေလ႔ရွိတယ္။ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္ေတာ္႔ညေနခင္းေတြက ယစ္မူး ေတာက္ရွဴးစြာ တိမ္းတိမ္းယိမ္းယိမ္း ကၽြန္ေတာ္႔အေပၚမွာ ဝဲက်ေနတတ္တယ္။

တစ္ခါတစ္ေလေတာ႔လည္း ဝင္ေနတဲ႔ ေနလံုးၾကီးကို ကၽြန္ေတာ္ မေငးျဖစ္ပဲ တံတားေအာက္ေျခမွာ ခပ္သြက္သြက္ စီးသြားၾကတဲ႔ “ ေရေမ်ာ ” မ်ားကို ၾကည္႔မိတယ္။ ေရေမ်ာေတြ ဆိုေတာ႔ သူတို႔ ကမ္းမတင္ၾကဘူး။ ေရထဲမွာလည္း ဝင္ေတာ႔မဲ႔ ေနလံုးတစ္လံုးက ေရမြန္းၾကပ္စြာ အသက္ရွဴ ရပ္ေနတယ္။ ေနမင္း အေရာင္ ဘယ္ေလာက္ေတာက္ေတာက္ ေရထဲမွာေတာ႔ သူ႔ပံုရိပ္က ဂနာမျငိမ္ခဲ႔ဘူး လႈပ္တိလႈပ္ခတ္နဲ႔ ၊ သူ႕ဘဝကို သူ မတ္တပ္ ရပ္မျပႏိုင္ဘူး။ ေၾသာ္. . . ဘယ္ေလာက္ အစြမ္းရွိသူပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေရနစ္ရင္ အသြင္ေျပာင္းရေတာ႔တာပါပဲလား။ ဘယ္ရယ္မဟုတ္ပဲ လြမ္းမိေနပါေသးရဲ႕။

ယိုင္သြားတဲ႔ ကိုယ္ဟန္ကို ျပန္မတ္လိုက္ရင္း စက္ဘီးေျခနင္း ေပၚတင္ထားတဲ႔ ေျခတစ္ဖက္ကို တစ္ခ်က္ရုတ္လိုက္ကာ တံတားေဘာင္ေပၚကို ကၽြန္ေတာ္ ေျခတစ္ဖက္ ကန္ထားလိုက္တယ္။ ဟိုးအေဝးၾကီးကို ေငးေနရင္း အခုတေလာ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ စိတ္ထဲ မတင္မက် ျဖစ္ေနတာကို ျပန္ေတြးမိျပီး ပိုျပီး မတင္မက်ျဖစ္ခဲ႔ရတယ္။ ငါပဲ ညံ့ေနလို႔လား ၊ သူကပဲ ညံံ့ေနတာလား။ ႏွစ္ပတ္ေတာင္မွ ေက်ာ္ေနခဲ႔ျပီ။ အခုထိ လက္ မလြတ္ေသး။

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ @ @ @ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

“ ကိုၾကီး ကိုင္ထားေနာ္. . ကိုင္ထားေနာ္။ ”

“ ေအးေလ. . ကိုင္ထားတယ္ေလ။ ”

“ လက္ကို မလႊတ္လိုက္နဲ႔ေနာ္။ ”

“ ေအးပါ. . . ကိုယ္႔ဖာသာ ေသခ်ာ ေရွ႕ကို ၾကည္႔ျပီး နင္းစမ္းပါ။ ခါးးကို မေစာင္းနဲ႔ေလ။ ”

“ နင္းေနတာဆိုေတာ႔ အားစိုက္ျပီး ခါးေစာင္းတာေလ။ ”

“ ေအး . ခါးကို တည္႔ထား . . ဟုတ္ျပီ။ ရျပီလား . . အစမ္း နင္းၾကည္႔မလား။ ”

“ အာ . . မနင္းရဲေသးဘူး။ ေမွာက္လိမ္႕မယ္။ ”

ဒါနဲ႔ပဲ စက္ဘီးကို သူက ယိုင္ထိုး ယိုင္ထိုး နင္း ၊ စက္ဘီးေနာက္ကေန ကၽြန္ေတာ္က ေတာက္ေတာက္ ေတာက္ေတာက္ ေျပးလိုက္ရင္း သူ႕စက္ဘီး ခံုကို ကိုင္ျပီး ထိန္းထားရတယ္။ ႏွစ္ပတ္ေက်ာ္ျပီ သူ႕မွာ ခါးက ေစာင္းေစာင္း ၊ ကိုယ္က ရြဲ႕ရြဲ႕ ၊ လူက ယိုင္ယိုင္ နဲ႔ စက္ဘီးကို နင္းေနရတုန္း။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ႏွစ္ပတ္ေက်ာ္ျပီ ေျပးလိုက္ျပီး ထိန္းေပးေနရတုန္း။

ေနာက္က ေျပးလိုက္ရလြန္းလို႔ ေပါင္ေတြ ေတာင္႔ျပီး ေညာင္းခ်ိေနခ်ိန္မွာ စက္ဘီးကို တြန္းျပီး အိမ္ဘက္ကို ေလးလံလွတဲ႔ ေျခလွမ္းေတြနဲ႔ ျပန္လာေတာ႔ အိမ္ေရွ႕မွာ သူ႕ကိုယ္ပိုင္ စတိုင္လ္နဲ႔ လက္ႏွစ္ဖက္ကို ေနာက္ပစ္ျပီး  ရပ္ေနတဲ႔ ေဖေဖ႔ကို ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ ေဖေဖကေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ သေဘာက်တဲ႔ ေလးကိုင္း သ႑ာန္ ေကြးေနတဲ႔ ႏႈတ္ခမ္းေတြကို ပိုေကြးတင္ရင္း ၾကည္႔ေနတယ္။ 

“ ဟူးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး ”

ကၽြန္ေတာ္ ျခံထဲက ဒန္းေလးေပၚမွာ ကိုယ္အစံုကို ပစ္ထိုင္ခ်ရင္း ေလပူေတြကို မႈတ္ထုတ္လိုက္ေတာ႔ . . . 

“ ေမာလာျပီလား သားရဲ႕။ ”

“ ေမာတာေပါ႔ ေဖေဖရာ ၊ သူ႕ေနာက္ တစ္ေကာက္ေကာက္ ေျပးလိုက္ျပီး မက်ေအာင္လည္း သူ႕ကို ထိန္းရေတာ႔ လက္ေတြကလည္း ေတာင္႔ေနတာပဲ။ ”

“ ေအးေပါ႔. . ၊ ဒါေပမဲ႔ ဒါ သားညီမေလးပဲေလ။ ”

“ အင္းေလ. .  ဟုတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔လည္း သင္ေနတာေပါ႔။ ဒါေပမဲ႔ ေဖေဖရာ ၊ သူ႕ကို သင္ေနတာ ႏွစ္ပတ္ေက်ာ္ျပီေလ သူ႕ဖာသာ မစီးတတ္ေသးဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ။ ”

“ ဘာျဖစ္လို႔လို႔ သား ထင္လဲ။ ”

“ မသိဘူးေလ။ သားထင္တာကေတာ႔ သူက လဲက်ျပီး နာမွာ ေၾကာက္ေနလို႔ လို႔ ထင္တယ္။ ”

“ အင္း . . ေဖေဖ ေျပာမယ္။ သား ငယ္ငယ္က စက္ဘီးစီး သင္ခဲ႔တာကို မွတ္မိလား။ ”

“ ဗ်ာ . . . . ”

“ ျပန္စဥ္းစားၾကည္႔စမ္း။ ”

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ @ @ @ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~



ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္က စီးတာ ဒီထက္ ဘီး ပိုၾကီးပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္က စက္ဘီးဆိုတာ မစီးရခင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ “ စကိတ္ ” လို႔ ေခၚတဲ႔ ေျခနဲ႔ ယက္ျပီး စီးရတဲ႕ လက္ကိုင္ပါ စက္ဘီးလို ဟာေလးကို ကၽြန္ေတာ္ အရင္ စီးရတယ္။ ဒါေလးကို ေျခေထာက္ တစ္ဖက္က ယက္လိုက္ လက္ကိုင္ကို ထိန္းျပီး စီးလိုက္နဲ႔ ကၽြမ္းက်င္လာတယ္။ ကၽြမ္းက်င္လြန္း မက ကၽြမ္းက်င္ လာေတာ႔ စကိတ္ေလးကို ေခါင္းေတြ ေထာင္ ၊ ဖင္ေတြ ေထာင္ ၊ လင္းပိုင္ေတြ ရိုက္ . . . မ်ိဳးစံု လုပ္စီးခဲ႔တယ္။ 

ဒါနဲ႔ပဲ သိပ္မၾကာပါဘူး။ စကိတ္ေလးက ဇတ္က က်ိဳးလိုက္ ၊ ခါးက က်ိဳးလိုက္ ၊ ဘီးေတြ ျပဳတ္ထြက္လိုက္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ စကိတ္ေလးကို ေဖေဖက ဒိုင္ခံ ဝရိန္ေဆာ္ေပးတယ္။ ေနာက္ဆံုးတစ္ေန႕ ကုန္ဆင္းေပၚကေန ခုန္းဆင္းတဲ႔ ေန႔မွာေတာ႔ . . . ၊ ကၽြန္ေတာ္႔ဆီကို စကိတ္ေလး ေရာက္လာကတည္းက စီးခဲ႔တဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ အေပၚကို စကိတ္ေလးက ျပန္ျပီး စီးခဲ႔တယ္။ ခါးလည္က က်ိဳးသြားျပီး လံုးဝတြန္းလို႔ မရေတာ႔လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ထမ္းျပီး အိမ္ျပန္လာခဲ႔တယ္။ စကိတ္ေလးကေတာ႔ တိတ္တဆိတ္နဲ႔ ထိုင္လိုက္ပါလာတယ္။ 

အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ႔ ေဖေဖက က်ိဳးေနတဲ႔ ခါးလည္က ေနရာေလးကို ၾကည္႔ျပီး “ ဆက္လို႔ မေကာင္းေတာ႔ဘူး သားေရ။ ဆက္ရင္လည္း ခဏပဲ ခံေတာ႔မွာပဲ။ ” လို႔ ေျပာတယ္။ ဟုတ္ေတာ႔လည္း ဟုတ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ခုန္ေပါက္ ေဆာင္႔ထိုး စီးခဲ႔လို႔ စကိတ္ေလးကလည္း က်ိဳးခဲ႔တာ အၾကိမ္ၾကိမ္ ၊ ဒီေတာ႔ သူ႕ကို ျပန္ဆက္ခဲ႔ရတာလဲ အၾကိမ္ၾကိမ္။ အခုေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ စကိတ္ေလး ကတၱီပါ လမ္းခြဲ ရျပီေပါ႔။ 

အသက္ငယ္ငယ္ ဆိုေတာ႔ အိမ္ျပန္လာရင္ စကိတ္ေလး ထုတ္ျပီး ဒါပဲ စီးေနၾက၊ အခုေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔မွာ အရင္ကလို ေက်ာင္းက ျပန္လာရင္ စီးဖို႔ စကိတ္ေလးက မရွိေတာ႔ဘူး။ တစ္ပတ္ေလာက္ ပ်င္းပ်င္းရိရိနဲ႔ အခ်ိန္ေတြကို ျဖတ္သန္းျပီး တစ္ရက္ ေက်ာင္းက ျပန္လာေတာ႔ အိ္မ္မွာ ေဖေဖက အလုပ္က ေစာျပီး ျပန္ေရာက္ေနတယ္။ ေဖေဖကလည္း ကၽြန္ေတာ္႔ကို ေစာင္႔ေနတာ ထင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ထဲ ဝင္တာနဲ႔ . . .

“ သား . .  ဟုိမွာ ၾကည္႔စမ္း။ ”

ဆိုျပီး အိမ္ထဲကို လက္ညိႈးထိုးျပေတာ႔ BMX စက္ဘီးအသစ္ေလး တစ္စီးကို ေတြ႕လိုက္ရေတာ႔ “ ေဟး ” ဆိုျပီး ကေလးပီပီ ေပ်ာ္သြားတယ္။ လြယ္ထားတဲ႔ လြယ္အိတ္ေလးကို ဘုန္းခနဲ ပစ္ခ်ျပီး စက္ဘီးေလးကို သြားကိုင္ၾကည္႔ျပီးမွ “ ေဖေဖ သားမွ စက္ဘီး မစီးတတ္ေသးတာေလ။ ” လို႔ ေဖေဖ႔ကို သတိေပးသလိုနဲ႔ ေျပာေတာ႔ ေဖေဖက “ ေဖေဖ အခု သင္ေပးမွာေပါ႔။ လာကြာ ခုပဲ သြားစီးၾကမယ္။ ”

ေျပာလည္းေျပာ  ေဖေဖ႔လက္တစ္ဖက္တည္းနဲ႔ အသာေလး မလို႔ ရတဲ႔ BMX စက္ဘီးေလးကို မလာျပီး လမ္းမေပၚမွာ ခ်တယ္။ ေဖေဖ႔ အေနာက္ကေန တေစြ႔ေစြ႔ ခုန္လိုက္ေနတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း စက္ဘီးေလး ခ်လိုက္တယ္ ဆိုတာနဲ႔ တတ္ခြေတာ႔တာေပါ႔။ ဒါေပမဲ႔ စက္ဘီးဆိုတာက စကိတ္လိုမ်ိဳး ေျခေထာက္နဲ႔ ယက္ရတာ မဟုတ္ပဲ နင္းရတာ ဆိုေတာ႔ ေအာက္ေျခကို ေျခေထာက္နဲ႔ မထိဘူး။ ဒီေတာ႔ စက္ဘီးေပၚခြထားရင္ စက္ဘီးက ေထာင္မေနပဲ ေစာင္းေစာင္းၾကီး လဲေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း စက္ဘီး မစီးတတ္ေသးေတာ႔ စက္ဘီးေပၚကို မတတ္ တတ္။

“ ဘာမွ မခက္ဘူး သားရ။ သူက ေျခေထာက္နဲ႔ ယက္တဲ႔ ေနရာမွာ ေျခေထာက္နဲ႔ နင္းသြားတာပဲ စကိတ္နဲ႔ အတူတူပဲေလ။ ကဲ . . တတ္။ ေဖေဖ ေနာက္က ကိုင္ျပီး ထိန္းေပးထားမယ္။  ”

ေဖေဖက စက္ဘီး ေနာက္က ကိုင္ျပီး ထိန္းေပးထားရင္း ကၽြန္ေတာ္႕ကို စက္ဘီးတတ္ေစျပီး နင္းေစတယ္။ စစခ်င္း သေဘာတရား မသိေသးလို႔သာ ေနာက္ေတာ႔ စက္ဘီးေျခနင္းကို တစ္ပတ္ ႏွစ္ပတ္ေလာက္ နင္း အျပီးမွာေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ သေဘာေပါက္သြားတယ္။ စက္ဘီး လက္ကိုင္ကေတာ႔ အရင္က စကိတ္ စီးကတည္းက ထိန္းတာ ကၽြမ္းက်င္ျပီးသား ဆိုေတာ႔  ကိုယ္ဟန္ခ်က္ ညီသြားတာနဲ႔ မခက္ခဲေတာ႔ပဲ ေတာက္ေလ်ာက္နင္းျပီး စီးႏိုင္သြားတယ္။

“ ဟိုေရွ႕က လမ္းဆံုဆိုရင္ ျပန္ေကြ႕မယ္ေနာ္ သား။ ”

“ ဟုတ္. .  ”

ေဖေဖက ေနာက္ကေန ေျပာသံကို ၾကားလိုက္ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း စက္ဘီး အသစ္ေလးကို စစီးေနတာ ေပ်ာ္ေနတာ ဆိုေတာ႔ စက္ဘီးကိုပဲ အာရံုစိုက္ နင္းေနမိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႕အေနာက္မွာလည္း ေဖေဖက ကိုင္ပါလာတာကိုး။ ေဖေဖက ထိန္းေပးထားေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ရဲရဲပဲ နင္းေနမိတယ္။ လမ္းဆံုေလးနားလည္း ေရာက္ေရာ . .

“ ေဖေဖ ဘယ္ဘက္ကို ေကြ႕ရမွာလဲ။ ”

ေဖေဖ႕ကို ေမးလည္းေမး ၊ ၾကည္႔လည္း ၾကည္႔ ဆိုသလို အေနာက္ကို လွည္႔ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ အေနာက္ကို ေဖေဖက ထိန္းျပီး ပါမလာဘူး။ ေဖေဖ႔ဆီကို လွမ္းၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ ခုနက လမ္းဆံုဆိုရင္ ျပန္ေကြ႕လို႔ ေျပာျပီး ကတည္းက အဲဒီေနရာမွာ ေဖေဖက ရပ္ျပီး က်န္ခဲ႔တာပဲ။ ဒီေတာ႔မွ အေနာက္မွာ ေဖေဖ ပါလာတယ္ ဆိုတဲ႔ အသိက ကၽြန္ေတာ္႕ဆီက ရုတ္တရက္ ခြာသြားတယ္။ တစ္လမ္းလံုး အေကာင္းနင္းလာတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္ကို ဘယ္လို ေကြ႔ရမယ္ မွန္း မသိေတာ႔ပဲ “ ဘိုင္း ” ခနဲ လဲက်ေတာ႔တာပဲ။

စက္ဘီးကိုပဲ ထူရမလိုလို ၊ ေနာက္က မလိုက္လာတဲ႔ ေဖေဖ႔ကိုပဲ အျပစ္တင္ျပီး ေအာ္ငိုရမလိုလို နဲ႔ ျဖစ္ေနျပီး ေဖေဖ႔ဆီကို လွမ္းၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ “ ထ  ထ ” ဆိုတဲ႔ ဟန္ကို လက္ႏွစ္ဘက္နဲ႔ လုပ္ျပျပီး  “ ျပန္စီးလာခဲ႔ ” လို႔ လုပ္ျပတယ္။ လဲေနတဲ႔ စက္ဘီး အသစ္ေလးကို ထူျပီး အေပၚကို ခြတတ္ ၊ ကၽြန္ေတာ္ အရွိန္ေလး ရေအာင္ ေျခေထာက္နဲ႔ ေထာ႔က်ိဳးေထာ႔က်ိဳး ယက္ျပီး တတ္နင္း လိုက္ေတာ႔ စက္ဘီးက ခုနကလိုပဲ နင္းလို႔ ရသြားတယ္။ နင္းလာတဲ႔ စက္ဘီးေလး ေဖေဖ႔အနားလည္း ေရာက္ေရာ ေဖေဖက ဆီးျပီး ဖမ္းရပ္ေပးတယ္။

“ ေဖေဖက ဘာလို႔ ေနာက္က မထိန္းပဲ လႊတ္လိုက္တာလဲ။ အခုေတာ႔ ေဖေဖ႔ေၾကာင္႔ သား ျပဳတ္က်တာေပါ႔။ ”

“ သား ဖာသာ စီးတတ္ေနျပီေလ။ ယက္တာကေန နင္းတာကို ေျပာင္းတာမို႔ မကၽြမ္းက်င္တာ။ ေဖေဖက ေနာက္ကေန လိုက္ထမ္းေပးေနရင္ သား ဘယ္လိုလုပ္ စီးတတ္ေတာ႔မလဲ။ အခုေတာ႔ ေဖေဖက သားစီးတတ္ေနျပီ ဆိုတာ သိလို႔ လႊတ္ေပးလိုက္ေတာ႔လဲ သားဖာသာ နင္းႏိုင္သြားတာပဲေလ။ ”

ဒီလို ေဖေဖက ေျပာခဲ႔ေပမဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ BMX အသစ္ေလး ရျပီး ကၽြန္ေတာ္ စက္ဘီးစီးတတ္ခဲ႔တယ္ ဆိုတာထက္ ပိုျပီး မသိခဲ႔ပါဘူး။

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ @ @ @  ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

“ မွတ္မိလား သား။ ျပန္စဥ္းစားၾကစမ္း။ ”

“ မွတ္မိတယ္ေလ ေဖေဖ ။ သား နင္းသြားေတာ႔ ေနာက္က ေဖေဖက လိုက္မထိန္းေတာ႔ပဲ ေနခဲ႔တာ မဟုတ္လား။ ”

“ ဟုတ္တယ္ ဒါပဲေလ။ လူဆိုတာ ေနာက္က လိုက္ထိန္းေပးေနပါတယ္ ဆိုတဲ႔ လူေတြ ရွိေနသမွ် ကာလပတ္လံုး  ကိုယ္႔အား ကိုယ္ကိုးခ်င္တာ မဟုတ္ဘူး သားရဲ႕။ ေနာက္က လိုက္ထိန္းေပးေနတယ္ ဆိုတဲ႔ လူအေပၚမွာ အားလံုး ပံုအပ္ထား မိတတ္ၾကတယ္။ ဒီေတာ႔ သူ႕အား သူ႕ကိုးေအာင္လို႔ ကိုယ္က သူ႔ကို ေနာက္ကေန လိုက္ထိန္းရာကေန လြတ္ေပးတတ္ရတယ္ကြ။

“ ဒါေပမဲ႔ ေဖေဖရာ။ ညီမေလးက စီးမွ မစီးတတ္ေသးတာ။ သားက ငယ္ငယ္က စကိတ္စီးဖူးတယ္ေလ။ သူ႕က စကိတ္မစီးဖူးပဲ စက္ဘီးစီး သင္ရတာေလ။ ”

“ ဟုတ္တယ္။ ဒါေၾကာင္႔မို႔ သူ႕ကို ဒီေလာက္ အခ်ိန္အၾကာၾကီး ေနာက္က လိုက္ထိန္းေနတာေပါ႔ သားရဲ႕။ ဒါေပမဲ႔ သူ စက္ဘီးစီးတိုင္း သားက ေနာက္ကေန လိုက္ျပီး ထိန္းေပးေနႏိုင္မွာလား။ ”

“ အာ . . ဒါကေတာ႔. . ”

“ ဒါေပါ႔ သားရ။ စမ္းၾကည္႔စမ္းပါ။ သူ႕ဖာသာ နင္းပါေစ။ လႊတ္ထားၾကည္႔စမ္းပါ။ ေဖေဖ အေရးၾကီးတာ တစ္ခု ေျပာျပမယ္။ ”

“ ဟုတ္ကဲ႔။ ”

“ ဘာမွ မဟုတ္တဲ႔ စက္ဘီးစီးတာေလး သင္တာေတာင္မွ လက္မလြတ္ဘူး ဆိုရင္ တျခား အေရးၾကီးတဲ႔ ဘဝဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြမွာလည္း လူတကာဆီက အကူအညီေတြ ေတာင္းျပီး သူမ်ား အေပၚမွီခို ေနေတာ႔မွာလား။ ဒီလို ျဖစ္ခြင္႔ရွိလား။ ဒါဆိုရင္ေတာ႔ သူ႕ဘဝက ဘယ္ေတာ႔မွ တိုးတတ္လာမွာ မဟုတ္ဘူး။ ”

ဒီစကားေလး အဆံုးသတ္သြားတဲ႔ ေန႔ရဲ႕ ေနာက္ေန႕ က်ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ညီမကို စက္ဘီးစီး သင္ေတာ႔ အရင္ကလိုပါပဲ . . . သူကလည္း ေျပာတယ္။


“ ကိုၾကီး ကိုင္ထားေနာ္. . ကိုင္ထားေနာ္။ ”

“ ေအးေလ. . ကိုင္ထားတယ္ေလ။ ”

“ လက္ကို မလႊတ္လိုက္နဲ႔ေနာ္။ ”

ဒါေပမဲ႔ ဒီေန႕ေတာ႔ သူအရွိန္ေလး ရလာျပီ ဆိုတဲ႔ အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္ကေန ဘာမွ မေျပာပဲ သူ႕ကို လႊတ္လိုက္ျပီး ေနရာမွာ ရပ္က်န္ေနခဲ႔လိုက္တယ္။ သူကေတာ႔ အေနာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္ပါတယ္ လို႔ ထင္ျပီး ပါးစပ္ကလည္း ေျပာေျပာဆိုဆုိနဲ႔ ဆက္နင္း သြားတယ္။ ေျပာရင္း ေျပာရင္း ကၽြန္ေတာ္႕ဆီက စကားျပန္သံ မၾကားရေတာ႔မွ “ ကိုၾကီး ဘာျဖစ္ေနတာလဲ ” လို႔ သူက ေျပာရင္း ေနာက္လွည္႔ၾကည္႔လိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ေနာက္မွာ မပါလာပဲ ရပ္ျပီး က်န္ခဲ႔တာကို ေတြ႔ေတာ႔မွ ေတာက္ေလွ်ာက္သူနင္းလာခဲ႔တဲ႔ သူ႔ရဲ႕ ယံုၾကည္မႈ စိတ္ဓါတ္ေတြကို ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယ္ မယံုၾကည္မႈေတြက ဖ်က္ဆီးျပီး မထိန္းႏိုင္ေတာ႔ပဲ ေျမာင္းထဲ လူေရာ ၊ စက္ဘီးေရာ ဝုန္းခနဲ ထိုးက်သြားတယ္။

ကၽြန္ေတာ္႔ သူ႔ဆီ ေျပးသြားပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔ ေျမာင္းက ဗြက္ေတြနဲ႔ ေပေရျပီး လူကလည္း ငိုကာ စက္ဘီးကို ေျမာင္းထဲမွာ ပစ္ထားခဲ႔ျပီး အိမ္ဘက္ကို ျပန္လာတယ္။ “ ကိုၾကီး မေကာင္းဘူး ၊ ေနာက္ကလည္း မလိုက္လာဘူး။ ” ဘာညာ ပါးစပ္ကလည္း ေအာ္ဟစ္ရင္း လူကလည္း မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ေပါ႔။ ဒါကို ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘယ္လို သူ႕ကို ေျဖရွင္းျပရမယ္ မသိေပမဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စက္ဘီးစီးေနတာကို ရပ္ၾကည္႔ေနတဲ႔ ေဖေဖက သူ႕ကို ေခ်ာ႔ျပီး ဘာေတြမွန္း မသိ တတြတ္တြတ္ ေျပာေနတယ္။

ေျမာင္းထဲကို ထိုးက်လို႔ တံေတာင္ဆစ္မွာ အနည္းငယ္ ျပဲသြားတဲ႔ အတြက္ သူ ေနာက္ေန႕ ေၾကာက္ျပီး စက္ဘီး မသင္ေတာ႔ဘူးလို႔ ျဖစ္မလာပဲ ၊ ေဖေဖ က ဘာေျပာလိုက္တယ္ မသိဘူး။ ေနာက္ေန႕က်ေတာ႔လည္း ဆက္ျပီး ၾကိဳးစား သင္ေတာ႔တယ္။ ေနာက္က ကၽြန္ေတာ္ သူ အရွိန္ရရင္ လႊတ္လိုက္မယ္ ဆိုတာ သိေပမဲ႔လည္း သူ႕ဖာသာ ေရွ႕ဆက္ စီးသြားျပီး ေကြ႔မယ္ ဆိုတဲ႔ ေနရာေရာက္မွ သူက ဘရိတ္ကို ဆြဲ ရပ္ျပီးမွ စက္ဘီးကို ျပန္လွည္႔တယ္။ သူက စက္ဘီးေကြ႕တာ မကၽြမ္းက်င္ေသးဘူးေလ။ ဒါေပမဲ႔ ေနာက္ကို လွည္႔ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ သူ႕ေနာက္ကို လိုက္ထိန္းေပးေနတယ္ ဆိုတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေဝးအေဝးၾကီးမွာ. . . ။

သူ စက္ဘီး စီးတတ္သြားေလျပီ။

ႏွစ္ပတ္ေက်ာ္ သူ႕ကိုယ္သူ မယံုရဲပဲ သူမ်ားကို အမွီျပဳျပီး သူမ်ား အထိန္းေက်ာင္းခံကာ မစီးတတ္ခဲ႔တဲ႔ စက္ဘီးကို အခုေတာ႔ တစ္ခါ အက်နာခံျပီး ေနာက္မွာ လိုက္ထိန္းေပးတဲ႔သူ ငါ အရွိန္ရရင္ ပါမလာေတာ႔ဘူး ဆိုတဲ႔ အသိ ၊ ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယ္ ယံုၾကည္မႈ အသိနဲ႔ သူ သံုးရက္ထဲနဲ႔ စက္ဘီးကို ယံုၾကည္စြာ စီးတတ္သြားခဲ႔ပါျပီ။

ဒီလို ညီမတစ္ေယာက္ကို စက္ဘီးစျပီး သင္ေပးဖူးခဲ႔တဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ေနာက္ထပ္ ညီမတစ္ေယာက္ကို စက္ဘီးစီးသင္ေတာ႔ ပထမတစ္ေယာက္ေလာက္ မခက္ခဲေတာ႔ပါဘူး။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ႔ ငါလိုက္ထိန္းေပးမွ ဆိုတဲ႔ “ ေလာင္းရိပ္ ” ေအာက္ သူ႕ကို အေရာက္မခံပဲ သူ႕ဖာသာ နင္းႏိုင္ျပီဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္က ထိန္းထားရာကေန လက္လႊတ္လိုက္တာပါပဲ။

ေသခ်ာပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ ေသေသခ်ာခ်ာကို ေျပာပါတယ္။ ဒုတိယေျမာက္ ကၽြန္ေတာ္႔ညီမကို စက္ဘီးစီး သင္ေတာ႔ သူ တစ္ပတ္မျပည္႔ခင္ စက္ဘီးစီးတတ္ခဲ႔ပါတယ္။ သူ လဲတယ္ ၊ က်တယ္ ၊ ေမွာက္တယ္ ၊ ဒူးျပဲတယ္ ၊ တံေတာင္ပြန္းတယ္ ၊ သစ္ပင္နဲ႔ တိုက္တယ္။ ဒါေတြ တကယ္ကို ျဖစ္ခဲ႔႔ပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔ ဒါေတြက သူ႕အတြက္ အေတြ႕အၾကံဳေတြပဲ မဟုတ္လား။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ႔ သူ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ တစ္သက္လံုး လိုက္ျပီး မထိန္းေက်ာင္းႏိုင္ဘူးေလ။ သူ႕ဖာသာပဲ သူထိန္းေက်ာင္းရမွာ မဟုတ္ဘူးလား။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘဝမွာလည္း “ ငါ မရွိရင္ေတာ႔ မျဖစ္ပါဘူး ” ဆိုတဲ႔ စိတ္ဓါတ္ေတြနဲ႔ လူေတြ အေပၚမွာ ဆက္ဆံ မိတတ္ၾကတယ္။ ဒီစိတ္ဓါတ္ေၾကာင္႔ပဲ ကိုယ္႔အားကိုယ္ကိုးခ်င္စိတ္ ဆိုတဲ႔ ကိုယ္႕ကိုယ္ကိုယ္ ယံုၾကည္မႈ စိတ္ဓါတ္ေတြကို ရိုက္ခ်ိ္ဳးမိတတ္တယ္။ ကိုယ္ကေရာ သူ႕အနားမွာ အျမဲတမ္း ရွိေနျပီး ေထာက္ပံ့ေပးေနႏိုင္မလား။ တကယ္ေတာ႔ လံုးဝ မျဖစ္ႏိုင္သလို ၊ ျဖစ္လည္း မျဖစ္သင္႔တဲ႔ အရာပါ။ အထူးသျဖင္႔ မိဘေတြမွာ ျဖစ္တတ္တယ္။ ငါ႔သားေလး ၊ ငါ႔သမီးေလး ငါရွိေနရင္ ဘာမွ မလုပ္ေစရဘူး ဆိုတာမ်ိဳးေတြပါ။

ဒီမွာ စဥ္းစားစရာက ေပၚလာျပန္ပါတယ္။ ဒီေတာ႔ ငါသာ မရွိေတာ႔ရင္ သူတို႔ ဘာေတြ အဲဒီအခ်ိန္မွ စျပီး လုပ္ၾကရမလဲ ဆိုတာကို စဥ္းစား မိေစခ်င္တယ္။ ကိုယ္က မမွီေတာ႔မွ လႊတ္လိုက္ေတာ႔ သူတို႔မွာလည္း ကုန္းဆင္း ကားမ်ားတဲ႔ ေနရာမွ ေနာက္က ထိန္းလိုက္သူက လႊတ္လိုက္တာကို ခံရသူလို ပိုျပီး အႏၱရာယ္ မ်ားပါတယ္။ တကယ္ဆို အႏၱရာယ္ နည္းေနတဲ႔ လူသြားလမ္းၾကား ကေလးေတြမွာ ကတည္းက သူ႕တို႕ဖာသာ ကိုယ္႕ကိုယ္ကိုယ္ ယံုၾကည္စိတ္ေလး ရွိလာေအာင္ ၊ “ ေလာင္းရိပ္  ” မမိေစေအာင္ လက္လႊတ္ ေပးသင္႔ပါတယ္။ ဒါမွ ကိုယ္တိုင္ စဥ္းစားေတြးေခၚတတ္တဲ႔ အေတြ႕အၾကံဳ ဆိုတာ ရလာမွာပါ။

ဘဝဆိုတာ စက္ဘီးစီးမွ သြားလို႔ ရမယ္ ဆိုတဲ႔ ခရီး တစ္ခု ျဖစ္တယ္ ဆိုၾကပါစို႕။ သူမ်ားေတြ စက္ဘီးေလး စီးျပီး ခရီးတြင္ေနတာကို ျမင္ေတာ႔ ကိုယ္ကလည္း စက္ဘီးေလးနဲ႔ ခရီးသြားခ်င္ၾကမွာပဲေလ။ စက္ဘီး မစီးတတ္လို႔ ဆိုျပီး ဘဝကို ေျခလ်င္နဲ႔မ်ား ခရီးဆက္ဖို႔ စဥ္းစားေနပါသလား။ ေခ်ာ္လဲလဲ ၊ ဒူးျပဲျပဲ ၊ နဖူးကြဲကြဲ ျဖစ္ခ်င္တာ ျဖစ္ပါေစ ဘဝဆိုတဲ႔ ခရီးကို တြင္က်ယ္ေစခ်င္ရင္ စက္ဘီးစီးေတာ႔ သင္ရမွာပဲ မဟုတ္ပါလား။ စက္ဘီး မစီးတတ္တာကို စကားနဲ႔ သင္ေပးတဲ႔ လူရွိမယ္ ၊ ကိုယ္တိုင္ ေနာက္က လိုက္ထိန္းျပီး သင္ေပးမဲ႔သူ ရွိမယ္။ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ေနပါေစ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ေတာ႔ ကုိယ္က ကိုယ္႕ကိုယ္ကိုယ္ ယံုၾကည္မႈ နဲ႔ ေနာက္က လိုက္ထိန္းေက်ာင္းေပးေနမဲ႔သူ မရွိပဲ ဆက္လက္ျပီး ခရီးဆက္ရမွာ မဟုတ္ပါလား။

“ ဘဝဆိုတာ သူမ်ား အေပၚမွာ မူတည္ မေနပါဘူး။ ကိုယ္႕အေပၚမွာပဲ မူတည္ေနပါတယ္။ ”


*** အရင္ကလည္း ဒီလို အေၾကာင္းအရာ နဲ႔ နီးစပ္တာ တစ္ခု ေရးမိပါေသးတယ္။  “ On (or ) By ၾကိဳက္တာ ေရြးႏိုင္ပါသည္။ ” ဆိုတဲ႔ ေခါင္းစဥ္ နဲ႔ပါ။ ***


ေလးစားစြာျဖင္႔
ကိုေဇာ္ ခံစားပံုေဖာ္သည္။

.

Share/Bookmark

17 ေယာက္ ရဲ႕ ထင္ျမင္ခ်က္:

ခ်မ္းေအာင္ said...

ေကာင္းေသာpost ေလးပါ။

ခ်မ္းေအာင္ said...
This comment has been removed by the author.
ေမာင္မိုး said...

ကိုေဇာ္ေရးတဲ႔ စာေတြကိုဖတ္ရတာ သိပ္အရသာရွိတယ္ဗ်ာ..။ လူငယ္ေတြ နား၀င္ေစမယ္႔ အေရးအသားေတြျဖစ္ေနလို႔ပါပဲ။ ေလးစားပါတယ္။

ဘုတ္ဆုံ said...

ဘ၀ဆုိတာ ကုိယ္႔အေပၚမွာမူတည္ေနတယ္ဆုိတာ...
ဟုတ္တယ္. ကုိယ္႔ဇာတ္ညြန္းကုိကုိယ္ကုိတုိင္ေရးတာ
အေကာင္းဆုံးပါပဲ...သူမ်ားအေပၚမွာမွီခုိေနရင္...
ကုိယ္႔ကုိကုိယုံၾကည္မူ႔နည္းလာတတ္တယ္။
ဂြတ္ပုိစ္႕...

ျမန္မာျပည္ကိုလြမ္းတယ္ said...

အရမ္းေကာင္းတဲ့အေတြးေလးပဲ..ကိုေဇာ္ေရး
ထားတာသိပ္အဓိပၸါယ္ရွိတာပဲ..ဘ၀ဆိုတာ
သူမ်ားကိုမူတည္ေနတယ္လို႕ခံစားခဲ့ဖူးတဲ့အခ်ိန္
ေတြလဲရွိခဲ့ဖူးတယ္..ကိုယ့္ေပၚပဲမူတည္တယ္လို႕
ခံစားခဲ့ဖူးတဲ့အခ်ိန္ေတြလဲရွိခဲ့ဖူးတယ္...
တကယ္ေတာ့ကိုယ့္လမ္းကိုကိုယ္ပဲေလွ်ာက္ၾက
ရတာပါပဲကိုေဇာ္ေရ...ေပးလိုက္တဲ့အေတြးေလး
အတြက္ေက်းဇူးပါပဲ..

phyo said...

ေကာင္းတယ္ကိုေဇာ္ေရ... ငါမရွိလို႕ သူမျဖစ္ဘူးဆိုတာ ခ်စ္ရာ မေရာက္ဘဲ ႏွစ္ရာ ေရာက္သြားတက္တယ္ ဆိုတာ ဒီဥပမာေလးနဲ႕ တင္ျပထားတာ ရွင္းေနတာဘဲ...

phyo said...

ေကာင္းတယ္ကိုေဇာ္ေရ... ငါမရွိလို႕ သူမျဖစ္ဘူးဆိုတာ ခ်စ္ရာ မေရာက္ဘဲ ႏွစ္ရာ ေရာက္သြားတက္တယ္ ဆိုတာ ဒီဥပမာေလးနဲ႕ တင္ျပထားတာ ရွင္းေနတာဘဲ...

kyaw said...

ကိုေဇာ္ေျပာသလိုဘဲေလ... ေခ်ာ္လဲ ဒူးျပဲ ျပီးေတာ့အခုေတာ့ ထိန္းနိင္သြားျပီေပါ့ဗ်ာ
အမာရြတ္ေလးေတြကေတာ့ အမွတ္တရေပါ့
ေလာင္းရိပ္မိေနရင္ေတာ့ ဘာမွတိုးတက္မွာမဟုတ္ပါဘူး

ေမာင္ဘႀကိဳင္ said...

တကယ္ အနုပညာဆန္ပါတယ္
ကိုေဇာ္႔စာေတြဖတ္ရတာ အရသာရွိတယ္

ခ်စ္ၾကည္ေအး said...

ေဟ့ အေပၚက မိုးႀကီး နဲ႔ ေမာင္ဘိုင္က် ...အရသာ႐ိွဆို နဲနဲငန္တယ္ေလ...သူေရမခ်ိဳးပဲ ပိုစ့္တင္တာကိုး....ဟြင္းး


ပံု / စက္ဘီးမစီးတတ္သူ

mysterysnow said...

စက္ဘီးစီးတတ္စအခ်ိန္တုန္းက ရပ္ထားတဲ့ ကားတစ္စီးကို ဝင္တိုက္မိတယ္...
အဲဒီအခ်ိန္ကစလို႔ ေၾကာက္လန္႔ျပီး စက္ဘီးစီးျခင္းကို စြန္႔လြတ္လိုက္တယ္...
အျပင္သြားစရာရွိတိုင္း စက္ဘီးစီးတတ္တဲ့သူေတြကို
အားကိုးမွီခိုခဲ့ရတယ္...
ကိုယ္တိုင္က သတၱိနည္းခဲ့ေတာ့လဲ
သူမ်ားကို အားကိုးမွီခိုသူ လံုးလံုး ျဖစ္သြားေတာ့တာပါပဲ....


ႏွင္း

ျမစ္က်ဳိးအင္း said...

ပို႔စ္ေကာင္းေလးပါပဲ။ ယံုၾကည္တဲ့ စိတ္က သိပ္ ျပီး အင္အားၾကီးတယ္။ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုး ဖို႔အတြက္ အရင္ဆံုး အေျခအေနတခုက အမွီအတြယ္ လုပ္ေပးရတာကိုလည္း ျမင္မိတယ္။ စက္ဘီးစီးသင္ေပးတာ တရက္ပဲ ေနာက္က လိုက္ထိန္းေပးရတယ္ဆိုရင္လည္း လူဆိုတာ တရက္ေတာ့ အမွီအခို လိုတာပါပဲ။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ရပ္တည္နိင္သြားေတာ့လည္း တစ္ေယာက္ထဲ စီးရဲသြားတာေပါ့။ တသက္လံုး ေနာက္က လိုက္ထိန္းေပးေနရရင္ေတာ့ ေလာင္းရိပ္မိတယ္လို႔ ဆိုရမွာပဲ။

ျမစ္က်ဳိးအင္း said...

ကိုေဇာ္က မွတ္ဥာဏ္ေတာ့ တအား ေကာင္းတယ္ဗ်ာ။ ငယ္ငယ္က အေၾကာင္းေတြ သတိရသေလာက္ ေရးတာေတာင္ က်ေနာ္ တစ္ႏွစ္ေလာက္တင္ထားရတဲ့ ပို႔စ္ အေရအတြက္ေလာက္ ရိွမလားပဲ။
က်ေနာ္ဆိုရင္ ေမ့သြားတာေတြ မ်ားတယ္။

ခ်စ္ၾကည္ေအး said...

Now...Serious comment :P
Yes, this one is really good post :)
Like to read that kind of post from you more :D

Ohhh... I dont mean the rest of your posts are not good, they are, but this one better :D

ၿမတ္မြန္ said...

ဆိုင္ကယ္ေတာ႔ ၃ရက္ပဲႀကာတယ္..သင္လိုက္တာ..
ကိုယ္႔အားကိုယ္ကိုးၿပီး ကိုယ္တိုင္ ေမာင္းခ်င္တဲ႔ စိတ္ေတြ ၿဖစ္လာေတာ႔ ၿမန္ၿမန္တက္သြားတယ္..
အဓိက က ကိုယ္စိတ္ပါပဲ..တက္ခ်င္တဲ႔စိတ္နဲ႔ ကိုယ္အားကိုယ္ကိုးခ်င္တဲ႔စိတ္ကေလးပါပဲ..

shwe said...

on (or) by
ကိုဖတ္ဖူးတယ္ ကိုေဇာ္ေရးထားမွန္းခုမွ သိတာပါ..
ေက်းဇူးပါ ကုိေဇာ္ ပုိ႕စ္ ေလးဖတ္ပီးမွ
လူဆိုတာကုိယ့္ဘာသာ ရပ္တည္နုိင္ဖုိ႕ အသိစိတ္ေလးျပန္၀င္သြားမိတယ္
ေက်းဇူးပါ ကိုေဇာ္

War said...

စက္ဘီးေတာ့ စီးတက္သြားၿပီ။ ကားေမာင္းတက္ဖို ့ ပဲက်န္ေတာ့တယ္။ :)

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

ဧည္႔သည္မ်ား

သြားသြားလာလာ
hidden hit counter




free counters

6.8.2010 မွ စ ကလိသည္။

.