တစ္ခါက . . .
ေတာင္ေပၚရြာေလး ႏွစ္ရြာဟာ ေခ်ာက္ကမ္းပါးၾကီး တစ္ခုကို အလယ္မွာ ျခားလ်က္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ တည္ရွိေနသတဲ့။ ထိုေခ်ာက္ကမ္းပါးကလည္း ေပတစ္ရာ နီးပါးေလာက္ က်ယ္ျပီးေတာ့ ေပ ၃၀၀ ေလာက္ နက္ကာ ေအာက္မွာေတာ့ အရွိန္ျပင္းျပင္းနဲ႔ စီးဆင္းေနတဲ့ ေခ်ာင္းေလး တစ္ခုကလည္း ရွိေနေလတယ္။ မနက္ မိုးလင္းလိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ၊ ညေန ေနဝင္ရီတေရာမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ တစ္ဘက္ကေန တစ္ဘက္ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ရင္ ရြာေလး ႏွစ္ရြာဟာ တစ္ရြာကို တစ္ရြာ ထင္ထင္ရွားရွား ျပတ္ျပတ္သားသား ျမင္ေနရေပမဲ့ ေခ်ာက္ကမ္းပါးၾကီးက ျခားေနတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ တစ္ဘက္နဲ႔ တစ္ဘက္ ကူးလူး ဆက္သြယ္ခြင့္ မရၾကရွာဘူး။
တစ္ဘက္မွာ ျမင္ေနရတဲ့ ရြာနဲ႔ ဒီဘက္က ရြာ ဆက္သြယ္ၾကဖို႔ ဆိုတာ ေတာင္ေပၚကေနျပီးေတာ့ ေတာင္ကို ပတ္ျပီး ေဖာက္ထားတဲ့ ေတာင္ပတ္လမ္းကေန ႏွစ္နာရီေလာက္ ဆင္းသြားျပီးေတာ့ ေတာင္ေျခ မေရာက္ခင္မွာ ဟိုဘက္ကို သိပ္မေဝးေတာ့တဲ့ ေနရာကေန ေတာင္ကို လွမ္းကူးထားတဲ့ ခိုင္ခိုင္ခံ့ခံ့ တံတားေလးကေန ဟိုဘက္ ေတာင္ကို ကူးျပီးမွ ေတာင္ေပၚကို ေနာက္ထပ္ ႏွစ္နာရီေလာက္ တက္ရင္ ေတာင္ေပၚက ရြာေလးကို ေရာက္သြားျပန္တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ျမင္ေနရတဲ့ ေတာင္ေပၚ ရြာေလး တစ္ရြာကေန ေနာက္ထပ္ ေတာင္ေပၚရြာေလး ဆီကို ကူးသန္းၾကရတယ္။
ဒီလိုနဲ႔ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ သူတို႔ရဲ႕ ေတာင္ေပၚ ရြာေလး ႏွစ္ရြာရဲ႕ ကူးလူး ဆက္ဆံေရးဟာ ဒီလိုပဲ ရွိေနခဲ့တယ္။ ေလျငိမ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ဆိုရင္ ဒီဘက္ ေခ်ာက္ကမ္းပါးမွာ ရပ္ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္က ဟိုဘက္ ေခ်ာက္ကမ္းပါးမွာ ရပ္ေနတဲ့ လူကို လွမ္းေအာ္ျပီးေတာ့ စကားေျပာလို႔ ရေပမဲ့ တစ္ဘက္နဲ႔ တစ္ဘက္ ကူးသန္းဖို႔ က်ေတာ့ ဒီဘက္ ေတာင္ေပၚက ဆင္းျပီးေတာ့မွ ဟိုဘက္ ေတာင္ေပၚကို တက္ၾကရတယ္။ အခုလို ၾကားမွာ ျခားေနတဲ့ ေခ်ာက္ကမ္းပါးကို ကူးသြားႏိုင္ဖို႔ တံတားဆင္ဖို႔ ဆိုတာကလည္း ၾကိဳးတံတားက လြဲလို႔ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။
ဒီလို ၾကိဳးတံတား တည္ေဆာက္ဖို႔ သူတို႔ အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကိဳးစားဖူးခဲ့တယ္။ လူေပါင္းမ်ားစြာ ၊ ပစၥည္းေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ ေလွ်ာက္လွမ္းႏိုင္ဖို႔ ဆိုတာ မ်ားစြာေသာ ဝန္ကို တံတားက ထမ္းထားရမွာ ျဖစ္လို႔ တံတားကို အဓိက ထမ္းပိုးထားမဲ့ ၾကိဳးဟာလည္း အလြန္အားေကာင္းျပီး က်စ္လ်စ္ တုတ္ခိုင္တဲ့ ၾကိဳးျဖစ္ဖို႔ လိုတယ္ လို႔ သူတို႔ ေတြးခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တံတားထိုးဖို႔ ၾကိဳး အလံုးၾကီးၾကီးကို တစ္ဘက္ကမ္းကေန ဟိုဘက္ ကမ္းကို ေရာက္ေအာင္ ဘယ္လို ပို႔ရမယ္ ဆိုတာကို စဥ္းစား မရခဲ့ၾကဘူး။ လူေပါင္းမ်ားစြာရဲ႕ အေလးခ်ိန္ ၊ ပစၥည္း အေထြေထြရဲ႕ အေလးခ်ိန္ကို ခံႏိုင္ဖို႔ ၾကိဳးတံတားကို ၾကိဳး အလံုး ၾကီးၾကီး နဲ႔ သြယ္ဖို႔ ထိုၾကိဳးအလံုးၾကီးကို တဘက္ကမ္းဆီ ေရာက္ေအာင္ ဘယ္လိုမွ ဆက္သြယ္ မရခဲ့ဘူး။
ၾကိဳးလံုးၾကီးကို ဒီဘက္ကမ္းကေန ဟိုဘက္ကမ္းကို ေရာက္ေအာင္ လွမ္းပစ္ေတာ့လည္း ဘယ္လိုမွ ဟိုဘက္ကမ္းကို မေရာက္ႏိုင္။ သူတို႔ ဟုိဘက္ ကမ္းကို ကူးတဲ့ လမ္းေၾကာအတိုင္း က်ေတာ့လည္း ခရီးလမ္းက ရွည္ေတာ့ ဘယ္လိုမွ ၾကိဳး အရွည္က မေရာက္ႏိုင္။ ဒီလိုနဲ႔ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ဟိုဘက္ရြာနဲ႔ ဒီဘက္ရြာဟာ ကူးလူးဆက္ဆံမႈက ေတာင္ေပၚမွ ေတာင္ေျခကို ဆင္း ၊ ေတာင္ေျခမွ တျခားေတာင္ေျခကို ကူးကာ ေတာင္ေပၚကို ျပန္တက္ရတဲ့ နည္းလမ္း တစ္ခုတည္းနဲ႔တင္ သူတို႔ ရြာႏွစ္ရြာရဲ႕ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရး အဆင္ေျပေစခဲ့တယ္။ ျမင္ေနရတဲ့ ေတာင္ေပၚမွ ေခ်ာက္ကမ္းပါးမွာ ဟိုဘက္ ဒီဘက္ ကူးဖို႔ ၾကိဳးတံတား တည္ေဆာက္ေရးကိုေတာ့ အားလံုးက မျဖစ္ႏိုင္ဘူး ဆိုတာ လ်စ္လ်ဴရွဴ႕ကာ ေမ့ထားလိုက္ေလေတာ့တယ္။
တစ္ေန႔ေတာ့ . . . .
သူတို႔ရဲ႕ ေတာင္ေပၚ ရြာေလးဆီကို လူငယ္ တစ္ေယာက္ ေရာက္ရွိလာခဲ့တယ္။ အဲဒီ လူငယ္က ေတာင္ေပၚကေနျပီးေတာ့ လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေခ်ာက္ကမ္းပါးသာ ျခားေနတဲ့ ဟိုဘက္က ရြာကို ျမင္ျပီး ဒီေခ်ာက္ကမ္းပါးကို ၾကိဳးတံတားေလး ထိုးလိုက္ရင္ ဟိုဘက္ ဒီဘက္ လြယ္ကူသြားမယ္ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းကို ေျပာလာခဲ့တယ္။ သူ႕ဆီက စကားကို ဘယ္သူကမွ အေရးတယူ မရွိၾကပါဘူး။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ ဒီလို အၾကံကို သူတို႔ ေတာင္ေပၚရြာက လူေတြ ရခဲ့တာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ရွိေနခဲ့ၾကျပီးေတာ့ ၾကိဳးတံတားေလး မထိုးႏိုင္တာကလည္း အၾကံရျပီးကတည္းက ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ရွိေနခဲ့ျပီ မဟုတ္ပါလား။ တကယ္ကို ၾကိဳးစားခဲ့ၾကသူေတြလည္း ရွိခဲ့ပါတယ္။ သူတို႔ အားလံုးလည္း တံတားထိုးဖို႔ ၾကိဳးလံုးၾကီးကို ဟုိဘက္ ကမ္းကို ေရာက္ေအာင္ ဘယ္လိုမွ ေအာင္ျမင္ေအာင္ မၾကိဳးစားႏိုင္ခဲ့ဘူး။
သူတို႔ရဲ႕ ေတာင္ေပၚ ရြာေလးဆီကို လူငယ္ တစ္ေယာက္ ေရာက္ရွိလာခဲ့တယ္။ အဲဒီ လူငယ္က ေတာင္ေပၚကေနျပီးေတာ့ လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေခ်ာက္ကမ္းပါးသာ ျခားေနတဲ့ ဟိုဘက္က ရြာကို ျမင္ျပီး ဒီေခ်ာက္ကမ္းပါးကို ၾကိဳးတံတားေလး ထိုးလိုက္ရင္ ဟိုဘက္ ဒီဘက္ လြယ္ကူသြားမယ္ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းကို ေျပာလာခဲ့တယ္။ သူ႕ဆီက စကားကို ဘယ္သူကမွ အေရးတယူ မရွိၾကပါဘူး။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ ဒီလို အၾကံကို သူတို႔ ေတာင္ေပၚရြာက လူေတြ ရခဲ့တာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ရွိေနခဲ့ၾကျပီးေတာ့ ၾကိဳးတံတားေလး မထိုးႏိုင္တာကလည္း အၾကံရျပီးကတည္းက ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ရွိေနခဲ့ျပီ မဟုတ္ပါလား။ တကယ္ကို ၾကိဳးစားခဲ့ၾကသူေတြလည္း ရွိခဲ့ပါတယ္။ သူတို႔ အားလံုးလည္း တံတားထိုးဖို႔ ၾကိဳးလံုးၾကီးကို ဟုိဘက္ ကမ္းကို ေရာက္ေအာင္ ဘယ္လိုမွ ေအာင္ျမင္ေအာင္ မၾကိဳးစားႏိုင္ခဲ့ဘူး။
ဟိုဘက္ ဒီဘက္ကို လွမ္းျမင္ေနရတဲ့ ေတာင္ေပၚရြာေလး ႏွစ္ရြာကို ၾကည့္ျပီး ၾကိဳးတံတား ထိုးဖို႔ စိတ္အား ထက္သန္ေနတဲ့ လူငယ္ေလးကို ရြာက လူေတြ အားလံုးက ဝိုင္းျပီးေတာ့ ႏွစ္သိမ့္ၾကတယ္။ သူတို႔လည္း ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ကတည္းက ဒီစိတ္ကူးကို ရခဲ့ၾကဖူးျပီးေတာ့ ၾကိဳးစားၾကဖူးေၾကာင္း ဒါေပမဲ့ လူအား ဝန္အားကို ခံႏိုင္တဲ့ ၾကိဳးလံုး တုတ္တုတ္ၾကီးေတြကို ဟိုဘက္ ကမ္းကို ေရာက္ေအာင္ ဘယ္လိုမွ ပို႕လို႔ မရလို႔ ဒီအတိုင္းသာ ထိုင္ေနရတာ ျဖစ္ေၾကာင္း ေဖ်ာင္းဖ်ၾကတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ စကားကို ၾကားေတာ့ အလည္ေရာက္ေနတဲ့ လူငယ္ေလးက သူတို႔ကို ၾကည့္ျပီးေတာ့ အ့ံၾသသြားတယ္။
“ ဒီကိစၥကို မပူပါနဲ႔။ ဟိုဘက္ကမ္းကို ေရာက္ေအာင္ ၾကိဳးပို႔ဖို႔ ခက္ေနတယ္ ဆိုရင္ ဒါကို ကၽြန္ေတာ္ ကူညီေပးလို႔ ရပါတယ္။ ဟိုဘက္ ဒီဘက္ ၾကိဳးတစ္စ ဆက္သြယ္ လိုက္ႏိုင္ျပီ ဆိုတာနဲ႔ ၾကိဳးတံတား တည္ေဆာက္ဖို႔ အဆင္ေျပ သြားမွာပါ။ ၾကိဳးတံတား ထိုးဖို႔ စိတ္ကူး ရွိတယ္ ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာသလိုသာ လုပ္ပါ။ ”
ဆိုျပီး ေျပာတယ္။ ရြာက အေတြ႕အၾကံဳ ၾကြယ္ဝသူေတြကလည္း လူငယ္ေလးရဲ႕ တတ္ၾကြမႈကို မတားခ်င္ေပမဲ့လည္း ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ သူတို႔ နည္းလမ္းေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ ၾကိဳးစားမႈကို ကိုယ္ေတြ႕ ခံစား သိရွိထားေတာ့ လူငယ္ ေျပာတာကို ဘယ္လိုမွ ျဖစ္ႏိုင္မယ္ မထင္မိဘူး။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႔ စိတ္မပါ လက္မပါနဲ႔ ေခါင္းျငိမ့္ခဲ့ၾကတယ္။ လူငယ္ေလး ဘယ္လို ျပင္ဆင္မယ္ ဆိုတာ မသိေပမဲ့ အားတတ္သေရာ မရွိၾကဘူး။ ျပီးေတာ့ လူငယ္ေလး ရဲ႕ တံတားထိုးဖို႔ လိုအပ္တယ္ ဆိုတဲ့ ျပင္ဆင္မႈကိုလည္း ၾကားရေရာ သူတို႔ အားလံုး လူငယ္ေလးကို ဝိုင္းျပီးေတာ့ နားမလည္ႏိုင္သလို ၾကည့္ၾကတယ္။ လူငယ္ေလးက သူ႕ရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္ကို ေျပာျပတယ္။
" ကၽြန္ေတာ္ အခု ေလာေလာဆယ္ လိုအပ္ေနတာက စာပို႔ခိုေလး တစ္ေကာင္နဲ႔ အပ္ခ်ည္ၾကိဳး ရွည္ရွည္ တစ္လံုးပါပဲ။ "
လို႔ ဆိုတယ္။ လူငယ္ေလးရဲ႕ စကားကိုလည္း ၾကားေရာ အားလံုးက လူငယ္ေလးကို စိတ္မႏွံ႔သူလို႔ ယူဆလိုက္မိသလုိ ျဖစ္သြားၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ လူငယ္ေလးကေတာ့ တည္ၾကည္စြာ ဆက္လက္ ေတာင္းဆိုေနခဲ့တယ္။ လူေပါင္းမ်ားစြာ ၊ အေလးခ်ိန္ မ်ားေသာ ပစၥည္းေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ ျဖတ္သန္းမဲ့ ၾကိဳးတံတားကို ေဆာက္ဖို႔ ခိုင္ခန္႔တဲ့ ၾကိဳးေတြကို မေတာင္းဘဲနဲ႔ အပ္ခ်ည္ၾကိဳးကိုပဲ ေတာင္းေနေတာ့ လူငယ္ေလးကို နားမလည္ႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ၾကရတယ္။ ဒါေပမဲ့ လူငယ္ေလး ထပ္ကာ ထပ္ကာ ေတာင္းဆိုေနတဲ့ အတြက္ လူငယ္ေလး လုိခ်င္တာကို စိတ္မပါဘဲ ေပးလိုက္ၾကတယ္။
စာပို႔ခို နဲ႔ အပ္ခ်ည္ၾကိဳး ရျပီ ဆိုတာႏွင့္ တျပိဳင္နက္ လူငယ္ေလးက စာပို႔ခိုေလးရဲ႕ ေျခေထာက္မွာ အပ္ခ်ည္ၾကိဳးကို ခ်ည္ကာ ဟိုနား ဒီနား လိုသလို ပ်ံသန္းႏိုင္ေအာင္ ေလ့က်င့္ေနခဲ့တယ္။ လူငယ္ေလးရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ကို ေသခ်ာ မသိေသးတဲ့ အတြက္ ရြာခံလူေတြ အားလံုးကေတာ့ လူငယ္ေလးကို သနားဂရုဏာ သက္ေနၾကတယ္။ လူငယ္ေလးကေတာ့ ဘယ္သူ႕ကိုမွ ဘာမွ မေျပာေတာ့ဘဲ သူလုပ္စရာ ရွိတာကိုသာ လုပ္ေနေတာ့တယ္။
ရက္အနည္းငယ္ ၾကာေတာ့ လူငယ္ေလးက သူ ေလ့က်င္ေပးထားတဲ့ ခိုေလးကို ကိုင္ျပီးေတာ့ ရြာမွာ ရွိေနတဲ့ လူၾကီးေတြ အားလံုးကို ေခၚယူကာ စုစည္းလုိက္တယ္။ ျပီးမွ . . .
" ကၽြန္ေတာ္ ဒီေန႔က စျပီး ဟိုဘက္ ေတာင္ေပၚရြာနဲ႔ ဒီဘက္ ေတာင္ေပၚရြာ ႏွစ္ရြာကို ဆက္သြယ္တဲ့ ၾကိဳးတံတားကို စေဆာက္ပါေတာ့မယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို လိုတာေလးေတြ ဝိုင္းဝန္း ကူညီၾကပါ။ "
လို႔ ဆိုတယ္။ ဘယ္လို ေဆာက္မယ္ ဆိုတာ မသိေပမဲ့ တကယ္ ေဆာက္မယ္ ဆိုေတာ့ အားလံုးလည္း တတ္ၾကြလာၾကတယ္။ ဝိုင္းဝန္း ကူညီဖို႔ အားတတ္သေရာ ျပင္ဆင္ၾကတယ္။ လိုအပ္တာေတြ အားလံုး အဆင္သင့္ျဖစ္ျပီ ဆိုေတာ့ လူငယ္ေလးက သူေလ့က်င့္ေပးထားတဲ့ ခိုေလးကို ကိုင္ျပီး ေခ်ာက္ကမ္းပါးၾကီးရဲ႕ အစြန္းမွာ ရပ္လိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ ဟိုဘက္မွာ လွမ္းျမင္ေနရတဲ့ ေတာင္ေပၚရြာေလးကို လွမ္းၾကည့္လိုက္တယ္။ ဟိုဘက္ေတာင္ေပၚရဲ႕ ေခ်ာက္ကမ္းပါး အစြန္းမွာလည္း သူတို႔ ႏွစ္ရြာကို ေပါင္းကူး တံတားေလး ေဆာက္ေပးမယ္ ဆိုတဲ့ အသိေၾကာင့္ အားလံုး လိုလိုက လူငယ္ေလးကို ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းၾကီးစြာေသာ မ်က္လံုးေတြနဲ႔ ၾကည့္ေနၾကတယ္။
အားလံုးကို တစ္ခ်က္ ေဝ့ၾကည့္ျပီးေတာ့ လူငယ္ေလးက သူ႕လက္ထဲမွာ ကိုင္ထားတဲ့ စာပို႔ခိုေလးကို ေကာင္းကင္ယံသို႔ လႊင့္ေျမွာက္ကာ ပ်ံသန္းေစလိုက္တယ္။ ဒီလို ပ်ံသန္းခြင့္ ရသြားျပီ ဆိုရင္ပဲ စာပို႔ခိုေလးဟာ လူငယ္ေလး ေလ့က်င့္ေပးထားတဲ့ အတိုင္း ဟိုဘက္ ေတာင္ကမ္းပါးမွာ ရွိေနတဲ့ လူေတြဆီကို ဦးတည္ပ်ံသန္းသြားတယ္။ ခိုေလးရဲ႕ ေျခေထာက္မွာ လူငယ္ေလး ခ်ည္ေႏွာင္ေပးလိုက္တဲ့ အပ္ခ်ည္ၾကိဳးေလးဟာ ေဝ့ဝဲျပီး ပါသြားတယ္။ အပ္ခ်ည္ၾကိဳးကို ခိုေလးက ဆြဲယူပ်ံသန္းသြားတယ္ ဆိုရင္ပဲ လိပ္ခ်ည္ထားေသာ အပ္ခ်ည္လံုးထဲမွ အပ္ခ်ည္ၾကိဳးမ်ားကလည္း တလွစ္လွစ္နဲ႔ ခိုေလး ပ်ံသန္း ဆြဲရာ ေနာက္ကို ေျဖေလ်ာ့ကာ ထြက္လိုက္သြားတယ္။
ပ်ံသန္းသြားတဲ့ ခိုေလးဟာ ဟိုဘက္ ကမ္းပါးကိုလည္း ေရာက္ေရာ ဟိုဘက္မွာ ေစာင့္ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္က ခုိေလးကို လွမ္းဖမ္းယူလိုက္ျပီးေတာ့ ခိုေလးရဲ႕ ေျခေထာက္မွာ ခ်ည္ေႏွာင္ေပးလိုက္တဲ့ အပ္ခ်ည္ၾကိဳးကို ျဖဳတ္ယူလိုက္ျပီး ခုိေလးကို ေလွာင္အိမ္ထဲ ထည့္လိုက္ေတာ့တယ္။ သူ႔လက္ထဲမွာ ေရာက္ရွိေနတဲ့ အပ္ခ်ည္ၾကိဳးကို ဆြဲယူလိုက္ေတာ့ ေလ်ာ့တိ ေလ်ာ့ရဲနဲ႔ ျဖစ္ေနတဲ့ အပ္ခ်ည္ၾကိဳးေလးဟာ ခပ္တင္းတင္းေလး ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ တင္းလာတာနဲ႔ အမွ် အပ္ခ်ည္ၾကိဳးရဲ႕ ပထမ စမွတ္ ျဖစ္တဲ့ လူငယ္ေလး ကိုင္ထားတဲ့ အပ္ခ်ည္ၾကိဳး ေနရာနဲ႔ တစ္ဘက္က အပ္ခ်ည္ၾကိဳး တို႔ဟာ ဆက္သြယ္ထားေသာ ၾကိဳးတစ္ေခ်ာင္း ျဖစ္လာခဲ့ေတာ့တယ္။
ဟိုဘက္ ဒီဘက္ ဆက္သြယ္ထားတဲ့ ၾကိဳးတစ္ေခ်ာင္းေတာ့ ျဖစ္လာခဲ့ျပီ။ ဒါေပမဲ့ ဒီၾကိဳးဟာ အပ္ခ်ည္ၾကိဳးေလးမွ်သာ ျဖစ္တယ္။ ဒီအပ္ခ်ည္ၾကိဳးေလးေပၚမွာေတာ့ ဘယ္လိုမွ လူသြားလို႔ ရႏိုင္တဲ့ တံတားေဆာက္လို႔ မရဘူး ဆိုတာ အားလံုးလည္း သိၾကတယ္။ ႏွစ္ဘက္ ရြာသားေတြ အားလံုး ေၾကာင္ျပီးေတာ့ ၾကည့္ေနတုန္းမွာ လူငယ္ေလးက သူ႕ဘက္မွာ ရွိေနတဲ့ အပ္ခ်ည္ၾကိဳးစ ရဲ႕ တစ္ဘက္ကို ေနာက္ထပ္ ပိုးၾကိဳး ခပ္ၾကီးၾကီး တစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ ခ်ည္လိုက္ျပန္တယ္။ ျပီးေတာ့ ဟုိဘက္ ကမ္းပါးမွာ ၾကိဳးစ ကိုင္ေနတဲ့ လူဆီကို လွမ္းဆြဲဖို႔ အခ်က္ျပလိုက္တယ္။
သူ အခ်က္ျပလိုက္တယ္ ဆိုရင္ပဲ ဟုိဘက္ကမ္းပါးမွာ အပ္ခ်ည္ၾကိဳးေလး ကိုင္ျပီး ေစာင့္ေနတဲ့ လူက အပ္ခ်ည္ၾကိဳးစကို ဆြဲေတာ့တယ္။ ဒီေတာ့ ဒီဘက္မွာ အပ္ခ်ည္ၾကိဳးနဲ႔ ခ်ည္ထားတဲ့ ပိုးၾကိဳးဟာ အပ္ခ်ည္ၾကိဳးနဲ႔ ခ်ည္ေႏွာင္မိျပီး ပါသြားေတာ့တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ဟိုဘက္ ကမ္းပါးက လူက ဆြဲရင္း ဆြဲရင္းနဲ႔ သူ႕ရဲ႕ လက္ထဲကို အပ္ခ်ည္ၾကိဳးက ကုန္ျပီးေတာ့ ပိုးၾကိဳးေလးက ေရာက္သြားေတာ့တယ္။ ဒီလို အခ်ိန္က်ေတာ့ ဒီဘက္က လူငယ္ေလးက ပိုးၾကိဳးမွာ ႏိုင္လြန္ၾကိဳး တစ္ေခ်ာင္းကို ထပ္ျပီးေတာ့ ခ်ည္ေနေလျပီ။
ျပီးေတာ့ ဟိုဘက္ကမ္းပါးက လူကို ဆြဲခိုင္းေလေတာ့တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ဟိုဘက္က ဆြဲလိုက္ ၊ ဒီဘက္က လက္ရွိ ၾကိဳးထက္ ပိုၾကီးတဲ့ ၾကိဳးကို ထပ္ဆင့္ ခ်ည္ေႏွာင္ေပးလိုက္နဲ႔ တေျဖးေျဖး မူလ အပ္ခ်ည္ၾကိဳးကေန ဘာမွ မဆိုင္ေသာ ၾကိဳးလံုး ၾကီးၾကီးမ်ား ျဖစ္လာတယ္။ ထပ္ဆြဲရင္း ထပ္ခ်ည္ရင္းနဲ႔ ေနာက္ဆံုးမွာ ၾကိဳးလံုး အၾကီးၾကီးေတြ ျဖစ္တဲ့ ၾကိဳးတံတားေဆာက္ဖို႔ ၾကိဳးေတြကို ဆြဲလာႏိုင္ေတာ့တယ္။ ဒီလို ၾကိဳးလံုး အၾကီးေတြကို ဆြဲတဲ့ အခါမွာေတာ့ ဒီဘက္ကမ္းပါးက ကမ္းေပးေနတဲ့ လူေတြကလည္း လူငယ္ေလး တစ္ေယာက္တည္းနဲ႔ မရေတာ့သလို ဟိုဘက္ကမ္းပါးက ဆြဲေနတဲ့ လူကလည္း လူတစ္ေယာက္တည္းနဲ႔ မရေတာ့ဘဲ အားလံုး စုေပါင္းျပီး ဝိုင္းဆြဲၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီလို ဆြဲရတဲ့အတြက္ သူတို႔ ေပ်ာ္ေနၾကတယ္။
ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ပါေစ . . . .
ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ သူတုိ႔ ရည္မွန္းထားတဲ့ ၾကိဳးတံတားေဆာက္ဖို႔ ၾကိဳးလံုးၾကီးၾကီးေတြကို ဟိုဘက္ကမ္းပါးကို ေရာက္ေအာင္ ပို႔ႏိုင္ခဲ့ေတာ့ပါေတာ့တယ္။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ဟိုဘက္ ကမ္းပါးကို ၾကိဳးလံုးၾကီးေတြ ေရာက္ေအာင္ ပို႔ခဲ့တာ မေအာင္ျမင္ခဲ့သမွ် ဒီေန႔မွာေတာ့ ၊ ဒီအၾကိမ္မွာေတာ့ ေအာင္ျမင္ခဲ့ပါျပီ။ ဒါေပမဲ့ ဘယ္လို ရေအာင္ ပို႔ခဲ့တယ္ ဆိုတာကိုေတာ့ မ်က္ျမင္မဟုတ္ရင္ ယံုႏိုင္စရာကို မရွိပါ။ လူေပါင္းမ်ားစြာ ၊ ကုန္ပစၥည္းေပါင္းမ်ားစြာရဲ႕ အေလးခ်ိန္ဒဏ္ကို ခံႏိုင္ေအာင္ ေဆာက္မဲ့ ၾကိဳးတံတားရဲ႕ ဆိုင္းခံၾကိဳးလံုးၾကီးေတြကို အပ္ခ်ည္ၾကိဳး ေသးေသးေလးေတြနဲ႔ ဆြဲယူသြားတယ္လို႔ ေျပာရင္ ယံုႏိုင္ၾကမွာ မဟုတ္ပါဘူး။
ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ သူတုိ႔ ရည္မွန္းထားတဲ့ ၾကိဳးတံတားေဆာက္ဖို႔ ၾကိဳးလံုးၾကီးၾကီးေတြကို ဟိုဘက္ကမ္းပါးကို ေရာက္ေအာင္ ပို႔ႏိုင္ခဲ့ေတာ့ပါေတာ့တယ္။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ဟိုဘက္ ကမ္းပါးကို ၾကိဳးလံုးၾကီးေတြ ေရာက္ေအာင္ ပို႔ခဲ့တာ မေအာင္ျမင္ခဲ့သမွ် ဒီေန႔မွာေတာ့ ၊ ဒီအၾကိမ္မွာေတာ့ ေအာင္ျမင္ခဲ့ပါျပီ။ ဒါေပမဲ့ ဘယ္လို ရေအာင္ ပို႔ခဲ့တယ္ ဆိုတာကိုေတာ့ မ်က္ျမင္မဟုတ္ရင္ ယံုႏိုင္စရာကို မရွိပါ။ လူေပါင္းမ်ားစြာ ၊ ကုန္ပစၥည္းေပါင္းမ်ားစြာရဲ႕ အေလးခ်ိန္ဒဏ္ကို ခံႏိုင္ေအာင္ ေဆာက္မဲ့ ၾကိဳးတံတားရဲ႕ ဆိုင္းခံၾကိဳးလံုးၾကီးေတြကို အပ္ခ်ည္ၾကိဳး ေသးေသးေလးေတြနဲ႔ ဆြဲယူသြားတယ္လို႔ ေျပာရင္ ယံုႏိုင္ၾကမွာ မဟုတ္ပါဘူး။
ဒါေပမဲ့ . . . ဒါဟာ တကယ္ကို ျဖစ္ခဲ့တာပါ။ ဟိုဘက္ ကမ္းပါးကို တံတားေဆာက္ဖို႔ ၾကိဳးလံုးၾကီးေတြ ေရာက္ျပီး မၾကာခင္မွာပဲ သူတို႔ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေမွ်ာ္လင့္ေနခဲ့ေသာ ၾကိဳးတံတား တစ္ခုကို ေအာင္ျမင္စြာ ေဆာက္လုပ္ႏိုင္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။
ပံုျပင္ေလးကေတာ့ ဒါပါပဲ။
ဒီပံုျပင္ေလးက ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ စိတ္ကူးထဲက အတိုင္း ပံုေဖာ္ရင္း ခ်ေရးလိုက္တာပါ။ တျခားရည္ရြယ္ခ်က္ေလး ရွိပါေသးတယ္။
တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ရည္ရြယ္ခ်င္တာက လူတစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ၊ မိတ္ေဆြ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ၊ မိဘ နဲ႔ သားသမီး ၊ ခ်စ္သူ ႏွစ္ဦး ၊ အိမ္ေထာင္ဖက္ ႏွစ္ဦး တို႔ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ " ေမတၱာ ေပါင္းကူး တံတား " တည္ေဆာက္တဲ့ အခါမွာ တစ္ေယာက္က တစ္ေယာက္ကို ေလာဘၾကီးစြာ နဲ႔ ကိုယ့္ရဲ႕ ကမ္းပါးကေန တစ္ဘက္ ကမ္းပါးကို ေရာက္ေအာင္ တံတားထိုးမိေစဖို႔ အေလာတၾကီးနဲ႔ ခိုင္ခံ့ေသာ ၾကိဳးေလးေလးၾကီးမ်ားျဖင့္ လွမ္းပစ္ ခ်ည္ေႏွာင္တတ္ၾကပါတယ္။
ဒီေတာ့ ၾကိဳးရဲ႕ အေလးဒဏ္ ၊ ခရီးရဲ႕ ကြာဟမႈေၾကာင့္ လိုအပ္တဲ့ ေနရာကို မေရာက္ႏိုင္ ၊ လမ္းခရီးမွာပဲ အခ်ိန္ေတြ ၊ အင္အားေတြ ဆံုးရံႈးရတတ္ပါတယ္။ ဒီလို ၾကိမ္ဖန္မ်ားစြာ ျဖစ္လာခဲ့ရင္ အခ်ိန္ေတြ ကုန္ဆံုးျပီးေတာ့ စိတ္ဓါတ္ အင္အားေတြပါ ကုန္ဆံုးတတ္ပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ " ေမတၱာ ေပါင္းကူး တံတား " တည္ေဆာက္ဖို႔ အတြက္ ဆိုတာ အထက္က ပံုျပင္ေလး အတိုင္းပါပဲ။ သံေယာဇဥ္ ဆိုေသာ အပ္ခ်ည္ၾကိဳးမွ်င္ေလးက စျပီးေတာ့ တစ္ပတ္ခ်င္း ၊ တစ္ရစ္ခ်င္း ရစ္ပတ္ ေႏွာင္ဖြဲ႕ သြားျပီးမွ ဒီ့ထက္ ခိုင္မာေသာ ၾကိဳးမ်ားျဖင့္ တည္ေဆာက္ရင္ ထာဝရ ခိုင္ျမဲႏိုင္ေသာ သူနဲ႔ ကိုယ္တို႔ရဲ႕ " ေမတၱာ ေပါင္းကူး တံတား " ျဖစ္လာႏိုင္ပါလိမ့္မယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။
ေနာက္တစ္ခု ရွိေနတာက ၾကိဳးၾကီးၾကီးနဲ႔ ရစ္ပတ္ရင္ ေလဟာနယ္ ပိုမ်ားပါတယ္။ ၾကိဳးေသးေသးနဲ႔ ရစ္ပတ္ေလ ပိုျပီးက်စ္လ်စ္ကာ ေနရာ မလပ္ေသာ ေလဟာနယ္ နည္းေစႏိုင္မွာပါ။ အဲဒီ့ၾကိဳးဟာ ေသးငယ္ေပမဲ့ ျပတ္ေတာက္ဖို႔ ခက္ေသာ " သံေယာဇဥ္ ၾကိဳး " မျဖစ္သင့္ဘူးလားဗ်ာ။
စာဖတ္သူ အားလံုးလည္း ထာဝရ တည္တံ့ခိုင္ျမဲေသာ " ေမတၱာ ေပါင္းကူး တံတားမ်ား " တည္ေဆာက္ႏိုင္ၾကပါေစ။
" တခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ ေတာင္တန္းေတြ ရွိေနလိမ့္မယ္။
တခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ ခ်ိဳင့္ဝွမ္းေတြ ရွိေနလိမ့္မယ္။
ေတာင္ေပၚေနရာ ေရာက္တဲ့ အခါ အထက္နဲ႔ နီးသြားသလို ေအာက္ကို ငံု႔ၾကည့္ရတာ အရသာ . . .
ခ်ိဳင့္ဝွမ္းထဲ ေရာက္တဲ့ အခါ ေအာက္ေျခကို စူးစမ္းရျပီး ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္ရတာ အရသာ . .
တခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ ကမုကထစ္ေတြ ၊ အဖုအထစ္ေတြ ရွိေနလိမ့္မယ္။
တခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ တြင္းေတြ ၊ ပက္ၾကားအက္ေတြ ရွိေနလိမ့္မယ္။
ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ေနပါေစ . . .
မညီမညာ ျဖစ္ေနရတာကိုက အေျပာင္းအလဲေလး တစ္ခုပဲ မဟုတ္လား။ ညီညီညာညာသာ ျဖတ္သန္းခဲ့ရရင္ ဘဝဆိုတာ ဘာမွ အမွတ္ရစရာ ရွိေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။ ရင္ခုန္မႈေတြနဲ႔ အတူ ဘဝကို အမွတ္တရေတြ နဲ႔ ျဖတ္သန္းၾကမယ္။ "
*** ေလးစားရေသာ ဦး- - - နဲ႔ ေဒၚ - - - တို႔ရဲ႕ ၉.၁၁.၂၀၁၁ မွာ က်ေရာက္ေသာ မဂၤလာ ႏွစ္ပတ္လည္ေန႔ အတြက္ အမွတ္တရ ေရးပါသည္။ ***
ေလးစားစြာျဖင့္
ကိုေဇာ္
9.11.2011
