မည္သူ မဆို အမွန္ ရွိသလို ၊ အမွားလည္း ရွိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔ အျမင္ ၊ အေတြးမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ပဲ တာဝန္ယူရမွာ ျဖစ္ေသာေၾကာင္႔ ထပ္ဆင္႔ကူးယူျပီး တျခားေနရာမွာ ေဖာ္ျပခ်င္တယ္ ဆိုေသာ စာခ်စ္သူ သူငယ္ခ်င္း မ်ားကို စာရဲ႕ ေအာက္တစ္ေနရာမွာ “ ကိုေဇာ္ ” ႏွင္႔ “ zaw357.blogspot.com ” ဆိုတာေလးကိုေတာ႔ ထည္႔ေပးပါလို႔ ေတာင္းဆိုခ်င္ပါတယ္။

{ ေသခ်ာတာ တစ္ခုကေတာ႔ “ ေရးတဲ႔စာ ” နဲ႔ “ စာေရးသူ ” ကို မေရာေထြးေစဖို႔ပါ။ }

ေလးစားစြာျဖင္႔
ကိုေဇာ္
~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

အဇၨတေဂၢ ပါဏုေပတံ ဗုဒၶံ သရဏံ ဂစာၦမိ။


17 July 2010

22 အလံုး . . . အလံုး





အလံုး. . . အလံုး


“ ရဲေဘာ္ရဲဘက္ ” ဆိုေသာ စကားလံုးကို ၾကားတိုင္း ၊ ဒီစကားလံုးကို ျမင္တိုင္း ကၽြန္ေတာ္ သတိရမိတတ္တဲ႔ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ရွိ၏။ ဒီစကားလံုးေလး ၾကားတာနဲ႔ သတိရေလာက္တယ္ ဆိုေတာ႔ အံ့ၾသခ်င္ အံ့ၾသမည္။ သူက “ မိန္းကေလး ” ဆိုတာကို သိလိုက္ရရင္ ပိုျပီးေတာင္မွ အံ့ၾသပါဦးမည္။

ဟုတ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္႕ရဲ႕ ရဲေဘာ္ရဲဘက္ ဆိုေသာ သူငယ္ခ်င္းက မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ပါ။ သူ႕နာမည္က “ ခတၱာလႈိင္ ” လို႔ေခၚသည္။


အျဖစ္အပ်က္ရဲ႕ နိဒါန္းေတြ က ဒီလိုမ်ိဳး စနစ္တက် ျဖစ္လာခဲ႔ေလသည္။

အထက္တန္းေက်ာင္းသား ဘဝတုန္းက ခပ္ကဲကဲ ၊ ခပ္ရဲရဲ ေက်ာင္းသားေတြထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႕လည္း အပါအဝင္ေပါ႔။ ေက်ာင္းက အတန္းေတြ မ်ားစြာထဲမွာ သူ႕ဖာသာ စည္းလံုးၾက၏။ ဒါေပမဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အတန္းရဲ႕ ညီညႊတ္မႈကို ဘယ္သူမွ မမွီၾက။ ၈ တန္း ၊ ၉ တန္း ၊ ၁၀ တန္း ဒီလူေတြခ်ည္းပဲ နယ္ေျပာင္းလို႔ ေက်ာင္းေျပာင္းသြားေသာ သူငယ္ခ်င္းေတြက လြဲရင္ အတိုး အေလ်ာ႕မရွိ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အတန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလံုး စုစုစည္းစည္း ရွိေနၾကသည္။

သံုးႏွစ္တိုင္တိုင္ အျမဲတမ္း ေတြ႕ေနခဲ႔ရတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဆိုေတာ႔ တစ္ေယာက္ အေၾကာင္းလည္း တစ္ေယာက္ သိေနၾကသည္။ အတန္းရဲ႕ စည္းလံုး ညီညႊတ္မႈကို နည္းနည္း ေျပာျပမွ ျပည့္စံုပါလိမ္မည္။

ဆရာ ၊ ဆရာမေတြ ဆိုတာကလည္း ဘယ္သူက ဘာ ဆိုတာ ၾကည္႔တာနဲ႔ သိေနတတ္ပါသည္။ “ သူခိုးၾကီး ငတတ္ျပား ကို
ဘ႑ာေတာ္ထိန္း အပ္တယ္ ဆိုတာ အလကားမွ မဟုတ္တာ။ ” ဒီလိုပဲ ၊ ဘယ္ေကာင္ကို ကိုင္လိုက္မွ အတန္းက ျငိမ္မယ္ ဆိုတာလည္း သိ၏။  ကၽြန္ေတာ္တို႔ကလည္း ဒီအခ်ိန္မွာ “ ေမ်ာက္မူးလဲ ” ေအာင္ ေဆာ႔ေနၾကတာ မဟုတ္လား။ ဒီေတာ႔ အတန္းထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ဘယ္သူမွ ထိန္းလို႔ရတာ မဟုတ္ဘူး။

တစ္ေန႕ေတာ႔ ဆရာမက ေျပာလာသည္။

“ မင္းတို႔ အတန္းကို ေမာ္နီတာ ခန္႕ရေအာင္ ၊ မင္းတို႔ ေယာက်္ားေလး ၊ မိန္းကေလး ေမာ္နီတာ မင္းတို႔ ဖာသာ ေရြးထားလိုက္ၾက။ ”

ဒီေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေပ်ာ္လိုက္သည္႕ ျဖစ္ျခင္း။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေယာက်္ားေလး ေမာ္နီတာ ေရြးလိုက္ပါ၏။ အတန္းထဲမွာ မိန္းကေလးေတြနဲ႔ပဲ စကားေျပာျပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ နဘန္က်င္းေနၾက “ အေျခာက္ ” ကို။ မိန္းကေလးထဲမွာေတာ႔ သူ႔ဖာသာ အတန္းထဲက ေတာင္မွ မထႏိုင္ေအာင္ “ ဝ ” ေနတဲ႔ “ ရတနာ ” ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားလံုး ခန္႕လိုက္ၾကေလသည္။

ဆရာမ ဝင္လာေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခန္႕ထားတဲ႔ ေမာ္နီတာကို ေပ်ာ္ရႊင္စြာ နဲ႔ ေျပာလိုက္ေတာ႔ ဆရာမက ဘာမွ မေျပာဘူး။ ခပ္တည္တည္ပဲ ၾကည္႔ျပီး. .. .

“ မင္း . . ထ . . . . ။ မင္း . . . . ထ ။ “

ဆိုျပီး မိန္းကေလးထဲက ႏႈတ္ခမ္းတလန္ နဲ႔ ကပ္ကပ္လန္ ရန္ေတြ႕တတ္တဲ႔ “ ဇာဇာေအာင္ ” နဲ႔ ေမ်ာက္မူးေသ ကၽြန္ေတာ္႔ကို ထခိုင္းသည္။ ေၾကာင္တိ ေၾကာင္ေတာင္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ထရပ္လိုက္ေတာ႔...

“ ေအး ဆရာမကေတာ႔ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ကို ေမာ္နီတာ ခန္႕လိုက္ျပီ ဒါပဲ။ ကဲ . . စာသင္ၾကမယ္။ ”

“ ဟာ. . ”

ကၽြန္ေတာ္ အၾကီးအက်ယ္ကို ဝမ္းနည္းသြားမိသည္။ နဂိုကတည္းက ေက်ာင္းထဲမွာ ေလွ်ာက္သြားေနတဲ႔ သူကို ဒီလို ေျခခ်ဳပ္ၾကီး ခ်ေတာ႔ ဘယ္လို လုပ္မလဲ။ ရင္ထဲကေတာင္မွ ဝမ္းနည္းတာေတြ လိႈက္တတ္မိ၏။ ဟုိေကာင္ေတြ ကဲေနတဲ႔ အခ်ိန္ ငါကေတာ႔ ဆရာမ ခိုင္းတာေတြ ထိုင္လုပ္ေနရေတာ႔မွာပဲ လို႔လည္း ေတြးေနမိသည္။ ဒါေၾကာင္႔ ပို၍ ပို၍ ဝမ္းနည္းလာသည္။

မုန္႕စားဆင္းခ်ိန္က်ေတာ႔ ဆရာမဆီကို သြားျပီး သြားေလး သြားျဖဲ ျပရ၏။

“ အဟီး . . ဆရာမ။ ”

ဒီေလာက္ေခ်ာတဲ႔ ဆရာမကလည္း မ်က္ႏွာၾကီး တင္းထားသည္။ ( လွမယ္ ထင္၍ ျဖစ္မည္ ၊ သို႔ေသာ္ မလွ )

“ ဘာလဲ ၊ ဘာကိစၥ ရွိလို႔လဲ။ ”

“ ဟိုေလ . . . ဆရာမ။ ကၽြန္ေတာ္က ေက်ာင္းပ်က္မ်ားတယ္ ဆရာမ။ ေက်ာင္းကိုလည္း ေနာက္က် တတ္တယ္။ ေဝးေတာ႔ေလ ကားကလည္း စီးရတယ္ မလား။ ဒါေၾကာင္႔ နီးနီးနားနားက တစ္ေယာက္ေယာက္ကို ေမာ္နီတာ ေျပာင္းလုပ္ခိုင္းပါလား ဆရာမ။ ကၽြန္ေတာ္က . . . . . . . . . . . . ”

“ ရတယ္ ၊ မင္းေနာက္က်တဲ႔ အခ်ိန္ တျခားလူေတြ လုပ္ထားလိမ္႔မယ္။ ေယာက်္ားေလး ေမာ္နီတာ ကေတာ႔ မင္းပဲ။ ဒါပဲ မဟုတ္လား ၊  သြားေတာ႔.. .  ”

“ ဟိုေလ . . . .  ”

“ ဘာမွ မေျပာနဲ႔ေတာ႔ . . . . . . . . ဆို. . . . . . .”

အဟင္႔. . .  ဘာလိုမွလည္း ေျပာလို႔ မရဘူး။ ဒါနဲ႔ပဲ စိတ္မပါေသာ ေမာ္နီတာ အျဖစ္ လုပ္ရေလသည္။ ဒီေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ျပတ္၏။ မလုပ္ရင္လည္း မလုပ္ဘူး လုပ္ရင္လည္း ေသခ်ာ လုပ္တတ္ပါသည္။ အားလံုးကို ကၽြန္ေတာ္ ေျပာထား၏။

“ အားလံုးပဲ ၊ ငါလည္း ျငိမ္ျငိမ္ မေနႏိုင္ဘူး။ ဒါေၾကာင္႔ မင္းတို႔ေတြ ၊ နင္တို႕ေတြလည္း မေနၾကနဲ႔။ လုပ္ခ်င္တာသာ လုပ္ေနၾက။ ဆရာမ မရွိတဲ႔ အခ်ိန္ဆို အတန္း တံခါးပိတ္ အတင္းသာ တုပ္ေနၾက။ ဆရာမ လာျပီ ဆိုျပီး တစ္ေယာက္ေယာက္က အခ်က္ေပးရင္ေတာ႔ တိတ္ၾက။ တိုင္တာ ေတာတာ ေတာ႔ ျဖစ္မလာေစနဲ႔ ဒါပဲ။ ”

ဒါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဒီလိုပဲ ေျပာတတ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း အတန္းထဲမွာ ေျပာင္းဖူးရိုးနဲ႔ ေရွ႕တန္းေနာက္တန္း ပစ္ေပါက္တန္း ကစားၾက၏။ ခုန္ခြ ၊ ေမ်ာက္ရံႈးေအာင္ ကစားၾက၏။ သူတို႔လည္း လုပ္ခ်င္တာ လုပ္ၾက ဂြတ္ထ . . ။

ဒါေပမဲ႔ အံ့ၾသစရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အတန္းက ေအးေဆးလွသည္။ အတန္းထဲက သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း သံုးႏွစ္ ေပါင္းလာတယ္ ဆိုတဲ႔ သံေယာဇဥ္နဲ႔ တစ္ေယာာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ နားလည္ၾက၏။

ဒါေပမဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီမွာ ဆူဆူညံညံေလးေတြေတာ႔ ရွိခဲ႔ဖူးပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အဖြဲ႔ပါပဲ။ ဆရာမေတြ အတန္းထဲ ဝင္လာျပီး စာသင္ေတာ႔မယ္ ဆိုရင္. .

“ အားလံုး . . . သတိ . . . ႏႈတ္ဆက္ ၊ မဂၤလာပါ ဆရာမ။ ”

ဒီလို ႏႈတ္ဆက္ၾကတယ္ မဟုတ္လား။ တစ္ခါတစ္ေလေတာ႔လည္း ပ်င္းတာေပါ႔ဗ်ာ။ ဒါေၾကာင္႔ ဆရာမ မၾကား တၾကားေလး အားလံုးနဲ႔ ေရာျပီး . . .

“ အားလံုး သတိ ႏႈတ္ဆက္ ၊ မဂၤလာဒံု ဝါယာလက္ ။ ”

“ အလံုး . . . . အလံုး . . . ၊ သတိ . . .  ႏႈတ္ဆက္။ ”

“ အာလံု . . . . သတိ ႏႈတ္ဆိတ္ ၊ မဂၤလာေဆာင္ပါ ဆရာမ။ ”

မ်ိဳးစံုေပါ႔ေလ။ အတန္းထဲ ဂမူးရူးထိုးနဲ႔ ဝင္လာတဲ႔ ဆရာမကလည္း တစ္ခါတေလ မၾကားဘူးေပါ႔ေလ။ တစ္ခါတေလေတာ႔လည္း ၾကားလိုက္ သလိုလို နဲ႔ ေယာင္ေတြေတြ အခန္းထဲကို လွည္႔ၾကည့္သည္။ သိပ္ေတာ႔ သတိထားမိသလို မျပ။

ဒါေပမဲ႔ သတိထားမိသလို ျပတာက ဆရာ “ ဦးXXXX ” ဆိုသူ။ သူက ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ ဘာမွ မဆိုင္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အတန္းမွာ သူ႕နဲ႔ သက္ဆိုင္တာ ဘာမွ မရွိ။ သင္တန္းလည္း သင္စရာ မလို။ အျမဲတမ္း အရာရာကို အလိုမက်ေသာ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ မ်က္ႏွာသြင္ျပင္မ်ိဳး သူ႔မွာ ရွိ၏။

သူက သူနဲ႔ ဘယ္လိုမွ မသက္ဆိုင္ေပမဲ႔ အျမဲတမ္း ေပ်ာ္ရႊင္ေနတတ္ေသာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အတန္းကို ၾကည္႔မရ။ ေနာက္တစ္ခုက ဆရာ ၊ ဆရာမေတြကို မၾကားတၾကား “ အလံုး ၊ အလံုး ” ဟု ေအာ္တာကို သူက မၾကား ၊ တၾကား ၾကားမိေနျပီး ၾကားထဲက မေက်နပ္ ျဖစ္ေနတတ္သည္။

သူ႕မွာ ေက်ာင္းသားတိုင္း ရိုေသရေသာ လကၡာဏာ တစ္ခုရွိသညိ။ ဒါကေတာ႔ လူတစ္ေယာက္ အရပ္ေလာက္ ရွိတဲ႔ ထားဝယ္ၾကိမ္လံုးနဲ႔ သူ စိတ္မထင္သူကို အျပစ္ရွာျပီး ရိုက္တတ္တာပဲ။ သူ႔ရဲ႕ ထိုစရိုက္ေၾကာင္႔ ဆရာ ၊ ဆရာမေတြ အပါအဝင္ ဘယ္သူကမွ သူနဲ႔ မပတ္သတ္ခ်င္ၾက။

ဒါေပမဲ႔ . . . . . .ျပႆဒါးနဲ႔ တိုးတိုက္မိတဲ႕ တစ္ရက္မွာေတာ႔ . . . . . .

ထံုးစံ အတိုင္း အခန္းထဲမွာ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေနေနၾကတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အခန္းကို စာသင္ဖို႔ ဆရာမ က ဝင္လာသည္။ ဆရာ ၊ ဆရာမေတြ ဝင္လာရင္ အျမဲတမ္း တိုင္ေပးေနၾက “ ျဖိဳးၾကီး ” က အရင္လို ေနာက္ေျပာင္ ေအာ္တာ မဟုတ္ပဲ အေကာင္း သာမာန္အတိုင္း . . . .

“ အားလံုး . . သတိ . . . ႏႈတ္ဆက္ ”

လို႔ ေအာ္လိုက္၏။ အခု ဝင္လာတဲ႔ ဆရာမက သမိုင္း ဆရာမပါ။ ဆရာက အသက္ၾကီးေတာ႔ သူ႕ကို ေဒါသထြက္ေအာင္ မေနာက္ၾကပါဘူး။ သနား သလို ၊ အားနာမိ၏။

“ မဂၤလာပါ ဆရာမ ”

ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း ႏႈတ္ဆက္ျပီးေရာ သမိုင္းဆရာမက . . .

“ မဂၤလာပါကြယ္။ ”

လို႔ ေျပာျပီး စားပြဲေပၚကို ဆရာမ ျခင္းေတာင္းေလး တင္ျပီး စာသင္ဖို႔ စာအုပ္ထုတ္ေနတုန္း ရွိေသးသည္။ အတန္းထဲကို ၾကိမ္လံုးကို ဆြဲကိုင္ျပီး ေနရာ တကာ ေလွ်ာက္သြားေနတတ္တဲ႔
“ ဦးXXXX ” က ဝင္လာသည္။ တကယ္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အခန္းနဲ႔ သူက ဘာဆို ဘာမွ မဆိုင္ပါ ၊ သူနဲ႔လည္း မပိုင္။

စာသင္ဖို႔ ျပင္ဆင္ေနတဲ႔ သမိုင္းဆရာမကလည္း သူဝင္လာေတာ႔ အံ့ၾသသြားသည္။ သူ႕ကို တစ္ေက်ာင္းလံုးက ရြံ႕ေၾကာက္ၾကီး မဟုတ္လား။ သူကလည္း ဆရာမကို ဂရုမစိုက္တဲ႔ ပံုစံနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းသားေတြ ဘက္ကို လွည္႔ၾကည္႔ျပီး . . . .

“ ခုနက ဆရာမ ဝင္လာေတာ႔ ႏႈတ္ဆက္ဖို႔ တိုင္ေပးတာ ဘယ္သူလဲ ”

ဒီေတာ႔ “ ျဖိဳးၾကီး ” က မတ္တပ္ထရပ္ျပီး..

“ ကၽြန္ေတာ္ပါ ဆရာ ”

“ ေအး . . ဟုတ္ျပီ။ ခုနက ဆရာမ ဝင္လာေတာ႔ မင္း ဘာလို႔ “ အားလံုး သတိ ” လို႔ ေအာ္ရမွာကို မေအာ္ပဲ။ “ အလံုး အလံုး ” လို႔ ေအာ္တာလဲ။ ”

တကယ္ဆို အရင္ကေတာ႔ ေအာ္မိပါသည္။ ျဖိဳးၾကီးေရာ ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေရာ အားလံုးေပါ႔ေလ။ အခုကေတာ႔ တကယ္ကို မေအာ္တာပါ။ ဒီေတာ႔ “ ျဖိဳးၾကီး ” မွာလည္း ျငင္းဆို ပိုင္ခြင္႔ရွိပါ၏။

“ ဆရာ ကၽြန္ေတာ္ မေအာ္ပါဘူး။ “ အားလံုး သတိ ႏႈတ္ဆက္ ” လို႔ပဲ ေအာ္တာပါ။ ”

“ ေအး ဒါေပမဲ႔ မင္း “ အလံုး . . အလံုး ” လို႔ ေအာ္လိုက္တာ ငါ ၾကားတယ္ကြာ။ ဒါေၾကာင္႔ အျပင္ထြက္။ ”

ဒါကေတာ႔ တမင္ၾကီးပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကလည္း ခပ္ရြတ္ရြတ္ အဖြဲ႔ေတြပါ။ ဘယ္သူမွ အရိုက္ခံရလည္း ေၾကာက္တတ္သူေတြလည္း မဟုတ္ပါ။ သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အၾကိမ္ၾကိမ္ ဆံုဖူးပါသည္။ ျပန္ရိုက္ခြင္႔ မရွိေသာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို သူကခ်ည္းပဲ အေၾကာင္းမရွိ အေၾကာင္းရွာ ရိုက္တတ္ပါသည္။

မိုးရြာေနလို႔ အိမ္သာသြားရင္ အျပင္က မသြားပဲ ၉ တန္းေဆာင္ထဲက ျဖတ္သြားေတာ႔လည္း ဘာလို႔ သူမ်ားေဆာင္ထဲက ျဖတ္တာလဲ ဆိုျပီး ေခၚရိုက္၏။ ျငိမ္ခံမေနတတ္တဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း

“ ဆရာက်ေတာ႔ ဘာလို႔ ၉ တန္းေဆာင္ထဲ ေရာက္ေနတာလဲ ”

ဆိုျပီး ႏႈတ္လွန္ထိုးေတာ႔ တစ္ခ်က္ပို ရိုက္ခံရ၏။ သူ႕ရဲ႕ ၾကိမ္လံုးက ဘယ္သူနဲ႔မွ မတူပါ။ သာမာန္ ေယာက်္ားေလး ခပ္ေပ်ာ႔ေပ်ာ႔ေကာင္ ဆိုရင္ေတာ႔မွ ႏွစ္ခ်က္ဆိုရင္ ဒူးေကြးက်ေအာင္ အားကုန္လြဲျပီး ရိုက္တတ္သည္။

ကၽြန္ေတာ္ သံုးခ်က္အထိ အရိုက္ခံရဖူးသည္။ အဲဒီေန႕က အိမ္သာသြားဖို႔ ထြက္ခြင္႔လက္မွတ္ သိမ္းထားတဲ႔ မိန္းကေလး ေမာ္နီတာ ဇာဇာေအာင္ က ေက်ာင္းမတတ္ဘူး။ သူမလာေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္သာသြားဖို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အခက္အခဲ ရွိ၏။ “ ထြက္ခြင္႔ကဒ္ ” က မရွိ။ အားလံုးက လမ္းမွာ သူနဲ႔ ေတြ႕မွာ ေၾကာက္ေနလို႔ မသြားရဲၾကဘူး။

ဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္က အိမ္သာသြားခ်င္လို႔ အတန္းပိုင္ ဆရာမကို “ ထြက္ခြင္႔ကဒ္ ” ေတြကို သိမ္းထားတဲ႔ ဇာဇာေအာင္ က မလာလို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အခက္အခဲ ရွိေနတယ္ ဆိုျပီး အတန္းပိုင္ ဆရာမဆီမွာ ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္ ခြင္႔ေတာင္းျပီးမွ အိမ္သာကို လာခဲ႔သည္။

ျဖစ္ခ်င္ေတာ႔ အိမ္သာ ေထာင္႔ခ်ိဳးမွာ သူနဲ႔ တန္းတိုး၏။ သူကလည္း ကၽြန္ေတာ္႕ကို မွတ္မိေနတာ ဆိုေတာ႔ “ ဘယ္လဲ  ” တဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း လူကို လူလို မဆက္ဆံသူကို မုန္းတတ္တဲ႔ သူဆိုေတာ႔ ခပ္ရင္႔ရင္႔ပဲ။

“ အိမ္သာသြားတဲ႔ လမ္းမွာ ေတြ႕တာ ဘယ္လဲ ဆိုေတာ႔ အိမ္သာေပါ႔ ဆရာရယ္။ ဒီထက္ ေသခ်ာခ်င္ရင္ လိုက္သာၾကည္႔ ဆရာ။ ”

ဒီလိုပဲ ေျပာလိုက္မိသည္။ ဒီေတာ႔ သူက ခပ္ျပံဳးျပံဳး လုပ္ျပီး . . .

“ ထြက္ခြင္႔ကဒ္ ပါလား။ ”

“ မပါဘူးဆရာ ၊ ထြက္ခြင္႔ကဒ္ သိမ္းထားတဲ႔ သူငယ္ခ်င္း ေက်ာင္းမလာလို႔။ ကၽြန္ေတာ္ ဆရာမကို ခြင္႔ေတာင္းျပီးမွ လာခဲ႔တာပါ။ ”

“ ထြက္ခြင္႔ကဒ္ မပါရင္ အျပင္ မထြက္ရဘူး ဆိုတာ မင္းသိတယ္ေနာ္ ”

“ သိတယ္ ဆရာ ၊ ဒါေပမဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ အိမ္သာ တတ္ခ်င္ေနတာေလ။ ”

လို႔ ေျပာျပီး ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘာမွ ဆက္မေျပာပဲ အိမ္သာဘက္ကို ထြက္လာခဲ႔သည္။ ကိုယ္႕ကိစၥေတြ ျပီးလို႔ အိမ္သာက ထြက္လာေတာ႔ သူက ကၽြန္ေတာ္႕ကို ရပ္ေစာင္႔ေန၏။ ကၽြန္ေတာ္ ခပ္တည္တည္နဲ႔ သူ႕ေရွ႕က ျဖတ္မယ္ လုပ္ေတာ႔. . .

“ ေနဦး ၊ မင္းအခု အိမ္သာထြက္ခြင္႔ မပါပဲ။ အျပင္ ထြက္တယ္ေနာ္။ မင္းမွာ အျပစ္ရွိလား ”

“ မရွိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ဆရာမကို ေျပာျပီး လာတာ။ မေက်နပ္ရင္ ဆရာမကို သြားေမး . . .  ”

“ ေမးတာက ေနာက္မွ အခုကေတာ႔ မင္းမွာ အျပစ္ရွိတယ္။ ဟိုဘက္လွည္႔ ”

ကၽြန္ေတာ္႕ကို ဒီလိုေမးေန ၊ ေျပာေနတာကို သူငယ္ခ်င္းေတြ တဆင္႔ဆင္႔နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အတန္းကေရာ ၊ တျခား ကၽြန္ေတာ္႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကေရာ အတန္း အတန္းထဲကေန ေခါင္းေတြ ထြက္ျပီး စုျပံဳ ၾကည္႔ေနၾကျပီ။

ကၽြန္ေတာ္ သူ႕မ်က္ႏွာကို ေသခ်ာ ၾကည္႔ျပီး ဘာမွ မေျပာေတာ႔ပဲ။ ဟိုဘက္ လွည္႔ေပးလိုက္၏။ သူကလည္း မ်က္ႏွာ ေျပာင္ေျပာင္နဲ႔ပါပဲ သူမ်ား အသက္ကို သတ္ခါနီး ေအာင္ေသ ေအာင္သားစားရေတာ႔မဲ႔ ငရဲေခြး တစ္ေကာင္လို ေက်နပ္တဲ႔ မ်က္ႏွာနဲ႔ ၾကည္႔ျပီး. . .

“ ရႊမ္း ”

“ ရႊမ္း ”

ကၽြန္ေတာ္႕ကို ႏွစ္ခ်က္ ရိုက္သည္။ လူၾကီးအားနဲ႔ အားကုန္ထည္႔ျပီး လူတစ္ေယာက္ အရပ္ အရွည္ေလာက္ရွိေနတဲ႔ ၾကိမ္လံုးနဲ႔ ရိုက္တဲ႔ ဒဏ္။ သူရိုက္ခ်က္ျပီးေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္လွည္႔ၾကည္႔ျပီး..

“ ျပီးျပီလား ဆရာ ”

ကၽြန္ေတာ္တို႕ကလည္း ဒီလို အေၾကာတင္း၏။ နည္းနည္း ရင္႔၏။

“ ေအး . . ရျပီ။ ”

ဒီေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ လွည္႔ထြက္ရင္း . . .

“ ေတာက္... ”

ကၽြန္ေတာ္ “ ေတာက္ေခါက္ ” လိုက္ေတာ႔ သူရိုက္တာကို ရပ္ၾကည္႔ေနတဲ႔ ဆရာမတခ်ိဳ႕ လက္ထဲက ေဘာဖ်က္ေတြေတာင္မွ လြတ္က်သည္။

“ ေဟ႔ . . . ေနဦး။ မင္းက ဘာလို႔ ေတာက္ေခါက္တာလဲ။ ”

အခိုးအေငြ႕ေတြ ထြက္ေနတဲ႔ မ်က္လံုးေတြနဲ႔ ဘာမွမေျပာပဲ သူ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ စိုက္ၾကည္႔ေနလိုက္ေတာ႔...

“ ဒီေတာက္ေခါက္တဲ႔ အတြက္ ေနာက္တစ္ခ်က္ ရိုက္ရမယ္။ ”

သူ႕မွာ ဘယ္ေတာ႔မွ ေက်ာင္းသား တစ္ေယာက္ကို ဆံုးမတယ္ ဆိုေသာ စကား မထြက္ခဲ႔ပါ။ မေျပာဖူးပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မၾကားဖူးပါ။ “ ရိုက္မယ္ . . . ရိုက္မယ္ ” ဆိုေသာ ေသြးဆာေနေသာ အမဲလိုက္ေခြး တစ္ေကာင္ဆီမွ ထြက္လာေသာ အသံမွ်သာ။

“ ရႊမ္း ”

ဒီအခ်က္ျပီးေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ကို လွည္႔ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ သူက “ သြားလို႔ရျပီ ” ဆိုေသာ ပံုစံ လုပ္ျပသည္။ သူမ်ားကို ရိုက္ႏွက္တယ္ ဆိုတာ ကိုယ္လည္း ဘယ္ေလာက္ အင္အား ကုန္တယ္ ဆိုတာ သူ႕ရဲ႕ နိမ္႔ခ်ည္ျမင္႔ခ်ည္ ျဖစ္ေနတဲ႔ ရင္ဘတ္ၾကီးက သက္ေသျပ ေန၏။

ကၽြန္ေတာ္ အခန္းထဲ ဝင္လာေတာ႔ ခင္မင္ရေသာ သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလံုး ဝိုင္းအံုလာခဲ႔သည္။ ျပီးေတာ႔ ဝိုင္းေမးၾက၏။ ကၽြန္ေတာ္ သူတို႕ကို ဘာမွ မေျပာႏိုင္။ ေဒါသေတြ ဗလပြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ဗလာစာအုပ္ တစ္အုပ္ရဲ႕ ေနာက္ေက်ာက ကတၳဴစကၠဴကို ျဖဲ၏။ ျပီးေတာ႔ ေလးေထာင္႔ ေလးညွပ္ျပီး ထြက္ခြင္႔ကဒ္ လုပ္ျပီး အတန္းပိုင္ ဆရာမဆီ သြား လက္မွတ္ထိုးခိုင္း။

ကၽြန္ေတာ္႔ကို ျမင္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႕အေပၚ သားတစ္ေယာက္လို ခ်စ္ေသာ ဆရာမ မ်က္ရည္ေတြ က်၏။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အရိုက္ခံထားရတဲ႔ ေအာက္ေျခေထာက္က ေဒါသေၾကာင္႔မို႕သာ ေျခေထာက္ေတြက တဆတ္ဆတ္ ျဖစ္ေန၏။ ဆရာမ လက္မွတ္ေလး ထိုးျပီးေတာ႔ “ က်ားထြက္ခြင္႔ ၊ မ ထြက္ခြင္႔ ” ကဒ္ေလးေတြနဲ႔ အဲဒီေန႕ တစ္ေန႕လံုး ကၽြန္ေတာ္တို႔ သံုးခဲ႔သည္။ ( အဲဒီကဒ္ေလးက ေနာက္ေန႕ေတာ႔ “ ထြက္ခြင္႔ကဒ္ ” အစစ္ေရာက္လာေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ အခုထိ သိမ္းထားပါ၏။ ဆရာမ လက္မွတ္လည္း ပါတယ္ေလ။ )

ဒါက ကၽြန္ေတာ္ သူ႕႔အရုိက္ခံရတာ ေနာက္ဆံုး အၾကိမ္ပါ။ အရင္ကေတာ႔ တစ္ခ်က္ ၊ ႏွစ္ခ်က္ အရိုက္ ခံရဖူးသည္။ ဒီတစ္ၾကိမ္ကေတာ႔ ကိုယ္လည္း ဘာမွ မလုပ္ပဲ ၊ မမွားပဲ အရိုက္ခံရတာ။ ကၽြန္ေတာ္ ဆံုးျဖတ္ ထားမိသည္။ ေနာက္တစ္ခါ ဆိုရင္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ ပညာေရး သူ႕ေၾကာင္႔ နိဂံုးခ်ဳပ္ျပီ။ သူလည္း တစ္ခုခု ျဖစ္ ၊ ကၽြန္ေတာ္လည္း . . . . . . .

အခုလည္း ၾကည္႔ ၊ သမိုင္း ဆရာမကလည္း မၾကား ၊ တကယ္လည္း ဘယ္သူမွ မေအာ္ပဲနဲ႔ ၊ တိုင္ေပးသူ “ ျဖိဳးၾကီး ” လည္း မေအာ္ပါဘူး လို႔ ေျပာတာေတာင္မွ သူက သူၾကားတယ္ အျပင္ထြက္ တဲ႔။ ဒီလိုမ်ဳိးေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ မေနႏိုင္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္က ေမာ္နီတာ တစ္ေယာက္လည္း ျဖစ္၏။

“ ဆရာ ၊ သူ မေအာ္ဘူး ဆရာ။ ဆရာမကိုလည္း ေမးၾကည္႔ဦး ၾကားလားလို႔။ ဆရာ႔ဖာသာ နားေလးျပီး ၾကားေနတာ ”

ဒီေတာ႔ တစ္ခ်ိန္လံုး ျငိမ္ေနတဲ႔ ဆရာမက ဝင္ေျပာ၏။

“ ဟုတ္ပါတယ္ ဆရာ ၊ သူတို႕ မေအာ္ပါဘူး။ ”

ဆရာမ ေျပာတာကိုလည္း သူက ဂရုမစိုက္ပါ။

“ ဘာကြ ၊  ေအး . . ငါ နားေလးလား မေလးဘူးလား  အခု မင္းေတြ႕ေစရမယ္။ အားလံုး တစ္တန္းလံုး မတ္တပ္ရပ္ ”

ဟာ . . . ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း အံ့ၾသသြားသည္။ သူ ဘာလုပ္မလို႔လဲေပါ႔။ အားလံုး မတ္တပ္ရပ္ေတာ႔ သူက ေက်ာင္းသားေတြ တစ္ေယာက္ခ်င္းစီကို မ်က္ႏွာၾကည္႔ျပီး လိုက္ေမးသည္။

“ ခုနက ဟိုေကာင္ ေအာ္တာ “ အလံုး . . အလံုး ” ဆိုျပီး ၾကားလိုက္လား။ ”

အားလံုးကလည္း ေၾကာက္ၾကတာေပါ႔။ အေၾကာတင္းေသာ ကၽြန္ေတာ္ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္က “ မၾကားဘူး ဆရာ။ ” လို႔ ခပ္က်ယ္က်ယ္ ၊ ခပ္မာမာ ပဲ ျပန္ေျပာသည္။

“ ေအး . . မၾကားရင္ မင္းလည္း အျပင္ထြက္ ဟိုေကာင္နဲ႔ အတူတူ ရပ္ေန ”

ဟာ . . ဒါဆို “ ၾကားသူ နဲ႔ မၾကားသူ ” ကို သူ ဘာလုပ္မယ္ ဆိုတာ အားလံုး သိလိုက္ၾကရျပီ။ ဒီေတာ႔ ေၾကာက္တတ္တဲ႔ လူတန္းစားေတြနဲ႔ ဖြဲ႔စည္းထားေသာ လူေတြက. . . . . ဟူး။ ဒါေၾကာင္႔ အားလံုးက ပါးစပ္က မေျပာသာေတာ႔ ေခါင္းေလးေတြ ျငိမ္႔ျပၾကသည္ ၊  ၾကားပါတယ္ေပါ႔။ “ ဒါဆို ထိုင္။ ” သူက ဒီလို ဆံုးျဖတ္ေပးသည္။

အျမဲတမ္း အတူတူ တြဲလ်က္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ႔ ေခါင္းခါ ၾက၏။ သူတို႕ အျပင္မွာ ရုိက္မွာကို မမႈပဲ အျပင္ထြက္ မတ္တပ္ ထြက္ရပ္ရဲသည္။ ဒါေပမဲ႔ ဒီမွာ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ “ အမွန္တရားကို ခ်စ္ေသာ သိကၡာ ” ဆိုတာကို ျမင္ေနရသည္။ အရိုက္ခံရေတာ႔မယ္ ဆိုတာကို သိေပမဲ႔ အရိုက္မခံရေတာ႔ပဲ ထိုင္ေနရတဲ႔ လူေလာက္ သိမ္ငယ္မႈ မရွိတာပဲ။

“ မၾကားတာကို မၾကားဘူး ” လို႔ ေျပာရဲတဲ႔ အတြက္ သူ႕တို႕မွာ “ မၾကားတာကို ၾကားတယ္ ” လို႔ လိမ္လည္ ေျပာမိတဲ႔ သူေတြထက္ သူတို႔ မ်က္ႏွာေမာ္ ထားႏိုင္၏။ မ်က္ႏွာတင္း ထားႏိုင္၏။ ရင္ဖြင္႔ ထားႏိုင္၏။ လိမ္ေျပာတဲ႔ သူကေတာ႔ သူ႕လိပ္ျပာ သူမလံုပဲ။ ေခါင္းငုံလွ်က္ေပါ႔။

“ အိ ” ခနဲ အသံနဲ႔ အတူ ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ သမိုင္းဆရာမၾကီးရဲ႕ စားပြဲေပၚမွာ မ်က္ႏွာေမွာက္ျပီး ငိုေနတာကို ေတြ႕လိုက္ရ၏။ လူကို လူလို လူလူခ်င္း စာနာတတ္တဲ႔ ႏွလံုးသား ရွိသူတိုင္း ဘယ္သူက ဒီလို လုပ္ပါ႔မလဲ။ ကၽြန္ေတာ္ သိလိုက္သည္။ “ ဒီေန႕ ငါ႔ပညာေရးေတာ႔ ဆံုးခန္းတိုင္တဲ႔ ေန႕ပဲ။ ငါ႕ကို လာေမးတာနဲ႔ သူေတာ႔ . . . . ” ဒီလိုပဲ စိတ္ထဲမွာ ေတြးထားလိုက္မိသည္။

တစ္ေယာက္ျပီး တစ္ေယာက္ ေမးလာ၏။ ကၽြန္ေတာ္႕အလွည္႔ေရာက္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ဟာ နဂါးတစ္ေကာင္ မဟုတ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္သာ နဂါး တစ္ေကာင္ဆိုလို႔ကေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ မ်က္လံုးထဲက အခိုးအေငြ႕ေတြနဲ႔တင္ သူလည္း နိဂံုးခ်ဳပ္သည္။ သူက ျပာျဖစ္သည္္။

“ မင္းေရာ ၾကားလား ”

ကၽြန္ေတာ္႕ကို ေမးေနျပီ။ ကၽြန္ေတာ္႔ ပါးစပ္က စကားမထြက္။ သူ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ စိုက္ၾကည္႔ရင္း လက္ေတြပဲ ယားလာ၏။ ကၽြန္ေတာ္႕ခႏၶာကိုယ္က တဆတ္ဆတ္ တုန္လာ၏။ အားလံုးလည္း ကၽြန္ေတာ္႕ကို ၾကည္႔ေနေပမဲ႔ သူကေတာ႔ မမွန္တာ လုပ္ထားဖူးတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ အတိုင္း ကၽြန္ေတာ္႕မ်က္ႏွာကို ေသခ်ာ မၾကည္႔။ ျပီးေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႕ကို သူေက်ာ္သြား၏။

“ ထိုင္ ”
တဲ႔။

ကၽြန္ေတာ္ မထိုင္။ အရိုက္ခံရဖို႔ သတ္မွတ္ ခံထားရတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ သူငယ္ခ်င္းေတြ နည္းတူ ကၽြန္ေတာ္လည္း မထိုင္။ ကၽြန္ေတာ္ ခံုေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ္ ရပ္ေန၏။ ကၽြန္ေတာ္႕ကို ေက်ာ္ျပီး ေနာက္လူေတြ ေမးသြားသည္။ ေနာက္ေတာ႔ ေယာက်္ားေလးေတြ ကုန္ေတာ႔ မိန္းကေလးေတြကို စေမး၏ ေယာက်္ားေလးေတြေတာင္မွ သူ႕ရိုက္မွာကို ေၾကာက္လို႔ ေခါင္းျငိမ္႔ၾကေသးတာပဲ။ အခု မိန္းကေလးေတြေလ . . .  ။

တစ္ေယာက္ျပီး တစ္ေယာက္ စကားနဲ႔ အသံ မထြက္ေပမဲ႔ ေခါ္င္းျငိမ္႔ ျပျခင္းျဖင္႔ သူရိုက္မွာကို ေရွာင္ထြက္ သြားၾက၏။ ဒီိလိုနဲ႔ တစ္ေယာက္ျပီး တစ္ေယာက္ ။ ဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္႕တို႕ရဲ႕ “ ရဲေဘာ္ရဲဘက္ ” လို႔ ေျပာခဲ႔တဲ႔ သူငယ္ခ်င္း “ ခတၱာလႈိင္ ” အလွည္႔ကို ေရာက္သြားတာပဲ။

“ သူ “ အလံုး . . . အလံုး ” လို႔ ေအာ္တာ ၾကားလိုက္လား။ ”

သာမာန္ ေအးေအးေဆးေဆး ေနတတ္တဲ႔ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ရဲ႕ “ စိတ္ဓါတ္ ၊ ရဲရင္႔မႈ ၊ အမွန္တရား ကို ျမတ္ႏိုးမႈ ၊ သတၱိ ရွိမႈ ” ေတြကို ကၽြန္ေတာ္ မ်က္ျမင္ေတြလိုက္ရေလသည္။

“ သူ . . . “ အားလံုး...အားလံုး သတိ ႏႈတ္ဆက္ ” လို႔ပဲ ေအာ္တာ ၾကားလိုက္တယ္ ဆရာ။ ”

“ ဆရာေမးတာ . . “ အလံုး. . အလံုး ” လို႔ ေအာ္တာ ၾကားလား။ ”

“ အားလံုး . . အားလံုး” လို႔ပဲ ေအာ္တာ ၾကားလိုက္တယ္ ဆရာ။ ”

အလံုး လို႔ ေအာ္တာ ၾကားလားလို႔ ေမးေနတယ္။ ”

သူကေတာ႔ ေပ်ာ႔ေပ်ာ႔ပါပဲ။ ဒါေပမဲ႔ ဒီဆရာကိုေတာင္မွ ေဒါသေတြ ထြက္လာေစ၏။

အားလံုး လို႔ ေအာ္တာပဲ သမီး ၾကားတယ္ ဆရာ ”

“ ဒါဆို အလံုး လို႔ ေအာ္တာ မၾကားဘူး ဆိုတဲ႔ သေဘာေပါ႔။ ”

“ သမီး ဒါကို မေျပာဘူး။ သမီးေျပာတာ သမီး အားလံုး လို႔ ေအာ္တာပဲ ၾကားတယ္။ ”

တကယ္ဆိုရင္ “ ခတၱာလႈိုင္ ” ေျဖတာ ပညာရွိနည္းနဲ႔ပါ။ ဒါေပမဲ႔ ဘီလူး တစ္ေကာင္လို ေသြးဆာေနတဲ႔ ဒီဆရာက ...

“ ဒါဆိုရင္ အလံုးလို႔ ေအာ္တာ မၾကားဘူးလို႔ ေျပာတာလို႔ သတ္မွတ္တယ္။ မင္းလည္း အျပင္ထြက္..။ ”

ဟာ ခနဲ တစ္တန္းလံုး ျဖစ္သြားသည္။ သူ႕အတန္း အခ်ိန္မွာ ျဖစ္လို႔ မ်က္ရည္ေတြ က်ေနတဲ႔ သမိုင္းဆရာမက ဝရုန္းသံုးကားနဲ႔ အခန္းထဲက မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ ေျပးထြက္သြား၏။ ဒီေနာက္ေတာ႔ အတန္း တစ္ခုလံုးကို ေမးျပီးလို႔ ထိုင္သူေတြနဲ႔ ထေနသူေတြပဲ က်န္ေတာ႔သည္။ 


“ ကဲ . . ေတြ႕တယ္ မလား။ အလံုး . . အလံုး လို႔ ေအာ္တာ မင္းတို႔ ၇ ေယာက္က လြဲျပီး အားလံုး ၾကားတယ္။ ဒီေတာ႔ ေအာ္တာကို ၾကားရဲ႕သားနဲ႔ လိမ္ေျပာတဲ႔ အတြက္ မင္းတို႔မွာ အျပစ္ရွိတယ္။ ”

အဲဒီလိုပဲ သူ႕ဖာသာ အတင္း အျပစ္ ဆြဲတင္တတ္သည္။ ဘယ္သူမွ ဘာမွ ျပန္မေျပာပါဘူး။ သူက ျပန္ေျပာရင္လည္း လက္ခံမွာမွ မဟုတ္တာ။ ဒါနဲ႔ပဲ အျပင္မွာ မတ္တပ္ရပ္ေနတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ သူငယ္ခ်င္းေတြကို တစ္ေယာက္ကို ႏွစ္ခ်က္စီ ရုိက္သည္။

“ ခတၳာလိႈင္ ” အလွည္႔က်ေတာ႔ မိန္းကေလးမို႕လို႔ ေလွ်ာ႔ေပါ႔မယ္ ထင္မိတာ။ ဆရာဆိုတာ ေက်ာသား ရင္သား မခြဲျခား ဘူးဆိုတဲ႔ စကားကို ဒီေနရာမွာေတာ႔ သူက ျပည္႔ျပည္႔ဝဝ အသံုးခ်ျပ သြား၏။ အားလံုးကို ရုိက္ျပီးေတာ႔ သူက သူ႕ကို အဝင္တုန္းက ဘယ္သူမွ ႏႈတ္မဆက္သလို ျပန္သြားေတာ႔လည္း ဘယ္သူ႕မွ ႏႈတ္မဆက္ပဲ ထြက္သြားသည္။

အတန္းထဲမွာ က်န္ေနတာ ကိုယ္ေတြ ေဒါသနဲ႔ မတ္တပ္ရပ္ျပီး တဆတ္ဆတ္ တုန္ေနတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ၊ တိတ္ဆိတ္ေနတဲ႔ အခန္း ၊ ရင္ထဲမွာ ေၾကကြဲေနတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ၊ မ်က္ရည္ေတြ က်ေနတဲ႔ မိန္းကေလးေတြ ၊ ေတာက္ေခါက္ေနတဲ႔ ေယာက်္ားေလးမ်ား။

ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကုိယ္မနာသူေတြေရာ ၊ နာသူေတြေရာ ကိုယ္တိုင္ထက္ “ ခတၱာလိႈင္ ” အတြက္ ပိုျပီး အေရးၾကီး စာနာခဲ႔ပါသည္။ ဘာလို႔လဲ ၊ ဘာေၾကာင္႔ ဒီလို ေျပာရတာလဲ ဆိုတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အေမးေတြကို “ ခတၳာလိႈင္ ” က ဒီလို ျပန္ေျပာေလသည္။

“ သူရိုက္မယ္ ဆိုတာထက္ မဟုတ္တာကို ဟုတ္ပါတယ္ ဆိုျပီး ငါ လိမ္မေျပာခ်င္ဘူး။ ငါ အခု အရိုက္ခံရတယ္။ အခု အရိုက္ခံရတာ မွန္ေနရင္းသက္သက္ ဆိုတာ အားလံုး သိသလို ၊ ဒီဆရာလည္း သိတယ္။ မွန္ေနတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ကို အျပစ္ေပးရဲတယ္ ဆိုတာ သူ႕အတြက္ အိပ္ေကာင္းျခင္း မအိပ္ႏိုင္ပါဘူးဟာ။

ေနာက္တစ္ခုက မွန္ေနတာကို လိမ္ေျပာမိခဲ႔လို႔ အျပစ္လြတ္ခဲ႔တယ္ ဆိုရင္လည္း ၊ မွန္ေနရင္း တန္းလန္းနဲ႔ အျပစ္ေပးခံရတဲ႔ သူေလာက္ ဒီလူက သူ႕ဖာသာ ဘယ္ေတာ႔မွ လိပ္္ျပာသန္႕မွာ မဟုတ္ဘူး။ ငါ အမွားလုပ္ထားပါလား ဆိုတဲ႔ အသိက သူ႕ဘဝမွာ ငါအရုိက္ခံရလို႔ နာတဲ႔ အနာထက္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ သူ႕ဖာသာ ရင္ထဲမွာ လိပ္ျပာ လန္႔ျပီး နာေနလိမ္႕မယ္။

အမွန္တရားအတြက္ မွန္တာကို မွန္တယ္လို႔ ေျပာရင္း မွန္လို႔ ဆိုျပီး အရိုက္ခံရတယ္
ဆုိရင္ တန္ပါတယ္။ ”

ဒါနဲ႔ပဲ အဲဒီေန႕ တစ္ေန႕လံုး ကၽြန္ေတာ္တို႔ အခန္းကို စာသင္ဖို႔ ဘယ္သူမွ မဝင္ေတာ႔ပါ။ ကၽြန္ေတာ္တိ႔ို အတန္းရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြကို ဒီဆရာက သူ႕ရဲ႕ ၾကိမ္လံုးေတြနဲ႔ ဖ်က္ဆီး သြားခဲ႔သည္။ ဒါေပမဲ႔ သူဖ်က္ဆီးလို႔ မရတာက ကၽြန္ေတာ္႕တို႔ရင္ထဲမွာ သူ႕ေၾကာင္႔ ျဖစ္လာတဲ႔ “ သူ႕ကို မုန္းတဲ႔ အမုန္း ” ။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာခဲ႔ပါသည္။

ေနာက္ထပ္ ႏွစ္လၾကာေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ သူငယ္ခ်င္း ၄ ေယာက္ ၁၀ တန္းကို အျပင္ေျဖမယ္ ဆိုျပီး ေက်ာင္းထြက္စာေတြ တင္ေတာ႔ ဒီဆရာနဲ႔ ေတြ႕ေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကို ေတြ႕ေတာ႔. . .

“ မင္းတို႔ ေက်ာင္းထြက္ျပီး အျပင္ေျဖမလို႔ဆို . . . . .  ”

ကၽြန္ေတာ္တို႕ကလည္း ေက်ာင္းမွာ ဒီလို လူသိတာ . . . .

“ ဟုတ္တယ္ ဆရာ ”

“ ေအးကြယ္. . . ၊  မင္းတို႔ မရွိတာ ဆရာ႕အတြက္ေတာ႔ လက္ေမာင္းတစ္ဖက္ ျပဳတ္တာပါပဲ။ ”

တဲ႔။ ဝမ္းနည္းသလိုလိုနဲ႕ ဒီဆရာက ေျပာ၏။ ခပ္ျမန္ျမန္ ပက္ခနဲ ထြက္တတ္တဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း .. .

“ မဟုတ္တာ ဆရာရယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရွိေနမွ ဆရာ လက္ေမာင္းျပဳတ္မွာေလ။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကို ဆရာ ရိုက္ေနရတာကိုး ”

ဒီလို ေျပာျပီး ကၽြန္ေတာ္လည္း လွည္႔ထြက္လာခဲ႔သည္။

ဆရာ ၊ ဆရာမေတြကို အရမ္းခ်စ္တတ္တဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႕အတြက္ ပထမဦးဆံုး ကၽြန္ေတာ္ အမုန္းဆံုး ဆရာတစ္ေယာက္ပါ။ ဒါေပမဲ႔လည္းေလ သူ႔ရဲ႕ ဘဝကံၾကမၼာကို သူပဲ ဖန္တီးတယ္ ေျပာရမည္။

ဆရာက ေက်ာင္းကို စက္ဘီးနဲ႔ လာသည္။ တစ္ေန႕ေတာ႔ ေက်ာင္းကို စက္ဘီးစီးလာတုန္း ကိုယ္ပိုင္ကားတစ္စီးက တိုက္သြားတယ္တဲ႔။

ဒီအခ်ိန္မွာ မိုးကလည္း ရြာ ၊ လူကလည္း ျပတ္ေနျပီး ဆရာကလည္း လမ္းေဘးေျမာင္းထဲ ထိုးက်သြား၏။ ဒီေျမာင္းေတြက အက်ယ္ၾကီးဆိုေတာ႔ ခ်က္ခ်င္း မတတ္ႏိုင္ဘူး။ ျပီးေတာ႔ ေျခေထာက္ေတြ က်ိဳးသြားသည္။

ဒါနဲ႔ လူေတြ သိသိခ်င္း ေဆးရံုပို႔လိုက္ေပမဲ႔ ဆရာ ေျခေထာက္ေတြကေတာ႔ အခု အရင္လို ျပန္မျဖစ္ေတာ႔ဘူး။ တိုက္တဲ႔ ကားကို ဘယ္သူ႕မွ မသိလိုက္သလို ၊ ဒီကိစၥကလည္း ဘာမွ အေကာင္အထည္ ေပၚမလာခဲ႔ဘူး။ သူမ်ားေတြကေတာ႔ ဒီဆရာကို မုန္းတဲ႔သူ တစ္ေယာက္ေယာက္က လုပ္တာလို႔ ေျပာၾကတယ္။ အရပ္စကားဆိုေတာ႔လည္း.............။






ႏွစ္အေတာ္ၾကာျပီးမွ ေက်ာင္းနဲ႔ ေဝးခဲ႔တဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တေတြ ျပန္ဆံုၾကေတာ႔မွ ဟိုေျပာဒီေျပာနဲ႔ ဒီအေၾကာင္းေတြ သိရေတာ႔သည္။ ဒါကို ကၽြန္ေတာ္ သိေတာ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီက အလွဴေငြ ေကာက္ပါ ေသးသည္။ ဘာပဲ ေျပာေျပာ လူတစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ လွဴသင္႔တယ္ ထင္လို႔  ၊ ဒီေတာ႔ သူ႕အရိုက္ကို ခံထားရတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႕ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္က လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာကို ထျပီး . . .

“ ဒီမွာၾကည္႔ ေဟ႕ေကာင္။ သူရိုက္ထားတာ ငါ႔ဖင္မွာ အခုထိ အရႈိးရာက မေပ်ာက္ေသးဘူး။ ေသရင္ေတာင္မွ မသြားဘူးကြာ။ မင္း ဖင္ကိုလည္း မင္းျပန္ၾကည္႔ဦး။ မင္းက ေတာ္ေတာ္ ဖင္ထူတယ္ ထင္တယ္။ ”

ဆိုျပီး ဆိုင္ထဲမွာကို ပုဆိုး ထလွန္ျပ လို႔ တားရေသးသည္။ တကယ္ကို ဘယ္သူ႕ဆီကမွ ကၽြန္ေတာ္ ေကာက္လို႔ မရခဲ႔ပါ။ ကဲကြာ . . ငါ႕ဖာသာပဲ တတ္ႏိုင္သေလာက္ လွဴလိုက္မယ္ ဆိုျပီး ဆံုးျဖတ္လိုက္ေတာ႔မွ ကၽြန္ေတာ္႔အိမ္ကို သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ ေရာက္လာတယ္။ သူက “ ခတၱာလိႈင္ ”၊ မေတြ႕တာၾကာတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ျပန္ေတြ႕တာ ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းပါ၏။ သူလည္း ပိုျပီး ရင္႔က်က္ တည္ျငိမ္လာသည္။

သူ ဆရာ႕ အတြက္ လာလွဴတာတဲ႔။ သူ႕စကားကို ကၽြန္ေတာ္ ၾကားေတာ႔ မယံုႏိုင္ဘူး။ “ ဘာ . . . ဘယ္လို ” လို႔ ထပ္ေမးေတာ႔မွ. . .

“ ဟုတ္တယ္။ ငါ ဆရာ႕အတြက္ လာလွဴတာ ၊ တကယ္ေတာ႔ဟာ လူဆိုတာ ဒီလိုပါပဲ။ ေမတၱာတရားကို ရွားပါးငတ္မြတ္စြာ ေမြးဖြားၾကီးျပင္း လာသူေတြက ေမတၱာတရားကို တန္ဖိုးထားတယ္ ဆိုေပမဲ႔ အတၱ ၾကီးမားသူေတြ အတြက္က က်ေတာ႔ ေမတၱာတရားကို နားမလည္ႏိုင္ဘူး။

ဆရာ ငါတို႕ကို ဘယ္ေလာက္ရိုက္ခဲ႔ ရိုက္ခဲ႔။ အခု အခ်ိန္မွာ သူနဲ႔ ငါတို႕မွာ ငါတို႕က အေပၚကေလ။ အေပၚက ဆိုျပီး လူတစ္ေယာက္ကို မိုးၾကည္႔တာ မေကာင္းပါဘူးဟာ။ ကဲ . . . သြားၾကမယ္။ ”

ဒါနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္လည္း နေဝတိမ္ေတာင္နဲ႔ ဘတ္စ္စီးျပီး ဆရာ႕အိမ္ဆိုတာကို ေမးျမန္းလာခဲ႔ေတာ႔ ေနာက္ဆံုးမွာ ဆရာေနတယ္ ဆိုတဲ႔ ေနရာေလးကို ေရာက္လာခဲ႔သည္။

အေပၚကို တာလပတ္ေလး မိုးျပီး ၊ ေရွ႕ကိုလည္း တာလပတ္ေလး ကာထားတဲ႔ ေနရာေလးတစ္ခု။ ေဘးႏွစ္ဖက္ကို ထရံေလးနဲ႔ ကာထားျပီး ေနာက္ေက်ာဆိုတာက အုတ္နံရံေလး တစ္ခု။ အက်ဥ္းခ်ံဳးေျပာရရင္ ဆရာ ရပ္ကြက္က ဓမၼာရံုေလး တစ္ရံုမွာ အဖီေလးဆြဲျပီး ကပ္ေနရ၏။ ဆရာ႕ရဲ႕ သားသမီးေတြကလည္း အခုလို လူလားေျမာက္ ၾကီးျပင္းလာေတာ႔ သူတို႔ဖခင္ရဲ႕ စိတ္ဓါတ္ လကၡဏာေၾကာင္႔ စြန္႕ပစ္ခြဲခြာ သြားၾကပံုရသည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဆရာ႔တဲေလးထဲ ဝင္လာေတာ႔ ဆရာက တကုတ္ကုတ္နဲ႔ လက္ထဲက ပလာယာေလး တစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ သံနန္းၾကိဳးေခြေလးေတြကို အဝိုင္းေလးေတြ ျဖစ္ေအာင္ လံုးေနခဲ႔သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကို မျမင္ေသး။

“ ဆရာ ”

ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ခတၱာလိႈင္ ရဲ႕ ျပိဳင္တူေခၚသံ။ တြန္႔ခနဲ ဆရာ တုန္သြား၏။ ေၾသာ္ . . အရင္က ရဲရင္႔လွပါတယ္ ဆိုတဲ႔ ဆရာ ၊ လက္မတြန္႕ခဲ႔တဲ႕ ဆရာ ၊ လက္သံေျပာင္ခဲ႔တဲ႔ ဆရာ ၊ အခုေတာ႔ . . . . .

“ ေဟ . . . ဘယ္သူလဲ။ ”

လက္ထဲက ပလာယာေလးကို ခ်ျပီး ေမာ္ၾကည့္၏။ မ်က္လံုးေလးကို ႏွစ္ခါ ၊ သံုးခါ ပုတ္ခတ္ ပုတ္ခတ္ လုပ္ျပီးမွ . . .

“ ေၾသာ္ . . . ေမာင္ေဇာ္ တို႔ကိုး ။ လာ . . . ထိုင္။ ”

“ ဟုတ္ကဲ႔ . . ဆရာ။ ဆရာက ကၽြန္ေတာ္႕ကို မွတ္မိသားပဲ။ ”

“ ေၾသာ္ . . မွတ္မိတာေပါ႔ကြာ။ အ. ထ . က ( ၃ ) မွာ ေမာင္ေဇာ္႔ကို မသိတဲ႔ သူ ရွိလို႔လား။ ဂ်စ္ကန္ကန္ေလးကို . . ဟား ဟား ဟား ”

ဟိုးအရင္ကသာ ကၽြန္ေတာ္႕ကို ဒီလို ေျပာခဲ႔ရင္ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္လိုမွ သည္းခံမိလိမ္႕မည္ မဟုတ္။ အခုက်ေတာ႔ ေဒါသ မထြက္မိတဲ႔ အျပင္ ဆရာ႔ရယ္သံ ေျခာက္ကပ္ကပ္ၾကီးကိုပါ နားထဲက မထြက္။ ဆရာ ဒီလို မရယ္ျဖစ္တာ အေတာ္ၾကာခဲ႔ဟန္ တူသည္။

“ ဆရာ႕ဆီကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ လာလည္တာ ဆရာ။ ”

“ ေအး. . . . . ”

ေအး ဆိုျပီးမွ ကၽြန္ေတာ္႔ ေဘးက ခတၱာလိႈင္ ကို ဆရာက ေသခ်ာၾကည္႔ျပီး. . .

“ သူက ဘယ္သူလဲ။ မင္း အိမ္ေထာင္ က်ေနျပီလား။ ”

“ အာ . . ဆရာကလဲ။ သူက ကၽြန္ေတာ္႕သူငယ္ခ်င္းပါ။ သူကို႕ဆရာ မမွတ္မိဘူးလား။ သူက............”

ဒီအခ်ိ္န္မွာ ကၽြန္ေတာ္႕ကို ခတၱာလိႈင္က လက္ကုတ္သည္။ ဆရာနဲ႔ ခတၱာလိႈင္ ေတြ႕ဆံုမႈက တစ္ၾကိမ္ တစ္ခါတည္းကိုး။ ကၽြန္ေတာ္သာ “ ရြာေဇာ္ ” ဆိုေတာ႔ ဆရာနဲ႔ ၾကိမ္ဖန္ေပါင္းမ်ားစြာ ေတြ႕ဆံုဖူးလို႔ ဆရာ မွတ္မိေနတာ။

“ ဒါဆို သူက ဘယ္သူလဲ။ ”

“ သူက . . . သူက . . . ဆရာ . .။ ”

“ ဆရာ . . သမီးက ကိုေဇာ္ တို႔ နဲ႔ တတန္းထဲပဲေလ။ အခု ဆရာ႕ဆီ သြားမယ္ ဆိုလို႔ လိုက္လာတာ ၊ ဆရာ ေနေကာင္းတယ္ မလား။ ”

“ ေကာင္းပါတယ္ သမီးရယ္။ ဆရာ ကားတိုက္မႈ ျဖစ္လို႔ ေက်ာင္းက အျငိမ္းစားယူျပီး ေျခာက္ႏွစ္ အတြင္းမွာ ဆရာ႕ဆီ လာလည္တယ္ ဆိုတဲ႔ ပထမဦးဆံုး တပည္႔က မင္းတို႕ ႏွစ္ေယာက္ပဲေဟ႔။ ဆရာကလည္း ေမတၱာေခါင္းပါး ခဲ႔တာကိုး။ ဒီေတာ႔ ဆရာဆီ လာလည္မဲ႔သူလည္း မရွိဘူးေပါ႔။ ”

“ ဒါထက္ ဆရာ အခု ဘာလုပ္ေနတာလဲ ဆရာ။ ”

မိန္းကေလး ပီပီ ခတၱာလိႈင္က မိန္းမဥာဏ္နဲ႔ စကား လမ္းေၾကာင္း လႊဲ၏။

“ ဒါလား။ ဒါက ကားထဲမွာ သံုးတယ္ လို႔ေတာ႔ ေျပာတာပဲ။ အခုလို က်ေတာ႔ ဆရာက ဘာမွ ေသခ်ာ မလုပ္ႏို္င္ေတာ႔ဘူးေလ။ ဒါေၾကာင္႔ ဆရာလုပ္ႏိုင္တဲ႔ အလုပ္ေလးဆိုတာ ဒါပဲ ရွိေတာ႔တယ္ေလ။ ဒီသံၾကိဳးေလးေတြကို ဒီလို လုပ္ျပီး လက္ခစားနဲ႔ ကားပစၥည္းဆိုင္ကို ျပန္သြင္းရတာေပါ႔။ ”

“ ေၾသာ္. . . ဒီလို အဝိုင္းေလးေတြလုပ္ရတာလား။ ”

“ အဝိုင္းမဟုတ္ဘူးကြ ၊  “ အလံုး . . .အလံုး ” ။ ဒီအလံုးေလးေတြကို သူတို႔ အံေလးထဲ ထည္႔ရတာေလ။ အင္း . . အလံုး ဆိုေတာ႔ ဆရာ မင္းတို႔ အခန္းမွာ “ အလံုး . . အလံုး ” ကိစၥ နဲ႔ ျပႆနာ တတ္တာကို မွတ္မိေနေသးတယ္။

အဲဒီတုန္းက ဆရာ႕ကို ေသခ်ာၾကည္႔ျပီး “ သမီး အားလံုး လို႔ပဲ ၾကားတယ္ ဆရာ။ ” လို႔ ေျပာရဲတဲ႔ တပည္႔မေလး တစ္ေယာက္ရဲ႕ “ သတၱိရွိမႈ နဲ႔ အမွန္တရားကို ေျပာရဲမႈ ” ကို ဆရာ အခု အထိ သတိရေနတုန္းပဲ။ အခုလို ဒီ အလံုးေလးေတြ လုပ္ေနရင္း ခဏခဏလည္း ျပန္ျပန္ သတိရတယ္။ ဒီတပည္႔မေလးကို ဆရာ ေသခ်ာ မမွတ္မိပါဘူး။ ဒါေပမဲ႔ သူ႕ရဲ႕ အၾကည္႔ေတြကိုေတာ႔ ဆရာအျမဲ အမွတ္ရေနမွာပါ။ ”

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္လည္း အရႈိက္ထိသြားသလို ဘာမွ မေျပာျဖစ္ေတာ႔ပါ။ ခဏေနေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ခတၱာလိႈင္ ဆရာ႕ကို နႈတ္ဆက္ျပီး ျပန္လာခဲ႔ၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကို သူေနတဲ႔ အခန္းထိပ္ကို ေရာက္ေအာင္ ျပန္လိုက္ပို႔ဖို႔ ဆရာ ထလိုက္ေတာ႔ ဆရာ ေျခေထာက္ေတြက ပံုမွန္မဟုတ္။ ခ်ိဳင္းေထာက္ မလိုေပမဲ႔ ေထာ႔နင္းစြာ ၊ ခ်ိနဲ႔လ်က္။

မတ္တပ္ထလာတဲ႔ ဆရာ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ တြဲလိုက္ေတာ႔ ဆရာက ကၽြန္ေတာ္႕လက္ကို ကိုင္လိုက္၏။ ဆရာ႔လက္ေတြက အရင္လို မဟုတ္။ ဆရာ႕လက္ေတြ . . . . . . . . . . . . ။ အရင္က ၾကိမ္လံုးကို တရႊမ္းရႊမ္း ကိုင္ခဲ႔တဲ႔ ဆရာ႕လက္ေတြက အခုေတာ႔ ပလာယာ နဲ႔ သံၾကိဳး စားထားလို႔ အသားမာေတြနဲ႔။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ လမ္းေလွ်ာက္ ျပန္လာေတာ႔ ညေနခင္းက မလွမပပဲ တိမ္ေတြနဲ႔ မိုးထားသည္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ခတၱာလိႈင္ ရင္ထဲမွာ ပိုျပီးေတာ႔ မဲေမွာင္ေန၏။ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ကံၾကမၼာကလည္း ဒီလို ေျပာင္းလဲ ေစတတ္သလား။

ေအာင္ျမင္မႈ ဆိုတာ ဘာလဲ။

ထိပ္တန္းေရာက္ေနမႈ ဆိုတာ ဘာလဲ။

မာန္ ၊ မာန ေတြ ဆိုတာ ဘာလဲ။

ေက်ာ္ၾကားမႈ ဆိုတာ ဘာလဲ။

ငါ ဆိုတဲ႔ အတၱ ဆိုတာ ဘာလဲ။

တိတ္ဆိတ္မႈက ကၽြန္ေတာ္တို႕ သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာ ၾကီးစိုးေနခဲ႔သည္။ ပူေဖာင္းေလး ေပါက္ကြဲမႈေတာင္မွ ဒီအခ်ိန္မွာ က်ယ္ေလာင္လြန္းလွပါမည္။ တေလာကလံုး တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ စကားမေျပာျဖစ္တဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႕ သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္ပဲ ရွိေနသလိုလို။ က်န္တာေတြ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သတိမထားမိ ၊ မျမင္မိေတာ႔။

“ ငါတို႔ တင္ပါးမွာ ဆရာရိုက္ခဲ႔တဲ႔ အရႈိးရာေတြ ရွိခ်င္ရွိေနဦးမယ္ ၊ ရွိခ်င္မွလည္း ရွိေတာ႔မယ္။ ဒါေပမဲ႔  . . . ”

ခတၱာလိႈင္က တိတ္ဆိတ္မႈကုိ ဒီစကားနဲ႔ ေဖာက္ခြဲလိုက္၏။ သူပဲ ဆက္ေျပာသည္။

“ ဒါေပမဲ႔ ဆရာ႔ ႏွလံုးသားထဲမွာေတာ႔ သူမ်ား သားသမီး ၊ ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူေတြကို ငါ ရိုက္ခဲ႔မိပါလား ဆိုတဲ႔ ေနာင္တ အရိႈးေတြကေတာ႔ တစ္သက္လံုး ထင္က်န္ သြားေတာ႔မွာပဲ။ ”

“ ဟုတ္တယ္။ ခုနက ဆရာ႕ကို ေသခ်ာၾကည္႔ျပီး “ သမီး အားလံုးပဲ ၾကားတယ္။ ” လို႔ ေျပာသူက နင္သာ ဆိုရင္ ဆရာ ဘယ္လိုမ်ားေနမလဲ။ ”

“ အင္း . . . ဆရာ ေတာ္ေတာ္ အေနရ ခက္မွာေပါ႔ဟာ။ ဒါေၾကာင္႔ နင့္ကို ငါ လက္ကုတ္လုိက္တာ။ တခ်ိဳ႕ဟာေတြက အမွန္တရားေပမဲ႔ မသိေစခ်င္တာ မသိတာပဲ ေကာင္းပါတယ္ ဟာ။ ”

“ ေအးေလ ဒီလိုပဲ ေကာင္းပါတယ္။ ”

“ ဆရာလည္း မာန္က်ျပီး ေနာင္တ ရဲ႕ ဒဏ္ေတြကို ေကာင္းေကာင္းခံစားေနရျပီ ထင္တယ္။ ဒါေၾကာင္႔ ငါ ေျပာတာ “ မေကာင္းမႈ တစ္ခု ျပဳတယ္ ဆိုရင္ အမွန္တရားေပမဲ႔ မွန္ရဲ႕သားနဲ႔ ခံစားလိုက္ရသူဟာ ေကာင္းေကာင္းအိပ္ေပ်ာ္ေပမဲ႔ ၊ မမွန္တာကို အတင္းအၾကပ္ အမွားမွန္း သိလွ်က္လုပ္မိသူက သူ႕လိပ္ျပာ သူ႕ဖာသာ ျပန္ေျခာက္ခံရျပီး ဘယ္ေတာ႔မွ ေကာင္းေကာင္း မအိပ္ရဘူး သူငယ္ခ်င္း။ ”

“ ဟုတ္ပါတယ္ ၊ ခံရတယ္ ဆိုေပမဲ႔ အမွားလုပ္သူ ေလာက္ေတာ႔ လိပ္ျပာ မလံုစရာ မရွိပါဘူး။ ဒါနဲ႔ ဆရာ တစ္ေန႕တစ္ေန႕ ဒီသံၾကိဳးေလးေတြနဲ႔ “ အလံုး . . အလံုး ” ေလးေတြ လုပ္ေနတာ တစ္ေန႕ ဘယ္ေလာက္ ရမွာလဲဟာ။ ဆရာေလာက္ပါ႔မလား။ ”

“ ကိုေဇာ္ ”


“ ေဟ . . . ဘာလဲ။ ”

အလန္႕တၾကားသူက ေခၚလို႔ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း အလန္႔တၾကား ထူးလိုက္ေတာ႔ ၊ ခတၱာလိႈင္ ကၽြန္ေတာ္႕ကို ေသခ်ာၾကည္႔ျပီး ေျပာသည္။

“ ငါ . . . ၊
ငါတို႔ အခု အခ်ိန္ကစျပီး  “ အလံုး . . အလံုး ” ဆိုတဲ႔ စကားကို မေျပာေၾကးဟာ။ ဒီစကား အစား “ အဝိုင္း . . အဝိုင္း ” ေလးလို႔ ေျပာင္းေျပာၾကမယ္။ ဆရာ အခု လုပ္ေနတာ “ အဝိုင္း . . အဝုိင္း ”  ေလးေတြပါဟာ။ ”





မွတ္ခ်က္။ ။ “ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ အေၾကာင္း ( ၃ ) ” အေနနဲ႔ ေရးဖို႔ ျပင္ဆင္ထားျပီးမွ ပိုျပည္႔စံုေအာင္ ဝတၳဳ အေနနဲ႔ပဲ ေရးလိုက္ပါတယ္။ တင္ျပပံု ျပင္ဆင္ထားတာကလြဲျပီး
တကယ္႔ ျဖစ္ရပ္တစ္ခုပါ။ 

ေလးစားစြာျဖင္႔
ကိုေဇာ္ ခံစားပံုေဖာ္သည္။

.

Share/Bookmark

22 ေယာက္ ရဲ႕ ထင္ျမင္ခ်က္:

ေခ်ာ (အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္) said...

ေကာင္းလိုက္တာ.. ဖတ္ရင္းနဲ႕ ေဒါသထြက္ရတယ္.. ျပီးခါနီးက်ေတာ႕ ဆရာကို ဂရုဏာျဖစ္ရျပန္ေရာ.. သံေ၀ဂ ရဖို႕လဲေကာင္းပါတယ္.. ဒီလိုဆရာမ်ိဳးကိုေတြ႔ခဲ႕ဖူးပါတယ္.. ေနာက္ဆံုးေတာ႕ သူ႕ေစတနာ အတုိင္းပါဘဲ..

ဖိုးေမာင္(happycloud) said...

ကိုေဇာ္ေရ... တကယ့္အျဖစ္အပ်က္ေတြက စိတ္ကူးေတြထက္ ဆန္းက်ယ္တယ္ဗ်ာ... အဲလိုအျဖစ္ေတြႏွင့္တူတာေတြ က်ေနာ္တုိ႔ု ႏုိင္ငံမွာ ျဖစ္ေနတာေတြ အမ်ားၾကီးေနာ္... အခ်ိန္မက်ေသးလုိ႔ ဆုိတဲ့စကားနဲ႔ ေစာင့္ေနရတဲ့သူေတြရဲ့ ဒုကခကမေသးလွဘူးဗ်ာ.... ရင္ေတြ ႏွလံုးေတြ နာေအာင္ သည္းခံ ေစာင့္စားၾကရတာပါ... အလွည့္ဆုိတာ ေရာက္ခ်ိန္မွာေတာ့....
.....
ကိုေဇာ္ေရ အေရးေကာင္းတာေလး ေတြအျပင္... ေလာကသဘာ၀ ... အေတြးအျမင္ေတြ... ႏွင့္ မဟုတ္မခံတတ္တဲ့ အမွန္တရားခ်စ္ျမတ္ႏုိးတတ္တဲ့ စိတ္ေတြကို ေလးစားမိပါတယ္....

ေလးစားစြာျဖင့္

ဖုိးေမာင္

YM said...

ကိုေဇာ္ေရ..ကြၽန္မရဲ႕ပတ္၀န္းက်င္မွာလည္း ဒီလိုအလားတူျဖစ္ရပ္မ်ဳိးေတြ မ်က္ျမင္ၾကံဳေတြ႕ဘူးတယ္။ အားလံုးကို အခ်ိန္က အဆံုးျဖတ္ေပးသြားတာပါဘဲ။ အခ်ိန္တန္ေတာ့ ကိုယ္ျပဳတဲ့ ကံ ကိုယ့္ထံျပန္လာတာ ပါဘဲေနာ္။

ျမေသြးနီ

phyo said...

သံသရာ ဆိုတာ အျမဲလည္ေနတာဆိုေတာ့ဟာ နိဗၺာန္ဆိုတဲ့ ပန္းတိုင္ကို မေရာက္မခ်င္း ဒို႕ေတြ ဘာဘဲလုပ္လုပ္ စိတ္ေကာင္းရွိဖို႕ ပထမ ဆိုတဲ့ ေဆာင္ပုဒ္ေလးကို သတိရမိသလို စိတ္ေကာင္းမရွိတဲ့ သူေတြနဲ႕ ၾကံဳရျပန္ေတာ့လဲ ပုထုဇဥ္ပီပီ ေဒါသထြက္ရတယ္.. ဒီေဒါသကဘဲ သံသရာက မလြတ္ႏိုင္ေအာင္ ဆြဲႏွစ္ထားျပန္ေရာ.. အဲဒါေၾကာင့္ စိတ္ေကာင္းမရွိတဲ့သူေတြနဲ႕ ဆံုရင္ ဒီ၀တၳဳေလးထဲကလိုဘဲ သူ႕ ကံၾကမၼာကို သူဖန္တီးသြား ပါလိမ့္မယ္လို႕ ေတြးျပီး ေဒါသမထြက္မိေအာင္ ၾကိဳးစားရအံုးမယ္...

ေမာင္ေမာင္ said...

ကိုေဇာ္ေျပာျပတဲ့ ဆရာ တစ္ေယာက္လို ကြ်န္ေတာ္ တို ့လဲ ၾကုံခဲ ့ဖူးပါတယ္။ ဆရာက တပ္က တပ္ၾကပ္ၾကီး
တစ္ေယာက္ပဲဗ်။ အခုေတာ့လဲ သတင္း မၾကားေတာ့
သလိုပဲ ဘယ္မွာမွန္းမသိေတာ့ပါဘူး။
ဆရာ က ေတာ့ အဲဒီ အခ်ိန္က ဘယ္ေလာက္နာမယ္ၾကီးလဲ ဆိုယင္ ေအာင္ေဖေညာင္း
လို ့ေတာင္ နာမယ္တပ္ခဲ ့ရတဲ ့ ဆရာဦးေအာင္ေဖ တဲ ့ဗ်ာ။
အတၱမာန ေတြ နဲ ့ ငယ္ရြယ္နုနယ္တဲ့ ကေလး ေတြ ကို အရြယ္နဲ ့မမွ် တဲ ့ၾကိမ္နဲ ့ရိုက္ျပီး ေဒါသေခ်ာင္းေခ်ာင္းထြက္ျပီး ၇ိုက္တာမ်ဳိး ကိုအင္မတန္ရြံမုန္း ခဲ ့ပါတယ္။
အင္း ေနာက္ဆုံးေတာ့ လဲ အတၱမာနေတြ လဲျပိဳခ်ိန္မွာ တန္ျပန္ခံစားၾကရတာဟာျဖင့္ ေလာက
ရဲ ့ဓမၼတာ တစ္ခုပါပဲ။

ခင္မင္တဲ့
ေမာင္ေမာင္

ကိုေဇာ္ said...

အခု တေလာ ဘယ္လိုေတြ ျဖစ္ေနလဲ မသိဘူးဗ်ာ။
သူမ်ား မန္႕ထားတာေတြ အလိုလို ပ်က္သြား ၊ ေပ်ာက္သြားတယ္။ အခုလည္း ကိုေမာင္ေမာင္ လာမန္႕ထားတာ ေပ်ာက္သြားလို႔ ျပန္တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။

ေနာက္လူေတြ မန္႕တာေတြေတာ႔ မေပ်ာက္ပါေစနဲ႔လို႔ပဲ ဆုေတာင္းရမွာပဲ။ အားနာလို႔ပါ။

ကိုေဇာ္ said...

ေမာင္ေမာင္ has left a new comment on your post "အလံုး . . . အလံုး":

ကိုေဇာ္ေျပာျပတဲ့ ဆရာ တစ္ေယာက္လို ကြ်န္ေတာ္ တို ့လဲ ၾကုံခဲ ့ဖူးပါတယ္။ ဆရာက တပ္က တပ္ၾကပ္ၾကီး
တစ္ေယာက္ပဲဗ်။ အခုေတာ့လဲ သတင္း မၾကားေတာ့
သလိုပဲ ဘယ္မွာမွန္းမသိေတာ့ပါဘူး။
ဆရာ က ေတာ့ အဲဒီ အခ်ိန္က ဘယ္ေလာက္နာမယ္ၾကီးလဲ ဆိုယင္ ေအာင္ေဖေညာင္း
လို ့ေတာင္ နာမယ္တပ္ခဲ ့ရတဲ ့ ဆရာဦးေအာင္ေဖ တဲ ့ဗ်ာ။
အတၱမာန ေတြ နဲ ့ ငယ္ရြယ္နုနယ္တဲ့ ကေလး ေတြ ကို အရြယ္နဲ ့မမွ် တဲ ့ၾကိမ္နဲ ့ရိုက္ျပီး ေဒါသေခ်ာင္းေခ်ာင္းထြက္ျပီး ၇ိုက္တာမ်ဳိး ကိုအင္မတန္ရြံမုန္း ခဲ ့ပါတယ္။
အင္း ေနာက္ဆုံးေတာ့ လဲ အတၱမာနေတြ လဲျပိဳခ်ိန္မွာ တန္ျပန္ခံစားၾကရတာဟာျဖင့္ ေလာက
ရဲ ့ဓမၼတာ တစ္ခုပါပဲ။

ခင္မင္တဲ့
ေမာင္ေမာင္

ကုိေအာင္(ပ်ဴႏုိင္ငံ) said...

ဟုတ္ပါ့ဗ်ာ၊ ကိုယ္ျပဳတဲ့ကံ ကိုယ္ထံလာဆုိတာမ်ဳိးလား၊
ကိုေဇာ္ တင္ျပထားပုံက ေကာင္းပါတယ္။

လသာည said...

အဲလို ဆရာ (အဲလိုလူမ်ိဳး)ကို ေတြ႔ဖူးတယ္။ ဆရာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ရံုးဌာနက လူၾကီးပဲျဖစ္ျဖစ္ ငါသာမွန္တယ္လို႔ တသမွတ္ စြဲမွတ္ထားတဲ့သူေတြကိုေတာ့ ဘ၀မွာ မေတြ႔ခ်င္ဆံုးလူေတြပါပဲ..

ဖတ္လို႔ေကာင္းတယ္။

ျမစ္က်ဳိးအင္း said...

အျငိဳးၾကီးတယ္ပဲ ေျပာေျပာ တသက္လံုး ေနာင္တ ေတြနဲ႔ တေျမ့ေျမ့ ျဖစ္ေနတာကို ပိုသေဘာက်တယ္။
ဆရာေပမယ့္ မူရင္းေစတနာ မမွန္ဘဲ ျပဳမူဆက္ဆံတာကို ဘယ္ေက်ာင္းသား မဆို အျငိဳးအေတး ျဖစ္မိမွာပဲ။

ခုိင္နုငယ္ said...

ခင္ပြန္းၾကီးဆယ္ပါး..မျပစ္မွားေကာင္းဘူး
ဆုိေပမယ္႔..ဆရာလုပ္သူေစတနာနည္းမမွန္ရင္..
သူရဲ႕လဒ္ေတြကလည္းတစ္သက္လုံးအတြက္ျပင္ဆင္ခြင္႔
မရွိတဲ႔ေနာင္တေတြရေနမွာပါပဲ။
"အမွန္တရားကုိ...ခ်စ္ေသာသိကၡာ"
အမွန္တရားကုိခ်စ္ျမတ္နုိးတတ္ဖုိ႔ဒီပုိစ္႔ေလးက
အားတစ္ခုျဖစ္ေစတယ္။
ခ်ျပထားတဲ႔အခ်က္ေလးေတြကုိအကုန္လုံးနီးပါးၾကိဳက္တယ္။
ကုိယ္တုိင္လည္းအမွန္တရားကုိျမတ္နုိးမိလုိ႔....
ဂြတ္ပုိစ္႔...........

"မ" said...

ေရးထားတဲ့စကားလံုးတိုင္းမွာ
ေလးနက္တဲ့ခံစားမူ ့ေတြေပၚလြင္ေနေအာင္
ကိုေဇာ္ကေရးနိဳင္စြမ္းတာအရမ္းပဲခ်ီးက်ဴးမိတယ္...

ျမန္မာျပည္မွာယခုလက္ရွိတပည့္ေတြကိုရိုက္နွက္ေနတဲ့
ဆရာေတြကို ဒီ Post ေလးဖတ္ေစခ်င္တယ္...
တပည့္ေတြရဲ ့ရင္ထဲမွာဘယ္လိုခံစားခ်က္ေတြရွိေနသလဲ
သူတို ့ကိုသိေစခ်င္တယ္...ေနာက္တခုက
ဆရာဆိုတာ အနႏၱဂိုဏ္း၀င္ပါ..သူတပါးက
မုန္းရေလာက္ေအာင္သူတို ့လုပ္သင့္သလား...
စဥ္းစားရမယ့္အခ်က္ေတြအမ်ားၾကီးရွိေနပါတယ္...။

အတၱတခုကိုေရွ ့တန္းတင္လိုက္တာနဲ ့
ဆရာနဲ ့တပည့္ၾကားကဆက္ဆံေရးဟာ
ဘယ္အေျခအေနအထိေျပာင္းလဲသြားနိဳင္သလဲဆိုတာ
သင္ခန္းစာယူတတ္ရင္ေတာ့အမ်ားၾကီးပါ...။

ေလးစားပါတယ္ကိုေဇာ္ေရ...
ဒီလို post မ်ိဳးကိုဖတ္ရတာသိပ္တန္ဘိုးရွိပါတယ္။

ဟန္ၾကည္ said...

ေအးဗ်ာ...တကယ္ေတာ့ ေလာကႀကီးမွာ အမွန္တရားဆိုတာ အၿမဲတမ္းအႏိုုင္ရစၿမဲပါ။ တစ္ခုေတာ့ရွိတာေပါ့...
God sees the truth, but wait...တဲ့..အင္း...ေစာင့္ေနရင္းနဲ႔ သက္တန္းေစ့သြားရင္ေတာ့....

ေန၀သန္ said...

ဖတ္လို႔အေတာ္ေကာင္းတယ္ ကိုေဇာ္ေရ..... တကယ့္လက္ေတြ႔မွာ ခံစားခဲ့ရတဲ့ အျဖစ္ေလးကို စကားလံုးေတြနဲ႕ပံုေဖာ္ျပသြားတာ ခ်ီးက်ဴးပါတယ္..... ေန၀င္ခ်ိန္နဲ႕ ဆညး္ဆာခ်ိန္ကို မျမင္ခ်င္ဘူးဗ်ာ... အားလံုးအျမဲ မြန္းတည့္ေနႏိုင္ပါေစ...


ခင္မင္တဲ့
ေန၀သန္

Anonymous said...

အင္း ဖတ္သြားတယ္ ကိုေဇာ္

ဆရာ ျဖစ္ၿပီး ဆရာတေယာက္ စိတ္ဓါတ္မရွိတဲ႔ ဆရာဘဲ ဒါေပမဲ႔ အဲဒီေခတ္ကလည္း လစာနဲနဲ နဲ႔ ဆရာေတြ ဒုကၡေရာက္ အဆင္မေျပေတာ႔ ေက်ာင္းသားေတြ ကို ထြက္ေပါက္ ရွာတယ္ထင္ပါတယ္..

မတရားမႈ႕မွန္သမွ် ဘယ္ေတာ႔မွ မေကာင္းပါ

ခင္မင္စြာျဖင္႔
ေရႊစင္ဦး

sosegado said...

ခတၱာလႈိင္ ရဲ႔ စိတ္ဓါဆ္ကုိေလးစားမိပါတယ္၊ ဆရာႀကီးကေတာ့ တစ္ခုခုမွားယြင္းေနသလုိပါပဲ၊
ကေလးတုန္းကေပမဲ့ တစ္ခ်ိဳ႔ဟာေတြက စိတ္ထဲစြဲေနတုန္းပါပဲ။

ညလင္းအိမ္ said...

တကယ္႔ကုိ ဖတ္လို႔ေကာင္းတယ္ .. ဖတ္တုန္းက သာမာန္ေလာက္ပဲ ေတြးထင္ခဲ႔တာ .... ဖတ္ရင္းနဲ႔ စိတ္၀င္စားသြားမိတယ္ ...

တခ်ိဳ႕စကားလံုးေတြဆို အရမ္းေကာင္းတယ္ ...

ခင္တဲ႔
ညလင္းအိမ္

Anonymous said...

ကိုေဇာ္ေရ

အျမဲလာဖတ္ေပမဲ့ ေကာ္မန္႕မခ်န္ျဖစ္ဖူး။
ဒီစာေလးဖတ္ျပီးေတာ့ မေရးဘဲမေနႏိုင္ေတာ့ဘူး။
ထူးထူးျခားျခားေတာ့မဟုတ္ပါဘူး (အရမ္းေကာင္းတဲ့စာေလးအတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္) လို႕ဘဲ ေျပာခ်င္တာပါ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အတန္းထဲက ေက်ာင္းသားတေယာက္အေနနဲ႕ ခံစားၾကည့္မိတယ္။ ဒါေပမဲ့ အခုကိုယ္က အဲဒီအသက္အရြယ္နဲ႕ ေက်ာင္းသားမဟုတ္ေတာ့လို႕ အေျဖကိုကိုယ္ disqualify လုပ္လိုက္မိပါတယ္.....

ကိုေဇာ္နဲ႕ ခတၱာလိွဳင္ကို ေလးစားပါတယ္။

မိုးစက္ပြင့္

Anonymous said...

ဆြဲဆန္႔ႏိုင္ပါေပတယ္။

ဧပရယ္လ္ပူး@ပူးေတ said...

ဒီပို႔စ္စတင္တဲ႔ေန႔ကတည္းက မန္႔လိုက္ပီထင္တာ... ခု ျပန္ႀကည့္ေတာ့ မမန္႔ရေသးဘူး...

ပူးေတက ၁၀တန္းႏွစ္မွာ ေဘာဂေဗဒဆရာ(ေက်ာင္းသူေတြကို နဲနဲဘူးတယ္)။ ပူးေတတို႔က အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ငပိန္ေညာင္ေလးေတါေလ...လူႀကီး မျဖစ္ေသးေပမယ့္ ကေလးလဲ မဟုတ္ေတာ့လို႔ သူဘူးေနတာသိရင္ သူဘူးေနတဲ႔ အစ္မႀကီးေတြကို ပူးေတတို႔က လိုက္ၿပီး ကာဗာလုပ္ေတာ့ သူက ပူးေတတို႔ကို မဲတာေလ... သူ႔ကို အရွက္ခြဲလို႔တဲ႔...

သူ႔ကို မုန္းလို႔ သူသင္ရမယ့္ အခ်ိန္လဲ မတက္ပဲနဲ႔ သူ႔ေရွ႔မွာတင္ ပူးေတတို႔ ႀကိမ္းခဲ႔ႀကတယ္... ၁၀တန္းကို ေဘာဂေဗဒတလံုးမွ မေျဖပဲနဲ႔ ေအာင္ေစရမယ္လို႔...တျခားဘာသာေတြက ဂုဏ္ထူးမွန္းႏိုင္ေပမယ့္ ဒီဟာက ၃၃မွတ္ဖိုးမေျဖရင္ က်န္တဲ႔ ၂ ဘာသာထဲနဲ႔ ဘယ္လို ဂုဏ္ထူးရမလဲေနာ္..တကယ္လဲ စာေမးပြဲမွာ ႏွစ္စတုန္းက က်က္ထားတဲ႔ ဝယ္လိုအား ေရာင္းလိုအားတို႔ ကိုယ္ရထားၿပီးသားေတြ ပါတာေတာင္ မေျဖခဲ႔ဘူး ငယ္ငယ္တုန္းက မာန္မာနက ပညာကလဲ မျပည့္စံုေသးေတာ့ အဲဒီ မာနကို ခဝါခ်လို႔ မရခဲ႔ေသးဘူး။

ခုတေခါက္ ျပန္သြားေတာ့ အဲဒီဆရာကို ေတြ႔ရတာ မမွတ္မိႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ေျပာင္းလဲသြားတာ... ခုေခတ္က ဝိဇၨာတြဲကို မယူႀကေတာ့ ပထယီ သမိုင္း ေဘာဂဆရာေတြ အလုပ္မျဖစ္တဲ႔ေခတ္ေလ... သူ႔ေစတနာနဲ႔သူပါပဲေနာ္...

ဝက္ဝံေလး said...

မ်ားတုိ႕ ငယ္ငယ္ကလဲ အဲလုိ ဆရာမမ်ိဳးရွိတယ္ ဒါေပမယ္႕ ရုိက္ခံထိၾကည္႕ပါ႕လား မီးပြင္႕သြားမယ္ ဘာမွတ္လဲ တုိင္ပလိုက္လုိ႕ ဆရာမ အလုပ္ျပဳတ္သြားမယ္ ဒါမ်ိဳးေတြ သိလုိ႕လဲ ဆရာမက မ်ားတုိ႕အတန္းကုိမသင္ဘူး သူအပုိင္စားရတာ ေအာက္က အခန္းေတြပဲ မ်ား တုိ႕အတန္းက ဇာတ္ဇာတ္ၾကဲအတန္းကုိး ဟဲဟဲ

ဒါေပသိ မ်ားတုိ႕က မဟုတ္တာကုိေတာ႕ ဟုတ္တယ္မေျပာတတ္ဖူးရယ္

ပထမ အစေတာ႕ ဆရာ႕ကုိ စိတ္တုိပါတယ္ ဒါေပမယ္႕ ေနာက္ပုိင္းက်ေတာ႕လဲ မ်က္ရည္ဝဲမိတယ္ သနားလုိက္တာ သူ႕ကုိ

မင္းညိဳ (0ZZY WIN) said...

ကိုေဇာ္ကို ဒီစာေလး ဖတ္ၿပီး အေတာ္ေလးစားမိသလိုကိုယ္ခ်င္းလည္းစာမိပါတယ္... ေလးစားတာက ႏွစ္ခ်က္ပါ.... တစ္ခ်က္က.. ဒီလို ၀တ္ထုေလးကို ေရးႏုိင္တဲ့ စြမ္းအင္ကို ပါ... က်ြန္ေတာ္က သိပ္စာေရးခ်င္ပါတယ္.. ဒါေပမယ့္ ပ်င္းတယ္ဗ်.. ဒါေၾကာင့္ စာတကယ္ေရးတဲ့လူေတြကို သိပ္ေလးစားရပါတယ္.. ေနာက္တစ္ခ်က္ကေတာ့ ဆရာ့ဆီ ၿပန္သြားတယ္ဆိုတဲ့အခ်က္.. က်ြန္ေတာ္ဆို .. ရွက္ရွက္နဲ႔ပဲ၀န္ခံပါတယ္.. ၿပန္သြားမွာ မဟုတ္ပါဘူး... တကယ္ပါ... ေနာက္ကို ေဇာ့္သူငယ္ခ်င္းမေလးကို လည္း အထူးေလးစားမိၿပန္ပါတယ္.. ေတြးႏုိင္လုိက္တဲ့အေတြးေလးေတြဗ်ာ... ပန္းေတြသာၿဖစ္ရင္သီကုန္းၿပီး လူတိုင္း လည္မွာ ဆြဲထားဖို႔ ေကာင္းတယ္......
က်ြန္ေတာ္ငယ္ငယ္ကလည္း ဒီလို ခဏခဏအရိုက္ခံရတတ္တယ္.... ပက္ကနဲ႔ၿပန္ေၿပာတတ္တဲ့ အက်င့္ကေဖ်ာက္လို႔မရဘူးဗ်... တစ္ခါေတာ့...
က်ြန္ေတာ္ဆယ္တန္းမွာ... သခ်ာၤ သင္တဲ့ ဆရာမက...ရို နဲ႔ ပီကို မခြဲတတ္ဘူးဗ်.. ရို ကို .. ပီလို႔ပဲေၿပာေနတယ္.. က်ြန္ေတာ္တို႔ က ရိုၿဖစ္ေၾကာင္းေၿပာေတာ့.... သူက သူ႔ကို အမွားေထာက္ပါတယ္ဆိုၿပီး.. ရုိက္တယ္... ေလးေယာက္ေပါ့ေလ.. ရိုက္တယ္.. က်ြန္ေတာ္အဲဒီ ဆရာမကို နာလို႔ မဆံုးဘူး.. ... ဒါေၾကာင့္ ခုခ်ိန္ထိ.. ဆရာကန္ေတာ့ပြဲသြားတိုင္း.. ဆရာမကို ေတြ႔ရင္.. ခပ္တည္တည္ပဲဆက္ဆံတယ္... တစ္ခါသားေတာ့ စကားေၿပာၿဖစ္တယ္ဗ်...သူကေတာ့ ခပ္မာမာပါပဲ... ခုဆို အထက္တန္းၿပထဲမွာ.. ေက်ုာင္းအုပ္က သူ႔ကို ေနရာအေတာ္ေပးေနၿပီကိုး.... က်ဴရွင္ေတြလည္း ၿပေတာ့ အေတာ္ေထာေနတာေပါ့ေလ... က်ြန္ေတာ္နဲ႔စကားေၿပာေတာ့ တစ္ခြန္းေတာ့ ထည္႔လိုက္ပါေသးတယ္... တီခ်ယ္...ရိုနဲ႔ ပီေကာခြဲတတ္ပလားလို႔.....သူမ်က္ႏွာအေတာ္ရဲသြားတယ္ဗ်...ၿပီးေတာ့ ေဒါသတၾကီးလွည္႔ထြက္သြားေတာ့တာပဲ... ကို႔ေဇာ္ဆရာက ကံေကာင္းပါတယ္... ဘ၀နာသြားေတာ့ အမွန္ကုိနားလည္ၿပီး.... စိတ္ကို ၿပင္ႏိုင္လာတယ္.. .. က်ြန္ေတာ္တို႔ ဆရာမကေတာ့... ခုထိ အဆင္ေတြေၿပေနေတာ့ ငါတေကာေကာတုန္းပဲဗ်ာ.....ဒီေနရာမွာ က်ြန္ေတာ့္ဘက္ကမွားတာတစ္ခုကေတာ့ ကိုေဇာ့္လုိ သေဘာထားမၾကီးႏိုင္တာပါပဲ.... က်ြန္ေတာ္ၾကိဳးစားၿပင္ၾကည္႔ပါဦးမယ္...... နာတာေတာ့ နာေနတုန္းပဲဗ်ာ... အခု လူလတ္ပိုင္းထဲေရာက္တဲ့ထိေတာင္ အဲဒိအၿဖစ္အပ်က္ကေလးက.. စိတ္ထဲစြဲေနတုန္းပဲ... ေလးစားပါတယ္ကိုေဇာ္... စာေပနဲ႔ဘ၀ကို တည္ေဆာက္သူမို႔ ပိုေလးစားပါတယ္... ၾကိဳးစားပါ... က်ြန္ေတာ္ကေတာ့ တကယ္ကို ေလးစားစြာအားေပးေနဦးမွာပါ ဗ်ာ....

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

ဧည္႔သည္မ်ား

သြားသြားလာလာ
hidden hit counter




free counters

6.8.2010 မွ စ ကလိသည္။

.